Showing posts with label VishnuMC. Show all posts
Showing posts with label VishnuMC. Show all posts

#മുൻകുറിപ്പ് :

#മുൻകുറിപ്പ് : വിരസമായ എന്റെ യാത്രകളിൽ ഒരായിരം കഥകൾ പറഞ്ഞു തരുന്ന എന്റെ ഒരുനാൾ കാമുകിയായ നിനക്ക് വേണ്ടി സമർപ്പിക്കുന്നു. ബോഗികൾ നിറയെ കഥകളും വഹിച്ചു പോകുന്ന എന്റെ പ്രിയ കാമുകി , അവൾ പറഞ്ഞു തന്ന കഥകൾ ഇവിടെ നിങ്ങൾക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു. അവൾ ഒരിടമാണ്. കഥകൾ പിറക്കുന്നിടം.
കഥകൾ പിറക്കുന്നിടം : അമ്മ
__________________________________
" എന്താ രാഹുൽ ഇങ്ങനെ അവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നെ..അല്ലെങ്കിലും ഈ ആണുങ്ങളുടെ ഇങ്ങനെയുള്ള ചുഴിഞ്ഞു നോട്ടം വെറും ബോറാണ്..ഒരുമാതിരി ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം. ത്രിക്കണ്ണ് തുറന്നു കാമനെ ഭഗവാൻ ഭസ്മമാക്കിയ നോട്ടം. പക്ഷെ ഇത് ... കാമം നിറഞ്ഞ നോട്ടം. "
അവൾ പറഞ്ഞത് വേറെ ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്ന് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഭാഗ്യം ആരും കേട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിലും അവൾ പറയുന്നത് എനിക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണല്ലോ.
" ഏയ്.യാതൊരു ദുരുദ്ദേശവും ഇല്ലാ..പക്ഷെ..! "
ഞാനും അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി കൊടുത്തു.
" നിന്റെ പക്ഷെയുടെ അർഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിന്നെ കുറച്ചു നേരമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. നിനക്ക് ഇപ്പോൾ എന്താ അറിയേണ്ടത്. ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം. "
ശരിയാണ് അവൾക്ക് എല്ലാം അറിയാം. ഒരുപാട് ഹൃദയങ്ങളുടെ വേദനയും സങ്കടവും സന്തോഷവും എല്ലാം..എല്ലാം...അറിയാം.
" എന്നാൽ ശരി. എന്റെ ഈ ഓപ്പോസിറ് സീറ്റിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കുറിച്ചറിയണം. നീ പറഞ്ഞു താ..!"
ഞാൻ അവളോട് നിരുപാധികം കീഴടങ്ങി.
അവൾ ഒരു കുലുങ്ങി ചിരിയോടെ ചാലക്കുടി സ്റ്റേഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പുറത്തെ മരങ്ങളും കെട്ടിടങ്ങളും ആളുകളും പിന്നിലേക്ക് ഓടി തുടങ്ങി.
" ആദ്യം നിന്റെ തുറിച്ച നോട്ടത്തിന്റെ കാരണം പറയ്..അതിൽ നിന്ന് തുടങ്ങാം. "
" അത്..അവളുടെ ചേഷ്ടകളും മുഖവും ശരീര പ്രകൃതിയും എന്തോ ഒരു സ്വരചേർച്ചയില്ലായ്മ പോലെ.. "
ഞാൻ പകുതിക്ക് നിർത്തി.
അവൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ഇപ്പോൾ മരങ്ങളും കെട്ടിടങ്ങളും ഭ്രാന്തമായ വേഗതയിൽ പിന്നോട്ട് പോവുന്നു. എനിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ ഭയമായി.
" മോനേ... എന്റെ ഒരുനാൾ കാമുകാ.. അവൾ അവളാണെന്നു നീ എങ്ങനെ പറയും. അവൾ അവനായിരുന്നു. അവനിലെ അവളെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ സമൂഹം അവനെ വെറുത്തു. അവനായോ അവളായോ ജീവിക്കാൻ കഴിയാതെ അവനിലെ സ്വത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ അവൻ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറി. പണ്ടൊരു ഭ്രാന്തൻ കവി പറഞ്ഞപോലെ മനുഷ്യന് രണ്ടു ജാതിയെ ഉള്ളു ആണും പെണ്ണും. അത് പക്ഷെ തെറ്റായിരുന്നുവെന്നു കാലം തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മനുഷ്യന് ഒറ്റ ജാതിയെ ഉള്ളു . ആ ജാതിയാണ് മനുഷ്യത്വം.
ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനാണ്. ലിംഗപരിമിതികൾ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ. രണ്ടു കാലുകളും രണ്ടു കൈകളും നിവർന്ന നട്ടെല്ലുമുള്ള ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
ആണും അല്ല പെണ്ണും അല്ല... ഒരു മനുഷ്യൻ.
ഒരു പക്ഷെ മനുഷ്യജാതിയിൽ തന്നെ ഉയർന്ന സ്ഥാനം നൽക്കേണ്ട മനുഷ്യൻ."
അവളുടെ സ്വരം നേർത്തു നേർത്തു വന്നു. ഏതോ സ്റ്റേഷൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് പുറത്തു നോക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് ബാക്കി കേൾക്കണം. എന്റെ ഉള്ളിലെ സംശയം ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.
" അപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ പെണ്ണവാൻ കൊതിച്ച ആണാണ് അല്ലേ? "
ഞാൻ മറുപടിക്കായി കാത്തു.
അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
" അങ്ങ് ദൂരെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇളയ മകനായിട്ടാണ് അവൻ ജനിച്ചത്. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ അവന്റെ കൂട്ട് ചേച്ചിയുടെ കരിമഷിയും ചാന്തും കുപ്പിവളകളും ആയിരുന്നു. നാട്ടിലെ മറ്റു ആൺകുട്ടികളുടെ കൂട്ടും സഹവാസവും അവൻ ഒരിക്കലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവനെപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആരും അറിയാതെ അവൾ ഉണരുകയായിരുന്നു. പ്രായം ആകുംതോറും അവനിലെ മാറ്റങ്ങൾ വീട്ടുകാർ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അവർക്കത് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. അച്ഛൻ അവനെ വെറുത്തു തുടങ്ങി. നാട്ടുകാരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പരിഹാസങ്ങളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അവനെ ദിവസവും കൊന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അമ്മയുടെ തണലിൽ അവൻ മുഖത്തും ചുണ്ടത്തും ചായം പുരട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരുദിനം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ കരിമഷി പടർത്തി കൊണ്ട് അവന്റെ അമ്മ മരണപ്പെട്ടു. താൻ ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി ഒറ്റ ആയെന്നു അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അമ്മയില്ലാത്ത വീട് അവനു നരകമായി മാറി. അപ്പോഴേക്കും അവന്റെയുള്ളിലെ അവൾ എന്നന്നേക്കുമായി അവനെ കീഴടക്കി. ചേച്ചിയുടെ വിവാഹത്തിന് തടസ്സമായി നാടിനും വീടിനും വെറുക്കപ്പെട്ട അവനെന്ന അവളെ അച്ഛൻ ഈ മഹാ നഗരത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു തിരിച്ചു പോയി. മൂന്നാം ലിംഗം എന്ന തലക്കെട്ടിൽ ഈ നഗരത്തിന്റെ കുപ്പത്തൊട്ടിയിൽ തെരുവ് നായകൾക്കൊപ്പം അവൻ ഊണും ഉറക്കവും പങ്കിട്ടു.
രാത്രിയുടെ കുളിരിന് മേൽ തീകായാൻ കാമത്തിന്റെ ചെങ്കനൽ കണ്ണിൽ തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്ന വെളുത്ത കുപ്പായക്കാരുടെ മേൽ പലപ്പോഴും അവന്റെ രക്തക്കറ പടർന്നു.
അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ഒരു പുലരിയിൽ രക്തമൊലിച്ചു കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളുമായി തെരുവോരത്തു ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്ന അവനെ ഒരു മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനയുടെ ആൾക്കാർ കണ്ടെത്തി രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. "
അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. കഷ്ടം.
" എന്നിട്ട്..."
എനിക്ക് ആകാംക്ഷ അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവളുടെ വാക്കിനായി കാതോർത്തു. അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
" ഇനി മുതൽ നമുക്ക് അവനെ അവൾ എന്ന് വിളിക്കാം. കാരണം പിന്നീടുള്ള അവന്റെ ജീവിതം അവനല്ല അവളാണ് ജീവിച്ചത്.
അവളെ പോലുള്ള കുറച്ചു പേർ അടങ്ങിയ ഒരു സംഘടനയുടെ ഭാഗമാകാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ദുഷിച്ച നോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലും വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള വ്യഭിചാരങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾ തല ഉയർത്തി നിന്നു. ആ സമയത്തണ് അവളുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം പുറത്തു വന്നത്. ബാല്യത്തിലെ ചേച്ചിയുടെ കരിമഷിയും ചാന്തും കൊണ്ട് അവൾ വരച്ച ചിത്രങ്ങളെക്കാൾ അവൾ മനസ്സിൽ താലോലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന ഒരാഗ്രഹം. ' അമ്മയാകുക'.
ആ ആഗ്രഹം മനസ്സിലെത്തുമ്പോൾ അവളുടെ അടിവയറിനും മാറിടങ്ങൾക്കും വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു.
പല രാത്രികളിലും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലും കൊഞ്ചലുകളും ചിരിയും നിറഞ്ഞു നിന്നു.
തുടർന്നുള്ള ദിനങ്ങൾ അവൾ പൂർണമായും പെണ്ണായി മാറാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ തേടി നടന്നു. അവളെ പോലുള്ള പലരോടും ചോദിച്ചു. നഗരത്തിലെ പല ആശുപത്രികളിലും അവൾ സ്ഥിരം ഒരു കാഴ്ച വസ്തുവായി.
ലിംഗ മാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ അതാണ് മാർഗ്ഗം. ഒരുപാട് കാശ് ചെലവാകുന്ന ചികിത്സയാണത്. ട്രാൻസ്‌ജന്ദരിൽ നിന്ന് ട്രാന്‍സ്സെക്ഷ്വലായി മാറുക. തന്റെ ശരീരത്തിലെ ആണിന്റെ ചിഹ്നത്തെ മുറിച്ചു മാറ്റി അവിടെ പെണ്ണിന്റെ അടയാളം കൂട്ടിച്ചേർക്കുക. ഒരുപാട് വാതിലുകളിൽ അവൾ മുട്ടി. ഒന്നും തുറന്നില്ല. തുറന്ന വാതിലുകൾ അവളെ നയിച്ചത് കുടുസ്സു മുറികളിലെ നാറുന്ന മെത്തകളിലേക്കാണ്.
ശരീരത്തിലെയും മനസ്സിലെയും മുറിവുകൾക്ക്‌ അവൾക്ക് കിട്ടിയ പഴകിയ നോട്ടുകളും നാണയ തുട്ടുകളും പരിഹാരമായില്ല. ലക്ഷം രൂപയോളം ചെലവാകുന്ന ആധുനിക ചികിത്സാ രീതികൾ അവളുടെ വിദൂര സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും കടന്നു വന്നില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹം ചാപിള്ളയായി പുറത്തു വരാൻ തുടങ്ങി.
ഒരുപാട് ദിവസം വേണ്ടി വന്നു ആ ചാപിള്ളയുടെ പൊക്കിൾ കൊടി അവൾക്ക് അറുത്തു മാറ്റാൻ. അവളുടെ മനസിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അവളാ കുഞ്ഞിനെ കുഴിച്ചു മൂടി.
പ്രസവിക്കാതെ അമ്മയാകുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്ത്രീകൾ ഈ ലോകത്തു സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ താൻ മാത്രം ദുഃഖിക്കുന്നത് മണ്ടത്തരമാണെന്നു അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഈ നഗരത്തിന്റെ തന്നെ ഹൃദയത്തിൽ പകൽ നന്മ മരങ്ങളാൽ അമ്മയാക്കപ്പെട്ട ഒരു ഭ്രാന്തി പിച്ചക്കാരിയുടെ കുഞ്ഞിനെ ഒരു ദിവസം അവൾ തന്റെ മകളായി ഏറ്റെടുത്തു. തെരുവ് നായകൾക്കൊപ്പം എച്ചിൽ കൂനയിൽ കടിപിടി കൂടുന്നതിനിടയ്ക്ക് കുഞ്ഞിന്റെ കാലിൽ ഒരു നായ കടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നത് ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ ഭ്രാന്തി പെണ്ണിന്റെ മുഖം ഇടക്കിടക്ക് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വരാറുണ്ട്. അന്നവൾക്ക് ആ നായയോടൊപ്പം കുറച്ചു ദൂരം ഓടേണ്ടി വന്നു. ഒടുവിൽ ദേഹം മുഴുവൻ ചോര ഒലിപ്പിച്ചു ഒരു ചെറിയ മാംസതുണ്ടു പോലെ അവളുടെ കൈകളിൽ ആ കുഞ്ഞു ഞരങ്ങി. "
അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ആലുവ സ്റ്റേഷൻ എത്തി. നമ്മുടെ കഥയിലെ നായിക കൈയിൽ ഒരു ബാഗും തൂക്കി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആരെയും എതിരിടുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തീജ്വാല എരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ ജനലിൽ കൂടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുറത്തെ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അവൾ അലിഞ്ഞില്ലാതായി.
" എന്നിട്ട് എന്തായി...ബാക്കി പറയൂ.."
ഞാൻ അക്ഷമയോടെ അവളോട് ബാക്കി കഥ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
" ഇന്നിപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന് മൂന്ന് വയസ്സാകുന്നു. കുഞ്ഞരി പല്ലുകൾ പുറത്തുക്കാട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞു അവളെ 'അമ്മേ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
അതേ..രാഹുൽ ഇന്നവൾ ഒരു അമ്മയാണ്. ഈ ലോകത്തു അവൾക്ക് കൂട്ടായി ഈശ്വരൻ നൽകിയ സമ്മാനം. പ്രസവിച്ചില്ലെങ്കിലും മുലപ്പാൽ നല്കിയില്ലെങ്കിലും ഇന്നവളും ഒരു അമ്മയാണ്. ഇന്ന് പലപ്പോഴും അമ്മ എന്നത് രണ്ടക്ഷരം മാത്രം ആകുമ്പോൾ ഇവളെ നമുക്ക് പൂർണ അർത്ഥത്തിൽ അമ്മ എന്ന് വിളിക്കാം.
എന്താ രാഹുൽ...അവളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് മതിയോ...കുറച്ചു നാളത്തെ പരിചയം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത്രയും കഥ അറിഞ്ഞത്. ഇനിയും ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകും അവൾക്ക് എന്നോട് പറയാൻ..
ഇത് പോലെ ആയിരം കഥകൾ അല്ലെ ഞാൻ ദിവസവും കേൾക്കുന്നത്. ഈ കഥകളും പേറി ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം എനിക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ട്. ശരിക്കും ഞാനൊരു ഇടം ആണ്. കഥകൾ പിറക്കുന്നിടം."
അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി. എറണാകുളം സ്റ്റേഷൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.. പുറത്തു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ജനലിൽ കൂടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഒരായിരം കഥകൾ പിറക്കുന്നിടമാണിവൾ.
എന്റെ ചിന്തകൾ ആ അമ്മയുടെ പുറകേ പോവുകയാണ്. അവളെ പോലുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തി സമൂഹത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഇരുണ്ട മൂലയിൽ ഒതുങ്ങി കഴിയുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സാധാരണക്കാരന് എത്തിപ്പിടിക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര ഉയരത്തിലാണ് ലിംഗ മാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ. അതിനു മതിയായ സൗകര്യങ്ങൾ ഉള്ള ആശുപത്രികളും ഇല്ല. അതെങ്ങനെ അവരെ നമ്മുടെ നാടും നാട്ടുകാരും ഇത് വരെ മനുഷ്യഗണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ പിന്നല്ലേ ചികിത്സ. എനിക്ക് വീണ്ടും എന്നോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത വെറുപ്പും അറപ്പും തോന്നി.
അവൾ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ കാതുകളിലും കണ്ണുകളിലും നിറയെ ആ അമ്മയും കുഞ്ഞും മാത്രമായിരുന്നു.

Vishnu

പഞ്ചമി പെറ്റ പന്തീരുകുലം


നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമായ പന്തീരുകുലത്തിന്റെ മാതാവ്. താൻ നൊന്ത് പ്രസവിച്ച പന്ത്രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന അമ്മ. ഭർത്താവായ പണ്ഡിത ശ്രേഷ്ടൻ വരരുചിയുടെ വാക്കുകൾ ശിരസ്സാ വഹിച്ച ആ അമ്മയുടെ ദുഃഖം നമ്മൾ പലപ്പോഴും കാണാതെ പോയിട്ടുണ്ട്. അത് ഐതിഹ്യം.
ഇത് ആ അമ്മയുടെ കഥയാണ്. പഞ്ചമിയുടെ കഥ.
പഞ്ചമി പെറ്റ പന്തീരുകുലം
______________________________
ക്രിസ്തു വർഷം 353, മാർച്ച് 15
********************************
വയ്യ..ഇനിയൊരടി പോലും നടക്കാൻ വയ്യ. പഞ്ചമി തളർന്നു ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. ഇതിപ്പോ ഒമ്പത് മാസം ആയിരിക്കുന്നു. ഇനി ഏത് സമയവും അതുണ്ടാകാം.
അവളുടെ വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് വരരുചി ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ നോക്കി.
" നിക്ക്..ഇനിയൊട്ടും നടക്കാനാവില്ല..നമുക്കിനി ഇന്ന് ഇവിടെ വിശ്രമിച്ചാലോ.? "
പഞ്ചമി വരരുചിയുടെ മുഖത്തു നോക്കാതെ ചോദിച്ചു.
" ആട്ടെ..ഇന്നിനി ഇവിടെ കൂടാം.."
വരരുചി തന്റെ ചുമലിലെ ഭാണ്ഡം അഴിച്ചു താഴെ വച്ചു. പഞ്ചമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു.
" സുഖക്കേട് വല്ലതും തോന്ന്യാച്ചാ പറേണെ ന്റെ പറയീ.."
വരരുചി സ്നേഹത്തോടെ പഞ്ചമിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
പഞ്ചമി പുഛം കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ വരരുചിക്ക്‌ മറുപടി കൊടുത്തു.
വേളി കഴിഞ്ഞു കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് പത്തു പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും ലോകപ്രശസ്തനായ പണ്ഡിതശ്രേഷ്ഠൻ വരരുചിക്ക് സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ പേര് പറയാൻ മടി. പകരം ജാതിപ്പേര് 'പറയി' .
എത്ര ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിട്ടും എന്താ കാര്യം മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ജ്ഞാനം മാത്രം വിക്രമാദിത്യ ചക്രവർത്തിയുടെ നവരത്ന ശ്രേഷ്ഠന് ഇല്ലാതായി പോയി.
" ഇതിപ്പോ ഉടനെയുണ്ടാവോ പറയി..ഉവ്വോ..എന്റെ ഗണന പ്രകാരം രണ്ട് വാരം കഴിഞ്ഞേ ണ്ടാവൂ."
വരരുചി ഉത്‌ഖണ്ഠയോടെ പഞ്ചമിയെ നോക്കി.
" അറിയില്ല അങ്ങുന്നെ..പക്ഷെ നല്ല ക്ഷീണംണ്ട്. വയറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു ആന്തൽ. എന്റെ മനസ് പറേണത് ഇന്നോ നാളെയോ കാണുംന്നാ.
പഞ്ചമി നിറവയർ തടവി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

" അമ്മേ മഹാമായെ നീ തന്നെ തുണ."
വരരുചി തന്റെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടിൽ തല വച്ച് കിടന്നു. പഞ്ചമിയുടെ മനസ്സ് അപ്പോൾ തിരിച്ചറിവിന്റെ നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.
ഒരു സ്ത്രീയെന്ന നിലയിൽ ഒരമ്മയെന്ന നിലയിൽ ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ അവൾ അവളെ തന്നെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
കടന്നു വന്ന കാലങ്ങളിൽ വഴികളിൽ അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച പേറ്റു നോവിന്റെ വില അറിയുകയായിരുന്നു.
ഇനിയും വയ്യ..ജനനം കൊണ്ട് അവളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ലിംഗ പരവും ജാതി പരവുമായ ഒറ്റപ്പെടലുകൾക്ക് ഒരു അന്ത്യം കണ്ടത്തിയേ തീരൂ. തല കുമ്പിട്ട് ഇനിയും വരരുചി തിട്ടൂരത്തെ അനുസരിക്കാൻ വയ്യ.
" ഈ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് പ്രസവിക്കണം..എനിക്ക് വളർത്തണം. ജനിച്ചു വീഴുന്ന പൊന്നോമനയുടെ ചുണ്ടിൽ ജീവന്റെ അമൃതായ മുലപ്പാൽ ഇറ്റിക്കണം.
ഇതെന്റെ അവകാശമാണ്..ഒരമ്മയുടെ അവകാശം..ഒരു സ്ത്രീയുടെ അവകാശം..
ഇതിന്റെ പേരിൽ വരരുചിയുടെ തണൽ നഷ്ടപ്പെട്ടലും ശരി. ഈ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് പുറകോട്ടില്ല."
അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ ഉറക്കെ പറയുന്നത് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ദൈവ തുല്യനായി കാണുന്ന പ്രിയ പതിയുടെ വാക്കുകൾ ലംഘിക്കാൻ അവൾ മാനസികമായി തയ്യാറെടുത്തു കഴിഞ്ഞു.
രാത്രിയുടെ കരിമ്പടം അഴിഞ്ഞു വീഴാറായി. പ്രഭാത രശ്മികൾ ഭൂമിയെ ചുംബിച്ചുണർത്തി.
" ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീണാലും , ഭൂമി രണ്ടായി പിളർന്നാലും , മഹാപ്രളയം വന്നാലും ജനിക്കാൻ പോകുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ നരിക്കും നായകൾക്കും കൊടുക്കില്ല. അതിനെ ഞാൻ തന്നെ വളർത്തും. "
പഞ്ചമി ഉരുവിട്ട് കൊണ്ടേയിരുന്നു.
വരരുചിയുടെ ബുദ്ധി സാമാർഥ്യത്തെ വളരെ ലളിതമായി തോൽപ്പിച്ച , എല്ലാ വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പഠിച്ച വരരുചിയോളം പാണ്ഡിത്യമുള്ള പഞ്ചമി തന്റെ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാൻ തയ്യാറായി.
കിഴക്കേ ചക്രവാളത്തിൽ ചുവന്ന സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. പഞ്ചമിയുടെ മനസ്സിലും ഇപ്പോൾ നിറം ചുവപ്പാണ്. പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ചുവപ്പ്.
" ഞാൻ ഞാനാണ്..ഇതെന്റെ കുഞ്ഞാണ്.."
പേറ്റു നോവിന്റെ അവസാന അലകളും അവസാനിച്ചു.
ഒരു അലറി കരച്ചിലോടെ ഒരു രക്ത സൂര്യൻ പിറന്നു.
അവൾ അത്യാർത്തിയോടെ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൈകളിലേക്ക് വാരിയെടുത്തു.
" പറയി...കഴിഞ്ഞോ? "
കുറ്റിക്കാടിനു അപ്പുറം നിന്ന് വരരുചി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
മുലക്കണ്ണ് ചോർന്ന് അവശതയിൽ കിടന്ന പഞ്ചമി കുഞ്ഞിന്റെ വായിലേക്ക് മുല ചേർത്തു വച്ചു. ശബ്ദം പുറത്തു വരാൻ പാടില്ല. ഒരമ്മയുടെ നിസ്സഹായത. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും സന്തോഷത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു.
" ഉണ്ണിയോ..ഉണ്ണിക്കിടാത്തിയോ..? ആരാ വന്നേക്ക്ണെ..ശബ്ദമൊന്നും കേക്കണില്ല്യല്ലോ..? "
വരരുചി ജിജ്ഞാസയോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
" ആൺകുട്ടിയാ..കിഴക്കിലെ ചുവന്ന സൂര്യന്റെ തേജസ്സുള്ള ഒരുണ്ണി പിറന്നിരിക്ക്ണ്‌.."
പഞ്ചമി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"മഹാ മായ കാത്തു...ദൈവത്താര് ഗണമാ ഉണ്ണിക്ക്..മാളോര് വിളക്ക് കൊളുത്തി പൂവിട്ട് പൂജിക്കും. സുകൃതം ചെയ്തവരാ നമ്മൾ. "
വരരുചി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
പഞ്ചമിയപ്പോൾ ഒരമ്മയുടെ നിർവൃതിയിൽ കുഞ്ഞിന് മുലകൾ മാറി മാറി ഊട്ടുകയായിരുന്നു.
" പറയീ...ഉണ്ണിക്ക് വായുണ്ടോ..? "
തന്റെ പൊന്നോമനയുടെ വിധി കൽപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യം പഞ്ചമിയെ ഉണർത്തി. തന്നെ കഴിഞ്ഞ പതിനൊന്നു തവണയും ഒരമ്മ അല്ലാതാക്കി തീർത്ത ചോദ്യം...ഇക്കഴിഞ്ഞ കാലമത്രയും തന്നെ കൂട്ടിലടച്ച ചോദ്യം...ഒരായിരം തവണ ദു:സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണിച്ചു തന്ന ചോദ്യം.. ഇനിയും ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിക്കാൻ പാടില്ല. തല ഉയർത്തി തന്നെ ഉത്തരം നൽകണം.
താൻ ഒരു സ്ത്രീയാണെന്നു അമ്മയാണെന്നു മാളോരെ എല്ലാരേം അറിയിക്കണം. എന്റെ മകനാണെന്നു അഭിമാനത്തോടെ എനിക്കിവനെ ഉയർത്തി കാണിക്കണം.
" ഉണ്ട്.. എന്റെ ഉണ്ണിക്ക് വായുണ്ട്‌..അവനു വായുണ്ട്‌.. "
അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എട്ടു ദിക്കുകളും പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. തല ഉയർത്തി ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവൾ തന്റെ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ വരരുചിയുടെ നേർക്ക് ഉയർത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
" എന്റെ ഉണ്ണിക്ക് വായുണ്ട്‌..അവൻ എന്റെ മുല വലിച്ചു കുടിക്കയാണ്..ഞാനിവനെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല..എനിക്ക് വളർത്തണം എന്റെ പൊന്നോമനയെ..ഏത് ഇന്ദ്രൻ വന്നാലും ചന്ദ്രഹാസം മുഴക്കി ഏത് അസുരൻ വന്നാലും നരിക്കും നായയ്ക്കും കൊടുക്കാതെ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ വളർത്തും..."
ദാരികനെ കൊന്ന ഭദ്രകാളിയെ പോലെ പഞ്ചമി നിന്നാടി.
ഒരു നിമിഷം പകച്ചു പോയ വരരുചി തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നും ഒരു ചുരിക വലിച്ചെടുത്തു. പ്രഭാത രശ്മികളിൽ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങിയ ചുരിക പഞ്ചമിയുടെ പെറ്റോഴിഞ്ഞ വയറ്റിൽ കുത്തിയിറക്കി. അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നൂർന്ന കുഞ്ഞിനെ കൈക്കുളിലാക്കി വരരുചി കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. പഞ്ചമിയുടെ അതേ തീക്കണ്ണുകൾ.
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കാറ്റിൽ അലിയും മുൻപ് പഞ്ചമിയുടെ വയറ്റിൽ നിന്നും ഊരിയ ചുരിക കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ നീണ്ടു. കരച്ചിലിന്റെ നേർത്ത കണിക പോലും പുറത്തു വരാതെ ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞു തലയറ്റു താഴെ വീണു.
" പെണ്ണ് ആണിനെ എതിർത്തു സംസാരിക്കാനോ..അതും പണ്ഡിത ശ്രേഷ്ഠനായ നമ്മോട്..അത്രയ്ക്കയോ അഹങ്കാരം...പാപം മഹാ പാപം..
പാപത്തിന്റെ ശമ്പളം മരണമാണ്..
അമ്മേ മഹാമായേ..ഈ രണ്ടു ബലികളും സ്വീകരിക്കേണമേ..!"
*************************
പിൻകുറിപ്പ്: ചരിത്രവും ഐതിഹ്യങ്ങളും എന്നും പുരുഷ നിർമ്മിതങ്ങളാണല്ലോ?

Vishnu MC

ഓർമ്മ വ്യാപാരി

ഓർമ്മ വ്യാപാരി
___________________
അന്നോരുന്നാൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ വിജനതയിൽ ഒരു പുതിയ വ്യാപാരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തലയിൽ വലിയ ഭാണ്ഡവും ചുമന്നു ഗ്രാമവീഥിയിലൂടെ അയ്യാൾ നടന്നു. അയ്യാളുടെ വേഷവും രീതികളും കാണുമ്പോൾ അയ്യാളൊരു പരമ്പരാഗത കച്ചവടക്കാരൻ അല്ലെന്നു പെട്ടന്ന് മനസ്സിലാകും.
ഏകദേശം അമ്പതു വയസ്സ് പ്രായം കാണും.
അയ്യാളുടെ വില്പന ചരക്ക് അരിയോ വസ്ത്രമോ അല്ല..! ഓർമ്മകൾ..തുടിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.
അതിൽ സിംഹഭാഗവും കറുത്തതും നിറം കെട്ടതുമായിരുന്നു.
പ്രണയത്തിന്റെ , കാമത്തിന്റെ, നിഷേധത്തിന്റെ , പ്രതിഷേധത്തിന്റെ , ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ.
തിരക്കില്ലാത്ത ഗ്രാമവീഥിയിലൂടെ അയ്യാൾ നടന്നു.
തന്റെ തൊണ്ടപൊട്ടുമാറുറക്കെ അയ്യാൾ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഓർമ്മകൾ വേണോ ഓർമ്മകൾ...!"
പ്രതീക്ഷയോടെ അയ്യാൾ ഓരോ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. ആരും അയ്യാളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
"പ്രേമം എടുത്താൽ കാമം സൗജന്യം.
നിഷേധം എടുത്താൽ ഒറ്റപ്പെടൽ സൗജന്യം
വമ്പിച്ച ആദായ വില്പ്പന..വരുവിൻ വാങ്ങുവിൻ."
ദുഃഖത്തിന്റെ ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന തന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ലേപനം പുരട്ടാൻ അയ്യാൾ ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി. പക്ഷെ അയ്യാൾ ദയനീയമായി തോറ്റു പിന്മാറി.
ആരും അയ്യാളിൽ നിന്നും ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല.
കിട്ടുന്ന വിലയ്ക്ക് ഓർമ്മകൾ വിൽക്കാൻ അയ്യാൾ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.
മുകളിൽ കത്തിജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനും
അകത്തു കത്തികയറുന്ന വിശപ്പും
ഒരടി നടക്കാൻ കഴിയാതെ അയ്യാൾ
പുഴയോരത്തെ മണൽത്തിട്ടയിൽ മലർന്നു വീണു.
തൻറെ പക്കലുള്ള ഓർമ്മകളുടെ ഭാരമേറിയ ഭാണ്ഡക്കെട്ട് അയ്യാൾ പുഴയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
അയ്യാളുടെ വരണ്ട് ഉണങ്ങിയ ചുണ്ടുകൾ ഒരുതുള്ളി ദാഹജലത്തിനായ് കേണു.
വിശപ്പും ദാഹവും അയ്യാളുടെ ബോധത്തിന്റെ അവസാന വാതിലും കൊട്ടിയടയ്ക്കും മുൻപേ അയ്യാളുടെ കഴ്ച്ചപടലത്തിൽ ഒരു രൂപം കടന്നു വന്നു
താൻ ആ രൂപത്തിന്റെ മടിയിലാണെന്നയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
" ആരാ...?"
അയ്യാൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മറുപടി ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി ആ രൂപം അയ്യാളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അയ്യാളുടെ വരണ്ടു പൊട്ടിയ ചുണ്ടിൽ മൂന്നു തുള്ളി മധുര തുള്ളികൾ വന്നു വീണു .
ആ തണുത്ത തുള്ളികൾ അയ്യാളുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഇറങ്ങവേ അണയാറായ കണ്ണുകൾ തുറന്നയ്യാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
തന്നിൽ നിന്നാ രൂപം ദൂരേക്ക്
നടന്നു പോകുന്നയാൾ കണ്ടൂ.
പുഴയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഭാണ്ഡക്കെട്ടിൽ അയ്യാളുടെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
---------------------------------------------------------------
Vishnu.

സ്ഥാനാന്തരം

Image may contain: one or more people, sunglasses, hat, ocean, outdoor, closeup and water

നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ഈ നാട്ടിലേക്കുള്ള തിരിച്ച വരവ് ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചതല്ല. പക്ഷെ ജോലി സംബന്ദമായ ഈ വരവ് അനിവാര്യമായി പൊയ്. പഠനം , പ്രണയം , പ്രണയ നഷ്ടം അവസാനം ജോലി നേടി ഈ നാട് ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. പടി പടി ആയുള്ള ജോലി കയറ്റവും കല്യാണവും എല്ലാം മറക്കാനുള്ള മരുന്നായ് മാറുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ സബ് കളക്ടർ ആയി ഈ നാട്ടിലേക്ക് തന്നെ ഒരു തിരിച്ചു വരവ് അതും പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എല്ലാം മാറി എല്ലാം. പക്ഷെ മനുഷ്യ മനസ്സിന് പ്രകാശത്തെക്കാൾ വേഗമാണ്. എം.ജി.റോഡിൽ കൂടിയുള്ള ഈ കാർ യാത്രയ്ക്കിടയിലും കാച്ചിയ എണ്ണയുടെ സുഗന്ധം എന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നില്ക്കുന്നു. കാർ സ്റ്റെരീയൊയിലെ സിനിമ ഗാനത്തെക്കൾ ഉച്ചത്തിൽ അവളുടെ ചിരിയൊലികൾ കാതിൽ മുഴങ്ങി നില്ക്കുന്നു.
"അപ്പോൾ സാർ ഡിവോഴ്സ് ആയിട്ട് അഞ്ചു വർഷമായ്‌ അല്ലെ?"
മാമാച്ചന്റെ ശബ്ദം എന്നെ തിരക്കുള്ള നഗരത്തിന്റെ ഒച്ചപ്പാടിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.
"ആ..അതെ.." അല്പം പതർച്ചയോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
" അപ്പോൾ മക്കൾ..?" മാമച്ചൻ പകുതി വിഴുങ്ങി നിർത്തി.
" ഒരു മകനുണ്ട്..ഗീതയോടൊപ്പം ഡൽഹിയിലാണ്.."
ഞാൻ താല്പര്യമില്ലാതെ പറഞ്ഞു. അത് മനസ്സിലാക്കിയ മാമച്ചൻ പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. കോഴിക്കോടുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വേണ്ടപ്പെട്ടയാളാണ് മാമച്ചൻ. ഇവിടെ എന്റെ അത്യാവശ്യ സഹായങ്ങൾക്ക് മാമച്ചൻ ഉപകാരപ്പെടുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞായിരുന്നു.
അൽപ സമയത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം ഞാൻ തന്നെ സംസാരത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
" മാമച്ചന് അറിയാമോ ഞാൻ ജനിച്ചു വളർന്ന ഈ നാട്ടിൽ പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ തിരിച്ചു വരുന്നേ. ഇന്ന് എനിക്ക് എല്ലാം മറന്നു ആഘോഷികണം താനും കൂടിക്കോ..ഇവിടെ താനല്ലാതെ എനിക്ക് ആരും പരിചയക്കാർ ഇല്ലാ.."
അവസാന വാചകം പറഞ്ഞപ്പോൾ ചെറിയ ഒരു ഇടർച്ചയുണ്ടായ്.
" അതൊക്കെ ഈ മാമച്ചൻ ഏറ്റു സാറേ..അതിനുള്ള എര്പ്പടൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം.."
 ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ മാമച്ചൻ കാറിന്റെ മുന് സീറ്റിൽ ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു. കാർ ഹോട്ടൽ ഗംഗ പരടിസോയിൽ എത്തി. നേരത്തെ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത രണ്ടാമത്തെ നിലയിലെ റോഡിലേക്ക് തുറന്നു വച്ചിരിക്കുന്ന ജനാലകളുള്ള സ്യൂട്ട് റൂമിൽ മാമച്ചൻ എന്നെ ആനയിച്ചു. പിന്നെ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു മാമച്ചൻ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയ്.
ഗതകാല സ്മരണകളുടെ ശവമന്ജത്തിൽ ഞാൻ കിടന്നു. തലയ്ക്കൽ കത്തിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന എണ്ണത്തിരിയുടെ ഗന്ധവും പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലെ രാമായണ വായനയും ആരുടെക്കെയോ അടക്കി പിടിച്ച തേങ്ങലുകളും കേൾക്കുന്നു. പെട്ടന്നാണ് ഡോർ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.ഞാൻ ഞെട്ടി എണീറ്റു മരണമല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു അത്. വീണ്ടും നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിൽ ഞാനൊറ്റയ്ക്ക്. കൈയിൽ വലിയ രണ്ട് പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കിറ്റുകലുമായ് മാമച്ചൻ ഞാൻ തുറന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്ത് കടന്നു.
" എന്തൊരു ഉറക്കമാ സാറേ..ദേ നോക്കിയേ മണി ഏഴു കഴിഞ്ഞു. നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം..."
എന്ന് പറഞ്ഞു മാമച്ചൻ തന്നെ കവർ തുറന്നു ആഹാരവും മദ്യ കുപ്പികളും സോഡയും മേശമേൽ നിരത്തി വച്ചു. ആഹാരം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി ഞാൻ മദ്യ കുപ്പി കൈയിലെടുത്തു. നീണ്ട പന്ത്രണ്ട് വർഷം എന്റെ നെടുവീർപ്പിനോപ്പം കുപ്പിയുടെ അടപ്പ് തുറന്നു ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു. സ്വബോധം നഷ്ടപെട്ട എന്റെ മുന്നിൽ മാമച്ചൻ എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്.ഞാനെല്ലാം മൂളി കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സ് ചരട് പൊട്ടിയ പട്ടം കണക്കെ ലക്‌ഷ്യം ഇല്ലാതെ പറക്കുകയായിരുന്നു. മദ്യ സേവ കഴിഞ്ഞതോടെ മാമച്ചൻ എണീറ്റു.
" അപ്പൊ സാറേ ഞാൻ വിളിക്കട്ടെ..ഇന്നത്തെ ദിവസം സാർ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറക്കണം..അതിനു മാമച്ചൻ എന്തും ചെയ്യും.."
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അയ്യാൾ മൊബൈൽ കൈയിലെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
" ദേ സാറേ..പത്തു മിനിറ്റുനുള്ളിൽ ആള് ഇങ്ങെത്തും..എല്ലാം സേഫാ..എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട കുട്ടിയാ..സാറ് അറിഞ്ഞു വല്ല സഹായോം ചെയ്താ മതി.."
എനിക്ക് കാര്യം എന്താണെന്ന് പിടിക്കിട്ടിയില്ല. അൽപ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഡോർ ബെൽ ഒന്നൂടി ശബ്ദിച്ചു. മാമച്ചൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റു പൊയ് ഡോർ തുറന്നു. എന്റെ കാഴ്ചകളും ചിന്തകളും അവ്യക്തങ്ങളായിരുന്നു.
" അപ്പൊ ശെരി സാറേ..ഞാൻ കുറേ കഴിഞ്ഞു വരാം..ഗുഡ് നൈറ്റ്.."
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അയ്യാൾ ഇറങ്ങി പോയ്‌. കസേരയിൽ നിന്ന് എണീക്കാൻ ഞാനൊരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി. എന്റെ നേരെ നടന്നു വരുന്നതു മാമച്ചന് പകരം ഒരു സ്ത്രീ രൂപമാണെന്നു ഞാൻ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്. പെട്ടന്ന് ഞാനെന്റെ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി. കുടിച്ച മദ്യം വിയർപ്പായ്‌ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിന്നു. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ് എനിക്ക് നഷ്ടമായ കാച്ചെണ്ണ മണവും കുപ്പിവളകൾ ഉടയുന്ന പൊട്ടിച്ചിരിയും ആ മുറിയിലാകെ നിറയുന്നതായ് തോന്നി. നിമിഷത്തിന്റെ ആയിരത്തിലൊരംശം കൊണ്ട് എന്റെ നാവിൽ നിന്നും " താര " എന്ന പേര് പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നില്ക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്ന് തോന്നി.
"താരെ... നീ ..! " എന്ന രണ്ടു വാക്കുകളിൽ അത് ഒതുങ്ങി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഉയർന്നു വന്ന എന്റെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റിക്കൊണ്ട് റൂം തുറന്നവൾ പുറത്തേക്കോടി. അവളുടെ പുറകെ പൊയ് പിടിച്ചു നിർത്തണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ എന്റെ കാലുകൾ തറയിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു പോയ്. നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു എനിക്ക് യാദാർത്യതിലെക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ. പുറത്ത് ഒരു വാഹനത്തിന്റെ അലര്ച്ച കേട്ട് ഞാൻ ജനാലയുടെ അരികിൽ പോയ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരാൾക്കൂട്ടം. ഞാൻ ശരവേഗത്തിൽ ഞാൻ ഹൊട്ടെലിനു പുറത്തെത്തി. റോഡിന്റെ ഓരം ചേർന്ന് കുറച്ചു ഉടഞ്ഞ കുപ്പിവളകളും രാത്രിയുടെ ഗന്ധം പടർത്തുന്ന മുല്ലപ്പൂവും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചെം ചുവപ്പാർന്ന മുല്ലപ്പൂവ്

by: 

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo