Showing posts with label TinyTreats. Show all posts
Showing posts with label TinyTreats. Show all posts

വർഗീസേട്ടൻ I Lipi Jestin


 അയാൾ അന്ധനും ബധിരനും മൂകനുമാണ്...
നമ്മളോ!!??
ഞാനൊരിക്കൽ ഒരഗതി മന്ദിരത്തിൽ വച്ചൊരു മനുഷ്യനെ പരിചയപ്പെടുകയുണ്ടായി.
പേര് അറിയില്ല.അവിടെയുള്ളവരാൽ അയാൾ വർഗീസേട്ടൻ എന്നു വിളിക്കപെടുന്നു
ഏകദേശം ഒരു 55 വയസ്സായിക്കാണും.
ഒരു പത്തു വർഷം മുൻപാണ് അയാൾ അവിടെ എത്തപ്പെട്ടത്.റോഡിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ആരോ അയാളെ അവിടെ എത്തിച്ചതാണ്.
അയാൾ അന്ധനും ബധിരനും മൂകനുമായിരുന്നു.
കുറെ നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന വൈദികൻ അയാളുടെ ആരോഗ്യ സ്ഥിതിക്ക് എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും അയാളെ വിദ്ഗ്ധരായ ഡോക്ടർമാരെകൊണ്ട് പരിശോധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒട്ടേറെ പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം അയാളുടെ രോഗത്തെക്കുറിച്ച് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യം അവരെ അന്ധാളിപ്പിച്ചു.
അയാൾ അന്ധനോ ബധിരനോ മൂകനോ അല്ല!!...മറിച്ച്‌ എല്ലാ അവയവങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനം സാധാരണ മനുഷ്യരുടേതിന് തുല്ല്യമായ ഒരു പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാൻ !.
അപ്പോൾ പിന്നെ എന്തായിരിക്കും അയാളുടെ പ്രശ്നം!! ഒരു മാനസിക വിദഗ്ധനെ കാണിച്ചപ്പോളാണ് അയാളുടെ ശെരിക്കുമുള്ള രോഗാവസ്ഥ അവർക്ക് പിടികിട്ടിയത്.
അത് മറ്റൊന്നുമല്ല. അയാൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏതോ വഴിത്താരയിൽ വെച്ച് അജ്ഞാതമായ ഏതോ കാരണത്താൽ അയാളുടെ ചുറ്റുപാടുകളോട് കാണിച്ച അപകടകരമായ നിസ്സംഗതാ മനോഭാവം !!... അതാണ് അയാളുടെ രോഗാവസ്ഥക്ക് കാരണം.
തന്റെ ചുറ്റിലും ഉള്ളത് തനിക്ക് കാണണ്ട, കേൾക്കണ്ട,ആരോടും തന്നെ മിണ്ടണ്ട എന്ന ഒരു തരം കടുത്ത നിസ്സംഗതാ മനോഭാവം! കുറെ വർഷങ്ങൾ അയാൾ അങ്ങനെ ജീവിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സ് പോലെ തന്നെ അയാളുടെ ശരീരവും ആ രോഗവസ്ഥയുമായി ഇണങ്ങി ചേരുകയായിരുന്നത്രെ!.
തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ തോന്നാത്തയത്ര, പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് ഒരിക്കൽ പോലും പ്രതികരിക്കാൻ തോന്നാത്തയത്ര എന്തായിരിക്കും അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ പണ്ട് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കുക!
അത്രയേറെ വെറുക്കാൻ മാത്രം അയാളുടെ ചുറ്റുപാടുകൾ അയാളുടെ മുൻപിലേക്ക് എന്തായിരിക്കും വെച്ചു നീട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുക!
അയാളെ കണ്ട അന്നുമുതൽ ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നതാണ്.
ഇന്ന് മുതൽ നിങ്ങളും അതൊന്ന് ആലോചിക്കൂ.
അതോടൊപ്പം നമ്മൾ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് കൊണ്ടു നടക്കുന്ന നമ്മുടെ ചില നിസ്സംഗതാ മനോഭാവങ്ങളെയും!

Lipi JEstin

ചിമ്മിനിവിളക്ക് | നുറുങ്ങ് കഥ | Suresh Menon


 "ടീ ഇന്ന് രാത്രി നീ ഫ്രീ ആണോ "
അതെയെന്നവൾ തലയാട്ടി
"നിന്റെ കെട്ടിയോൻ ഇപ്പഴും തളർന്ന് കിടപ്പല്ലെടീ...ന്നാ ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചൊ ... നാളെ മരുന്നു മേടിക്കാം "
അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കെട്ട് നോട്ട് വെച്ചു കൊടുത്ത് സിഗററ്റിന്റെ കറ പിടിച്ച പല്ലു കാട്ടി അയാൾ വികൃതമായി ചിരിച്ചു
" ഞാൻ രാത്രിയങ്ങ് വരാം "
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു
കിണറ്റിൻ കരയിൽ നിന്ന് തല വഴി തണുത്ത വെള്ളമൊഴിച്ച് കുളികഴിഞ്ഞ് അവൾ .തളർന്നു കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിന് കഞ്ഞിയും മരുന്നും നൽകി ഉറക്കി കിടത്തി ഒറ്റമുണ്ടും ഇടുങ്ങിയ ബ്ലൗസും ധരിച്ച് പായയിൽ അയാളെയും കാത്ത് മലർന്ന് കിടന്നു ...
സമീപത്ത് കത്തിച്ചു വച്ച ചിമ്മിനി വിളക്കിന്റെ നാളം അവൾ സൂക്ഷിച്ചു നേക്കി ...
"തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന താലി തിരിച്ച് വെച്ചപോലെ ആ നാളം തിളങ്ങുന്നത് കണ്ട അവൾ തേങ്ങി ......"
മാടികുത്തിയ കൈലി മുണ്ടുമുടുത്ത് പാതി ചാരിയ വാതിൽ തുറന്ന് അയാളുടെ കാലുകൾ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ കഴുത്തിലെ താലി ഊരി വിറക്കുന്ന കൈകളാൽ അവൾ തലയിണക്കടിയിൽ ഭദ്രമായി വേദനയോടെ ഒളിപ്പിച്ചു ....
(അവസാനിച്ചു)

പേനയുടെ ദുഃഖം | Riyaz PK

 


അതൊക്കെ ഒരു കാലം , ഇപ്പോൾ ഓർത്തു സങ്കടപ്പെടാനാവും എന്റെ വിധി . പല പേരുകളിൽ (ബ്രാൻഡുകളിൽ ) അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന എന്നെ ഇപ്പോൾ ആർക്കും വേണ്ട . സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ കൂടി ഒഴിവാക്കിയാൽ എന്താവും എന്റെ അവസ്ഥ . ഓർക്കുമ്പോഴേ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നു . ഇനി വല്ല മ്യുസിയത്തിലോ മറ്റോ പോയി ഇരിക്കാനാവും വിധി .

ഒരു കാലത്ത് മഷി നിറച്ചു വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു . ഞാൻ എല്ലാവര്ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു . ചിലർ പ്രത്യക കൂടുകളിലാക്കിയൊക്കെ എന്നെ സൂക്ഷിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു . ചിലർ അഭിമാനത്തോടെ പോക്കറ്റിൽ കുത്തി വച്ച് എന്നെ കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു . കുട്ടികളെക്കാൾ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് അധ്യാപകനായിരുന്നു . പ്രയാസകരമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയുമ്പോഴും , ക്ലാസ്സിൽ കൂടുതൽ മാർക്ക് വാങ്ങുന്നവർക്കും , രചന മത്സരങ്ങളിലെ വിജയികൾക്കും എല്ലാം സമ്മാനമായി അവർ എന്നെയാണ് കൊടുത്തിരുന്നത് .
പാർക്കർ , ഷീഫാർ , റെയ്നോൾഡ്സ് , ഹീറോ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലെ മഹത്തുക്കൾ എല്ലാം ഇന്ന് അലങ്കാര മുറികളിൽ പോലും ഇടമില്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുന്നു. ഉപയോഗിക്കുന്നവർ വിരളം , അവർ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ വലിച്ചെറിയുന്നു . ഭൂമിക്കൊരു ഭാരമായി മണ്ണിനോട് ചേരാനാവാതെ , മണ്ണിനെയും പ്രകൃതിയെയും നശിപ്പിക്കാനാണ് എന്റെ വിധി . ചില സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലെ മേശ വലിപ്പുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന ആ അവസ്ഥ ഇനി മറ്റാർക്കും ഉണ്ടാവരുതേ എന്നാണ് പ്രാർത്ഥന . വെറും ഒരു ഒപ്പ് ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറിപ്പോകുന്നു . അതും ഇനി കൂടുതൽ കാലം പ്രതീക്ഷിക്കാൻ വയ്യ . ഇപ്പോൾ ഏറെക്കുറെ എല്ലാവര്ക്കും ഡിജിറ്റൽ സിഗ്നേച്ചർ ആണ് പഥ്യം .
സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷ . അതും കൂടി ഇനി ഡിജിറ്റലൈസ് ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ ?? കൊറോണയും എനിക്കൊരു പാരയായി . പരീക്ഷകൾ എല്ലാം ഓൺലൈൻ ആയി . അടുത്ത ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ വർഗത്തെ തന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നിഷ്‌കാസനം ചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം .
മുൻപൊക്കെ എത്രയോ ആളുകൾ കഥയും കവിതകളും , ലേഖനങ്ങളും ഗ്രൻഥങ്ങളും എഴുതാൻ എന്നെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു . ഇപ്പോൾ എന്റെ സങ്കടം പറയുന്ന ഈ എഴുത്തുകാരൻ പോലും എന്നെ ഉപയോഗിക്കാതെ കീ ബോർഡിൽ കടകട ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുവാണ് .
ആരോട് പറയാൻ , ആര് കേള്ക്ക്കാൻ !!!

Written BY Riyaz PK

വെള്ളം | ഒരു നുറുങ്ങ് കഥ | Suresh Menon

 

കാടു കയറി കാടിറങ്ങി
ക്ഷീണിച്ച് തൊണ്ട വരണ്ട്
പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ
ആ കുടിലിന് മുൻപിലെത്തി
അയാൾ അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു
" കുറച്ച് വെള്ളം തരുമൊ "
മുപടിയില്ല ..അയാൾ ആവുന്നത്ര
ഉച്ചത്തിൽ കൂവി
" കുറച്ച് വെള്ളം തരാമൊ ... കുടിക്കാൻ "
" ഇല്ല തരാൻ പറ്റില്ല ...."
മറുപടി പറഞ്ഞ ആസ്ത്രീ ശബ്ദം കേട്ട അയാൾക്ക് ക്രോധം ഇരട്ടിച്ചു
" ദാഹിക്കുന്നവന് കുറച്ച് വെള്ളം കൊടുത്തൂടെ ... ദുഷ്ട ...."
ദാഹം സഹിക്കവയ്യാതെ അയാൾ വേച്ചുവേച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ... വീഴുമെന്നായപ്പോൾ മരത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു .... കരിയിലകളിൽ കാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ട അയാൾ കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കി
മേലാസകലം അഴുക്കും പൊടിയും .... ചെമ്പിച്ച ചകിരിനാരുപോലെ അലക്ഷ്യമായി കിടക്കുന്ന മുടി .... അഴുക്ക് നിറഞ്ഞ നീണ്ട നഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ ചെറുതായി പൊട്ടിയ വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പാത്രത്തിൽ നിറയെ വെള്ളവുമായി ഒരു പയ്യൻ ....
" അമ്മക്ക് തുണിയില്ല മാറിയുടക്കാൻ ...ഉള്ളതെല്ലാം കീറിപ്പറഞ്ഞ് ....അതാ പുറത്തേക്ക് വന്ന് വെള്ളം തരാഞ്ഞെ "
നഗ്നത മറക്കാതെ ധൈര്യമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ അസ്തമയസൂര്യനെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ കുടിലിനുള്ളിലെ രണ്ടു കണ്ണുകളോട് അയാൾ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ച് മാപ്പുപറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു അപ്പോൾ ----

Written by Suresh Menon

മാതൃത്വം | Liji Jayalal

 

എന്റെ ആദ്യത്തെ എഴുത്ത് ആണ്.ഒരു വീഡിയോ കണ്ട് വെറുതെ കുത്തിക്കുറിച്ചതാണിത് തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ തിരുത്തി തരണേ കൂട്ടുകാരെ.
അടുത്തിടെ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ കണ്ടു നല്ല തടിയുള്ള ഒരു മധ്യവയസ്ക ഡാൻസ് കളിക്കുന്നത് അതിനെ കുറിച്ചു അല്ല പറഞ്ഞു വരുന്നത് അതിന്റെ താഴെ ആസ്ത്രീയുടെ തടിയെ വിമർശിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഒരു കമന്റ് കണ്ടതിനെ കുറിച്ചാണ് . ഞാനും നിങ്ങളും നമ്മളിൽ പലരും ഇത്തരം വീഡിയോകൾ കാണാറുണ്ട് ആസ്വദിക്കാറുണ്ട് ചിരിക്കാറുണ്ട്. ഇത് എഴുതുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു പുരുഷ വിരോധിയോ സ്ത്രീവാദിയോ അല്ല . ഒന്നു പറഞ്ഞോട്ടെ സുഹൃത്ത്ക്കളെ സ്ത്രീ എന്ന നാമം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നത് മാതൃത്വം എന്ന അവസ്ഥയിലെക്ക് അവളെ ത്തുമ്പോഴാണ്. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ പത്തു മാസം ഉദരത്തിൽ പേറുമ്പോൾ ആ കാലയളവിൽ തനിക്കു മാത്രമല്ല തന്റെ കുഞ്ഞിനും കൂടി വേണ്ടിയാണ് അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടി വരിക അപ്പോളവൾ തന്റെ ശരീര ഭാരത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നു കൂടിയുണ്ടാകില്ല .തന്റെ മാറിടത്തിന്റെ ആകാര ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നു വേവലാതിപ്പെട്ടിട്ടല്ല ഒരു അമ്മയും തന്റെ കുഞ്ഞിന് മുലപ്പാൽ പകർന്നു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവുക.
പത്തു മാസം ഒരു കുഞ്ഞു കിടന്ന ഏതൊരു വയറും ചാടുമെന്ന് ഇനിയും അറിയാത്ത ആളുകളോ, സുഹൃത്ത്ക്കളെ തന്റെ കുഞ്ഞിനു മുലപ്പാൽ നൽകിയ ഏതൊരു മാറിടത്തിന്റെയും ആകാരഭംഗി നഷ്ടപ്പെടും സുഹൃത്തേ അതുകൊണ്ട് അമ്മമാരായ സ്ത്രീകൾക്ക് ബോഡി ഷെയിം ഉണ്ടാകില്ല മറിച്ച് അഭിമാനമേ ഉണ്ടാകു . എല്ലാ സ്ത്രീകളും സുന്ദരിമാരാടോ മനസ്സുകൊണ്ട് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ അവളുടെ മാതൃത്വത്തിനു പകരം കൊടുത്തതാണവളുടെ ആകാരവടിവ്. നിങ്ങൾ കളിയാക്കിക്കൊളു ഇനിയും ഇനിയും ആവോളം തളരില്ല ഒരിക്കലും മാതൃത്വം .സ്ത്രീ അമ്മയാണൾ, ഭാര്യയാണവൾ, സഹോദരിയാണവൾ മകളാണവൾ മനക്കരുത്തുള്ളവളാണവൾ തളരില്ലൊരിക്കലും അടി പതറില്ല മാതൃത്വം........

Written by

വഴിപിരിഞ്ഞെങ്കിലും | Rethi Mol JIni

 

നീ അണിയിച്ച താലി എന്റെ നിറം മങ്ങിയ ഉടുപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്നു മാറ്റു കുറഞ്ഞു പോയി...
നീ പിടിച്ച കരങ്ങളിൽ ചുളിവു വീണ് കരിന്തിരി പോലെയായി...
നിന്നെ ആദ്യമായ് നോക്കിയ മിഴികളിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ വർണങ്ങൾ ഒഴുകിപ്പോയി...
നീ ചുംബിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് മുഗ്ദ്ധഹാസവും പടിയിറങ്ങി...
നീ തൊട്ടറിഞ്ഞ യൗവ്വനം പരിലാളനങ്ങളറിയാതെ വാടിക്കരിഞ്ഞു പോയി...
പാതിവഴിയിലെന്നെ തനിച്ചാക്കി നീ അകന്നപ്പോൾ
അഗ്നിയെ വലം വച്ച് നീ തന്ന മൊഴികളും അണഞ്ഞു പോയി...
നിന്റെ ചിന്തകളിലൊരു കോണിലും ഞാനില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
ഹൃദയവാതിൽ ചാരാതെ സ്വയമുരുകി നിന്നു ഞാൻ
ദിശയറിയാതലഞ്ഞ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്
നെഞ്ചിലെ കനലുകൾ കൊണ്ടൊരു മഞ്ചമൊരുക്കി ഞാൻ...
എങ്കിലും
നീ അണിയിച്ച കുങ്കുമത്തിൻ നിറം മങ്ങാതിരിക്കാൻ, അകലെയെങ്കിലും നീയുണ്ടായിരിക്കാൻ
നിത്യ പ്രാർഥനയും മൃത്യുഞ്‌ജയവും മുടക്കാറില്ല ഞാൻ ...
രതിമോൾ ജിനി
07/02/2021.

അമ്മയില്ലെന്നറിയുമ്പോൾ


അമ്മയില്ലാത്ത വീടിനെപ്പറ്റി ഓർത്തു നോക്കാറുണ്ടോ ?
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വീടുവിട്ടു പോയ,അല്ലേൽ മറ്റുകാരണങ്ങളാൽ അമ്മയുടെ കൂടെയല്ലാതെ നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ആളുകളോടാണ് ചോദ്യം .
എന്നെങ്കിലും നിങ്ങൾ മറ്റുതിരക്കുകൾ മാറ്റിവെച്ചു അമ്മയുടെ കുട്ടിയായി മാറാൻ , അമ്മയിൽ നിന്നും നമുക്കിഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം മതിവരുവോളം കഴിക്കാൻ, പറഞ്ഞാലും മതിയാകാത്ത പരിഭവ കെട്ടുമായി ഒപ്പം അമ്മക്ക് സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാനായി അമ്മക്കിഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം വാങ്ങി ഓടിയെത്തുമ്പോൾ അവിടെ അമ്മയില്ലെന്നറിയുമ്പോൾ, അമ്മ കൊറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിൽ നില്ക്കാൻ പോയതാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ പെട്ടന്ന് ആകെ ശൂന്യമായി തോന്നാറുണ്ടോ ?
ഉമ്മറത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ നമ്മൾ വിളിക്കുമ്പോൾ വന്നെത്തിയിരുന്ന ,
നമ്മളോട് പറഞ്ഞാലും നമ്മിൽ നിന്നും അറിഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുമായി കൂടെത്തന്നെ നടക്കുന്ന 'അമ്മ ..
അമ്മയില്ലാതെ അടുക്കള പോലും മൗനത്തിലാണ് .
കറിക്കത്തിയും, പാത്രങ്ങളും കലപില കൂട്ടുന്നത് കേൾക്കാനില്ല .
മീൻ മുറിക്കുമ്പോൾ വന്നിരുന്നു ബഹളം വെക്കുന്ന പൂച്ചകൾ ഒരെണ്ണം പോലും കാണാനേ ഇല്ല .
അടുക്കളയിലേക്കു നോക്കി വിരുന്നു വിളിക്കുന്ന പോലെ കരയുന്ന കാക്കയുമില്ല .
പുറത്തെ അയലെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു .( ഇവിടാരും അലക്കേം കുളിക്കേം ഇല്ലേ )
അനിയൻ വാതിൽ തുറന്നു തന്നു അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് അവന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോയപ്പോ ഇവിടെ വീട്ടിൽ കയറണോ വേണ്ടയോ അതോ തിരിച്ചു പോകണോ എന്ന ചിന്തയോടെ ഇതികർത്തവ്യാമൂഢയായി ഞാൻ .
അമ്മയില്ലാത്ത വീട് വെറും കെട്ടിടം മാത്രമാണ് .
Written By Achu Helen

ലീലാവതിക്കുള്ള എഴുത്തുകൾ.


12എഴുത്തുകൾഗാന്ധിജി ലീലാവതിക്കെഴുതി. ഗാന്ധിജിയുടെ എഴുത്തുകൾ പബ്ലിഷ് ചെയ്തപ്പോൾ
ലീലാവതിക്കുള്ള കത്തു വേറെ.
അതു പാറുക്കുട്ടി നേത്യാരമ്മയുടെ മകൾ ലീലാവതി ആണന്നു ഞാൻ കരുതി ഇല്ല. പാറുക്കുട്ടി നേത്യാരമ്മയെ പറ്റി എന്റെ അദ്ദേഹം ഏറെ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ടേ.
5അടി പൊക്കമുള്ള കൃശഗാത്രിയായ ആഅമ്മ.
എന്നാൽ കേരളത്തിന്‌ ഇതുപോലെ ഒരു ഭരണധികാരിഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ബ്രിട്ടീഷ് ഗവർമെന്റിനെ അത്ഭുതപെടുത്തിയ ഈ ഭരണ തന്ത്രജ്ഞക്കു, ബ്രിട്ടീഷ് കൈത്തറി "ഹിന്ദ്" എന്ന ബഹുമതി കൊടുക്കുമ്പോൾ ഗാന്ധിജിക്കു മാത്രം കിട്ടിയതു എന്നോർക്കണം.
വെള്ളം വരുതിക്ക് നിർത്തുക മാത്രമല്ല, കുടിവള്ളം മുട്ടാൻ പാടില്ല എന്ന നിർബന്ധകാരി,
ഇന്നത്തെ എൻജിനിയർമാർ തലകുത്തി പണിഞ്ഞിട്ടും "ദേ" വെള്ളംകണക്ക് കണക്കു കൂട്ടാത്തിടത്തു.
വെള്ളം തല കുത്തി മറിയുന്നു.
എന്നാൽ വീട്ടിലെ കണക്കല്ലാതെ വേറൊരു കണക്കു പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത,
പാറുക്കുട്ടി
നേത്യാരമക്കു
ചെറുവിരൽ മതി കണക്കുകൾ അവരുടെ നിലക്കു നിർത്താൻ,
തൃശൂർ പട്ടണം design,ചെയുമ്പോൾ വെള്ളം അനുസരണയോടു നിർത്തിയത് ജോലി കാരുടെ ആത്മാർത്ഥതയും, നേത്യാരമ്മയെന്നഭരണതന്ത്രജ്ഞയുടെ, കണക്കു ശാസ്ത്രവും പിന്നെ , ഉൾകാഴ്ചയും മാത്രം.
കൊച്ചി കച്ചവടത്തിൽ ശ്രീ തമ്പുരാൻ അല്പം കടത്തിൽ ആയിരുന്നു, അപ്പോൾ കൊച്ചി ബ്രിട്ടീഷ് കാർക്കുdeed,ചെയ്യുമെന്നുകരുതി. മലബാറിൽനിന്നും കൊള്ളയടിച്ചപോലെ ഇവിടുന്നുo,കൊള്ളയടിക്കാമെന്നുബ്രിട്ടീഷ് കാർ കരുതി. എന്നാൽ പാറുക്കുട്ടിനേത്യരമ്മ യുടെ economics,ബ്രിട്ടീഷ് govt,അത്ഭുത പെടുത്തി, അനാവശ്യ മെന്നു തോന്നിയ തസ്തികകൾ നിർത്തലാക്കി,വരുമാന ചോർച്ച നിർത്തിയും .മുഴുവൻ കടവും അടച്ചു തീർത്തു,ഇവിടെ ഭരണാധികളുടെ കൂടെ എത്ര തസ്‌തികകൾ, വെറുതെ ശമ്പളം കൊടുത്തു ചെയ്യിക്കുന്നു.
ഇന്നു സൈബർ ലോകത്തു എല്ലാം നൊടിയിടനടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയും,
എന്നിട്ടുംജലത്തിന്റെ സ്ഥാനം എവിടെ?
Written by Leelamma Thomas

ലൈറ്റര്‍


ഇന്നും പോള്‍സാര്‍ പത്തുമണിക്കാണ്‌ വന്നത്. എച്ച്. ആര്‍. മാനേജരാണ്. സൌമ്യന്‍; സ്മാര്‍ട്ട്‌, വെല്‍ഡ്രസ്സ്‌ഡ്. ജോലിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ഇല്ലാത്ത സ്വഭാവം. കണിശ്ശക്കാരന്‍. 2003-മുതല്‍ എനിക്കു പരിചയമുണ്ട്. ഒത്തിരിക്കാലം കൂടെ ജോലിചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. ഞാന്‍ അക്കൌണ്ട്സില്‍ ആണെന്നുമാത്രം. ഒരിടവേളയ്ക്കുശേഷം രണ്ടുവര്‍ഷമായി ഇപ്പോള്‍ ഒരുമിച്ചാണ്. എന്തും പറയാം. എല്ലാത്തിന്നും ഒപ്പംകൂടുന്ന സ്വഭാവവുമാണ്. പക്ഷേ, അതു കുവൈറ്റിലെ പൊടിക്കാറ്റുപോലേയാണ്.  എപ്പോള്‍ മാറുമെന്നു പറയാനാവില്ല; അത്രതന്നെ.  

പതിവുപോലേചെന്ന് ഒന്നു വിഷ്ചെയ്യാമെന്നുകരുതി എഴുന്നേറ്റപ്പോളാണ് “ദെന്‍ വേര്‍ ഈസ്‌ ദ മെയില്‍?” ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നുകേട്ടത്‌. ഫോണിലൂടെയാണ്. അതു കേട്ടപ്പോള്‍ ആ വിഷിംഗ് വേണ്ടെന്നുവച്ചു. എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്! അപ്പോളേക്കും അരാമെക്സ്‌ ഡെലിവറിയുമായെത്തി. അരാമെക്സിനെ കാണുന്നതേ ചതുര്‍ത്ഥിയാണ്. 

“ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് സര്‍”
“നമസ്കാരം”
“എന്തൊക്കെ?”
“നത്തിംഗ്.” 

കാബിനില്‍നിന്നു ഡെലിവറിക്കാരന്‍ ജീവനുംകൊണ്ടു പുറത്തേക്ക്. എന്നെ നോക്കി, ഇന്നെന്തുപറ്റി എന്നാംഗ്യം; അറിയില്ലെന്ന് തിരിയേ ഞാനും. ഇതിന്നിടയില്‍, ഓഫീസ്ഗേള്‍ സ്റ്റേഷനറി വാങ്ങാനുണ്ടെന്നു ചെന്നുപറഞ്ഞു. “അയാം ബിസ്സി”യില്‍ അതും തീര്‍ന്നു. അപ്പോള്‍ ഇന്നെല്ലാം തരികിടതോം!

ഉച്ചയായി. അച്ചായൻ (ഞാന്‍ അങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്‌) സാധാരണ കഴിക്കാറില്ല. ഞങ്ങള്‍ മറ്റു സ്റ്റാഫ് ഡ്രൈവറെവിട്ട് ഊണ് വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. എന്തായാലും രണ്ടുംകല്പിച്ച് ചോദിച്ചു:  
“അച്ചായാ” എന്നു വാമൊഴിയും ബാക്കി ആംഗ്യവും. 
“താങ്ക് യൂ.”
അതും തീര്‍ന്നു. 
സമയം അഞ്ച് ആവാന്‍ അഞ്ചു മിനിറ്റ്. 
കാബിനില്‍നിന്നിറങ്ങി, ഡ്രൈവറോട് പോകാം എന്നു പറഞ്ഞു. 
“എന്താ ഗിരീഷേ, ഇന്ന് സ്റ്റൈലിലാണല്ലോ?”
ഞാന്‍ ഒന്നു ചിരിച്ചു.
“ഇന്ന് എന്തുപറ്റി അച്ചായാ?”
ലിഫ്റ്റിറങ്ങിനടന്ന്, കാറിലേക്കു കയറുമ്പോള്‍ ചോദിച്ചു.
“ലൈറ്റര്‍ കത്തിയില്ല. രാവിലെ ബാത്ത്റൂമില്‍ പോയപ്പോ. കോപ്പ്.” 

 എന്റെ ചിന്തയില്‍ കാക്കകൾ ചുമ്മാ തലങ്ങും വിലങ്ങും മലര്‍ന്നുപറന്നു. അച്ചായന്‍ സിഗരറ്റ് വലിക്കാറില്ലല്ലോ!

-----------------------------------------

ബാബുപോള്‍ തുരുത്തി 

വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും.


കണ്ണുകല്യാണി എന്ന ഒരു കഥാപാത്രമാണ് എന്ന് എന്റെ എഴുത്തിന്നാധാരം. തലക്കെട്ടിൽപ്പറഞ്ഞതുപോലെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് കല്യാണിയേയും അവരുടെ കരിങ്കണ്ണിനെയും പറ്റി എഴുതിയേ തീരൂ , കാരണം അനുഭവം ഗുരു എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ കല്യാണിയെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഞങ്ങടെനാട്ടിൽ അവർ വളരേ അറിയപ്പെടുന്ന ആളായിരുന്നു. സാമാന്യം നല്ല കുടുംബത്തിലെ കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള വീട്ടമ്മ.
ഗർഭിണികളായ പെണ്ണുങ്ങളെയും പശുക്കളെയും ഒക്കെ അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ വീട്ടമ്മമാർ കാത്തുപോന്നു അവരുടെ കരിങ്കണ്ണ്‌ പെടുമത്രേ . എന്താല്ലേ എന്തൊരന്തവിശ്വാസം . ഇനി കേൾക്കുക എനിക്കു പറയാനുള്ളത് .
എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം അവർ ഞങ്ങടെ പറമ്പിലെ പ്ലാവിലെ ചക്ക കണ്ടു പറഞ്ഞു ആ കൊമ്പു എങ്ങിനെ ഇത്രയും ഭാരം താങ്ങുന്നു , പ്ലാവിന്റെ താഴെക്കൂടെ പോരാത്തതിന് ഇലക്ട്രിക്ക് കമ്പിയുമുള്ളതാ. എന്തിനേറെപ്പറയുന്നു ഏകദേശം രണ്ടുമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ധിടീം എന്നൊരു ശബ്ധം. പ്ലാവിന്റെ കൊമ്പൊടിഞ്ഞു പോസ്റ്റിൽവീണു. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കറണ്ടും ഇല്ലായിരുന്നു . ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നതും ഉണരുന്നതും കല്യാണിയുടെ കണ്ണിനെപ്പറ്റി കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. പലവിധ കരിങ്കണ്ണ്‌ പ്രശ്നങ്ങളിൽക്കൂടി ഞങ്ങളുടെ നാട് പിന്നെയും കടന്നു പോയി.
കണ്ണുകല്യാണിയും അവരുടെ കരിങ്കണ്ണും ദിവസംതോറും പ്രശസ്തമായി.ഞാനും പതുക്കെ കരിങ്കണ്ണിൽ വിശ്വസിച്ചുതുടങ്ങി . ഒരു സംഭവംകൂടി പ്പറഞ്ഞു നിർത്താം . നല്ല പനംകുലപോലത്തെ മുട്ടോളും മുടിയുള്ള ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ വീടിന്റടുത്തു. ഉച്ചസമയത്തു അവളുടെ അമ്മ കയ്യുണ്യവും കറ്റാർവാഴയും ഇട്ട കാച്ചെണ്ണ അവൾക്കു പുരട്ടിക്കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് കല്യാണി ഉച്ചക്ക് സൊറപറയാൻ അവടെ വീട്ടിൽ വന്നത്. (നാട്ടിൻപുറത്തെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ് ഉച്ചയൂണുകഴിഞ്ഞുള്ള ഈ സൊറപറച്ചിൽ ) കല്യാണി അവടെ മുടികണ്ടു കഷ്ടകാലത്തിനു പറഞ്ഞു ഓ ഈ കൊച്ചിന്റെ തലയിൽ പാമ്പുകേറിയിരുന്നാൽപ്പോലും അറിയില്ലല്ലോ എന്ന്. നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അധികം താമസിയാതെ എന്റെ പാവം കൂട്ടുകാരി തലയിൽ പാമ്പിനെച്ചുമന്നു. വിറകുകടയിൽനിന്നും തലച്ചുമടായി അവൾ വീട്ടിൽക്കൊണ്ടുവന്ന വിറകിൽ നിന്നും നല്ല എണ്ണംപറഞ്ഞ ഒരു ശങ്കുവരയൻ ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. എന്റെ ദേവ്വ്യ എന്താ കഥ . ഏകദേശം മൂന്നാലു കിലോമീറ്റർ എന്റെ പാവംകൂട്ടുകാരി ആ പാമ്പിനെ ചുമന്നു .എല്ലാം കല്യാണിയുടെ കണ്ണു കാരണം.ഇനി നിങ്ങൾപറയൂ ഈ കരിങ്കണ്ണ്‌ ഉള്ളതോ കള്ളമോ .
Asha Nair 11/10/2020

കഥ കഴിഞ്ഞു (നുറുങ്ങു കഥ )


കഥ -1

'പത്തിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം
ഞാൻ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു
മലയാളം പുസ്തകത്തിൽ ഞാനൊരു കാര്യം വെച്ചിട്ടുണ്ടാരുന്നു .
വായിച്ചാരുന്നോ ?
ഇല്ല !
പിന്നെ ?
ഞാനത് അപ്പന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു !
ഹെൻറമ്മോ !
എന്നിട്ടപ്പൻ എന്ത് പറഞ്ഞു ?
മൊത്തം അക്ഷര തെറ്റാണെന്ന് പറഞ്ഞു .
അതോടെ ആ കഥ കഴിഞ്ഞു.

------------

കഥ - 2
'നല്ലെഴുത്തിൽ' ഞാൻ ഒരു കഥ എഴുതി
കഥ 'നല്ലെഴുത്തിൽ' വന്നപ്പോൾ സന്തോഷായി
കഥ വായിയ്ക്കാൻ ഞാൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചു
വായിച്ചിട്ടവൾ പറഞ്ഞു
നല്ല കഥ - ഇതാണോ കഥ ?
അതോടെ പിന്നെയും എൻറെ കഥ കഴിഞ്ഞു !


Written by 

എം എം മാത്യു (Mathew Mathai)

മഠത്തിൽ പോയ കാമുകി, (മിനിക്കഥ )


'' കോതമംഗലത്തിനുളള ബസ് കാത്ത് ,അടിമാലി സ്റ്റാൻഡിൽ നില്ക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ ഞാൻ കണ്ടത്,....

''മഞ്ഞ ചുരിദാറണിഞ്ഞ അവളെ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ എനിക്കു മനസിലായി,...

''അവൾ എന്നേയും കണ്ടു,...

''ഞങ്ങളുടെ മിഴികളിൽ പഴയ സ്കൂൾ മുറ്റം ഓടി വന്നു,...

''അന്ന് സ്കൂൾ മുറ്റത്തും വരാന്തയിലും വച്ച് ഞങ്ങൾ പരസ്പപരം ഇങ്ങനെ നോക്കുമായിരുന്നു,....!!

''അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് രണ്ട് കുട്ടികളും, ഒക്കത്ത് മറ്റൊരു പൊടി പൈതലുമുണ്ടായിരുന്നു,...

''ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചിരിച്ചു,...

''കുട്ടികളെ മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു,...

''ഞാൻ വിവാഹം കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ നീ മഠത്തിൽ പോകുമെന്നല്ലേ സ്കൂളിൽ വച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ...എന്നിട്ടിപ്പോ,...?

''നേരാ ...ഞാൻ മഠത്തിൽ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും,...!

''ങേ....!!

അമ്പരപ്പോടെ ഞാനവളെ നോക്കി,....!

' ഞെട്ടണ്ട..... എന്നെ കെട്ടിച്ചിരിക്കുന്നതേ മഠത്തിലാ,..... ''മഠത്തി''പ്പറമ്പിൽ ചാക്കോച്ചന്റെ മകൻ
മത്തായിയാ കെട്ട്യോൻ,....
ഞാൻ വാക്ക് പാലിച്ചു,....ചതിച്ചത് നിങ്ങളാ,...!

''തലയും വെട്ടിച്ച് കുട്ടികളേയും പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ തൊട്ടടുത്ത ബേക്കറിയിലേക്ക് കയറി,....

''എന്റെ കർത്താവേ ,....!!

''കോതമംഗലത്തിനുളള ബസിൽ കയറി ഞാൻ കുനിഞ്ഞിരുന്നു,....!!
=====
ഷൗക്കത്ത് മൈതീൻ ,
കുവൈത്ത്,

കല്യാണദിവസം

 


പണ്ടൊക്കെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട് ഈ പെൺകുട്ടികൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ കരയുന്നത് എന്തിനാണെന്ന്..

ഞാനും ഒരു ആചാരം പോലെ കരയണം എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു എന്റെ കല്യാണദിവസം..ഇറങ്ങാൻ നേരം അമ്മയോട് പോകട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആണ് അമ്മ കരയുന്നത് കണ്ടത് അപ്പോഴാണ് ശരിക്കും കരയാൻ തോന്നിയതും.. പിന്നെ ചുറ്റിലും നിൽക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരൊക്ക ദുഖഭാവത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ കരഞ്ഞു പോയി അന്ന്..

മനസ്സിൽ ആലോച്ചിരുന്നു ഇവരൊക്കെ എന്തിനാ സങ്കടപ്പെടുന്നത് വൈകുന്നേരം ഇവരെല്ലാം അങ്ങോട്ട് വരില്ലേ....

കല്യാണത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകൾ സ്വന്തം വീടും ഭർത്താവിന്റെ വീടും പെണ്ണിന് ഒരുപോലെ ആണ്..പോകണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞാൽ പുള്ളിക്ക് വലിയ താല്പര്യം ഇല്ല എങ്കിൽ കൂടിയും അമ്മ വീട്ടിൽ പോകാൻ സമ്മതിക്കും.. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ ഉറപ്പായും പോയിരിക്കും

അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ പഴയ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണായി അമ്മയുടെ സ്നേഹവും അച്ഛന്റെ വാത്സല്യവും കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ കരുതലും അനുഭവിച്ചു അങ്ങനെ പാറിപറക്കാം..

മോളുടെ വയറ്റിൽ ഒരു കുഞ്ഞുവാവ വരുന്നു എന്ന് അറിയുന്ന നിമിഷം മതി അച്ഛനും അമ്മയും രണ്ടു ദിവസം കൂടുമ്പോൾ ഓടിയെത്താൻ.. ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായാലും അമ്മയുടെ കൈ കൊണ്ടുള്ള ഭക്ഷണത്തിനു സ്വാദ് കൂടുതൽ ആയിരിക്കും അപ്പോൾ..

കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായാലോ പിന്നെ വീടൊരു സ്വർഗം ആണ്.. കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വീണ്ടും പെണ്ണിന്റെ കണ്ണ് നിറയും..

പിന്നെ പിന്നെ അമ്മ വീട്ടിലേക്കുള്ള പോക്ക് വരവ് ആഴ്ചയിൽ നിന്ന് മാസത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസത്തിലേക്കു മാറും..

മക്കൾ വളർന്നു വരുമ്പോൾ പോകെ പോകെ അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വിരുന്നുകാരി മാത്രം ആകും.. ഏതെങ്കിലും ആഘോഷങ്ങളോ കല്യാണങ്ങളോ പെരുന്നാളോ ഉത്സവങ്ങളോ വരുമ്പോൾ മാത്രം എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരി.. അപ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ട് നിനക്ക് ഇന്നലെ വരായിരുന്നില്ലേ എന്ന് അല്ലെങ്കിൽ നാളെ പോകാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന്... പറ്റില്ല വീട്ടിൽ ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ശരിയാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വന്നതിൽ കൂടുതൽ ഭാരങ്ങളുമായി മനസ്സിൽ അതിൽ കൂടുതൽ വിഷമങ്ങളുമായി ഒരു തിരിച്ചു പോക്കുണ്ട്.. അപ്പോഴും ആരും കാണാതെ പെണ്ണിന്റെ കണ്ണ് ഒന്ന് നിറയും...

വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ പലതും താൻ അറിയാതെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ അത്‌ കഴിഞ്ഞാണ് താൻ അറിയുന്നത് എന്നോർത്ത് അവളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് വിങ്ങാറുണ്ട്..

കൂടെ കളിച്ച കൂട്ടുകാരികളെ ഇടക്കൊന്നു കണ്ടാൽ ആർത്തിയോടെ അടുത്ത് ചെന്നു സംസാരിക്കുമ്പോൾ നാട്ടിലെ വിശേങ്ങൾ അറിയുമ്പോൾ അറിയാതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുംഅവിടെ തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലെന്നു...

അമ്മയും അച്ഛനും ഈ ലോകത്തു നിന്ന് പോയി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വീട്ടിലേക്കുള്ള പോക്ക് പൂർണമായും അവസാനിക്കും..

പ്രായം കൂടി കൂടി വരുമ്പോൾ സ്വന്തം വീട് എന്നത് ഭർത്താവിന്റെ വീട് മാത്രം ആയി വരുന്നു ഒരു പെണ്ണിന്....

അത് കൊണ്ട് തന്നെ അൽമാർത്ഥമായി പറയുന്നു.. കരയണം.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ഇറങ്ങണം എല്ലാ പെൺകുട്ടികളും സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന്.. പിന്നെ അവൾ അന്യയാണ് സ്വന്തം വീട്ടിൽ.. കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടന്ന തന്റെ വീട്ടിൽ വിരുന്നുകാരി മാത്രം ആണവൾ...


Written by 

Jaya Narayanan

തനിയെ (മിനിക്കഥ)


സ്കൂൾ വിട്ട് വരുമ്പോൾ പണ്ട് അമ്മ എടുത്ത് തരുന്ന കടുംകാപ്പിയിൽ കരി ഉറുബിനെ കണ്ടാൽ അച്ഛൻ പറയും.

"സാരമില്ലാ മോനേ കരിയുറുമ്പ് കാഴ്ച്ച ശക്തിക്ക് നല്ലതാ.."

മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ഒറ്റവലിക്ക് ഗ്ഗാസ് കാലിയാക്കി ഒരോട്ടമാണ് കളിസ്ഥലത്തേക്ക്.

വൈകിട്ട് ഊണ് കഴിക്കുബോൾ ചോറിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ നീളമുള്ള ഒരു മുടി അച്ഛന് കിട്ടിയപ്പോൾ പാത്രവും ചോറും വടക്കേപ്പുറത്തേക്ക് പറക്കുന്നത് കണ്ടു അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഓർക്കും തലേന്ന് അമ്മയുടെ നീണ്ട തലമുടിയിഴകളിൽ തഴുകി തലോടി അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്.

"നിന്റെ മുടിയിഴകൾക്ക് കാച്ചെണ്ണയുടെ ഗന്ധമാണ് നിന്നെ ആദ്യമായി കാണുമ്പോൾ എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രമിപ്പിച്ചിരുന്നു നിന്റെ ഈ നീണ്ട മുടിയിഴകൾ."

അത് കേട്ട് അമ്മ അച്ഛനോട് ഒന്നുകൂടി ചേർന്ന് നിന്നിരുന്നു ആ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകി അച്ഛനും.

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മറ്റൊരു പാത്രത്തിൽ അമ്മ ചോറുമായി വന്നിട്ട് അച്ഛനോട് പറയും.

"ഞാൻ നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചതാ തലയിൽ തോർത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്ങനെ വന്നെന്നറിയില്ല ചേട്ടൻ ഇത് കഴിക്ക്."

പുറത്തേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ ഇറങ്ങിയ അച്ഛൻ അപ്പോൾ വലിയ ഗൗരവത്തിൽ തിരികെ വരും എന്നിട്ട് ആദ്യത്തെ ഉരുള ചെറിയ ഒരു ചിരിയോടെ അമ്മക്ക് നൽകി നിറഞ്ഞ് തൂവുന്ന അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികളെ തുടച്ച് മാറ്റും അവിടെ തീരും എല്ലാ പിണക്കവും.
കൂടെ അച്ഛന്റെ ഒരു ചോദ്യവും.

"ഞാൻ നിന്നെ വഴക്കൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ പിന്നെ നീ എന്തിനാ കരഞ്ഞത്."

"ഓ പിന്നെ ഞാൻ കരഞ്ഞതൊന്നും അല്ല അത് അടുക്കളയിൽ വച്ച് എന്റെ കണ്ണിൽ എന്തോ കരട് പോയതാ..!

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അച്ഛൻ അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ തുടച്ച് പുതിയ മാല ചാർത്തുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു തൂവി ഞാൻ പോലും അറിയാതെ.

അതെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പരസ്പരം എത്ര കുറ്റപ്പെടുത്തിയാലും ഒരാൾ മറ്റയാളെ തനിച്ചാക്കി നടന്ന കലുമ്പോൾ വരുന്ന ഒറ്റപ്പെടൽ അത് വല്ലാത്തൊരു നൊമ്പരമാണ്

രാജു പി കെ കോടനാട്,

നീ (മിനിക്കഥ)


നീ സമ്മാനിച്ച ആ പഴയ പുസ്തകം ഞാനിന്നലെ വെറുതെ പൊടിതട്ടിയെടുത്തു.
അതില്‍ നീ അടിവരയിട്ട വരികളിലൂടെ
കണ്ണോടിച്ചു..

''എന്നും കൂടെയുണ്ടാവും
എന്‍െറ മരണംവരെയും''

ആ വരികള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍
ആദ്യം എനിക്ക് ചിരിവന്നു.
കാരണം നീയും ഞാനും സമാന്തരങ്ങളാണല്ലോ..
റെയില്‍വേപാളംപോലെ ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാതെ ദൂരേയ്ക്ക് ദൂരേയ്ക്ക് അകന്നുപോയവ.
ജീവിതം അങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും നീ അടയാളപ്പെടുത്തിയ,ഞാന്‍ ചിരിച്ചുതളളിയ ആ വരികളെ അവസാനത്തേതില്‍ നിന്ന് ആദ്യത്തേതിലേക്ക് ക്രമപ്പെടുത്താനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.അതോടൊപ്പം ഞാന്‍ 'നീ' എന്നുകൂടി ചേര്‍ക്കുന്നു..

''മരണംവരെയും എന്‍െറ
കൂടെയുണ്ടാവും എന്നും നീ''

...........ശ്രീരാജ് രാമചന്ദ്രന്‍..!!

ചോദ്യങ്ങൾ


 "ഒന്നര വർഷമായില്ലേ, ഒരു കുട്ടിയൊക്കെ വേണ്ടേ, ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടന്നാൽ മതിയോ??...

വയസ്സ് മുപ്പതായല്ലോ, ഇനിയും താമസിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ ദൈവം തരില്ല കേട്ടോ....

അവൾക്ക് കുട്ടി ആയാലും പഠിക്കാമല്ലോ, അങ്ങനെ എത്ര കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്നുണ്ട്.... "

ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിലെ കല്യാണത്തിന് പോയതായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു പോകേണ്ടിയില്ലായിരുന്നു....

എനിക്ക് മാത്രമല്ല അവൾക്കും....

" ഏട്ടാ, ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറഞ്ഞു മടുത്തു. ഇനിയും നമ്മളിങ്ങനെ താമസിച്ചാൽ ഇവരെല്ലാവരും എന്നെ കൊത്തിക്കീറി തിന്നും. എന്റെ പഠിത്തത്തെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾ വേവലാതിപ്പെടേണ്ട. ഒന്നോ രണ്ടോ കൊല്ലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ അത് continue ചെയ്യാലോ??... "

" നമ്മളിത്രവരെ എത്തിച്ചില്ലേ, ഇനി ഒരു കൊല്ലം കൂടെ അല്ലേ ഒള്ളൂ, അപ്പോഴേക്കും നിന്റെ പഠിത്തം തീരുമല്ലോ, അത് കഴിഞ്ഞാൽ ദൈവം നമുക്ക് നല്ലൊരു കുഞ്ഞിനെ തരും, അതുവരെ ഒന്ന് ക്ഷമിക്ക്... "

ക്ഷമ നശിച്ചാവണം അവളിത് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോൾ അവള് പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ അതെന്റെ പരാജയാണ്...

അവളെ പെണ്ണുകാണാൻ പോയ ആ ദിവസം ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു. അവളെന്നോട് ഒരു ആവശ്യവും അന്ന് ഉന്നയിച്ചിരുന്നില്ല, ഒന്നൊഴിച്ച്...

" എനിക്ക് പഠിക്കണം, എന്റെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എന്നെ ഇതുവരെ എത്തിച്ചത്, അത് തുടരാൻ നിങ്ങളെനിക്ക് സമ്മതം തരണം "

ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു

" പഠിക്കാം, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് വരെ, വാക്ക് "

അന്നവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ തിളക്കം ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു. അതെന്നെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു...
ആ വിശ്വാസം എന്ത് വിലകൊടുത്തും എനിക്ക് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചേ മതിയാകൂ.....

വീട്ട് ജോലിക്കിടെയിൽ കിട്ടുന്ന ഇടവേളകൾ അവൾ ഓരോ പുസ്തകങ്ങൾക്കായി വീതിച്ചു നൽകി. അതിനിടെയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടി ചിലവഴിക്കാനും അവൾ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.....

എല്ലാ ദിവസവും മാർക്കെറ്റിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന എന്നോട് അവൾ ചില ആവശ്യങ്ങൾ പറയും...

"ഏട്ടാ, ഒരു നീല മഷി പേന, പിന്നെ ഒരു പച്ച മഷി, രണ്ട് വരയില്ലാത്ത നോട്ടുബുക്കുകൾ... "

ചില ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ദൈന്യതയോടെ പറയും...

"ഒരു ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ഉണ്ട്, എനിക്ക് പഠിക്കേണ്ട എല്ലാം അതിലുണ്ട്. പക്ഷേ പൈസ അൽപ്പം കൂടുതലാ, രണ്ടായിരമാകും, ഓർഡർ ചെയ്താൽ മതി, വേണോ...

അല്ലേൽ വേണ്ടല്ലേ, നെറ്റിൽ നിന്ന് എടുക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്കട്ടെ.... "

അവളുടെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയും കീശയിലേക്ക് കൈ ഇറക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരല്പം പോലും നഷ്ടബോധം തോന്നാറില്ല....

രാത്രി പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും കഴിഞ്ഞാലും പാതികൂമ്പിയ കണ്ണുകളോടെ പുസ്തകത്തിൽ പരതി നോക്കുന്ന അവളോട് ഞാൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....

" ഡീ, മതിയെടീ, ഇനി ഒന്ന് ഉറങ്ങേടി, ബാക്കി നാളെ നോക്കാം.... "

" ഏട്ടൻ എന്റെ ഉറക്കിനെ ചൊല്ലി വേവലാതിപ്പെടേണ്ട, എന്റെ മുത്ത് പോയി സുഖമായി ഉറങ്ങ്... "

അവളെന്റെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിക്കും, പിന്നെ എന്നെ പുതപ്പിച്ചതിന് ശേഷം വീണ്ടും വായനയിലേക്ക് മടങ്ങും...

പക്ഷേ, പ്രഭാതമാകുന്നതിന് മുൻപേ അവളുടെ സംസാരം അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെടും....

" ഇവളിത് എപ്പോ ഉറങ്ങി, എപ്പോ എണീറ്റു.... "

ഒരു നല്ല ഭാര്യാകുന്നത്പോലെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് നല്ല വിദ്യാർത്ഥിനി ആകുന്നതും, ഭാഗ്യവശാൽ ഇവ അവൾ രണ്ടുമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നീട്ടുണ്ട്....

ഒരു ദിവസം അമ്മാവൻ വീട്ടിൽ വന്നു. ഏറെ നേരത്തെ അർത്ഥമുനയുള്ള സംസാരങ്ങൾക്ക് ശേഷം അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി....

" ഞാൻ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിലാണ് കെട്ടിയത്. ഒരു കൊല്ലം കഴിയുന്നതിനു മുൻപേ രവി ഉണ്ടായി.ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അമ്പത് വയസ്സായി, അപ്പോഴേക്കും രവി വളർന്നു വലുതായി. ഇപ്പോൾ ഈ അമ്പതാം വയസ്സിൽ തന്നെ എനിക്ക് ധൈര്യമായി വിശ്രമിക്കാം. നേരെത്തെ കാലത്തെ കുട്ടികളെ ഉണ്ടാക്കിയാൽ അച്ചന്മാർക്ക് പെട്ടെന്ന് വിശ്രമിക്കാം.... "

അമ്മാവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കപ്പോൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അതിനുള്ള ഉത്തരം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു....

അച്ഛന്റെ വിശ്രമ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് വാചാലമാകുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹം അമ്മയെ സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്നു.

തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തിൽ തന്നെ അവളെ കോളേജിൽ നിന്നും പടിയിറക്കുന്നു,അവളെ ഭാര്യയാക്കുന്നു, അമ്മയാക്കുന്നു...

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമെല്ലാം ആ താലിച്ചരടിൽ തൂങ്ങി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു....

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അച്ഛനാകേണ്ടി വന്നതിന്റെ സന്തോഷം നിങ്ങൾ ആഘോഷിച്ചു തീർക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും അവൾ അത് മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ....

ഒരു നറു ചിരിയോടെ അവൾ "അതേ" എന്ന് കള്ളം പറയാൻ ശ്രമിച്ചാലും ആ മനസ്സിൽ എന്നോ മരിച്ചുപോയ ചില ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും....

നിങ്ങളെപ്പോലെ നല്ലൊരു കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ കൊതിച്ച, നല്ലൊരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ കൊതിച്ച,താൻ അധ്വാനിച്ച പണത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ ഒരു നൂറു രൂപ വെച്ച് കൊടുക്കാൻ കൊതിച്ച, ഒരു പാവം മനസ്സ് തന്നെയാണ് അവൾക്കുമുണ്ടായിരുന്നത്...

അത് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിയെങ്കിൽ ഉടനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുക....

നിങ്ങൾ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ അവളെയും കൂടെ ചേർത്തുപിടിക്കുക...

അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ നിങ്ങൾ മാത്രമേ ഒള്ളൂ...

സമീർ ചെങ്ങമ്പള്ളി

അമ്മ (അനുഭവകഥ)


 കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് ഒരു രാവിലെ ഞാൻ ഒരു സുഹൃത്തിൻ്റെ കല്യാണത്തിന് പോകാൻ വേണ്ടി ഒരുങ്ങി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിക്ക് അമ്മയെ കണ്ട് എൻ്റെ കസവ് മുണ്ടും, പട്ടു ജുബ്ബയും, ചന്ദന കുറിയും, മാലയും, വളയും ഒക്കെ ഒന്ന് കാണിച്ചു കുറച്ചു പുകഴ്ത്തൽ ഒക്കെ കേട്ട്, പൊലിവായിട്ടു പോകാം എന്ന് കരുതി അവിടെ എത്തി. അമ്മ അമ്പലത്തിൽ പോയിരുന്ന സമയം ആയിരുന്നു അത്. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം അമ്മയെ കാത്ത് അവിടെ നിന്നപ്പോൾ അമ്മ വന്നു. ദൂരേന്നു തന്നെ എന്നെ കണ്ട് അമ്മ ഒരു പുഞ്ചിരി ഒക്കെ പാസ്സ് ആക്കി. എന്നിട്ട് പുകഴ്ത്തൽ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന എന്നോട് ഒരു ഒറ്റ ചോദ്യം, ' നീ പല്ലൊക്കെ തേച്ചിട്ടാണോ ഇറങ്ങിയത്.'

'ദൈവമേ അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം ആരും കേട്ടിട്ടുണ്ടാകല്ലേ' എന്ന് മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഞാൻ അന്തം വിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി. നടന്ന് അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് ഒരു അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു, ' എനിക്ക് പത്തു മുപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സായി. ഞാൻ പല്ലു തേക്കാതെ പുറത്തു ഇറങ്ങുമോ?'

'നിനക്ക് എട്ടു വയസ്സ് വരെ പല്ലു തേക്കാൻ ഭയങ്കര മടി ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ താമസം. അതുകൊണ്ടു ചോദിച്ചതാ. മോൻ വന്ന് ദോശ കഴിച്ചിട്ട് പോകു.' എന്ന് അമ്മ വളരെ ലാഘവത്തോടെ ഒരു മറുപടി പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയി. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം അമ്മ പോകുന്നതിങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു, എന്നിട്ട് അറിയാതെ അമ്മ പറഞ്ഞതോർത്ത് ചിരിച്ചു പോയി.

അകത്ത് ചെന്ന് ദോശ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, സാധാരണ കല്യാണങ്ങൾക്ക് പോകാത്ത ഞാൻ ആ സുഹൃത്തിൻ്റെ കല്യാണത്തിന് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതിൽ അമ്മക്ക് സന്തോഷമായി എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ' എനിക്ക് നല്ല പോലെ ഒന്ന് ഷോ കാണിക്കണം അമ്മ. അവിടെ വരുന്ന കുറെ പേർക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ല. ഒരിക്കൽ എന്നെ എഴുതി തള്ളിയവർ ആണ്. പൊങ്ങച്ചകാരൻ എന്നോ, അഴകിയ രാവണനെന്നോ വിളിച്ചാലും വേണ്ടില്ല. എൻ്റെ ഉയർച്ചയും അവർ കാണണം. ഒരുപാട് യുദ്ധം ജയിച്ചു, ഒരുപാട് പേരെ തോൽപിച്ചാണ് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയെ. കുറച്ചു പൊങ്ങച്ചം ഞാൻ കാണിക്കട്ടെ.'

അമ്മ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ട് പതിയെ ഒരു ദോശ കൂടെ വിളമ്പികൊണ്ടു പറഞ്ഞു, ' നിന്നെ പറ്റി എനിക്ക് അഭിമാനമേ ഉള്ളു. നിന്നെയും നിൻ്റെ പുസ്തകങ്ങളെയും, നിൻ്റെ എഴുത്തിനെയും ഒക്കെ ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ സന്തോഷമേ ഉള്ളു. പക്ഷെ നിന്നോട് ആരും ഒരിക്കലും യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നില്ല. നിൻ്റെ യുദ്ധങ്ങൾ എന്നും നിന്നോട് തന്നെ ആയിരുന്നു. ആ യുദ്ധങ്ങളുടെ അവസാനം ഈ നീ ആയി നീ മാറിയതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്.'

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഭാവശൂന്യനായി അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങളിൽ വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ലോക തത്വമാണ്, വലിയ പഠിത്തം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത എൻ്റെ അമ്മ നൈസ് ആയി പറഞ്ഞത്. ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ' അമ്മ കൊള്ളാല്ലോ. മുഴുവൻ ഫിലോസഫി ആണല്ലോ.'

അമ്മ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്, ' പിന്നല്ല. ആരുടെ അമ്മയാണ് ഞാൻ.' എന്ന് മറുപടിയും പറഞ്ഞു.

പ്രിയപ്പെട്ട എൻ്റെ കോപ്പർനിക്കസ്,
സൂര്യന് ചുറ്റുമാണ് ഭൂമി കറങ്ങുന്നത് എന്ന് താങ്കൾ കണ്ടു പിടിച്ചതായി ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ വെരി സോറി കേട്ടോ. എൻ്റെ ലോകം ഇപ്പോഴും അറുപത്തി ഒന്ന് വയസ്സുള്ള ഈ സ്ത്രീക്ക് ചുറ്റുമാണ് കറങ്ങുന്നതു. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്ന് സ്വന്തം
പ്രവീൺ പി ഗോപിനാഥ്

അടയാളപ്പാറ(നുറുങ്ങ്)

ഖോർഫക്കാൻ ബീച്ച്.... 
ഗൾഫ്‌ മലയാളികൾക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ചിഹ്നമാണ് ഖോർഫക്കാനിലെ ഈ അടയാളപ്പാറ. മമ്മുക്കയുടെ പത്തേമാരി എന്ന സിനിമ കണ്ടിട്ടുള്ളവർക് അടയാളപ്പാറയെ കുറിച്ച് വിവരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.1960-70 കളിൽ അനേകം ഗൾഫ്‌ പ്രവാസികൾ ഈ തീരത്ത് ഉരുകളിൽ  സ്വപ്നഭൂമി തേടി എത്തി.

 കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി  വളരെ അധികം കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചു  ജീവനെയോടെ എത്തുമോ ഇല്ലയോ എന്ന ഒരു ഉറപ്പും ഇല്ലാതെ മാസങ്ങളോളം ജയിൽവാസം പോലെ കഴിച്ചുകൂട്ടി  കടലിനെ മാത്രം കണ്ട് കരയെ അന്വഷിച്ച്  യാത്ര ചെയ്തവരെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു ഒപ്പം അഭിമാനവും.
 
അടയാളപ്പാറ ദൃശ്യമാകുന്നത്തോടെ  യാത്രയ്ക്കു വിരാമം ആയി  പിന്നീട് പത്തേമാരി ൽ നിന്ന് ചാടി കരയിലേക്ക്‌. നീന്തലറിയാത്തവർ മരിച്ചു പോയിട്ടുമുണ്ട്. പത്തേമാരിയിൽ ഈ തീരത്ത് എത്തി കടൽ തീരത്ത് കൂടെ കാൽനടയായും മലയിറങ്ങി വരുന്ന പിക്ക് അപ്പ് വാനുകളിലും കയറി പോലിസിന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതെ സുരക്ഷിതമായൊരിടം,  ഭക്ഷണം, ജോലി, വിസ ഇവ കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടായി. അങ്ങനെ  വളരെ കഷ്ടതകൾ സഹിച്ചു  ദുബായിൽ എത്തി ജീവിതം പടുത്തുയർത്തിയവർ .. പ്രവാസികൾ.. 
                      
 ഞങ്ങളും പോയി പ്രവാസികൾക്ക് അടയാളം കാണിച്ച  ആ ശിലാ സുന്ദരിയെ കാണാൻ..  100 ദിർഹംസ് കൊടുത്ത് ഫാമിലി ബോട്ടിൽ  ആയിരുന്നു യാത്ര ചുരുങ്ങിയത് ഒരു 10 മിനിറ്റ് ഉണ്ട് ബോട്ട് യാത്ര. വല്ലാത്ത ഒരു കുളിർമയുണ്ടായിരുന്നു മനസിനും അവിടത്തെ കാറ്റിനും..

 അടയാളപ്പറയ്ക്കടുത്ത് എത്തി അത്രയും നേരം ഉണ്ടായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യകഷമായി ഒരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടും അവിടെ മാത്രം... അന്ന് പത്തേമാരിയിൽ വരുന്നവർക്ക് അടയാളപ്പാറ ദൃശ്യമാകുമ്പോൾ  മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന  ആ ഒരു ആശ്വാസം നമുക്ക് അവിടെ അനുഭവിക്കാൻ പറ്റി...  തിരിച്ച് ആ ബോട്ടിന്റെ മുൻപിലെ മുനമ്പിൽ ഞാൻ  കയറി  നിന്നു എനിക്ക്  അതൊരു സഹസികത ആയിട്ടാണ് തോന്നിയത് വളരെ പേടിച്ച് ആണ് കയറിയത് ബോട്ട് വളരെ വേഗത്തിലാണ് പോകുന്നത് ധൈര്യം  സംഭരിച്ചു കയറി. ഞാൻ എന്തിന് പേടിക്കണം വീണാൽ ചാടി രക്ഷിക്കാൻ എന്തിനും പോന്ന ഒരു ഭർത്താവും ചേട്ടനും കൂടെ ഉള്ളപ്പോൾ.... 
 
 ബോട്ട്ന്റെ മുൻപിൽ പിടിച്ച് നിന്ന് കടലെന്ന സുന്ദരിയെ ഞാൻ കണ്ടു...മാലിദ്വീപുകളുടെ  ചിത്രങ്ങളിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള തെളിഞ്ഞ കടൽ.. മീനുകളും കടൽസസ്യങ്ങളും വ്യക്തമായി കാണുന്ന കണ്ണാടി കടൽ...  ആസ്വദിച്ചു.... ദുബായിൽ ഉള്ള പ്രവാസികൾ കഴിയുമെങ്കിൽ ഒരു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും പോയി കാണണം കണ്ട് ആസ്വദിക്കണം....

നന്ദി, 
മോൻസി 
Name:Moncy subhash


                                   

ഏതു തെങ്ങും കായ്ക്കും (നുറുങ്ങ്)


വീടിൻ്റെ തെക്ക് ഭാഗത്ത് ഒരു തെങ്ങുണ്ടായിരുന്നു.അന്നത് കായ്ച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതിൻ്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു അന്ന് അലക്കിയിരുന്നത്.

തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കിണറിൽ ഒരു ദിവസം പൂച്ച ചാടി ചത്തു.

25 കോൽ ആഴമുള്ള കിണറിൽ ധാരാളം വെള്ളവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു കുട്ട ഉപയോഗിച്ച് പൂച്ചയെ എടുത്തതിന് ശേഷം പന്തൽ പണിക്കാരുടെ പക്കൽ നിന്ന് പമ്പ് സെറ്റ് വാടകക്കെടുത്ത് കിണറ്റിലെ വെള്ളം മേൽ പറഞ്ഞ തെങ്ങിൻ തടത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.

നാല് മണിക്കൂർ നേരം കൊണ്ട് വെള്ളം മുഴുവൻ വാർക്കുകയും കിണർ കഴുകി വൃത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു.

നാല് മണിക്കൂർ നേരം കൊണ്ട് അടിച്ച വെള്ളം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ തെങ്ങിൻ തടത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ വറ്റി.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തെങ്ങിന് ഒരടി കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

" ഇനിയും നീ കായ്ച്ചില്ലെങ്കിൽ അപ്പൊ കാണാം" ന്ന്.

അൽഭുതകരമെന്ന് പറയട്ടെ രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ തെങ്ങ് കായ്ചു.

ആദ്യ പൂക്കുല നെച്ചിങ്ങ കിട്ടാതെത്തന്നെ കരിഞ്ഞു എങ്കിലും ഒരൊറ്റ അടിയിൽ ഒരു തെങ്ങ് കായ്ച്ചു എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അൽഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.

അപ്പൊ പറഞ്ഞു വന്നത്,,

കൊടുക്കേണ്ടത് കൊടുക്കേണ്ടവർ കൊടുത്തതിന് ശേഷം
പറയേണ്ടത് പറയേണ്ടവർ പറഞ്ഞാൽ,,,,,,

ഏതു തെങ്ങും കായ്ക്കും !.

ഹുസൈൻ എം കെ

ഇസ്റ്റൂം റൊട്ടീം പിന്നെ കുറച്ച്‌ നൊസ്റ്റൂം.(നുറുങ്ങ്)


വിവാഹനിശ്ചയങ്ങൾ ശീതീകരിച്ച ഹോട്ടൽ മുറികളിലേക്ക്‌ മാറുന്നതിനും മുൻപ്‌, ബിരിയാണികൾ പാവപ്പെട്ടവന്റെയും ചെറിയ ചടങ്ങുകളിലേക്ക്‌ അതിഥിയായി എത്തും മുൻപ്‌ നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലെ 'മങ്ങലനിച്ച'യങ്ങളിലെ സ്ഥിരസാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു 'ഇഷ്ടുവും റൊട്ടിയും'.

പെണ്ണു കണ്ട്‌ പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷം‌ വീട്ടുകാർ തമ്മിൽ 'അയക്കാം'എന്ന് വാക്ക്‌ നലികിയാൽ പിന്നീട്‌ ഇരുനാട്ടിലെയും മുഖ്യസ്ഥന്മാരും കുടുംബകാരണവന്മാരും തൊട്ടയൽക്കാരും ഉൾപ്പെടെ പത്ത്‌ മുപ്പതോളം ആളുകൾ സാക്ഷിയായി നടത്തുന്ന ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നു നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലെ വിവാഹനിശ്ചയങ്ങൾ.
അയൽ വീടുകളിലെ ഗ്ലാസ്സുകളും പ്ലേറ്റും കസേരയും മേശയും ഒക്കെ കൊണ്ട്‌ വന്ന് മുറ്റത്തൊരു നീളൻ മേശയൊരുക്കി അതിനു ചുറ്റുമിരുന്നായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്‌.
ഇത്തിരി കൂടി കഴിവുള്ളവർ ആണെങ്കിൽ കടുംനീല നിറമുള്ള ഒരു തുണിപ്പന്തൽ കൂടി വലിച്ച്‌ കെട്ടി വാടകക്ക്‌ കസേരയും മേശയും ഒക്കെ ഏർപ്പാടാക്കും.
മേശമേൽ നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന താലത്തിൽ മുറുക്കാനും ബീഡിയും സിഗരറ്റും ആവശ്യമുള്ളവർ ഉപയോഗിച്ച്‌ കൊണ്ടിരിക്കെ വന്നവരിൽ ഏറ്റവും 'മുഖ്യ'സ്ഥൻ സംസാരിച്ച്‌ തുടങ്ങും.
'ഇന്ന ആളുടെ മകൻ ഇന്ന ആളുടെ മകളെ കണ്ട്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പെണ്ണു ചോദിക്കാൻ ചെക്കന്റെ രക്ഷിതാക്കളുടെ ആവശ്യപ്രകാരം വന്ന ചെക്കന്റെ കാരണവന്മാരും നാട്ടുകാരും ആണു ഞങ്ങൾ. പെണ്ണിനെ അയക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക്‌ താൽപര്യമുണ്ടൊ?'
'താൽപര്യമാണു' എന്നറിയിച്ചാൽ പിന്നീട്‌ ഏറെ നേരം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന രണ്ട്‌ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്ന് വിവാഹതീയ്യതിയും മറ്റൊന്ന് വരുന്നവരുടെ എണ്ണവും ആണു.
അവർ മുന്നോട്ട്‌ വെക്കുന്ന തീയ്യതിയിലായിരിക്കും ഇവരുടെ നാട്ടിൽ തെയ്യം. ഇവർ മുന്നോട്ട്‌ വെക്കുന്ന തീയ്യതിക്ക്‌ അവരുടെ നാട്ടിൽ മറ്റൊരു കല്ല്യാണം,ബന്ധുവിന്റെ കുട്ടിക്ക്‌ പേരു വിളി, ആരെങ്കിലും മരിച്ചതിന്റെ വാലായ്മ, പെണ്ണിന്റെയൊ ചെക്കന്റെയൊ നക്ഷത്രങ്ങൾ വച്ച്‌ ആ ദിവസം ശുഭകാര്യങ്ങൾക്ക്‌ പറ്റാതിരിക്കൽ..
അങ്ങനങ്ങനെ ചർച്ചകൾ വാഗ്വാദങ്ങളായി മുറുകുമ്പോൾ അക്ഷമരാകുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണു അന്നത്തെ ഞങ്ങൾ 'ചെറിയ ചെറുപ്പക്കാർ'.
ഇതൊന്ന് കഴിഞ്ഞിട്ട്‌ വേണം കനത്തിലൊരു പിടുത്തം പിടിക്കാൻ. ഒരു ഇരുപത്‌ പീസ്‌ റൊട്ടിയെങ്കിലും അകത്താക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ മുഴുകി നിൽക്കുമ്പൊളാകും എങ്ങനെയൊക്കെയോ തീയ്യതി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതിനു പുറമെ എത്ര ആളുകൾ ചെക്കന്റെ കൂടെ വരുമെന്നും പുടവ കൊണ്ട്‌ (പെണ്ണിനുള്ള കല്ല്യാണവസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും) എപ്പോൾ വരുമെന്നും ഉള്ള കാര്യത്തിലെ ചർച്ച.
ഒടുവിൽ ഉഭയസമ്മതപ്രകാരം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിച്ച്‌ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുന്നവരെ കൂടി അറിയിച്ച്‌ അവരുടെ കൂടെ സമ്മതം അറിഞ്ഞാൽ പെണ്ണിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുള്ള മുതിർന്ന കാരണവർ അതിഥികളായ ചെറുക്കന്റെ കൂട്ടരെ
'വരൂ എന്നാൽ നമുക്ക്‌ ചായ കുടിക്കാം' എന്ന് ക്ഷണിക്കുന്നതോട്‌ കൂടി കല്ല്യാണനിശ്ചയത്തിന്റെ അവസാന പരിപാടിയിലേക്ക്‌ കടക്കും.
സാധാരണക്കാരന്റെ വീട്ടിൽ‌ വെജ്‌ ഇഷ്ടുവും റൊട്ടിയും ആണെങ്കിൽ ഇത്തിരി കൂടി കഴിവുള്ളവർ 'ചിക്കനും, വെജും' ഇത്‌ രണ്ടും വിളമ്പും.
എന്നാലും വളരെയേറെ കാലം ഈ ഇഷ്ടുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ കുതിർത്ത്‌ തിന്നാൻ റൊട്ടി അഥവാ പരിഷ്കാരികളുടെ ബ്രഡ്‌ തന്നെയായിരുന്നു മുഖ്യൻ.

എനിക്ക്‌ ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള കറിയാണു തേങ്ങാപാൽ ഒഴിച്ച്‌ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഈ ഇഷ്ടു. വീട്ടിൽ അമ്മയും വിവാഹശേഷം ഭാര്യയും ഇഷ്ടുവും ദോശയും ഉണ്ടാക്കി തരാറുണ്ട്‌.
അമ്മ എന്നും അതിൽ വെളുത്തുള്ളി ഇടുന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ അമ്മയുടെ ഇഷ്ടുവിന്റെ രു‌ചി ‌ എനിക്ക്‌ അത്ര ഇഷ്ടമാകാറില്ലായിരുന്നു.
'വയറിനു വെളുത്തുള്ളി നല്ലതാ' എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ അമ്മ എന്റെ അനിഷ്ടത്തെ അവഗണിച്ച്‌ തള്ളിക്കളയും.
അതുകൊണ്ട്‌ വിവാഹശേഷം ഇഷ്ടു ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അമ്മയെ പൂർണ്ണമായും വിലക്കുകയും ഭാര്യയുടെ ഇഷ്ടു മതി എന്ന് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

നാട്ടിൽ ആഘോഷങ്ങളില്ലാതെ നടക്കുന്ന വിവാഹങ്ങളും വിരലിലെണ്ണാവുന്നവർ മാത്രം പങ്കെടുത്ത്‌ നടക്കുന്ന വിവാഹനിശ്ചയങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആലോചിച്ചപ്പോഴാണു ഇഷ്ടുവിനോടുള്ള ഇഷ്ടവും നൊസ്റ്റുവായി വായിൽ കയറി കപ്പലോടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്‌.

ഉടൻ തന്നെ ഭാര്യയോട്‌ അതിന്റെ ചേരുവകൾ ചോദിച്ച്‌ പരിമിതമായ പ്രവാസി ബാച്ചിലർ റൂമിൽ അത്‌ പരീക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഉരുളക്കിഴങ്ങും പച്ചമുളകും അരിഞ്ഞിട്ട്‌ അത്‌ വെന്തു വരുമ്പോൾ അതിലേക്ക്‌ തേങ്ങാപാൽ പിഴിഞ്ഞൊഴിച്ച്‌ ഉപ്പും മുളകും പാകത്തിലാക്കി രുചി നോക്കുമ്പോൾ 'ആഹാ' ഞാൻ എന്റെ കൈ തന്നെ പിടിച്ച്‌ കുലുക്കി (കൊറോണയാണു സ്വന്തം കൈമാത്രം പിടിച്ച്‌ കുലുക്കുക)
'നീ കൊള്ളാഡാ' എന്ന് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നോക്കാതെ അഭിനന്ദിച്ചു.

ആ ആനന്ദലബ്ധിയിലിനിയെന്ത്‌‌ വേണമെന്നന്തിച്ച്‌ കുന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണു‌ നാട്ടിലെ ഏകദേശം എഴുപത്‌ രൂപക്ക്‌ വാങ്ങി കേവലം ഒരു കറിക്ക്‌ മാത്രം പാൽ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത തേങ്ങ എന്നിലെ പിശുക്കന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി "എവിടെ പോയി നിന്റെ മിതവ്യയശീലം" എന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചത്‌ ഞാൻ കേട്ടത്‌.
'എങ്കിൽ ശരി നിന്നെയും ഇപ്പൊ ശരിയാക്കി തരാം' എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ്‌ 'അവനെയും എങ്ങനെ ഉദരപൂരണപ്രക്രിയക്ക്‌ വിധേയമാക്കാം' എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണു ഇങ്ങനെ ആ ഒരു കലാരൂപം പിറവി കൊണ്ടത്‌.

ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച്‌ അരിപ്പൊടിയിൽ അവനെയും വാരിയിട്ട്‌ ആവശ്യത്തിനു ഉപ്പും വെള്ളവും ചേർത്ത്‌ അവന്റെ അഹങ്കാരം തീരും വരെ ഞെക്കിക്കുഴച്ച്‌ ചെറു ചെറു ഉണ്ടകളാക്കി അതിന്റെ നടുക്ക്‌ വിരൽ കൊണ്ട്‌ ഒരു കുത്തും കൊടുത്ത്‌ അവനെ ഞാൻ ആവി പാത്രത്തിലേക്ക്‌ ഇട്ടു.
അടിയിൽ നിന്ന് തിളക്കുന്ന വെള്ളത്തെ വെറുതെ തിളച്ച്‌ ആവിയാകാൻ അനുവദിക്കാത്ത എന്നിലെ 'മിതവ്യയൻ' അതിൽ രണ്ട്‌ കാരറ്റും ഒരു ബീറ്റ്‌റൂട്ടും ഇട്ട്‌ വേവിച്ചെടുത്തു.
നാട്ടിൽ ഇങ്ങനെ ആവിക്ക്‌ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന പലഹാരത്തിനു 'കൊയക്കട്ട' എന്നാണു പറയാറു.
അത് ഇത്തിരി കടുകും കറിവേപ്പിലയും ഇട്ട്‌ ഒന്ന് താളിച്ചെടുക്കുക കൂടി ചെയ്തപ്പോൾ ബഹുകേമം.
എന്റെ പരീക്ഷണകൊയക്കട്ടയിൽ കുഴി ഉള്ളത്‌ കൊണ്ട്‌ പ്രിയപ്പെട്ടൊരു നാട്ടുകാരി അതിനു 'കുയിക്കട്ട' എന്ന് പേരിട്ടു. അവരോടുള്ള ബഹുമാനാർത്ഥം ഈ പലഹാരം ഇനി മേലിൽ 'കുയിക്കട്ട' എന്ന് തന്നെ അറിയപ്പെടട്ടെ.

എല്ലാവരും പരീക്ഷിക്കണം.
പരീക്ഷിക്കാൻ മുതിർന്നില്ലെങ്കിലും കൊറോണക്കാലം നിങ്ങളെയും മിതവ്യയശീലരാക്കി ഇങ്ങനെയുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിലേക്ക്‌ എത്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണു മറക്കരുത്‌.
ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടുവിലും വെളുത്തുള്ളി ചേർത്തിരുന്നു.വെളുത്തുള്ളി എന്നും വയറിനു നല്ലതാണു.

✍️ഷാജി എരുവട്ടി..

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo