Showing posts with label DhanyaJijesh. Show all posts
Showing posts with label DhanyaJijesh. Show all posts

എന്റെ മാമി....

സൗഹൃദങ്ങൾക് ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് പ്രാധാന്യം നൽകാത്തൊരാളായിരുന്നു ഞാൻ.. അതുകൊണ്ട്തന്നെ സുഹൃത്തുക്കളും നന്നേ കുറവ്. ഉള്ളവരൊക്കെ അന്നും ഇന്നും ഒരു നിഴലുപോലെ ഒപ്പമുണ്ട്, ഒരാളൊഴികെ., എന്റെ മാമി....
മാമി എന്നുപറഞ്ഞാൽ ഒരുപേരല്ല, ശരിക്കും എന്റെ മാമി.. അമ്മയുടെ അനുജന്റെ ഭാര്യ.. എനിക്ക് ഏഴുവയസ്സുള്ളകുപ്പോഴാണ് മാമന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞത്.. എന്റെ വല്യമ്മയുടെ മകൾ സൂര്യ., ഞാനും അവളും സമപ്രായക്കാരാണ് പോരാത്തതിന് പഠിക്കുന്നത് ഒരേ ക്ലാസ്സിലും.. ബഞ്ചു മാത്രം മാറ്റം ഞാൻ ഫസ്റ്റ് ബഞ്ചിൽ ഒന്നാമതും അവൾ ലാസ്‌റ് ബഞ്ചിൽ ഒന്നാമതുമെന്നുമുള്ള ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം..
ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിനിടയിലേക്ക് അന്നാണ് രാജിമാമി ആദ്യമായി പടികടന്നെത്തിയത്... മാമന്റെയും മാമിയുടെയും കല്യാണ കാസറ്റിൽ അവർ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും വലം വയ്ക്കുമ്പോൾ, വെള്ളയിൽ ചുവന്നപൂക്കളുള്ള കാല്പാദം മൂടുന്ന ഫ്രോക്ക് മുട്ടോളമുയർത്തി ഞാനും സൂര്യയും അവർക്കുപിന്നിൽ തോഴിമാരെപ്പോലെ നടന്നു.. അതുകാണുമ്പോഴൊക്കെ മാമി പറയും, ദാ കണ്ടോ അന്നുതുടങ്ങിയതാ രണ്ടും എന്റെ പിറകെയുള്ള ഈ നടപ്പ്..
എന്നേക്കാൾ പത്തുപതിനഞ്ചു വയസ്സോളം പ്രായക്കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞാനും മാമിയും ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി. മാമിക്കറിയാത്ത, അവരോട് പറയാത്ത ഒരു രഹസ്യവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. വല്ലപ്പോഴും 'അമ്മയുടെ തറവാട്ടിൽ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ, ഒരു അവധി കിട്ടിയാൽ അപ്പോഴേ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുക പതിവായി.. അതിനിടയിൽ മാമി ഒരാൺകുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകി.. വെളുത്തു ചുവന്നൊരു സുന്ദരക്കുട്ടൻ. വലുതാകുമ്പോൾ അവനെ എനിക്കു കെട്ടിച്ചുതരാമെന്നു തമാശ പറയും..
അങ്ങനെ ഞാൻ ഹൈസ്കൂളിന്റെ പടികൾ കയറി. അമ്മയുടെ തറവാടിന് അടുത്തുതന്നെയായിരുന്നു സ്കൂൾ, അതിനാൽ ഉച്ച ഭക്ഷണം അവിടുന്നായി. ചാച്ചന്റെ വകയായി ഒരു സൈക്കിൾ സമ്മാനം കിട്ടിയതുകൊണ്ട് അതിലായിരുന്നു എന്റെ യാത്രകൾ
ഭക്ഷണത്തിന്റെ കൂടെ കല്ലിലരച്ച മാങ്ങാച്ചമ്മന്തിയും മുട്ട പൊരിച്ചതും എല്ലാദിവസവും എനിക്കു നിർബന്ധമായിരുന്നു, അതില്ലായെങ്കിൽ ഞാൻ കഴിക്കാതെ പിണങ്ങിപ്പോകും, അതുകൊണ്ട്തന്നെ, എന്നും നല്ല രുചിയുള്ള തേങ്ങാ ചമ്മന്തിയും മുട്ടയും മാമി എനിക്കായി കരുതിവയ്ക്കും.. ഊണിനൊപ്പം അതുവരെ നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ വിവരിക്കും.. എന്റെ വീരസാഹിത്യങ്ങൾകേട്ട് മാമി ഉറക്കെച്ചിരിക്കും.. ഒരു പ്രതേകതരം മണികിലുങ്ങും പോലുള്ള ചിരി,ഇതുകേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ വീട്ടിലെ ചിന്നു തത്ത മാമിയെ അനുകരിച്ചു അത്പോലെ ചിരിക്കും.. ഇത്കാണുമ്പോൾ മാമി വീണ്ടും ചിരിക്കും തത്തമ്മയും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല മാമി ചിരി നിർത്തുംവരെ അത് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും
പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞു, തുടർ പഠനത്തിനായി കേരളം വിട്ടശേഷം ഫോൺ വിളികൾ കുറവായിരുന്നു.. എങ്കിലും ലീവിന് നാട്ടിലെത്തിയാൽ അവധിയുടെ സിംഹഭാഗവും ഞാൻ മാമിയുടെ കൂടായിരിക്കും.. പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ പഠിച്ചിടത്തുതന്നെ ജോലിക്കും കയറി.. നാട്ടിലേക്കുള്ള പോക്കുകൾ വിരളമായി, ഒരിക്കൽ അമ്മവിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു., മാമിക് ക്യാൻസർ ആണെന്ന്.. ആരെയും അറിയിച്ചിരുന്നില്ലെന്നും ഒരു ബ്രെസ്റ്റ് നീക്കം ചെയ്‌തെന്നും, അതെനിക്കു വലിയൊരു ഷോക്കായിരുന്നു..
അന്നു വൈകുന്നേരം ഞാൻ മാമിയെ വിളിച്ചു.. പക്ഷെ പഴയപോലെ മാമി ചിരിച്ചില്ല, ഒന്നും അറിയാത്തവളെപ്പോലെ ഞാൻ മാമിയെ തമാശകൾ പറഞ്ഞു ചിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷെ മാമിയപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു.. ആ നിശബ്ദത എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ കനം കൂട്ടി, ഒരുവിധം ഞാൻ ഫോൺ വച്ചു.
പിന്നീട് നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ അടുത്തദിവസംതന്നെ ഞാൻ മാമിയെ കാണാൻ പോയി.. എന്നെക്കണ്ടതും മാമി വിളറിയൊരു ചിരിചിരിച്ചു.. കാപ്പിയുമായി എന്റടുത്തു വന്നിരുന്നു, വിഷാദം നിഴലിച്ച അവരുടെ മുഖത്തെ വരണ്ടുണങ്ങിയ ചുണ്ടുകൾ ശബ്ദിച്ചു..
"നിന്റെ കല്യാണത്തിന് അഷ്ടമംഗല്യമെടുക്കാൻ മാമിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുമോടി !, അതുവരെ ഞാനുണ്ടാകുമോ അറിയില്ല "..
അത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു...
" എന്താ മാമിയിത്, എന്തിനാ ആവശ്യമില്ലാത്തതൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്നേ.. ക്യാൻസർ ബാധിച്ച എത്രയോപേർ സുഖപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മാമിയ്ക്കും സുഖമാകും, എന്റെയെന്നല്ല എന്റെമോളുടെ വരെ അഷ്ടമംഗല്യം ഞാൻ മാമിയെകൊണ്ടെടുപ്പിക്കും"
ഞാൻ മാമിയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു
"മാറുമായിരിക്കും അല്ലേ !"..
വിദൂരതയിലേക് കണ്ണുകളൂന്നി അവർ അവരോടുതന്നെ ചോദിക്കും പോലെ തോന്നി...
"നിനക്കൊരു കാര്യം കാണണോ ?..
"ന്താ മാമി ഞാൻ ചോദിച്ചു.. "
അവർ തലമറച്ചിരുന്ന ഷാൾ പതിയെമാറ്റി...
"ആഹാ മുടിവെട്ടി സ്‌ട്രൈറ്റ് ചെയ്തല്ലേ കൊള്ളാല്ലോ "..
ഞാൻ പറഞ്ഞു.. ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ മാമി തലയിലെ വിഗ്ഗ് ഊരിമാറ്റിയപ്പോൾ തുറിച്ചുപോയ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ പൊടിയുന്നത് ചോരയായിരുന്നോ ?...അറിയില്ല, മരവിച്ചിരുന്നുപോയി ഞാൻ.
മാമിയുടെ ഇടതൂർന്ന ചുരുണ്ട മുടിയിഴകൾ മുഴുവൻ കീമോ കാർന്നു തിന്നിരിയ്ക്കുന്നു... കാര്യങ്ങൾ ഇത്രത്തോളം ദയനീയമായിരുന്നെന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.. ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരാളുടെ ചിരിമാഞ്ഞ ആശനശിച്ചമുഖം കാണാനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ലാത്തതിനാൽ പിന്നെഞാനവിടേക് പോകാൻ മടിച്ചു.. മാമിയെ എന്തുപറഞ്ഞു ഞാൻ സമാധാനിപ്പിക്കും, എനിക്ക് ആദ്യമായി വാക്കുകൾക്കു ക്ഷാമം നേരിട്ടു..
കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ക്ഷേത്രത്തിൽ നിൽകുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ഫോണിലേക്കൊരു കാൾ വന്നു.. മുഖത്തുവിരിയുന്ന പകപ്പിൽനിന്നും കാര്യം അത്ര സുഖകരമല്ലെന്നെനിക് മനസ്സിലായി...
' 'എന്തുപറ്റിയമ്മേ ആരാ വിളിച്ചത് ഞാൻ ചോദിച്ചു '..
"അത്.. അത്... നമ്മുടെ രാജി മരിച്ചൂന്നു..'"
അത്പറയുമ്പോൾ 'അമ്മ വിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തലയിലൊരു ഉൽക്ക പതിച്ചപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്,,.. അപ്പോൾത്തന്നെ ഞങ്ങൾ തറവാട്ടിലേക് തിരിച്ചു
ബോഡി ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് കൊണ്ടുവരുന്നതേയുള്ളു വഴിയിൽ നിന്നവർ പറഞ്ഞു .. മാമിയുടെ ഒരേയൊരു മകൻ അകത്തെ മുറിയിൽ കരഞ്ഞുതളർന്നു മയങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ അടുത്തായി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാനിരുന്നു... ബോഡി കൊണ്ടുവന്നു, അപ്പോഴേക്കും ആ വലിയമുറ്റം മുഴുവൻ ആളുകളെകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.. ഒരുപക്ഷെ ഇത്രത്തോളം ജനങ്ങളെ ഞാനൊരു മരണവീട്ടിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല... അത്രക് പ്രിയങ്കരിയായിരുന്നു മാമി എല്ലാവർക്കും...
സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ മാമിയുടെ തണുത്തു മരവിച്ച ശരീരം എടുത്തുവച്ചതും ഒരുകൂട്ടനിലവിളി ഉയർന്നു...എന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ നിർത്താതെ പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....
"ആ കൂട്ടനിലവിളികൾക്കിടയിൽ മാമിയുടെ പൊട്ടിച്ചിരി മുഴങ്ങി... എല്ലാവരും ഒരു ഞെട്ടലോടെ നിശബ്ദരായി..."
"കൂട്ടിൽ കിടന്നു ചിന്നു തത്ത അപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു മത്സരിച്ചു ചിരിക്കാൻ ഇനി മാമിയൊരിക്കലും വരില്ലെന്നറിയാതെ........ "
' മുപ്പത്തെട്ടാം വയസ്സിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ എന്റെ മാമിയുടെ ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ഓർമകൾക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണീരോടെ സമർപ്പണം... '
Dhanyajijesh

ഇരുൾവീഴും മുൻപേ

ഇരുൾവീഴും മുൻപേ
********************
അനിത നടക്കുകയാരുന്നില്ല ഓടുകയായിരുന്നു.....ഭൂതകാലത്തെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന ഓർമകൾ അവളെ ഭീതിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുൾവീഴും മുൻപ് വീട്ടിലെത്തണം; ഇനിയൊരുവയൽ കൂടി കടന്നാലെ വീടെത്തു..അവൾ നടപ്പിന്റെ വേഗതകൂട്ടി... നഗരത്തിലെ ഒരു തുണിക്കടയിലെ സെയിൽസ് ഗേളാണ് അനിത.. അവളുടെ അച്ഛനാണവൾക്കെല്ലാം.. അനിതയുടെ അനുജത്തിയെ പ്രസവിച്ചതോടുകൂടി അവളുടെ അമ്മ മരിച്ചു അന്നവൾക്ക് വെറും ആറുവയസ്സുപ്രായം.. അമ്മയില്ലാത്ത ദുഃഖമറിയിക്കാതെയാണ് തന്റെ രണ്ടുമക്കളെയും ആ അച്ഛൻ വളർത്തിയത്.. കെട്ടിട നിർമ്മാണത്തൊഴിലാളിയായിരുന്നു അവളുടെ അച്ഛൻ ദാമു.. നന്ദ അവളുടെ കുഞ്ഞനുജത്തി...
ഒരുദിവസം സന്ധ്യകഴിഞ്ഞിട്ടുംഅവരുടെ അച്ഛൻ പണികഴിഞ്ഞെത്തിയില്ല. നന്ദയുടെ പതിമൂന്നാം പിറന്നാളായിരുന്നു അന്ന്.. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ നേരമിരുട്ടും മുൻപേ വീട്ടിലെത്താറാണ് പതിവ്.. നന്ദ ഉമ്മറത്തു അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി... ഇച്ചേച്ചി അച്ചു ഇതുവരെ എത്തിയില്ലല്ലോ.. നന്ദ അച്ഛനെ അച്ചുവെന്നാണ് വിളിക്കാറ്... അവൾ ചേച്ചിയോട് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.. നീ ഒന്നു സമാധാനമായിരിക്ക് മോളെ അച്ഛനിപ്പോൾ വരും അനിത അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.. അച്ചു ഇങ്ങനെ വൈകാറില്ലല്ലോ ഇച്ചേച്ചി അതും നന്ദമോൾടെ പിറന്നാളല്ലേയിന്നു.. ഇന്നുപണിക്ക് പോകുല്ലെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻകാണാതെ പോയി.. പിന്നെ എന്തിനാ താമസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നേ.. നന്ദയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..
നന്ദയുടെ പിറന്നാളായതിനാൽ രാവിലെ എഴുനേറ്റപ്പോൾത്തന്നെ ഇന്ന് പണിക്കു പോകുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതായിരുന്നു ദാമു.. പറഞ്ഞുതീരും മുൻപ്, മുറ്റത്തു കേശവന്റെ വിളി.. ദാമുവേട്ടാ.. ഒന്നു പുറത്തേക്കു വരാമോ.. അല്ല ആരിത് കേശവനോ കുറെനാളായല്ലോ ഇതുവഴി വന്നിട്ട് ദാമു പറഞ്ഞു ..സമയം കിട്ടണ്ടേ ദാമുവേട്ട ഇപ്പൊത്തന്നെ ഒരത്യാവശ്യം പറയാൻ വേണ്ടി വന്നതാ.. നമ്മുടെ വയലിന്നക്കരെയുള്ള ശ്രീകാര്യം സ്കൂളില്ലേ, ആകെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ തേങ്ങവീണു പിള്ളേരുടെ ക്ലാസ്സിന്റെ മുകളിലുള്ള ഓടു മുഴുവൻ പൊട്ടി.. മഴക്കാലമല്ലേ എപ്പോഴാ മഴപെയ്യുകയെന്നു പറയാനൊക്കില്ലല്ലോ.. ദാമുവേട്ടൻ ഇന്ന് അത്യാവശ്യം വന്നു അതൊന്നു മേഞ്ഞുതരണം കേശവൻ പറഞ്ഞു..
അത് കേശവാ ഇന്ന് ജോലിക്ക് പോകുന്നില്ലെന്ന് വച്ചതാ.. ന്ഹാ സാരമില്ല കുട്ട്യോൾടെ കാര്യമല്ലേ ഞാൻവരാം കേശവൻ നടന്നോളു.. മോളെ അനിതേ അച്ഛനൊന്നു സ്കൂൾവരെ പോയിട്ട് വരാം..നന്ദമോള് കുളിക്കാൻ കേറിക്കാണുമല്ലേ.. സാരമില്ല അവളോട് പറഞ്ഞേക്ക്.. അച്ഛനെത്രേം പെട്ടെന്ന് വരാൻ നോക്കാം.. വരുമ്പോഴേക്കും പിറന്നാൾസദ്യയും പായസവും ഉണ്ടാക്കി വച്ചേക്കണേ.. അതുംപറഞ്ഞു ദാമു കേശവനോടൊപ്പം പോയി.. കുളിക്കാൻപോയ നന്ദ തിരികെ വന്നപ്പോഴേക്കും ദാമു വയൽ കടന്നു പോയിരുന്നു..
ഇതിപ്പോൾ ഇരുട്ടുവീണുതുടങ്ങി അച്ഛനിപ്പോഴും വന്നിട്ടില്ല അനിതയ്ക്ക് പരിഭ്രമമായി.. അതിലേറെ വിഷമം നന്ദക്കായിരുന്നു. ഇച്ചേച്ചി ഞാനൊന്നുപോയി നോക്കിയിട്ട് വരട്ടെ ? കുറേനേരം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നശേഷം നന്ദ അനിതയോട് ചോദിച്ചു.. വേണ്ട അച്ഛനിങ്ങുവന്നോളും ഇരുട്ടുവീണുതുടങ്ങി ഇനി നീ പോകണ്ട.. അതുകേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ നന്ദ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയോടി.. അവരുടെ വീടിനുമുൻപിൽ കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന വയലാണ് അതിന്റെ അക്കരെയാണ് സ്കൂൾ.. അനിത പഠിച്ചതും നന്ദയിപ്പോൾ പഠിക്കുന്നതും അവിടെയാണ്.. എത്ര പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല ഈ പെണ്ണിന്റെയൊരുകാര്യം ഇങ്ങുവരട്ടെ അച്ഛന്റെ കയ്യീന്നു രണ്ട് വാങ്ങിത്തരുന്നുണ്ട് .. ഇതും പറഞ്ഞു അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി..
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മോളേയെന്നുള്ള വിളികേട്ട് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.. പുറത്തു ദാമു കയ്യിലൊരു പൊതിയുണ്ട്.. ഒന്നും പറയണ്ട മോളെ ഓടുമാറ്റാനാണെന്ന്പറഞ്ഞു അവിടെച്ചെന്നപ്പോൾ ഒരുകൂട്ടം പണിയെടുത്തു ന്റെ ചുമലിലോട്ട് വച്ചുതന്നു.. ഞായറാഴ്ചയായതിനാൽ ആരും പണിക്കു വിളിച്ചിട്ട് വരുന്നില്ലത്രേ.. പണിയുംകഴിഞ്ഞു നന്ദമോൾക്കൊരു സമ്മാനവും വാങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും നേരമിരുട്ടി. ന്തേ അച്ഛന്റെ പിറന്നാളുകുട്ടി അച്ഛനോട് പിണങ്ങി നിൽക്കാണോ... ദാമുപറഞ്ഞുനിർത്തിയതും അനിതയുടെ മുഖം വിളറി, ന്താ അച്ഛനിപ്പറയുന്നത് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാതെ അച്ചനെതിരക്കി കുറച്ചുമുൻപ് അവൾ വയലിലൂടെ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ അങ്ങോട്ടേക്ക്.. അവൾപറഞ്ഞു.. നന്ദമോളോ എന്നെക്കൂട്ടാണോ ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ മോളെ.. യ്യോ ന്റെ കുട്ടിയിതെവിടെപ്പോയി.. മോളെ ഓടിപ്പോയി ടോർച്ചിങ്ങെടുത്തിട്ട് വാ.. ദാമു പറഞ്ഞു.. അനിത വേഗം ടോർച്ചുമായെത്തി.. രണ്ടാളും നന്ദയെ വിളിച്ചു വയൽമുഴുവൻ തിരയാൻ തുടങ്ങി... കുറച്ചുമാറി വയലിലേക്ക് വെള്ളംതേവുന്ന കൈതക്കാടുമൂടിയ ചെറിയൊരുകുളമുണ്ട്.. അവിടെന്തോ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ദാമു അവിടേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു.. വലിയവീട്ടിലെ സുധാകരമേനോന്റെ മകൻ ശംഭു കൈതക്കാട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടുന്നത് അവർ കണ്ടു.. സുധാകരമേനോന്റെ കുടുംബസ്വത്താണ്‌ ആ വലിയ വയൽ... കൈതക്കാട്ടിൽ എന്തോ കിടക്കുന്നതുകണ്ടു ദാമുവും അനിതയും ആ ഭാഗത്തേക്ക് പോയിനോക്കിയപ്പോഴാണ് കരളുനുറുങ്ങുന്ന ആ കാഴ്ചയവർ കണ്ടത്.. രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കയാണ് അവരുടെ പ്രീയപ്പെട്ട നന്ദ.. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ വലിച്ചുകീറിയെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. തലയിൽനിന്നും ചോരയൊഴുകുന്നുണ്ട്.. അവളുടെ ചുറ്റും രക്തം തളം കെട്ടി നില്പുണ്ട് അടുത്തായി രക്തം പുരണ്ടയൊരു പാറക്കല്ല്.. അയാളുടെ കയ്യിലിരുന്ന പൊതി താഴേക്ക് ഊർന്നു നന്ദയുടെ ശരീരത്തിൽ വീണു.. അതിൽനിന്നും നന്ദയ്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചുമന്ന പട്ടുപാവാടയും ജാക്കറ്റും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നഗ്നത മറച്ചു വിരിഞ്ഞു നിന്നു..
മകളെയും തോളിലിട്ട് ദാമു ഓടുകയായിരുന്നു കൂടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അനിതയും.. ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തും മുൻപ് ആ കുഞ്ഞു ജീവൻ ശരീരമുപേക്ഷിച്ചു അറിയാത്ത ഏതോ ലോകത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടിരുന്നു .. മകൾ മരിച്ചുവെന്ന സത്യം അറിഞ്ഞു ആ പാവം അച്ഛൻ കുഴഞ്ഞുവീണു.. പിന്നയാൾ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല ശരീരത്തിന്റെ പകുതി തളർന്നു.. അന്ന് തുടങ്ങിയ കിടപ്പാണ്.. നന്ദയുടെ കേസും കൂട്ടവുമായി അനിത കുറേ അലഞ്ഞു.. വിജയം എന്നും പണമുള്ളവന്റെ പക്ഷത്താണല്ലോ.. ഇവിടെയും മറുത്തൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.. കാശിന്റെ ബലത്തിൽ സുധാകരമേനോൻ മകനെ കേസിൽനിന്നും ഊരിയെടുത്തു.. അച്ഛന്റെ മരുന്നിനും വീട്ടുചിലവിനും വേണ്ടിയാണ് അനിത ജോലിക്കു പോയിത്തുടങ്ങിയത്..കടയിൽ പതിവിലും തിരക്കായതിനാൽ ഇറങ്ങാൻ വൈകി.. വയലുകൂടി കടന്നുകിട്ടിയാൽ വീടെത്തും.. അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു..
അല്ല സുന്ദരിക്കോത ഏതവന്റൊപ്പം കറങ്ങാൻ പോയിട്ട് വരുകയാ... ചോദ്യംകേട്ടവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കുറുകി പേശികൾ വലിഞ്ഞുമുറുകും പോലെ.. അതവനാണ് ശംഭു.. അവളുടെ നന്ദമോളുടെ ജീവനെടുത്ത അസുരജന്മം.. അവൾ പല്ലുകൾ കടിച്ചു.. ആ പ്രശ്നത്തിനുശേഷം അവന്റച്ഛൻ അവനെ സിംഗപ്പൂരിലുള്ള അവന്റെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലാക്കിയതാണ്.. ഇപ്പോൾ രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞു.. അവൻ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.. അവളുടെ രക്തം തിളച്ചു... എന്താടി പല്ലുകടിക്കുന്നെ നിനക്കെന്നെ ഒരുചുക്കും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.. നീയൊക്കെ വെറും പുഴുവിന്റെ ജന്മമാ എന്നും മണ്ണിലിഴഞ്ഞു നടക്കാം നിനക്കൊക്കെ .. പണമുള്ളവനോട് മുട്ടാൻ നിൽക്കണ്ട ജയിക്കില്ലെടി ഒരിക്കലും അവൻ ആക്രോശിച്ചു.. ഞങ്ങൾക്ക് പണത്തിനുമാത്രേ കുറവുള്ളടാ അന്തസ്സിനു യാതൊരു കുറവുമില്ല.. മാനം വിറ്റു ജീവിക്കണ്ടേ ഗതികേടൊന്നും ഞങ്ങൾക്കില്ല അതൊക്കെ നിന്നെപ്പോലെ അമ്മേം പെങ്ങളേം തിരിച്ചറിയാത്തവന്റെ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ തൊഴിലാ.. അവളതുപറഞ്ഞതും.. എന്തുപറഞ്ഞെടി നായെ എന്നുപറഞ്ഞവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു.. പിടിവലിയായി അനിത നിലത്തേക്ക് വീണു... അതേടി നിന്റെ അനുജത്തിയെ കൊന്നത് ഞാനാ അതും അവളെ നന്നായി അനുഭവിച്ചിട്ട് ഇന്നിതാ ചേച്ചിയും ദൈവത്തിന്റെ ഓരോ വികൃതികൾ അതുംപറഞ്ഞു അവൻ വന്യമായി ചിരിച്ചു.. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവൾ പകച്ചു പുറകോട്ട് നീങ്ങിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു എന്തിലോ കൈതട്ടി അതൊരു പാറക്കല്ലായിരുന്നു.. നന്ദയുടെ ചോരയിൽ കുതിർന്ന മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തികട്ടി തികട്ടി വന്നു.. ഒരു ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു അവളപ്പോൾ.. അവനവളുടെ മുകളിലേക്കു പടർന്നു കയറി.. പിന്നൊന്നും ആലോചിക്കാൻ അവൾക് സമയമുണ്ടായില്ല.. പാറക്കല്ലെടുത്തു അവന്റെ തലയിൽ ആഞ്ഞിടിച്ചു... അവനെതിർക്കാൻ കഴിയും മുൻപ് തുടരെതുടരേയവൾ പ്രഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു... അവന്റെ ബോധം മറയുവോളം.. അവന്റെ തലയോട്ടി തകരുന്ന ശബ്ദം അവളെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു... അവൻ മരിച്ചുവെന്നുറപ്പായപ്പോൾ അവൾ എഴുനേറ്റു..കല്ലുദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ഒരുഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ മേലാസകലം ചോരയുമായി വയലിലൂടെ അവളോടി .. തളർന്നുകിടക്കുന്ന അച്ഛനരികിലാണ് ആ ഓട്ടം അവസാനിച്ചത്..
"അച്ഛാ...... അവസാനം നമ്മുടെ നന്ദമോൾക്ക് നീതികിട്ടി"... അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു..അതുപറയുമ്പോൾ ഒരുഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
Dhanyajijesh

നുണക്കുഴി

നുണക്കുഴി
*************
കൗസല്യ സുപ്രജാ രാമ.. പൂർവ്വ സന്ധ്യ പ്രവർത്തതേ. ഉത്തിഷ്ഠ നരശാർദൂല... കർത്തവ്യം ദൈവമാൻഹികം..
എം. എസ്സ്. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ മധുരസ്വരം കേട്ടാണ് അതിരാവിലെ തന്നെ അവളുണർന്നത്.. തൊട്ടടുത്ത ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുമാണ് പാട്ടൊഴുകിയെത്തുന്നത്.അതിരാവിലെ അത് കേൾക്കുന്ന സുഖമൊന്നു വേറെതന്നെയാണ്.തലയണക്കീഴിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്തു സമയം നോക്കി., അഞ്ചാകുന്നേയുള്ളു. ഫോൺ തിരികെ വെച്ച് വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ഉറക്കം വരുന്നില്ല.. അവളുടെ കൈവീണ്ടും തലയണയ്ക്കടിയിലേക്ക് നീണ്ടു.. ഫോണെടുത്തു ഫേസ്ബുക് ഓപ്ഷൻ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.. അത്യാവശ്യം എഴുതുന്നകൂട്ടത്തിലായതുകൊണ്ട് സാമാന്യം നല്ല ഫോള്ളോവേർസ് ഉണ്ട്.പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ആളുള്ളതുകൊണ്ട് എഴുത്തു ഒരു ഹരമായി മാറി.. ഫേസ്ബുക് ഓപ്പൺ ചെയ്തതും നോട്ടിഫിക്കേഷനും മെസ്സേജുകളും റിക്വസ്റ്റുമായി അക്കൗണ്ട്‌ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പികിടക്കുന്നു. അതൊക്കെ അവഗണിച്ചു ന്യൂസ് സ്ക്രോൾ ചെയ്ത് നീങ്ങുമ്പോഴാണ് ഫേസ്ബുക്കിലെ പ്രശസ്തമായൊരു ഗ്രൂപ്പിൽ കഥാമത്സരം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കാണുന്നത്.. ഇന്നാണ് അവസാനദിവസം.. ന്തായാലും എഴുതിയേക്കാം സമയക്കുറവ് കാരണം കുറേയായി എഴുതിയിട്ട്.. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി..
കട കട ശബ്ദത്തോടെ തീവണ്ടി കുതിച്ചു പായുകയാണ്.. ഇരുട്ടു പരന്നു തുടങ്ങി.. യാത്രക്കാരെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു വൃദ്ധ ദമ്പതികളും അവളും മാത്രമാണ് ഇനി അവശേഷിക്കുന്നത്..
മോളെ, അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങായി.. ട്രെയിൻ ലേറ്റ് ആയതുകൊണ്ട് തിരുവനന്തപുരത്തെത്തുവാൻ വൈകൂല്ലോ., മോൾക് ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ പേടിയുണ്ടോ ?മാവേലിക്കരയെത്തിയപ്പോൾ വൃദ്ധൻ അവളോട് ചോദിച്ചു...
ഇല്ല അങ്കിൾ, ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുള്ളോണ്ട് ഈ ഒറ്റക്കിരിപ്പിപ്പോ ഒരു ശീലായി അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.. ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കവിളിലെ നുണക്കുഴി തെളിഞ്ഞു അതവളുടെ അഴകുകൂട്ടി.. കായംകുളം എത്തിയപ്പോൾ വൃദ്ധദമ്പതികൾ അവിടിറങ്ങി.. അവരെയും കാത്തു അവരുടെ മകളും ഭർത്താവും അവിടെ നില്പുണ്ടായിരുന്നു.. ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ അവൾക്കുനേരെ കൈകൾവീശി ബൈ പറഞ്ഞു.. ഇപ്പോൾഅവൾ ഒറ്റയ്ക്കായി വിൻഡോ സീറ്റിലേക് ചാരിയിരുന്നവൾ കണ്ണുകളടച്ചു..
അവൾ മേഘ... മംഗലാപുരത്തുള്ളൊരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നഴ്‌സായി ജോലിചെയ്യുന്നു.. വീട് കഴക്കൂട്ടത്താണു.. മാസത്തിലൊരിക്കൽ വീട്ടിൽപോകും പോയില്ലെങ്കിൽ ഒരു ശ്വാസംമുട്ടലാണ്.. വീട്ടിൽ അമ്മയും അനിയനും മാത്രം അവൾക് പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അച്ഛനൊരു ആക്‌സിഡന്റിൽ മരിച്ചു.. അനിയനപ്പോൾ അഞ്ചു വയസ്സുമാത്രം.. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് അവളുടെ അമ്മ അവരെ വളർത്തിയതും പഠിപ്പിച്ചതും.. ബാങ്കിൽ നിന്നും ലോണെടുത്തു നഴ്സിംഗ് പഠിപ്പിച്ചു.. ഇപ്പൊ കുറേശ്ശേയായി അടച്ചു വരുന്നു.. ജോലികിട്ടിയശേഷം അമ്മയെ ഒരു പണിക്കും വിട്ടിട്ടില്ല അവൾതന്നെയാണ് വീടുനോക്കുന്നത്.. മാസത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും വീട്ടിൽ ചെന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അമ്മ ഫോണിൽ വിളിച്ചു കരച്ചിലും പറച്ചിലുമായി.. പോകാതിരുന്നാൽ അവൾക്കും സങ്കടമാണ്.. അതുകൊണ്ട് എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടായാലും ഒരുദിവസമെങ്കിലൊരുദിവസം അവൾ വീട്ടിലെത്തും..
സാധാരണ എട്ടുമണിയാകുമ്പോൾ കഴക്കൂട്ടത്തെത്തുന്നതാണ്.. ഇന്നിപ്പോൾ ഒരുമണിക്കൂർ വൈകിയാണൊടുന്നത്.. ആ ബോഗിയിൽ അവളൊറ്റക്ക്.. വൃദ്ധനോടങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും, ആ ശൂന്യത അവളിൽ ഭയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകി.. കയ്യിലിരുന്ന ഹാൻഡ്ബാഗിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു കൈകൾകൊണ്ടവൾ പരതി നോക്കി.. ഉവ്വ് അതവിടെത്തന്നെയുണ്ട് സ്വയരക്ഷയ്ക് കയ്യിൽകൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള പേനാക്കത്തി.. ട്രെയിൻ കൊല്ലത്തെത്തി അവിടെ അഞ്ചുമിനിറ്റ് സ്റ്റോപ്പുണ്ട്.. എത്രേം പെട്ടെന്ന് വീടുപിടിച്ചാൽ മതിയെന്നായിരുന്നു അവൾക്.. ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മുഷിഞ്ഞ വേഷം ധരിച്ചു കുമിഞ്ഞു നാറുന്ന ദുർഗന്ധവും പേറിയൊരാൾ അവളിരിക്കുന്ന ബോഗിയിലേക് ഓടിക്കയറി.. അയാളുടെ രൂപവും ഭാവവും ഇതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ശൂന്യതയെക്കാൾ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.. കറപുരണ്ട കറുത്തപല്ലുകൾ കാട്ടി വികൃതമായി അയാളവളെ നോക്കിചിരിച്ചു..അവൾ ശ്രദ്ധിക്കാത്തമട്ടിൽ മുഖംതിരിച്ചു...
അത്രയേറെ സീറ്റുകൾ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടും അയാൾ അവൾക്കഭിമുഖമായിത്തന്നെ വന്നിരുന്നു.. അയാൾഅടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴുണ്ടായ ദുർഗന്ധം സഹിക്കാൻവയ്യാതെ തൂവാലകൊണ്ടവൾ മൂക്കുപൊത്തി, അവൾക് ഓക്കാനം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ ഉഴിയുകയാണെന്നവൾക്കു മനസ്സിലായി.. ഇരുന്നിടത്തുനിന്നും എഴുനേറ്റ് അവൾ വാതിലിനടുത്തുപോയി നിന്നു.. തോളത്തു ഒരു കൈപതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി..ചെളികൊണ്ട് മൂടിയ നീണ്ടുകൂർത്ത നഖങ്ങൾ ഉള്ള ഒരു കൈ.. അതെ അതയാളായിരുന്നു.. പെട്ടെന്നവൾ കൈതട്ടിമാറ്റി പുറകിലേക്ക് മാറി.. ഒന്നലറിക്കരയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.. ബാഗിൽ കത്തിയുണ്ട്.. അതെടുക്കും മുൻപ് അയാളുടെ പിടി അവളുടെമേൽ വീണിരുന്നു... ബലപ്രയോഗത്തിനിടയിൽ അവൾഅയാളെ ആഞ്ഞു തള്ളി.. ബാലൻസ് തെറ്റി അയാൾ ട്രെയിന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചുവീണു...ഒന്നും നടക്കാത്തപോലെ ട്രെയിൻ നീങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.. അവൾവാതുക്കൽ വന്നു ഭീതിയോടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി.. അയാൾ തൊട്ടടുത്ത ട്രാക്കിൽ കിടപ്പുണ്ട് അനക്കമില്ലാതെ.. ആ കാഴ്ച കണ്ണിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുതുടങ്ങി.ശരീരമാകെ ഒരുതരം വിറയൽ.. അവൾ ടോയ്‌ലെറ്റിൽ കയറി മുഖം കഴുകി.. മേലാസകലം രക്തം കട്ടപിടിച്ചപോലവൾക് തോന്നി.. കുളിക്കണം അഴുക്കുചാലിന്റെ ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന രക്തക്കറ കഴുകിക്കളയണം ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അവൾ മുഖത്തേക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. കയ്യും മുഖവും കഴുകി തിരികെവന്നു വാതിൽക്കൽ നിന്നു.. അവളുടെ മനസ്സിൽ സൗമ്യയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നു.. കൂടെ ഒറ്റക്കയ്യൻ ഗോവിന്ദച്ചാമിയും... ഒരുപക്ഷെ തനിക്കും ആ ഗതി വന്നേനെ എന്നോർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളൊന്നുകാളി... ആ ഭ്രാന്തൻ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.. മരിക്കട്ടെ അവനെപ്പോലുള്ള ഭ്രാന്തന്മാർ ജീവിച്ചിരിക്കാൻ പാടില്ല... ജീവിച്ചിരുന്നാൽ, ഇനിയും സൗമ്യമാരുണ്ടാകും.. കണ്ണുനീർ തോരാത്ത അമ്മമാരുണ്ടാകും... മരിക്കട്ടവൻ ചതഞ്ഞരഞ്ഞു മരിക്കട്ടെ.. അവൾ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി ഇനിയും രക്തം കട്ടപിടിച്ചിരുപ്പുണ്ടോ മരണത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള രക്തം... തൂവാലകൊണ്ട് അവൾ കൈകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അമർത്തിതുടച്ചു...
ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനുകൾ മാറിമാറി നീങ്ങിയതവളറിഞ്ഞില്ല.. അവൾ വേറൊരു ലോകത്തായിരുന്നു.. ഭയത്തിന്റെ, ഭ്രാന്തൻ ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത്.. മോളെ എന്ന വിളികേട്ടപ്പോൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെയവളുണർന്നു.. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ അമ്മയും അനിയനും.. നീയെന്താടിപെണ്ണേ സ്വപ്നം കാണുവാണോ.. ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങിവാ ട്രെയിൻ എടുക്കാനായി.. അവൾക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം എത്തിയെന്നപ്പോഴാണ് അവൾക് മനസ്സിലായത് ട്രെയിനിൽ നിന്നിറങ്ങി അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. എല്ലാം ഒരു ദുഃസ്വപ്നം പോലെ... അമ്മയോട് പറയണോ.. അമ്മ പേടിക്കും... വേണ്ട പറയേണ്ട.. അവൾ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയ തീവണ്ടിനോക്കി തെല്ലിട നിന്നു.. വാ മോളെ നേരം വൈകി നീ എന്താ തീവണ്ടി കാണാത്തപോലിങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്.. ഒന്നു വേഗം നടക്ക് അമ്മയവളുടെ കൈപിടിച്ചു നടന്നു.. ഭൂമിക്കു വേണ്ടാത്തൊരു വിഷജന്മം കൂടി അവസാനിച്ചു.. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഗൂഢമായൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു കൂടെയാ നുണക്കുഴികളും വിടർന്നു ...
"ഇതൊരു കഥാമാത്രമാണ് എന്ന അവസാന വാക്യം കൂടി എഴുതി അവൾ പോസ്റ്റ്‌ എന്ന ഐക്കണിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.."
എന്താ മോളെയിത് വെളുപ്പിന് തുടങ്ങിയതാണല്ലോ എന്തോന്നാ ഈ ഫോണിലിട്ട് കുത്തുന്നെ.. എണീച്ചുവന്നു ചായകുടി.. അമ്മ പറയുന്നകേട്ടു അവൾ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു...മുറ്റത്തു പത്രം കിടക്കുന്നു.. എത്ര പറഞ്ഞാലും ആ ചെറുക്കൻ മിറ്റത്തിട്ടേച്ചും പോകും.. അമ്മ പത്രമിടുന്ന പയ്യനെ വഴക്കും പറഞ്ഞു അതെടുത്തു കസേരയിൽ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചു.. അവൾ അതെടുത്തു കസേരയിൽ ഇരുന്നു. പത്രംതുറന്നാൽ കൊലയും രാഷ്ട്രീയവും പീഡനങ്ങളും അതൊന്നും വായിക്കാനവൾക്കിഷ്ടല്ല.. ഒരുവിധപ്പെട്ട പെൺപിള്ളേരെല്ലാം സിനിമാപേജും ചരമക്കോളവുമേ വായിക്കാറുള്ളു.. അവൾ ചരമക്കോളം എടുത്തു.. ഒരുപാട് പേരുടെ ചിരിച്ച പാസ്പോർട്ട് സൈസ് ഫോട്ടോയും മരണവിവരങ്ങളും. ആ പേജിനു താഴെയായി ഒരു വാർത്ത അവളെ ആകർഷിച്ചു.. "അജ്ഞാതൻ ട്രൈൻതട്ടി മരിച്ച നിലയിൽ"... കൂടെ കറപുരണ്ട പല്ലുകൾ പുറത്തേക്കുന്തി വായും തുറന്നു കിടക്കുന്നൊരാളുടെ ഫോട്ടോയും..ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി അവളൊന്നു ചിരിച്ചു... ഒരു ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി..അപ്പോൾ അവളുടെ കവിളുകളിലായി നുണക്കുഴികൾ വിടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....
Dhanyajijesh

ഈയാംപാറ്റകൾ


ഈയാംപാറ്റകൾ
എടാ നിനക്കെന്തിനാടാ ആ മച്ചിയെ.. അവളെക്കാൾ സുന്ദരിയായൊരു പെണ്ണിനെ;അമ്മയെന്റെ മോന് കണ്ടുപിടിച്ചു തരില്ലേ!
നിന്റെയൊരു കുഞ്ഞിനെയെങ്കിലും കണ്ടു കണ്ണടയ്ക്കണമെന്നാ അമ്മേടെ ആഗ്രഹം. നീ അവളെയും താങ്ങിക്കൊണ്ട് നടന്നാൽ ഈ ജന്മം എനിക്കതിനു ഭാഗ്യമുണ്ടാവില്ല;
അതെങ്ങനാ എത്ര പറഞ്ഞാലും നിന്റെ തലയിലോട്ട് കയറില്ലല്ലോ... കൂടോത്രം തന്ന് അവളെന്റെ മോനെ മയക്കിയെടുത്തേക്കുവല്ലയോ.. പത്മാവതിയമ്മ വിനോദിനോട് പതം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു..
വിനോദിനുള്ള ചായയുമായി അവിടേക്കുവന്ന ഹേമ അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ടു ഒരുനിമിഷം വാതിലിനു മറവിൽ നിന്നു.. കഴിഞ്ഞ നാലുവർഷമായി അവൾ സ്ഥിരം കേൾക്കുന്നതാണീ കുത്തുവാക്കുകൾ..
അറിയാവുന്ന ഡോക്ടർമാരെയെല്ലാം കാണിച്ചു,കഴിക്കാവുന്ന മരുന്നുകളൊക്കെ കഴിച്ചു.. എന്നിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിനെ താലോലിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം അവർക്കുണ്ടായില്ല..
അവളുടെ മിഴിയിൽ പെയ്യാൻ വെമ്പിനിൽകുന്നൊരു ഹിമകണംപോലെ കണ്ണുനീരുരുണ്ടുകൂടി..
എന്താ അമ്മേ ഇത്, ഞാനെത്ര തവണ പറഞ്ഞതാ;അവൾക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. പിന്നെ കുട്ടികളുണ്ടാകാത്തത്, അതിനു ദൈവമൊരു സമയം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടാകും..വിനോദ് അമ്മയോട് തെല്ലു നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു..
മണ്ണാങ്കട്ട..! നീയതു വിശ്വസിച്ചു നടന്നോ; അവസാനം വായ്ക്കരിയിടാൻ നിനക്കെന്നു പറയാനാരും കാണില്ല പറഞ്ഞേക്കാം!പത്മാവതിയമ്മ ക്ഷോഭിച്ചു..
ഇതെന്താ വെള്ളരിക്കാപട്ടണമോ, തുണിമാറും പോലെ ആളെ മാറ്റാൻ.. അഗ്നിസാക്ഷിയായി ഞാൻ താലികെട്ടികൊണ്ടുവന്നവളാ, അഥവാ അവൾക്കെന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനവളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോകുന്നില്ല, ആ സ്വപ്നം അമ്മയങ്ങുപേക്ഷിച്ചേരേ.. എന്നുപറഞ്ഞു വിനോദ് അകത്തേക്കു കയറി.. മുന്നിൽ ഒരായുസ്സിന്റെ സങ്കടം കണ്ണിൽ നിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ഹേമയെ കണ്ടപ്പോൾ വിനോദിന് സങ്കടമായി, അവളെല്ലാം കേട്ടിരിക്കുന്നു പാവം; എന്നും ഇതൊക്കെ കേട്ടു നീറി നീറി കഴിയാനാ അവളുടെ വിധി..
നീ അമ്മ പറയുന്നതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട.. കുഞ്ഞ്; അതുണ്ടാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകട്ടെ.. വിനോദവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അല്ല വിനുവേട്ടാ അമ്മ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട് വിനുവേട്ടൻ വേറൊരു കുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ചോളൂ നിക്കൊരു സങ്കടോമില്ല.. അത് പറയുമ്പോൾ അവൾ പൊട്ടിക്കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
വിനോദവളെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു തലയിൽ തലോടി, എനിക്കൊരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കിൽ അതിനവസാനം വരെയും നീ മാത്രമായിരിക്കും എന്റെ പെണ്ണ്, എന്റെ മോള് ആവശ്യമില്ലാത്തതൊന്നും ആലോചിച്ചു വിഷമിക്കരുത്.. നിനക്ക് ഞാനില്ലേ.. വിനോദിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ദുഃഖം തീർത്തില്ലെങ്കിലും, ആളിക്കത്തുന്ന സങ്കടത്തീയിലേക്ക് ഒരു ചാറ്റൽ മഴയായി പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു.. വിനുവേട്ടാ.. എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങി..
വീടിനടുത്തുള്ള വിനോദിന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ നൂലുകെട്ടു ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പിറ്റേദിവസം രാവിലെ വിനോദും ഹേമയും പോകാനൊരുങ്ങിയിറങ്ങി. ഉമ്മറത്തിരുന്നുകൊണ്ട് പദ്മാവതിയമ്മ ഹേമയെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി മകനോട് പറഞ്ഞു, ഇങ്ങനെ ഉടുത്തൊരുക്കി കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിക്കാനല്ലാതെ എന്തിനു കൊള്ളാമെടാ ഇവളെ; ഈ നാശം പിടിച്ചവളുടെ മുഖം കാണുമ്പോ എനിക്കെന്റെ പെരുവിരലിൽ നിന്നും അരിച്ചു കേറും.. ഹോ!.. എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുകളയാടാ ഈ പിശാചിനെ..
വിനോദ് അമ്മയ്ക്കുള്ള മറുപടിക്കായി വായ്തുറന്നപ്പോഴേക്കും ഹേമയവനെ വിലക്കി.. കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കാതെ രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്നുതന്നെ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി..
നൂലുകെട്ടു ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുത്ത്‌ തിരികെ വരും നേരം ഹേമയുടെ മനസ്സുനിറയെ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു..വിനോദാകട്ടെ വരും വഴി അവളോടൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്തുപറ്റി വിനുവേട്ടായെന്ന ഹേമയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒന്നുമില്ല എന്നുപറഞ്ഞവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുമുള്ള വിനോദിന്റെ മൗനം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഹേമ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴത്തേക്കും വിനോദ് വണ്ടിയോടിച്ചു പോയിരുന്നു. അവളോടൊരുവാക്കുപോലും പറയാതെ വിനോദ് പുറത്തു പോകുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. വിനോദിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലുണ്ടായമാറ്റം അമ്മായിയമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകളേക്കാൾ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു..
രാത്രി ഏറെ വൈകിയാണ് വിനോദെത്തിയത് പുറത്തുനല്ല മഴയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ മുഴുവൻ നനഞ്ഞായിരുന്നു വരവ്.. എന്താ വിനുവേട്ടായിത് മഴനനയാതെവിടെങ്കിലും കയറി നിന്നുകൂടായിരുന്നോ എന്നുചോദിച്ചു തോർത്തെടുത്തു അവളവന്റെ തലതുവർത്തി,അടുത്തു ചെന്നപ്പോൾത്തന്നെ അവൻ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നവൾക് മനസ്സിലായി. നാലുവർഷമായി ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാൻതുടങ്ങിയിട്ട്, ഒരിക്കൽപോലും വിനോദ് മദ്യപിച്ചു ഹേമ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല: ഇന്നിപ്പോ എന്താ പറ്റിയത്?വിനുവേട്ടൻ കുടിച്ചോ ഹേമ വിനോദിനോട് ചോദിച്ചു.
പെട്ടന്നവൻ അവളുടെ കൈതട്ടിമാറ്റി.. ന്ഹാ കുടിച്ചു ഇനിയും കുടിക്കും കുടിച്ചു കുടിച്ചു തീരട്ടെ ഈ നശിച്ച ജീവിതം.ഹേമ പകച്ചുപോയി എന്തുപറ്റി വിനുവേട്ടാ ദയനീയമായി അവൾ ചോദിച്ചു.ശല്യം ചെയ്യാതൊന്നു പോയിത്തരുമോ!അയാളലറി..
ഞാനെന്തുചെയ്തിട്ടാ വിനുവേട്ടനെന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടണേ?എന്തിനാ വിനുവേട്ടാ എന്നോട്.. പറഞ്ഞു മുഴുവിപ്പിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല, അവളുടെ ശബ്ദമിടറി പുറത്തുപെയ്യുന്ന മഴയെക്കാൾ തീവ്രമായി അവളുടെ കണ്ണുനീർ പെയ്യാൻതുടങ്ങി..
 നിന്റെ പൂങ്കണ്ണീരൊന്നും എനിക്ക് കാണണ്ട, നിയൊരുത്തികാരണം മനുഷ്യനു തലയുയർത്തി നടക്കാൻപറ്റുന്നില്ല.. വെളിയിലേക്കിറങ്ങിയാൽ കളിയാക്കലുകളും പരിഹാസവും.
