Showing posts with label SirajSarangapani. Show all posts
Showing posts with label SirajSarangapani. Show all posts

സ്റ്റെപ്പിനി I Short Story I Siraj Sarangapani

 

കഴുത്തിൽ കത്തി വച്ചുകൊണ്ട് വാടകകൊലയാളി പറഞ്ഞു," ഞാൻ കൊല്ലാൻ വന്നതാണ്. "
ഉള്ളിലെ ഭയം പുറത്തുകാണിക്കാതെ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ?"
വാടകകൊലയാളി പറഞ്ഞു, "നിന്നെ കൊന്നിട്ടു ചെന്നാൽ എനിക്ക് പണം കിട്ടും."
"ഇതിനു മുൻപ് എത്രപേരെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്?"അവനോട് ചോദിച്ചു.
"എണ്ണമോർക്കുന്നില്ല. കുറേപ്പേരെ കൊന്നിട്ടുണ്ട് "വന്നവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
"ആരാണ് നിനക്ക് പണം തരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"രഹസ്യമാക്കിവെക്കേണ്ടതാണ്. എങ്കിലും പറയാം. പുറത്തു പറയാൻ നീ ബാക്കിയുണ്ടാവില്ലല്ലോ." അവൻ പറഞ്ഞു.
പറഞ്ഞ പേരു കേട്ട് ഒന്നു ഞെട്ടി. വളരെ പ്രിയപ്പെട്ട വ്യക്തി. എന്തിനും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞവൾ.
"അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹംകൊണ്ടു ചോദിക്കയാണ്. അവളെന്റെ കാമുകിയായിരുന്നു. എനിക്കു വിശ്വാസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?" ചോദ്യം കേട്ട് വന്നവൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു
പിന്നെ പറഞ്ഞു,"നിന്നോട് ഞാനെന്തിനു നുണ പറയണം. വിളിച്ചു പറയാൻ നീയിനി ലോകത്തുണ്ടാവില്ലല്ലോ? അവളുടെ ഭാവിവരനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. നീ വെറും സ്റ്റെപ്പിനി."
"അതെ, സ്റ്റെപ്പിനി. നിന്നെപ്പോലെതന്നെ. നീയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ എന്നെ കൊല്ലാൻ വരുമായിരുന്നു." ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണിൽ അത്ഭുതം പടരുന്നത് മനസ്സിൽ കണ്ടു. ആദ്യമായിട്ടാവും ഒരാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നുള്ള
മരണത്തിനു കീഴടങ്ങാൻ നിൽക്കുന്നത്.
"മരിക്കുന്നവന്റെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹമാണെന്നു കരുതിയാൽ മതി. കുടിക്കാനെടുത്തുവച്ച പാനിയം ഒന്നു കുടിച്ചോട്ടെ." ഒന്നു പറഞ്ഞു നോക്കി.
അടുത്തടുത്ത കസേരകളിലിരുന്നു. കുടിക്കാനെടുത്ത പാനിയം രണ്ടു ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പകർന്നു.
ഒരു ഗ്ലാസ് വന്നവന്റെ നേരെ നീട്ടി പറഞ്ഞു,"ഒരു കൂട്ട്. ഇത് അവസാനത്തെ പാനിയമല്ലേ? ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് ചിന്തയിൽ മരിക്കാമല്ലോ? അതിനാണ്."
വന്നവന് തീരെ ക്ഷമയില്ലായിരുന്നു. അവൻ കയ്യിൽ കിട്ടിയ പാനിയം ഒറ്റവലിക്കു കുടിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു,"എനിക്കു തീരെ സമയമില്ല. വേഗം കുടിക്കൂ."
"ആസ്വദിച്ചു കുടിക്കണം. അതു ശരീരത്തിന്റെ ഒരു അവയവങ്ങളെയും കീഴടക്കുന്നത് നന്നായി ആസ്വദിക്കണം."ഇനിയും കുടിക്കാൻ തുടങ്ങാത്ത പാനിയത്തിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് വന്നവനോട് പറഞ്ഞു.
അവനിൽ തളർച്ചയുണ്ടാവുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ ബോധം മറയാൻ തുടങ്ങിപ്പോൾ അവനോടു പറഞ്ഞു,"എന്റെ മരണം ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു. എന്നെ കൊല്ലാൻ ആളെ വിട്ടവരുടെ സ്നേഹം എനിക്കു വേണ്ട. ആ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി മരിക്കാൻ ഞാനില്ല. നാളെ അവളുടെ വിവാഹമാണ്. ഏറ്റവും വിലയുള്ള വസ്ത്രം തേച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. മരിക്കുമ്പോഴും ചമഞ്ഞു കിടക്കണമെന്നാണല്ലോ? ഇനിയത് നാളെ കല്യാണം കൂടനെടുക്കാം.
മരണത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുന്നവന്റെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് വിഷത്തിന്റെ ചെറിയ കുപ്പി തിരുകിവച്ചു. ഇനി ആരുമറിയാതെ ഈ ജഡം രാത്രിയുടെ മറവിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കണം.
നാളത്തെ പത്രത്തിലെ ഒരു വാർത്തയായെന്നു വരാം. ഇല്ലെന്നും വരാം. ഒരു തെരുവുഗുണ്ട മരിച്ച നിലയിൽ.
ശുഭം.
-----------------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
13.06.2021 04:15pm

തേവൻ


 വീടിനു ചുറ്റും കുറച്ചു മുറ്റമുണ്ട്. വൈകിയുണർന്ന്, മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരാൾ മുറ്റം കിളയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. നല്ല പ്രായമുണ്ട്. നല്ല പൊക്കമുള്ള മെലിഞ്ഞ ശരീരം. കറുത്ത വർണ്ണം.

എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ നല്ലൊരു പുഞ്ചിരി തന്നു. എനിക്കും ഒരിഷ്ടമൊക്കെ തോന്നി. ഒന്നു ചിരിച്ചിട്ട്, ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
അമ്മ ചോറും കറിയുമൊക്കെയുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. അടുക്കളയിലാകെ പുക നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ അടുപ്പിൽ തിരുകിയ പാതിയുണങ്ങിയ വിറകിനെ പഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് കെട്ടുപോകാൻ തുടങ്ങുന്ന തീ ഊതിക്കത്തിക്കുന്നുമുണ്ട്.
അമ്മയോട് ചേർന്നു നിന്ന് പുന്നാരം പറയുമ്പോൾ,അമ്മ പറഞ്ഞു, "മോൻ അകത്തുപൊയ്ക്കോ. പുകകൊണ്ട് ചുമ പിടിക്കേണ്ട."
എന്റെ ഓടിട്ട വീട്ടിലെ ചെറിയ തീൻമേശയിൽ അമ്മ പ്രഭാതഭക്ഷണം ചൂടോടെ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചു. പുട്ടും കടലയും. അനിയന്മാർ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണും തിരുമ്മി വരുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് സ്കൂളിന് അവധിയാണ്.
ഞാൻ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പുറത്തെന്തോ വാങ്ങാൻ പോയ അച്ഛൻ മടങ്ങിവന്നു. പിന്നെ അമ്മയുമായി പതിവുള്ള സ്നേഹം പിണക്കം. വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്തൊക്കെയോ അച്ഛൻ മറന്നിരിക്കുന്നു. അതുതന്നെ പിണക്കത്തിന്റെ കാരണം. പതിവ് കാഴ്ചകളെങ്കിലും ഒട്ടും അലോസരം തോന്നിയില്ല. എന്നെയും അമ്മ പിണങ്ങാറുണ്ട്, അച്ഛനും.
സന്ധ്യ കഴിയുമ്പോൾ, അച്ഛൻ പണി കഴിഞ്ഞുവരുന്നത് ഞാൻ അനിയന്മാരും അമ്മയും കാത്തിരിക്കാറുണ്ട്. വന്നു കയറുമ്പോൾ, അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ മണ്ണിലിട്ടു വറുത്ത കപ്പലണ്ടിയുടെ ഒരു പൊതിയുണ്ടാവും. കവലയിൽ ഒരാൾ എന്നും കപ്പലണ്ടി വറുത്തു വിൽക്കുന്നുണ്ട്.
കപ്പലണ്ടി എല്ലാവർക്കുമായി അമ്മ വീതം വയ്ക്കും. കഴിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ, ഞങ്ങൾ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ പങ്കിൽ കൈവക്കും. പിന്നെ ചെറിയ വഴക്കുകൾ. ചിലപ്പോൾ അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ കയ്യിൽ നിന്നു കിട്ടുന്ന അടിയിലായിരിക്കും ആ വഴക്കിന്റെ അന്ത്യം. എന്നാലും കിടന്നുറങ്ങുന്നത് ഒന്നിച്ചുതന്നെ. അവിടെയും ഉണ്ടാകും കൊച്ചുപിണക്കങ്ങളും ശകാരവും.
ഞാൻ പറമ്പിൽ പണിയെടുക്കുന്ന മനുഷ്യനെ ജനലിലൂടെ നോക്കിയിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് അടുത്തുവന്ന അമ്മയോട് അതാരാണെന്നു തിരക്കി. അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നു. തേവൻ എന്നാണ് പേര്. അടുത്തെവിടെയോ താമസിക്കുന്നു. അയാളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്മ തേവനപ്പനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു.അകത്തിരുന്ന് കഴിക്കാൻ ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ആ അപ്പുപ്പൻ അകത്തേക്ക് വന്നില്ല.
വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്ന പടിയിലിരുന്ന് ആ മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കഴിച്ച പാത്രം കഴുകിതിരിച്ചു തന്നു. അതും എന്നെ തൊടാതെ. എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.
ഞാൻ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു, "ആ അപ്പൂപ്പനെന്താ അകത്തേക്ക് വരാത്തത്?"
അമ്മ പറഞ്ഞു, " വിളിച്ചാലും കയറില്ല മോനെ. അതാണ് അപ്പൂപ്പന്റെ ശീലം. ആ അപ്പൂപ്പന് ജോലിയുള്ള മക്കളൊക്കെയുണ്ട്. എന്നാലും പണിയെടുക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ല. പണിയെടുക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടല്ല."
വൈകുന്നേരം പണിയെല്ലാം തീർത്തു മടങ്ങുമ്പോൾ, അച്ഛൻ കൂലി എത്രയെന്നു ചോദിച്ചു. ആ മനുഷ്യൻ കൂലിയെത്രയെന്നു പറഞ്ഞില്ല. അച്ഛൻ എത്ര കൊടുത്തുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. കൊടുത്ത കൂലി തൊഴുതു വാങ്ങുമ്പോഴും ആ വൃദ്ധൻ കൂലി കൊടുക്കുന്നവനോട് അകലം പാലിച്ചിരുന്നു. എന്തിനെന്ന് എനിക്കു മനസിലായില്ല.
അയാൾ മടങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അച്ഛൻ മറുപടി തന്നു.അയാൾ താഴ്ന്ന ജാതിയാണെന്ന തോന്നൽ അയാളെ വിട്ടുപിരിയുന്നില്ല.
"നമ്മൾ വലിയ ജാതിയാണോ", ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"ആരും വലിയ ജാതിയല്ല. അതൊക്കെ വെറും തോന്നലുകളാണ്. പക്ഷേ, ശീലങ്ങൾ മറക്കാൻ ചിലർക്ക് കഴിയില്ല. ചിലർ വളരെ കാലമെടുക്കും. കാലങ്ങൾകൊണ്ട് ഉണ്ടായ ശീലങ്ങളല്ലേ."
അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
വാൽകഷണം
---------------------------
ശീലങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനും അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനും ഒരു സമൂഹമുണ്ടെങ്കിൽ,
ശീലങ്ങൾ മാറ്റാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ,
നമുക്കു മോചനമുണ്ടാവില്ല, നാടിനും.
എതിർക്കേണ്ടതിനെ എതിർക്കുകതന്നെ വേണം. മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ വേണ്ടാത്ത ശീലങ്ങളെയും.
--------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി

ഒരു പഴയ കഥ


രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ അടുത്തുതന്നെയുണ്ട്. ആ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു പേടി പരന്നിരിക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഇന്നലെ ചെറിയൊരു വടിയെടുത്ത് അച്ഛൻ അവനെ തല്ലി. കുറുമ്പ് കൂടിയതിനു കിട്ടിയ ചെറിയ ശിക്ഷ. അച്ഛൻ തല്ലുന്ന പതിവില്ല. ദേഷ്യം വന്നാലും "ഉണ്ണികുട്ടാ, ഈ കുറുമ്പു വേണ്ട. അച്ഛന് ദേഷ്യം വരും." എന്നൊരു വാക്കു മാത്രം. അച്ഛന്റെ ദേഷ്യത്തിനും ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ മധുരമാണ്.

അമ്മ അച്ഛനെ എപ്പോഴും ശക്കാരിക്കും, "നിങ്ങളാണ് ഇവനെ വഷളാക്കുന്നത്. എന്തു കുരുത്തക്കേട് കാണിച്ചാലും കൊഞ്ചിക്കും. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതിനെല്ലാം എപ്പോഴും കുറ്റം മാത്രം. കണ്ടാൽ തോന്നും നിങ്ങളാണ് അവനെ പെറ്റതെന്ന് ."

"ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുഞ്ഞല്ലേ? ഇപ്പോഴല്ലേ അവൻ കുറുമ്പ് കാണിക്കേണ്ടത്. അതുപോലെയാണോ നീ." അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം മറുപടി.

എങ്കിലും പതിവില്ലാതെ അച്ഛൻ തല്ലിയപ്പോൾ അവൻ പിണങ്ങി. അമ്മ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും, ജോലിക്കു പോയപ്പോൾ അച്ഛന് റ്റാറ്റ പറഞ്ഞില്ല. ദേഷ്യമുണ്ടായിട്ടല്ല. അച്ഛൻ തല്ലിയില്ലേ. അത് അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിഷമമായിരുന്നു. അമ്മ എപ്പോഴും ഈർക്കിലി പ്രയോഗം നടത്താറുണ്ട്. അതിന് ഒരു ഉറുമ്പ് കടിച്ചതിനപ്പുറം വേദനയൊന്നും അവന് തോന്നാറില്ല.

"എന്നാലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുക്കാമായിരുന്നു." അച്ഛൻ വിഷമിച്ചു പോകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

കൂട്ടുകാരോടൊത്തു കളിച്ചു നടന്നപ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്നിരുന്നതാണ്. അച്ഛന്റെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഇന്നലത്തെ കഥയെല്ലാം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അച്ഛന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളെ തലോടി. അവന് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം തോന്നി.

"പാവം അച്ഛൻ. പിണങ്ങേണ്ടായിരുന്നു. കുറുമ്പു കാണിച്ചിട്ടല്ലേ അച്ഛൻ തല്ലിയത്. ഈ പനിയൊന്നു മാറട്ടെ. അച്ഛന്റെ തോളത്തിരുന്ന്, ഈ നാടു മുഴുവൻ ചുറ്റി തിരിയണം. അങ്ങനെയുള്ള യാത്രയിലാണ് നിറയെ വെള്ളമുള്ള കുളങ്ങളും, ഭംഗിയുള്ള പൂക്കളും ശലഭങ്ങളുമെല്ലാം അവന്റെ സന്തോഷമായത്.

ഇന്നലെ കളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിയപ്പോൾ തുടങ്ങിയ പനിയാണ്. അമ്മ രണ്ടു വീടിനപ്പുറത്തുള്ള വലിയ വീട്ടിൽ പോയി പനിയുടെ വിവരം ഫോണിൽ അച്ഛനെ അറിയിച്ചു. ഈ നാട്ടിൽ അവിടെ മാത്രമേ ഫോണുള്ളൂ.

അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തു മടങ്ങിയെത്തി. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ അവന്റെ അടുത്തെത്തി. എങ്ങനെയാണ് അച്ഛൻ ഇത്രവേഗം പറന്നെത്തിയത്. അതും സൈക്കിളിൽ.

"ഉണ്ണിക്കുട്ടനെവിടെ? പനി കൂടുതലുണ്ടോ?"മുറിയിലേക്ക് കടക്കും മുൻപേ അച്ഛൻ അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നത് അവൻ നേരിയ മയക്കത്തിലും കേട്ടു.

അവന്റ നെറ്റിയിൽ അമ്മ ഒരു നനഞ്ഞ തുണി ഇട്ടിരുന്നു. അമ്മ മരുന്നും കഴിപ്പിച്ചിരുന്നു.

അച്ഛൻ ഓടിവന്ന്‌ അവൻ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവൻ കണ്ണു തുറന്നുനോക്കി. അച്ഛന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛൻ കരയുന്നത് ഇതിനുമുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ല. എന്തിനാണ് അച്ഛൻ കരയുന്നത്. അവനു മനസിലായില്ല.

"കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പനിക്ക്‌ കുറവുണ്ട്." അമ്മ അച്ഛനോട്‌ പറയുന്നത് അവൻ കേട്ടു.

അപ്പോൾ കൂടെയിരുന്നതാണ് അച്ഛൻ. ഇതുവരെ അടുത്തു നിന്നു മാറിട്ടില്ല. പാവം അച്ഛൻ. ഇന്നലെ പിണങ്ങേണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി.

അമ്മയും അടുത്തേക്കു വന്നു.

"നിങ്ങൾക്കെന്താ പറ്റിയത്. അവനൊരു പനി വന്നതല്ലേയുള്ളൂ. കുട്ടികാലത്ത് ഇതൊക്കെ ഒരു പതിവുള്ളതല്ലേ?" അമ്മ ചോദിച്ചു.

"ഇന്നലെ ജോലിസ്ഥലത്ത് പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത കണ്ടു. ഒരു കുട്ടി മരിച്ച വാർത്ത. ഒരു പനി വന്നിട്ട്. ആശുപത്രിയിൽ എത്തും മുൻപേ മരിച്ചു." അച്ഛൻ അതു പറയുമ്പോൾ രണ്ടു തുളളി കണ്ണുനീർ അവന്റ നെറ്റിയിലെ തുണിയിലേക്ക് അടർന്നു വീണു. "

ആ കണ്ണുനീരിന് ഏതു പനിയും അകറ്റാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

വാതിൽ തുറന്ന് നേഴ്‌സ് മുറിയിലേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അയാൾ പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.

"എന്താ സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുകയാണോ? അച്ഛനെ നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം. പനിയും മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി വീട്ടിൽ പോയി വിശ്രമിച്ചാൽ മതി."

ആശുപത്രിയിലെ കട്ടിലിൽ അല്പം നിവർന്നിരുന്ന്‌ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു,"നിനക്കു ജോലിക്കു പോകണ്ടേ? ഇന്നും ലീവാണോ? എനിക്കൊന്നുമില്ല കുട്ടാ. പകൽ കൂട്ടിരിക്കാൻ നിന്റെ അമ്മയുണ്ടല്ലോ? "

അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ ഇപ്പോഴും അതെ വാത്സല്യം. പഴയ ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ തോളത്തിരുത്തി നടന്ന വാത്സല്യം.
----------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
----------------------------------------------------

ഒരു പുതിയ അനുഭവം


ടീവിയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള ആപ്പിന്റെ പരസ്യത്തിലെ നേർവഴിക്കല്ലാത്ത പ്രവണതയെ ഞാൻ ഇന്നലെ എന്റെ രചനയ്ക്ക് പ്രമേയമാക്കിയിരുന്നു. ആ പോസ്റ്റ്‌ എന്റെ വാളിൽ ഇട്ടു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ "എന്റെ രചന ഫേസ്ബുക്ക്‌ സമുദായത്തിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്നതല്ലെന്നും. ആ പോസ്റ്റ്‌ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്നും, മറച്ചു വച്ചുവെന്നും. അഭിപ്രായം പറയണമെന്നും" ഫേസ്ബുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു കുറിപ്പു വന്നു. അതും പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ. എനിക്കു കിട്ടിയ ലിങ്കിൽ കയറി എന്റെ വിസമ്മതം ഞാൻ അറിയിച്ചു. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ്, ഫേസ്ബുക്ക്‌ എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ പുനസ്ഥാപിച്ചു തന്നു. എന്റെ നിസാരമായ ഒരു വിമർശനം, അതും മലയാളത്തിൽ എഴുതിയത്, ആരെയൊക്കെയോ ചൊടിപ്പിച്ചിരിക്കാം. അവർ അതു റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്തിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു നടപടി ഫേസ്ബുക്ക് എടുക്കില്ലല്ലോ? എന്റെ വിയോജനകുറിപ്പും എഴുതിയതിലെ ആശയവും പരിഗണിച്ച് പോസ്റ്റ്‌ പുനസ്ഥാപിച്ച ഫേസ്ബുക്കിന് നന്ദി.

നിസാരനായ എന്നോടുപോലും ഇത്രയേറെ അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കുന്ന മനസുകളോട് എന്താണ് പറയേണ്ടത്? അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം അവരുടെ മാത്രം കുത്തകയാണോ? കുത്തക കമ്പനികളുടെ ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ആരും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പറയരുതെന്നാണോ ഞാൻ മനസിലാക്കേണ്ടത്?

ഇന്നലെ ഞാൻ ഇട്ട പോസ്റ്റും താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
---------------------------------------------------------------------
വിദ്യയും പരസ്യവും
------------------------------------ 

"ഇഷ്ടമല്ലപ്പയ്ക്കുമമ്മയ്ക്കുമെൻ മോദം."
ഓതുന്നു ചാനൽ പരസ്യത്തിലൊരു കുഞ്ഞ്.
ഒട്ടും തിരുത്താതെ, വിൽക്കുവാൻ വച്ചതിൻ
മേണ്മകളോതി മറയും പരസ്യവും.
കുട്ടിയ്ക്കു വിദ്യയെളുപ്പത്തിലോതുന്നൊരാ-
പ്പിൻ പരസ്യമാണെന്നതുമോർക്കുക.
ആരുടെ മോദം കൊതിച്ചു നാം പായുന്നു,
രാവും പകലുമെന്നോർക്കുകെൻ കൂട്ടരേ.
പണമെറിഞ്ഞിന്നു നാമേകുന്ന വിദ്യയും
പാമ്പിനേക്കാളും വിഷമുള്ളതാവുകിൽ,
എന്തിനായോടുന്നതാപ്പൊന്നു വാങ്ങുവാൻ
വേണ്ടും പണമതു നേടുവാനല്ലയോ?
ആപ്പിൻ പരസ്യത്തിനെത്തുന്ന താരത്തി-
നേകുന്ന കൂലിയും നാം തന്നെ നൽകണം.
ഒക്കെയും കഷ്ടതയില്ലാതറിയണം,
കഷ്ടത കുട്ടിയറിയേണ്ടതല്ലപോൽ.
ജീവിതം മോദമല്ലെന്നുമെന്നോതുന്ന 

പാഠം പകർന്നിടാനാരുണ്ടു മണ്ണിതിൽ.
---------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
---------------------------------------------------------

വെറുമൊരു സ്വപ്നം(കവിത)


ദൈവം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ
പുരോഹിതൻ
ദേവാലയമടച്ചിട്ടു,
ദൈവം
പുറത്തുപോയതറിയാതെ.
വഴിയരികിൽ
തണുത്തു വിറച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞിന്
ദൈവം
സ്വന്തം വസ്ത്രം കൊടുത്തു.
പഴകിയ വസ്ത്രം
പകരം വാങ്ങി ധരിച്ചു.
ദൈവം
ദേവാലയത്തിനു മുന്നിൽ
പുരോഹിതനെ കാത്തിരുന്നു.
പുലരിയിൽ
ദൈവത്തെയാട്ടിയോടിച്ച്,
പുരോഹിതൻ
ദേവാലയം തുറന്നു.
വസ്ത്രം വാങ്ങിയ കുഞ്ഞിനെ
നിയമപാലകർ തുറുങ്കിലടച്ചു,
വിലകൂടിയ വസ്ത്രം കവർന്ന കുറ്റത്തിന്.
വഴിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ
മുഷിഞ്ഞ രൂപം
കുഞ്ഞിനു കൂട്ടായി,
അത് ദൈവമായിരുന്നു,
അവനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവം.
ചൂരലിന്റെ പാടുകൾ കണ്ട്
ദൈവം കരഞ്ഞു.
ദേവാലയത്തിൽ
ആരാധന നടക്കുകയായിരുന്നു,
അപ്പോഴും.
--------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
--------------------------------------------------------

ചിതയൊരുങ്ങുമ്പോൾ (കവിത)


വായ്ക്കരിയിട്ടില്ല.
മരിച്ച സ്വപ്നത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ചിത,
ക്ഷമ തെല്ലുമില്ലാതെ ചോദിക്കുന്നു,
"എന്തേ താമസം? "
"മുഴുവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല
കുറച്ചുകൂടി മരിക്കാനുണ്ട്
കാത്തിരിക്കൂ. "
മറുമൊഴി പറഞ്ഞതാര്?
മുഖമോർമ്മയില്ല.
അന്ത്യാഭിലാഷമെന്താവും?
ചിതയിലേക്കെടുക്കരുതെന്നോ?
ഒരിക്കൽ കൂടി
ചുംബിച്ചുണർത്തണമെന്നോ?
പ്രിയ സ്വപ്നമേ,
ഞാനെന്നോ മരിച്ചവൻ.
എന്നും ചുംബിച്ചുണർത്തിയത്
നീയല്ലേ?
വരണ്ട ചുംബനങ്ങൾക്ക്
നിന്നെയുണർത്താനാകുമോ?
ചിതയൊരുക്കിയവർ കാത്തിരിക്കുന്നു.
അവർക്കു
വേറെയും പണിയുണ്ടത്രേ?
കാലം തെറ്റി പിറന്നവർക്കുള്ള വിധി,
ഇതാണത്രേ?
നമുക്കു മരിക്കാം,
ചിതയിൽ മെല്ലെയെരിഞ്ഞ്,
മരണം വരിക്കുന്ന ഭൂമിയെപ്പോലെ.
നിനക്കും
എനിക്കും ജന്മം തന്നത്
അമ്മയാണല്ലോ?
ഭൂമിയാണല്ലോ?
നമുക്കു മിഴികളടയ്ക്കാം.
-------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി

കാവൽക്കാരൻ

Image may contain: Siraj Sarangapani
------------------------
മധുവിധുനാളിൽ എതൊരാണിനെയുംപോലെ മുറിയിൽ വച്ച്, അവൻ അവളെ സ്പർശിച്ചു.
അവൾ അലറി, "തൊട്ടുപോകരുതെന്നേ.
ഞാനൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. മറ്റാരും എന്നെ തൊടരുത്. "
അവനൊന്നു ഞെട്ടി. പിന്നെ ചോദിച്ചു, "എങ്കിൽ, എന്തിനെൻ്റെ ഭാര്യയായി. ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ലല്ലോ?"
കരം പിൻവലിച്ചതുകൊണ്ട് അവൾ ശാന്തയായി. മെല്ലെ പറഞ്ഞു, "അവൻ അവധിക്ക് വരുംവരെ എനിക്കൊരു കാവൽ വേണം. അതിനാണ് ഈ വിവാഹം. എനിക്കറിയാം നീ സ്നേഹമുള്ളവനാണെന്ന്. നിന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അതെന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു."
"എങ്കിൽ നമുക്ക് പിരിയാം, നിയമപരമായി. ", ശബ്ദമുയർത്താതെയാണ് അവനതു പറഞ്ഞത്.
ഈ മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നപോലെ അവൾ പറഞ്ഞു, " നിങ്ങൾക്കതിന് കഴിയില്ല. അതിനു ശ്രമിച്ചാൽ, പീഡനത്തിന് അകത്താകും.
സഹകരിച്ചാൽ നിൻ്റെയച്ഛനമ്മമാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട മകളായി ഞാനുണ്ടാകും. അവൻ വരുംവരെ. അവരുടെ ദൈവം അവർക്കൊരു മകളെ കൊടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ? . "
അവൻ മൗനത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ ചോദിച്ചു, "നിനക്ക് അവനാരെന്നറിയേണ്ടേ?"
അവൻ പറഞ്ഞു, "വേണ്ട, അവനോടൊപ്പം പോകുമ്പോൾ ഒരുപകാരം ചെയ്യണം. അച്ഛനുമമ്മയ്ക്കും കൊടുക്കുന്ന ചോറിൽ കുറച്ചു വിഷം കൂടി ചേർക്കണം. അവരറിയരുത്, ഈ മകളുടെ ചതി. അവർ സന്തോഷമായി മരിക്കട്ടെ. നിന്നെ സ്നേഹിച്ചെന്ന തെറ്റെ അവർ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. എനിക്കു വേണ്ടി നിന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചതും അവരാണ്. അവർക്കിഷ്ട്ടപ്പെട്ടതൊന്നും എനിക്കിഷ്ട്ടമാകാതിരുന്നിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ നിനക്കു തോന്നും, ഞാനൊരു മണ്ണുണ്ണിയാണെന്ന്. നിനക്കറിയില്ല, എൻ്റെ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അവർ എതിരായിരുന്നിട്ടില്ല. മകന് വഴിതെറ്റില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അവർക്ക് പറ്റിയ ചെറിയൊരു തെറ്റ് അവരറിയരുത്. അതോർത്ത് അവർ വിഷമിക്കേണ്ടി വരരുത്. അവർ സന്തോഷമായി മരിക്കട്ടെ. "
ഇപ്പോൾ ഞെട്ടിയത് അവളായിരുന്നു. ഒരാളെ സ്നേഹിച്ച തെറ്റിന്, ഇടിച്ചും തല്ലിയും മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ട സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരെ മാത്രമേ അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ, ഇതുവരെ.
അടുത്തനിമിഷം അവളുടെ മൊബൈലിൽ ഒരു വിളിവന്നു. അവൾ തെളിഞ്ഞുവന്ന പേര് നോക്കി. അതവളുടെ കാമുകനെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവളെ തനിച്ചു വിട്ട് അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്മ പതിവില്ലാതെ ശകാരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെയടുത്തെത്തി, " നീ മോളെ ശകാരിച്ചോ? അവളവിടെ കിടന്നു കരയുന്നുണ്ടല്ലോ? "
അവൻ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ, അവൾ കണ്ണീരെല്ലാം തുടച്ചു, നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു.
"എന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ വരാമോ? എനിക്കു കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ട്. " അവൾ ചോദിച്ചു.
അവളിൽ എന്തോ മാറ്റമുണ്ടെന്നു അവനു തോന്നി.
"വരാം. " അവൻ പറഞ്ഞു.
മെല്ലെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, "എന്നെ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണോ? "
"അതിനിനി പ്രസക്തിയില്ലല്ലോ? അവനെന്തു പറഞ്ഞു."അവൻ ചോദിച്ചു.
"നിൻ്റെ എച്ചിൽ അവനു വേണ്ടെന്ന്. എച്ചിലും അമൃതും തിരിച്ചറിയാത്തവൻ. കുറ്റം പറയുന്നില്ല. കുറച്ചു മുൻപുവരെ ഞാനും അവനെപ്പോലെ ആയിരുന്നല്ലോ?"
അവളുടെ കവിളിൽ ഒരു നാണത്തിന്റെ ശോണിമ പടരുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
"എനിക്കു തൊടാമോ? പീഡനമാകുമോ?"അവൻ ചോദിച്ചു.
"ഇനി തൊട്ടില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഓടിവന്നു കെട്ടിപിടിക്കും."പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴെക്കും അവളുടെ തല അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു.
--------------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി

അന്ത്യാഭിലാഷം

Image may contain: 2 people, including Siraj Sarangapani, selfie and closeup
--------------------------
ബൈക്കിൽ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. പെട്ടന്ന് ഒരു കാറിൽ തട്ടി, അയാളും ബൈക്കും താഴെവീണു. കാറുകാരൻ തന്നെ അയാളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. ചെറിയ പരിക്കുകളേയുള്ളൂ.
ഡോക്ടർ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു, "മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹം സാധിക്കാനുണ്ടോ"
അയാൾ ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു, " ചെറിയ പരിക്കല്ലേയുള്ളൂ. എന്തിനാ മരണത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നത്?"
ഡോക്ടർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "നിനക്കു രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല. ബൈക്ക് അപകടത്തിലായാൽ മസ്തിഷ്കമരണമാണ് ഇവിടത്തെ പതിവ്. നിന്നെ കാറിടിച്ചിട്ടത് ഞങ്ങളുടെ ഏജന്റാണ്. കൊല്ലുന്നതിനുമുമ്പ് അന്ത്യാഭിലാഷം ചോദിക്കാറുണ്ട്. അതൊരു ചടങ്ങാണ്. "
---------------------------------------------------------
സിരാജ് ശാരംഗപാണി
-----------------------------------------------------------

ചാഞ്ഞമരം.

Siraj Sarangapani's Profile Photo, Image may contain: 2 people, including Siraj Sarangapani, selfie and closeup
---------------------
മാവിൻ്റെ തൈ നടുമ്പോൾ അവൾ അയാളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു," ഞാൻ പോയാലും ഈ മാവ് ഇവിടെ പടർന്നു പന്തലിച്ചുനിൽക്കും, നിങ്ങൾക്കു കൂട്ടായി."
"നീയെവിടെ പോകാൻ. അടുത്ത കവലയിൽ പോയാൽപ്പോലും വഴിതെറ്റുന്ന ആളാണ്, ഒറ്റയ്ക്ക് പോവാൻ പോകുന്നത്. " , അയാൾ ഭാര്യയെ വാക്കുകൾകൊണ്ടു പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
"നോക്കിക്കോ ഞാൻ പോകുംവരെയേയുള്ളൂ ഈ കളിയാക്കലൊക്കെ. പോയി കഴിയുമ്പോൾ അറിയാം.", അവൾ പിണക്കത്തോടെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
"പോയാലെന്താ, ഈ മാവില്ലേ കൂട്ടിന്.", അയാൾ വീണ്ടും അവളെ കളിയാക്കി.
മക്കളെല്ലാം പോയി തനിച്ചാകുമ്പോൾ ഇത്തരം പിണക്കങ്ങൾ ഒരു പതിവായിരുന്നു. മക്കൾ പ്രായമായാൽ, അവർ വിവാഹിതരായാൽ, അച്ഛമ്മമാർ അടങ്ങിയിരിക്കണമെന്നത്രെ ലോകനിയമം. പ്രായമായെങ്കിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന് ഒട്ടും പ്രായമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് അവളെ വേഗം മുകളിലേക്ക് വിളിച്ചത്. പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തോട് അയാൾ സങ്കടത്തോടെ എന്നും ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാറുണ്ട്. ദൈവം ഉത്തരം പറയാത്തതുകൊണ്ടാവും, അയാൾ എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
തനിച്ചാവുമ്പോൾ അയാൾ പടർന്നു പന്തലിച്ച മാവിൻ്റെ താഴെ ചെന്നിരിക്കും. കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ, ഇലകളുടെ മർമരങ്ങളിൽ അയാൾ അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു. അയാളും എന്തൊക്കെയോ മറുപടി പറയാറുണ്ട്. ഇതു കണ്ടിരിക്കുന്ന മകൻ്റെ കുഞ്ഞ് മുത്തശ്ശനെ കളിയാക്കാറുണ്ട്. അപ്പോൾ അയാൾ പറയും, മുത്തശ്ശി അവൻ്റെ വിശേഷം ചോദിക്കയാണെന്ന്. അവന് സന്തോഷമാകും, ഒപ്പം സങ്കടവും. അവൻ ജനിക്കുംമുമ്പേ അയാളുടെ പ്രിയതമ ഈ ലോകം വിട്ടുപോയിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ പോകവേ, മുത്തശ്ശിയുടെ ശബ്ദം അവനും പരിചിതമായി.
"മാവിന് ഒരു വശത്തേക്ക് ഒരു ചായ്‌വുണ്ട്. വെട്ടിക്കളയാം. അതാ നല്ലത്.എപ്പോഴാണ് മറിഞ്ഞു വീഴുന്നതെന്നറിയില്ല." ഒരു ദിവസം മകൻ പറയുന്നതു കേട്ടു.
അയാളൊന്നു നടുങ്ങി. അവൾ എന്നും വരുന്നത് ആ മാവിലാണ്. അവളില്ലാതെ... അയാൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻപോലും കഴിയാത്ത കാര്യം. കേട്ടു നിന്ന കുഞ്ഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കി. അങ്ങനെ മാവിന് ആയുസ്സ് നീട്ടിക്കിട്ടി.
അന്ന് പതിവുള്ള ഉത്സാഹമില്ലാതെ, ക്ഷീണിതനായി അയാൾ നേരത്തെ കിടന്നു.
"ഇന്ന് നല്ലമഴയുണ്ട്, കാറ്റും. മാവിൻ്റെ ചില്ലകൾ വല്ലാതെയുലയുന്നുണ്ട്. വീഴാതിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു. " മകൻ പറയുന്നത് അയാളും കേട്ടു. വീഴരുത് എന്ന് മകനും ആഗ്രഹിക്കുണ്ടെന്ന് അയാൾക്കും അറിയാം. മകന് അയാളോടെന്നും സ്നേഹമായിരുന്നു. അയാളുടെ ഒരു കാര്യത്തിനും അവൻ മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. മരുമകളും അങ്ങനെതന്നെ. കൊച്ചുമകൻ എന്നും ഉച്ചയ്ക്ക് മുത്തശ്ശൻ്റെ തോളിൽകിടന്നാണ് ഉറക്കം, മുത്തശ്ശിയുടെ താരാട്ടും കേട്ട്.
അയാൾക്ക് പതിവില്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നി.
"നേരം വെളുക്കട്ടെ. ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാം. എത്ര പറഞ്ഞാലും അച്ഛൻ സമ്മതിക്കില്ല, ഇനിയിപ്പോൾ സമ്മതമൊന്നും നോക്കണ്ട. നല്ലൊരു ചെക്കപ്പ് നടത്താം." മകൻ അയാളുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന്, മരുമകളോട് പറയുന്നത് അയാൾ പാതിമയക്കത്തിൽ അയാൾ കേട്ടു. സ്നേഹത്തിൻ്റെ കുളിരിൽ അയാൾ നന്നായൊന്നുറങ്ങി.
മഴ ശക്തമായി പെയ്തു. ചാഞ്ഞുനിന്ന മാവ് വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ മണ്ണിനോട് വേർപെട്ട് നിലത്തുവീണു. മറിഞ്ഞുവീണ മാവ് വെട്ടിമുറിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ചിലർ. പുലരിയിൽ അയാൾ ഉണർന്നിരുന്നില്ല. അയാൾക്ക് തണൽ വിരിച്ച മാവിനെ, അയാളുടെ ചിതയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവർ. മാവ് ചാഞ്ഞിരുന്നത് അയാളുടെ മനസിലേക്കാണെന്ന്, അമ്മ മരിച്ചപ്പോഴെ അയാളുടെ മകൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
അച്ഛനും അമ്മയും ഒന്നിച്ചാണ് പോയതെന്ന് മകനു തോന്നി. അനാഥനായതിൻ്റെ വേദന മകനറിഞ്ഞു. തോളിൽ കരഞ്ഞു തളർന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിൻ്റെ മുടിയിൽ, മകൻ മെല്ലെ തലോടിയിരുന്നു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു.
-----------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
-----------------------------------------------

ബോംബ്

Image may contain: 1 person, smiling, eyeglasses, outdoor and closeup
---------------
അരുണയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഏതോ ഒരു വിഷാദം അയാളെ പിടികൂടിയിരുന്നു. പിരിയുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, "ഇന്ന് നീയൊരു കഥയെഴുതണം. പതിവുള്ള പ്രേമകഥകൾ വേണ്ട".
"കഥയ്ക്കുള്ളതെല്ലാം നീയിന്നു തന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ.", അയാൾ പറഞ്ഞു.
കാർ മെല്ലെ ഓടിച്ചു കവലയിലെത്തിയപ്പോൾ, ഒരു യുവാവും യുവതിയും കാർ നിർത്തുവാൻ കൈ കാണിച്ചു. കാർ നിർത്തിയപ്പോൾ യുവാവ് അടുത്തുവന്നു.
യുവാവ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, " ഞങ്ങളെ ഒന്ന് ടൗണിൽ വിടാമോ? ഇവിടെ നിന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്. ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം വീട്ടുകാർക്ക് സമ്മതമല്ല, ഒളിച്ചോടുകയാണ്. "
"കയറിക്കോ, ടൗണിൽ വിടാം.", അയാൾ പറഞ്ഞു.
അവർ നന്ദി പറഞ്ഞ് കാറിൻ്റെ പിൻസീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു. എത്രദൂരം പോയെന്നറിയില്ല. വഴി വിജനമായിരുന്നു. പെട്ടന്ന്, പിന്നിലിരുന്ന യുവാവ് ഒരു തോക്ക് അയാളുടെ തലയിൽ ചേർത്തു വച്ചു.
യുവാവ് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, " മിണ്ടാതെ വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങിക്കോ? ഇല്ലെങ്കിൽ തല പൊട്ടിച്ചിതറും. ഞങ്ങൾക്കു രക്ഷപെടാൻ ഈ കാറ് വേണം. അനുസരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്."
ഒരുവേള ഞെട്ടിയെങ്കിലും, ഏതോ ധൈര്യം അയാളിൽ നിറഞ്ഞു.
"കൊന്നോളൂ, മരണത്തിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ എൻ്റെ കാല് ബ്രേക്കിൽ അമർന്നാൽ ഈ കാറും നമ്മളും ഒരായിരം കഷ്ണങ്ങളായി ചിന്നിച്ചിതറും. പിന്നെ നീയുണ്ടാവില്ല, നിൻ്റെ കാമുകിയും. കാറിൽ ബോംബ് വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ തന്നെ വച്ചതാണ്. ഞാൻ മരിക്കാനിറങ്ങിയതാണ്. അടുത്തമാസം എൻ്റെ കാമുകിയുടെ മോതിരം മാറ്റമാണ്. ഗൾഫിലാണ് വരൻ. അവളില്ലാതെ എനിക്കൊരു ജീവിതമില്ല. ഇതെൻ്റെ അവസാനത്തെ ദിവസമാണ്.", വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു അയാളുടെ മൊഴികൾ.
യുവാവിൻ്റെയും യുവതിയുടെയും മുഖത്ത് ഭീതി പടരുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
അവർ ദയനീയമായി യാചിച്ചൂ, " ഞങ്ങളെ തുറന്നു വിടൂ, ഞങ്ങൾക്കു ജീവിക്കണം."
"എന്തിന്? ഇവൾക്കൊരു വസ്ത്രം വാങ്ങാനുള്ള പണം പോലും നിൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടോ? എൻ്റെ പാഴ്ജന്മം ഇവിടെ തീരുമ്പോൾ, നിങ്ങളും കൂട്ടിനു വേണം. നിങ്ങളും വെറും പാഴ്ജന്മമാണല്ലോ?" അയാളുടെ ശബ്ദം അപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നു.
അവർ ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി.
അയാൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു, " ഇനി എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. കാറിൻ്റെ വാതിലുകൾ ഞാൻ പാസ്‍വേഡ് ഇട്ടു പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. തലയിൽ ഏതോ മരവിപ്പു പടരുന്നു. എനിക്കൊന്നും ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല."
അവരുടെ കരച്ചിൽ പേടിച്ചരണ്ട തേങ്ങലായി. ഒരു നിമിഷം യുവാവ് വെടിയുതിർത്തു. അയാളുടെ തല പൊട്ടിച്ചിതറി.
പെട്ടന്നാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. അയാൾ എഴുത്തിൻ്റെ മയക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു. അരുണയാണ് വിളിച്ചത്.
" കഥയെവിടെ? എനിക്കിപ്പോൾ വായിക്കണം." അവൾ പറഞ്ഞു.
അയാൾ കടലാസിലേക്കു നോക്കി. എന്തൊക്കെയാണ് എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചതെന്നോർത്ത് അയാളൊന്നു ഞെട്ടി. നിമിഷം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "എഴുതിയത് ഫോട്ടോയിലാക്കി ഇപ്പോൾ വാട്സാപ്പിൽ തരാം."
എഴുതിയതു മൊബൈൽ ക്യാമെറയിൽ പകർത്തി അരുണയ്ക്കു അയച്ചുകൊടുത്തു.
രാവിലെ അരുണയുടെ ഫോൺവിളി കേട്ടാണ് അയാൾ ഉണർന്നത്. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
" ഞാൻ പേടിച്ചൂ. നീ രാവിലെ കാറെടുത്തിറങ്ങിയെന്ന്.", അവൾ പറഞ്ഞു.
"നീയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്. കഥയെങ്ങിനെയുണ്ട്?" അയാൾ ചോദിച്ചൂ.
" നീയെങ്ങിനെയാണ് എൻ്റെ കല്യാണക്കാര്യം അറിഞ്ഞത്. അതും ഞാൻ പോലും അറിയുന്നതിനു മുൻപ്. " അവൾ ചോദിച്ചൂ.
അയാൾ ഒരു നിമിഷം പ്രതിമപോലെ നിന്നുപോയി.
"നിൻ്റെ കഥ വായിച്ചൂ. രസം തോന്നിയപ്പോൾ ചേട്ടനെ കാണിക്കാൻ ചെന്നതാണ് ഞാൻ. ചേട്ടൻ്റെ മുറിയിൽ എൻ്റെ കല്യാണക്കാര്യം ചർച്ചചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഒപ്പം നിന്നെയില്ലാതാക്കാനും. നീ ജീവിച്ചിരുന്നാൽ അവരുടെ ഉദ്ദേശം നടക്കില്ലെന്നു അവർക്കറിയാം. സൂക്ഷിക്കണം. നിൻ്റെ കാറിൽ ബോംബ് വച്ചിട്ടുണ്ട്.
നഗരത്തിൻ്റെ നടുവിൽ നീയും നിൻ്റെ കാറും പൊട്ടിത്തെറിയ്ക്കാൻ. ഉടനെ പോലീസിൽ അറിയിക്ക്. ഞാൻ ഏതു കോടതിയിലും സത്യം പറയാം. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം." അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞതായിരുന്നു.
--------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി
--------------------------------------------------------

പ്രേമം പുതുവഴികളിൽ



"കാലമെത്രയായ്‌ കാത്തിരിപ്പൂ.
പ്രേമമെന്നു ഞാൻ ചൊല്ലിയില്ലേ?
പ്രേമമേകുവാനാവുകില്ലേ?
വേണ്ട ഭംഗിയെനിക്കുമില്ലേ "
"പ്രേമമെന്നു ഞാൻ ചൊല്ലിയില്ല,
സ്നേഹമെന്നെ മൊഴിഞ്ഞതുള്ളൂ.
എന്റെ പ്രേമം കൊടുത്തുപോയ് ഞാൻ
പങ്കുവയ്ക്കുവാനാവുകില്ലാ."
"നിന്റെ പ്രേമം തകർത്തിടും ഞാൻ
എന്റെയാശയെനിക്കു മുഖ്യം.
ആശ തോന്നിയതൊന്നുമെന്നെ
വിട്ടുപോയ ചരിത്രമില്ല."
"ആർത്തിയാണു നിൻ കണ്ണിലിപ്പോൾ
പ്രേമമല്ലെന്നറിയുക നീ.
ആർത്തിയേറെ വളർന്നിടുമ്പോൾ
പോയ്മറയുന്നു സ്നേഹമെല്ലാം."
"വാക്കുകേട്ടു നടക്കുവാനായ്
ആരുമെന്നോട് ചൊല്ലിയില്ല.
വാക്കുകേട്ടു നടന്ന ശീലം
ഇല്ലെനിക്കെന്നറിയുക നീ."
"നീ വളർന്നതിൻ ദോഷമാവാം,
കുറ്റമോതുവാനാവുകില്ല.
നന്മയുള്ളിൽ വളർത്തുവാനായ്
അച്ഛനമ്മമാർ ഓർത്തിടേണം."
കേട്ടിടേണ്ട നിൻ പാഴ്‌വചനം,
നിന്റെ പ്രേമം തകർത്തിടും ഞാൻ.
എന്റെയാശയെനിക്കു മുഖ്യം,
തോൽക്കുവാനെനിക്കാവുകില്ല.
-------------------------------------------------------
--- സിരാജ് ശാരംഗപാണി 

നമ്മൾ കാണാതെ പോവുന്നത്


അക്വേറിയത്തിൽ സ്വർണമൽസ്യങ്ങൾ നീന്തിനടക്കുന്നു. സുന്ദരമായകാഴ്ച.
പെട്ടന്നാണ് അക്വേറിയത്തിൻറെ അടിത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന കറുപ്പിൽ വെള്ള വരകളുള്ള, പുറത്തേക്കു തള്ളിയ കണ്ണുകളുള്ള മൽസ്യം ശ്രദ്ധയിൽ വന്നത്.
അക്വേറിയത്തിൽ വരുന്ന പൂപ്പലുകളെ നക്കിത്തിന്നു ജീവിക്കുന്ന ഒരു മൽസ്യം. ആരും ഇതിനെ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ഇതിനു സ്വർണമൽസ്യത്തിന്റെ തിളക്കമില്ല. ഇവരില്ലെങ്കിൽ അക്വേറിയം മലിനമാവും. സ്വർണമൽസ്യം കാഴ്ച്ചയിൽ തിളക്കമില്ലാത്തതാവും, ചത്തുപോയെന്നും വരും. തിളക്കമുള്ളവയുടെ പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ, തിളക്കത്തിനു പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ കറുത്ത നന്മകളെയും ശ്രദ്ധിക്കുക. ഈ നന്മകളാണ് ഭൂമിയെ സുന്ദരമാക്കുന്നത് , തിളങ്ങുന്ന വസ്തുക്കളല്ല.
മനുഷ്യന്റെ കാര്യവും ഇങ്ങനെയല്ല. എത്രയെത്ര നന്മകളാണ്, തിളക്കങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പായുന്ന നമ്മൾ കാണാതെ പോവുന്നത്. ഒടുവിൽ എല്ലാ തിളക്കങ്ങളും മാലിന്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വൃത്തിയാക്കാൻ ഇങ്ങനെ കുറെ നന്മകളും -- ആരുടേയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ.

By: Siraj Sarangapani

ഒരു KSEB കഥ


ഒരു kseb കഥ. അല്ല സംഭവം. കുറച്ചു വർഷം മുൻപ്, കളമശ്ശേരിയിലെ ലോഡ് ഡിസ്പാച്ച് സെന്ററിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന കാലം. ഷിഫ്റ്റ് ഡ്യൂട്ടി ആണ്. ഒരു ദിവസം മൂന്ന് ഷിഫ്റ്റ്. രാത്രി ഷിഫ്റ്റ് വളരെ വിഷമകരമാണ്. ഉള്ള സമയം മുഴുവൻ മുന്നിൽ വലിയ സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ വൈദ്യതിയുടെ ഒഴുക്കിൻറെ ചിത്രം നോക്കി വൈദ്യതി ഉൽപ്പാദനവും പ്രസരണവും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഒരു ഷിഫ്റ്റിലും മൂന്ന് പേർ ഉണ്ടാവും. ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് എഞ്ചിനീയർ, ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് എഞ്ചിനീയർ, ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവ് എഞ്ചിനീയർ. എക്സിക്യൂട്ടീവ് എഞ്ചിനീയർ ആണ് ലീഡർ.
ഇനി കഥയിലേക്ക്‌ വരാം. ഒരു രാത്രി ഷിഫ്റ്റ് തുടങ്ങുന്നു. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അറിയുന്നു "നാളെ ഹർത്താൽ'' ആണെന്ന സത്യം. വനിതയായ ടീം ലീഡർ ആകെ പ്രശ്നത്തിലായി. രാവിലെ വരേണ്ടയാൾ വന്നില്ലെങ്കിൽ രാവിലെ ഏഴു മണിക്കുശേഷവും ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഇരിക്കേണ്ടിവരും. വീട്ടിലെ കാര്യമെല്ലാം അവതാളത്തിലാകും. രാവിലെ വരേണ്ട ആളിനെ വിളിച്ച്‌ "അയാൾ വരുമെന്നറിഞ്ഞതോടെ" സമാധാനമായി. രാവിലെ വരേണ്ടത് വളരെ രസികനായ ഒരാൾ ആയിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് നേരം പുലർന്നു. വരേണ്ടയാൾ കൃത്യസമയത്തു തന്നെ എത്തി, പക്ഷെ അകത്തേക്ക് കടന്നില്ല. ഗ്ലാസ് ഇട്ട വാതിലൂടെ പുതിയ ലീഡറെ അസിസ്റ്റന്റ് എഞ്ചിനീയർ ആയ ഞാനും അസിസ്റ്റന്റ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് എഞ്ചിനീയറും കണ്ടു.
പുതിയ ലീഡർ "മിണ്ടരുത്" എന്ന് അടയാളം ഞങ്ങളെ കാണിച്ചിട്ട് രാത്രിയിലെ ലീഡറെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, " അയ്യോ എനിക്കിറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല. വഴിയിൽ മുഴുവൻ ഹർത്താലുകാർ ബ്ലോക്ക് ചെയ്യുന്നു. ഈ ഷിഫ്റ്റ് കൂടി ഒന്നിരിക്ക്. ഞാൻ വൈകുന്നേരം എത്താം." രാത്രിയിലെ ലീഡർ ആകെ അസ്വസ്ഥയായി, "അയ്യോ , ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും, ഭർത്താവും കുട്ടികളും പട്ടിണിയാവും" എന്നൊക്കെ ഫോണിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അല്പം ക്രൂരമെന്ന് കുറച്ചു പേർക്കെങ്കിലും തോന്നിയേക്കാവുന്ന തമാശക്ക് വിരാമമിട്ട് പുതിയ ലീഡർ വാതിൽ തുറന്നു. രാത്രിയിലെ ലീഡർക്കു ആശ്വാസമായി. ഞങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാൻ ഒരു കാര്യവുമായി.
രാത്രിയിലെ ലീഡറുടെ പേരും രാവിലെ വന്ന ലീഡറുടെ പേരും വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല. കളമശ്ശേരിയിലെ ലോഡ് ഡിസ്പാച്ച് സെന്ററിലെ ജീവിതത്തിൽ രസകരമായ വേറെയും സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഈ പോസ്റ്റ് ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ സമയം പോലെ തുടർന്നും എഴുതാം.

By: Siraj sarangapani

നുറുങ്ങുകൾ രണ്ടെണ്ണം



ഇന്നലെ ഒരു ചങ്ങാതി ചോദിച്ച ചോദ്യം : "നീ ആരാണെന്ന നിന്റെ വിചാരം?"
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എനിക്കുത്തരമില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവന് അറിയാമായിരിക്കും.
ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, "എനിക്കറിയില്ല ചങ്ങാതി. നിനക്കറിയാമെങ്കിൽ പറഞ്ഞു തരു."
പരിഹസിച്ചതാണ് എന്നു കരുതി അവൻ പിണങ്ങി പോയി.
അവനെന്തിനാണ് പിണങ്ങിയത്?
സത്യായിട്ടും എനിക്ക് ഉത്തരം അറിയില്ലാട്ടോ.
====================================================
ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾ എത്ര പെട്ടന്നാണ് ഞാൻ മറക്കുന്നത്. ഇന്നലെ അയൽക്കാരനോട് കുറച്ചു പണം കടം വാങ്ങി. പണം കിട്ടിയത് നല്ലകാര്യമല്ലേ? എന്നിട്ടും ഞാൻ മറന്നു.
അതല്ല കഷ്ടം ചില ചീത്ത കാര്യങ്ങൾ മറന്നാലും ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ചിലർ വരും. ഇന്ന് സന്ധ്യയ്ക്കു അയൽക്കാരൻ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. അവൻ കടമായി തന്ന പണം തിരിച്ചു കിട്ടണമത്രേ.


By: Siraj Sarangapani

ഒരു രാത്രികൂടി


ഒരു പകൽ കൂടി വിടപറയുന്നു
അസ്തമയം ഒന്നിൻറെയും അവസാനമല്ല
എത്രയോ അസ്തമയങ്ങൾ കണ്ടവരാണ് നാം
പുതിയ പുലരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടുറങ്ങാൻ
ഒരു അസ്തമയം കൂടി 
ഒരു രാത്രികൂടി
വിട പറഞ്ഞ പകൽ
പുതുമയോടെ നാളെയുമെത്തും
പുതിയ വർണങ്ങളിൽ
പുതിയ ഭാവങ്ങളിൽ
ഒരു മരണവും ഒന്നിന്റെയും അവസാനമല്ല
വീണ്ടും പുനർജനിക്കാൻ
പഴയ വസ്ത്രമായ ശരീരത്തെയുപേക്ഷിച്ച്‌
പുതിയ വസ്ത്രം തേടാനുള്ള ഒരു മറ മാത്രം
അല്ലെങ്കിൽ
മർത്യവംശം എന്നെ ഇല്ലാതെയായേനെ
ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ കണക്കെടുത്താൽ
എന്നെ നശിക്കേണ്ട വംശം
മനുഷ്യവംശം
മനുഷ്യൻ
സ്വയം നശിക്കാൻ ഇറങ്ങിതിരിച്ചവൻ
ഇരിക്കുന്ന മരക്കൊമ്പ് വെട്ടിവീഴ്ത്തുന്നവൻ
മനുഷ്യൻ
പ്രകൃതിക്ക് അനിവാര്യമൊന്നുമല്ല
മനുഷ്യനില്ലെങ്കിലും
പ്രകൃതി നിലനിൽക്കും
ഇന്നുള്ളതിനേക്കാൾ സുന്ദരമായി
മനുഷ്യന്‌ മുൻപും ജീവനുണ്ടായിരുന്നു
പകലുകളും രാത്രികളും ഉണ്ടായിരുന്നു
ഉദയവും അസ്തമയവും ഉണ്ടായിരുന്നു
ഭൂമിയും വായുവും ജലവുമുണ്ടായിരുന്നു
അഹങ്കാരം വെടിയുക
യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനാവുക
പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുക
സ്നേഹമാവുക
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത സ്നേഹം
ശുഭരാത്രി

ചെറുപ്പകാലത്തു വായിച്ച കഥയാണ്.


ഒരു രാജാവിൻറെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഒരു മുനി വന്നു ചേർന്നു. രാജാവും കൂട്ടരും ചേർന്ന് മുനിയെ സ്വീകരിച്ചു.
സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ മുനി പറഞ്ഞു:" ആശയാണ് എല്ലാ ദുഖത്തിനും കാരണം. ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ് . കാരണം എനിക്ക് ആശകളില്ല"
മന്ത്രി ഒഴികെ എല്ലാവരും അത് അംഗീകരിച്ചു .
മന്ത്രി വെല്ലുവിളിച്ചു: " അല്ലയോ മുനിവര്യ, നാളെ രാവിലെ താങ്കൾ സഭയിൽ വരൂ. താങ്കളും ആശയിൽ നിന്നും മോചനമില്ലാത്തവനാണ് എന്ന് ഞാൻ തെളിയിച്ചു തരാം"
എല്ലാവരും നടുങ്ങി. മുനി ഒന്നും പറയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. രാജാവ് കോപിച്ചു.
മന്ത്രി പറഞ്ഞു:" രാജാവേ, കോപമുപേക്ഷിക്കുക. മുനി നാളെ സഭയിൽ വരട്ടേ, അതിനു ശേഷം ഞാൻ എല്ലാം പറയാം"
രാജാവ് സമ്മതിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സഭ കൂടി. സഭയിൽ ആദ്യം എത്തിയത് മുനി ആയിരുന്നു. അവസാനമെത്തിയത് മന്ത്രിയും.
മന്ത്രിയെ കണ്ടയുടനെ മുനി പറഞ്ഞു: " ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു , ഇനി താങ്കൾ തെളിയിക്കുക ഞാൻ ആശയിൽ നിന്നും മോചനമില്ലാത്തവനാണെന്ന് "
രാജാവടക്കം എല്ലാവരും കേൾക്കും മട്ടിൽ മന്ത്രി മറുപടി പറഞ്ഞു:" ഞാൻ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ആരാണ് ഇന്നു സഭയിൽ ആദ്യമെത്തിയത് . അല്ലയോ മുനിവര്യ, താങ്കളല്ലേ. താങ്കളുടെ വാദം ശരിയാണെന്നു തെളിയിക്കാനുള്ള ആശ മനസ്സിൽ കിടന്നതു കൊണ്ടല്ലേ താങ്കൾ ആദ്യം സഭയിൽ എത്തിയത് . താങ്കളുടെ കണ്ണു കണ്ടാലറിയാം , താങ്കൾ ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന്."
മുനി തൻറെ അഹങ്കാരം വെടിഞ്ഞു, ശിരസ്സു കുനിച്ചു. തുടർന്ന് രാജാവിനെയും മന്ത്രിയെയും, സദസ്സിനെയും അനുഗ്രഹിച്ച് മുനി തൻറെ യാത്ര തുടർന്നു.
(ആശയെ കീഴടക്കിയവരായി ആരും ഭൂമിയിലില്ല.നല്ല കാര്യങ്ങൾ ആശിക്കാൻ ശീലിക്കുക. സ്വന്തം ഉയർച്ചയ്‌ക്കൊപ്പം അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളും കൂട്ടുകാരും ഉയരാൻ ആശിക്കുക. അസമത്വം ഇല്ലാതെയാവട്ടെ.)

By: Siraj Sarangapani

ഹർത്താൽ


ഹർത്താൽ ദിനം
ഇന്നലത്തെ കണക്കിൽ സമനിലയെത്തിയോ
ഓരോ ഭാഗത്തും മരിച്ചവരുടെ കണക്ക് 
സമനില ആർക്കും ഇഷ്ടമല്ല
എല്ലാ മത്സരവും ജയിക്കാനുള്ളതാണ്
ഈ കൊലപാതകമത്സരവും നമുക്കാസ്വദിക്കാം
വീട്ടുകാരോടൊപ്പം വീട്ടിലിരിക്കാം
ടീവിയിൽ സിനിമ കാണാം
മക്കളെ താലോലിക്കാം
ഇന്നലെ മരിച്ചതും ആരുടെയോ മകനാണ്
എന്നതോർക്കാതെ
ആരുടെയോ സഹോദരനാണ്
എന്നതോർക്കാതെ
മരിച്ചത് നമ്മിലൊരാളാണ് എന്നതോർക്കാതെ
ജയിക്കാനുള്ള പോരിൽ
രക്തസാക്ഷിയാവുന്നതും ബലിദാനിയാവുന്നതും
നമ്മുടെ സഹോദരൻമ്മാരാണ്
മനുഷ്യരാണ്
അറവുമാടുകളല്ല
നേർച്ചകോഴികളുമല്ല
അവരുടെ ദേഹത്തുനിന്നു പുറത്തേക്കു ചീറ്റിയത്
ചുവന്ന രക്തമായിരുന്നു
രക്തസാക്ഷിയുടെയും ബലിദാനിയുടെയും
ചോരയ്ക്ക് ഒരേ നിറം
വേദനയോടെ
ശുഭമായതൊന്നും ആശംസിക്കാനാവാതെ
ഈ പുലരിയെ ഞാൻ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു
By: Siraj sarangapani

കുറ്റം


ഓഫീസിലെ കസേരയ്ക്ക് കൊമ്പുണ്ടോ
അതറിയില്ല
എന്തായാലും ഇരിക്കുന്നവർക്ക് കൊമ്പുണ്ടെന്ന്
ജനം പറയുന്നു
ഒന്നലോചിച്ചാൽ തെറ്റുപറയാനാവില്ല 
ജനങ്ങൾക്കിടയിലുമില്ലെ കൊമ്പുള്ളവർ
കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നവർ
ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്
കൊമ്പില്ലാത്തവരും
കസേരയിൽ ഇരിക്കാറുണ്ട്
അവരെ ആർക്കും വലിയ വിലയില്ല
എങ്കിലും
ഒരു വിലയുമില്ലാത്തവൻ ആവാനാണ്
എനിക്കിഷ്ടം
മറന്നു
പറഞ്ഞതു പൂർത്തിയാക്കട്ടെ
അപ്പോൾ കുറ്റം കസേരയുടേതല്ല
ഇരിക്കുന്നവരുടേതാണ്
By: SirajSarangapani

അതാണ് ജീവിതം


വീടിന്റെ ഗേയ്റ്റിനു വലിയ പൊക്കമില്ല
ഗേയ്റ്റു കൊളുത്തിട്ടിട്ടേയുള്ളു
ആർക്കും തുറക്കാനാവും 
കള്ളന്മാരെ സൂക്ഷിക്കണം"
വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു.
"ഗേയ്റ്റു മാന്യന്മാർക്കുവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്
മാന്യതയുള്ളവർ അനുവാദത്തോടെ മാത്രമേ
ഗേയ്റ്റു തുറക്കുകയുള്ളു.
വലിയ ഗേയ്റ്റു പണിതു അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ?
സ്നേഹമുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും
ഗേയ്റ്റു തുറന്നു അകത്തു വരാം.
അതു അവരുടെ അവകാശമാണ്."
മകൻ പറഞ്ഞു .
"കള്ളന്മാർ വന്നാൽ എന്തു ചെയ്യും?"
വൃദ്ധൻ ഭയന്നു.
"കള്ളനെ ചെറുക്കാൻ ഒരു ഗേയ്റ്റിനും
ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
വലിയ മതിലും
വലിയ ഗേയ്റ്റുമുള്ള കൊട്ടാരങ്ങളിൽ
കള്ളന്മാർ കടന്നിട്ടില്ലേ?
കള്ളൻ വന്നാൽ ചെറുത്തു തോൽപ്പിക്കുക,
അല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല.
ഒന്നുകിൽ കള്ളൻ
അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ
രണ്ടിലൊരാൾ തോൽക്കുവോളം പൊരുത്തണം.
മരണം വരെയും പൊരുതുക
സത്യത്തെ കാക്കുവാൻ വേണ്ടി
സ്നേഹത്തെ കാക്കുവാൻ വേണ്ടി.
അതാണ് ജീവിതം."
മകൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

By: Sirajsarangapani

പുതിയ ലോകം



കാലമെൻ മനസ്സാം വയലിൽ വിതയ്ക്കുന്നു
അനുഭവമോരോന്നും ഉള്ളിൽ വിതയ്ക്കുന്നു
നവ്യമാം ചിന്ത തൻ വിത്തുകളോരോന്നും
വെള്ളം പകർന്നു വളർത്താൻ തുടങ്ങവെ
പുഷ്ടിയുണ്ടാവുവാൻ വളങ്ങളുമേകവെ
നവ്യമാം ലോകത്തിൻ സൃഷ്ടിയുണ്ടാവുന്നു
വെള്ളം പകരേണ്ടോർ പകരാതിരിക്കുകിൽ
വേണ്ട സമയത്തു വളമേകിയില്ലെങ്കിൽ
ലോകത്തിൽ നന്മകൾ പുലരുന്നതെങ്ങനെ
കതിരിന്മേൽ വയ്ക്കാൻ വളവുമായ് നിൽക്കുകിൽ
വെറുതെയീ മണ്ണിലലിഞ്ഞു ചേരില്ലയോ
മുളക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന വിത്തുകളൊക്കെയും
കുഞ്ഞിൻ മനസ്സിൽ വളർത്തിരിക്കുക
ജാതിയെന്നുള്ള ചിന്തയൊരിക്കലും
മതത്തിൻറെ ചിന്തയെ മാറ്റി നിർത്തീടുക
ആദ്യം പഠിക്കട്ടെ മനുഷ്യനായിടുവാൻ
കൂടെ കളിപ്പോരെ ചങ്ങാതിയാക്കുവാൻ
മനസ്സിൽ വളരട്ടെ സ്നേഹത്തിൻ ചിന്തകൾ

കത്തിതൻമുനയാലെ രക്തം വെടിഞ്ഞിനി
നല്ല മനുഷ്യർ മരിക്കാതിരിക്കട്ടെ
നരബലി തെരുവിൽ നടക്കാതിരിക്കട്ടെ
അയലത്തെ പെണ്ണിൻറെ വേദനയൊക്കെയും
വീട്ടിലെ പെണ്ണിൻറെ വേദനയാണെന്നതറിയുക
പീഡനമെല്ലാം നിലച്ചിടും
പേനയെഴുതുമ്പോൾ
നാവു ശബ്ദിക്കുമ്പോൾ
തോക്കൊന്നു കയ്യിലെടിക്കാതിരിക്കുക
തെരുവിലുറങ്ങുന്ന മർത്യരെയൊക്കെയും
തെരുവിലലയുന്ന മർത്യരെയൊക്കെയും
മർത്യരായ് കാണുവാൻ മിഴികൾ തുറക്കുക
ഭൂമിയും വായുവും ജലവും പ്രകൃതിയും
മനുഷ്യൻറെ മാത്രമാം സ്വത്തല്ലയെന്നതും
സമയം കളയാതെ മനസ്സിൽ കുറിക്കുക
മണ്ണിൽ വസിക്കട്ടെ വൃക്ഷലതാദികൾ
മണ്ണിൽ വസിക്കട്ടെ മൃഗങ്ങളായുള്ളോരും
പാറി നടക്കട്ടെ പറവകളൊക്കയും
ആദ്യമായ് മർത്യനായ് മാറാൻ ശ്രമിക്കുക
അപ്പോളറിഞ്ഞിടും മർത്യരോന്നാണെന്നും
അപ്പോളറിഞ്ഞിടും മതങ്ങളൊന്നൊന്നും
നന്മ നിറഞ്ഞൊരു ലോകമുണ്ടാവുവാൻ
നല്ല മനുഷ്യരായ മാറാം നമുക്കിനി
നല്ല മതക്കാരുമാകാം നമുക്കിനി


By: Siraj sarangapani

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo