ഫസ്റ്റ് റാങ്ക്

"സാറെന്നെ വെറുമൊരു പെൺശരീരമായാണ് കാണുന്നത് അല്ലേ...?"

ആഴത്തിൽ തന്നെ ആ ചോദ്യം തുളച്ച് കയറി...
ഞാനാകെ തളർന്ന് പോയി..
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒന്നും വിശദീരിക്കാനാവാതെ ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായി..

ഒരു വർഷത്തെ എന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഇന്ന് വന്ന റിസൾട്ട്...
ഒന്നും രണ്ടും റാങ്കുകൾ സ്വന്തം വിദ്യാർത്ഥികൾക്കാണെന്നറിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഉച്ചമുതൽ..

പത്രക്കാർ, ചാനലുകാർ എല്ലാവരുടേയും മുന്നിൽ നായകനായിന്ന് വിലസി...
അധ്യാപന ജീവിതത്തിലെ തന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തത്ര വലിയ വിജയം കൈവരിച്ച ദിനം..
ഒരുപാട് കോളുകൾ...
ഇതുവരെ അറിയാത്തവർ, കാണാത്തവർ എത്ര പേരാണ് എന്നെ ഇന്ന് അഭിനന്ദിച്ചത്..
എല്ലാവരോടും സ്നേഹ പുരസരം മറുപടി പറയുന്നതിനിടയിലാണ് രേഖയുടെ അച്ഛന്റെ കോൾ വന്നത്..

രേഖയെ ഒന്നാം റാങ്ക് വാങ്ങാൻ പ്രാപ്തയാക്കിതിന്റെ നന്ദി വാക്കുകളും, അഭിനനന്ദനങ്ങളും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി ഞാൻ ഫോണെടുത്തു..

പക്ഷെ,, അപ്പുറത്തെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയൽ....

'' മാഷെ... അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... !!
ഉച്ചയ്ക്ക് കണ്ട സന്തോഷമൊന്നും ഇപ്പം അവൾക്കില്ല... !
ആരോടും മിണ്ടുന്നില്ല...
ദേഷ്യം മാത്രം...
ഞങ്ങൾ നോക്കീട്ട് ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല..
അവൾക്ക് ഞങ്ങളേക്കാൾ കാര്യം മാഷെയല്ലേ..?
മാഷൊന്ന് സംസാരിക്കണം..
ന്നാലേ ശരിയാകൂ....
ഞങ്ങൾക്ക് അവളെയിങ്ങനെ കാണാൻ വയ്യ.. "
വാക്കുകൾ ഇടറി രാഘവേട്ടൻ ഫോൺ വെച്ചു..

ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല...
എത്ര സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവളിന്ന് ഉച്ചമുതൽ..
അവസാനം സ്വീകരണ യോഗം വരെ അവൾ സന്തുഷ്ടയായിരുന്നു.
രണ്ടാം റാങ്ക് നേടിയ അരുണിന് 11 മാർക്കിനാണേലും ഒന്നാം സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു വിഷമം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചിരുന്നു..
അവൻ തളരാതിരിക്കാൻ ഞാനൊന്ന് താങ്ങിയിരുന്നോ ആവോ..
നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണേലും ആരോഗ്യപരമായ ഒരു മത്സരം എപ്പോഴുമവർ കാത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു...
ഒരു പരിധി വരെ ഞാനത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കയും ചെയ്തു.

അവൻ പറഞ്ഞതു പോലും അവൾക്ക് തന്നെയാണ് കിട്ടേണ്ടതെന്നാണ്.. അർഹിക്കുന്ന വിജയമാണവളുടേതെന്ന്...

ഇവൾക്കെന്താണ് പറ്റിയത്...?

വിളിച്ച് വിളിച്ച് ചാർജ് തീരാറായ ഫോൺ ചാർജിംഗിൽ കുത്തി ഞാനവളെ വിളിച്ചു..
ആദ്യ രണ്ട് റിംഗിൽ ചാടി ഫോണെടുക്കാറുള്ള അവൾ റിംഗ് പൂർത്തിയായിട്ടും എടുത്തില്ല..
വാശി വന്നാൽ അവൾ അങ്ങനെയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്...
പക്ഷെ ഇതുവരെ എന്റെ കോൾ എടുക്കാതിരുന്നിട്ടില്ല...
കാര്യമായ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്..

പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയെടുത്ത് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു..
സന്തോഷം കൊണ്ട് ഉത്സവമാവേണ്ട ആ വീട് ഒരു മരണവീട് പോലെ ആയിരിക്കുന്നു...
മുറ്റത്ത് തന്നെ കാത്തിരിക്കയാണ് രാഘവേട്ടൻ..
ഓടി വന്ന് എന്റെ കൈകൾ രണ്ടും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് പറഞ്ഞു..

"മാഷേ... ന്റെ മോള്...."

ആ കരച്ചിൽ ഒരാർത്തനാദമായ് വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളിലേക്ക് പകർന്നു...

"രേഖയെവിടെ...?"

"റൂമിലുണ്ട്.. ആരോടും മിണ്ടാതെ അവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. "

ഞാൻ റൂമിന്റെടുത്തെത്തി..
ഇന്നിതുവരെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷങ്ങൾ മുഴുവൻ എവിടെയോ പോയ്മറഞ്ഞു.

"രേഖേ... "
വാതിലിന് മുട്ടി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഞാൻ വിളിച്ചു..

അവൾ വിളി കേൾക്കുന്നില്ല...
" എന്താ നിനക്ക് പറ്റിയത്... ?
നിന്റെ മാഷാ ചോദിക്കുന്നത് നീ പറ...!"

വാതിൽ തുറന്നു...
കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും അഴിച്ചിട്ട മുടികളുമായി അവൾ വന്നു..
ഞാനിതുവരെ ഇങ്ങനെ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല...
കണ്ണുനീർ ഇപ്പഴും ഒഴുകുന്നുണ്ട്...
ഞാൻ അവളെയും കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി..

"എന്താ പറ്റിയത്...?
ഇന്ന് നിന്റെ ദിവസമല്ലേ...?
നീ എല്ലാം മറന്ന് സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത് "

ഞാനവളുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചു..
അവളത് ശക്തമായ് തട്ടിമാറ്റി.
അവൾ രൂക്ഷമായ് എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി...
എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.. അത്രയ്ക്ക് തീക്ഷ്ണമാണത്..

കണ്ണുനീർ തുടച്ച് കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.

"എനിക്കല്ലേ മാഷേ ഫസ്റ്റ് റാങ്ക്...?
അരുണിനല്ലല്ലോ...?
എന്നിട്ട് മാഷെന്താ ആ സ്വീകരണ യോഗത്തിൽ, എല്ലാരേം മുന്നിൽ ആ അരുണിനെ മാത്രം ചേർത്ത് പിടിച്ചത്...?
എന്നെയും ഒരു വശത്ത് ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൂടായിരുന്നോ..?
എല്ലാരുടേം മുന്നിൽ മാഷുടെ കുട്ടിയായി, ആ ചിറകിനടിയിൽ അഭിമാനത്തോടെ എനിക്കൊന്ന് നിന്ന് കൂടായിരുന്നോ...?
ആ ഒരു ചേർത്ത് പിടിക്കൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നല്ലോ എനിക്ക്...!
അതിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഞാനിത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ടത്..
എനിക്ക് എന്റെ മാഷിന്റെ അംഗീകാരം മതിയായിരുന്നു.."

ശരിയാണ്..
യോഗത്തിൽ ഞാനവനെമാത്രമാണ് ചേർത്ത് പിടിച്ചത്..
ഇതിനാണോ ഇവൾക്ക് ഇത്രയ്ക്ക് വിഷമം...!
കുട്ടികൾ എന്തൊക്കെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്..
ഇതിൽ എന്താണിത്ര വിഷമിക്കാൻ..
ഒരു ചേർത്ത് പിടിക്കലിൽ എന്താണ് ഒരാൾക്ക് കിട്ടുന്നത്..
എന്റെ യുക്തിചിന്ത ഉണർന്നു..
അത് പണ്ടേ എന്റെ ശത്രുവാണ്..
അല്ല... അതല്ല..
അവനെ അംഗീകരിക്കാൻ അവനെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയെങ്കിൽ അതിൽ എന്തോ ഉണ്ട്..
അവൾ പറഞ്ഞതിൽ സത്യമില്ലേ.. ?
ഞാനവളെയായിരുന്നില്ലേ ചേർത്ത് പിടിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്..
എന്താണ് ഞാനങ്ങനെ ചെയ്യാതെ പോയത്..?
ഒരു ചേർത്ത് പിടിക്കലിൽ നിന്ന് എന്നെ പിന്തിരിപ്പിച്ചതെന്താണ്...?

ചിന്തകൾ കാടുകേറി..
ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാനത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു..
അവൾ പെണ്ണാണെന്നുള്ളത് തന്നെ..!
മറ്റൊന്നുമല്ല..
അതുതന്നെയാണ് കാരണം..
എനിക്ക് ലജ്ജയാണ് തോന്നിയത്.
അവളോട് മറ്റെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞൊഴിയാനും.

"ഞാനതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല..
എനിക്ക് അവനും നീയും ഒരു പോലല്ലേ..?
അവനെ ഞാൻ ചേർത്ത് പിടിച്ചായിരുന്നോ.?
ആ സന്തോഷത്തിൽ
എനിക്കൊന്നും ഓർമ്മയില്ല."

"പിടിച്ചു...
ഒന്നല്ല..! ആ പരിപാടീടെ അവസാനം വരെ..
അഭിമാനത്താൽ മനസ് നിറഞ്ഞ് മാഷ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മുഴുവൻ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു..
ഞാൻ മാത്രം അന്യയായി ദൂരെ..
മാഷെ,..വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ് ഞാനവിടെ.. "

എനിക്കവളെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ തോന്നിയതാണ്..
പക്ഷെ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ സമൂഹത്തെ ഓർത്തു പോയി..
ആണും പെണ്ണും തമ്മിൽ മറ്റൊരു ബന്ധമില്ലെന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന നമ്മുടെ വൃത്തികെട്ട സമൂഹത്തെ..
ഞാൻ ഒരു പുരുഷനും അവൾ ഒരു പെണ്ണുമായി മാറി..
ഭയം... ഭയം കൊണ്ട് മാത്രം ഞാനത് ചെയ്തില്ല..

എല്ലാ പുരുഷന്മാരുടെയും ജീവിതം ഇങ്ങനെ തന്നെ ഒടുങ്ങും..
ഭയം കൊണ്ട് മാത്രം..
സ്വന്തം മകളെ ഒന്ന് ഓമനിക്കാനാവാതെ..
അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു മധുരം നല്കാനാവാതെ,
കൊച്ചു കുട്ടികൾക്കൊരുമ്മ കൊടുക്കാനാവാതെ ഭയന്ന് തീരും..
അങ്ങനെ ആക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് സമൂഹത്തെ നമ്മൾ..

ലൈംഗികതയ്ക്ക് ഇടയിൽ വരുന്ന എല്ലാ ചേഷ്ടകളും ലൈംഗികത ഒന്നിന് വേണ്ടി മാത്രമാകുകയാണ് സമൂഹത്തിൽ...

നഗ്നത, ആലിംഗനം, ചുംബനം, തലോടൽ എല്ലാം ലൈംഗികമാണ് നമ്മൾക്ക്..
അതിന് മറ്റൊരു അർത്ഥമില്ല..

ലോകത്ത് മനുഷ്യർ ഒഴികെ എല്ലാ ജീവജാലവും നഗ്നരാണ്..
അവയ്ക്ക് അത് ലൈംഗികതയുടെ ഭാഗമല്ല..

ഒരു മനുഷ്യന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളെ ഒരേ ജൻഡർ ആണേൽ സ്നേഹം കാണിക്കാൻ കെട്ടിപ്പിടിക്കും...
പട്ടിയേയും പശുവിനേയും കെട്ടിപ്പിടിക്കും.. അതിലും ലൈംഗികതയില്ല..
സ്നേഹ പ്രകടനം മാത്രം..

ചുംബനത്തിന് ജീവൻ പോലും വേണമെന്നില്ല.. കളിപ്പാട്ടത്തെ, പുസ്തകത്തെ, പെന്നിനെ, പൊന്നിനെ, കുഞ്ഞിനെ എന്ന് തുടങ്ങി ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന എല്ലാത്തിനേയും നാം ഉമ്മ വെക്കാറുണ്ട്..
അതിലും ലൈംഗികത വരുന്നില്ല...
ഇഷ്ടം കാണിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം മാത്രം..
അത് തിരിച്ചു നൽകുന്നതോ വലിയ സംതൃപ്തിയും..

പക്ഷെ നമുക്കിവയൊക്കെ "അത് " മാത്രമാണ്..
അത് മാത്രം..

ചില വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ സ്വീകരണം പോലും ആലിംഗനം ചെയ്ത് ചുംബനം നല്കിയാണ്..
അവർ ഒരു പരിധി വരെ നഗ്നരുമാണ്..
അവിടെ ഇതൊന്നും അങ്ങനെയല്ല..!

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പല പല ചിന്തകൾ മനസിൽ കൂടെ കടന്നു പോയി..

അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അശക്തനായ് ഞാൻ തല കുനിച്ച് നിന്നു..
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഞാനും അവളും, ആണും പെണ്ണുമാണെന്ന ചിന്ത കടന്നു വന്നത്..
ഞാനങ്ങനെ ചിന്തിക്കരുതായിരുന്നു...
ഞാനാണ് തെറ്റുകാരൻ...
ഞാൻ മാത്രമാണ് തെറ്റുകാരൻ..!

ഇത്രയ്ക്ക് കുറ്റബോധത്തോടെ ഞാനെന്റെ കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ ഇതുവരെ നിന്നിട്ടില്ല..
ഒന്നും പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ...
എന്റെ ചിന്തയാണല്ലോ തെറ്റ്..

"എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചത് അതല്ല മാഷേ...?"

ഞാൻ മുഖമുയർത്തിയില്ല..
ഒരു കുറ്റവാളിയെ പോലെ തലകുനിച്ചു നിന്നു..

"ഞാനൊരു പെൺകുട്ടിയായതോണ്ടല്ലേ മാഷങ്ങനെ ചെയ്തത്...?

എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ന്ന് ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി..
ഞാനെന്ത് പറയാൻ..
അതാണല്ലോ സത്യം..

"സാറെന്നെ വെറുമൊരു പെൺശരീരമായാണ് കാണുന്നത് അല്ലേ...?"

" മാഷങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു എന്നതാണ് എന്റെ വിഷമം.. ഞാനുമൊരു ആണായാൽ മതിയായിരുന്നു... "

എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..
ഒരു ബലത്തിനായ് ഞാൻ ഒരു കൈ ചുമരിൽ വെച്ചു...
അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ച് കൂവി..

"എനിക്ക് വെറുപ്പാണ്.... മാഷോട്..
കടുത്ത വെറുപ്പ്.. വെറുപ്പ് മാത്രം..
ഞാൻ മാഷുടെ മോളല്ലേ...
എന്നിട്ടും...
മാഷ്ക്കങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ തോന്നിയല്ലോ... "

അവൾ അലറി അലറി കരഞ്ഞു...

ഞാൻ ഒരു വിധം പുറത്തു കടന്നു...

മുറ്റത്ത് ഒരു പാട് പേർ കൂടി നിൽക്കുന്നു..

" നീയെന്താടാ രാഘവേട്ടന്റെ മോളോട് കാട്ടിയത്... സത്യം പറ.. ഞങ്ങൾ അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടു.. "

കണ്ണ് നിറഞ്ഞതിനാൽ മുഖങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നില്ല.. ആരൊക്കെയോ കോളറയിലും മറ്റുമായി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു..

കവിളിൽ കിട്ടിയ ഒരടിയിൽ കണ്ണുനീർ മുഴുവൻ തുളുമ്പി പോയി..
അടിച്ചവന്റെ മുഖം ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു...
കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി അരുൺ... ഞാൻ ഒന്ന് നിലത്ത് വീണു...
രാഘവേട്ടൻ ഓടി വന്ന് അവരെ തടഞ്ഞു..
ഒരു വിധം എങ്ങനെയോ വേഗം വണ്ടിയെടുത്ത് ഞാൻ വിട്ടു...

സദുദ്ദേശത്തോടെ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ, നമ്മൾ ഒരു പാട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് വിഷമമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നതെങ്കിൽ, നമ്മൾ ആർക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചിരിക്കണം...?

ആണും പെണ്ണുമായത് കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടമായ ഒരു പാട് സൗഹൃദങ്ങൾ മനസിലേക്ക് തികട്ടി വന്നു.

മനസ്സിലെ കുറ്റബോധം വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

വളവ് തിരിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കൊക്കയാണ്..

സന്തോഷത്തിന്റെ ഉയരത്തിൽ നിന്നും ദുഃഖത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് നീണ്ടു കിടക്കുന്ന കൊക്ക..

ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടുന്ന സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ലൈംഗിക ചുവയില്ലാത്ത മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉള്ള സമൂഹത്തിൽ പുനർജനിക്കാൻ എനിക്ക് തിടുക്കമായി..

വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു....

by: RajishKumar