ഇന്ന് നൂലുകെട്ടിനു ചെന്നപ്പോൾ പോലും എല്ലാവരും കൂടെന്നെ നാണം കെടുത്തി;ഷണ്ഡനാണുപോലും.. തുഫ്ഫ്.. നിന്നെപ്പോലൊരു മച്ചികാരണം എന്റെ ആണത്വത്തിനുപോലും കളങ്കം വീണു.. എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്നും ഒന്നൊഴിഞ്ഞു തരുമോ?മടുത്തെനിക്ക്; ഇനിയും നാട്ടുകാരുടെയും, കൂട്ടുകാരുടെയും,വീട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ ഒരുകോമാളിയായി തുടരാൻ വയ്യെനിക്ക്..ഞാൻ കുടിക്കും ഇനിയും കുടിക്കും തുലയട്ടെയെല്ലാം, ബോധം മറയുംവരെ അവനെന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ ഒരോ വാക്കുകളും അവളുടെ മനസ്സ് കീറിമുറിച്ചു കടന്നുപോയത് അവൻപോലും അറിഞ്ഞില്ല.അവളുടെ ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു കണ്ണീരിനുപകരം ഒഴുകിയത് ചോരയായിരുന്നു..
പുറത്തു മഴ കനത്തു, ഇടിയും മിന്നലിന്റെയും ശക്തികൂടി;അവൾ ജന്നൽപതിയെ തുറന്നു ജന്നൽ കമ്പികളിൽപിടിച്ചു ഇരുട്ടിനെ കീറിപ്പെയ്യുന്ന മഴച്ചീളുകളിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ചു നിന്നു. തുള്ളിക്കൊരുകുടമെന്നപോൽ പെയ്യുകയാണ് മനസ്സിനകത്തും പുറത്തും..ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം പുറത്തെ മഴ ശരീരത്തെ തണുപ്പിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലെ കനൽമഴ തന്നെ ജീവനോടെയതിൽ ചുട്ടെരിക്കുകയാണ്..ഒരിക്കലവൾക്ക് ഇടിമിന്നൽ ഭയമായിരുന്നു,പക്ഷെ ഇന്നിപ്പോൾ അതിലും വലിയ സ്ഫോടനങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്.. മദ്യത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ വിനോദ് കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങി..അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ മഴപ്പാറ്റകൾ ഇഴയാൻ തുടങ്ങി. മഴപെയ്യുമ്പോൾ മാത്രം ഇവ എങ്ങുനിന്നാണ് വരുന്നത്, അന്നും ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യം! അവൾ ജന്നലുകൾ കൊട്ടിയടച്ചു. മുറിയിലാകെ ഈയാംപാറ്റകൾ.. അവയുടെ വരവും നിമിഷങ്ങൾ നീളുന്നജീവിതവും മരണവും എല്ലാം ഞൊടിയിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നു.. ഹേമ ലൈറ്റ് അണച്ചു.. ആ വലിയ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് നെഞ്ചിൽ ഭാരവും കണ്ണിൽ കണ്ണുനീരും നിറച്ചവളിരുന്നു..
വെളിച്ചം കണ്ണിലടിച്ചപ്പോൾ വിനോദെഴുനേറ്റു;രാവിലെതന്നെ ഹേമ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയെന്നു തോന്നുന്നു. അവൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.. തലേദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഒരു ദുഃസ്വപ്നം പോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തികട്ടി തികട്ടി വന്നു. പാവം ഹേമ അവളെ താനൊരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു..എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കി ജീവിക്കുന്നവളാ അല്ലേലും അവളെന്തുതെറ്റു ചെയ്തിട്ടാ.. അവനവനോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി..രാവിലെ എഴുനേൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ചായ പതിവുള്ളതാ, ഇന്നലെ പറഞ്ഞതിന്റെ പരിഭവത്തിലായിരിയ്കും ഇതുവരെ കിട്ടിയില്ല!
"അവളോട് മാപ്പു പറയണം" അവൻ അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു.. പുട്ടുകുറ്റിയിൽനിന്നും പുട്ടു കുത്തി പാത്രത്തിലേക്കിടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു പത്മാവതിയമ്മ. വിനോദിനെ കണ്ടതും അവരുടെ മുഖം കനത്തു;എന്താടാ നിന്റെ കെട്ടിയോൾക് ഇതുവരെ എഴുനേൽക്കാൻ സമയമായില്ലേ? അതെങ്ങനെയാ അവളിവിടുത്തെ കൊച്ചമ്മയല്ലിയോ ഞാൻ വേലക്കാരിയും,അവർ പറഞ്ഞു.
എന്താ അമ്മേ ഈ പറയുന്നത് എന്നും അവൾ തന്നല്ലേ എല്ലാം ചെയ്യുന്നത്; ഇന്നിതെവിടെപ്പോയി? ഞാനെണീറ്റപ്പോൾ മുറിയിലില്ല വിനോദ് പറഞ്ഞു.. ഓഹ് കൊച്ചമ്മയെന്തായാലും അടുക്കളയിലോട്ട് വന്നിട്ടില്ല, ഞാനൊട്ട് കണ്ടിട്ടുമില്ല പത്മാവതിയമ്മ അതും പറഞ്ഞു ചിറികോട്ടി..വിനോദ് വീടുമുഴുവൻ പരതി പക്ഷെ ഹേമ അവിടുണ്ടായിരുന്നില്ല..
അമ്മേ... ഹേമയെവിടെ:വിനോദലറി.. അതായിപ്പോ കൂത്ത് അതെന്നോടാണോ ചോദിക്കുന്നത്. രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി അമ്പലത്തിലേക്ക് കെട്ടിയെടുത്തു കാണും..മനഃപൂർവം വൈകിക്കുന്നതാ, പണിയെല്ലാം ഞാനെടുത്തോളുമല്ലോ.. വിനോദവരെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നീരസത്തോടെ അകത്തേക്ക് കേറി
എടാ വിനോദെ നീ കുറച്ചു വിറകൊന്നെടുത്തുതന്നിട്ടു പോടാ..നല്ല വേവുള്ള അരിയാ ഇപ്പൊ ഇട്ടാലെ ഊണാകുമ്പോഴേക്കും വേവു. വിറകെടുക്കാനായി വിനോദ് ചായ്പ്പിലേക്ക് നടന്നു..മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ഹേമയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചിന്ത..തന്നോട് പറയാതെ എവിടെയും പോകാറില്ലവൾ,ഇതിപ്പോൾ സങ്കടം കൊണ്ടാകും പറയാതെ പോയത്..
വിനോദ് ചായ്പ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയതും ഹേമേ.. എന്ന നിലവിളിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് ഉന്തി നാവുകടിച്ചു ഉത്തരത്തിൽ ഒരുമുഴം കയറിൽ തൂങ്ങിയാടുന്നു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ തണുത്തു മരവിച്ച ശരീരം.
ഒരുനിമിഷം ഭൂമി കീഴ്മേൽ മറിയുകയാണെന്നവന് അവനു തോന്നി..അവളുടെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിച്ചവൻ കരഞ്ഞു..എന്റെ മോളെ ഒരുതവണത്തേക്കു നിന്റെ വിനുവേട്ടനോടൊന്നു ക്ഷമിക്കരുതാരുന്നോ.. ഞാനാ കൊന്നത് എന്റെ പൊന്നിനെ ഞാനാ കൊന്നത് അവൻ നെഞ്ചുപൊട്ടി അലമുറയിട്ടു.. ബഹളം കേട്ടവിടേക്ക് വന്ന പത്മാവതിയമ്മ ഹേമയുടെ തൂങ്ങിനില്ക്കുന്ന ശരീരം കണ്ട് അസ്ത്രപ്രജ്ഞയായി നിന്നു..
ഹേമയുടെ മുറുകെപ്പിടിച്ച കൈക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒരെഴുത്തു വിനോദിന് കിട്ടി.
എന്റെ വിനുവേട്ടന്,
വിനുവേട്ടനില്ലാത്തൊരു ജീവിതം എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലുമാവില്ല..വിനുവേട്ടനൊരു കുഞ്ഞിനെ തരാനെനിക്കായില്ല. ഞാൻകാരണം വിനുവേട്ടന്റെ ജീവിതം നശിക്കരുത്.. വിനുവേട്ടൻ ജീവിക്കണം
അമ്മകണ്ടുപിടിച്ചു തരുന്ന കുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ചു മക്കളും അവരുടെ മക്കളുമൊക്കെയായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം അതിനു ഞാനെന്ന തടസ്സം ഞാനായിട്ടുതന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണ്.
വിനുവേട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കില്ലെന്ന വിഷമം മാത്രെ എനിക്കുള്ളൂ.. വിനുവേട്ടനെന്നും നന്മകൾ തരാൻ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട്
ഹേമ
ആ കത്തു നെഞ്ചോട് ചേർത്തു അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടവനവളുടെ കാലുപിടിച്ചു.. മാപ്പ്.. എന്നോട് ക്ഷമിക്കു മോളെ.. അവന്റെ തേങ്ങലിൽ കാറ്റുപോലും നിശ്ചലമായി..
അവരാരും അറിയാത്തൊരുസത്യം ഒരുപക്ഷെ അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമായിരുന്ന ഒന്നു.,
" ഒരു കുഞ്ഞു ജീവൻ",... അത് ഹേമയുടെ വയറ്റിൽ ഒരു ഈയാംപാറ്റയെപ്പോലെ, പിറവികൊണ്ടു, ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരും മുൻപ് നിമിഷങ്ങൾകൊണ്ട് അസാനിച്ചിരുന്നു, അവൾക്കൊപ്പം ... കൂടെ കുറേ സ്വപ്നങ്ങളും....

Dhanya

അമ്മ


മൊബൈൽ തുടരെ തുടരെ ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. അവധിദിവസമായതിനാൽ ഊണുകഴിഞ്ഞു എ സി യുടെ തണുപ്പിൽ മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുകയായിരുന്നു രാജീവ്., ഉറക്കത്തിനു ഭംഗം വന്ന നീരസത്തോടെ അയാൾ ഫോണെടുത്തു.. അങ്ങേത്തലക്കൽ ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം, ഹലോ രാജീവല്ലേ, ഇത് കരുണാലയത്തിൽ നിന്നുമാണ്..
പറയു എന്താ വിശേഷിച്ചു രാജീവ് ചോദിച്ചു.. അത് നിങ്ങളുടെയമ്മ കുറച്ചുമുൻപൊന്നു കുഴഞ്ഞുവീണു, ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരുന്നു, ആരും ഫോണെടുത്തില്ല.. ഇപ്പോൾ ബോധം തെളിഞ്ഞു, ആദ്യം നിങ്ങളെയാണ് അന്വേഷിച്ചത്, എത്രയും വേഗം സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റൽ വരെയൊന്നു വരണം അയാൾ പറഞ്ഞുനിർത്തി,ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ വരാമെന്നുപറഞ്ഞു രാജീവ് ഫോൺ വച്ചു..
രാജീവ് എവിടേയ്ക്കോ പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടാണ് അയാളുടെ ഭാര്യ ശ്രീദേവി അവിടേക്ക് വന്നത്... രാജീവ് എങ്ങോട്ടാ ഈ പോണേ അവൾ ചോദിച്ചു. അമ്മക്കു നല്ല സുഖമില്ല ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് അവിടെനിന്നും ഫോൺ വന്നിരുന്നു അയാൾ മറുപടിപറഞ്ഞു.. രാജീവ് പറയുന്നത്കൊണ്ടൊന്നും തോന്നരുത്, ഇതൊക്കെ നിങ്ങടമ്മേടെ അടവാണ്, സിമ്പതി പിടിച്ചുപറ്റി വീണ്ടും ഇവിടെ കേറിക്കൂടാനുള്ള ബുദ്ധി.. അല്ലാതെ അവർക്കൊരു കുഴപ്പോം കാണില്ല.. ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു.. ന്തായാലും പോയിനോക്കാം.. അമ്മയെ അവിടെകൊണ്ടുചെന്നാക്കിയിട്ട്, ഒരുതവണപോലും ഞാനോ നീയോ പോയിട്ടില്ല, വയ്യാന്നുപറയുമ്പോഴെങ്കിലും പോകണ്ടേ ശ്രീ.. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും എന്നെ പെറ്റുവളർത്തിയതല്ലേ രാജീവിന്റെ ഈ മറുപടി അവൾക്കത്ര രസിച്ചില്ല, എന്നിരുന്നാലും അവൾ കൂടെച്ചെല്ലാൻ തയ്യാറെടുത്തു, പോകുംവഴി ഷോപ്പിംഗിനു പോകാമെന്ന ചിന്തയാണ് അവളെ അതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്ന് അവനൊട്ടു മനസ്സിലായതുമില്ല..
പോകുംവഴി ഒരുസാരി വാങ്ങാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു അവൾ വഴിയിലിറങ്ങി, രാജീവ് ഒന്നു വെയിറ്റ് ചെയ്യ് ഒരഞ്ചുമിനുട്ട് ഞാനിപ്പോ വരാം.. മിസിസ് മേനോന്റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിനുടുക്കാനുള്ളതാ തിരികെ വരുമ്പോൾ ലേറ്റ് ആകും, അവൾ പറഞ്ഞു.. ശരി പെട്ടെന്ന് വരണം ഞാൻ വെയിറ്റ് ചെയ്യാം രാജീവ് കാർ അരികുചേര്ന്നു പാർക്ക് ചെയ്തു.. കുറേ നേരമായിട്ടും ശ്രീദേവിയെ കാണാതായപ്പോൾ വിളിക്കാൻ ഫോൺ പരതിയപ്പോഴാണ്, താൻ ഫോണെടുത്തിട്ടില്ലെന്നു അയാളോർത്തത്.. ഒരു പത്തുമിനിറ്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരുതുണിക്കട മുഴുവൻ വാങ്ങി ശ്രീദേവി തിരികെ വന്നു.. എന്താ ശ്രീയിത് എത്ര സമയമായി പോയിട്ടു, ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഒരുപാട് ലേറ്റ് ആയി.. രാജീവ് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.. ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും നേരം നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു.. റിസപ്ഷനിൽ തിരക്കിയപ്പോൾ സുമതിയെന്ന പേഷ്യന്റ് ഐ. സി. യു വിലാണെന്നറിയാൻകഴിഞ്ഞു.. രണ്ടാം നിലയിലുള്ള ഐ. സി. യു വിലേക്ക്‌, ലിഫ്റ്റിൽ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, കരുണാലയത്തിന്റെ മാനേജർ ഉണ്ണി അവിടെ നില്പുണ്ടായിരുന്നു.. രാജീവ് ഉണ്ണിക്കടുത്തെത്തി.. അമ്മയ്ക്കെങ്ങനെയുണ്ടെന്നു ചോദിച്ചു,ഞാൻ നിങ്ങളെ ഫോണിൽ ഒരുപാട് ട്രൈ ചെയ്തു രാജീവ്.. അയാൾ പറഞ്ഞു.. ഫോൺ വീട്ടിൽവച്ചു മറന്നു,അമ്മയ്ക്ക് പേടിക്കാനൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലെ രാജീവ് ചോദിച്ചു..
നിങ്ങൾ കുറച്ചു വൈകിപ്പോയി രാജീവ്.. സുമതിയമ്മ കുറച്ചു മുൻപ് നമ്മളെവിട്ടു പോയി..ഉണ്ണിയുടെ മറുപടികേട്ട് ഒരു നിമിഷം രാജീവിനു നിന്നിടത്തുനിന്നും അനങ്ങാൻ പോലും പറ്റിയില്ല, കാലുകൾ തറയിലാണ്ടുപോയപോലെ .. അതയാളൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.. അവസാനമായി നിങ്ങളെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞുന്നു ഡ്യൂട്ടി നഴ്‌സ്‌ പറഞ്ഞു, എന്റെ മോൻ വരില്ലേ സിസ്റ്ററെ എന്നാണമ്മ അവസാനം ചോദിച്ചതത്രേ.. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാൻ കാണുമ്പോഴും അവരുടെ കൺകോണുകളിൽ കണ്ണുനീർ തളം കെട്ടി നില്പുണ്ടായിരുന്നു.. പാവം സ്ത്രീ എന്നും രാവന്തിയോളം കരുണാലയത്തിന്റെ പൂമുഖത്തു ഗേറ്റിലേക്കും നോക്കിയൊരു നിൽപാ.. അത് നിങ്ങളെ കാത്തായിരുന്നു രാജീവ്.. പക്ഷെ ഒരിക്കൽപോലും നിങ്ങളൊന്നു വന്നില്ലല്ലോ,അവസാനം മരണക്കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോൾപോലും അവരുടെ മകനെ അവസാനമായൊന്നു കാണാൻ അവർക്കു ഭാഗ്യമുണ്ടായില്ല, ഈ ശാപമൊക്കെ എവിടെ കൊണ്ട് കഴുകിക്കളയും നിങ്ങൾ..
ഉണ്ണിയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ഓരോ ശരങ്ങളായി രാജീവിന്റെ നെഞ്ചുതുളച്ചു പുറത്തേക്കുപോയി... തന്നെ പ്രസവിച്ചു വളർത്തിയ അമ്മയാണ്,ഇനി മോനേന്നു വിളിക്കാൻ അമ്മയൊരിക്കലും വരില്ല അതെ താൻ പാപിയാണ് കൊടും പാപി.. ഭാര്യയുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച നീചനായ മകൻ, കരുണാലയത്തിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കിയപ്പോഴും മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അമ്മ സമ്മതിച്ചു. ഇടക്ക് അമ്മെകാണാൻ വരണേ മോനെയെന്നു മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.. അമ്മക്കുകൊടുത്ത ആ ചെറിയ വാക്കുപോലും തനിക്കു പാലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നോർത്ത് അവന്റെ നെഞ്ചു വിങ്ങി.. കണ്ണിൽ നനവുപടർന്നു..
സുമതിയമ്മയുടെ അടക്കം കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും പിരിഞ്ഞുപോയിതുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കരുണാലയത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും മറ്റുസാധനങ്ങളുമായി ഉണ്ണി അവിടേക്കു വന്നത്.. രാജീവിനെ കണ്ട് അതൊക്കെ ഏല്പിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം മരിക്കും മുൻപ് സുമതിയമ്മ മകനുകൊടുക്കാനായി പറഞ്ഞേല്പിച്ച ഒരു കവറും ഉണ്ണി രാജീവിനെ ഏല്പിച്ചു..
രാത്രി കിടന്നിട്ട് രാജീവിന് ഉറക്കം വന്നില്ല, കണ്ണടക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖമാണ് ഓർമ്മവരുന്നത്, അയാൾ എഴുനേറ്റു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.. അപ്പോഴാണ് ഉണ്ണിക്കൊടുത്ത കവറിനെപ്പറ്റി ഓർമവന്നത് റൂമിലേക്ക് പോയി അതെടുത്തു തുറന്നു,, ഏതാനും മുദ്രപത്രങ്ങൾ കൂടെയൊരു കത്ത്.. അയാളത് തുറന്നു നോക്കി.. അമ്മയുടെ കൈപ്പട.
പ്രീയപ്പെട്ട മോനുവിന്....
മോനെ ഒരുനോക്കു കാണാൻ വേണ്ടി അമ്മ എന്നും കാത്തിരുന്നു.. പക്ഷെ ഈ അമ്മയ്ക്കു അതിനുള്ള ഭാഗ്യമില്ലാതായിപ്പോയി.. വഴിയരികിലെ ചപ്പുകൂനയിൽ, ജനിച്ചു മണിക്കൂറുകൾ ആയ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ ദൈവം മക്കളില്ലാത്ത എനിക്കും ശങ്കരേട്ടനും തന്ന നിധിയാണെന്നു കരുതി പൊന്നുപോലെയാ നോക്കി വളർത്തിയത് ഒരുകുറവുകളും അറിയിച്ചിട്ടില്ല.. എല്ലാം അറിഞ്ഞുതന്നെ അവൻ വളരട്ടെയെന്നു ശങ്കരേട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനാണ് പറഞ്ഞത് ഞാൻ മരിക്കുവോളം എന്റെമോനത് അറിയരുതെന്ന്.. ഈ എഴുത്തു എന്റെ മരണശേഷം മാത്രമേ മോന് കിട്ടു.. നീയെനിക്കെന്നുമെന്റെ പൊന്നുമോനാണ്.. പെറ്റതല്ലെങ്കിലും ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.. ഞാൻ പ്രസവിച്ച എന്റെ മകനായിട്ടാണ് നിന്നെ വളർത്തിയത്.. എനിക്കുള്ളതെല്ലാം എന്റെ മോനുള്ളതാ.. എന്റെയെല്ലാസ്വത്തുക്കളും മോന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റിയെഴുതിയിട്ടുണ്ട്.. നിനക്കൊരിക്കലും ഒരുകുറവും വരാൻ പാടില്ല.. ഒരൊറ്റ അപേക്ഷയെ അമ്മയ്ക്കു മോനോടുളളു, ഈ അമ്മയെ മോനൊരിക്കലും വെറുക്കരുത്.. എന്റെമോന് എല്ലാ നന്മകളും ഈശ്വരൻ തരട്ടെയെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു
സ്നേഹപൂർവ്വം അമ്മ
രാജീവിന്റെ കയ്യിലിരുന്നു ആ കത്ത് വിറച്ചു.. ഒരിക്കൽകൂടി അമ്മയെ കാണാൻ അവന്റെ മനസ്സുവെമ്പി, ആ കാലിൽ പിടിച്ചു മാപ്പിരക്കണം.. എന്നോ എവിടെയോ അവസാനിക്കണ്ട ഈ അനാഥന് പുനർജന്മം തന്നതിന് മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു വളർത്തിയതിനു... പകരം തനിക്കൊന്നും കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ഒരിറ്റു സ്നേഹം പോലും.. അമ്മേ മാപ്പ്.. അവന്റെ കണ്ണിൽ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ധാരയായി പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു...

