Showing posts with label JishaSuresh. Show all posts
Showing posts with label JishaSuresh. Show all posts

ഭാര്യ.

Image may contain: 1 person
രചന: ജിഷസുരേഷ്. ❦
ഞാൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.......
മുഖമൊക്കെ ആകെ ഡ്രൈയായിരിക്കുന്നു. അവിടവിടെയായി നര വീണ മുടിയിഴകൾ തലപൊക്കി നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്.
മനോഹരമായി വെട്ടി ഷെയ്പ്പാക്കി നെയിൽപോളിഷിട്ട് സുന്ദരമാക്കിയിരുന്ന കൈവിരലുകൾ ഇപ്പോൾ പരുക്കനിട്ട സിമന്റ് തറ പോലെയായിരിക്കുന്നു. വയസ്സ് മുപ്പത്തെട്ടായപ്പോഴേക്കും താനെങ്ങനെ ഇത്രമാറിപ്പോയി. ശരീരത്തെ ഇത്ര കെയർലസ്സായി കരുതാൻ മാത്രം തനിക്കെന്തു പറ്റി.
ഏറെക്കാലമായി അക്കാര്യങ്ങളിലൊന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
ഭർത്താവ്, കുട്ടികൾ, കുടുംബം, ജോലി........ ഇതിൽ നട്ടം തിരിയുകയായിരുന്നു.
പഠനം കഴിഞ്ഞയുടൻ ജോലിയായി. പിന്നെ കല്യാണം. അതും താനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്ന ഒരു ചുറ്റുപാടിലേക്ക്.
അവിടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നിറയെ ആളുകളായിരുന്നു. ഒരു വലിയ കൂട്ടുകുടുംബം പോലെ. എന്നാൽ അത്ര വലിയ ഒത്തൊരുമയൊന്നും അവിടെ യുണ്ടായിരുന്നുമില്ല താനും.
ഭർത്താവ് ബാങ്ക്മാനേജർ, യാതൊരു റൊമാൻസും കാണിക്കാതെ എപ്പോഴും തലക്കനത്തോടെ മാത്രം പെറുമാറിയിരുന്നവൻ.
തനിക്കും ജോലിയുണ്ടല്ലോ... വില്ലേജിൽ തരക്കേടില്ലാത്തൊരു തസ്തികയാണ് തന്റേതും. എപ്പോഴും ടെൻഷനുണ്ടാക്കുന്ന ജോലിയാണ്. എന്നിട്ടും താനതും വീടുമായൊരിക്കലും കൂട്ടിക്കലർത്താറില്ല.
ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയാലും ആളെപ്പോഴും ഫോണിലോ, ലാപ്പ്ടോപ്പിലോ നോക്കിക്കൊണ്ടിങ്ങനെയിരിക്കും. ഇടക്ക് വല്ലപ്പോഴും കാണിച്ചിരുന്ന സൗഹൃദങ്ങളിലൂടെ വരുണും, പാർത്ഥനും തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വന്നതോടെ തന്റെ ജീവിതം പിന്നെയവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായി.
അമ്മയായാലങ്ങനെയാണല്ലോ.ഭാഗ്യവശാൽ അദ്ദേഹത്തിനും കുട്ടികളോട് വളരെ സ്നേഹമായിരുന്നു.
അവരെ ഏറെ നേരം കൊഞ്ചിക്കുവാനും, ശ്രദ്ധിക്കുവാനും അദ്ദേഹം സമയം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു.
കുട്ടികൾ അവരുടെ ശൈശവാവസ്ഥ മറി കടന്ന് കൗമാരത്തിലെത്തിയപ്പോഴാണ് തന്റെ ജീവിതവും നിറമറ്റപോലായത്. അവരവരുടെ ലോകത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടി.
അദ്ദേഹവും ജോലിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ പട്ടിക നിരത്തി ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
ജീവിതം തീർത്തും ശൂന്യമായതുപോലെ.
ഇതിനിടെ വീടൊന്നു തട്ടിക്കൂട്ടി തറവാട്ടിൽ നിന്നും മാറിയിരുന്നു.
എല്ലാം ചെയ്തിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാത്ത പോലെ.
കിടപ്പുപോലും എന്നോ വേറിട്ടാക്കിയിരുന്നു.
ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന രാവുകളിൽ കണ്ണീർ വീണ് കിടക്കയൊത്തിരി നനഞ്ഞിരുന്നു.
അന്നേരം അച്ഛനേയും, അമ്മയേയും ഓർത്തങ്ങനെ കിടക്കും.
എത്ര ശ്രദ്ധയോടെയാണ് തന്റെയച്ഛനുമമ്മയും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി ജീവിച്ചിരുന്നത്.
അവരുടെ അരുമയായി വാനമ്പാടിയെപ്പോലെ ജീവിച്ചിരുന്ന താനിപ്പോൾ വെറുമൊരു ഭിക്ഷുകിയെപ്പോലെ ഒരിറ്റു സ്നേഹത്തിനു കൊതിച്ചു നടക്കുന്നു.
എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്. തനിക്കു വേണ്ടുവോളം സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ...
മനോഹരമായ മുഖവും ശരീരവുമായിരുന്നു തനിക്ക്......
മനസ്സിനും വേണ്ടത്ര ഓജസ്സുമുണ്ടായിരുന്നു.....
അത്യാവശ്യം നന്നായി കുടുംബവും ജോലിയും കൊണ്ടുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന വീട്ടമ്മയായിരുന്നല്ലോ താനും.
തറവാട്ടിൽ നിന്നിരുന്ന കാലത്തോളം ആ വീടിനു വേണ്ടി അഹോരാത്രം പണിയെടുത്തിട്ടുമുണ്ട്.... അവരെ പരിചരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
എന്നിട്ടും...
ഇന്നുതന്നെ ഭർത്താവിന്റെ ഗെറ്റുഗതർ പാർട്ടിക്ക് സംഭവിച്ചതെന്തായിരുന്നു.
എവിടേക്കും കൊണ്ടുപോകുക പതിവില്ല. ഇന്നുപക്ഷേ അതിനു ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ അടക്കാനാവാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു.
മക്കളില്ലെന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു. അവർക്കിതിലൊന്നും താൽപര്യമില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്സ്, അവരുടെ ഭാര്യമാർ.... എല്ലാവരുമുണ്ട്.
എല്ലാവരുമെന്ത് ഫ്രണ്ട്ലിയായിട്ടായിരുന്നു. വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം മനസ്സു നിറയുകയായിരുന്നു.
തന്റെയരികിൽ നിൽക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ അദ്ദേഹം ആ ഗാങ്ങിനൊപ്പം കുടിച്ചു, കളിച്ചു തിമർക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലല്പം വിഷമമൊക്കെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനിടെ അദ്ദേഹം അടുത്തു നിൽക്കുന്ന തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നൊരു സ്ത്രീയോട് തന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോൾ നെഞ്ചിലൊരു വല്ലാത്ത സങ്കടം മൊട്ടിട്ടു.
ഓ അവള് കൂട്ടത്തിലൊന്നും കൂടില്ലെന്നേ.. തനി കണ്ട്രിയാ..... കണ്ടില്ലേ കെഴവിയെപ്പോലെ ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത് നിൽക്കുന്നത്.
താനാകെ വല്ലാതായി നിൽക്കയാണ്. ശരിയാണ് താനൊരു കേരളാ സാരിയാണുടുത്തിരുന്നത്. അതിന് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലായിരുന്നു താനും. അത്യാവശ്യം മേയ്ക്കപ്പിൽ തന്നെയായിരുന്നു താനും വന്നിരുന്നത്...
മടക്കത്തിൽ മനസ്സ് മ്ലാനമായിരുന്നു..
തിരികെ വീട്ടിലെത്തി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നിൽക്കെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തോരാൻ തുടങ്ങി.....
ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കുന്നതിനിടെ പല വീട്ടമ്മമാരും സ്വന്തം ശരീരംപോലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല.
ഭർത്താവ്, കുടുംബം, കുട്ടികൾ എന്നീ അച്ചുതണ്ടിൽക്കിടന്ന് നട്ടം തിരിയുകയാവും
പലരും.
അവസാനം പലരും കരിവേപ്പിലപോലെ വലിച്ചറിയപ്പെടാം.
സൗന്ദര്യബോധമില്ലാത്തവൾ, ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൾ എന്നിങ്ങനെ ഓമനപ്പേരുകളാവവൾ സമ്പുഷ്ടയുമായിരിക്കാം ..
ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ... എല്ലാവരേയും സംരക്ഷിക്കുന്ന, സ്നേഹിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും കൂടി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട് നാം... വെറുമൊരു കറിവേപ്പിലയാവാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും.....
ജിഷസുരേഷ്

മാതൃത്വം #


മാതൃത്വം #

രചന ഃ ജിഷ സുരേഷ്
അമ്പിളി മീൻകവറിലേക്ക് സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അതിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലൂടെ താഴേക്ക് വയറിനുള്ളിലെ സകലതിനേയും ഇളക്കി മറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തോട്ടുകുതിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ വാപൊത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെ ഇരുളിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
ഓക്കാനത്തിന്റെ ശബ്ദം മറ്റാരും കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ വല്ലാതെ പണിപ്പെട്ടു. ഏറെ നേരമിരിക്കാൻ നേരമില്ല. മീൻ വെട്ടിക്കഴുകി കറിവെച്ചില്ലേൽ കാർത്യായനിയമ്മ, തന്റെ അമ്മായിയമ്മ
ഉറഞ്ഞുതുള്ളി വരുമെന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു .
വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കവെ മുഴുവനായും പോകാതെ തൊണ്ടയിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന ഛർദ്ദിലിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അവളെ വീണ്ടും അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അവളാ മീനെല്ലാമെടുത്ത് ചട്ടിയിലേക്ക് കുടഞ്ഞിട്ട് ശ്വസമടക്കിപ്പിടിച്ച് വെട്ടിക്കഴുകാനാരംഭിച്ചു.
അകത്തു നിന്ന് അമ്മയും, നീനേച്ചിയും (ഭർത്താവിന്റെ ഏട്ടന്റെ പണക്കാരിയായ ഭാര്യ) സീരിയലിൽ മുഴുകി അതിലെ ഡയലോഗുകൾക്കനുസരിച്ച് കമന്റ്സ് പാസാക്കി ചിരിക്കുന്നത് അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ ഒരു പണിയുമെടുക്കാൻ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല. അവർ പ്രഗത്ഭനായ വക്കീൽ സദാനന്ദന്റെ മകളാണല്ലോ. തന്റച്ഛനാണെങ്കിൽ വെറും ചായപ്പീടികക്കാരൻ.
ഇതെന്നും പതിവാണിവിടെ. രാത്രി എട്ടെട്ടരയാവുമ്പോൾ അമ്മ ആരെയെങ്കിലും വിട്ട് റോഡിലൂടെ അവസാന വിൽപ്പനയായി ലാഭത്തിൽ കിട്ടുന്ന മീൻ
കുറേ വാങ്ങിപ്പിക്കും. അതന്നേരം തന്നെ വെട്ടിക്കഴുകി വെക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അന്നിവിടെ ഒരു ഭൂകമ്പംതന്നെ നടക്കും.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ വന്ന നാളിലൊക്കെ തെല്ലു വിഷമം തോന്നിയിരുന്നു. എല്ലാപണിയും കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനു മുൻപ് ഒന്നു മേൽകഴുകി തെല്ലുനേരം പഠിക്കാനുള്ള സമയമാണത്. എം എസ് ഡബ്ല്യൂ കഴിഞ്ഞ് തുടർന്നും പഠിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്നു പഠിപ്പിക്കാമെന്ന വാഗ്ദാനം തന്നല്ലേ രാജുവേട്ടൻ തന്നെ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിപ്പിച്ചത് തന്നെ.
പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നു കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ടുതന്നെ തനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലായി.
അമ്മയുടെ വേർതിരിവ് തന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. നീനേച്ചിയായിരുന്നു അമ്മയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മരുമകൾ. തനിക്കതിൽ ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒട്ടും പരിഭവമില്ലായിരുന്നു. തനിക്ക് വേണ്ടുവോളം സ്നേഹം രാജുവേട്ടൻ തരുന്നുണ്ടല്ലോ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചേട്ടനും തന്നോട് നന്നായാണ് പെരുമാറിയിട്ടുള്ളത്.
അമ്മയോ, നീനേച്ചിയോ തന്നെ ഒരിക്കലും ഗൗനിച്ചിരുന്നില്ല. താൻ വന്നതു മുതൽ അടുക്കളഡ്യൂട്ടി മുഴുവൻ തന്നെയേൽപ്പിച്ച് അവരങ്ങനെ സല്ലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
അച്ഛന് ചായക്കടയുള്ളതിനാൽ പണിയെടുത്തു ശീലമുണ്ട് തനിക്ക്.
പക്ഷേ അമ്മ വീടിനോടു ചേർന്നുള്ള ചെറിയ ഹോട്ടൽ വാങ്ങിയതോടെ തന്റെ കാര്യം കഷ്ടമായി. അധിക ലാഭത്തിനായി പണിക്കാരെക്കുറച്ചത് തന്നെക്കണ്ടാണെന്ന്
മനസ്സിലാക്കാൻ അധികാലം വേണ്ടി വന്നില്ല.
രാജുവേട്ടൻ ജോലിസ്ഥലത്തു നിന്നു വരുന്നത് രണ്ടാഴ്ച കൂടുമ്പോഴായിരിക്കും.
പക്ഷേ താനൊന്നും പറഞ്ഞ് വിഷമിപ്പിക്കാറില്ല. അച്ഛൻ മരിച്ചശേഷം അമ്മയായിരുന്നു എല്ലാം എന്ന് മണിക്കൂറിൽ നാൽപതുവട്ടം പറയുന്ന ആളോട് തന്റെ ദുരവസ്ഥ പറയാനും തോന്നിയില്ല.
നകുൽചേട്ടനുമാത്രം തന്റെ അവസ്ഥയറിയാമായിരുന്നു. അദ്ദേഹമാണ്
തനിക്ക് തൊഴിൽവാർത്തയും മറ്റും കൊണ്ടു വന്നു തന്നിരുന്നത്. ഒരു ഏട്ടനില്ലാത്ത കുറവ് അദ്ദേഹമാണ് പരിഹരിച്ചത്.
അങ്ങനെ എംഎസ് ഡബ്ലൂ പഠിച്ച തനിക്ക് പ്രൊജക്ട് കോർഡിനേറ്ററായി ജോലി കിട്ടിയതിനു പിന്നിൻ നകുലേട്ടനായിരുന്നു. (അത് എനിക്കും, രാജുവേട്ടനും മാത്രമറിയാവുന്ന കാര്യാട്ടോ)
അമ്മക്കോ, നീനേച്ചിക്കോ ഒട്ടും ഇഷ്ടല്ലായിരുന്നു ഞാൻ ജോലിക്കുപോണത്. അതിരാവിലെയെഴുനേറ്റ് എല്ലാ പണിയും കഴിച്ചാണ് ഞാൻ പോകുന്നത്. വൈകീട്ടെന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതും ഒരുകൂട്ടം പണികളു തന്യാവും. സാരമില്ല... മ്മടെ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടിയല്ലേ. ഞാനങ്ങനെ സമാധാനിക്കും.
പക്ഷേ ഇപ്പൊ എനിക്കു വിശേഷമുണ്ടേയ്. അതാണെന്നെ വലക്കിണത്. ഒന്ന്വങ്ങ്ട് തിന്നാൻ വേണ്ട. മീൻ കാണുന്നതേ കലിപ്പാണ്. പറഞ്ഞിട്ടെന്തേ കാര്യം എന്റെ സ്ഥിതി ഇതല്ലേ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാജുവേട്ടൻ വന്നപ്പോ എന്നോട് പാവം തോന്നി മീനൊന്നു നന്നാക്കിയതിന് പെൺകോന്തൻ എന്ന പേരും കിട്ടി പാവത്തിന്.
തന്നോടെന്തെങ്കിലും അലിവു കാട്ടാറുള്ള നകുലേട്ടനുമിപ്പൊ തെല്ലൊഴിഞ്ഞു മാറ്റത്തിലാ. വേറൊന്നുമല്ല. വർഷം അഞ്ചായിട്ടും അവർക്കു കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലേയ്.
അതിനാൽ ആ അപകർഷതകൊണ്ടാവണം തന്നോടു നകുലേട്ടൻ മിണ്ടുന്നത് നീനേച്ചിക്കിഷ്ടോല്ല.
പക്ഷേ ഈ അമ്മ മനസ്സിലൊന്നും അത്ര കളങ്കമില്ലാന്ന് എനിക്കിന്നുച്ചക്കാ മനസ്സിലായേ. എന്താണെന്നല്ലേ. ഇന്നു രാവിലെയാ എന്നെ വേദന വന്ന് ലേബർറൂമിൽ കയറ്റിയേ. പത്തു മണിയായപ്പോ ഞാനൊരു കുഞ്ഞു സുന്ദരനെ പ്രസവിച്ചു.
ഉച്ചക്ക് റൂമിലെത്തി ഏറെക്കഴിഞ്ഞ് ബോധമുണർന്ന ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച
നമ്മുടെ കാർത്യായനിയമ്മയില്ലേ എന്റമ്മായിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ അടുക്കിപ്പിടിച്ച് എന്റെ തലയിൽ തലോടി എന്നോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
ഹൊ...... എന്താ പറയ്യാ.... ഈ അമ്മയാവുന്ന പ്രതിഭാസത്തിന്റെ മഹത്വമാണതെന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി.
ന്നാ.... നീയീ കുഞ്ഞിനു പാലുകൊടുത്തേടീ...
ന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മയെന്റെ അരികിലോട്ടു ചേർത്തു കിടത്തി കുഞ്ഞിനെ. എന്നിട്ടമ്മ എന്റെ ചിതറിക്കിടന്ന മുടിയിഴകൾ മുകളിലേക്കുയർത്തി കെട്ടിവച്ചു തന്നു.
ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു. എനിക്കവനോടു സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നന്ദിയായിരുന്നു.... എല്ലാവരുടേയും സ്നേഹം എനിക്കു കിട്ടാൻ ഹേതുവായ ദൈവദൂതനാണതെന്നു ചിന്തിച്ചു ഞാൻ മിഴികൾ പൂട്ടിക്കിടന്നു. അപ്പോഴടർന്നു വീണ മിഴിനീരിൽ എന്റെ സങ്കടമെല്ലാമൊഴുകിപ്പോയിരുന്നു......
ജിഷ

മാമന്റെ വികൃതികൾ

മാമന്റെ വികൃതികൾ
~~~~~…………~~~~~~~
സ്കൂളു വിട്ടു വന്നപ്പോൾ ഇന്നൽപം വൈകി. ഇന്ന് ഒറ്റക്കായിരുന്നു യാത്ര.
ഉണ്ണിമോൾ പനിച്ചു കിടക്കുകയാ. ഉണ്ണിമോൾ ന്റെ കൂട്ടുകാരിയാ. അവളില്ലാത്തോണ്ട് എന്നെ തനിച്ചുവിടാൻ അമ്മയ്ക്കു വല്യ വിഷമമായിരുന്നു. ഞാനാ ഒറ്റക്കു പൊയ്ക്കോളാന്ന് വാശിപിടിച്ചെ.
അല്പദൂരം അമ്മ പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതുകണ്ട് പൊന്താത്ത ബാഗുമെടുത്ത് ഞാൻ മുന്നോട്ടോടി.പിന്നെയമ്മ പിന്നാലെ വന്നില്ല.
നിക്കറിയാം അമ്മക്കധിക ദൂരം നടക്കാനാവില്ലെന്ന്. അമ്മക്കെപ്പഴും നെഞ്ചു വേദനയാ.
പാവം അമ്മ.
അച്ഛമ്മ എപ്പഴും ദീനക്കാരീന്നും വിളിച്ചമ്മേ ശാസിച്ചോണ്ടിരിക്കും. എന്നാലും അമ്മയൊന്നും മിണ്ടില്ല. അച്ഛനും മിണ്ടാണ്ടെ കിടക്കും. കാരണം അച്ഛനും വയ്യല്ലോ. എനിക്കാറു മാസണ്ടായപ്പോ അച്ഛൻ തെങ്ങിൽ നിന്നുവീണ് കിടപ്പിലായതാ.
ഇപ്പൊ ഞാൻ മൂന്നിലായി. എത്ര ഡോക്ടറെ കാണിച്ചിട്ടും അച്ഛന്റെ വയ്യായ്ക മാറിയില്ല.
അച്ഛമ്മ കൂലിപ്പണിക്ക് പോയാ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നെ. ഇടക്കച്ഛമ്മ അച്ഛനേം, അമ്മേം പ്രാകും. അന്നേരം ഞാനമ്മേടെ മടിയിൽ കിടന്ന് പറയും. ഈ അച്ഛമ്മ ചത്തുപോയാ മതീന്ന്. അന്നേരമമ്മ എന്റെ ചന്തിക്കു നല്ല പിച്ചു തന്നിട്ടു പറയും.
അങ്ങനെ പറയല്ലെടീന്ന്. അച്ഛമ്മയില്ലെങ്കി നമ്മളൊന്നുമില്ലെന്ന്. അമ്മക്ക് ഭാരള്ളതൊന്നും എടുക്കാമ്പാടില്ലേയ്.
വല്യൊരു ഓപ്പറേഷൻ വേണത്രേ അമ്മയ്ക്ക്.
അതിനൊന്നും ഞാനില്ലെന്നും പറഞ്ഞാ അമ്മ നടക്കണെ. പണല്ലാത്രേ.
ബാഗും മടിയിൽവെച്ച് ഞാനുമ്മറത്തിണ്ണയിരുന്നു. നിക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ കട്ടൻചായയും, കുറച്ചരി വറുത്തതുംകൊണ്ടു വന്നു മുന്നിൽ വെച്ചു.
നിക്കത് തിന്നാൻ തോന്നിയില്ല. ന്റെ മനസ്സില്
ഞങ്ങടെ സ്കൂളിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ കടയും, അവിടുത്തെ ചില്ലലമാരയിലെ പരിപ്പുവടയും, ആ മാമനുമായിരുന്നു. ഇന്ന് സ്കൂളുവിട്ട് പോന്നപ്പൊ കടക്കു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആ ചില്ലലമാരയിലേക്കു നോക്കാതിരിക്കാനെനിക്കായില്ല. ഞാൻ നോക്കുന്നത് കണ്ട് മാമനെന്നോട് പറഞ്ഞു അകത്ത് വന്നാ രണ്ട് പരിപ്പ് വടേം, ചായേം തരാന്ന്.
നല്ല കൊതീണ്ടായിട്ടും ഞാൻ പോവാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അപ്പഴാ മാമനെന്റെ കൈയിൽപിടിച്ച് പറയുവാ.. മോൾടച്ഛൻ ന്റെ വല്യ ചങ്ങാതിയായിരുന്നെന്ന്.
എന്നിട്ടെന്നെ നിർബന്ധിച്ച് അകത്തെ മേശയിൽ കയറ്റിയിരുത്തി രണ്ട് പരിപ്പുവടേം, ചായേം കൊണ്ടു മുന്നിൽ വച്ചു. ഞാനതിലേക്കും നോക്കി മിണ്ടാണ്ടിരുന്നു.
നിക്ക് പേടിയാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയറിഞ്ഞാ ന്നെ കൊല്ലുംന്നെനിക്കറിയാം.
അപ്പഴാ മാമൻ, മോള് കഴിക്കെന്നും പറഞ്ഞെന്റെയടുത്തു വന്നിരുന്നത്. എന്നിട്ട് ഒരു വടയെടുത്ത് പൊട്ടിച്ചെന്റെ വായ്ക്കരികിലെത്തിച്ചിട്ട് മാമനാ വട സ്വന്തം വായിലേക്കിട്ടു. നിക്കു വല്ലാത്ത സങ്കടായി. പിന്നത്തെ കഷണം മാമനെന്റെ വായിൽതന്നെ വച്ചു തന്നു. നല്ല സ്വാദായിരുന്നുവതിന്. പക്ഷേ പിന്നെയും തിന്നാനെനിക്കു തോന്നിയില്ല. കാരണം മാമനെന്നെ എന്തൊക്കെയോ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കടയിൽ ഞാനും, മാമനുമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
എന്റമ്മയല്ലാതെ ആരുമെന്നെ ഉമ്മ വെക്കയോ, കെട്ടിപ്പിടിക്കയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.
അച്ഛനെന്റെ തലയിൽ തലോടുമെന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനുമാവുമായിരുന്നില്ല.
ഈ മാമനാണേൽ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം മേശമേൽ നിന്നൂർന്നിറങ്ങി ബാഗുമെടുത്ത് വേഗം പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
നാളേം വരണേ.....
നാളെ നിനക്ക് പഴംപൊരിയാ തരിക.
മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ മാമൻ പറയുന്നതു
ഞാൻ കേട്ടു.
എന്താ അനു നിനക്ക് ചായ വേണ്ടേ..
വേണ്ട നിക്ക് പഴംപൊരി മതി.
അമ്മ അൽഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
എന്തേപ്പങ്ങനൊരു പൂതി...!!
അപ്പഴാണ് ഞാനിന്നുണ്ടായ കാര്യം പേടിയോടെയെങ്കിലുംഅമ്മയോടു പറഞ്ഞത്. മാമനെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും, വേദനിപ്പിച്ചതും പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മേടെ ഭാവം മാറി. അവിടെപ്പോയതെന്തിനാടീന്നും ചോദിച്ച് അമ്മയെന്നെ ഒരുപാടു തല്ലി. അച്ഛനകത്തു നിന്നുമൊച്ചയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛമ്മയാണേൽ ഓടിവന്നെന്നെ പിടിച്ചുമാറ്റി. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
മാമനും,അമ്മേം എല്ലാവരും തന്നെന്തിനാങ്ങിനെ വേദനിപ്പിക്കിണേ...
എനിക്കതായിരുന്നു പിടികിട്ടാഞ്ഞേ.
ദേഷ്യമടങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മയെന്നെ അല്പനേരം നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു. കൂടെ അച്ഛമ്മയും.
പിറ്റേന്നമ്മ ന്റൊപ്പം സ്കൂളിലെത്തി. ഇത്ര ഗൗരവത്തോടെ ഇന്നോളം ഞാനമ്മേ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങടെ ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സിന്റെ മുന്നിലെത്തി അമ്മയെന്റെ കൊച്ചുടുപ്പ് പൊക്കിക്കാണിച്ചു. ന്റെ വയറിന്റെ സൈഡിലപ്പോഴും ചുവന്ന പാടുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ മാമനെന്നെ വേദനിപ്പിച്ചതിലൊരു ഭാഗം.
അതെന്തിനാപ്പോ അമ്മ ഇവിടെ കാണിക്കുന്നെ, അതായിരുന്നു ന്റെ സംശയം.
തെല്ലുനേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ മാമനെ കൊണ്ടിറക്കുന്നത് കണ്ടപ്പഴും നിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ ഒന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. മാമനെ പോലീസ്കാര് കൊണ്ടുപോകുന്നത് ന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നല്ലയിഷ്ടായീന്ന്.
അപ്പോഴേക്കും അമ്മക്കു ചുറ്റും ടീച്ചർമാരുടെ ഒരു നിരതന്നെ വന്നെത്തിയിരുന്നു. അമ്മ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. ടീച്ചർമാർ അമ്മയെ അഭിനന്ദിക്കുന്നു., അമ്മ കണ്ണീരിനിടയിലും ചിരിക്കുന്നു.
അന്ന് രാവിലെ അസംബ്ലിയിൽ വച്ച്
അമ്മ കാട്ടിയ ആ ധൈര്യത്തേയും, ബുദ്ധിയേയും ഹെഡ്മിസ്ട്രസ് പുകഴ്ത്തി ഏറെനേരം സംസാരിച്ചപ്പഴും ആ മാമനെന്തിനാണെന്റെ ദേഹത്തെല്ലാം നുള്ളിനോവിച്ചതെന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഞാൻ..

ശാപജന്മങ്ങൾ



ശാപജന്മങ്ങൾ
~~~~~~~~~~~
ശ്ശൊ....... ഇന്ന് ബസ്സ് കാണുന്നില്ലല്ലോ.....?
രാമേട്ടൻ കുറേ നേരമായി ആശങ്കയിലാണ്. 
എന്നും ഈ നേരത്തിനു മുൻപ് വരാറുള്ളതാ.
ചെലപ്പൊ.... വല്ല ബ്ലോക്കും ഉണ്ടായിക്കാണും.ഇങ്ങളെ പെണ്ണുമ്പിള്ളേ ഈ വയസ്സാം കാലത്ത് ആരുംനി കൊത്തിക്കൊണ്ടോവ്വോന്നുംല്ല.
ദിവാകരന് ചിരിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ രാമേട്ടന് സമാധാനമായില്ല. അവൾക്ക് സുഖല്ലാത്തതാ.
രണ്ട് വയറ് നിറക്കാൻ വഴീല്ലാത്തോണ്ട് മാത്രാ ഓള് പണിക്കു പോണത്.
ന്നാ.. പിന്നെ ഇങ്ങക്കങ്ങ്ട് പൊയ്ക്കൂടാരുന്നോ. വയ്യാത്ത ആളെ വിടാണ്ടെ. ദിവാകരൻ പിന്നേം വാദിച്ചു.
ഇക്ക് മോഹല്യാണ്ടല്ല. അന്നത്തെ ഹാർട്ടോപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പം ഡോക്ടറ് ഒന്നേ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ .
യാതൊരു പണിം എടുക്കരുതെന്ന്.
ഇന്നിട്ടും അവള് വയ്യാണ്ടെ പോണത് കാണുമ്പം ഞാൻ പറയും നിനക്ക് പകരം ഞാം പോവാന്ന്.
അവള്ന്നെ കൊന്നില്ലന്നേയുള്ളൂ. അവൾക്കീ ലോകത്തില് ഞാം മാത്രല്ലേള്ളൂ. പറഞ്ഞു വന്നതും രാമേട്ടന്റെ തൊണ്ടയിടറി. ആ വൃദ്ധ നയനങ്ങൾ രണ്ട് തടാകങ്ങളായി.
ദിവാകരന് വല്ലാത്ത സഹതാപവും, സങ്കടവും തോന്നി.
അയാൾക്കറിയാം രാമേട്ടന്റെ ബദ്ധപ്പാടുകളെക്കുറിച്ച്. അയാൾ രാമേട്ടന്റെ മകൻ ശിവരാജനെക്കുറിച്ചോർക്കുകയായിരുന്നു.
എന്തൊരു തങ്കം പോലത്തെ കൊച്ചനായിരുന്നു. അക്കരേല് അത്രേം സൽസ്വഭാവികള് വേറെണ്ടായിരുന്നില്ല. പഠിക്കാനാണേൽ ബഹുകേമൻ.
അന്നൊക്കെ രാമേട്ടൻ എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുക്വായിരുന്നു. മകനെ ഏറ്റവും വലിയ നിലയിലെത്തിക്കണം അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേയും, ഭാര്യയുടേയും ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം.
ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് അങ്ങനെയാണവനെ കോയമ്പത്തൂരിലുള്ള ഏതോ സഥലത്ത് മെഡിസിനയച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിനറിയായിരുന്നു അത് തനിക്ക് താങ്ങാനാവില്ലെന്ന്. അന്നിട്ടും അദ്ദേഹം അതിനായി രാപകലില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ കൊല്ലം തികയുന്നതിനു മുൻപെ
രാമേട്ടന്റെ മകൻ ശിവരാജൻ തിരികെയെത്തി. ജീവനോടല്ല ... നിർജ്ജീവമായിട്ട്.
അവന്റെ ശരീരം വഹിച്ചെത്തിയ കോളേജ്
അധികൃതരിൽ നിന്നാണ്, മകൻ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ക്രൂരമായ റാഗിംങ്ങും കാര്യവും രാമേട്ടനറിഞ്ഞത്.
അദ്ദേഹം മകനു നീതി കിട്ടാനായി പരക്കം പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ ആത്മാവിനെങ്കിലും നീതികിട്ടണം അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. എവിടെന്ന്. അതെല്ലാം സ്വാധീനത്തിൽപ്പെട്ട് തേഞ്ഞുമാഞ്ഞില്ലാതായി.
അങ്ങനെ അദ്ദേഹം തീർത്തും രോഗിയായി.
ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ മുഴുവനസ്തമിച്ചു. ഭാര്യയും ഭർത്താവും
ഒരേ പുരയിൽ തളർന്നു കിടന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം അങ്ങനൊന്നും തീരില്ലല്ലോ.
അനുഭവിക്കാനുള്ളതു മുഴുവൻ അനുഭവിക്കാതെ വിടില്ലെന്ന മട്ടിൽ അതങ്ങനെ താണ്ഡവമാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രാമേട്ടന്റെ ഓപ്പറേഷൻ വരുത്തിയ കടക്കെണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവസാനം ഭാര്യ ശ്യാമളക്ക് ഓട്ടുകമ്പനിയിൽ ജോലിക്കുപോകേണ്ടി വന്നു.
എന്നും രാവിലെ അവര് തന്റെ വീടിനു മുന്നിലൂടെ പോകുന്നതു കാണുമ്പോൾ
കണ്ണു നിറയും. പത്തറുപത്തഞ്ച് വയസ്സെങ്കിലും കാണുമവർക്ക്. പക്ഷേ തനിക്കെന്ത് ചെയ്യാനാവും. താൻ തെങ്ങുചെത്തിക്കിട്ടണ പണംകൊണ്ട് അഞ്ചെട്ടു വയറുതന്നെ തട്ടിമുട്ടിയാണ് കഴിയണത്.
ദൂരെ നിന്ന് ഒരു നിഴൽപോലെ ശ്യാമളേച്ചി ഒരു സഞ്ചിയും പിടിച്ച് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ്സില്ലായിരുന്നൂത്രേ. ഓട്ടോക്കൂലി പത്തുനൂറ്റമ്പത് വേണം അവിടെ നിന്നിവിടേക്ക്. അത്ര പണം ഓട്ടുകമ്പനിയിൽ ഒരു ദിവസം തനിക്കു കിട്ടില്ല.
അവരുടെ ബാഗും വാങ്ങി രാമേട്ടൻ മുന്നോട്ടു നടന്നിരുന്നു. ആൾക്കൊന്ന് കിടക്കണമായിരിക്കും. പാവം. ഓരോരുത്തരുടെ ഓരോ വിധിയേയ്. ദിവാകരൻ ഓരോന്നാലോചിച്ച് ഒരു ബീഡിക്കും തീകൊളുത്തി.
അയാളുടെ ചിന്തകൾക്കും തീപിടിച്ചിരുന്നു

നൊമ്പരവീണ


നൊമ്പരവീണ
# # # # # # #
ജിഷ
…………
ഉണ്ണിയേട്ടനെ പുറത്തിരുത്തി ലാബ് റിസൽറ്റുമായി ഡോക്ടറുടെ മുൻപിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ഞാൻ. എന്റെ ഹൃദയം അത്യുച്ചത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഡോക്ടറെന്നെ ഏതാനും നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് പതിയെപ്പറഞ്ഞു.
""ഇനിയുള്ള നിമിഷമെങ്കിലും നീയാ മനുഷ്യന് അല്പം സ്വൈര്യം കൊടുക്കുക. "
ഇനിയതുമാത്രമേ നിനക്കിനീ ജന്മത്തിലയാൾക്ക് ചെയ്യാൻ ബാക്കിയുള്ളൂ.
ഇത് നോക്കിക്കേ......
അദ്ദേഹമാ എക്സറേ റിപ്പോർട്ട് ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു.
എനിക്കൊന്നും വ്യക്തമായില്ലെങ്കിലും
എല്ലാമവസാനിക്കാറായിയെന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി.
കണ്ടോ ഈ ഹൃദയം അരിപ്പപോലായിരിക്കുന്നു. നീയാണതിനു കാരണക്കാരി, നീ മാത്രം.
ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുമൊരഗ്നിസ്പുലിംഗമെന്നെ വന്നു ദഹിപ്പിക്കുന്നതായെനിക്കു തോന്നി.
ഞാനെഴുനേറ്റു, എന്നിട്ടാ പാദങ്ങളിലേക്കാർത്തലച്ചു വീഴവേ ഞാനലറിക്കരയുകയായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ..... എനിക്കുവേണമെന്റുണ്യേട്ടനെ.
എനിക്കു സ്നേഹിച്ചു മതിയായില്ല...
പ്ലീസ്..... പ്ലീസ് ഡോക്ടർ, കഴിയില്ലെന്നുമാത്രം പറയല്ലേ...
ഡോക്ടറെന്നെ എഴുനേൽപ്പിച്ചു.
നോക്കു മായാ, മെഡിക്കൽ സയൻസിന് കഴിയുന്നതിനൊരു പരിധിയുണ്ട്. മാക്സിമം ഞാൻ ചെയ്തിരിക്കും. ഇതുവരെ ചെയ്തു കൂട്ടിയ പാപങ്ങൾക്ക് ഈശ്വരനോട് മാപ്പ് ചൊല്ലി നീയാദ്യം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ നോക്ക്.
മായാ... തളരരുത്. ഇനി നീയായിരിക്കണം അവന്റെ ഹൃദയം. നിന്റെ ഹൃദയം തുടിക്കുന്നതു തന്നെ അവനു വേണ്ടി മാത്രമാവണം.
ഇനിയും ധാരാളം ചെക്കപ്പുകൾ നടത്താനുണ്ട്.
നമുക്കു നോക്കാം കുറച്ചു കൂടി അവന്റായുസ്സു നീട്ടാമോന്ന്. മറച്ചുവെച്ചിട്ടു കാര്യമില്ലാത്തതിനാലാണ് നിന്നോടിതൊക്കെ പറയേണ്ടി വന്നത്.
ഉം.. പൊയ്ക്കോളൂ.
ഇനി വരേണ്ട ഡെയ്റ്റ് ഞാനറിയിച്ചേക്കാം.
പുറത്തക്ഷമനായിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും കാറിന്റെ കീ വാങ്ങി മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. കാറോടിക്കാനെത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും
ഇത് നിങ്ങളുടെ കാർ, ഞാനെന്താ നിങ്ങളുടെ ഡ്രൈവറോ എന്നീ തരതാണ ന്യായവാദങ്ങൾ നിരത്താറുള്ള ഞാനാണിന്ന് ഈ വിധം പെരുമാറുന്നത്.
നിശബ്ദയായി കാറോടിക്കുമ്പോൾ ഉണ്യേട്ടനെന്നെ ഇടക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരച്ചിലടക്കാൻ പാടുപെട്ട് ഞാനിരിക്കെ പെട്ടന്നാള് ചോദിച്ചു.
മായാ..... എല്ലാമവസാനിക്കാറായല്ലേ....?
എനിക്കറിയാമായിരുന്നുവത്. രക്തം ശർദ്ദിക്കുന്നതൊക്കെ അവസാന സ്റ്റേജിലല്ലേ.
എന്നാലും നീ രക്ഷപ്പെട്ടില്ലേ....?
ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ച അന്നുമുതൽ
ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടും നീ സഹിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ.
ഞാൻ മരിച്ചാലും, നീ വേറെ വിവാഹം കഴിക്കണം, നിനക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം നിന്റെ പേരിലാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്.
പിന്നെയെനിക്ക് കാറോടിക്കാനായില്ല. തണൽ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന വാകമരച്ചോട്ടിൽ ഞാൻ കാറൊതുക്കി നിർത്തി. സ്റ്റിയറിംഗിലേക്ക് മുഖമമർത്തി ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
""മാപ്പ്"
ചോദിക്കാനർഹയല്ലെങ്കിലും ഞാനാ കൈകൾ കോരിയെടുത്തെന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു.
ക്ഷമിക്കണമെന്നു പറയാനെനിക്ക് ശബ്ദം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഞാൻ കേഴുകയായിരുന്നു.
എന്റെ നെറുകയിൽ തലോടിയാശ്വസിപ്പിക്കയായിരുന്നു ഉണ്യേട്ടൻ ചെയ്തത്.
ഇനിയുമീ വെയിലിൽ ഉണ്യേട്ടനെ നിർത്തുന്നത് പന്തിയല്ലെന്നെനിക്കു തോന്നി.
ഉണ്യേട്ടൻ കണ്ണടച്ചു മെല്ലെ മയങ്ങുന്നത്
ഇടക്കിടെ ഡ്രൈവിംഗിനിടയിലൂടെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അന്നേരമെന്റെ മനസ്സ് പിന്നോട്ടു പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനാണുണ്ണ്യേട്ടനെ ഞാനിത്രക്കും അവഗണിക്കാൻ കാരണമെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയണ്ടേ. ഞാൻ പറയാം. ഇതുവരെ അതെന്തിനായിരുന്നെന്ന് ഉണ്യേട്ടനുപോലും മനസ്സിലായിക്കാണില്ല. ഇനിയെനിക്കതു മറച്ചു വെക്കാനാവില്ല.
ഞാൻ മായ,
പാലക്കാടാണെന്റെ നാട്. പക്ഷേ ഞാൻ പഠിച്ചതും വളർന്നതുമെല്ലാം
കുവൈറ്റിലായിരുന്നു. പപ്പക്കവിടെയായിരുന്നു ജോലി. അമ്മയും ടീച്ചറായി വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. ഞങ്ങൾക്കു കൂട്ടായി പപ്പേടെ ഫ്രണ്ട് ജെയിംസങ്കിളും, ഭാര്യ നാൻസിയാന്റിയും, എന്നേക്കാൾ രണ്ടു വയസ്സിന് മൂത്ത അവരുടെ മകൻ നെൽവിനും. ഒരേ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരേ മനസ്സും, ഇരു ശരീരങ്ങളുമായിട്ടായിരുന്നു ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഓണമായാലും, വിഷുവായാലും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു ഞങ്ങളാഘോഷിച്ചിരുന്നത്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകവേ ഈ സ്നേഹബന്ധത്തിനുമപ്പുറത്തേക്ക് എന്റേയും നെൽവിന്റേയും മനസ്സുകൾ പാറിപ്പറന്നു പോവുന്നത് ഞങ്ങൾപോലുമറിഞ്ഞില്ല. ഒരു തരം ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം. പരസ്പരം കാണാതൊരു നിമിഷമിരിക്കാനാവില്ലെന്ന അവസ്ഥ. അന്നേരമവൻ എൻജിനീയറിംഗ് അവസാന വർഷം. ഞാനാണെങ്കിൽ
മെഡിക്കൽ എൻഡ്രൻസെന്ന കടമ്പ കയറാനുള്ള തീവ്രയജ്ഞത്തിലും.
പപ്പയ്കാണെങ്കിൽ ഇനി പഠിത്തമൊക്കെ മതിയാക്കി തന്നെ കെട്ടിച്ചയക്കുന്നതിലായിരുന്നു താൽപര്യം.
എത്രയും വേഗം പാലക്കാട്ടുള്ള വീടിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പഴികളെല്ലാം തീർത്ത് ഇനിയുള്ള ജീവിതം നാട്ടിൽ തന്നെയെന്ന നിലപാടിലായിരുന്നു പപ്പ.
ജെയിംസങ്കിളാണെങ്കിൽ ഇനിയൊരിക്കലും നാട്ടിലേക്കില്ലെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു.
ഇതിനിടയിൽപ്പെട്ട് ഞാനും, നെൽവിനും ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. അവർക്കു ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെപ്പറ്റി ചെറു സൂചനപോലുമില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഞങ്ങളിരുവരും ഇക്കാര്യം വീട്ടിലറിയിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. പക്ഷേ പപ്പയോ, അമ്മയോ ഇതൊരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ലെന്ന വാശിയിലുറച്ചു നിന്നു.
കരഞ്ഞു, കാലുപിടിച്ചു, നിരാഹാരമിരുന്നു.
പക്ഷേ സ്വന്തം ജാതീടെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ പപ്പ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരനെപ്പോലും മറന്നു. ജെയിംസങ്കിളിന് എതിർപ്പില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെ അന്നാ നശിച്ച സന്ധ്യയ്ക് ജെയിംസങ്കിളും, ആന്റിയും, നെൽവിനും കൂടി പപ്പയോടു തന്നെ തങ്ങൾക്കു തരുമോയെന്ന് ചോദിക്കാൻ വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ പപ്പ അവരെ അപമാനിച്ചയക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
ആ വാശിക്ക് നെൽവിൽ തന്റെ ബുള്ളറ്റുമെടുത്തൊരു പോക്കുപോയി.
പിന്നീടവന്റെ ചതഞ്ഞരഞ്ഞ ശരീരമാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടത്. അവന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് തകർന്നുപോയ ഞാനും, അവന്റെ പപ്പേം മമ്മീം ആകെ ജീവച്ഛവങ്ങളെപ്പോലെയാണ് പിന്നീട് കഴിഞ്ഞത്.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പാലക്കാട്ടേക്ക് മടങ്ങി. അവന്റെ മരണശേഷം ഞാനെന്റെ പപ്പയോടോ, അമ്മയോടോ ഒരിക്കൽപോലും സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഒരുതരം വെറുപ്പും, വാശിയുമായിരുന്നു എനിക്കെല്ലാവരോടും.
പക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ നിർബന്ധത്തിന്, ഉണ്ണിയേട്ടനു മുമ്പിൽ കഴുത്തു നീട്ടേണ്ടി വന്നുവെനിക്ക്. അതുമൊരു വാശിയായിരുന്നു.
അന്നുതൊട്ട് ഞാനുണ്ണിയേട്ടനെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. പപ്പേടേം, മമ്മീടേം ബന്ധു എന്റെ ശത്രുവായിരുന്നു. പാവമായിരുന്നു ഉണ്ണിയേട്ടൻ എനിക്കുമതറിയാമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും ഓരോ നിമിഷവും ഇഞ്ചിഞ്ചായി ഞാനാ പാവത്തിനെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഞാൻ വെറുക്കുന്തോറും ഉണ്ണിയേട്ടനെന്നെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ഏഴു വർഷങ്ങളുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ പേറിപ്പേറിയാവണം ഉണ്ണിയേട്ടനീ അവസ്ഥയിലായതെന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.
കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഊണുകഴിഞ്ഞ് കിടപ്പറയിലെത്തിയ ഉണ്ണിയേട്ടൻ പെട്ടന്ന് ശർദ്ദിച്ചു. നല്ല കൊഴുത്ത ചോര. അപ്പോഴേക്കും ആൾ കുഴഞ്ഞുവീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. . ഒരു നിമിഷമത് നിശ്ചലയായി നോക്കിനിന്നെങ്കിലും, അടുത്തനിമിഷം ഞാനാ അടുക്കലേക്കോടി.
ഞാനാകെ ഭയന്നിരുന്നു പോയിരുന്നു. എനിക്കെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെയായി.
ഞാനുമുണ്ണിയേട്ടനും മാത്രമായിരുന്നു ഇവിടെ. വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ
ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ ഫ്രണ്ടായ ഡോക്ടർക്കു ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോൾ
ഞാനുണ്ണിയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ഓർമ്മകളിൽ കുടുങ്ങി വീടെത്തെയതറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മയങ്ങിക്കിടന്ന ഉണ്ണിയേട്ടനെ മെല്ലെത്തട്ടിയുണർത്തി ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ഞാനുള്ളിലേക്കു നടത്തി.
അന്നു സന്ധ്യക്കാദ്യമായി ഞാനെന്റെ വീട്ടിൽ ദീപംകൊളുത്തി. അതുവരെ എന്നെയെത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും ഞാൻ കൂട്ടാക്കാറില്ലായിരുന്നു. എനിക്കിഷ്ടമില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അന്നുമുതൽ മുടങ്ങാതെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ കൊളുത്തുമായിരുന്നുവത്.
അന്നാ ദീപത്തിനു മുൻപിൽ നിന്ന് ഞാനൊന്നേയാവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ.. എന്റെ ജീവൻ പകരമായെടുത്ത്, എന്റുണ്യേട്ടനെ വെറുതെ വിടണേന്ന്. ഉണ്ണിയേട്ടനില്ലെങ്കിലെന്റെ ഹൃദയം ഇനിയൊരിക്കലും മിടിക്കില്ലെന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
അതെ അതൊരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. ജീവിതം ജീവിച്ചുതോറ്റ ഒരുവളുടെ തിരിച്ചറിവ്.

വിവാഹം കഴിക്കുന്നെകിൽ ഒരു പ്രവാസിയെ ഭർത്താവായി കിട്ടണം


 വിവാഹം കഴിക്കുന്നെകിൽ ഒരു പ്രവാസിയെ ഭർത്താവായി കിട്ടണം. നാട് മുഴുവൻ പെണ്ണുകണ്ടു മടുത്തു നടന്ന ഒരു പ്രവാസിയെ. വീട്ടുകാർക്കും കുടുബത്തിനും വേണ്ടി പ്രവാസിയാവേണ്ടിവന്ന ഒരാളെ. അവന്റെ കയ്യെ പിടിച്ചു ആ ജീവിതത്തിലേക്കു ചെല്ലണം. വിവാഹനാളിൽ എന്ടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടുബോൾ ആ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടു പ്രാര്ഥിക്കണമെനിക്ക് മരണം കൊണ്ട് പോലും എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തി കളയരുതേ എന്ന്. സദ്യയും പരിപാടികളും കഴിഞ്ഞു എന്നെ യാത്രയാകുന്ന ബന്ധുക്കളുടെയും എന്റെയും കരചിലിൽ സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന എട്ടനെ കാണണമെനിക്ക്. എട്ടന്ടെ കയ് പിടിച്ചു ആ വീട്ടിൽ ചെന്നുകറയുബോൾ ആ മുഖത്തെ സന്തോഷവും അഭിമാനവും കണ്ടു അഭിമാനം കൊള്ളണമെനിക്കു . അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വിളക്കു വാങ്ങി വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തുകയറണം. ആ വീടിനെയും എന്റെ വീടായും അമ്മയേയും അച്ഛനെയും എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ആയി സ്നേഹിക്കാൻ പറയുന്ന ആ മകനെ കാണണമെനിക്ക്. അങ്ങനെ പ്രവാസിയുടെ ഭാര്യയാവണമെനിക്ക്. എട്ടന്ടെ എല്ലാം എല്ലാമായി അവന്റേതു മാത്രമായി നല്ലപാതിയായി മാറണമെനിക്ക്. അവനെ പ്രണയം കൊണ്ട് ഹാരം ചാർത്തണമെനിക്ക് . തിരിച്ചു പോവാനുള്ള ഫോൺകാൾ വരുബോൾ ദുഃഖം കൊണ്ട് മുഖം വാടി, എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരികുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി കണ്ണുനിറക്കുന്ന ഭാര്യയാവണം . പോവാനുള്ള ദിവസമടുക്കുബോൾ ആ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു കിടന്നു കണ്ണീർ പുഴയാവണം എനിക്കു. പോകുന്നദിവസം പെട്ടിയിൽ എല്ലാം അടുക്കിപെറുക്കി വെക്കുന്ന നല്ല ഭാര്യയാവണം. കുളിച്ചുവരുന്ന എട്ടന് ധരിക്കാൻ ഷർട്ടും പാന്റും തേച്ചു മിനുക്കി വെക്കണം. ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ ഇട്ടു കൊണ്ട് കണ്ണുനിറക്കുന്ന എന്നെ "ഞാൻ വേഗം വരില്ലെടാ എട്ടന്ടെ മോളു കരയരുത് "എന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുബോൾ ആ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞുകിടന്നു നിശബ്തമായി കര യണമെനിക്ക്. പോവാൻ നേരം ഷൂ ലേസ് കെട്ടികൊടുത്തു കണ്ണുനീർതുളികൾകൊണ്ട് ആ പാദം നനയിക്കണമെനിക്ക്. ഒടുവിൽ നെറ്റിയിൽ ചുംബനം നൽകി ഹൃദയം കല്ലാക്കി യാത്രപറഞ്ഞു പോകുന്ന എട്ടനെ നോക്കി എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയണം. പിന്നെ അവിടെയെത്തിയുള്ള ഫോൺ വിളികൾക്കായി കാതോർത്തിരിക്കണം. കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും അതിൽ കുടുതൽ സ്നേഹവും കൊടുത്തു ആ മനസ്സു സ്വന്തമാക്കണം. പിന്നെ വരുന്ന അവധികാലത്ത് കൂട്ടാൻ എയർപോർട്ടിൽ പോണം. കണ്ടപാടെ ഓടിച്ചെന്നു കവിളിൽ മുത്തം കൊടുക്കണം. അച്ഛനും അമ്മക്കും എന്നോടുള്ള സ്നേഹംകണ്ടു ആ കണ്ണുകൾ നിറയണം എട്ടനെകണ്ടപാടേ ഓടിച്ചെന്നു കെട്ടിപിടിക്കണം. മക്കളെ കൊഞ്ചിക്കുന്നതുകണ്ടു കണ്ണും മനസ്സും നിറയണം. ഓരോ തിരിച്ചുപോകിലും ഇനി പോവാതിരുന്നുകുടെ എന്ന് ചോദിച്ചു കണ്ണുനിറയണം. ജീവിതഭാരത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു മനസിലാക്കിത്തരുന്ന എട്ടനെ ആ മനസ്സിനെ ആരാധിക്കണം. ഒടുവിൽ എല്ലാ ബാധ്യതകളും തീർത്തു സ്വന്തമായി വാർദ്ധക്യവും അസുഖകളുമായി വരുന്ന എട്ടനെ കാത്തു ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിക്കണം. ഒടുവിൽ ഒന്നിച്ചു ഒരു യാത്ര പോണം അവസാനയാത്ര. ഒരേമണ്ണിൽ ഒന്നായി അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാകണം. അതെ, പ്രവാസികളുടെ പ്രണയം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല. മരണം വരെ അവർ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.💖💖💖
----ജിഷാസുരേഷ്----

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo