സ്റ്റെപ്പിനി I Short Story I Siraj Sarangapani
തേവൻ
വീടിനു ചുറ്റും കുറച്ചു മുറ്റമുണ്ട്. വൈകിയുണർന്ന്, മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരാൾ മുറ്റം കിളയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. നല്ല പ്രായമുണ്ട്. നല്ല പൊക്കമുള്ള മെലിഞ്ഞ ശരീരം. കറുത്ത വർണ്ണം.
ഒരു പഴയ കഥ
രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ അടുത്തുതന്നെയുണ്ട്. ആ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു പേടി പരന്നിരിക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇന്നലെ ചെറിയൊരു വടിയെടുത്ത് അച്ഛൻ അവനെ തല്ലി. കുറുമ്പ് കൂടിയതിനു കിട്ടിയ ചെറിയ ശിക്ഷ. അച്ഛൻ തല്ലുന്ന പതിവില്ല. ദേഷ്യം വന്നാലും "ഉണ്ണികുട്ടാ, ഈ കുറുമ്പു വേണ്ട. അച്ഛന് ദേഷ്യം വരും." എന്നൊരു വാക്കു മാത്രം. അച്ഛന്റെ ദേഷ്യത്തിനും ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ മധുരമാണ്.
അമ്മ അച്ഛനെ എപ്പോഴും ശക്കാരിക്കും, "നിങ്ങളാണ് ഇവനെ വഷളാക്കുന്നത്. എന്തു കുരുത്തക്കേട് കാണിച്ചാലും കൊഞ്ചിക്കും. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതിനെല്ലാം എപ്പോഴും കുറ്റം മാത്രം. കണ്ടാൽ തോന്നും നിങ്ങളാണ് അവനെ പെറ്റതെന്ന് ."
"ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുഞ്ഞല്ലേ? ഇപ്പോഴല്ലേ അവൻ കുറുമ്പ് കാണിക്കേണ്ടത്. അതുപോലെയാണോ നീ." അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം മറുപടി.
എങ്കിലും പതിവില്ലാതെ അച്ഛൻ തല്ലിയപ്പോൾ അവൻ പിണങ്ങി. അമ്മ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും, ജോലിക്കു പോയപ്പോൾ അച്ഛന് റ്റാറ്റ പറഞ്ഞില്ല. ദേഷ്യമുണ്ടായിട്ടല്ല. അച്ഛൻ തല്ലിയില്ലേ. അത് അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിഷമമായിരുന്നു. അമ്മ എപ്പോഴും ഈർക്കിലി പ്രയോഗം നടത്താറുണ്ട്. അതിന് ഒരു ഉറുമ്പ് കടിച്ചതിനപ്പുറം വേദനയൊന്നും അവന് തോന്നാറില്ല.
"എന്നാലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുക്കാമായിരുന്നു." അച്ഛൻ വിഷമിച്ചു പോകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
കൂട്ടുകാരോടൊത്തു കളിച്ചു നടന്നപ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്നിരുന്നതാണ്. അച്ഛന്റെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഇന്നലത്തെ കഥയെല്ലാം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അച്ഛന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളെ തലോടി. അവന് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം തോന്നി.
"പാവം അച്ഛൻ. പിണങ്ങേണ്ടായിരുന്നു. കുറുമ്പു കാണിച്ചിട്ടല്ലേ അച്ഛൻ തല്ലിയത്. ഈ പനിയൊന്നു മാറട്ടെ. അച്ഛന്റെ തോളത്തിരുന്ന്, ഈ നാടു മുഴുവൻ ചുറ്റി തിരിയണം. അങ്ങനെയുള്ള യാത്രയിലാണ് നിറയെ വെള്ളമുള്ള കുളങ്ങളും, ഭംഗിയുള്ള പൂക്കളും ശലഭങ്ങളുമെല്ലാം അവന്റെ സന്തോഷമായത്.
ഇന്നലെ കളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിയപ്പോൾ തുടങ്ങിയ പനിയാണ്. അമ്മ രണ്ടു വീടിനപ്പുറത്തുള്ള വലിയ വീട്ടിൽ പോയി പനിയുടെ വിവരം ഫോണിൽ അച്ഛനെ അറിയിച്ചു. ഈ നാട്ടിൽ അവിടെ മാത്രമേ ഫോണുള്ളൂ.
അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തു മടങ്ങിയെത്തി. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ അവന്റെ അടുത്തെത്തി. എങ്ങനെയാണ് അച്ഛൻ ഇത്രവേഗം പറന്നെത്തിയത്. അതും സൈക്കിളിൽ.
"ഉണ്ണിക്കുട്ടനെവിടെ? പനി കൂടുതലുണ്ടോ?"മുറിയിലേക്ക് കടക്കും മുൻപേ അച്ഛൻ അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നത് അവൻ നേരിയ മയക്കത്തിലും കേട്ടു.
അവന്റ നെറ്റിയിൽ അമ്മ ഒരു നനഞ്ഞ തുണി ഇട്ടിരുന്നു. അമ്മ മരുന്നും കഴിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അച്ഛൻ ഓടിവന്ന് അവൻ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവൻ കണ്ണു തുറന്നുനോക്കി. അച്ഛന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛൻ കരയുന്നത് ഇതിനുമുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ല. എന്തിനാണ് അച്ഛൻ കരയുന്നത്. അവനു മനസിലായില്ല.
"കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പനിക്ക് കുറവുണ്ട്." അമ്മ അച്ഛനോട് പറയുന്നത് അവൻ കേട്ടു.
അപ്പോൾ കൂടെയിരുന്നതാണ് അച്ഛൻ. ഇതുവരെ അടുത്തു നിന്നു മാറിട്ടില്ല. പാവം അച്ഛൻ. ഇന്നലെ പിണങ്ങേണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി.
അമ്മയും അടുത്തേക്കു വന്നു.
"നിങ്ങൾക്കെന്താ പറ്റിയത്. അവനൊരു പനി വന്നതല്ലേയുള്ളൂ. കുട്ടികാലത്ത് ഇതൊക്കെ ഒരു പതിവുള്ളതല്ലേ?" അമ്മ ചോദിച്ചു.
"ഇന്നലെ ജോലിസ്ഥലത്ത് പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത കണ്ടു. ഒരു കുട്ടി മരിച്ച വാർത്ത. ഒരു പനി വന്നിട്ട്. ആശുപത്രിയിൽ എത്തും മുൻപേ മരിച്ചു." അച്ഛൻ അതു പറയുമ്പോൾ രണ്ടു തുളളി കണ്ണുനീർ അവന്റ നെറ്റിയിലെ തുണിയിലേക്ക് അടർന്നു വീണു. "
ആ കണ്ണുനീരിന് ഏതു പനിയും അകറ്റാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന് നേഴ്സ് മുറിയിലേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അയാൾ പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.
"എന്താ സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുകയാണോ? അച്ഛനെ നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം. പനിയും മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി വീട്ടിൽ പോയി വിശ്രമിച്ചാൽ മതി."
ആശുപത്രിയിലെ കട്ടിലിൽ അല്പം നിവർന്നിരുന്ന് അച്ഛൻ ചോദിച്ചു,"നിനക്കു ജോലിക്കു പോകണ്ടേ? ഇന്നും ലീവാണോ? എനിക്കൊന്നുമില്ല കുട്ടാ. പകൽ കൂട്ടിരിക്കാൻ നിന്റെ അമ്മയുണ്ടല്ലോ? "
അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ ഇപ്പോഴും അതെ വാത്സല്യം. പഴയ ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ തോളത്തിരുത്തി നടന്ന വാത്സല്യം.
----------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
----------------------------------------------------
ഒരു പുതിയ അനുഭവം
ടീവിയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള ആപ്പിന്റെ പരസ്യത്തിലെ നേർവഴിക്കല്ലാത്ത പ്രവണതയെ ഞാൻ ഇന്നലെ എന്റെ രചനയ്ക്ക് പ്രമേയമാക്കിയിരുന്നു. ആ പോസ്റ്റ് എന്റെ വാളിൽ ഇട്ടു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ "എന്റെ രചന ഫേസ്ബുക്ക് സമുദായത്തിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്നതല്ലെന്നും. ആ പോസ്റ്റ് ആർക്കും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്നും, മറച്ചു വച്ചുവെന്നും. അഭിപ്രായം പറയണമെന്നും" ഫേസ്ബുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു കുറിപ്പു വന്നു. അതും പോസ്റ്റ് ചെയ്തു അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ. എനിക്കു കിട്ടിയ ലിങ്കിൽ കയറി എന്റെ വിസമ്മതം ഞാൻ അറിയിച്ചു. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ്, ഫേസ്ബുക്ക് എന്റെ പോസ്റ്റ് പുനസ്ഥാപിച്ചു തന്നു. എന്റെ നിസാരമായ ഒരു വിമർശനം, അതും മലയാളത്തിൽ എഴുതിയത്, ആരെയൊക്കെയോ ചൊടിപ്പിച്ചിരിക്കാം. അവർ അതു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു നടപടി ഫേസ്ബുക്ക് എടുക്കില്ലല്ലോ? എന്റെ വിയോജനകുറിപ്പും എഴുതിയതിലെ ആശയവും പരിഗണിച്ച് പോസ്റ്റ് പുനസ്ഥാപിച്ച ഫേസ്ബുക്കിന് നന്ദി.
നിസാരനായ എന്നോടുപോലും ഇത്രയേറെ അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കുന്ന മനസുകളോട് എന്താണ് പറയേണ്ടത്? അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം അവരുടെ മാത്രം കുത്തകയാണോ? കുത്തക കമ്പനികളുടെ ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ആരും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പറയരുതെന്നാണോ ഞാൻ മനസിലാക്കേണ്ടത്?
ഇന്നലെ ഞാൻ ഇട്ട പോസ്റ്റും താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
---------------------------------------------------------------------
വിദ്യയും പരസ്യവും
------------------------------------
"ഇഷ്ടമല്ലപ്പയ്ക്കുമമ്മയ്ക്കുമെൻ മോദം."
ഓതുന്നു ചാനൽ പരസ്യത്തിലൊരു കുഞ്ഞ്.
ഒട്ടും തിരുത്താതെ, വിൽക്കുവാൻ വച്ചതിൻ
മേണ്മകളോതി മറയും പരസ്യവും.
കുട്ടിയ്ക്കു വിദ്യയെളുപ്പത്തിലോതുന്നൊരാ-
പ്പിൻ പരസ്യമാണെന്നതുമോർക്കുക.
ആരുടെ മോദം കൊതിച്ചു നാം പായുന്നു,
രാവും പകലുമെന്നോർക്കുകെൻ കൂട്ടരേ.
പണമെറിഞ്ഞിന്നു നാമേകുന്ന വിദ്യയും
പാമ്പിനേക്കാളും വിഷമുള്ളതാവുകിൽ,
എന്തിനായോടുന്നതാപ്പൊന്നു വാങ്ങുവാൻ
വേണ്ടും പണമതു നേടുവാനല്ലയോ?
ആപ്പിൻ പരസ്യത്തിനെത്തുന്ന താരത്തി-
നേകുന്ന കൂലിയും നാം തന്നെ നൽകണം.
ഒക്കെയും കഷ്ടതയില്ലാതറിയണം,
കഷ്ടത കുട്ടിയറിയേണ്ടതല്ലപോൽ.
ജീവിതം മോദമല്ലെന്നുമെന്നോതുന്ന
പാഠം പകർന്നിടാനാരുണ്ടു മണ്ണിതിൽ.
---------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
---------------------------------------------------------
വെറുമൊരു സ്വപ്നം(കവിത)
ദൈവം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ
പുരോഹിതൻ
ദേവാലയമടച്ചിട്ടു,
ദൈവം
പുറത്തുപോയതറിയാതെ.
വഴിയരികിൽ
തണുത്തു വിറച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞിന്
ദൈവം
സ്വന്തം വസ്ത്രം കൊടുത്തു.
പഴകിയ വസ്ത്രം
പകരം വാങ്ങി ധരിച്ചു.
ദൈവം
ദേവാലയത്തിനു മുന്നിൽ
പുരോഹിതനെ കാത്തിരുന്നു.
പുലരിയിൽ
ദൈവത്തെയാട്ടിയോടിച്ച്,
പുരോഹിതൻ
ദേവാലയം തുറന്നു.
വസ്ത്രം വാങ്ങിയ കുഞ്ഞിനെ
നിയമപാലകർ തുറുങ്കിലടച്ചു,
വിലകൂടിയ വസ്ത്രം കവർന്ന കുറ്റത്തിന്.
വഴിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ
മുഷിഞ്ഞ രൂപം
കുഞ്ഞിനു കൂട്ടായി,
അത് ദൈവമായിരുന്നു,
അവനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവം.
ചൂരലിന്റെ പാടുകൾ കണ്ട്
ദൈവം കരഞ്ഞു.
ദേവാലയത്തിൽ
ആരാധന നടക്കുകയായിരുന്നു,
അപ്പോഴും.
--------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
--------------------------------------------------------
ചിതയൊരുങ്ങുമ്പോൾ (കവിത)
വായ്ക്കരിയിട്ടില്ല.
മരിച്ച സ്വപ്നത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ചിത,
ക്ഷമ തെല്ലുമില്ലാതെ ചോദിക്കുന്നു,
"എന്തേ താമസം? "
"മുഴുവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല
കുറച്ചുകൂടി മരിക്കാനുണ്ട്
കാത്തിരിക്കൂ. "
മറുമൊഴി പറഞ്ഞതാര്?
മുഖമോർമ്മയില്ല.
അന്ത്യാഭിലാഷമെന്താവും?
ചിതയിലേക്കെടുക്കരുതെന്നോ?
ഒരിക്കൽ കൂടി
ചുംബിച്ചുണർത്തണമെന്നോ?
പ്രിയ സ്വപ്നമേ,
ഞാനെന്നോ മരിച്ചവൻ.
എന്നും ചുംബിച്ചുണർത്തിയത്
നീയല്ലേ?
വരണ്ട ചുംബനങ്ങൾക്ക്
നിന്നെയുണർത്താനാകുമോ?
ചിതയൊരുക്കിയവർ കാത്തിരിക്കുന്നു.
അവർക്കു
വേറെയും പണിയുണ്ടത്രേ?
കാലം തെറ്റി പിറന്നവർക്കുള്ള വിധി,
ഇതാണത്രേ?
നമുക്കു മരിക്കാം,
ചിതയിൽ മെല്ലെയെരിഞ്ഞ്,
മരണം വരിക്കുന്ന ഭൂമിയെപ്പോലെ.
നിനക്കും
എനിക്കും ജന്മം തന്നത്
അമ്മയാണല്ലോ?
ഭൂമിയാണല്ലോ?
നമുക്കു മിഴികളടയ്ക്കാം.
-------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
കാവൽക്കാരൻ

------------------------
മധുവിധുനാളിൽ എതൊരാണിനെയുംപോലെ മുറിയിൽ വച്ച്, അവൻ അവളെ സ്പർശിച്ചു.
ഞാനൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. മറ്റാരും എന്നെ തൊടരുത്. "
സഹകരിച്ചാൽ നിൻ്റെയച്ഛനമ്മമാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട മകളായി ഞാനുണ്ടാകും. അവൻ വരുംവരെ. അവരുടെ ദൈവം അവർക്കൊരു മകളെ കൊടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ? . "
--------------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
അന്ത്യാഭിലാഷം

--------------------------
ബൈക്കിൽ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. പെട്ടന്ന് ഒരു കാറിൽ തട്ടി, അയാളും ബൈക്കും താഴെവീണു. കാറുകാരൻ തന്നെ അയാളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. ചെറിയ പരിക്കുകളേയുള്ളൂ.
---------------------------------------------------------
സിരാജ് ശാരംഗപാണി
-----------------------------------------------------------
ചാഞ്ഞമരം.

മാവിൻ്റെ തൈ നടുമ്പോൾ അവൾ അയാളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു," ഞാൻ പോയാലും ഈ മാവ് ഇവിടെ പടർന്നു പന്തലിച്ചുനിൽക്കും, നിങ്ങൾക്കു കൂട്ടായി."
-----------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
-----------------------------------------------
ബോംബ്

അരുണയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഏതോ ഒരു വിഷാദം അയാളെ പിടികൂടിയിരുന്നു. പിരിയുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, "ഇന്ന് നീയൊരു കഥയെഴുതണം. പതിവുള്ള പ്രേമകഥകൾ വേണ്ട".
നഗരത്തിൻ്റെ നടുവിൽ നീയും നിൻ്റെ കാറും പൊട്ടിത്തെറിയ്ക്കാൻ. ഉടനെ പോലീസിൽ അറിയിക്ക്. ഞാൻ ഏതു കോടതിയിലും സത്യം പറയാം. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം." അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞതായിരുന്നു.
--------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
--------------------------------------------------------
പ്രേമം പുതുവഴികളിൽ
പ്രേമമെന്നു ഞാൻ ചൊല്ലിയില്ലേ?
പ്രേമമേകുവാനാവുകില്ലേ?
വേണ്ട ഭംഗിയെനിക്കുമില്ലേ "
സ്നേഹമെന്നെ മൊഴിഞ്ഞതുള്ളൂ.
എന്റെ പ്രേമം കൊടുത്തുപോയ് ഞാൻ
പങ്കുവയ്ക്കുവാനാവുകില്ലാ."
എന്റെയാശയെനിക്കു മുഖ്യം.
ആശ തോന്നിയതൊന്നുമെന്നെ
വിട്ടുപോയ ചരിത്രമില്ല."
പ്രേമമല്ലെന്നറിയുക നീ.
ആർത്തിയേറെ വളർന്നിടുമ്പോൾ
പോയ്മറയുന്നു സ്നേഹമെല്ലാം."
ആരുമെന്നോട് ചൊല്ലിയില്ല.
വാക്കുകേട്ടു നടന്ന ശീലം
ഇല്ലെനിക്കെന്നറിയുക നീ."
കുറ്റമോതുവാനാവുകില്ല.
നന്മയുള്ളിൽ വളർത്തുവാനായ്
അച്ഛനമ്മമാർ ഓർത്തിടേണം."
നിന്റെ പ്രേമം തകർത്തിടും ഞാൻ.
എന്റെയാശയെനിക്കു മുഖ്യം,
തോൽക്കുവാനെനിക്കാവുകില്ല.
-------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
നമ്മൾ കാണാതെ പോവുന്നത്
ഒരു KSEB കഥ
നുറുങ്ങുകൾ രണ്ടെണ്ണം
ഇന്നലെ ഒരു ചങ്ങാതി ചോദിച്ച ചോദ്യം : "നീ ആരാണെന്ന നിന്റെ വിചാരം?"
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എനിക്കുത്തരമില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവന് അറിയാമായിരിക്കും.
ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, "എനിക്കറിയില്ല ചങ്ങാതി. നിനക്കറിയാമെങ്കിൽ പറഞ്ഞു തരു."
പരിഹസിച്ചതാണ് എന്നു കരുതി അവൻ പിണങ്ങി പോയി.
അവനെന്തിനാണ് പിണങ്ങിയത്?
സത്യായിട്ടും എനിക്ക് ഉത്തരം അറിയില്ലാട്ടോ.
====================================================
ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾ എത്ര പെട്ടന്നാണ് ഞാൻ മറക്കുന്നത്. ഇന്നലെ അയൽക്കാരനോട് കുറച്ചു പണം കടം വാങ്ങി. പണം കിട്ടിയത് നല്ലകാര്യമല്ലേ? എന്നിട്ടും ഞാൻ മറന്നു.
അതല്ല കഷ്ടം ചില ചീത്ത കാര്യങ്ങൾ മറന്നാലും ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ചിലർ വരും. ഇന്ന് സന്ധ്യയ്ക്കു അയൽക്കാരൻ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. അവൻ കടമായി തന്ന പണം തിരിച്ചു കിട്ടണമത്രേ.
By: Siraj Sarangapani
ഒരു രാത്രികൂടി
അസ്തമയം ഒന്നിൻറെയും അവസാനമല്ല
എത്രയോ അസ്തമയങ്ങൾ കണ്ടവരാണ് നാം
പുതിയ പുലരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടുറങ്ങാൻ
ഒരു അസ്തമയം കൂടി
ഒരു രാത്രികൂടി
പുതുമയോടെ നാളെയുമെത്തും
പുതിയ വർണങ്ങളിൽ
പുതിയ ഭാവങ്ങളിൽ
വീണ്ടും പുനർജനിക്കാൻ
പഴയ വസ്ത്രമായ ശരീരത്തെയുപേക്ഷിച്ച്
പുതിയ വസ്ത്രം തേടാനുള്ള ഒരു മറ മാത്രം
അല്ലെങ്കിൽ
മർത്യവംശം എന്നെ ഇല്ലാതെയായേനെ
ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ കണക്കെടുത്താൽ
എന്നെ നശിക്കേണ്ട വംശം
മനുഷ്യവംശം
സ്വയം നശിക്കാൻ ഇറങ്ങിതിരിച്ചവൻ
ഇരിക്കുന്ന മരക്കൊമ്പ് വെട്ടിവീഴ്ത്തുന്നവൻ
മനുഷ്യൻ
പ്രകൃതിക്ക് അനിവാര്യമൊന്നുമല്ല
മനുഷ്യനില്ലെങ്കിലും
പ്രകൃതി നിലനിൽക്കും
ഇന്നുള്ളതിനേക്കാൾ സുന്ദരമായി
പകലുകളും രാത്രികളും ഉണ്ടായിരുന്നു
ഉദയവും അസ്തമയവും ഉണ്ടായിരുന്നു
ഭൂമിയും വായുവും ജലവുമുണ്ടായിരുന്നു
യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനാവുക
പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുക
സ്നേഹമാവുക
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത സ്നേഹം
ചെറുപ്പകാലത്തു വായിച്ച കഥയാണ്.
ഹർത്താൽ
ഇന്നലത്തെ കണക്കിൽ സമനിലയെത്തിയോ
ഓരോ ഭാഗത്തും മരിച്ചവരുടെ കണക്ക്
സമനില ആർക്കും ഇഷ്ടമല്ല
എല്ലാ മത്സരവും ജയിക്കാനുള്ളതാണ്
ഈ കൊലപാതകമത്സരവും നമുക്കാസ്വദിക്കാം
വീട്ടുകാരോടൊപ്പം വീട്ടിലിരിക്കാം
ടീവിയിൽ സിനിമ കാണാം
മക്കളെ താലോലിക്കാം
ഇന്നലെ മരിച്ചതും ആരുടെയോ മകനാണ്
എന്നതോർക്കാതെ
ആരുടെയോ സഹോദരനാണ്
എന്നതോർക്കാതെ
മരിച്ചത് നമ്മിലൊരാളാണ് എന്നതോർക്കാതെ
രക്തസാക്ഷിയാവുന്നതും ബലിദാനിയാവുന്നതും
നമ്മുടെ സഹോദരൻമ്മാരാണ്
മനുഷ്യരാണ്
അറവുമാടുകളല്ല
നേർച്ചകോഴികളുമല്ല
ചുവന്ന രക്തമായിരുന്നു
രക്തസാക്ഷിയുടെയും ബലിദാനിയുടെയും
ചോരയ്ക്ക് ഒരേ നിറം
വേദനയോടെ
ശുഭമായതൊന്നും ആശംസിക്കാനാവാതെ
ഈ പുലരിയെ ഞാൻ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു
കുറ്റം
അതറിയില്ല
എന്തായാലും ഇരിക്കുന്നവർക്ക് കൊമ്പുണ്ടെന്ന്
ജനം പറയുന്നു
ഒന്നലോചിച്ചാൽ തെറ്റുപറയാനാവില്ല
ജനങ്ങൾക്കിടയിലുമില്ലെ കൊമ്പുള്ളവർ
കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നവർ
ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്
കൊമ്പില്ലാത്തവരും
കസേരയിൽ ഇരിക്കാറുണ്ട്
അവരെ ആർക്കും വലിയ വിലയില്ല
എങ്കിലും
ഒരു വിലയുമില്ലാത്തവൻ ആവാനാണ്
എനിക്കിഷ്ടം
പറഞ്ഞതു പൂർത്തിയാക്കട്ടെ
അപ്പോൾ കുറ്റം കസേരയുടേതല്ല
ഇരിക്കുന്നവരുടേതാണ്
അതാണ് ജീവിതം
ഗേയ്റ്റു കൊളുത്തിട്ടിട്ടേയുള്ളു
ആർക്കും തുറക്കാനാവും
കള്ളന്മാരെ സൂക്ഷിക്കണം"
വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു.
മാന്യതയുള്ളവർ അനുവാദത്തോടെ മാത്രമേ
ഗേയ്റ്റു തുറക്കുകയുള്ളു.
വലിയ ഗേയ്റ്റു പണിതു അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ?
സ്നേഹമുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും
ഗേയ്റ്റു തുറന്നു അകത്തു വരാം.
അതു അവരുടെ അവകാശമാണ്."
മകൻ പറഞ്ഞു .
വൃദ്ധൻ ഭയന്നു.
ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
വലിയ മതിലും
വലിയ ഗേയ്റ്റുമുള്ള കൊട്ടാരങ്ങളിൽ
കള്ളന്മാർ കടന്നിട്ടില്ലേ?
കള്ളൻ വന്നാൽ ചെറുത്തു തോൽപ്പിക്കുക,
അല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല.
ഒന്നുകിൽ കള്ളൻ
അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ
രണ്ടിലൊരാൾ തോൽക്കുവോളം പൊരുത്തണം.
മരണം വരെയും പൊരുതുക
സത്യത്തെ കാക്കുവാൻ വേണ്ടി
സ്നേഹത്തെ കാക്കുവാൻ വേണ്ടി.
അതാണ് ജീവിതം."
മകൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
പുതിയ ലോകം
അനുഭവമോരോന്നും ഉള്ളിൽ വിതയ്ക്കുന്നു
നവ്യമാം ചിന്ത തൻ വിത്തുകളോരോന്നും
പുഷ്ടിയുണ്ടാവുവാൻ വളങ്ങളുമേകവെ
നവ്യമാം ലോകത്തിൻ സൃഷ്ടിയുണ്ടാവുന്നു
വേണ്ട സമയത്തു വളമേകിയില്ലെങ്കിൽ
ലോകത്തിൽ നന്മകൾ പുലരുന്നതെങ്ങനെ
വെറുതെയീ മണ്ണിലലിഞ്ഞു ചേരില്ലയോ
മുളക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന വിത്തുകളൊക്കെയും
ജാതിയെന്നുള്ള ചിന്തയൊരിക്കലും
മതത്തിൻറെ ചിന്തയെ മാറ്റി നിർത്തീടുക
കൂടെ കളിപ്പോരെ ചങ്ങാതിയാക്കുവാൻ
മനസ്സിൽ വളരട്ടെ സ്നേഹത്തിൻ ചിന്തകൾ
കത്തിതൻമുനയാലെ രക്തം വെടിഞ്ഞിനി
നല്ല മനുഷ്യർ മരിക്കാതിരിക്കട്ടെ
നരബലി തെരുവിൽ നടക്കാതിരിക്കട്ടെ
വീട്ടിലെ പെണ്ണിൻറെ വേദനയാണെന്നതറിയുക
പീഡനമെല്ലാം നിലച്ചിടും
നാവു ശബ്ദിക്കുമ്പോൾ
തോക്കൊന്നു കയ്യിലെടിക്കാതിരിക്കുക
തെരുവിലലയുന്ന മർത്യരെയൊക്കെയും
മർത്യരായ് കാണുവാൻ മിഴികൾ തുറക്കുക
മനുഷ്യൻറെ മാത്രമാം സ്വത്തല്ലയെന്നതും
സമയം കളയാതെ മനസ്സിൽ കുറിക്കുക
മണ്ണിൽ വസിക്കട്ടെ മൃഗങ്ങളായുള്ളോരും
പാറി നടക്കട്ടെ പറവകളൊക്കയും
അപ്പോളറിഞ്ഞിടും മർത്യരോന്നാണെന്നും
അപ്പോളറിഞ്ഞിടും മതങ്ങളൊന്നൊന്നും
നല്ല മനുഷ്യരായ മാറാം നമുക്കിനി
നല്ല മതക്കാരുമാകാം നമുക്കിനി