By
Dhanya

ഒരു മാമ്പഴക്കാലം


ഒരു മാമ്പഴക്കാലം
*******************
അമ്മുക്കുട്ടി ഒന്നാം തരത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്, തറവാട് ഭാഗം വയ്ക്കലും, മാറിത്താമസവുമൊക്കെ നടന്നത്.. തറവാടിനോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന പുരയിടമായിരുന്നു അവളുടെ അച്ഛന് വീതം കിട്ടിയത്, അവിടെത്തന്നെ വീടുവച്ചു അമ്മുക്കുട്ടിയും കുടുംബവും താമസവും തുടങ്ങി..
അവരുടെ വീടിനു സമീപത്തായി ചെറിയൊരു കനാലുണ്ടായിരുന്നു. പറമ്പിന്റെ കിഴക്കേ മൂലയ്ക്കായി കനാലിനോട് ചേർന്നു ഒരു വലിയ മൂവാണ്ടൻ മാവും.. ഓണക്കാലമായാൽ മുത്തശ്ശൻ അമ്മുക്കുട്ടിക് ഊഞ്ഞാലൊരുക്കുന്നതും അതേ മൂവാണ്ടൻ മാവിൽ തന്നെയായിരുന്നു
മാമ്പഴക്കാലമായാൽ മൂവാണ്ടന്റെ ചുവട്ടിൽ ബഹുരസമാണ്, ചറപറേന്നു മാങ്ങ വീണുകൊണ്ടിരിക്കും. നല്ല രസമുള്ള മധുരം കിനിയുന്ന മാമ്പഴം. ചുനകടിച്ചു കളഞ്ഞു അതൊന്നകത്താക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖം വേറൊന്നും കഴിച്ചാൽ കിട്ടൂല്ല., അത്രക്ക് രുചിയുള്ള മാമ്പഴം..
ധടു പിടു ന്നു മാമ്പഴം വീഴണ്ട താമസം, അമ്മുക്കുട്ടിയും അനുജത്തി പാറുക്കുട്ടിയും കൂടി ജീവൻ പണയം വച്ചുള്ള ഓട്ടമാണ്, അതിനു കാരണവുമുണ്ട്..
കനാലിനടുത്തു പഞ്ചായത് വക ഒരു ചെമ്മൺ നടപ്പാതയുണ്ട്, അതിനപ്പുറത്താണ് മൂത്താലിൽ വീട്, അവിടെ മാധവൻകുട്ടി എന്ന് പേരുള്ളൊരു കുരുത്തംകെട്ട ചെക്കനുണ്ട്,. മാമ്പഴം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാൽ, ആ ചെറിയ കനാൽ ചാടിക്കടന്നു അവൻ മാവിൻ ചോട്ടിൽ ഹാജരാകും.. അമ്മുക്കുട്ടി എത്തുമ്പോഴേക്കും മാമ്പഴമെല്ലാം പെറുക്കി വള്ളി നിക്കറിന്റെ കീശകളിൾ നിറച്ചു, കയ്യിലിരിക്കുന്ന മാമ്പഴവും കടിച്ചു അവൻ അവളെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തും, ഭാഗ്യത്തിനെങ്ങാനും ഒരു മാമ്പഴം അമ്മുക്കുട്ടിക് കിട്ടിയാലായി..
"എന്ത് തോന്യാസാ ഈ ചെക്കൻ കാട്ടണേ, നമ്മുടെ വീട്ടിലെ മാമ്പഴം നമുക്കുതരാതെ ഒക്കെ പിറക്കി അകത്താക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ നാണമില്ലാത്തവൻ,., "
" നിന്നെക്കൂട്ടി വരാൻ നിന്നിട്ടാ മാമ്പഴം കിട്ടാണ്ടുപോയെ ", അമ്മുക്കുട്ടി പാറുക്കുട്ടിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
പാവം പാറുക്കുട്ടി മൂന്നു വയസ്സ് പ്രായമുള്ള അവൾക് ചേച്ചി പറഞ്ഞതൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും സങ്കടത്തോടെ തലയാട്ടി. മാമ്പഴം കിട്ടാത്ത വിഷമം അവൾക്കുമുണ്ടായിരുന്നു..
നീ നോക്കിക്കോ ഈ കുരങ്ങനെ ഞാനൊരു പാഠം പഠിപ്പിക്കും., എന്നും പറഞ്ഞു പാറുക്കുട്ടിയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു അമ്മുക്കുട്ടി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു..
പിറ്റേദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ എഴുനേറ്റു അമ്മുക്കുട്ടി മൂവാണ്ടൻമാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്കോടി. മാവിൻ ചുവട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന മാമ്പഴം മുഴുവൻ പിറക്കി സഞ്ചിയിലാക്കി. വേറൊരു ചെറിയ സഞ്ചിയിൽ അണ്ണാൻ ചപ്പിയതും കിളികൊത്തിയതുമായ മാങ്ങകളും കുറേ ഉരുളൻ കല്ലുകളും പെറുക്കി നിറച്ചു.. നിറച്ച കൂടകളുമായി നേരെ വീടിന്റെ മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി.. മുകളിൽ നിന്നു നോക്കിയാൽ മൂത്താലിൽ വീടുകാണാം.
വീട്ടുമുറ്റത്തു മാധവൻ കുട്ടി ഉറക്കമുണർന്നു കൈ മുകളിലേക്കുയർത്തി മൂരി നിവർന്നു ഉലാത്തുന്നു.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അമ്മുക്കുട്ടി സഞ്ചിയിൽ നിന്നും ഉരുളൻ കല്ലുകളും ചീഞ്ഞ മാങ്ങകളും ഒന്നൊന്നായി മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ധടു പിടുന്നുള്ള ഒച്ചകേട്ട്. ഉലാത്താലൊക്കെ അവസാനിപ്പിച്ചു അവൻ മാവിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് ഓടി
മാവിൻ ചുവട്ടിൽ നിന്നും അവനൊരൊറ്റ മാങ്ങപോലും കിട്ടിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, കിട്ടിയതൊക്കെയും അണ്ണാൻ ചപ്പിയതും, വവ്വാല് കടിച്ചതും, കിളികൊത്തിയതും മാത്രം.. അമ്മുക്കുട്ടി പുരപ്പുറത്തുനിന്നും കൈകൊട്ടി ആർത്തു ചിരിച്ചു.. മാങ്ങ വീണതല്ല അമ്മുക്കുട്ടി കല്ലുപിറക്കി എറിഞ്ഞതാണെന്നു മാധവന്കുട്ടിക് മനസ്സിലായി, അവൻ അവളെ നോക്കി പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.. കനാല് ചാടിക്കടന്നോടി പോയി.
എല്ലാ ദിവസവും ഇത് തന്നാവർത്തിച്ചു, അവസാനം മാങ്ങ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാലും അമ്മുക്കുട്ടി കല്ലെറിയുകയാണെന്നു കരുതി മാധവൻകുട്ടി മാവിൻ ചോട്ടിൽ വരാണ്ടായി..അമ്മുക്കുട്ടിക്കും പാറുക്കുട്ടിക്കും ധാരാളം മാമ്പഴവും കിട്ടിത്തുടങ്ങി..
ഇടക്കിടക്ക് മാധവൻ കുട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ അമ്മുക്കുട്ടി പൊട്ടിച്ചിരിക്കും, അത് തന്നെ കളിയാക്കുകയാണെന്നു അറിയാവുന്ന മാധവൻ കുട്ടിയാകട്ടെ പിന്നെ ആ വശത്തേക്കു നോക്കാറേയില്ല. മാമ്പഴം എന്ന് കേട്ടാലേ ഇപ്പോൾ അവനു കലിയാണ്. പാവം മാധവൻകുട്ടി അവൻ മാമ്പഴം പോലും വെറുത്തുപോയി...
മായാത്ത ഓർമകൾ എന്ന കഥക്കൂട്ടിൽ നിന്നൊരേട് ..
Dhanya jijesh.

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo