നാടോടികൾ

നാടോടികൾ
***********
വെയിൽ മൂത്തു തുടങ്ങിയിട്ടും ഒട്ടും തന്നെ ക്ഷീണമില്ലാതെ ആ കൈവണ്ടി ഉരുണ്ടു നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു. കാലിലെ കൊലുസ്സിനോടൊപ്പം തന്നെ ഇരുകൈകളിലെയും കുപ്പിവളകളും കൂട്ടിയുരസി പ്രത്യേക ശബ്ദത്തിൽ താളമിട്ടു. വെയിൽ ഏറിവരികയാണ്. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഇടയ്ക്കിടെ മുത്ത് കൊഴിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കുപ്പിവളകളെ ഈറനണിയിച്ചു. ചീകിമിനുക്കി തിളങ്ങിയ ചെമ്പൻ മുടിയെ മന്ദമാരുതൻ അലക്ഷ്യമായി തട്ടിനീക്കി. ഉടഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങൾക്കും പഴകിയ പത്രത്താളുകൾക്കും തുരുമ്പിച്ച തകരപാട്ടയ്ക്കുമെല്ലാമിടയിൽ ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരി..മല്ലി.. അത് അവളുടെ കുഞ്ഞാണ്. 3 വയസ്സ് പ്രായംകാണും. പാറിപ്പറന്ന ചെറിയ മുടികൾ നെറുകയിൽ കൂട്ടി ചേർത്തു കെട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു. കീറി മുഷിഞ്ഞ ഉടുപ്പുമിട്ട് ചുറ്റും മാറിമറിയുന്ന കാഴ്ചകളെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയാണവൾ. എങ്കിലും കുതിരപ്പുറത്ത് കുതിച്ചു പായുന്ന ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെയാണ് ആ വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കുന്നത്.
വിശപ്പിനേയും ദാഹത്തെയും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിനെയും വകവയ്ക്കാതെ രണ്ടു ജീവനെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ആ കൈവണ്ടി ചക്രങ്ങൾ മുൻപോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തെല്ലിട കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ആൾതാമസമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് അവർ എത്തിച്ചേർന്നു.
കൈവണ്ടി വഴിയോരത്ത് നിർത്തിയിട്ടിട്ട് തൊട്ടടുത്തു കണ്ട വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു നേരെ നടന്നു.
അമ്മാ..പളേ കുപ്പീ..പാട്ടാ..പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങൾ..പളയയാതവത ഇറുക്കാ.. കൊടുക്കറുതുക്ക്...
തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു കൂവി. വലിയ ഉച്ചത്തിൽ കുരച്ചുകൊണ്ട് അവർക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്ത അൾസേഷൻ നായയെ കണ്ട് അവർ ജീവനും കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞോടി.
മല്ലി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയെ നോക്കി.
"ഭയപെടാതിങ്ക്അമ്മാ.."
തെല്ല് ദേഷ്യത്തോടെ ചെമ്പകം അവളുടെ തലയ്ക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു.
സമയം ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോഴേക്കും മല്ലി ചിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
“അമ്മാ..പശികിത്..”
“വാ മൂടടി..കൊഞ്ചനേരത്തുക്കപ്പുറം സാപ്പിടാം.”
അമ്മാ..പളേ കുപ്പീ..പാട്ടാ.. പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങൾ..പളയയാതവത ഇറുക്കാ.. കൊടുക്കറുതുക്ക്..!
അടുത്ത വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി അവർ നടന്നു.
“നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും ഓരോന്ന് കേറി വന്നോളും. കണ്ണീ കണ്ടതൊക്കെ കട്ടോണ്ട് പോകേം ചെയ്യും.”
ഗൃഹനാഥ പിറുപിറുത്തു.
“അമ്മാ..കൊളന്തക്ക് ഇത്തിരി കഞ്ചിവെള്ളം..”
“കഞ്ഞീം ഇല്ല കാടീം ഇല്ലാ..പോ പോ..”
ഗൃഹനാഥ ദേഷ്യത്തോടെ അവരെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു.
ശരിയാണ്. കൂടെയുള്ളവരിൽ ഏറിയപങ്കും കട്ടും മോഷ്ടിച്ചും വിറ്റും പെറുക്കിയും ജീവിക്കുന്നു. മാനം വിറ്റു ജീവിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്. അവൾ ഓർത്തു.
തല്ലുകൊണ്ടാലും പഠിക്കാത്തവർ. തനിക്ക് മുഖ്യം മല്ലിയാണ്. പിന്നെ വിശപ്പും. നാളത്തെ കുറിച്ചു ഇതുവരെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഇന്നാണെങ്കിൽ ചിന്തിക്കാൻ പോലും സമയം ഇല്ലാതെ അനുനിമിഷവും കടന്നുപോകുന്നു. കിടക്കാൻ ഒരിടമില്ല. ആകെ സന്തോഷം തരുന്നത് ഇവളുടെ കുസൃതിയും പൊട്ടിചിരിയുമാണ്. തന്നെപ്പോലെ അവൾക്കും പഠിക്കാൻപോകാൻ കഴിയില്ല.
മല്ലിയുടെ ചിണുങ്ങലാണ് അവളെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തിയത്.
രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് കേറിചെന്നു.
സാറേ.. പളേ കുപ്പീ..പാട്ടാ.. പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങൾ.. പളയയാതവത ഇറുക്കാത.. കൊടുക്കറുതുക്ക്..!
ഒന്നുമില്ല..പൊയ്ക്കോ! പെട്ടന്നായിരുന്നു അയ്യാളുടെ മറുപടി.
നല്ല വില കൊടുപ്പേൻ സാറെ....
"ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ..."!
"കൊളന്തക്ക് കൊഞ്ചം കഞ്ചി..!. ഒന്നുമേ സാപ്പിട്ടിലേ.."
മനസ്സലിഞ്ഞെന്ന് തോന്നുന്നു.
അയാൾ മല്ലിയെ നോക്കി
വിങ്ങിപൊട്ടിക്കൊണ്ട് അവളും..
അപ്പുറത്തേക്ക് പോന്നോളൂ
"ഇങ്കെ ആരുമില്ലേയ് "
ആ ചോദ്യം അയ്യാൾ കേട്ടതായി ഭാവിക്കാതെ അകത്തേക്ക് കയറി വക്കുപൊട്ടി ചളങ്ങിയ രണ്ടു പാത്രത്തിൽ കഞ്ഞിയുമായി തിരിച്ചു വന്നു.
"കഴിക്ക്..."
ദൈവം മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി
"റൊമ്പ നൻറിയുണ്ട് സാറെ...."
"ഇത്..നിൻറെ കുട്ടിയാണോ?"
"ആമാ സാർ...എന്നുടെ കൊളന്തയ്
“സിലാവാങ്ക കൊളന്തയെ പോക്കറ് ഇറുപ്പാങ്കാളാ..അനാൽ എൻ കൊളന്തയെ എങ്കുമേ നാൻ വിടമാട്ടേൻ.. ഏവർക്കും എൻ കൊളന്തയെ ഉൻ കൊളന്തയെന്ന് കേപ്പാങ്കളാ. സിലവാങ്ക ഓടിപ്പാങ്കലാ..സിലാവങ്ക തിട്ടും. പോലിസിക്കും ഭയമായിറുക്ക്”.
അവളുടെ സംസാരം ചെവികൊടുക്കാതെ അയ്യാൾ മല്ലിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“എന്താ നിൻറെ പേര്…?”
മല്ലി..!
“അമ്മയുടെ പേരോ?”
“സെമ്പകം”
“ആഹാ..രണ്ടുപേരുടെയും നല്ല പേരാണല്ലോ. സുന്ദരിക്കുട്ടി ..”!
“മല്ലി, മാമന് നീയൊരു പാട്ടുപാടി താരോ..”
“സൊല്ലികൂടാത്” അവൾ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി
“നല്ല കുട്ടിയല്ലേ” അയ്യാൾ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു.
“പാട്ട് പാടടി..” മുറുക്കി തുപ്പികൊണ്ട് ചെമ്പകം ആക്രോശിച്ചു.
അവ്യക്തമായ വരികളോടെ അല്ലി ഒരു തമിഴ് സിനിമാ പാട്ട് പാടി.
“മാമൻ മോൾക്ക് ഇതിൻറെ ഒറിജിനൽ വീഡിയോ കാണിച്ചുത്തരട്ടെ”
അവൾ നിഷ്കളങ്കതയോടെ അയ്യാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“വാ..”അയ്യാൾ അവളെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് പോയി.
ചെമ്പകത്തിന് അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയതത്ര രസിച്ചില്ല. കഞ്ഞികുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ അകത്തേക്ക് എത്തി നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.
മല്ലി സ്ക്രീനിലൂടെ തെളിയുന്ന പാട്ടിനോടൊപ്പം ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
ആ വീട്ടിൽ ആരും ഉള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല. അയ്യാളെ അടുത്തൊന്നും കാണാനുമില്ല. അവൾ ഇത്രയേറെ അടുത്തൊന്നും സന്തോഷിച്ചു കണ്ടിട്ടേയില്ല. വയറിനൊപ്പം അവളുടെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു.
റൊമ്പ നല്ലവൻ.. അവൾ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു.
പിന്നിൽ ഒരു അനക്കം പോലെ തോന്നി. തിരിഞ്ഞു നോക്കി. തോന്നലല്ല.. അയാൾ..!
മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവത്തോടെ... ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് വലിയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴേക്കും ബലിഷ്ഠമായ കരങ്ങൾ അവളെ ബന്ധിച്ചിരിന്നു.
സർവശക്തിയുമെടുത്ത് തെറിപറഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ കുതറി മാറി.
ക്രോധത്തോടെ ആക്രോശിച്ച് ആട്ടിതുപ്പി..
“അമ്മാ..അമ്മാ..” സാരിയിൽ വലിച്ചുതൂങ്ങി മല്ലി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
ക്ണിം..ക്ണിം..!
ആരോ കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു.
പുറത്ത് പോ..അയ്യാൾ അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും വലിച്ച് പുറത്തേക്കിറക്കാൻ നോക്കി.
ഞെട്ടൽ മാറാതെ തപ്പിപ്പിടിച്ച് ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
“ബാലേട്ടാ..ന്താ ഇവിടൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്..!”
അയ്യാളുടെ ഭാര്യ സുമിയാണ്.
“അത് ഒരു നാടോടി സ്ത്രീയും കുട്ടിയും”
“അകത്തോ..!എവിടെയാ..പോയോ..?”
“ഏയ്..നീ ഈ വാർത്തയൊന്നും കേൾക്കാറില്ലേ.. അവരുടെ കൂടെയുള്ള കുട്ടി എവിടെന്നോ തട്ടി കൊണ്ടുവന്നതാ.. ഇത്തിരി വെള്ളം ചോദിച്ചു. സംശയം തോന്നിയപ്പോ ഞാൻ ഇവിടെ നിർത്തി. പോലീസിനെ അറിയിക്കണം..!”
സുമിയുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു.
“ശാരദേച്ചി..ശാരദേച്ചി..!ഓടി വായോ..”
“ബാലേട്ടാ..വേഗം വാതിൽ കുറ്റിയിട്..അവരെ രക്ഷപെടാൻ അനുവദിക്കരുത്”
“അമ്മാ..നീങ്ക മാപ്പിളൈ പൊയ്സൊല്ലത്..ഇത് എന്നുടെ കൊളന്തയ്. തപ്പ് സൊല്ലിക്കൂടത്.. കടവുൾ സാഷി.”
ശാരദേച്ചി ഓടിയെത്തി..
പിന്നീട് ആരൊക്കെയോ ഓടി കൂടി.. ഞൊടിക്കിടയിൽ മുറ്റവും വീടും നിറയെ ആളുകളായി. അവിടന്നവിടെന്നായി പലപല
ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നു.
ഉത്തരത്തിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ ചൂലുകൊണ്ടും ചെരുപ്പുകൊണ്ടുമുള്ള അടികൾ... താഴെ വീണുപോയ അവളെ ആരോ മുടിയിൽ ചുറ്റിപിടിച്ച് വലിച്ചിഴച്ചു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തൊഴുകയ്യോടെ എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി അടിവയറ്റിൽ ചവിട്ടേറ്റു ചെമ്പകം പിന്നോട്ട് മറിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
"അമ്മാ..അമ്മാ..കണ്ണു തൊറാ.."
മല്ലി, ചെമ്പകത്തിനെ കുലുക്കികൊണ്ട് അലറി കരഞ്ഞു.
വലിയ വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ചു പിറുപിറുപ്പായി മാറി. ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നത് മല്ലിയുടെ നിലക്കാത്ത കരച്ചിൽ മാത്രം.
"ആ കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടോ..ഇതവരുടെ കുട്ടി തന്നെയാവുമെന്നേയ്.."
"ആ ..എനിക്കും തോന്നി"
"ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെന്നേയുള്ളു. വെളുത്തതായാലും ആ കുട്ടി അവരുടെ പകർപ്പ് തന്നെയാ"
"പാട്ടപെറുക്കിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ നമ്മള് തൂങ്ങുംട്ടാ"
വലിയ വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ച് മഴതോർന്ന പോലെയായി. കൂടിനിന്നവരുടെ അടക്കം പറച്ചിൽ മാത്രമായി.

"ആരെങ്കിലും കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തോണ്ട് വന്നേ "
അവിടവിടെന്നായി ചില ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു.
ആരോ കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്ത് അവളുടെ മുഖത്ത് തളിച്ചു.
"എഴുന്നേൽക്കടി..!"
ദേഹമാകസകലം വേദന. അനങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. ആരെക്കെയോ ചേർന്നവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുത്തി .
അവൾ കരയുന്ന മല്ലിയെ നോക്കി. പിന്നെ കൂടി നിൽക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെയും.
ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് താൻ ഈ ശിക്ഷ ഏറ്റു വാങ്ങിയതെന്നോർത്തു. തന്നെപോലെവരുന്നവർ തട്ടിയെടുത്ത കുരുന്നുകളുടെ വീട്ടുകാരുടെ വേദനയോളം വരില്ലയിത്.
"ഈ പരിസരത്ത് കണ്ടുപോകരുതിനി.." ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വീഴാൻ പോയി. കാലുറയ്ക്കുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ മല്ലിയുടെ കൈ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു.
വഴിയിൽ അപ്പോഴും ആ കൈവണ്ടി അവരെ കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആ കുഞ്ഞുകരങ്ങളും കൂടി കൈവണ്ടിക്ക് ജീവൻ കൊടുക്കാൻ കൂടിചേർന്നു...

ഷൈജ എം.എസ്സ്

മൗനങ്ങൾ പറയാതിരുന്നത്

മൗനങ്ങൾ പറയാതിരുന്നത്
**************************
ചുമലില്‍ നിന്ന് തലയെടുക്കാതെ തന്നെ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു,
''ഈ കല്യാണം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ശരിക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വെച്ചായിരിക്കും നടക്കുന്നത്. അല്ലേ..''
ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി..
''എന്ത്...''
പിന്നെ..വട്ട്.!
അത് നരകത്തിൽ വച്ചായിരിക്കും. ഞാൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
പലപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്. അവള്‍ പറയുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസിലാവില്ല.

കടലോളം സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു നുള്ളു പോലും കിട്ടാത്ത അവസ്ഥ!
ചിലപ്പോള്‍ സ്നേഹിച്ചു കൊന്നു കളയും.
ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിക്കും.

ചിന്തകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടുമൊരു ചോദ്യശരം.
"നീയെനിക്കൊരു സിന്ദൂരം തൊട്ടുതരോ.."
വീണ്ടും ഞെട്ടി.
കല്യാണം ഉറപ്പിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് ഒരു നൂറു തവണ ചോദിച്ചതാ..നിന്നെ ഞാന്‍ കെട്ടിക്കോട്ടെ..എന്ന്..
അപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു, പ്രണയം പവിത്രവും പരിപാവനവുമാണ്. വെറുമൊരു താലിചരട്ടിൽ കുരുക്കി അത് നശിപ്പിച്ച് കളയരുത്. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചോർത്തു പിന്നീട് ദുഃഖിക്കേണ്ടിവരും.
ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ചുവന്നു..
പണ്ടൊരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു നിനക്കെന്നെ കെട്ടികൂടെ... !
അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ അന്ന് ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവള്‍ എന്‍റെ രണ്ടു കണ്ണിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി രഹസ്യം പോലെ മൊഴിഞ്ഞു..''പക്ഷേ ആരും ഇത് അറിയരുത്..നമ്മള്‍ രണ്ടാളും മാത്രം അറിഞ്ഞാല്‍ മതി.
.നീ പറയോ ആരെങ്കിലോടും..പറയോന്ന്...! കണ്ണുതുറിപ്പിച്ചു നിന്ന എന്നെ പിടിച്ചുകുലുക്കികൊണ്ടു ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതാണോ പ്രണയം
എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്
എന്തായിരിക്കും അവളുടെ മനസ്സില്‍..!
ഒരു കൂമ്പാരം ചോദ്യങ്ങളുണ്ട് എനിക്ക് .
ഉത്തരമില്ലാത്തവ..
എന്തൊക്കെയോ എന്നില്‍ നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നപോലെ..
നിഗൂഡതകള്‍കൊണ്ടൊരു മതില്‍ തീർത്തിരിക്കുന്നു എനിക്കുചുറ്റും..!

പതിവുപോലെ വളരെ നേരം ഇതിനെചൊല്ലി തര്‍ക്കിച്ചും കലഹിച്ചും അന്നത്തേക്ക് ഗുഡ്ബൈ പറഞ്ഞു ഇരുവരും പിരിഞ്ഞു. ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകള്‍ പലപ്പോഴും എന്നെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നു.
കോളേജ് കാലം മുതല്‍ എന്‍റെ കൈകോര്‍ത്തു പിടിച്ചതാ അവൾ.
ഒാര്‍മകള്‍ ചിലപ്പോള്‍ സിരകളെ ചൂടുപിടിപ്പിക്കും.
കണ്ണുകള്‍ തമ്മിലുടക്കിയാല്‍പോലും പൂത്തുലയുന്ന കൗമാരം..
ഇരുകൈകളും കൂട്ടിയുരച്ച് നടന്നിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് വരാന്ത..
പലതും കണ്ടും കേട്ടും ജ്യാള്യം പൂണ്ടു നിന്ന ഗുല്‍മോഹര്‍...
അങ്ങനെ പലതും.
ഒരിക്കല്‍ കോളേജ് വരാന്തയില്‍ ഞാന്‍ നടന്നുവരുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെയും കാത്ത് നില്‍കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രേഷ്മയെ ആദ്യമായ് ഞാന്‍ അന്നാണ് കാണുന്നത്. നെഞ്ചില്‍ ഒരു കടലാസ് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചിരുന്നു.
കണ്ണുകളില്‍ മൂക്കുത്തികല്ലിന്‍റെ പ്രകാശം പ്രതിഫലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സന്തോഷേട്ടാ..ഇതൊന്നു നോക്കോ..!
ഞാന്‍ എഴുതിയകഥയാ..
അന്നു മാഗസിനില്‍ വന്ന എന്‍റെയൊരു കഥ കണ്ടിട്ടാവണം അവള്‍ എന്നെ ഇത് കാണിക്കാന്‍ നിന്നത്. ഗൗരവത്തോടെ ഞാന്‍ ആ കടലാസ് വാങ്ങിനോക്കി.
കണ്ണില്‍ നിന്ന്‌ പൊന്നീച്ച പറന്നു. അത് മുഴുവന്‍ ഇംഗ്ളീഷില്‍ ആയിരുന്നു. ലജ്ജയും ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നു. പിന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല ഒരലര്‍ച്ചയായിരുന്ന. കുട്ടിക്ക് കഥ എന്താണെന്നറിയോ..?
ഏതെങ്കിലും ഒരു നല്ല എഴുത്തുകാരന്റെ കഥാവായിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ദത്തെവിസ്കി ആരാന്നറിയോ..!
അവളുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടലാസ് തിരികെ കൊടുത്ത് ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ പലതും കടന്നുപോയി.
രണ്ടുപേരും സര്‍വ്വീസില്‍ കയറിപറ്റി. സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാനുള്ള പ്രാപ്തിയായി. എന്നിട്ടും ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതത്തോടവള്‍ അറച്ചുനിന്നു.
എന്‍റെ വിവാഹം ആയി. വിവാഹത്തോട് യാതൊരുവിധ എതിര്‍പ്പും അവള്‍ പ്രകടമാക്കിയെല്ലെന്നുമാത്രമല്ല അത്യന്തം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിലലേക്ക് സ്നേഹസമ്പന്നയായ സഹധര്‍മ്മിണിയേയും രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളേയും ലഭിച്ചു.

അച്ഛന്‍റെ വിയോഗത്തോടെ കുടുംബനാഥന്‍ എന്ന ഭാരിച്ചഉത്തരവാദിത്തംകൂടി കിട്ടി.
ഒഴിവുദിവസങ്ങളില്‍ കൃഷിയും കൂടി നോക്കാന്‍ സമയം കണ്ടെത്തി.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഷോര്‍ണ്ണൂര്‍ക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ കിട്ടി. യാത്ര ബസ്സില്‍ നിന്ന് മാറ്റി ട്രെയിന്‍ ആക്കി. രണ്ടു മണിക്കൂറില്‍ കൂടുതലുള്ള ദീര്‍ഘയാത്ര.
ഒാര്‍ക്കുവാനും ഒാമനിക്കുവാനും ഒരുപാടുണ്ട്.
ഭൂതം വര്‍ത്തമാനം ഭാവി...
അതിലേറെ ടെന്‍ഷനും.
ചിന്തകളെ കീറിമുറിച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ ട്രെയിനിന്‍റെ ചൂളംവിളി.
മുടിയുടെ ഈറൻ നിലനിർത്തുന്ന നല്ല തണുത്ത കാറ്റ്..
ഷോര്‍ണ്ണൂര്‍ എത്തി.
ഇന്ന് ഒാഫീസിലേക്കില്ല. ഫീല്‍ഡ് വിസിറ്റ് ഉണ്ട് . മൈഗ്രന്‍സിന്‍റെ ഏരിയയില്‍ ഒരു പനിമരണം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിന്‍റെ എന്‍ക്വയറി ഉണ്ട് . ഒന്നുരണ്ടു വീട് വിസിറ്റ് ചെയ്യണം. ഉള്‍പ്രദേശം ആയതുകൊണ്ട് ഒരു സോഡകുടിക്കണമെന്‍കില്‍ ഒരു ഫര്‍ലോംഗ് താണ്ടണം. അടുത്തെങ്ങും ഒരു കടപോലുമില്ല. മിക്കവാറും ഉച്ചക്കുള്ള ഭക്ഷണപൊതി കയ്യില്‍ കരുതും.
ഫീല്‍ഡില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ സമയം 11കഴിഞ്ഞു. രണ്ടോ മൂന്നോ വീട് കയറിയിറങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും മനസ്സ് മരവിച്ചു.
അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വച്ചു. ഇത്തിരി വെള്ളം കുടിക്കണം, കഴിക്കണം.

ഒറ്റപെട്ട ഒരോടിട്ട കെട്ടിടം. വീടിനരികില്‍ തന്നെ തൊഴുത്ത്. ചാണകത്തിന്‍റേയും ഗോമൂത്രത്തിന്‍റേയും മണം തലവേദനകൂട്ടി.
വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന മദ്ധ്യവയസ്കയോട് കയര്‍ത്തുസംസാരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒരു ഹെല്‍ത്ത് ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ആണെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമായ ഭാവമാറ്റമൊന്നും ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായില്ല.
സാറിരിക്ക്..
ഒരു കസേരവലിച്ചിട്ടു തന്നു.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ശുചിത്വവും ആരോഗ്യവും പുച്ഛഭാവത്തോടെ ശ്രവിക്കുന്നതുകണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.
അവരോട് അനുവാദം ചോദിക്കാതെ തന്നെ ചോറ്റുംപാത്രം ഞാന്‍ ആ കോലായില്‍ എടുത്തുവച്ചു. ഇതൊന്നും ഗൗനിക്കാതെ അകത്തുപോയ അവര്‍ തിരികെ വന്നത് കുടിക്കാന്‍ ഒരു ഗ്ളാസ് വെള്ളവും ഒരു ചെറിയ മൊന്തയില്‍ കൈകഴുകാനുള്ള വെള്ളവുമായാണ്.
എണ്ണയുടേയും കുഴമ്പിന്‍റേയും മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്നമണം.
അഴുക്കുപിടിച്ച ചുമരുകളും ആകെ പൊടിയും മാറാലയും. മനം പുരട്ടുന്ന ചാണകത്തിന്‍റെ ഗന്ധം. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ ആരുടേയോ ഞെരങ്ങലും മൂളലും.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നുവരുത്തി എണ്ണീറ്റു കൈകഴുകുന്നിനിടയില്‍ ചോദിച്ചു.
''ആർക്കാ ഇവിടെ അസുഖം.''.?
എന്റെ ചോദ്യം ഗൗനിക്കാതെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മൊന്തയുമെടുത്ത് അവര്‍ അകത്തേക്കു പോയി. അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞതു ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ചോദിക്കണ്ടായിരുന്നു...
മനസ്സില്‍ ഒരു കുറ്റബോധം..
അനുവാദം ചോദിക്കാതെ ഞാനവര്‍ക്കു പിന്നാലെ അകത്തേക്കു പ്രവേശിച്ചു.

കട്ടിലില്‍ മൃതപ്രാന്തയായ ഒരസ്ഥികൂടം.
നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഇടിവെട്ടി.
ആകെ തലകറങ്ങുന്ന പോലെ.
വീണു പോകാതിരിക്കാൻ കട്ടിലിൽ കയ്യുന്നി ഞാൻ നിന്നു.
എന്റെ രേഷ്മ..
മുടിമുഴുവനും കൊഴിഞ്ഞു കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്കുതള്ളി. കവിളുകള്‍ ആകെ ഒട്ടിപോയിരിക്കുന്നു.
അടക്കാന്‍ പറ്റാതെ എന്‍റെ സങ്കടം തേങ്ങലായി പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകി.
അവള്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്..
കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും നീര്‍ചാലുകള്‍ ഇരുവശത്തേക്കും ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും വേദനയോടെയുള്ള ഒരു ഞരക്കം മാത്രം പുറത്തേക്കുവന്നു. അപ്പോഴും എന്നെ നോക്കി ആ മൂക്കുത്തികല്ല് പഴയപടി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ എടുത്തു നെഞ്ചോടമര്‍ത്തിയ എന്‍റെ കൈകളെ പെട്ടെന്നു വലിച്ചെടുത്ത് ധൃതിയില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിപോന്നു.
ആരോടും യാത്ര പറയാതെ...

ഷൈജ എം.എസ്സ്.