Showing posts with label PadminiNarayanan. Show all posts
Showing posts with label PadminiNarayanan. Show all posts

പെൺമനം


Image may contain: 1 person, indoor

ഇന്നും വീട്ടിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ പതിവുപോലെ അമ്മ ആ ചോദ്യം മുടക്കിയില്ല.

"എന്നാ നീ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നേ"?

കൊറോണക്കാലമാണ്,ലോക്ക്ഡൗണാണെന്ന് രണ്ടുപേർക്കുമറിയാമെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ അമ്മയ്ക്കും, കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്കും അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്.

ഞങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ എന്ത് സുഖ
സൗകര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോവുകയെന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് സ്വർഗ്ഗതുല്യമാണ്,
അതെത്ര ഗതികേടിലാണെങ്കിലും....
വീട്ടിൽ പോകാൻ ഒരവസരം വന്നാൽ, അല്ലേൽ ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് അനുമതി കിട്ടിയാൽ (രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് ആണെങ്കിൽ പോലും) ഒരാഴ്ച മുന്നേ ഞങ്ങൾ മനസ്സും കൊണ്ടു.പ്രവർത്തി കൊണ്ടും അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പു തുടങ്ങും. അപ്പോ മുതൽ സ്വന്തം വീടും, കൂടെപിറപ്പുകളും പഴയകാലവുമായിരിക്കും മനസ്സുനിറയെ, ഭർത്താവിന് വേണ്ട ദോശ മാവും, സാമ്പാറും അടക്കം ഫ്രിഡ്ജിൽ കരുതിവച്ചാലും ഭർത്താവിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ട് പോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന സങ്കടo മറുവശത്തും.

ഇനി വീട്ടിലെത്തിയാലോ, ?
അമ്മയുടെ വഴക്കാളിയായി ,അച്ഛന്റെ ചെല്ലക്കുട്ടിയായി ആ പഴയ പാവാടക്കാരിയായി മാറാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അധികസമയം വേണമെന്നില്ല.അതുവരെ ഒറ്റയ്ക്ക് വെച്ചുവിളമ്പിതിന്നിരുന്ന ഞങ്ങൾ ക്ക് ആ നിമിഷം മുതൽ അമ്മ വേണം. വച്ചുവിളമ്പി തരാൻ...

പക്വതയാർന്ന വീട്ടമ്മയിൽ നിന്ന് എത്ര പെട്ടെന്നണവൾ അമ്മയുടെ പൊടിക്കുഞ്ഞായി മാറുന്നത്.
അമ്മയുടെ അടുത്ത് എത്രകാലം നിന്നാലും ഇന്നലെ എത്തിപ്പെട്ട അവസ്ഥ. സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഇത്രയൊക്കെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും അവൾടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും വീട്ടിലിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ കുറിച്ചായിരിക്കും.

നിങ്ങൾ കഴിച്ചോ, കുളിച്ചോ, ഉറങ്ങിയോ ഇതെല്ലാമായിരിക്കും അന്വേഷണം, ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കടലിലും, കരയിലും അകപ്പെട്ട അവസ്ഥ,

അവസാനം അവധിക്കഴിഞ്ഞ് പെട്ടിയടുക്കി വയ്ക്കുമ്പോൾ ,എന്തിനന്നറിയാതെ നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണീർതുള്ളികൾ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ അമ്മ കാണാതെ പുറം കൈകൊണ്ട് തുടച്ചുകളയുമ്പോഴായിരിക്കും അമ്മയുടെ പരാതി.

"ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പോവേണ്ടിയിരുന്നേൽ നീ വരേണ്ടിയിരുന്നില്ലല്ലോയെന്ന്,"

അതെ

ഞങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ അങ്ങെനെയാണ്, ഒരേ സമയം ഭാര്യയായും, അമ്മയായും ,മകളായും, അങ്ങനെയങ്ങനെ.... എല്ലാമായി മാറാൻ കഴിയുന്ന ഒരപൂർവ്വജന്മം,


By: Padmini Narayanan Kookkal

പ്രവാസികളേ.. നിങ്ങൾക്കായി

Image may contain: 1 person, indoor

സർക്കാറിന്റെ സൗജന്യറേഷനരിയും,കിറ്റും വാങ്ങി ലോക്ക്ഡൗൺ ആചരിച്ച് വീട്ടിലിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും പ്രവാസികൾ ഉള്ള വീടുകളിലെ ഓരോ മനവും നീറുന്നുണ്ടാവും.

പ്രവാസികളെ അത് നിങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്.

പ്രവാസികളെ നാട്ടിലെത്തിക്കാൻ സർക്കാറിന്റെ പ്രവർത്തനഫലമായി രജിസ്ട്രേഷൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യ യാത്രയിൽ തങ്ങളുടെ ഉറ്റവർക്ക് സ്ഥാനം ലഭിക്കണേ എന്ന് ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒട്ടനവധി ഹൃദയങ്ങൾ....

ലോകത്തെമ്പാടും കൊറോണ എന്ന മാരകവ്യാധി വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ആശങ്ക മുഴുവനും നിങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്, ഞങ്ങൾക്കിവിടെ സ്വസ്ഥമായുറങ്ങാൻ സ്വന്തമായൊരു വീടുണ്ട്, അതിലുപരി ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടവും.

അവിടെ ഒരു റുമിൽ പല ദേശക്കാർ, അതിൽ ജോലിക്ക് പോകുന്നവരുo, കർഫ്യു
ആചരിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാവാം,എന്ത് സമാധാനത്തോടെയാണ് നിങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ ഒന്നിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുക? കൂടെ കഴിയുന്നവന് പോസ്റ്റിവ് സ്ഥിരീകരിച്ച് അതേ മുറിയിൽ കഴിയാൻ ആവശ്യപെടുന്ന ആരോഗ്യ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് അയാൾക്ക് വേണ്ടുന്ന ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്ത് ,മുറിയിലിരുന്ന് അമ്മയെ വിളിച്ച് ഇവിടെ സുഖമാണമ്മേ, ഇന്ന് ലീവാണ്. എന്ന് കള്ളം പറയുന്ന മകന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ എന്തായിരിക്കും ?

കിട്ടിയ ശമ്പളം മുഴുവൻ ഭാര്യയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അയക്കുമ്പോൾ, ഏട്ടനും അവിടെ ചെലവല്ലേ? എന്തിനാ മുഴുവനും അയക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഭാര്യയോട് ,അവിടെ കിടന്നോട്ടെ ഇവിടെ സെയ്ഫ് അല്ല എന്ന് പറയുന്ന ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോ എന്തായിരിക്കും?

പോസറ്റീവ് സ്ഥീരികരിച്ച് ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന അച്ഛൻ ,

വാവ ചോറുണ്ടോ?

എന്ന് മകളോട് വിളിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ എന്തായിരിക്കും?

ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന മറ്റേ രാജ്യക്കാരൻ കോവിഡ് ബാധിച്ച് മരിച്ചു എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടാവുന്ന അവസ്ഥയും ഞങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു.

നാട്ടിൽ പോയാലും തിരിച്ചു വന്നാൽ ജോലി കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്ക പെടുന്ന മനസ്സുകളും നിങ്ങളിലുണ്ടാവാം.

ഗൾഫിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന വില കൂടിയ ഫെർഫ്യൂമിന്റെ കുപ്പി മാത്രമല്ല ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ ജീവനാണ് .ആയുസ്സാണ്.

ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരിക്കയാണ് നിങ്ങളുടെ വരവിനായി,....
അതിൽ അമ്മയുണ്ട്. അച്ഛനുണ്ട്, സഹോദരങ്ങളുണ്ട്, ഭാര്യമാരുണ്ട്, മക്കളുണ്ട്. ധൈര്യമായി തിരിച്ചു വന്നാലും ഞങ്ങളുണ്ട് കൂടെ😍😍

-പത്മിനി നാരായണൻ-

പ്രായശ്ചിത്തം ( കഥ )

" കാവിലെ തെയ്യകെട്ട് നാളെ മുടിയെടുക്കുവല്ലേ? നാളത്തെ തെയ്യം അവനാണെന്ന കേട്ടത് ആ ഉണ്ണിക്ക്, ഒരു പ്രായശ്ചിത്തമായിട്ടെങ്കിലും ഒരു പണം തൊഴുത് മനസ്സ് കൊണ്ടെങ്കിലും മാപ്പ് ചോദിച്ച് വന്നാലോ നമുക്ക്, അങ്ങനെങ്കിലും ന്റെ കുട്ടിടെ മനസ്സൊന്ന് തണുക്കുകയാണെങ്കിൽ ,......
അതായിരിക്കും നമ്മൾ അവൾക്ക് കൊടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സ.
പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും ഊർന്നിറങ്ങാറായ സാരിത്തലപ്പ് നേരയാക്കി നിറഞ്ഞു തൂവിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഒപ്പിയെടുത്ത് ,ചാരുകസേരയിൽ ദൂരെക്കെ വിടെയോ കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്ന ഭർത്താവു മാധവൻ നായരുടെ മുഖത്തേക്ക് തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി ഭവാനിയമ്മ.
ഭാര്യയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ ഇരുകൈകളും തലയ്ക്കടിയിൽ ഒന്നൂടി അമർത്തിവെച്ച് വീണ്ടും അയാൾ ആ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു.
പതിവിന് വിപരീതമായി അയാളുടെ പേര് പറയുമ്പോൾ കടിച്ച് തിന്നാൻ നിൽക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ സൗമ്യഭാവം ഭവാനിയമ്മയുടെ മനസ്സൊന്ന് തണുപ്പിച്ചു. എല്ലാം ശുഭമായി വരുമെന്ന ചിന്തയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് അവരൊന്ന് നോക്കി.
" പാവം ന്റെ കുട്ടി,"
കട്ടലിൽ കമിഴ്ന്ന് കിടക്കുകയിരുന്ന നന്ദിനിയുടെ അടുത്ത് അവർ വന്നിരുന്നു. അവൾ ഉറക്കമാണെന്ന് കരുതി, ശല്യപെടുത്താതെ ആ തലയിലൊന്ന് തടവുക മാത്രം ചെയ്ത് അവർ തിരിച്ചു പോയി.

ഇതെല്ലാം കേട്ട് ആ മുറിയിൽ നിന്ന് തികട്ടി വന്ന ഏങ്ങലുകൾ കടിച്ചമർത്താൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു നന്ദിനി..എങ്കിലും അപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരിറ്റു പ്രകാശം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
*************
ശരിക്കും ദൈവം ഉണ്ടോ ഉണ്ണിയേട്ടാ...?
അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ....
എന്തേ?
ന്നൂല്ല...
നിങ്ങളൊക്കെ തെയ്യം കെട്ടിയാൽ പറയുന്നതൊക്കെ?
സത്യമല്ലേ?
അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
എന്നാലും...?
എന്താപ്പോ ന്റെ .... വായിൽ അബദ്ധം പിണഞ്ഞത് പോലെ അവനൊന്നു നിർത്തി.
എന്താ പറഞ്ഞത്, ന്റെ ന്നോ?ബാക്കി കൂടി പറ ഉണ്ണിയേട്ടാ ,കേൾക്കാൻ കൊതിയായിട്ടാ, അവൾ കൊഞ്ചി കൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ തലയിലൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തിട്ട് , ധൃതിയിൽ നടന്നു നീങ്ങുന്ന അവന്റെ പിന്നാലെ അവൾ വീണ്ടും കൂടി.
"പിന്നെ അധികം വൈകാതെ വീട്ടിൽ പോകാൻ നോക്ക്, താൻ എന്റെ പിറകേ വരുന്നുത് തന്റെ അച്ഛനെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ.".
എനിക്ക് താഴെ മൂന്നെണ്ണം ഉള്ളതാ, ന്റെ അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ അറിയാലോ നന്ദിനിക്ക്. അവരെ പട്ടിണിക്കിടരുത്.
മുഖം വീർപ്പിച്ച് അവനെ നോക്കി ഒരു കൊനിഷ്ട് കാട്ടി അവൻ നടന്നു നീങ്ങുന്നതും നോക്കി, അവൾ നിർന്നിമേഷയായി നോക്കി നിന്നു.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

നാട്ടിലെ പ്രശസ്തനായിരുന്ന തെയ്യം കെട്ട് കാരൻ കൃഷ്ണപണിക്കരുടെ മൂത്ത മകനാണ് ഉണ്ണി . ആളിക്കത്തുന്ന മേലെരിയിൽ നൂറു തവണ കുളിച്ചു നിവരണം എന്നതാണ് ആ നാട്ടിലെ പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകത, അന്ന് കുളിച്ചു നിവർന്ന പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിനോടൊപ്പം ഉയർന്നു വന്നത് ദേഹമാസകലം പൊള്ളലേറ്റ് അവശതയിലായ കൃഷ്ണൻ പണിക്കരുടെ വെന്ത ശരീരമായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ ചുമലിലായി കുടുംബത്തിന്റെ ബാധ്യത. പഠിക്കാൻ മിടുക്കനായിരുന്ന ഉണ്ണിക്ക് മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ അഴിച്ചു വെച്ച ചിലമ്പ് അന്നു മുതൽ അയാളുടെ കാലുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു,
അച്ഛനെ പോലെ പേരെടുത്ത തെയ്യക്കാരനാവാൻ ഉണ്ണിക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല,
പേരുകേട്ട നായർ തറവാട്ടിലെ മാധവൻ നായർക്കും, ഭാര്യ ഭവാനിക്കുംനാല് ആൺമക്കൾക്ക് ശേഷം നേർച്ചയും വഴിപാടും നടത്തി കിട്ടിയ അഞ്ചാമത്തെ പെൺതരി നന്ദിനി ഒത്തിരി ലാളനയേറ്റാണ് വളർന്നത് .കുഞ്ഞുനാളിലെ മുത്തശ്ശിയുടെ കഥകൾ കേട്ട് വളർന്ന നന്ദിനിക്ക് തെയ്യക്കഥകൾ കേൾക്കുന്നത് അത്ഭുതവും,ആവേശവുമായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് തന്റെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന ഉണ്ണി ,തന്റെ തറവാട്ടിൽ തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്ന വിവരം നന്ദിനി അറിയുന്നത്,
മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയ്യും പിടിച്ച് തറവാട്ടിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ തനിക്കെന്നോ ഇഷ്ടം തോന്നിയ ഉണ്ണിയുടെ മുഖമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സുനിറയെ യുള്ള ദൈവ രൂപം.
__________

പത്ത് ദിവസം നീണ്ട നിന്ന കളിയാട്ടത്തിന്റെ അവസാന ദിവസമാണിന്ന്, മുത്തശ്ശിയാണെങ്കിൽ തറവാട്ടിൽ കുംടുബക്കാരുമായി ബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കയാണ്. അപ്പോഴാണ് അണിയറയുടെ പിൻഭാഗത്തുടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു പോവുന്ന ഉണ്ണി അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്, അവസരം മുതലാക്കി മുത്തശ്ശിയോട് പറയാതെ അവളും അവന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നതാണ്,തന്റെ ഇഷ്ടം പാത്തും, പതുങ്ങിയും
പലവട്ടം അവനെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവo നടിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ദേഷ്യം കൂടാറ്.
ഇന്ന് നല്ലൊരു അവസരം കിട്ടിയതായിരുന്നു ഉണ്ണിയേട്ടനുമായി സംസാരിക്കാൻ, അതു നശിപ്പിച്ചു ദുഷ്ടൻ, അവനെ പ്രാകിക്കൊണ്ട് തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ നന്ദിനിയെ ചുറ്റിപറ്റി രണ്ടു കണ്ണുകൾ ഇഴഞ്ഞത് അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല,

തറവാട്ടിൽ ചെന്ന് മുത്തശ്ശിയേയും വിളിച്ച് കുടുംബക്കാരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ നന്ദിനിയെ വരവേറ്റത് അച്ഛന്റെ കൈയ്യിലെ ചൂരലിന്റെ പ്രഹരമായിരുന്നു.
.
ആ മലയ ചെക്കനുമായി നിനക്കെന്താടി ബന്ധം? മാധവൻ നായർ അലറുകയായിരുന്നു ഒപ്പം ചൂരൽ വടി വായുവിൽ സഞ്ചരിച്ച് അവളുടെ ദേഹമാസകലം നിറഞ്ഞാടി
എന്റിശ്വരാ,,,,
ഞാനെന്തൊക്കയാ ഈ കാണുന്നത്, ഇടയ്ക്കിടെ ഭവാനിയമ്മയുടെ അലമുറയല്ലാതെ നന്ദിനിക്ക് മറ്റൊന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവന് ശരിക്കും വെട്ട് കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്, ഇനി നിർത്താം ഓടിക്കിതച്ച് വന്ന ആരോ ഒരാളുടെ ശബ്ദം നന്ദിനിയുടെ ചെവിയിൽ വന്നലച്ചു. മരിച്ചു കാണുമെന്ന തോന്നുന്നത് അത്രയ്ക്കും അലർച്ചയായിരുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദം.
'' ന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടനെ,,,,,, ഒരലർച്ചയോടൊപ്പം ഉമ്മറത്തിരുന്ന വെട്ടുക്കത്തിയെടുത്ത് നന്ദിനി അവർക്ക് നേരെ വെട്ടാനോങ്ങി ഓടുകയായിരുന്നു
ഭ്രാന്താണിവൾക്ക്, ചങ്ങലയ്ക്കിടണം കൂട്ടത്തിൽ വന്ന മറ്റൊരാളുടെ ആക്രോശം,
പിന്നെയെന്തൊക്കെ അവിടെ നടന്നതെന്ന് അറിയാതെ നന്ദിനി ബോധമില്ലാതെ തറയിലേക്കിരുന്നു.
ബോധമുണരുമ്പോൾ അവൾ ഒരു ഇരുട്ടുമുറിയിൽ , നാട്ടുക്കാരുടെ പരിഹാസത്തിന് ഇരയായി ,ഭ്രാന്തില്ലാത്ത ഭ്രാന്തിയായി. തൽക്കാലം എല്ലാം മറക്കാൻ അവളും ഭ്രാന്താണെന്ന് അഭിനയിച്ചു.
************
മുറിയിലേക്ക് അമ്മ കടന്നു വന്നത് നന്ദിനി അറിഞ്ഞതേയില്ല.
നീണ്ട പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ, മരുന്നിന്റെയും ഷോക്കിന്റെയും ആലസ്യത്തിൽ താനങ്ങനെ ഈ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ,,,, ഇടയ്ക്കപ്പോഴോ എല്ലാം ശരിയാവുന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ,തന്നെ ചെറുപ്പത്തിലേ ഇഷ്ടമായിരുന്ന മുറ ചെറുക്കൻ മുരളിയേട്ടൻ താലികെട്ടുകയും ചെയ്തു.
പാവം മുരളിയേട്ടൻ തന്നെ ഇത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്കെന്താണ് യോഗ്യത, മുരളിയേട്ടനെ ഓർത്തിട്ടാണ് ഈ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ താനിപ്പോഴും സൗമ്യയായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നത്,
''അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ന്റെ കുട്ടി ഇനിയും വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നാളെ നമ്മുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകാം.അപ്പോ എല്ലാം മനസ്സിലാവും, മുരളിയേയും വിളിക്കാമെന്ന് അച്ഛൻ ഏറ്റിട്ടുണ്ട്, കുട്ടി ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വരു, എല്ലാം ശുഭമായി വരാൻ നമ്മുക്കൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയ് വരാം,
അമ്മയുണ്ട് കൂടെ, ഇനി ആരും ന്റെ മോളെ പരിഹസിക്കാൻ വരില്ല ,ഭവാനിയമ്മയുടെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർത്തിയത്. അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെ പ്രകാശം, നന്ദിനിയെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ എന്ന പോലെ അനുസരണയുള്ളവളാക്കി പുറകേ നടത്തിച്ചു.

രാവിലെ തന്നെ, കാറുമായി എത്തിയ മുരളിയുടെ കൈപിടിച്ച് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് അമ്മയോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ നന്ദിനിയുടെ ഹൃദയം പട പട ഇടിക്കുകയാരുന്നു. കാവിലേക്കുള്ള പത്ത് മിനിറ്റ് യാത്രയിലൂടെ നീളം ആർക്കുമൊന്നു o സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, അമ്മയുടെ ചുമലിൽ തല വെച്ച് കിടന്ന നന്ദിനിയെ ഭവാനിയമ്മ തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിന്ന കാറിന്റെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ മുരളി ഒരു കൈ കൊണ്ട് നന്ദിനിയെ ചുമലിലേക്കടിപ്പിച്ച് മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് കാർലോക്കാക്കി പതുക്കെ മുൻപോട്ട് നടന്നു. ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചപ്പോഴേ " ആ ശബ്ദം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു .
" ഉണ്ണിയേട്ടൻ,.."
അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
അവൻ ജീവനോടെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, താൻ കാരണം ഒത്തിരി സഹിച്ച ആ മനുഷ്യനെ നേരിൽ കണ്ട് ആ കാൽക്കൽ തൊട്ട് മാപ്പിരക്കണമെന്ന തന്റെ ആഗ്രഹം ഇതാ സഫലമാകാൻ പോകുന്നു. മുരളിയുടെ കൈപിടിച്ച് അവൾ യാന്ത്രിക മെന്നോണം തെയ്യത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി.

"എന്റെ പൈതങ്ങളെ ഞാൻ കൈവിടില്ല ഒരു കാലത്തും, എന്നും ഗുണം വരുത്താൻ ദൈവത്തെ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചോളു." എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട് പരദേവത.
കഴിഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു സ്വപ്നമായി കണ്ട് വരാനിരിക്കുന്ന നല്ല നാളുകളെ ഒരു അനുഭവമാക്കി തരുവാൻ ദൈവത്തോടു് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊള്ളുമാറാകട്ടെ!"
വാക്കുരയാടി കൊണ്ട് ഉണ്ണിയുടെ തെയ്യക്കോലം ഒരു നുള്ള് മഞ്ഞൾ ക്കുറിയെടുത്ത് നന്ദിനിയുടെ നെറുകയിൽ ഇടുമ്പോൾ, ഒഴുകി വന്ന കണ്ണൂനീർ ചാലുകൾക്കൊപ്പം, ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
"മാ.... മാപ്പ് ,വിതുമ്പലുകൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന അവ്യക്ത ശബ്ദം മുഴുമിപ്പിക്കാനാവാതെ പരദേവത കെട്ടിയ ഉണ്ണിയുടെ കാലുകളിലേക്ക് ജീവച്ഛവം പോലെ ഊർന്നിറങ്ങിയ അവളെ മുരളി എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് തന്നോടടുപ്പിക്കുമ്പോഴും, അനുഗ്രഹത്തിന്റെ വാമൊഴികൾ പരദേവത ഉരുവിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശുഭം
പത്മിനി നാരായണൻ

നന്മ

Image may contain: Padmini Narayanan Kookkal, smiling, closeup
"മോള് ഇവിടെയിരുന്നോളു"
അധികം തിരക്കില്ലാത്ത ബസ്സിൽ എന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന മോളെ മടിയിലിരുത്തി ,ആ കുട്ടിക്ക് സീറ്റ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് കൊടുക്കുമ്പോൾ, അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ഡ്രൈവറേയും, കണ്ടക്ടറേയും മാറി നോക്ക ന്നതു കണ്ട് എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.
വീണ്ടും ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾ കൂടെയിരിക്കാൻ തയ്യാറായി, പേരും, പഠിക്കുന്ന സ്ക്കൂളും ,ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലവും ഒക്കെ ചോദിച്ച് ഞങ്ങൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആകാൻ അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.
ഡ്രൈവറുടെ അടുത്തുള്ള സീറ്റായിരുന്നതിനാൽ അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ഇടയ്ക്കിടെ അയാളെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
"സീറ്റ് ഒഴിവുണ്ടെങ്കിലും ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കുല്ല അല്ലേ? ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ഞാനത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളും അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അതെയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ചേച്ചിയുടെ ധൈര്യത്തിലാ ഞാനിവിടെ ഇരിക്കുന്നത്,
ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം എത്തി അവൾ യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിപോയപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.😔
ഇനി സ്വകാര്യ ബസ്സിലെ ജീവനക്കാരായ സഹോദരന്മാരോട്,
എസ്, റ്റി പിള്ളേരെന്ന ലാഘവത്തോടെ ഈ കുട്ടികളെ ,സീറ്റുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും, അതൊന്നും അവർക്ക് അനുവദിക്കാതെ എന്തിന് ,നിൽക്കുമ്പോൾ പോലുംഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം എത്തുന്നതു വരെ അവർക്ക് സ്വസ്ഥത കൊടുക്കാതെ നിങ്ങൾ തഴയുമ്പോൾ ഓർക്കുക ഇവരാണ് നാളത്തെ പൗരന്മാർ,
അതൊന്നും വേണ്ട,,,, ഒരു നിമിഷം സ്വന്തം വീടിനെ ഒന്നോർത്താൽ മതി. രാവിലെ സ്ക്കൂൾ പോകാനിറങ്ങിയപ്പോൾ ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി വയറിൽ അള്ളിപിടിച്ച് " വയറുവേദനയാണെന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മയോട് സ്വകാര്യം പറയുന്ന കുഞ്ഞനിയത്തിമാരെ ഇവരിൽ കാണുക.
ആർത്തവ ദിനങ്ങളിൽ പോലും രാവിലെ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോയി, വൈകുന്നേരം ക്ഷീണിച്ച് തിരികെ വരുമ്പോഴായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ ഈ മനോഭാവം, അതറിയാൻ ഒരു സ്ത്രിയോ, ഒരമ്മയോ ആകണമെന്നില്ല, അനിയത്തിമാരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഏട്ടന്മാർക്കും കഴിയും,
നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തും ഒരുപാട് ന്യായികരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമെന്നറിയാം, എങ്കിലും, ഇക്കഴിഞ്ഞ സ്ക്കൂൾ കലോത്സവത്തിൽ ഈ കുട്ടികളോട് നമ്മൾ കാണിച്ച ആ നന്മകൾ മറ്റു ജില്ലക്കാർ വാനോളം ഉയർത്തുമ്പോൾ . ബസ്സ് യാത്രകളിലും അവരോട് ആ നന്മകൾ ഉണ്ടാവണമെന്ന അപേക്ഷയോടെ ....
പത്മിനി നാരായണൻ

അവസ്ഥാന്തരങ്ങൾ

Image may contain: Padmini Narayanan Kookkal, smiling, sky and outdoor
ആക്സിഡന്റിനെ തുടർന്നുണ്ടായ അപകടത്തിൽ ഒരു ബന്ധുവിനു വേണ്ടി രക്തം നൽകാനായി ടൗണിലെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിയതായിരുന്നു ഞാൻ. അവർക്ക് ആവശ്യമായ രക്തം ശേഖരിച്ച് പുഞ്ചിരിയോടെ നഴ്സ് എന്നെ ഒന്ന് ചുമലിൽ തട്ടിയതേ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പിന്നെ ഓർമ്മയുണരുമ്പോൾ സ്ത്രികൾക്കായുള്ള വാർഡിൽ ബന്ധുവിനോടൊപ്പം എന്നേയും അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ബോധമുണർന്നപ്പോൾ സംഭ്രമത്തോടെ കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അമ്മ കാര്യം പറഞ്ഞത്, എന്നിൽ നിന്ന് എടുത്ത രക്തം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കെന്തോ തല ചുറ്റൽ വന്ന് ബോധം മറയുകയായിരുന്നത്രേ.
"രക്തം എടുത്തതിന് ശേഷം ബോധം പോയത് നന്നായി".
ഞങ്ങടെ സംസാരം കേട്ട്കൊണ്ട്അപ്പോൾ അവിടേക്ക് വന്ന നഴ്സ് പകുതി കാര്യമായും, പകുതി കളിയായും പറഞ്ഞു. അതുവരെ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്ന മറ്റു രോഗികൾ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചപ്പോൾ എന്നെയൊന്ന് ചൊടിപ്പിച്ചു. തെല്ലൊരു ദേഷ്യത്തോടെ എല്ലാവരേയും ഒന്ന് പാളി നോക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്, വലത് വശത്തിന്റെ അറ്റം ഇടത് വശത്തേക്കിട്ട് നീലഷാൾ കൊണ്ട് തലമൂടി എന്നെ തന്നെ തുറിച്ച്നോക്കുന്ന ആ പെൺക്കുട്ടിയുടെ മുഖം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്.
" അഞ്ജന" എന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു.
നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന തുണികച്ചവടക്കാരൻ അനന്തേട്ടനും ,ഗൗരിയേട്ടത്തിക്കും പത്ത് വർഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തിനു ശേഷം ചികിത്സ നടത്തിയും, നേർച്ചകൾ നേർന്നും കിട്ടിയപെൺകുട്ടി. അതു കൊണ്ടു തന്നെ വളരെലാളിച്ചാണ് അവർ അവളെ വളർത്തിയത്. ചെറുപ്പത്തിലെ തന്റേടിയാണെന്നാണ് ആളുകൾ അവളെക്കുറിച്ച് അടക്കം പറഞ്ഞിരുന്നത്.
നാട്ടിലെ സംഘടനകളിൽ മിക്കതിലും അവൾ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു. സ്ക്കൂൾതലം മുതലേ കലാകായിക പരിപാടികൾക്കെല്ലാം ഒന്നാം സമ്മാനത്തിനർഹ. ഞങ്ങൾ സിനിയേഴ്സ് തെല്ലൊരു കുശുമ്പോടെയാണ് അവളെ കണ്ടിരുന്നത്.
കോളേജിൽ അറിയപെടുന്ന സംഘടനയുടെ അമരക്കാരനായ, മറ്റു വിദ്യാർത്ഥിനികളുടെയൊക്കെ സ്വകാര്യ സ്വപ്നമായ വിവേകും അഞ്ജനയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം കോളേജ് ക്യാമ്പസിൽ അലയടിച്ചിരുന്ന സമയത്തായിരുന്നു. സിനിയേഴ്സായ ഞങ്ങൾ പി.ജിക്കഴിഞ്ഞ് ക്യാമ്പസിൽ നിന്നുറങ്ങുന്നത്.
പിന്നീട് ഗൾഫുക്കാരനേയും കെട്ടി ഞാൻ പ്രവാസത്തേക്ക് ചേക്കേറിയെപ്പോൾ അഞ്ജനയെപറ്റിയുളള വിവരങ്ങൾ കേട്ടറിവ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
ഞാൻ ചുറ്റുപാടുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു, അവിടെയൊക്കെ അനന്തേട്ടനേയും, ഗൗരിയേട്ടത്തിയേയും തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.
തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, ആരും കൂടെയില്ലാതെ അഞ്ജനയെ ഒറ്റയ്ക്ക് അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഞാൻ അതവൾ തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താനായി അവളെ തന്നെ തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കിയിരുന്നു., കൈയ്യിൽ ട്രിപ്പ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവൾ തന്നെയാണ് രോഗിയെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല,
എന്റെ നോട്ടം നേരിടാനാവാതായിരിക്കണം പുതപെടുത്തു ശരീരമാസകലംമൂടി അവൾ കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞു കിടന്നത്.
എന്തിനായിരിക്കും അവൾ ഇവിടെ? അതും ആരും കൂടെയില്ലാതെ,,, എന്നെ പോലെ ആർക്കെങ്കിലും രക്തം ദാനം വന്നതായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പണ്ടേ അവൾ അങ്ങനെ ആയിരുന്നല്ലോ, മനസ്സിലങ്ങനെ തീർച്ചപെടുത്തി അമ്മയോടായി ചോദിച്ചു .
ആ കിടക്കുന്നത് ശങ്കരേട്ടന്റെ മോളല്ലേ അമ്മേ അഞ്ജന?
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതുവരെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രോഗിയുടെ സഹായിയുമായി സുഖവിവരം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്ന അമ്മ പെട്ടെന്ന് നിശ്ബ്ദയായി,
എവിടെ?
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവിലും കവിഞ്ഞ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല,
"കണ്ടാലും മിണ്ടരുത് അതിനോട് അസത്ത്, പാവം അനന്തനും, കെട്ട്യോളും എത്ര ആശിച്ച അതിനെ കിട്ടിയത്, എന്നിട്ട്, അവൾക്ക് ഈ പ്രായത്തിൽ ശബരിമല കേറണോത്രേ....."
രോഷം പൂണ്ട അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ കിടന്നിരുന്ന കട്ടിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി പോകന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ഇനി അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ പൂരതെറിയായിരിക്കും കേൾക്കേണ്ടിവരികയെന്ന് ശരിക്കും അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റു വിവരങ്ങൾ തിരക്കാൻ ഞാൻ മുതിർന്നില്ല.
എങ്ങനെയെങ്കിലും അഞ്ജനയുടെ കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ വെമ്പൽ കൊണ്ട മനസ്സിനെ അടക്കി നിർത്താൻ നന്നേ ഞാൻ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളോട് തന്നെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞാലോയെന്ന് പലതവണ ആലോചിച്ചെങ്കിലും അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അതിനും തോന്നിയില്ല,
അപ്പോഴാണ്, ഞങ്ങൾ നാട്ടിലെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ വാട്ട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്, കുടുംബപ്രാരാബ്ധങ്ങളും, ജോലിയുടെ തിരക്കുകളും കാരണം അധികമാരും അവിടെ ആക്ടിവല്ല, ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുള്ളത് ദേവിക മാത്രമാണ് അവളു മാത്രമായിട്ടാണ് ഞാൻ വല്ലപ്പോഴും നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നതും.
ഉടനെ ദേവികയുടെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് നമ്പറിൽ ഒരു ഹായ് കൊടുത്തതും, എന്റെ മെസ്സേജ് കാത്തിരുന്നവണ്ണം അവൾ റിപ്ലേ തന്നു.
അവൾടെ സുഖവിവരം അന്വേഷിക്കുന്നതിനേക്കാളും കൂടുതൽ അജ്ഞനക്കുറിച്ചറിയാനായിരുന്നു എനിക്ക് തിടുക്കം.
" ഡീ നമ്മുടെ അഞ്ജനയ്ക്കെന്തു പറ്റി?
എന്റെ ചോദ്യംപ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന വണ്ണം ആയിരിക്കണം അവൾ ഉടനെ വോയ്സ് മെസ്സേജ് അയക്കാൻ തുടങ്ങിയത്,
പല സംഘടനകളിലും പ്രവർത്തിച്ചു വന്നിരുന്ന അഞ്ജനതന്നെയാണ് ആ നാട്ടിലും വനിതാ മതിലിനും, ശബരിമല സ്ത്രി പ്രവേശന പ്രശ്നത്തിനും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നിരുന്നത്.
മറ്റെല്ലാ സമരങ്ങൾക്കും ഒപ്പം നിന്നിരുന്ന നാട്ടുക്കാർ ശബരിമല പ്രശ്നത്തിൽ അവളെ പ്രതികൂലിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്, നാട്ടിലെ അമ്മമാരായിരുന്നു അവളെ എതിർക്കാൻ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നത്,
എന്നും ഒപ്പം നിന്നിരുന്ന അച്ഛനും, അമ്മയും കൂടി അവളെ എതിർത്തപ്പോൾ ,എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് അവൾ വിവേകിനൊപ്പം ഇറങ്ങി തിരിച്ചതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവിടേയും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.
വാർത്തകളിലൊക്കെ സ്ഥാനം പിടിച്ച അഞ്ജനയെ സ്വീകരിക്കാൻ വിവേകിന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും തയ്യാറായില്ല, അച്ഛനേയും അമ്മയേയും ധിക്കരിക്കാൻ വിവേകും തയ്യാറായില്ല,
അവസാനം എവിടെയോ വാടകമുറിയെടുത്ത് അവൾ സൂയിസൈഡ് അറ്റംപ്റ്റ് നടത്തിയെന്ന കേട്ടത്,, അതിനു ശേഷമുള്ള വിവരങ്ങൾ ഒന്നുമറിയില്ലെടി.
ദേ മോൻ കരയുന്നു, ഞാൻ പിന്നെ വരാം, പറഞ്ഞു തീർന്നതു അവൾ ഓഫ് ലൈനാക്കി പോയപ്പോൾ ,എനിക്ക് നിർവ്വികാരമായി ഫോണിനെ നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
കിടന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അഞ്ജനയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, അമ്മയുടെ നോട്ടം ധിക്കരിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
അവളുടെ കട്ടിലനടുത്തെത്തി ആ രണ്ട് കൈപടകളും എന്റെ കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളിലെടുത്തപ്പോൾ,,,
"ചേച്ചി"
സന്തോഷം കൊണ്ടോ, സങ്കടം കൊണ്ടോ അവൾടെ ആർദ്രമായ ശബ്ദം കേട്ട് കൊണ്ടാണ് നഴ്സ് അങ്ങോട്ട് വന്നത്,
അഞ്ജനയെ അറിയാവുന്ന ഒരാളെങ്കിലും വന്നല്ലോ, ആത്മഹത്യക്ക് ശ്രമിച്ച് അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു കുട്ടി ആരോ ഇവിടെ എത്തിക്കുമ്പോൾ.ഭാഗ്യം കൊണ്ട രക്ഷപെട്ടത്, ഇനി പേടിക്കാനൊന്നുല്ല. വേണ്ടപെട്ടവരെ അറിയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഡിസ്ചാർജ്ജായി പോകാവുന്നതേയുള്ളു, ഒരാശ്വാസമായിരുന്നു അവരുടെ ശബ്ദത്തിനപ്പോൾ.
എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ഞാൻ , വിവേകിന്റെയോ, അനന്തേട്ടന്റെയോ നമ്പറിനായി അവളുടെ മൊബൈൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ,
ഇടറിക്കൊണ്ടവൾ ഇത്രയും പറഞ്ഞു.
വേണ്ട ചേച്ചി,ഇനി അവരുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് യോഗ്യതയില്ലാതായി, അച്ഛനുമമ്മയേയും കൂടാതെ വിവേക് കൂടി എന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞ ആ ദിവസം
എന്റെ ശരീരത്തിൽ കണ്ണുവെച്ച പലർക്കു വേണ്ടിയും ഞാൻ എന്നെ കാഴ്ചവെച്ച് ജീവിതത്തോട് പകരം വീട്ടി ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചതാണ്, മരണത്തിന് പോലും എന്നെ വേണ്ടാതായല്ലോ ചേച്ചി
പറ്റുമെങ്കിൽ ചേച്ചി ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യണം ഏതെങ്കിലും, ഒബ്സർവേഷൻ ഹോമിൽ എന്നെ എത്തിക്കണം, അവിടെയുള്ള അശരണരേയും, കുട്ടികളേയും പരിചരിച്ച് ഇനിയുള്ള കാലം എനിക്ക് ജീവിക്കണം, കരിച്ചിലിനിടയിലും ആ പഴയ പ്രസരിപ്പോടെയുള്ള നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള തീരുമാനം എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
ഇതു തന്നെയാവണം ഇനിയുള്ള അവളുടെ ജീവിതം, അവളെ അവിടെയെത്തിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുമായി ഞാൻ മൊബൈലെടുക്കാനായി അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റതും എല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ട് ഈറനണിഞ്ഞ മിഴികളുമായി അമ്മയും അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പത്മിനി നാരായണൻ

അമ്മമാനസം

Image may contain: Padmini Narayanan Kookkal, smiling

അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാനവിടേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചത് . ഏറെക്കാലമായി പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വീട്ടിൽ താമസക്കാർ വന്നല്ലന്നോർത്തപ്പോൾ വളരെയധികം സന്തോഷം തോന്നി.
ഒന്ന് പോയി പരിചയപെടാൻ മനസ്സ് വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചുവെങ്കിലും, അവരെക്കുറിച്ച് ഒരു ധാരണയുമില്ലാത്തതിനാൽ ആ ആഗ്രഹം മനസ്സിലടക്കി വയ്ക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
രണ്ട് നാൾക്കു ശേഷം ,
തിരുമ്മിയ തുണികൾ ടെറസ്സിൽ വിരിക്കാനിടുമ്പോഴാണ് പതിവില്ലാതെ ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. അപ്പുറത്തെ വീട്ടിന്റെ ഗേറ്റിൽ പിടിച്ച് ,ശരീരം കൊണ്ട് ഒത്തിരി പക്വത വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ ഏകദേശം പത്ത്, പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺക്കുട്ടി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.
മക്കൾ സ്ക്കൂളിൽ പോയാൽ ഒറ്റയ്ക്കാലുള്ള ബോറഡി മാറ്റാൻ ഒരു കൂട്ട് കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"മോൾക്ക് ഇന്ന് ക്ലാസ്സില്ലേ"?
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി പോയ കുട്ടി തിരികെ വന്നത് ചൂരിദാറും, തലയിൽ തട്ടവുമിട്ട ഒരു സ്ത്രിയുടെ കൈയും പിടിച്ചായിരുന്നു. കാഴ്ചയിൽ അത്രയ്ക്ക് പ്രായം തോന്നിയില്ലെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ ഉമ്മയാണെന്നനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ചെറിയൊരു പരിചയപെടലിന് ശേഷം, ഞാനവരെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ,
"ദാ വാതിലൊന്ന് അടച്ചിട്ട് വരാമെന്ന് "
പറഞ്ഞ് ഉമ്മയും, മോളും കൂടി വീടിനകത്തേക്ക് കയറി പോയി., ബാക്കിയുള്ള തുണികൾ വിരിച്ചിട്ട് ഞാൻ താഴേക്ക് വന്നതും, കോളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു
പ്രതീക്ഷിച്ച അതിഥികളായിരുന്നു വന്നവർ. ഉപ്പയും, ഉമ്മയും, ഭർത്താവും, വിദേശത്തായിരുന്നതിനാൽ ഒറ്റയ്ക്കായ ഷാഹിന അതുവരെ താമസിച്ചിരുന്ന ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കാനെത്തിയതായിരുന്നു അവിടെ.
ഷാഹിനയേയും ,മോളേയും സ്വീകരിച്ചിരുത്തി ,ഞാനിട്ട് കൊടുത്ത ചായമൊത്തിക്കുടിക്കുമ്പോഴാണ് അതുവരെ തോന്നാത്ത ഒരസ്വഭാവികത ഞാൻ ആ കുട്ടിയിൽ കണ്ടത്.
മോൾക്ക് സ്ക്കൂളൊന്നുo ശരിയായില്ലേ?
എന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് കാര്യമെന്തോ മനസ്സിലായത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ഷാഹിന ആമുഖമൊന്നുമില്ലാതെ എന്നോട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്ന് പറയാൻ തയ്യാറായത്.
അവൾ നോർമ്മൽ അല്ല ചേച്ചി.
ചിലപ്പോൾ വെറുതെ ചിരിക്കും, ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യപെടും, നമ്മൾ പ്രതികരിച്ചാൽ അപസ്മാര രോഗിയെ പോലെ ആയിരിക്കും പ്രതികരണം. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനിടയിൽ അവളെ കൊണ്ടുപോകാത്ത ഹോസ്പിറ്റലുകളില്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കാത്തിരുന്ന് രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം ജനിച്ച മോളെ ''എൻഡോസൾഫാൻ" എന്ന ദുരന്തം പിടികൂടുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല ചേച്ചി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തം.
പറഞ്ഞതും അവൾ മുഖം തട്ടം കൊണ്ട് മറച്ച് കരയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ഒന്നുo മനസ്സിലാവാതെ പാവം മോള് എന്നേയും, ഷാഹിനയേയും മാറി മാറി നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന് സംശയിച്ചശേഷം ,ഞാൻ ഷാഹിനയുടെ അടുത്തിരുന്ന് അവളുടെ കൈയ്യിലൊന്ന് പിടിച്ച് കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
പോട്ടെ ഷാഹിന ,നമ്മുക്ക് പിന്നൊരു ദിവസം സംസാരിക്കാം.
അതല്ല ചേച്ചി.
ചേച്ചിയെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കെല്ലാം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലെ ഭാരം ഒന്നൊതുക്കി വയ്ക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, സ്വന്തം കൂടെപിറപ്പിനെ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ ഞാനവരുടെ ബാക്കി വിശേഷങ്ങൾ അറിയാൻ താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
അവിടെനിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ മോളുടെ അരികിലിരുന്ന് അവൾ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ ചായകപ്പ് വാങ്ങി വെച്ച് കൈയ്യിലൊരു ബിസ്ക്കറ്റ് വെച്ച് കൊടുത്തപ്പോൾ അവളും എന്നെ പോലെ എന്റെ തോളിലൊട്ടി കിടന്ന് , ഉമ്മയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഷാഹിന പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ചേച്ചിക്കറിയോ?
പ്രായമറിയിക്കാത്ത മോളുടെ യൂറിൻ, പ്രഗ്നൻസി ടെസ്റ്റിന് വിധേയമാക്കിയ ഹതഭാഗ്യയായ ആദ്യത്തെ അമ്മയായിരിക്കും ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ.
ഈശ്വരാ....
മോളുടെ ചുമലിൽ വച്ചിരുന്ന കൈ ഒന്നൂടി അമർത്തി ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി
അതെ ചേച്ചി മാനസിക വളർച്ചയെത്താത്ത എന്റെ മോളെ സ്വന്തം വല്യുപ്പ.....
ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ മറ്റാരുo ഇല്ലാതിരുന്ന സമയം ,മോളുടെ കൂടെ വല്യുപ്പ (ഉപ്പാന്റെ ഉപ്പ) ഉണ്ടല്ലോയെന്നുള്ള സമാധാനത്തിൽ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിട്ട ജോലിയിലായിരുന്നു ഞാൻ. കുറച്ച് സമയമായിട്ട് രണ്ട് പേരുടേയും ശബ്ദമൊന്നും കേൾക്കാതിരിന്നപ്പോഴാണ് ഞാനവരെ അന്വേഷിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്.
അവിടെയെത്തിയ ഞാൻ ജനലിലൂടെ കണ്ടത്, മുറിക്കുള്ളിൽ മോളെ മടിയിലിരുത്തി ആ ദുഷ്ടൻ....
ബാക്കി കേൾക്കാൻ രണ്ട് പെൺമക്കളുള്ള എന്നിലെ അമ്മമനം സമ്മതിച്ചില്ല. എന്ത് പറഞ്ഞ് ഷാഹിനയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമോ ന്നോർത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ വീണ്ടും തുടർന്നത്.
ഇതറിഞ്ഞെത്തിയ ഇക്ക ,പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഈ വീട് സംഘടിപ്പിക്കുകയും ഞങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് മാറ്റി എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളേയും ഒപ്പംകൂട്ടാനുള്ള തീരുമാനത്തിൽഇന്നലെ തിരിച്ചു പോകുകയും, ചെയ്തതിന് ശേഷം മനസ്സിലെന്തോ വല്ലാത്തൊരു പേടിയാ എനിക്ക്.
അയാൾ എന്റെ മോളെ നശിപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ ദേഷ്യത്തിൽ എന്നെക്കുറിച്ച് അപവാദം പറഞ്ഞു നടക്കുകയാ ചേച്ചി. എന്റെ രഹസ്യകാമുകന്മാർക്ക് വരാനാണത്രേ ഞാൻ താമസം മാറ്റിയത്. എന്നെ എന്തു പറഞ്ഞാലുo കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷേ എന്റെ മോളെ... അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു തിക്കനലാണ് ഞാൻ അപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത്.
ഷാഹിന ധൈര്യമായിരിക്ക്, ഇനിമുതൽ എന്റെ ഒരു കണ്ണ് ഇവളുടെ മേലിലും ഉണ്ടാവും. ഇന്നു മുതൽ എനിക്ക് രണ്ടല്ല ,മൂന്നാ പെൺമക്കൾ.
അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞയക്കുമ്പോൾ എനിക്കിത്ര മാത്രമേ പറയാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
പത്മിനി നാരായണൻ

തിരിച്ചറിവ്

Image may contain: Padmini Narayanan Kookkal, smiling

ക്ളിം ...ക്ളിം
അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകി കൊണ്ടിരുന്ന പാർവ്വതി, മൊബൈലിൽ നിന്നുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ടതുo ഉദ്വേഗത്തോടെ കൈ തുടച്ച് ഫോണെടുത്ത് നോക്കി.
ഫോണിന്റെ ലോക്ക് മാറ്റിയ അവൾ തെല്ലന്നമ്പരന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി നെറ്റ് റീ ചാർജ് ചെയ്യാതിട്ടിരിക്കുകയണല്ലോ ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?
സംശയത്തോടെ അവൾ മെസ്സേജുകൾ നോക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആദ്യം ഭർത്താവായ ഹരിയുടെ നമ്പറിൽ നിന്നുള്ള മെസ്സേജ് കണ്ടത്.
"അനുവാദമില്ലാതെ റീ-ചാർജ് ചെയ്തതിന് ക്ഷമിക്കുമല്ലോ? എന്നും നിന്നെ പഴയപോലെ ഉത്സാഹവതിയായി ഓൺലൈനിൽ കാണാനാണെനിക്കിഷ്ടം. എന്നോടുള്ള വാശിയൊക്കെ കളഞ്ഞ് മോള് പോയി പച്ചവെളിച്ചം കത്തിച്ചേ"
മെസ്സേജ് വായിച്ചതുo പാർവ്വതിയുടെ കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ മറുപടി എഴുതാൻ തുടങ്ങിയ അവളുടെ മനസ്സ് ഹരിയുമായുള്ള ആ പിണക്കത്തിനുള്ള കാരണം ഓർക്കുകയായിരുന്നു.
അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പായിരുന്നു പ്രവാസിയായ ഹരിയുടേയും കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പാർവ്വതിയുടേയും കല്യാണം.
ഒരുപാട് അംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞ അവൾക്ക് ഹരിയുടെ ചെറിയകുടുംബവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അധികസമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. പെൺമക്കളില്ലാതിരുന്ന ഹരിയുടെ അച്ഛനുo, അമ്മയ്ക്കും സ്വന്തം മകളെ പോലെയായിരുന്നു അവൾ
സന്തോഷകരമായ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം കൊടുക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ് അമ്മയുടേയും, അച്ഛന്റേയും നിർബന്ധപ്രകാരo ഹരി അവളേയു പ്രവാസലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിയത്.
ഹരി ഓഫിസിൽ പോയാൽ പിന്നെ അവളുടെ ഏക ആശ്വാസമായിരുന്നു ഫെയ്സ് ബുക്കും, വാട്ട്സ് അപ്പും. പ്രവാസത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ അവൾ സാഹിത്യ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മുടങ്ങിയിരുന്ന തന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് അവൾ വീണ്ടും ജീവൻ കൊടുത്തു. രചനകൾക്ക് വരുന്ന ലൈക്കിലും,കമന്റിലും മാത്രമായി പിന്നീടുള്ള അവൾടെ ശ്രദ്ധ.
കുട്ടികളില്ലാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന അവൾടെ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചു വന്ന പഴയ ഉത്സാഹവും, സന്തോഷവുo ഹരിക്കും ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
ഓഫിസിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്ന ഹരയോട് അവൾക്കിപ്പോൾ എഴുത്തിന്റെ ലോകത്തെ സൗഹൃദങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രമേ പറയാൻ നേരമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
ഓൺലൈനിൽ മാത്രം അവൾടെ ജീവിതം ഒതുങ്ങുകയാണെന്ന് പതിയെ പതിയെ ഹരി മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.
അവളെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ തന്നെ ഈ സാഹചര്യo മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഹരി കണ്ട പോംവഴിയായിരുന്നു ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ പേരിൽ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര.
നാട്ടിലെത്തി സത്യം തുറന്ന് പറഞ്ഞ ഹരിയോട്പൊട്ടിതെറിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ച തലകറക്കത്തിൽ നിന്നാണ് പാർവ്വതി ഒരമ്മയാകാൻ പോകുന്നുവെന്ന സത്യം അവർ അറിയുന്നത്.
തന്നെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഹരിയേട്ടൻ കണ്ട പോംവഴി ആദ്യം അവളെ വിഷമിപ്പിച്ചെങ്കിലും തന്റെ അവസ്ഥ ഹരിയേട്ടനെ എത്രമാത്രം വിഷമിപ്പിച്ചുണ്ടാകുമെന്ന കാര്യബോധത്തോടെ തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കി അവൾ തന്നെ ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു സോഷ്യൽ മീഡിയ
പക്ഷേ തന്റെ ഈ തീരുമാനം ഹരിയേട്ടനെ ഒത്തിരി വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തനിക്കറിയാവുന്നതാണ്. ഓൺലൈനിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ചെറിയൊരു മോചനം എന്നല്ലാതെ എഴുത്ത് ഒഴിവാക്കാൻ ഹരിയേട്ടൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ.
ക്ളിം ക്ളിം.
വീണ്ടും ഹരിയുടെ വാട്ട്സ് അപ്പ് സന്ദേശം അവളെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർത്തി. നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അവൾ പതിയെ മെസ്സേജ് ബട്ടണിൽ വിരലമർത്തി.
"ഹരിയേട്ടൻ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ വിഷമിക്കരുത്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യം അതാണിപ്പോൾ നമ്മുടെ ആവശ്യം. അതിനേക്കാൾ വലുതല്ല എനിക്ക് എന്റെ എഴുത്തും, സൗഹൃദവും .എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഹരിയേട്ടന്റെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു വരാം"
സെന്റ് ചെയ്ത മെസ്സേജിന് മറുപടിയായി അയാളുടെ സ്നേഹത്തിന്റേയും, പുഞ്ചിരിയുടേയും സ്മൈലികൾ തുടരെ തുടരെ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
തെറ്റുകൾ ആർക്കും സംഭവിക്കാം. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി തിരുത്തുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ജീവിത വിജയം ഉണ്ടാകുന്നത്.
=പത്മിനി നാരായണൻ=

ഇങ്ങനേയും ജന്മങ്ങൾ.

ഇങ്ങനേയും ജന്മങ്ങൾ.
===================
രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് ഞങ്ങടെ നാട്ടിലുള്ള ഭജനമഠത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ക്ഷേത്രദർശനത്തിന്റ ഭാഗമായി രാത്രി ഏകദേശം 8 മണിയോട് കൂടിയാണ് ഞങ്ങൾ ഗുരുവായൂരമ്പലനടയിൽ എത്തിചേർന്നത്.
ഞാനും മക്കളും കൂടാതെ 48 പേരsങ്ങുന്ന ആ സംഘം ഒരു ഉത്സവപ്രതീതിയോടെ, വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് അവിടെ വരെയുളളയാത്രയിലൂടനീളം.
ബസ്സിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ കണ്ടു, തൊട്ട് മുന്നിലായി പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒപ്പം കരുതിയിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന മറ്റൊരുയാത്രക്കാരും, ഏകദേശം ഞങ്ങളുടെയത്രയും പേർ അവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് കുസൃതി കുടുക്കകളിൽ ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപെട്ടു
ആ കുട്ടികളിൽ എന്തോ കൗതുകം തോന്നിയ ഞങ്ങൾ, അവരുടെ കുസൃതികളിൽ പങ്കുചേർന്ന് തൊഴാനായി അമ്പലനടയിലെത്തി.
തൊഴുത് കഴിഞ്ഞ്, ചെറിയൊരു ഷോപ്പിംഗും, ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് തിരിച്ച് ബസ്സിൽ കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് .മോളെന്നെ ആ ദാരുണദൃശ്യം കാണിച്ചു തന്നത്.
"അമ്മേ ഒരങ്കിൾ "
അവൾ കൈ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് ഞാനൊന്ന് നോക്കിയതേയുള്ളു. എനിക്കെന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും, നീട്ടിവളർത്തിയ മുടിയും, താടിയുമുള്ള ഒരു മധ്യവയസ്ക്കൻ എച്ചിൽ കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരുന്ന് വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.
ഇയാളെന്താ ഇവിടെയിരുന്ന്?
ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ആ ഉത്തരവും എന്റെ മനസ്സിലെത്തി.
നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന യാത്രക്കാർ കഴിച്ച്കൊണ്ടിരുന്ന ഭക്ഷണമായിരുന്നു അയാളുടെ പ്ലേറ്റിലും, ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.അവർ ഉപേക്ഷിച്ച എച്ചിലുകളിൽ നിന്ന് വാരിയെടുത്ത് ഒരു പ്ലേറ്റിലാക്കി കഴിക്കുകയാണ് അയാൾ.
. ''ഈശ്വരാ"
എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ വിളിച്ചുപോയി.
"ഇത്തരത്തിലുള്ള ദയനീയ ദൃശ്യങ്ങളൊന്നും, കാണാൻ ഇടവരുത്തല്ലേ "എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു വരുന്നിടത്ത് നിന്നു തന്നെ ഇങ്ങനെയുള്ള കാഴ്ച കാണേണ്ടിവന്നതിൽ ,പിന്നെ ഞാൻ ആകെ മൗനിയായിരുന്നു.
എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ടായിരിക്കണം, എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ചേച്ചി എന്നോടത് പറഞ്ഞത്
''ചിലപ്പോൾ ഗുരുവായൂരപ്പന് നേർന്ന ഒരു നേർച്ചയായിരിക്കാമതെന്ന്"
അങ്ങനെയാവട്ടെയെന്ന് ഞാനും ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ?
വിശപ്പടക്കാൻ വേണ്ടി വെറും 250 രൂപയുടെ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ചു എന്ന കുറ്റത്തിന് ആദിവാസി യുവാവ് മധുവിനെ കൊലപെടുത്തിയ നീചകൂട്ടങ്ങൾ ഇതിനൊന്നും പരിഹാരം കാണാൻ നിൽക്കാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?
കണ്ണൊന്ന് തുറന്നുപിടിച്ചാൽ "ദൈവത്തിന്റെ നാടെന്ന് നാം അഹങ്കരിക്കുന്ന കേരളത്തെക്കുറിച്ച് ലജ്ജിക്കുവാനേ നമ്മുക്കും നേരമുള്ളു.
ഇത്തരത്തിലുള്ള ദയനീയ ദൃശ്യങ്ങൾ കാണുവാനും, കേൾക്കുവാനും ,ആർക്കും ഇടയാക്കരുതെന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ...
= പത്മിനി നാരായണൻ =

=തിരിച്ചറിവുകൾ=

=തിരിച്ചറിവുകൾ=
"പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ
പിന്നെ , എന്റെ കൺമുന്നിൽകണ്ടുപോവരുത് ഒന്നിനേം. തീയിട്ട് നശിപ്പിച്ച് തീർക്കും ഞാൻ ഇന്നത്തോടെ എല്ലാം..."
പത്താംക്ലാസ്സ് അവസാന പരീക്ഷക്കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പാതിവഴിയിൽ വെച്ചേ കേൾക്കാമായിരുന്നു നിന്ന് അച്ഛന്റെ ആക്രോശം.എവിടെയിരുന്നാലും അച്ഛന്റെ ശബ്ദം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന എന്റെ കാതുകൾക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ശബ്ദം കേട്ടഭാഗത്തേക്ക് കാതു കൂർപ്പിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം നടത്തത്തിന്റെ വേഗതയും കൂടികൂടി വന്നു.
ഓർമ്മവെച്ചനാൾ മുതൽ ,ഒരു പക്ഷേ അമ്മയേക്കാളും ഞങ്ങൾ മക്കൾ മൂന്നു പേർക്കും അച്ഛനോടായിരുന്നു കൂടുതലിഷ്ടo. ജോലിക്കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ഒരു നാരങ്ങാമിഠായിക്കുപോലും ഒരായുസ്സിന്റെ മാധുര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പനി വന്നാൽപോലും അച്ഛന്റെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്ന് ഒരു താരാട്ട് പാട്ട് കേൾക്കുവോളം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അതിന്റെ ആയുസ്സ്.
ഞങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾ അടികൂടുമ്പോൾ ശകാരിക്കുന്ന അമ്മയേക്കാളും, മധ്യസ്ഥത വഹിച്ച് ഒത്തുതീർപ്പാക്കുന്ന അച്ഛനായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കെന്നും ഹീറോ.
ഇക്കാലമത്രയും, ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഉഴപ്പ് കാട്ടുന്നതിൽ മാത്രമായിരുന്നു അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ ശകാരിച്ചുണ്ടായിരുന്നത്.
ആ അച്ഛന് ഇത്രയ്ക്ക് ദേഷ്യപെടാൻ മാത്രം ഇന്നെന്തു പറ്റി ?
ആലോചിച്ചു തീരുമുൻപേ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനരികിലെത്തിയ എന്നെ കണ്ടതും അച്ഛൻ അമ്മയോടെന്ന പോലെ വീണ്ടും ഉറക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി .
" ദേ വന്നു നിന്റെ അടുത്ത സന്താനം"
അവളുടെ മനസ്സിലും വല്ലവനും.
ഉണ്ടോന്ന് ചോദിക്കു"
അതുവരെ എന്റെ മക്കൾ എന്നു പറഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന അച്ഛൻ അന്നാദ്യമായി" നിന്റെ സന്താന"മെന്ന്
എന്നെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇന്നലെ വരെ അച്ഛന്റെ പൊന്നുമക്കൾ ആയിരുന്ന ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒരൊറ്റ പകലുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ സന്താനമായി എന്നറിയാനായി നേരെ ചെന്നത് ചേച്ചിയുടെ മുറിയിലേക്കായിരുന്നു. അടക്കിപിടിച്ച തേങ്ങലുകളായിരുന്നു അവിടെ നിന്നുയർന്നു കേട്ടത്.കട്ടിലിൽ കമിഴ്ന്നു ക്കിടന്ന്കരയുന്ന ചേച്ചിയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ചാരിനിൽക്കുന്ന നിസ്സഹയായ അമ്മയുടെ മുഖം എന്നെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
അവരോടൊന്നും ചോദിക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഏട്ടന്റെ മുറിയിലേക്കോടിയ ഞാൻ ഏട്ടനോട് ഒരു വിധം കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.
അന്ന് ചേച്ചിക്ക് വീട്ടിലൊരു കല്യാണാലോചന വന്നിരുന്നത്രേ..
"ചെക്കനും കൂട്ടർക്കും ഇഷ്ടമായ സ്ഥിതിക്ക് നല്ലപോലെ ആലോചിച്ച് നമുക്കിത് നടത്താം മോളെ "
എന്നച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചി വിസമ്മതിച്ചത്രേ,
കാരണം തിരക്കിയ അച്ഛനോട് എല്ലാം തുറന്നു സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്ന മക്കളായിരുന്നു ഞങ്ങളായതിനാൽ ആ കാര്യവും ചേച്ചി മറച്ചുവച്ചില്ല.
അനിയേട്ടനെ ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടമാണത്രേ...
അനിയേട്ടൻ ,
അമ്മയുടെ സഹോദരൻ പ്രഭാകരമാമന്റെ മകൻ
ചെറുപ്പത്തിലെ മൂത്തച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മമ്മയ്ക്കും, മൂന്ന് പെൺമക്കൾക്കും ആകെയുള്ള ഒരാത്തണിയായിരുന്ന പ്രഭാകരമാമ കുംടുബത്തിന്റെ ബാധ്യത ഭയന്നോ എന്തോ
ഒരു ദിവസം ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകുകയായിരുന്നത്രേ..
അനാഥരായ ഒരമ്മയുടെയും മൂന്ന് പെൺമക്കളുടേയും അവസ്ഥ അയൽക്കാരനായ അച്ഛന് കണ്ടു നിൽക്കാനായില്ല, മൂത്തമകളായ അമ്മയെ കെട്ടി ആ കുടുംബത്തിന്റെ ചുമതല അച്ഛൻ ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു.
പിന്നിടപ്പോഴേ ഭാര്യയും, മകനുമായി വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്ന പ്രഭാകര മാമയേയും, കുടുംബത്തേയും അംഗീകരിക്കാനാവാതെ അമ്മമ്മ ആട്ടിയിറക്കുകയായിരുന്നു.
വാടകവീട്ടിൽ താമസമാക്കിയ ആ കുടുംബം ,പാരലൽ കോളേജ് അധ്യാപകനായ അനിയേട്ടന്റെ വരുമാനത്തിൽ പതുക്കെപതുക്കെ ജീവിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
അതേ കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ ചെന്ന ചേച്ചിയുമായി മുറചെറുക്കനായ അനിയേട്ടന് അടുപ്പം തോന്നാൻ അധികനാൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.ക്രമേണ അത് പ്രണയത്തിലാവുകയായിരുന്നു.
ആ പ്രഭാകരമാമയുടെ മകനുമായിട്ടുള്ള ബന്ധം അംഗീകരിക്കാൻ ഒരിക്കലും അച്ഛൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
മക്കളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അച്ഛന്റെ മനസ്സ് സങ്കടപെടുത്താൻ ഒരിക്കലും ചേച്ചി തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കൂടെഅമ്മയുടെ കണ്ണീരുംകൂടി ആയപ്പോൾ ചേച്ചി മനസ്സിലാ മനസ്സോടെ ആ കല്യാണത്തിന് സമ്മതം മൂളുകയായിരുന്നു.
ആർഭാടപൂർവ്വം നടത്തിയ കല്യാണ ജീവിതത്തിന് പതുക്കെ പതുക്കെ മങ്ങലേൽക്കുന്നത് ഞാനൊഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരിൽ നിന്നും മറച്ചു പിടിക്കുന്നതിൽ നിന്നുo ചേച്ചി വിദഗ്ദ്ധമായി അഭിനയിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. സ്ത്രീധനം കുറഞ്ഞ പേരിൽ അമ്മായിയമ്മയും, അനിയേട്ടനുമായി ഉണ്ടായിരുന്നബന്ധം മനസ്സിലാക്കിയ ഭർത്താവും അവളെ നിരന്തരം കുറ്റപെടുത്തികൊണ്ടേയിരുന്നു.
മാസത്തിലൊരിക്കൽ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് വന്നുകയറുന്ന ചേച്ചി ആരുംകാണാതെ എന്റെ മടിയിൽ തലവച്ച് ഒന്ന് കരഞ്ഞുതീർക്കുമ്പോഴേക്കും തിരികെ ചെല്ലാനായി അറിയിപ്പുകിട്ടിയിരിക്കും. ചേച്ചിയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം
എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി നിർന്നിമേഷയായി നോക്കിനിൽക്കാനേ എനിക്കാവുമായിരുന്നുള്ളു.
എനിക്ക് കല്യാണാലോചന നടക്കുന്ന സമയത്താണ്, ചേച്ചി ഒരുപദേശം പോലെ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.
മനസ്സിൽ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് തിരിച്ചും ആത്മാർത്ഥയായിട്ടുള്ളതാണെങ്കിൽ നീ ചിന്തിക്കണം .നിന്റെ ജിവിതം നിനക്ക് മാത്രം അവകാശപെട്ടതാണ്. നീ ഒരിക്കലും എന്നെപോലെ ആവരുത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്, ആഢ്യത്വവും, അഭിമാനവും കൂടെകൊണ്ടുനടക്കുന്ന അച്ഛൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്നറിയാമായിട്ടും. ഒത്തിരി ആലോചനകൾക്കു ശേഷം, ഞാൻ ഇഷ്ടപെട്ടതിനേക്കാൾ എന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ അന്യജാതിക്കരനായ മനുവേട്ടനൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്. വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖമായിരുന്നില്ല അപ്പോഴന്റെ മനസ്സിൽ, കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളുള്ള ചേച്ചിയുടെ മുഖമായിരുന്നു.
അന്ന് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹo വാങ്ങാൻ മനപൂർവ്വം കൈയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന തുവാല അച്ഛന്റെ കാൽക്കൽ ഇട്ട്, ആ കാലുകളിൽ തൊട്ട് വന്ദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
"ഈ മകളെ ഒരിക്കലും ശപിക്കല്ലേ അച്ഛാ, നാളെ ഒരു പക്ഷേ അച്ഛൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഈ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരും."
മനുവേട്ടനെ അംഗീകരിക്കാൻ അച്ഛന് അധികനാൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.ഞാൻ വിടുവിട്ടിറങ്ങിയ അന്നുരാത്രി ആദ്യമായി മദ്യപിച്ചു വന്ന് വഴക്കുണ്ടാക്കിയ അച്ഛനോട്, അച്ഛൻ ആലോചിച്ച് നടത്തിയ ചേച്ചിയുടെ ദാമ്പത്യജീവിതം ഒരു പരാജയമാണെന്ന സത്യം വെട്ടി തുറന്നു പറയുകയായിരുന്നു ചേച്ചി.
സ്നേഹം മുതലെടുത്ത് മകളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച കുറ്റബോധം അച്ഛനിൽ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടായിരിക്കാം പിറ്റേന്ന്കാലത്ത് വീട്ടിൽ വന്ന് എന്റെം, മനുവേട്ടനേം അംഗീകരിച്ച് കല്യാണം നടത്തിതന്നത് .
ഇന്നിപ്പോ ഞാൻ മനുവേട്ടനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിട്ട് വർഷം നാല് തികയാൻ പോകുന്നു. കൂടെ ഞങ്ങടെ ഉണ്ണിക്കുട്ടനും കൂട്ടിനുണ്ട്.
നാളെ വീട്ടിലൊരു മംഗളകർമ്മo കൂടി നടക്കാൻ പോകുകയാണ് , എല്ലാവരുടേയും സമ്മതത്തോടെ ഏട്ടൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിന്റെ കഴുത്തിൽ താലിക്കെട്ടുകയാണ്.
പിന്നെ ചേച്ചിയുടെ കാര്യം. അവൾ ഡൈവേഴ്സ് കിട്ടാനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ് ,അച്ഛന്റെ സമ്മതത്തേടെ അനിയേട്ടന്റെ ഭാര്യയായി വീണ്ടും ജീവിതം തുടങ്ങാൻ.
ആദ്യം വാശിയുടെ പുറത്ത് പലതും കാട്ടികൂട്ടിയെങ്കിലും, മക്കളുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി ,എനിക്കിപ്പോ മക്കൾ മൂന്നല്ല, ഏഴ് പേരാ എന്നും പറഞ്ഞ്, ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടിനടന്ന് കാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്തുന്ന അച്ഛൻ തന്നെയാണ് എന്നും ഞങ്ങളുടെ ഹീറോ.
പത്മിനിനാരായണൻ

ബാല്യകാല സ്മരണകൾ



അമ്മേ അവിടെയെന്താ ബഹളം?
ആ ഏട്ടന്മാർ അവിടെ എന്തെടുക്കുവാ..?
നാല് മണിക്ക് സ്ക്കൂൾ വിട്ട് വന്ന മകളുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കിയത്.അടുക്കളഭാഗത്ത് മുകളിലായി ഒരു മരത്തിന് കീഴെ മൂന്ന്, നാല് സ്ക്കൂൾ കുട്ടികൾ എന്തോ തെരയുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ പൊക്കo കൂടിയക്കുട്ടി കല്ലെടുത്ത് മരത്തിന് മുകളിലേക്ക് എറിയാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. കാര്യമായ എന്തോ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാൻ ആ കുട്ടികളോടായി ചോദിച്ചു.
എന്തുവാ മക്കളേ അവിടെ?
ആന്റി ഇവിടെ മരത്തിൽ നിറയെ അമ്പഴങ്ങയാ ,പഴുത്തത് വീണീടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുവാ...
കുട്ടികൾ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനും ആ മരം ശ്രദ്ധിച്ചത് ,ഇലകൾ കുറവാണെങ്കിലും കുലകുലയായി അമ്പഴങ്ങ പഴം.
ഇത്ര അടുത്തുണ്ടായിട്ടും ഞാനിതൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാണ് ....
"ഫെയ്സ് ബുക്കിലാണല്ലോ ഇപ്പോ താമസം"
ഏട്ടൻ പകുതി കാര്യമായും, പകുതി തമാശയായും പറയാറുള്ള ആ വാചകം ഓർമ്മയിലെത്തിയത്.
ശരിയാണ്
പണ്ട് എന്തൊക്കെയായിരുന്നു കാട്ടിക്കൂട്ടാറുള്ളത്.വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്ക്കൂളിൽ എത്തുന്നതു വരെയുള്ള വഴികളിലുളള മരങ്ങൾ പൂക്കുന്നതും, കായ്ക്കുന്നതും, പഴുക്കുന്നതും ,ആദ്യം ഞാനും കൂട്ടുകാരികളുമാണ് അറിയുക. പിന്നെ എന്നും രണ്ട് നേരവും അതിന് ചുവട്ടിനടിയിലൂടെയായിരുന്നു സഞ്ചാരം. മിക്കവാറും ബെല്ലടിച്ചതിന് ശേഷമായിരിക്കും ക്ലാസ്സിലെത്തുക. ടീച്ചർ തല്ലാതിരിക്കാനായി, ഏതോ സീനിയർ കുട്ടി പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പാറപൂവും കൈയ്യിൽ പിടിച്ചായിരിക്കും മിക്കവാറും ഞങ്ങൾ ക്ലാസ്സിലെത്തുക. ആദ്യമാദ്യം ടീച്ചർ അത് കാര്യമാക്കിയില്ലെങ്കിലും ,പിന്നീട് ഞങ്ങടെ കള്ളത്തരം കണ്ടു പിടിക്കുകയും, അച്ഛന്റെ കാതിലെത്തുകയും പിന്നിടങ്ങോട്ട് ഈ മരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം ഒരു നേരത്തിലായി ഒതുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടി വന്നു.
സ്ക്കൂളിലെത്തിയാലും ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് ഇതൊക്കെ ആയിരിക്കും ചിന്ത, അതു കൊണ്ടാണ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ഒരു മണിക്കൂർ അനുവദിച്ച സമയത്തിൽ നിന്ന് ,ഏകദേശം ഒന്നൊന്നര കിലോമീറ്ററോളം ദൂരെയുള്ള പറമ്പിലേക്ക്, നെല്ലിക്കയും, താണിക്കയും പെറുക്കാൻ ഓടാറുള്ളത് ,അന്ന് ഉച്ചക്കഞ്ഞി കഴിക്കാൻ വെറുo അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും വേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോയെന്ന്, ഇന്ന് മൊബെലും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂർ എടുത്ത് കഴിക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു കൂട്ടാറുണ്ട്.
ആ പറമ്പിലേക്ക് ഒരുപാട് കുട്ടികൾ കനികൾ പെറുക്കാൻ ഓടി പോകുന്നത് കൊണ്ട് സീനിയേഴ്സിന് ചിലർക്ക് അതത്ര പിടിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനായി അവർ കണ്ടു പിടിച്ച ഒരു സൂത്രമായിരിക്കണം" യക്ഷി പന"
ഫലങ്ങൾ ഉള്ള പറമ്പിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരു വലിയ തെങ്ങിൻ തോപ്പാണ്, അവിടെയൊരു പനമരവുo ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പനയിൽ യക്ഷിയുണ്ട് എന്നതാണ് സീനിയേഴ്സിന്റെ വാദം.
യക്ഷിയെ കണ്ടിട്ടു തന്നെ കാര്യമെന്നോർത്ത് അന്ന് സ്ക്കൂളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അവിടെ സന്ദർശിക്കുക പതിവാക്കിയിരുന്നു. പനമരത്തിൽ നിന്ന് അകലെ മാറി നിന്ന് യക്ഷിയെ സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുമ്പോഴായിരിക്കുo ഒരു കുട്ടി ,
"ദേ യക്ഷി"
എന്ന് പറയുന്നത്.
ഇത് കേൾക്കേണ്ട താമസം എല്ലാവരും ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുകയായിരുന്നു. ഈയൊരു സാഹസം എത്രയോ കാലം നീണ്ടു നിന്നിരുന്നു എന്നതാണെന്റ ഓർമ്മ.
സത്യത്തിൽ ആ പനയിൽ യക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നോ?
വെറുതെയാണെങ്കിലും ഞാനിന്നും എപ്പോഴെങ്കിലും ആ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സ്വയം അന്വേഷിച്ച് നോക്കാറുണ്ട്.
ഹൈസ്ക്കൂളിൽ കാലഘട്ടം സ്ക്കൂൾ മാറി എന്നതൊഴിച്ചാൽ ഞങ്ങടെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരുപത് മിനിറ്റ് മാത്രം ദൂരമുണ്ടായിരുന്ന സ്ക്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്താൻ ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറോളം എടുക്കുമായിരുന്നു. കുന്നാറമൊട്ട എന്ന കാട്ടിലെ "കരിങ്ങാലിപ്പ ഴവും", " കാരപ്പഴവും" ആയിരുന്നു ഞങ്ങടെ പ്രിയപെട്ട കനികൾ. ആ സമയത്ത് കൂടെ ചുക്കാൻ പിടിക്കാൻ വല്യച്ഛന്റെ മകനായ ഏട്ടനും കൂടെയുള്ളതായിരുന്നു ഞങ്ങടെ ധൈര്യം.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ നാവു് തുടയ്ക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന ജോലി. കരിങ്ങാലി പഴത്തിന്റെ നീലക്കളർ വീട്ടിലാരും കണ്ടു പിടിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മായ്ച്ചു കളയാനുള്ളതായിരുന്നു ആ സൂത്രം.
ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ അമ്മ,
അന്ന് വിഷം തീണ്ടി മരിച്ച കുട്ടി,
വിഷം തീണ്ടിയ കാരപ്പഴം കഴിച്ചതിനാലാണ് ആ കുട്ടി മരിച്ചതെന്ന് കള്ളക്കഥയുണ്ടാക്കി, അങ്ങനെ ഞങ്ങടെ കരിങ്ങാലിഭ്രമം പാടേ ഉപേക്ഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെയെത്രയെത്ര മധുരമുള്ള ബാല്യകാല സ്മരണകൾ, ഇതൊന്നും അനുഭവിക്കാൻ ഇപ്പോഴത്തെ മക്കൾക്ക് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ, എന്നാലോചിക്കുമ്പോഴാണ്.
ആന്റിക്ക് വേണോ?
അവരിലൊരുവന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും എന്റെ കാതിലെത്തിയത്.
അതിനുത്തരം പറയാതെ മക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, വേണമെന്നർത്ഥത്തിൽ അവർ തലയാട്ടിയത് കണ്ടു കൊണ്ടായിരിക്കണം അവൻ അതിലൊരെണ്ണം എടുത്ത് മുറ്റത്തേക്കെറിഞ്ഞത്.
അമ്പഴങ്ങ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ എന്നെ നോക്കിയ കുട്ടികളേയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്തിനോ വേണ്ടി നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ മക്കൾ കാണാതിരിക്കാനായി ഞാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു..
by
പത്മിനി നാരായണൻ

ബാല്യകാല സ്മരണകൾ


അമ്മേ അവിടെയെന്താ ബഹളം?
ആ ഏട്ടന്മാർ അവിടെ എന്തെടുക്കുവാ..?
നാല് മണിക്ക് സ്ക്കൂൾ വിട്ട് വന്ന മകളുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കിയത്.അടുക്കളഭാഗത്ത് മുകളിലായി ഒരു മരത്തിന് കീഴെ മൂന്ന്, നാല് സ്ക്കൂൾ കുട്ടികൾ എന്തോ തെരയുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ പൊക്കo കൂടിയക്കുട്ടി കല്ലെടുത്ത് മരത്തിന് മുകളിലേക്ക് എറിയാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. കാര്യമായ എന്തോ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാൻ ആ കുട്ടികളോടായി ചോദിച്ചു.
എന്തുവാ മക്കളേ അവിടെ?
ആന്റി ഇവിടെ മരത്തിൽ നിറയെ അമ്പഴങ്ങയാ ,പഴുത്തത് വീണീടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുവാ...
കുട്ടികൾ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനും ആ മരം ശ്രദ്ധിച്ചത് ,ഇലകൾ കുറവാണെങ്കിലും കുലകുലയായി അമ്പഴങ്ങ പഴം.
ഇത്ര അടുത്തുണ്ടായിട്ടും ഞാനിതൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാണ് ....
"ഫെയ്സ് ബുക്കിലാണല്ലോ ഇപ്പോ താമസം"
ഏട്ടൻ പകുതി കാര്യമായും, പകുതി തമാശയായും പറയാറുള്ള ആ വാചകം ഓർമ്മയിലെത്തിയത്.
ശരിയാണ്
പണ്ട് എന്തൊക്കെയായിരുന്നു കാട്ടിക്കൂട്ടാറുള്ളത്.വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്ക്കൂളിൽ എത്തുന്നതു വരെയുള്ള വഴികളിലുളള മരങ്ങൾ പൂക്കുന്നതും, കായ്ക്കുന്നതും, പഴുക്കുന്നതും ,ആദ്യം ഞാനും കൂട്ടുകാരികളുമാണ് അറിയുക. പിന്നെ എന്നും രണ്ട് നേരവും അതിന് ചുവട്ടിനടിയിലൂടെയായിരുന്നു സഞ്ചാരം. മിക്കവാറും ബെല്ലടിച്ചതിന് ശേഷമായിരിക്കും ക്ലാസ്സിലെത്തുക. ടീച്ചർ തല്ലാതിരിക്കാനായി, ഏതോ സീനിയർ കുട്ടി പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പാറപൂവും കൈയ്യിൽ പിടിച്ചായിരിക്കും മിക്കവാറും ഞങ്ങൾ ക്ലാസ്സിലെത്തുക. ആദ്യമാദ്യം ടീച്ചർ അത് കാര്യമാക്കിയില്ലെങ്കിലും ,പിന്നീട് ഞങ്ങടെ കള്ളത്തരം കണ്ടു പിടിക്കുകയും, അച്ഛന്റെ കാതിലെത്തുകയും പിന്നിടങ്ങോട്ട് ഈ മരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം ഒരു നേരത്തിലായി ഒതുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടി വന്നു.
സ്ക്കൂളിലെത്തിയാലും ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് ഇതൊക്കെ ആയിരിക്കും ചിന്ത, അതു കൊണ്ടാണ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ഒരു മണിക്കൂർ അനുവദിച്ച സമയത്തിൽ നിന്ന് ,ഏകദേശം ഒന്നൊന്നര കിലോമീറ്ററോളം ദൂരെയുള്ള പറമ്പിലേക്ക്, നെല്ലിക്കയും, താണിക്കയും പെറുക്കാൻ ഓടാറുള്ളത് ,അന്ന് ഉച്ചക്കഞ്ഞി കഴിക്കാൻ വെറുo അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും വേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോയെന്ന്, ഇന്ന് മൊബെലും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂർ എടുത്ത് കഴിക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു കൂട്ടാറുണ്ട്.
ആ പറമ്പിലേക്ക് ഒരുപാട് കുട്ടികൾ കനികൾ പെറുക്കാൻ ഓടി പോകുന്നത് കൊണ്ട് സീനിയേഴ്സിന് ചിലർക്ക് അതത്ര പിടിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനായി അവർ കണ്ടു പിടിച്ച ഒരു സൂത്രമായിരിക്കണം" യക്ഷി പന"
ഫലങ്ങൾ ഉള്ള പറമ്പിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരു വലിയ തെങ്ങിൻ തോപ്പാണ്, അവിടെയൊരു പനമരവുo ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പനയിൽ യക്ഷിയുണ്ട് എന്നതാണ് സീനിയേഴ്സിന്റെ വാദം.
യക്ഷിയെ കണ്ടിട്ടു തന്നെ കാര്യമെന്നോർത്ത് അന്ന് സ്ക്കൂളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അവിടെ സന്ദർശിക്കുക പതിവാക്കിയിരുന്നു. പനമരത്തിൽ നിന്ന് അകലെ മാറി നിന്ന് യക്ഷിയെ സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുമ്പോഴായിരിക്കുo ഒരു കുട്ടി ,
"ദേ യക്ഷി"
എന്ന് പറയുന്നത്.
ഇത് കേൾക്കേണ്ട താമസം എല്ലാവരും ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുകയായിരുന്നു. ഈയൊരു സാഹസം എത്രയോ കാലം നീണ്ടു നിന്നിരുന്നു എന്നതാണെന്റ ഓർമ്മ.
സത്യത്തിൽ ആ പനയിൽ യക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നോ?
വെറുതെയാണെങ്കിലും ഞാനിന്നും എപ്പോഴെങ്കിലും ആ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സ്വയം അന്വേഷിച്ച് നോക്കാറുണ്ട്.
ഹൈസ്ക്കൂളിൽ കാലഘട്ടം സ്ക്കൂൾ മാറി എന്നതൊഴിച്ചാൽ ഞങ്ങടെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരുപത് മിനിറ്റ് മാത്രം ദൂരമുണ്ടായിരുന്ന സ്ക്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്താൻ ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറോളം എടുക്കുമായിരുന്നു. കുന്നാറമൊട്ട എന്ന കാട്ടിലെ "കരിങ്ങാലിപ്പ ഴവും", " കാരപ്പഴവും" ആയിരുന്നു ഞങ്ങടെ പ്രിയപെട്ട കനികൾ. ആ സമയത്ത് കൂടെ ചുക്കാൻ പിടിക്കാൻ വല്യച്ഛന്റെ മകനായ ഏട്ടനും കൂടെയുള്ളതായിരുന്നു ഞങ്ങടെ ധൈര്യം.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ നാവു് തുടയ്ക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന ജോലി. കരിങ്ങാലി പഴത്തിന്റെ നീലക്കളർ വീട്ടിലാരും കണ്ടു പിടിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മായ്ച്ചു കളയാനുള്ളതായിരുന്നു ആ സൂത്രം.
ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ അമ്മ,
അന്ന് വിഷം തീണ്ടി മരിച്ച കുട്ടി,
വിഷം തീണ്ടിയ കാരപ്പഴം കഴിച്ചതിനാലാണ് ആ കുട്ടി മരിച്ചതെന്ന് കള്ളക്കഥയുണ്ടാക്കി, അങ്ങനെ ഞങ്ങടെ കരിങ്ങാലിഭ്രമം പാടേ ഉപേക്ഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെയെത്രയെത്ര മധുരമുള്ള ബാല്യകാല സ്മരണകൾ, ഇതൊന്നും അനുഭവിക്കാൻ ഇപ്പോഴത്തെ മക്കൾക്ക് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ, എന്നാലോചിക്കുമ്പോഴാണ്.
ആന്റിക്ക് വേണോ?
അവരിലൊരുവന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും എന്റെ കാതിലെത്തിയത്.
അതിനുത്തരം പറയാതെ മക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, വേണമെന്നർത്ഥത്തിൽ അവർ തലയാട്ടിയത് കണ്ടു കൊണ്ടായിരിക്കണം അവൻ അതിലൊരെണ്ണം എടുത്ത് മുറ്റത്തേക്കെറിഞ്ഞത്.
അമ്പഴങ്ങ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ എന്നെ നോക്കിയ കുട്ടികളേയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്തിനോ വേണ്ടി നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ മക്കൾ കാണാതിരിക്കാനായി ഞാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു..
by
പത്മിനി നാരായണൻ

ഭർത്താവ്

Image may contain: 2 people, people smiling, people standing and people sitting


ഉത്സവപറമ്പുകളല്ലൊം തെണ്ടി നാട്ടിലും, കോളേജിലും, കണ്ണിൽ കണ്ട സുന്ദരപയ്യന്മാരെയെല്ലാം വായ്നോക്കി നടക്കുന്ന സമയത്താണ് ആയാൾ കല്യാണാലോചനയുമായി വരുന്നത്
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഏഴയലത്ത് പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന അയാൾക്ക് ചായകൊടുക്കുമ്പോൾ ഈ സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ കെട്ടിയത് തന്നെ എന്ന് മനസ്സിലോർത്തു ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിക്കാനേ തോന്നിയുള്ളു.
ജാതകത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ പല വിവാഹാലോചനകളും മുടങ്ങി പോകുമ്പോൾ, നക്ഷത്രം പോലും അറിവില്ലാതിരുന്ന എന്നെ അയാൾക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാൻ താൽപര്യമാണെന്ന് ബ്രോക്കർ വന്ന് അറിയിച്ചപ്പോൾ ഞാനൊഴികെ വീട്ടിലെല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് സന്തോഷo നിറയുന്നത് ,വിഷമത്തോടെ എനിക്ക് നോക്കിനിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്തിന്റെ പെരുമയും,എന്റെ ഇഷ്ടക്കേടും കൊണ്ടാവണം അച്ഛൻ കല്യാണാലോചനയിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞത്.
സ്വർണ്ണവും, പണവും ഒന്നും അല്ല ആവശ്യമെന്നും പെൺക്കുട്ടിയെ മാത്രം മതിയെന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ അവിടേയും എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു.
കല്യാണദിവസം അച്ഛൻ, എന്റെ കൈ പിടിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ഏൽപ്പിച്ചപ്പോൾ ഒരു സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപെട്ടെങ്കിലും ,ഞാൻ അതൊന്നും കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. ചടങ്ങുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഭർതൃഗൃഹത്തിലേക്ക് പുറപെടും നേരം അച്ഛനെ കെട്ടിപിടിച്ച് കരയുമ്പോൾ, ഞാനെന്ന മരം കേറി പെണ്ണിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത ഭാവമായിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടത്.
ആദ്യരാത്രിയിൽ ,പാൽകുടിച്ച് വിഹിതം തരുമ്പോൾ അന്യനൊരുത്തന്റെ ഉച്ചിഷ്ടം കുടിക്കാൻ ഞാനാരാ എന്ന ഭാവത്തോടെ അന്യജാതിക്കാരനായ കാമുകന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് ,എന്നും രാത്രിയിലെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായ പുൽപായയും, തലയിണയും മിസ്സായതിന്റെ സങ്കടത്തിൽ, പഞ്ഞി പോലുള്ള ബെഡ്ഡിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഒതുങ്ങിക്കിടന്നപ്പോഴും,
കോളേജ് പ്രണയമൊക്കെ സാധാരണയല്ലേ എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ഇതുപോലെ ഒരുപാടെണ്ണം എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ നോക്കി, ഒരു ചിരിയും ചിരിച്ച് രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങിയതല്ലേ, ക്ഷീണം കാണും ഉറങ്ങിക്കോളു എന്ന് പറഞ്ഞ് പുതപ്പെടുത്ത് എന്നെ പുതപ്പിച്ചെപ്പോഴുo ഞാനയാളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് എന്റെ എല്ലാ പൊട്ടത്തരങ്ങൾക്കുo കൂടെനിന്ന് ജീവിതം മുന്നേറുമ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്റെ ആരല്ലാമോ ആയിത്തീരുകയായിരുന്നു.
ലീവ് കഴിഞ്ഞ് പ്രവാസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുമ്പോൾ എത്ര തടഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ടും, അനുസരണയില്ലാത്ത കണ്ണുനീർ എന്തിനോ വേണ്ടി പെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ആദ്യമായി അമ്മയാകാൻ പോകുന്നുവെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത എന്തൊക്കെയോ ഭാവങ്ങൾ ഞാൻ കാണുകയായിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, സംതൃപ്തിയുടെ, അഭിമാനത്തിന്റെ അങ്ങനെയങ്ങനെ...
ഭ്രൂണാവസ്ഥയിൽ ഉള്ള കുട്ടിയുടെ വളർച്ചയുടെ ഓരോഘട്ടത്തിലും എന്നേക്കാൾ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും അച്ഛനെന്ന പ്രതിഭയെ അതുവരെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതിനേക്കാൾ ഒരുപാട് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.
പെറ്റമ്മയുടെ ,അച്ഛന്റെ ,കൂടെ പിറപ്പിന്റെ എല്ലാരുടെ സ്നേഹവും ഒരാൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന വലിയ ഒരു പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു പീന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനo
മകൾ പിറന്നപ്പോൾ, തെല്ലു കുശുമ്പോടെ
ഇപ്പോ എന്വേണ്ടാതായി എന്നുള്ള പരിഭവത്തിന് മോളൊടൊപ്പം ഒന്ന് ചേർത്തുനിർത്തുവോളം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ആയുസ്സ്
അങ്ങനെ ഇണങ്ങിയും, പിണങ്ങിയും ജീവിതനൗക തുഴയുന്നതിനിടയിൽ കൃത്യ സമയത്ത് ആ ഫോൺകോൾ വന്നില്ലെങ്കിൽ അസ്വസ്തയാകുന്ന എന്നെ നോക്കി-
കല്യാണത്തിന് മുൻപ് എന്തായിരുന്നു പെണ്ണിന് അവനോടുള്ള ദേഷ്യം. ഇപ്പോ ഒരു ദിവസം വിളിച്ചിലേൽ ഇരിക്ക പൊറുതിയില്ലെന്ന "അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം കേട്ടുവെങ്കിലും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനേ ഞാനും ശ്രമിച്ചുള്ളു.

പത്മിനി നാരായണൻ

ഭ്രാന്തി

ഭ്രാന്തി
...................
ഭ്രാന്താശുപത്രിയുടെ 125 ാം നമ്പർ മുറിയിൽ നിന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറേയായി.
നഴ്സ് വന്ന് ടാബ്ലെറ്റ് എടുത്ത് വച്ച്, വിളിച്ചത് പോലും അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കണ്ണുനീർ വറ്റിയ ആ മുഖത്ത് നിസ്സംഗതയുടെ ഭാവo മാത്രമായിരുന്നു.
മഞ്ഞുമൂടിക്കെട്ടിയ പുലരിയിൽ സ്ക്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ അമ്മയുടെ കൈയ്യുo പിടിച്ച് നടക്കുന്ന അഞ്ച് വയസ്സുക്കാരനിൽ അവളുടെ മനസ്സെത്തി.
"ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ! "അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന 'പോലെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു ,തറയിലിരുന്ന് ബെഡ്ഡിൽ തലചായ്ച്ച് തേങ്ങിത്തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
അവളുടെ ഓർമ്മകൾ അപ്പോൾ മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പത്തെ, മകന്റെ പിറന്നാളിന്റെ തലേന്നാളിലെത്തി.
"മോനുന്റെ പിറന്നാളിന് അമ്മ എന്താ വാങ്ങിക്കാ"? ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ശബ്ദം കാതുകളിൽ വന്ന് മന്ത്രിക്കുകയാണ്.
"എന്താ മോനുന് വേണ്ടത്?"
ഹരി നാളെ ഗൾഫിൽ നിന്നെത്തും . ധാരാളം സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാതിരിക്കില്ല .
അത് കൊണ്ട് അവന് വാങ്ങേണ്ട പിറന്നാൾ സമ്മാനത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്കൊരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നാലും എങ്ങനെയെങ്കിലും വീട്ടിന്ന് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങണം,അതായിരുന്നു അവളുടെ ചിന്ത .
നാളെയാണ് ആ ദിവസo ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ നാലാം പിറന്നാൾ.
കൂടെ അവളുടെ ഭർത്താവ് ഹരിയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള വരവും.
ചിന്തകൾ കാടുകയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ മുഖമൊന്ന് അമർത്തിത്തടവി.
അതിനു മുൻപ് മനുവേട്ടൻ പറഞ്ഞതുനുസരിച്ച് ആ വീട്ടിൽ നിന്നും എന്നന്നേക്കുമായി യാത്രയാവണം".
സ്ഥിരമായി കമ്പ്യുട്ടർ ക്ലാസ്സിന് പോകാനുള്ള ബസ്സിലെ ബസ്സ് കണ്ടക്ടറായിരുന്ന''മനോജ് " അവളുടെ മനുവേട്ടൻ ആവാൻ അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല.
അരികിലില്ലാത്ത ഭർത്താവിന്റെയും, നൊന്ത് പ്രസവിച്ച മകന്റേയും മുഖം എപ്പോഴൊക്കെയോ മറക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആരുമറിയാതെ , പ്രണയത്തിന്റെ മറ്റുതലങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു . ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള കൊതിയേറി വന്നു .
"എനിക്ക് പറക്കുന്ന വിമാനം മതിയമ്മേ..."
ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഒന്നു വേദനിച്ചെങ്കിലും, അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവന്റെ നെറുകയിൽ ഉമ്മ വെച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
അവനറിയുന്നില്ലല്ലോ പിറന്നാൾ സമ്മാനം വാങ്ങാൻ പോയ അമ്മ ഇനി തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന്.
വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ കാരണം ചോദിക്കുന്ന അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടെയും മുന്നിൽ പൊള്ളയായിരുന്ന ഒരു നാട്യമായിരുന്നു,
"സമ്മാനം വാങ്ങാനുള്ള യാത്ര!.
മനു പറഞ്ഞതിനനുസരിച്ച് രണ്ടു ദിവസം ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ തങ്ങിയതിനു ശേഷം പിറ്റേ ദിവസമാണ് രജിസ്ട്രേഷൻ ഓഫിസിലേക്ക് പോയത്. അവിടെയാണ് ശരിക്കും പരീക്ഷണം തുടങ്ങിയത്.
ഒരു വിവാഹം നിലനിൽക്കെ മറ്റൊരു വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാന്ന ഓഫിസറുടെ മറുപടി പ്ലാനുകൾ ആകെ തകർത്തു.
പിന്നേയും ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ താമസിച്ച് ഹരിക്ക് ഡൈവോഴ്സ് നോട്ടിസ് അയക്കുമ്പോഴും അവൾക്കൊരു കുറ്റബോധവും തോന്നിയില്ല.
ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ മുഖം ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ ഓർക്കാൻ തയ്യാറായില്ല എന്നതാണ് സത്യം.
ഡൈവേഴ്സ് നോട്ടിസിൽ ഒപ്പിടാൻ തയ്യാറാനാവാത്ത ഹരിക്കെതിരെ കള്ളക്കേസ് കൊടുത്തപ്പോൾ;
ഡൈവോഴ്‌സിന് താനൊരിക്കലും സമ്മതമല്ലെന്ന് അറിയിച്ച് മോനേയും കൊണ്ട് നടന്നകന്നപ്പോൾ,
ദയയ്ക്കായി കേഴുന്ന അമ്മയുടേയും, അച്ഛന്റേയും നോട്ടം ഒഴിവാക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഭർത്താവിനേയും, മകനേയും ചതിച്ച സ്വന്തം മകൾക്ക് മാപ്പു കൊടുക്കാൻ അവർക്കും സമ്മതമല്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കൂടെക്കൂടിയവനും കയ്യൊഴിഞ്ഞു .
അവളുടെ നിസ്സഹായവസ്ഥയ്ക്ക് പരിഹാരം കാണാനാവാതെ മനോജും പോലിസിന്റെ തീരുമാനത്തെ അനുകൂലിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ജുവൈനൽ ഹോംമിൽ താമസിപ്പിക്കാൻ!
അവളോർത്തു. എവിടെയാണ് തനിക്ക് തെറ്റിയത് . ഏ
കാന്തതയിൽ ഒരാശ്വാസമായി വന്ന മനുവേട്ടനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായതോ . അതോ എല്ലാം വിട്ടെറിഞ്ഞു പോയതോ .
അവിടുത്തെ ഓരോ നിമിഷവും അവൾ ഉരുകി ഉരുകി തീരുകയായിരുന്നു.
ജൂവൈനൽ ഹോമിൽ പിറന്നാളാഘോഷം നടത്താൻ വരുന്ന കുട്ടികളിൽ അവൾ തന്റെ ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ കണ്ടു തുടങ്ങി.
"ഉണ്ണിക്കുട്ടാ"ന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ പിറകെ നടന്നപ്പോൾ ആരോ ഒരാൾ മന്ത്രിച്ച "ഭ്രാന്തി" യെന്നുള്ള പേര് എല്ലാരും ഏറ്റുപറയാൻ അധിക ദിവസം വേണ്ടി വന്നില്ല.
ഹരിയേട്ടനോടും, മകനോടും ചെയ്ത ക്രൂരത ദൈവം ഭ്രാന്തിയുടെ രൂപത്തിൽ അവൾ സന്തോഷിച്ചു.
" ഭ്രാന്തി."......
അതെ ഭ്രാന്തായിരുന്നല്ലോ എനിക്ക്. ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവിനേയും, പൊന്നുമോനേയും ഉപേക്ഷിച്ച് എപ്പോഴോ കണ്ട കാമുകനോടൊപ്പം ഇറങ്ങി തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ സമയം തൊട്ട് തുടങ്ങിയ ഭ്രാന്ത്.
അവൾ പിന്നേയും, കരഞ്ഞും, പരിതപിച്ചും ബെഡ്ഡിൽ തന്നെ തലതിരിച്ചും, മറിച്ചും ആലോചനയിലാണ്ടു..
ശ്യാമേ....
നഴ്സിന്റെ വിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവൾ കണ്ടത് ഹരിയെയാണ്, പിന്നിലായി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് സംശയിച്ചു.
"ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ"
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ കുറച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദിച്ചു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖമമർത്തി കരയുന്ന അവളെ ഹരി പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് നെഞ്ചോടമർത്തി, മുടിയിൽ തഴുകി സമാധാനിപ്പിച്ചു.
ഹരിയേട്ട ഞാൻ......
അവളുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ ഹരി അവളുടെ വാ പൊത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന തോന്നലാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം. എനിക്കും നിന്നെ വേണമായിരുന്നു ശ്യാമേ, നല്ലൊരു ഭാര്യയായിട്ട്. ഉണ്ണികുട്ടന്റെ നല്ലൊരമ്മയായിട്ട് അതിനാ ഇക്കാലമത്രയും ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് . അവിവേകം കൊണ്ട് നിന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ ഒരു ആഗ്രഹം അത് നീയായിട്ട് തന്നെ തിരുത്തണമെന്നാഗ്രഹിച്ചു. ഈ കുറ്റബോധം അത് എല്ലാം തെളിയിച്ചു.
മൂന്നു വർഷമായി ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ കഴിയുന്ന അമ്മയെ തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്തപ്പോൾ.
.....................................................................................
പത്മിനി നാരായണൻ

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo