Showing posts with label Anvar Mookkuthala. Show all posts
Showing posts with label Anvar Mookkuthala. Show all posts

ഒഴിവുണ്ട്

Image may contain: one or more people, eyeglasses and closeup
...................
ഇടക്കാലത്തേക്ക് പെൻഷൻ പറ്റിയ ഒരു കാമുകിയുടെ ഒഴിവുണ്ട്
വേതനമില്ലെങ്കിലും വേദനയാവോളം നുകരാം
പ്രണയത്തിന് പ്രായമായത് കൊണ്ട് ചുംബനങ്ങൾക്ക് ചൂട് കൊതിക്കരുത്
കൂടെ നിർത്തുന്നത് കൂട്ടിന് ആരെങ്കിലുമുണ്ടെന്ന തോന്നലിന് വേണ്ടിയാണ്
വാർദ്ധക്യ പെൻഷൻ കൊണ്ട് കഞ്ഞിയും ബാക്കി കൊണ്ട് നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളും വാങ്ങാം
രക്തത്തിൽ പിറന്നവർക്ക് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞതിനാൽ പരിചരണവും പരിഗണനയും ദുസ്സഹമാണ്
നരച്ച മുടികൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണ ഗ്രാനൈറ്റ് തറകൾ വേലക്കാരിക്ക് പോലും ശല്യമാണ്
നമുക്കൊരുമിച്ചിരിക്കണം
വിട്ടുപോയവളെ പറ്റി പറയുന്നതെല്ലാം നി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കേൾക്കണം
ഒഴിവ് കാമുകിയുടെ തന്നെയാണ് ഹോം നേഴ്‌സിന് ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ മിടിപ്പളക്കാൻ കഴിയില്ലലോ
എന്റെ നരകളിൽ ചുളിവുകൾ വീണ നിന്റെ കൈവിരലുകൾ ഓർമ്മകളെ പരതണം
കണ്ണ് നിറയുമ്പോ കവിളിൽ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ നിന്റെ തട്ടത്തിനൊരറ്റത്തെ ഇത്തിരി സ്ഥലം തരണം
പ്ലാവിലകളിൽ ഈർക്കില് കുത്തി സ്പൂണുകളെ നമുക്ക് വലിച്ചെറിയണം
ഓവനിൽ വെന്തതിനെക്കാൾ ചൂടോടെ കനലിൽ നിന്നൊരു അത്താഴം നി വിളമ്പണം
ഒഴിവ് കാമുകിയുടെ തന്നെയാണ് ഹോം നേഴ്‌സിന് ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ മിടിപ്പളക്കാൻ കഴിയില്ലലോ.
വിട്ടു പോയവളെ പൊതിഞ്ഞതിൽ ബാക്കി വന്ന വെള്ളത്തുണി നി ഒന്നൂടെ കഴുകിത്തരണം
പ്രണയിച്ചു കൊതി തീരാത്തവന്റെ
നൊമ്പരങ്ങൾക്ക് നി കാതാവണം
നിനക്ക് പറയാനുള്ളത് അധരങ്ങൾ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തു കേൾക്കാം ഞാൻ
അവളെ പറ്റി പറഞ്ഞു പറഞൊടുവിൽ നിലക്കുന്ന നാളിൽ നിനക്ക് പിരിഞ്ഞു പോകാം
അവളാകില്ലെങ്കിലും നി കാമുകി തന്നെ ആയിരിക്കും
ഒഴിവില്ലാത്തവരുടെ ലോകത്ത് നമുക്ക് ഒഴിവുകാലങ്ങൾ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കാം
സ്നേഹം കിട്ടാത്തവന്റെ ആർത്തിയാണ് പെണ്ണേ
ഒഴിവ് കാമുകിയുടെ തന്നെയാണ് ഹോം നേഴ്‌സിന് ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ മിടിപ്പളക്കാൻ കഴിയില്ലലോ..
_അൻവർ മൂക്കുതല_

ഉപബോധം

Image may contain: 1 person

"മാഡം ബെഡ് നമ്പർ നാലിലെ കുട്ടിക്ക് ബീറ്റ്‌സ് നല്ലോം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .."
വലിയ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾ കണ്ണ് തുറന്നത് വളരെ ശാന്തമായൊരു പ്രദേശത്തെ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു . ചെറു തണുപ്പ് വിരിച്ച അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണൽവിരിച്ച വഴികളിലൂടെ പതുക്കെ അവൾ നടന്നു . വേണ്ടപ്പെട്ടവർ ആരെയും കാണാനില്ലെങ്കിലും മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ സുരക്ഷിതമായ ഒരു സ്ഥലത്തു എത്തിപ്പെട്ട പ്രതീതിയായിരുന്നു അവൾക്ക് .
ഒരുപാട് നാളായി ഒന്നും കഴിക്കാത്ത വിധം വിശപ്പ് അസഹനീയമായിരുന്നു .
ചുറ്റിലും പാറുന്ന വെളുത്ത ശലഭങ്ങളെ വകഞ്ഞു മാറ്റിയ നടത്തത്തിനൊടുവിൽ ഒരു കുടിലു പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടത്തേക്ക് അവൾ ചെന്നു .
"എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ കിട്ടുമോ ?"
നരച്ച താടിരോമങ്ങളും ഉൾവലിഞ്ഞു പോയ കണ്ണുകളുമായി ഒരു വൃദ്ധൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു .
"ആരാ ?"
"ഞാൻ ...ഞാൻ ആരാന്നു എനിക്കറിയില്ല "
ആ മറുപടി അയാളിൽ ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപോലെ പുഞ്ചിരി നിറച്ചു
"സാരമില്ല , പേരെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ ..?"
"പേര് .....ആ.. പേര് ബെഡ് നമ്പർ നാല് "
"ഹ ഹ ഹ ഇപ്പൊ വന്നിറങ്ങിയേ ഉള്ളു ലെ .."
"അതെ ....എനിക്ക് വിശക്കുന്നു .അവരെനിക്ക് ഒന്നും തന്നിരുന്നില്ല "
" കയറിയിരിക്ക് , എന്താ പ്പോ കഴിക്കാൻ വേണ്ടത് "
"എനിക്ക് മസാലദോശ "
:ഹ ഹ ഹ നീ കൊള്ളാലോ . ഇവിടെയതൊന്നുമില്ല "
"ഇതെവിടെയാണ് ?"
"ഇത് ഇതൊരുപാടാളുകൾ പാർക്കുന്ന ഒരു ലോകമാണ് . "
"ഞാൻ ദോശ കഴിച്ചിരിക്കായിരുന്നു അപ്പോഴാണ് വേദന വന്നത് "
" വിഷമിക്കണ്ട . ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും നേരെ ഇങ്ങോട്ടു പോന്നു അല്ലെ . നിറവയറു കണ്ടപ്പോ മനസ്സിലായി ദോശക്കൊതിയുടെ കാരണം "
"പൂർണ്ണമായും ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല ...ഇപ്പൊ വേദനയില്ല . പക്ഷെ വിശപ്പ് "
"വിശപ്പുണ്ടാകും സത്യത്തിൽ വിശപ്പ് മാത്രമാണല്ലോ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും ഒരുപോലെയുള്ളത്,അതിനു മരിച്ചവർ എന്നോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ എന്നോ വേർതിരിവില്ല "
"മരിച്ചവരോ ... അപ്പൊ ഞാൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നോ ?"
"ഇവിടെ വന്നാൽ ആ ലോകത്തുള്ളവർ ആണോ ഇവിടെ ഉള്ളവരാണോ ശരിക്കും
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ എന്ന് തിരിച്ചറിയില്ല "
"എനിക്കെന്തെങ്കിലും തരു "
"അൽപ്പം തേൻ വിളമ്പാം ഞാൻ . ഇങ്ങോട്ടു നടന്നു വരുന്ന വഴിക്ക് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ശലഭങ്ങളില്ലേ അവർ കൊണ്ട് തരുന്നതാണ് "
" തേനിന്റെ രുചി ശരിക്കും ഇതായിരുന്നോ ?"
കയ്യിലേക്കൊഴിച്ച തേൻകുടിച്ചവൾ ചോദിച്ചു
"ഇവിടെ എല്ലാറ്റിനും രുചി കൂടുതലാണ് . മായങ്ങളൊന്നുമില്ല ലോ "
'ആരോടാടോ നായരേ താൻ കുശലം പറയുന്നത് ?'
പരിചിതമായൊരു മുഖം കണ്ടവൾ അങ്ങോട്ട് വന്ന മറ്റൊരു വൃദ്ധനെ നോക്കി നിന്നു
"പുതിയ ആളാടോ ..ദോശയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നു ...തനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലേ ?"
"ഇല്ലല്ലോടോ , ബന്ധുക്കളായിരിക്കും. അതാ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്തത് , താനാ കുട്ടിയോട് ചോദിക്ക് എന്നെ അറിയാമോ ന്ന് .
"നിനക്കിയാളെ അറിയോ ?"
"ഞാൻ അമ്മാമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടുണ്ട് മുത്തച്ഛനാണ് " മുത്തച്ഛന് എന്നെ എന്താ കാണാൻ കഴിയാത്തത് ?"
"മരണം പൂർണ്ണമാകാത്തിടത്തോളം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാണാൻ മരിച്ചു പോയവർക്ക് സാധിക്കില്ല , നീയിപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും മദ്ധ്യേയുള്ള അവസഥയിലുള്ളവരും നേരത്തെ മരണപ്പെട്ടവരും തമ്മിൽ കാണുന്നത് മരണം എന്ന പ്രകൃതി സത്യത്തിന് എതിരായിമാറും..
"ഡോ തന്റെ കൊച്ചുമോളാണെന്ന് , നിറവയറും കൊണ്ടാ വന്നേക്കുന്നത് .. ".
"കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല ലോ ...കാണണ്ട തിരിച്ചു പൊക്കോട്ടെ ..വയറ്റിൽ ഉള്ളതിനെ ഓർത്ത അല്ലേൽ ഇവിടെ നമ്മുടെ കൂടെ നിർത്തായിരുന്നു അല്ലെടോ നായരെ "
തേൻ വയറ്റിലേക്ക് എത്തിയപ്പഴേക്കും അവൾക്ക് അടിവയറ്റിൽ നിന്നും എന്തോ വിമ്മിഷ്ടം തുടങ്ങിയിരുന്നു .
"അതേയ് എനിക്ക് വീണ്ടും വേദന വരുന്നുണ്ട് ."
"പേടിക്കണ്ട ....മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഉപബോധ മനസ്സിന്റെ നൂലിൽ കൂടെ നീയൊരു യാത്ര ചെയ്തുന്നു കരുതിയ മതി ."
"മുത്തച്ഛൻ ..?"
"അയാളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം ...കുറേകാലം കഴിഞ്ഞിങ്ങോട്ടു വരുമ്പോ കാണാലോ ,ഇവിടെയുള്ളവർക്കിനി വേറൊരു ലോകമില്ല "
"ഞാൻ ...ഞാൻ .....തിരിച്ചു പോവാ...."
വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാക്കും മുൻപേ തണൽ വിരിച്ച വഴികളിലൂടെ അവൾ തിരിച്ചു നടത്തപ്പെട്ടിരുന്നു ....
ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ നെഞ്ചിൽ ശക്തിയോടെ വന്നടിച്ച ഡെഫിബ്രിലേറ്ററിന്റെ ഷോക്കിൽ ശ്വാസം തിരിച്ചു നോർമൽ ബീറ്റ്‌സ് കൗണ്ടിലേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും സിസേറിയനിലൂടെ അവളൊരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം കൊടുത്തിരുന്നു . മരണത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു തിരിച്ചു വന്നവൾ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ അമ്മാമയുടെ പെട്ടിയിൽ കണ്ട ഫോട്ടോയിലെ അതെ ചൈതന്യം ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തുമുണ്ടായിരുന്നു ......
* Defibrillator -an electronic device that applies an electric shock to restore the rhythm of a fibrillating heart .
അൻവർ മൂക്കുതല

മൈലാഞ്ചിപ്പാട്

Image may contain: one or more people and car

മയ്യത്തു കുളിപ്പിക്കാൻ എടുത്തു വെച്ചപ്പോഴാണ് ഇയ്യാത്തുമ്മ ആമിനാടെ അടിവയറിന് തൊട്ടു മുകളിലായി ആ പാട് കണ്ടത് .
.
ഉറക്കത്തിനിടയിൽ ആമിനടെ റൂഹ് കൊണ്ട് പോയത് കൊണ്ടാകും ഇയ്യാത്തുമ്മക്ക് ആമിന നല്ലൊരു ഉറക്കത്തിലെന്ന പോലെ തോന്നിയത് ..
ഒന്ന് തോണ്ടി വിളിച് ഇതെന്താടി പെണ്ണെ ഈ പാടെന്നു ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക് .
കൂട്ടുപെണ്ണുങ്ങൾ കുളിപ്പിക്കുന്ന മുറിയിൽ കുന്തിരിക്കം പുകക്കുകയും വെള്ളം കൃത്യമായി പുറത്തേക്ക് പോവാനുള്ള പൈപ്പ് റെഡി ആക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തിരക്കിൽ ആയോണ്ട് ഇയ്യാത്തുമ്മ ആമിനാടെ അടിവയറിലെ ചുളിവ് നിവർത്തി ആ പാടൊന്നു കൂടെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി .
റബ്ബേ എന്നൊരു ആളലോടെ അതൊരു മൈലാഞ്ചിയിട്ട പാടാണ് എന്നും എന്തോ പേര് എഴുതിയതാണെന്നും അവർക്ക് മനസ്സിലായി ..
ആമിന ചെറുപ്പമാണ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദിവസങ്ങളെ ഭർത്താവ് കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ എന്തോണ്ടാണ് അവനവളെ ഇട്ടു പോയതെന്ന് ഇന്നും ആർക്കുമറിയാത്ത കാര്യമാണ് .ഇനി തിരിച്ചു വരുമോ എന്നുമാർക്കുമറിയില്ല.
ആരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ആമിന മറുപടിയും കൊടുക്കാറില്ല .
ഇയ്യാത്തുമ്മയ്ക്ക് ആമിന വളർത്തുമകളെ പോലെയാണ് അത്രെയും ചെറുപ്പം തൊട്ടു അവർക്ക് ആമിനയെ അറിയാം , മകളുടെ സ്ഥാനമുള്ള
ഒരാളുടെ മയ്യത്തു കുളിപ്പിക്കുന്നതും എന്റെ നിയോഗമായല്ലോ റബ്ബേ എന്നോർത്ത് അവരൊന്നു വിതുമ്പി .
ആദ്യനാളുകളിൽ തന്നെ ഭർത്താവുപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ടും അവൾക്കൊരുപാട് കല്യാണാലോചനകൾ വന്നിരുന്നു പിന്നീടൊരു വിവാഹത്തിനോ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംസാരങ്ങൾക്കോ ആമിന സമ്മതം മൂളിയിരുന്നില്ല .
അയൽവക്കത്തെ വീട്ടിലെ കുട്ടികളും ഇയ്യാത്തുമ്മാടെ പേരക്കുട്ടികളുമൊക്കെയാണ് അവൾടെ ജീവിതത്തിലെ പിന്നീടുണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷങ്ങൾ .
കുട്ട്യോൾക്ക് ആമിന എന്നാൽ മൈലാഞ്ചി താത്തയാണ് .ആമിനാത്ത ഇട്ടുകൊടുക്കുമ്പോൾ മാത്രം ചുവപ്പു കൂടുന്ന മൈലാഞ്ചിവരകളോട് അവർക്കെല്ലാം അത്രമേൽ ഇഷ്ടമാണ് . കല്യാണമുറപ്പിച്ച ശേഷം അവൾ ആർക്കേലും മൈലാഞ്ചി ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നതോ ഇടുന്നതായോ ഇയ്യാത്തുമ്മ കണ്ടിട്ടില്ല .ഇത്രേം ചുവക്കുന്ന മൈലാഞ്ചി എവിടെ നിന്നാണെന്ന ചോദ്യത്തിനും ആമിനക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .
"കുന്തിരിക്കത്തിന് പുക പോരെ താത്ത " കൂട്ടുപെണ്ണിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് ഇയ്യാത്തുമ്മ ഉണർന്നത് .മതിയെടി എന്ന് പറഞ്ഞു അവരെ കൂടുതൽ മയ്യത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാതെ ഇയ്യാത്തുമ്മ തന്റെ ജോലിക്കായി തയ്യാറെടുത്തു . വിരലുകളിൽ തുണി ചുറ്റി ചൂടുള്ള വെള്ളം ആമിനാടെ ദേഹത്തൊട്ടൊഴിച്ചപ്പോ പൊള്ളിയത് ഇയ്യാത്തുമ്മാടെ നെഞ്ചാണ് ,ഇതിനു മുൻപ് ആമിന വല്യ പെണ്ണായപ്പോഴാണ് അവർ അവളെ കുളിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.
മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു വന്നൊരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു "തിരക്കൂട്ടണ്ട ഇയ്യാത്തോ ഖബർ കുഴിക്കാൻ ആളെ കിട്ടിയില്ലെന്നു .മഹല്ലിലെ ഖബർ മുക്രിക്ക് വയ്യാന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു മാറാന്നൊക്കെ അവിടെ പറയണത് കേട്ടുന്നു "..
എന്തുവിധിയാണ് ന്റെ മോൾടെ റബ്ബേ ന്നു പറഞ്ഞവർ സമയമെടുത്തു ആമിനാനെ എന്നത്തേക്കാളും ഭംഗിയായി ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി .
ഉറക്കത്തിൽ മരിച്ചതാണ് എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടും നാട്ടുകാർക്ക് ഇല്ലാക്കഥകൾ ചമയാനായിരുന്നു തിരക്ക് . അതിനിടക്ക് ഖബർ മുക്രി വരുന്നില്ലെന്ന് കേട്ടപ്പോ നാട്ടുകാർ ദുശ്ശകുനങ്ങളുടെ കെട്ടഴിക്കാൻ തുടങ്ങി .
കെട്ടുകഥകൾ അവളുടെ മയ്യത്തിനെ വെറുതെ വിടുന്നില്ല എന്ന് കേട്ടപ്പഴാണ് ഖബർ മുക്രിയായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഞാൻ തന്നെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞത് . ഊഹാപോഹങ്ങൾക്ക് അവസാനാമായിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ പള്ളിക്കാട്ടിലെ പറങ്കിമാവിന്റെ തണലുള്ള ഒരിടത്തു ആമിനാക്ക് വേണ്ടി കുഴിയെടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു .
ഉറച്ചുകിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ വീഴുന്ന ആയുധം അയാളുടെ മനസ്സിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു .
ആമിന തനിക്കാരായിരുന്നു എന്നുള്ളത് ആകെ അറിയാവുന്നത് ഈ പള്ളിക്കാട്ടിലെ ഖബറുകൾക്ക് മാത്രമായിരിക്കും .അയാളും ആമിനയും സംസാരിച്ചിരുന്നത് കേട്ടിരുന്നത് മണ്ണിലുറങ്ങുന്നവർ മാത്രമാണ് .
മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പള്ളിക്കാടിന്റെ മതിൽക്കെട്ടിനപ്പുറം ഉയർന്നു പൊങ്ങി എത്തിനോക്കുന്ന മൊഞ്ചത്തിയെ തെല്ലത്ഭുതത്തോടെയാണ് അയാൾ നോക്കിയത് .
എന്തുവേണമെന്നു ചോദിച്ചപ്പോ ഉപ്പൂപ്പാന്റെ ഖബർ ഒന്ന് കാണണം എന്നാണ് അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടത് .
പേര് ചോദിച്ചു ഖബറുള്ള ഭാഗം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചപ്പോ അവളവനെ തടഞ്ഞു
"കയ്യ് ചൂണ്ടല്ലേ ...."
"അതെന്താ ?"
"ഖബറിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടാൻ പാടില്ല "
"ആര് പറഞ്ഞു ?"
"ഉസ്താത് "
"ചൂണ്ടിയാലെന്താ ..?"
"കണ്ണിനു കാഴ്ച കുറയൂത്രെ ..."
"ഹ ഹ ഹ, ചിരി തീരുമ്പോഴേക്കും അവളിറങ്ങി ഓടിയിരുന്നു .."
പിന്നീടൊരിക്കൽ പള്ളിക്കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കുന്നതിനിടക്ക് വീണ്ടും ആ തല ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നത് കണ്ടു അവൻ മതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു .
"ഇന്നാരെയാ പെണ്ണെ നിനക്കു കാണേണ്ടത് ..?"
"ഇങ്ങക്ക് പേടിയില്ലേ ...?"
"എന്തിനു ..?"
"പള്ളിക്കാട്ടിൽ ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്കൊക്കെ ....!"
"അന്റെ ആരെ കാണാനാ ഇയ്യിന്നാള് വന്നത് ..?"
"ഉപ്പൂപ്പാനെ ....."
"ഉപ്പൂപ്പാ ചീത്ത ആളാണോ ?"
"പോ അവിടന്ന് എന്റെ ഉപ്പൂപ്പാ പാവമാണ് "
"ഹ ,അതുപോലെ ഒരുപാട് പേരുടെ ഉപ്പൂപ്പമാരും ഉപ്പമാരും ഉമ്മമാരുമൊക്കെയാണ്
ഇവിടെ അവരെ ഞാനെന്തിന് പേടിക്കണം .?
മരിച്ചു കഴിഞ്ഞ എല്ലാവരും പാവങ്ങളാണ് പെണ്ണെ ..."
"പെണ്ണോ ...?ഞാൻ ഇങ്ങടെ പെണ്ണൊന്നുമല്ല .."
"എനിക്ക് നിന്റെ പേരറിയില്ലലോ അതാണ് പെണ്ണെന്നു വിളിച്ചത് ..
പെണ്ണിന്റെ പേര് പറ ..!"
"ആമിന .."
"ആമിന നിൽക്ക് ട്ടാ ഒരു സാധനം തരാം "
"എന്താണ് ...?"
ഇതാ മൈലാഞ്ചിയാണ് ...
"ഇതെന്റെ വീട്ടിലുമുണ്ട് ..."
"പള്ളിക്കാട്ടിലെ മൈലാഞ്ചിക്ക് ചുവപ്പ് കൂടും ആമിന ...
നീ ഇട്ടു നോക്ക് ഇനിവരുമ്പോ കാണിച്ചു തന്ന മതി "
"ഇങ്ങക്ക് നൊസ്സാണ് ഞാൻ പോണ് ........."
_നീ എന്ത് ആലോചിച്ചു നിക്കാണ് ഇപ്പോ തന്നെ നേരം വൈകി അവർ അവിടെ മയ്യത്തു കുളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വരാറായി
പള്ളി മുക്രിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു അയാൾ വീണ്ടും ഖബറിന് കുഴിയെടുത്തു തുടങ്ങി_
അല്ല മുക്രി നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തു ഖബർ വരാൻ സ്ഥലം മുൻകൂട്ടി വാങ്ങാൻ പള്ളിക്കമ്മറ്റിക്ക് എത്ര രൂപ കൊടുക്കണം ?
പതിനായിരമാണ് ഇപ്പോഴത്തെ കമ്മറ്റിയുടെ തീരുമാനം . ആൾക്കാർക്ക് ഖബറു കുഴിച്ചു കുഴിച്ചു നീ നിനക്കുള്ളത് കുഴിക്കുന്നതിനെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയോടാ ..എവിടെയായാലും മണ്ണല്ലേ പഹയാ ..!
ഒരു ചിരിയിൽ മറുപടി കൊടുത്തയാൾ മണ്ണിനെ നോവിക്കാതെ പണി തുടർന്നു .
---------------------------
"ശൂ ....ശ്.... . "
"മതിലിനടുത്തു ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്ന കൈകൾ കണ്ടയാൾ അങ്ങോട്ട് നടന്നു "
"ആഹാ ആമിന പെണ്ണ് വന്നല്ലോ .."
"ഇന്നാരാ മരിച്ചത് ...?"
"അതാരെങ്കിലുമാവട്ടെ കൈ കാണിക്ക് നോക്കട്ടെ "
"ഇത്തിരി നാണത്തോടെയാണ് അവളയാൾക്ക് നേരെ കൈ കാണിച്ചു നീട്ടിയത് "
"നല്ലോം ചുവന്നല്ലോ .നന്നായിട്ടുണ്ട് പെണ്ണെ പക്ഷെ കയ്യിൽ എന്റെ പേരെഴുതാമായിരുന്നു ...."
"ഇങ്ങക്ക് ശരിക്കും നൊസ്സാണ്, ആരെങ്കിലും കാണില്ലേ.. ?അതുമല്ല എനിക്കിങ്ങടെ പേരറിയില്ല ലോ .."
"എന്റെ പേര് ഖബർ മുക്രി "
"ശരിക്കുമുള്ള പേര് പറ "
"നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പേര് വിളിക്കാം ആമിന "
"എങ്കിൽ ഞാൻ പള്ളിക്കാട്ടിലെ ജിന്നെന്നു വിളിക്കും "
"ഹ ഹ ഹ നല്ല പേരാണ് .....ഇനി വരുമ്പോ പേരെഴുതുമോ ?"
"എഴുതും ......"
"ആഹാ അപ്പൊ ആരേലും കണ്ടാൽ ആമിനാക്ക് പേടിയില്ലേ ..?"
"പേടിയുണ്ട് പക്ഷെ പള്ളിക്കാട്ടിലെ ജിന്നിന് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥലത്തു ആമിന എഴുതുന്നുണ്ട് ഇങ്ങടെ പേര് .."
"ഖൽബിലാണോ പെണ്ണെ ...?"
പള്ളിക്കാട്ടിലെ ജിന്നിന് നൊസ്സാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു കൊണ്ടവൾ ഇറങ്ങിയോടി .....
പിന്നീടാ മൈലാഞ്ചി കൈകൾ ആ മതിലിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങിയത് അയാൾ കണ്ടിട്ടില്ല .പെട്ടെന്ന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയോന്നൊരിക്കൽ കേട്ടിരുന്നു . ആമിന തനിക്ക് ആരായിരുന്നു എന്നുള്ളതിന് ഇന്നേവരെ അയാൾക്കുത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ,,,
ദൂരെ നിന്നും അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്ന ദിക്റുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ മയ്യത്തു കട്ടിൽ അവർ അയാളുടെ മുൻപിൽ ഇറക്കി വെച്ചു
ഉസ്താതു ദുആ ചെയ്ത ശേഷം കട്ടിലിൽ നിന്നെടുത്തു ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മയ്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം അയാളെ ഏൽപ്പിച്ചു രണ്ടു ഭാഗത്തേക്കും കാലകത്തിവെച്ചു ആമിനാടെ തലഭാഗം അയാള മണ്ണിൽ ചേർത്തുവെക്കുന്നതിന്റെ മുൻപൊരുനിമിഷം അയാളുടെ കയ്യിൽ കിടന്നവൾ പള്ളിക്കാട്ടിലെ ജിന്നിന് നൊസ്സാണെന്നു പറയുന്ന പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി ...മയ്യത്തിലേക്ക് കുടഞ്ഞ പനിനീർ തുള്ളികൾക്ക് കൂടെഅയാളുടെ കണ്ണുനീരും ആ വെള്ളത്തുണിയെ അലങ്കരിച്ചു ...
അവസാനത്തെ മൂന്നു പിടി മണ്ണിന്റെയും കടമകൾ തീർത്തെല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോയപ്പോ ആമിനാക്ക് പറിച്ചു കൊടുത്തിരുന്ന അവളുടെ ഉപ്പൂപ്പന്റെ ഖബറിലെ മൈലാഞ്ചിച്ചെടിയുടെ ഒരു കൊമ്പ് അവളുടെ ഖബറിൽ അയാൾ നട്ടു .
കമ്മറ്റി ഓഫീസിലെത്തി പറിങ്കിമാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇനി ബാക്കിയുള്ള ഇത്തിരി സ്ഥലം തന്റെ ഖബറിനെഴുതി വാങ്ങി രസീത് പോക്കറ്റിലിട്ട് അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു ...
പള്ളിക്കാട്ടിലെ ജിന്നിന് മുഴുത്ത നൊസ്സാണെന്നു അവിടം മുഴങ്ങിയത് കേട്ടത് ആമിനാടെ പുതിയ കൂട്ടുകാർ മാത്രമായിരുന്നെന്നു മാത്രം ..................
അൻവർ മൂക്കുതല
(ഖബർ മുക്രി - ഖബർ(കല്ലറ ) കുഴിക്കുന്ന വ്യക്തി )

ഹിന്ദി മുജേ മാലും മാലും

Image may contain: 1 person, selfie and closeup

#This is not a small game
മൂക്കുതല വാര്യർമൂലയിലെ LP സ്‌കൂളിൽ നിന്നും ഹൈസ് സ്‌കൂളിലേക്ക് എത്താനുള്ള ആവേശത്തോടെ പഠിച്ചൊരുവിധം നാലാം ക്ലാസ് പാസ് ആയപ്പോ
വല്ലാത്തൊരു അഭിമാനമായിരുന്നു .അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ കാത്തിരുന്ന പുതിയ ;വിഷയങ്ങളിൽ വില്ലനായത് ഹിന്ദി ആയിരുന്നു .ഹിന്ദി ഹമാരാ രാഷ്ട്ര് ഭാഷ ഒക്കെ ആണേലും മ്മക്കതൊരു ഹലാക്കിലെ ഔലൊസും കഞ്ഞി ആയിരുന്നു .
പലരീതിയിൽ പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും വഴങ്ങാതിരുന്ന രാഷ്ട്ര ഭാഷ വില്ലനെ മനപ്പൂർവം തള്ളിമാറ്റി വിലസി നടക്കുന്നതിന് ഇടക്കാണ് കാക്കൊല്ല പരീക്ഷ വരുന്നത് . പിടിച്ചതിലും വലുതാണല്ലോ റബ്ബേ അരയിൽ എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ നാലാം ക്ലാസ് ജയിക്കണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ . .
പുതിയ സ്‌കൂളിലെ തുടക്കത്തിൽ വില്ലനായി പിന്നെ കൂട്ടുകാരനായി മാറിയ സുജിത്തിന് Sujith Kumarമാത്രമാണ് അൽപ്പമെങ്കിലും ഹിന്ദി അറിയാവുന്നത് . പരീക്ഷക്ക് അവന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു . അവൻ എഴുതുന്നത് ഒട്ടുമിക്കതും അതുപോലെ പകർത്തിയും ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമൊക്കെ എഴുതിയും പരീക്ഷ തീർത്തു .
ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉത്തരക്കടലാസുമായി ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്ന ടീച്ചർ എല്ലാർക്കും പേപ്പർ കൊടുക്കുന്നതിന്റെ ഇടക്ക് എന്നെ പ്രത്യേകം അടുത്ത് വിളിച്ചപ്പോ തന്നെ പന്തികേട് മണത്തിരുന്നു .
ചോദ്യ പേപ്പർ കയ്യിൽ പിടിച് അൻവർ കോപ്പി അടിച്ചിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചു . കോപ്പി അടിച്ചൂന്നും ഇല്ലെന്നും വ്യകത്മാക്കി പറയാതെ കിടന്നു ബ ബ ബ അടിച്ചപ്പോ പതിനേഴാമത്തെ ചോദ്യം വായിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോ ബ ബ ബ യുടെ എണ്ണം കൂടി ടീച്ചർ തന്നെ വായിച്ചു .
തുമാര നാം ക്യാഹെ? എന്നായിരുന്നു ആ വൃത്തികെട്ട ചോദ്യം . വായിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ അർത്ഥം പേരെന്താണെന്നു എന്നാണ് -മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു . നാലാംക്ലാസ്സ് പാസായ വലിയ കുട്ടികളോട് ഇമ്മാതിരി തുക്കടാ ചോദ്യം അവർ ചോദിക്കുമെന്നു മണിയേച്ചി വിളമ്പുന്ന കഞ്ഞിവെള്ളത്തിൽ പോലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല .
ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരമായി സ്വന്തം പേരെഴുതിയ സുജിത്തിനെ നോക്കി ഞാനൊന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു .
.
(സുജിത്തിനെ ഞാൻ നോക്കിയാ ഭാവമാണ് ഫോട്ടോയിൽ )
.
അവനെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല -എന്റെ ഉത്തരക്കടലാസിലും വളരെ ഭംഗിയോടെ ഞാൻ സുജിത് എന്ന് ഇനീഷ്യൽ അടക്കം എഴുതി വെച്ചിരുന്നു .
തല്ലിയിട്ടോ ചീത്ത പറഞ്ഞിട്ടോ കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാകാം ടീച്ചർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .രാഷ്ട്ര ഭാഷ മ്മക്ക് ആദ്യമായി തന്ന പണി അതായിരുന്നു . പത്താം ക്ലാസ് വരെ എങ്ങനെ ഹിന്ദി പാസ് ആയിപ്പോയി എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ദൈവം തമ്പുരാനാണെ എനിക്കറിയില്ല . അത്യാവശ്യം ഹിന്ദി എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിച്ചത് SSLC പബ്ലിക് എക്‌സാമിന്‌ മുൻപ് മൂക്കുതലയിലെ യൂണിക് ടൂഷ്യൻ സെന്ററിലെ മാഷ് ടെ കഴിവ് കൊണ്ടാണ് ..
ഇപ്പൊ കമ്പനിയിലെ പാകിസ്‍താനി ഡ്രൈവർമാരുടെ ഇടയിൽ ഹിന്ദിയും ഉറുദുവും അറബിയും എല്ലാം കലർത്തി സംസാരിക്കുമ്പോ അവരെപ്പോഴും പറയും ഈ മലബാരിക്ക് ഇപ്പോഴും ഹിന്ദി അറിയില്ലെന്ന് .........
മുജേ മാലും സത്യായിട്ടും മുജേ മാലും ........
അൻവർ മൂക്കുതല

ഉപ്പയും പരീക്ഷ ഓർമ്മയും-ഗസലുകളും

Image may contain: 1 person, sunglasses

ഒരു പരീക്ഷക്കും ബുക്ക് എടുത്തു വെച്ച് പഠിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുകയോ മാർക്ക് കുറഞ്ഞതിന് വഴക്ക് പറയുകയോ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല ..ടീച്ചേഴ്സിന്റെ പ്രിയ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായി വെറും ആവറേജ് മാർക്കുകളോട് കൂടി ജയിച്ചു പോന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥി മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ . അദ്ധ്യാപകരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് SSLC പരീക്ഷക്ക് മുൻപ് ഫുൾ A പ്ലസ് വാങ്ങുന്നവരെയും അതിനു തൊട്ടു താഴെ ഉള്ളവരെയും കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കുട്ടികളെയും വേർതിരിച്ചു ക്ലാസ് മാറ്റിയപ്പോ ഞാൻ ഫുൾ A പ്ലസ് കാരുടെ ക്‌ളാസിൽ എത്തിയത് . അർഹത ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും ആ ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയപ്പോ നീ കാരണം മറ്റൊരു കുട്ടിക്ക് അവിടെ ഇരിക്കാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞത് ഉപ്പയാണ് . അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ടീച്ചേഴ്സിനോട് പറഞ് ആ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും മാറി തൊട്ടു താഴെയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിലെത്തിയത് .
ക്യാമ്പ് എല്ലാം ഉഷാറായി നടന്നെങ്കിലും കെമിസ്ട്രിയും കണക്കും എല്ലാം പഴയ പോലെ തന്നെ കണക്കായിരുന്നു . ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വരും വഴി കുറച്ചു പട്ടാണിക്കടല വാങ്ങി Fm റേഡിയോയിൽ പാട്ടുംകേട്ടു അത് കൊറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കലാണ് പ്രധാന പണി . സാധാരണ വീടുകളിൽ എക്സാം അടുക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ കേബിൾ കണക്ഷൻ കട്ടാക്കുകയും ടീവി റൂം അടച്ചിടുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുംമ്പോൾ ഈയുള്ളവന്റെ വീട്ടിൽ ആദ്യമായി CD പ്ലേയർ വാങ്ങുന്നത് ആ സമയത്താണ് .കൂട്ടുകാരന്റെ (Junior Shafeek) വീട്ടിൽ കേടു വന്നിരുന്ന CD പ്ലയെർ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു നേരെയാക്കാൻ പൈസ തന്നത് ഉപ്പയാണ് .
നേരെയാക്കി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്നതിന് ശേഷം മുപ്പത് രൂപ കൂടെ കയ്യിൽ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ഒരു Cd യിൽ ഉമ്പായിടെ ഗസലും മുഹമ്മദ് റാഫിടെ പാട്ടുകളും ആക്കി കൊണ്ട് വന്നോളാൻ.അന്ന് മുപ്പത് രൂപയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു .നൂറോളം പാട്ടുകൾ കിട്ടേം ചെയ്യും .പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഇതന്നെ ആയിരുന്നു പണി . ഉമ്മറത്തെ ആ റൂമിൽ കിടന്നു ഗസലുകൾ കേട്ടോണ്ടിരിക്കുമ്പോ ഇടക്കെപ്പോഴോ പാഠ പുസ്തകങ്ങളും എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വന്നിരുന്നു .കാര്യമായ വായന ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഗസലുകളോടപ്പം ഇടക്കൊക്കെ ഞാൻ അതും വായിച്ചു പോന്നു.
എക്‌സാമിന്‌ സ്‌കൂളിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുൻപ് ചായ കുടിച്ചിരുന്നത് പോലും ആ റൂമിൽ തന്നെ ഇരുന്നാണ് ,ആരും വന്നെത്തി നോക്കാനോ ഉപദേശിക്കാനോ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല . ഓരോ എക്സാം കഴിയുമ്പോഴും എന്തായി എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നോ തോൽക്കുമോ ജയിക്കുമോ എന്നൊന്നും ഉപ്പ ചോദിച്ചിരുന്നില്ല .
കോങ്കണ് ഉള്ള ഒരു ടീച്ചർ ആയിരുന്നു കെമിസ്ട്രി എക്സാമിനർ ആയി വന്നിരുന്നത് . അത് വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥ ആയിരുന്നു .ഇത്രേം ടഫ് ആയ പരീക്ഷക്ക് അപ്പുറത് ഇരിക്കുന്നവനെ ഒന്ന് നോക്കി എഴുതാൻ പോലും പറ്റിയിരുന്നില്ല .കാരണം ടീച്ചറുടെ കണ്ണുകൾ ആരുടെ ഭാഗത്തേക്കാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല .എന്തൊക്കെയോ എഴുതി വെച്ച് വീട്ടിലെത്തി ആദ്യമായി തോൽക്കുമെന്ന ഭയത്തോടെ ഞാൻ കരഞ്ഞു .അപ്പോഴും ഉപ്പ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല . ആ റൂമിൽ പോയി ഉമ്പായിടെ വീണ്ടും പാടാം സഖി എന്ന ഗസൽ അൽപ്പം ശബ്ദത്തോടെ ഉപ്പ വെച്ചു(ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിപ്പീറ്റ് ചെയ്തു കേട്ടിരുന്ന ഗസൽ അതായിരുന്നു ).
റിസൾട്ട് വരുന്ന ദിവസം ജയിക്കുകയാണേൽ എല്ലാവര്ക്കും സ്വീറ്സ് കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നു . അന്ന് .പതിനൊന്നു മണിയോട് കൂടെ വണ്ടി തന്നിട്ട് റിസൾട്ട് നോക്കി വരാൻ പറഞ്ഞു . കെമിസ്ട്രി എക്‌സാമിലെ പേടി കാരണം കമ്പ്യൂട്ടർ ഷോപ്പിൽ എനിക്ക് പിന്നിൽ que നിന്നിരുന്ന പലരേം ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു .ഒടുവിൽ എന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോ അറുപത് ശതമാനത്തോളം മാർക്കോട് കൂടി പാസ് ആയിരിക്കുന്നു .ഭയപ്പെട്ട കെമിസ്ട്രിയിൽ C പ്ലസ് ഗ്രേഡും ഉണ്ടായിരുന്നു .
വീട്ടിലെത്തി സന്തോഷം പങ്കുവെച് മിട്ടായി വാങ്ങാൻ കാശ് ചോദിച്ചപ്പോ ഉപ്പയുടെ വണ്ടിയുടെ പെട്ടി തുറക്കാനാണ് ഉപ്പ ആവശ്യപ്പെട്ടത് . ജയിക്കുമെന്നൊരു പ്രതീക്ഷയും എനിക്ക് ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു വന്നു തോൽവി ഭയത്തോടെ കരഞ്ഞിട്ടും എന്നിൽ ഉപ്പക്കുള്ള വിശ്വാസമായിരുന്നു തലേ ദിവസം തന്നെ വാങ്ങി വെച്ചിരുന്ന ആ മിട്ടായി പൊതികൾ . ജയിച്ച സന്തോഷ കണ്ണീരിനേക്കാൾ അന്ന് കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് ആ വിശ്വാസം കണ്ടിട്ടാണ് .
ഓരോ രക്ഷിതാക്കൾക്കും ആദ്യം വേണ്ടത് അവരുടെ മക്കളിലുള്ള വിശ്വാസമാണ് . നിർബന്ധിച്ചു പഠിപ്പിക്കുന്നതും അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങളിലൂടെ അവരെ പഠിപ്പിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നിന്റെയും റിസൾട്ട് രണ്ടായിരിക്കും . ഞാൻ പോലുമറിയാതെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് പാഠ പുസ്തകങ്ങൾ എത്തിച്ചതിൽ Cd പ്ലെയർ വാങ്ങലും ഗസൽ കേൾക്കലുകൾക്കും കാര്യമായ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു . ..
മഴ നനയാതെ കയറി നിൽക്കുന്നവർ വരെ ജയിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു വിജയം കൈവരിച്ച മക്കളെ കളിയാകുന്നില്ല . പുസ്തകം തുറന്നു പഠിക്കാതെ ജീവിതത്തിൽ പഠിച്ചു പോകേണ്ട ഒരുപാട് പാഠങ്ങളുണ്ട് .അതിൽ വിജയം കണ്ടെത്താൻ നമുക്കെല്ലാവർക്കും കഴിയട്ടെ .....
അൻവർ മൂക്കുതല

--യാത്രാവിവരണം-- ലക്ഷദ്വീപാഴങ്ങളിലെക്ക് ....1

--യാത്രാവിവരണം--
ലക്ഷദ്വീപാഴങ്ങളിലെക്ക് ....
(SOLO TRIP TO LADY ISLAND )
.
ലക്ഷദ്വീപിന്റെ സ്വർഗ്ഗലോകത്തു പോയ്യി വന്നിട്ട് രണ്ടു മാസത്തിൽ കൂടുതൽ ആയെങ്കിലും ഓർമ്മകളുടെ പങ്കുവെക്കൽ വൈകിയത് എങ്ങനെ എഴുതി ആ സ്വപ്നഭൂമിയുടെ സൗന്ദര്യം നിങ്ങളിലെക്ക് എത്തിക്കും എന്നുള്ള സംശയം കൊണ്ടൊന്നു തന്നെയാണ്.
ഓൺലൈൻ എഴുത്തു ലോകം സമ്മാനിച്ച രണ്ടു ആത്മമിത്രങ്ങളുടെ സ്നേഹം കൊണ്ടൊന്നു മാത്രമാണ് ISLAND ന്റെ സ്പെല്ലിങ് പഠിക്കുന്ന കാലത്തു കണ്ടു തുടങ്ങിയ ഈ സ്വപ്ന യാത്രയിലേക്ക് എത്തിയത് .. .
"ദ്വീപ് നമ്മളെ കൂടെ കൊതിക്കണം "
ലക്ഷദ്വീപിനെ ഫോട്ടോയിലോ വീഡിയോലോ ഒരിക്കൽ കണ്ടവരിൽ അവിടെ പോകാൻ മോഹിക്കാത്തവർ വിരളമാകും നമ്മളെത്ര കൊതിച്ചാലും ദ്വീപ് കൂടെ നമ്മളെ ആഗ്രഹിച്ചാൽ മാത്രേ ആ മണ്ണ് തൊടാൻ കഴിയു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . ഏകദേശം ഇരുപതിനായിരം രൂപേടെ കാമറയും വാങ്ങി ,എന്നോ നാട്ടിലേക്ക് വരണ്ട ലീവും നീട്ടി ഈ യാത്രയിൽ എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ആവേശം ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു . എണ്ണിച്ചുട്ട അവധിയുടെ ദിവസങ്ങൾ അതിർവരമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചപ്പോ അവന് കൂടെ വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .
വാങ്ങിയ കാമറയും കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു അവൻ തിരിച്ചു പോയി ,. രണ്ടു പേർക്കും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു പെർമിറ്റിന് അപേക്ഷിച്ചിരുന്നത് പല കാരണങ്ങളാൽ ഒന്നര മാസത്തോളം വേണ്ടി വന്നു ലഭിക്കാൻ .
"എന്റെ കൂടെ "
അഫ്സലിന് കൂടെ വരാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ വേറൊരാളെ കൂടെ കൂട്ടണം എന്ന് തോന്നിയില്ല . പോകുന്ന വിവരം അറിഞ്ഞവരെല്ലാം പറഞ്ഞതും പരിഹസിച്ചതും ഒറ്റക്ക് പോവണ്ട ബോറിങ് ആവും എന്നൊക്കെ തന്നെയാണ് .വീട്ടിൽ ഉമ്മാക്കായിരുന്നു കൂടുതൽ ഭയം .ആദ്യമായാണ് ഇത്രയും ദൈർഘ്യമുള്ള യാത്ര പിന്നെ കപ്പലിലും . യാത്ര ഗ്രൂപ്പുകളിൽ വായിച്ചറിഞ്ഞ കപ്പൽ യാത്രയിലെ അസ്വസ്ഥതകൾ (വോമിറ്റിംഗ്,തലവേദന ) എന്നിവ മാത്രമേ എന്നെ ഇത്തിരിയെങ്കിലും ഭയപ്പെടുത്തിയുള്ളു .
ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത , വെറും ചുരുങ്ങിയ മെസേജുകൾ കൊണ്ടും , ഫോൺ കോളുകൾ കൊണ്ടും ,എന്റെ എഴുത്തുകൾ വഴിയും പരിചിതനായ ആ ദ്വീപ് സുഹൃത്തു റിസ്ക് എടുത്തു അവന്റെ നാട്ടിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് പോവാൻ കാണിച്ച ആ ധൈര്യത്തിന് മുൻപിൽ വിശ്വാസത്തിനു മുൻപിൽ എന്റെ മറ്റെല്ലാ ആകുലതകളും ഇല്ലാതായി .
അങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് തന്നെ ദ്വീപിലേക്ക് യാത്ര ഉറപ്പിച്ചു . പെർമിഷൻ കിട്ടിയപ്പോ അടുത്ത തലവേദന ടിക്കറ്റ് ആയിരുന്നു . കിട്ടാൻ കുറച്ചൂസം കാത്തിരുന്നു . ലോക്കൽ അല്ലേൽ സെക്കൻഡ് ക്ലാസ് ടിക്കറ്റ് ആയിരുന്നു പ്ലാൻ . കിട്ടാതായപ്പോ Fist class ടിക്കറ്റ് തന്നെ എടുക്കേണ്ടി വന്നു . റിട്ടൺ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാതെയാണ് പോയത് .
കൂടെ ഒരു ക്യാമറയും , കുറച്ചു ഡ്രെസ്സും , പുളിയച്ചാറും മാങ്ങാത്തോല് ഉപ്പിലിട്ടതും ,നേന്ത്രപ്പഴവും എടുത്തു നവംബർ 4 ന് ഉച്ചക്ക് കൊച്ചിയിൽ നിന്നുള്ള കവരത്തി എന്നുള്ള കപ്പലിൽ ദ്വീപിലേക്ക് .
"മറവി മറന്ന ചില ഓർമ്മകളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകളുണ്ട് നെഞ്ച് നിറയെ. എല്ലാമൊന്ന് ഒഴുക്കിക്കളയണം. "
.....................................................................
"യാത്രയുടെ ആദ്യദിനം "
--------------------------------
കയ്യിൽ ടിക്കറ്റോ പെർമിഷനോ ഒന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു . എന്നെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്ന സുഹൃത്തിന്റെ ബ്രദർ എറണാംകുളത്തു വെച്ച് ടിക്കറ്റും പെര്മിഷനും ഏൽപ്പിക്കാം എന്നാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് .
എല്ലാം ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ കളിയാണ് . ഇവരെ ആരെയും ഞാൻകണ്ടിട്ടില്ല .ഇവർ ആരും എന്നെയും കണ്ടിട്ടില്ല , തലേ ദിവസം തന്നെ വിളിച് എവിടെയാണ് വരേണ്ടത് എന്നെല്ലാം ചോദിച്ചു വെച്ചിരുന്നു .
രാവിലെ നേരത്തെ തന്നെ എറണാംകുളത്തേക്ക് ബസ് കയറി . മെഡിക്കൽ ട്രസ്റ്റ് ആശുപത്രിയുടെ അടുത്ത് ഒരു മണിക്കൂറോളം കാത്തു നിൽക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ടിക്കറ്റും പെർമിഷനും കൊണ്ട് അവന്റെ ബ്രദർ വന്നു .
ഞാൻ പോകുന്ന കപ്പലിൽ മുൻപ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു പയ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു കൂടെ
അവൻ തന്നെ ബൈക്കിൽ ലക്ഷദ്വീപ് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ട് വിടാമെന്നും എമിഗ്രെഷൻ കഴിയുന്ന വരെ കൂടെ നിൽക്കാമെന്നും പറഞ്ഞത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി .
കേട്ടറിഞ്ഞ ദ്വീപുകാരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ കഥകൾ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു .
എയർപോർട്ട് സിസ്റ്റം പോലെ തന്നെ ലഗ്ഗേജ് ചെക്കിങ്ങും എമിഗ്രെഷൻ പ്രോസസും . ഡൽഹി ബോംബെ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നായി 120 പേരടങ്ങുന്ന ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ടൂറിസ്റ്റ് പാക്കേജിൽ അതെ കപ്പലിൽ ദ്വീപിലേക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു .അവരുടെ പ്രോസസിംഗ് കഴിയുന്ന വരെ ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു .
ഏതായാലും ഇരിക്കല്ലേ അപ്പൊ കാഴ്ചകൾക്ക് പിന്നേൽ ചില കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാം .
ഞാൻ പോകുന്നത്
ലേഡി ഐലന്റ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന "മിനിക്കോയ് ദ്വീപിലേക്കാണ് " . മിനിക്കോയ് അല്ലാതെ മറ്റൊരു ദ്വീപിലേക് പോകണമെങ്കിൽ മറ്റൊരു വേറെ വേറെ പെർമിഷൻ എടുക്കണമായിരുന്നു . കേരളത്തിലെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം ഏറ്റവും കൂടുതൽ വ്യത്യസ്തപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ദ്വീപാണ് മിനിക്കോയ് . ലക്ഷദ്വീപ് ടൂറിസത്തിന്റ ആണിക്കല്ല് എന്ന് തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കാം മിനിക്കോയിയെ .ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള ദ്വീപ് , മലയാളമല്ല ഭാഷ . മലയാളം. മഹൽ എന്ന ഭാഷയാണ് .
മലയാളം പറയുന്നവർ കുറെ ഉണ്ടെങ്കിലും അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ജോലിക്കായി മറ്റു ദ്വീപുകളിൽ നിന്നും മിനിക്കോയിലേക്ക് വന്നവരാണ് .
സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രാധാന്യമുള്ള ദ്വീപാണ് മിനിക്കോയ് അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ലേഡി ഐലന്റ്റ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് .പുരുഷന്മാർ കൂടുതലും കപ്പലിലെ ജോലിക്കാരാണ് . .
(ബാക്കി വഴിയേ പറയാം )
ചുറ്റും ഒരുപാട് മിനിക്കോയ് നിവാസികൾ ഉണ്ട് . സ്ത്രീകളുടെ വേഷം രസകരമാണ് .മറ്റു ദ്വീപുകളിൽ നിന്നും വേഷത്തിൽ നല്ല മാറ്റമുണ്ട് .(ഫോട്ടോയിൽ ചേർക്കാം ). ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുമായും പ്രായമാവരുമായും കുറെ പേരുണ്ട് . ലക്ഷദ്വീപിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കപ്പലാണ് "കവരത്തി " എമിഗ്രഷൻ പ്രോസസ് കഴിഞ്ഞു അതുവരെ സഹായിച്ച ആ ദ്വീപുകാരനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി . ഫോൺ മാത്രം കയ്യിൽ വെച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം അവിടെ ഏൽപ്പിച്ചു ബസിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞു . കാമറ ബാഗിലായത് കൊണ്ട് ഇത്തിരി പേടിച്ചെങ്കിലും അതാരും കൊണ്ട് പോകില്ല എന്ന് പോലീസുകാരൻ ഉറപ്പ് തന്നു . ബസിൽ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ടൂർ പാക്കേജ് വഴി വന്ന ഹിന്ദിക്കാർ ആയിരുന്നു .എല്ലാവരും നല്ല ജോളി മൂഡിലായിരുന്നു . ഞാൻ മാത്രമാണ് ഒറ്റക്ക് . അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളുടെ കൂടെ മനസ്സ് ചേർത്ത് അവരിൽ ഒരാളെ പോലെ ഞാനിരുന്നു . കുറച്ചു ദൂരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം കപ്പലിനടുത്തു ബസ് നിർത്തി .ലഗേജുകൾ അവിടെ ആദ്യമേ എത്തിയിരുന്നു . ഒറ്റ ഫ്രേമിൽ കപ്പൽ ഒതുക്കാൻ കുറെ നടന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കേണ്ടി വരും .അത്രയും വലിയൊരു കപ്പൽ അടുത്തതു ആദ്യമായി കാണുന്ന ആകാംക്ഷയിൽ കപ്പലിന്റെ കൂടെ വെള്ളത്തിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ ആടുന്ന കോണി കയറി ഞാൻ കപ്പിലേക്ക് നടന്നു .
ഒരു ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ ഹിന്ദിക്കാർക്ക് എന്തൊക്കെയോ ക്ലാസ് എടുത്തു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് , ഞാൻ എന്റെ റൂം അന്വേഷിച്ചു ആദ്യം കണ്ട വാതിൽ വഴി അകത്തേക്ക് . ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല . ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികൾ എല്ലാം ഒരേ പോലെ .. എല്ലാ വാതിലുകളും ഒരേ പോലെ . ആദ്യം കണ്ടൊരാളോട് ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് കാബിനിലേക്ക് വഴി അന്വേഷിച്ചു ആ വഴി നടന്നു ,വീണ്ടും പലരോടും ചോദിച്ചാണ് റൂമിനു മുൻപിൽ എത്തിയത് .
നല്ല വൃത്തിയുള്ള ഒരു റൂം . ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് റൂമുകളിൽ രണ്ടു ബെഡും സെക്കൻഡ് ക്ലാസ്സിൽ നാല് ബെഡും പിന്നെയുള്ളത് ബങ്ക് ക്ലാസ്സാണ് (ഒരുപാട് പേർക്ക് ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള സ്ഥലം .ടിക്കറ്റ് ചാർജ് വളരെ കുറവാണ് .ഒരു ബങ്കിൽ ഏകദേശം അറുപതോളം ബെഡുകൾ ഉണ്ടാകും )
അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്രൂം , ഫാനും എ സി യും എല്ലാമുള്ള നല്ലൊരു റൂം . മൂവായിരം രൂപയാണ് ടിക്കറ്റ് ചാർജ് . സെക്കൻഡ് ക്ലാസ് ഏകദേശം 1300 ഉം ബങ്കിനു നാനൂറു രൂപയുമൊക്കെയാണ് ചാർജുകൾ .
ബാഗും കാമറയും റൂമിൽ വെച്ച് ഫോൺ മാത്രം കയ്യിലെടുത്തു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി .
റൂം നമുക്ക് പുറത്തു നിന്നും പൂട്ടാൻ കഴിയില്ല ചാവി അന്വേഷിച്ചപ്പോ പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടില്ല എന്ന് ക്യാബിൻ ക്രൂവിൽ പെട്ടൊരു ദ്വീപുകാരൻ പറഞ്ഞു . ചുമ്മാ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഫോണിൽ കുറച്ചു ഫോടോസ് എടുത്തു . ഫേസ്‌ബുക്കിൽ ഒരു ലൈവ് വിഡിയോ പോയി
യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാവരോടും പങ്കുവെച്ചു .
സമയം ഏകദേശം ഒരുമണി ആയിരിക്കുന്നു . കയ്യിലുള്ള പഴം കഴിച്ചു യാത്ര തുടങ്ങുന്നതും നോക്കി ഞാൻ ഇരുന്നു . ഏകദേശം മൂന്നു മണിയോട് കൂടി വിസിൽ അടിച്ചു അനോൻസ്മെന്റ് വന്നു യാത്ര [പുറപ്പെട്ടു . എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ നിന്നും ഇതാ ദ്വീപെന്ന സുന്ദര ലോകത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണവും അടുത്തിരിക്കുന്നു .
ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് കാബിൻ മുഴുവൻ ആ ടൂർ പാക്കേജിൽ വന്നവരാണ് .,മലയാളികളെ ആരെയും കണ്ടില്ല യാത്രക്കാരായി . എന്റെ റൂമിലെ മറ്റേ ബെഡിനു വേറെ അവകാശി ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ..
സായാഹ്നത്തോട് കൂടി കടലിന്റെ ഭംഗി കൂടിയിരിക്കുന്നു , ചുറ്റും നീല നിറങ്ങൾ കണ്ണിനെ കുളിരണിയിക്കുന്നു .
എവിടയെങ്കിലും കുറച്ചു നേരം ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാമെന്നു കരുതി ഞാൻ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു .
കസേരകളിൽ എല്ലാം ആളുകൾ ഇരുന്നിരുന്നു . കുറച്ചപ്പുറത്തു സ്റ്റെപ്പിൽ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീയുടെ അടുത്ത് അവരുടെ സമ്മതത്തോടെ ഞാൻ ഇരുന്നു . കടലാഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന എന്നോട് അവർ പേര് ചോദിച്ചു . ഒറ്റക്ക് ആണെന്നും ആദ്യമായാണ് ദ്വീപിൽ പോണതെന്നും പറഞ്ഞപ്പോ അവർക്കും എന്തോ കൗതുകം . ഞാനൊരിക്കലും ഒരു അടിച്ചു പൊളി ട്രിപ്പിനല്ല ദ്വീപിൽ പോകുന്നത് .
പ്രവാസവും മറ്റു ചില പ്രശ്നങ്ങളും സമ്മാനിച്ച മടുപ്പിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്നൊന്നും മാറി നിൽക്കണം . ബഹളങ്ങളിലാത്ത സമാധാനമായ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിക്കണം .അതോകെക് ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ .
ആ അമ്മയൊരു ടീച്ചറാണ് ഡൽഹി സ്വദേശി . വാർദ്ധക്യം ആസ്വദിക്കാൻ ഭർത്താവ്ന്റെ കൂടെ ദ്വീപിലേക്കുള്ള യാത്രയിലാണ് .ടൂർ പാക്കേജിന്റെ വിവരങ്ങൾ അവരാണ് എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നത് ,
ദ്വീപിലേക്കുള്ള പോവാനുള്ള വഴികളിൽ ഒന്നാണ് പ്രൈവറ്റ് ടൂർ പാക്കേജുകൾ
25000 രൂപയാണ് ഒരാൾക്ക് ചാർജ് . മിനിക്കോയ് , കവരത്തി , ആന്ദ്രോത്തു, കൽപേനി തുടങ്ങിയ ദ്വീപുകൾ സന്ദർശിക്കും . പകൽ മുഴുവൻ ഓരോ ദ്വീപിൽ ചിലവഴിച്ചു രാത്രി ഉറങ്ങുന്ന സമയത്തു കപ്പൽ മറ്റൊരു ദ്വീപിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യും രാവിലേക്ക് അവിടെയെത്തും അന്നത്തെ പകൽ അവിടെ ചിലവഴിച്ചു വൈകുന്നേരം വീണ്ടും അടുത്ത ദ്വീപിലേക്ക് .ഇതാണ് പാക്കേജ് . ഭക്ഷണവും താമസവും എല്ലാം കപ്പലിൽ .
രണ്ടാമത്തെ മാർഗ്ഗം - ഞാനിപ്പോ പോകുന്ന പോലെ നമ്മളെ ഒരാൾ ദ്വീപിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു യാത്ര പെർമിഷൻ എടുത്തു തരിക എന്നുള്ളതാണ് . ചിലവ് കുറവാണു അങ്ങനെ പോകുവാൻ .എങ്കിലും ക്ഷണിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് റിസ്കാണ് .നമ്മുടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം അയാൾക്ക് ആയിരിക്കും .
പിന്നെയുള്ളത് ഗവണ്മെന്റ് പാക്കേജുകളാണ് .കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക് ലിങ്ക് ചേർക്കുന്നു
പുറത്തു ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . കടലിന്റെ നിറം ഇപ്പൊ ചുവന്നിരിക്കുന്നു . ക്ഷീണം കൊണ്ട് സൂര്യൻ കടലിനടിയിലേക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോയിരിക്കുന്നു . നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് . ചൂട് ചായ ഒരെണ്ണം വാങ്ങി ഞാൻ ഓരോ ഇടവഴികളും നടന്നു നോക്കി . ഒരു ലക്ഷറി ഹോട്ടൽ പോലുള്ള കപ്പലിന്റെ അനുവദനീയമായ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ഈ മൂക്കുതലക്കാരന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ എത്തി , തിയറ്റർ അനുഭവം തരുന്ന ടിവി റൂമിൽ പോയി അന്നുണ്ടായിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ കളി കുറച്ചു നേരം കണ്ടു . ചിലർ ലുഡോ കളിക്കുന്നു ചില കാരംസ് കളിക്കുന്നു ചിലർ ഏറ്റവും മുകൾ ഭാഗത്തു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി കിടക്കുന്നുണ്ട് അത് കണ്ടപ്പോ ഞാനും അവിടെ പോയി ഇത്തിരി നേരം കിടന്നു . നമ്മുടെ കൂടെ അവരും വരുന്നുണ്ട് ദ്വീപിലേക്ക് എന്ന് തോന്നി .
ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അനോൻസ്മെന്റ് കേട്ടപ്പോ കാന്റീനിൽ പോയി കഴിച്ചു .നല്ല വൃത്തിയുള്ള അന്തരീക്ഷം . ക്ലാസ്സിന് അനുസരിച്ചു വെവ്വേറെ കാന്റീനുകൾ ഉണ്ട് . ചപ്പാത്തിയും ചോറും കോഴിക്കറിയും ലഭിക്കും .70 രൂപയാണ് ചാർജ് .നല്ല ഭക്ഷണമായിരുന്നു ..
അടുത്ത പുലർകാലം ദ്വീപിന്റെ മണ്ണിലാണ് . കണ്ണ് തുറന്നാൽ കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകൾ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ കൗതുകം നിറക്കുന്നുണ്ട് .മറ്റൊരു രസകരമായ കാര്യം വീട്ടിൽ നിന്നും അവസാനം വന്ന call ആയിരുന്നു . നാളെ അവർ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു പെണ്ണുകാണാൻ പോകുന്നുണ്ട് .
നാളെ ഞാൻ കാണുന്ന മൊഞ്ചത്തിയും എനിക്ക് വേണ്ടി വീട്ടുകാർ കാണുന്ന മൊഞ്ചത്തിയേം മനസ്സിൽ ഓർത്തു ഞാൻ കിടന്നു ...
വിസ്‌മയങ്ങളുടെ മയക്കാഴ്ചകളിലേക്ക്
തുടരും .
( അടുത്ത പാർട്ടിൽ - ദ്വീപിലെ ആദ്യ ദിവസം .സ്‌കൂബാ ഡൈവിങ്ങും Light house കാഴ്ച്ചകളും )
.
അൻവർ മൂക്കുതല
ഈ പാർട്ടിന്റെ കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് കമന്റ് ബോക്സിൽ ഉണ്ട്

കഥയ്ക്കുള്ളിലെ കഥകൾ in Youtube

Image may contain: 7 people, people smiling, text


കഥയ്ക്കുള്ളിലെ കഥകൾ - അൻവർ മൂക്കുതല എഴുതിയ കഥയുടെ ശബ്ദാവിഷ്കാരം

https://youtu.be/S7gkU2vVQNk

Click on above link



ഈ മനോഹര രചനയുടെ അതിമനോഹരമായ ആവിഷ്ക്കാരം കേൾക്കുക-- അണിയറപ്രവർത്തകരെ അനുഗ്രഹിക്കുക

'പറയാതിരുന്നത് '

Image may contain: 1 person, ocean, sky, sunglasses, outdoor, water and nature

മറക്കാൻ വേണ്ടി ഓർക്കാതിരുന്നതാ..
പിന്നെ ഇപ്പൊ എന്തിനാ ഇതോർത്തെ ?
വെറുതെ ചിലതൊക്കെ ഓർത്തു നൊമ്പരപ്പെടാൻ ഒരു രസമാണ് .
'പ്രണയമായിരുന്നോ ?'
ഹേയ് ഒരിക്കലുമല്ല .പ്രണയത്തിനു ഇവിടെ ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല
'പിന്നെ ..?'
അറിയില്ല . എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും പേര് നൽകാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നെകിൽ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കാറുണ്ട് ..
'വരികളാക്കാൻ കഴിവുള്ളവന് അതിന് ശ്രമിച്ചൂടെ ?'
ഇല്ല ..ശ്രമിച്ചാൽ തന്നെ പരാജയം ആകും ..അക്ഷരങ്ങളിൽ കൂടെ പരാജയപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ ഞാൻ ....
'എന്നോട് എന്തും പറയാൻ ഉള്ള അടുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത് ..'
ഉണ്ടായിരുന്നു .ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് . പേടിയാണ് .ഇഷ്ടങ്ങൾടെ ആഴം കുറക്കാൻ ചില നഷ്ടക്കഥകൾക്ക് കഴിയുമെന്നോർത്തൊരു പേടി ..
'പ്രണയമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിന് ഭയക്കണം '?
പ്രണയമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനെന്നോ നിന്നോട് പറയുമായിരുന്നു ..ഇത് അരുതാത്തൊരിഷ്ടം .
,അരുതാത്തതൊ ?'
അതെ ..നമ്മൾ എത്ര തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ? കണ്ടുപോന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ സ്വാന്തമാക്കണം എന്നൊരു തോന്നൽ വന്നു പോയി ..
'hmmm ......'
എന്തെ നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ .?
'ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തവരിൽ നിന്നെല്ലാം കേട്ടിട്ടുണ്ട് ..പ്രതീക്ഷിച്ചവർ ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ പറയാതെയും പോയി ..'
പ്രതീക്ഷിച്ചവരിൽ ഞാനുണ്ടാകില്ല ..ഈ ആശയുടെ വിത്ത് ഞാനായി നട്ടതല്ല .
ആരൊക്കെയോ വലിച്ചെറിഞ്ഞോരു മോഹം വീണത് അറിയാതെ മുളച്ചു പോയതാണ് ..ഇനിയിപ്പോ ...
'ഇനിയിപ്പോ ??'
സാധിക്കപ്പെടാത്ത മോഹങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പിലേക്ക് നിന്നെയും ഇറക്കി വെക്കും .
'എന്നിട്ട് ?'
വെയിലുരുകുന്ന നേരങ്ങളിൽ നിന്റടുത്തു വന്നു ഞാനീ ഓർമ്മകളുടെ തണുപ്പിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കും ..
,'എന്ത് ഭ്രാന്താണ് പറയുന്നത് ?'
ഭ്രാന്ത് തന്നെയാണ് അല്ലേൽ അരുതാത്തൊരിഷ്ടത്തിന്റെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ തുറക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നോ ?
'അപ്പൊ എന്നെ ഈ രീതിയിലാണോ മനസ്സിൽ കണ്ടിരുന്നത് ??'
ഒരിക്കലുമില്ല ..പേരിട്ടു വിളിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു സ്ഥാനം അതായിരുന്നു അന്നുമിന്നും .ഇടക്കോരോ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ശ്രമിച്ചു നോക്കും .. ആരോടക്കെ കള്ളം കാണിച്ചാലും മനസ്സിനോട് അതെളുപ്പമല്ല ..ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരന്റെ ഭാവത്തോടെ അതെന്നെ പുച്ഛിക്കും ...
'ഞാൻ എന്താണ് പറയേണ്ടത് ..?'
ഒന്നും പറയണം എന്നില്ല . എപ്പോഴെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും ഏതോഎങ്കിലും ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ നീ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ ?
'ഇല്ലായിരിക്കും ...!'
പ്രതീക്ഷകളാണ് വേദനകളുടെ സൃഷ്ടാക്കൾ ..പേരറിയാത്തൊരു ഇഷ്ടത്തിന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ അതെന്റെ തെറ്റ് ..
'വാക്കുകൾ കൊണ്ടെന്നെ മുറിവേൽപ്പിക്കരുത് ..'
ഒരിക്കലുമില്ല .. പറയരുതെന്ന് കരുതിയിട്ടും പറഞ്ഞു പോയത് മനസ്സിൽ ഒന്ന് വെച്ച് മറ്റൊന്ന് പറയുന്നതിലുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ടാണ്.
സാധിക്കപ്പെടാത്ത മോഹങ്ങളിൽ നിന്നെയും ഞാൻ അടക്കം ചെയ്യുന്നു പ്രിയപ്പവളെ . ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഈ ഓർമ്മകൾ മതിയെനിക്കീ അരുതാത്തൊരിഷ്ടത്തിന്റെ വേരോട് കൂടെ മണ്ണോട് ചേരാൻ....
*അൻവർ മൂക്കുതല*

#ഇടുക്കി

“The gladdest moment in human life, me thinks, is a departure into unknown lands.”
– Sir Richard Burton
വർണ്ണനകളുടെ ഏതു രസക്കൂട്ടു ചേർത്ത അക്ഷരങ്ങൾ വിളമ്പിയാലാണ് ഇടുക്കി എന്ന സുന്ദരിയെ സ്വാദോട് കൂടി നിങ്ങളോട് പങ്കുവെക്കുക . "ഇവിടുത്തെ കാറ്റാണ് കാറ്റ് " എന്ന് സിനിമാ പാട്ടിൽ വരികൾ ആയപ്പോ അതെത്രത്തോളം അർത്ഥമുള്ള വരികളാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഒന്നര ദിവസത്തെ അനുഭവങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. 24/10/2017ന് രാവിലെ 10.40 ന് പെരുമ്പാവൂർ സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നെടുത്ത ആനവണ്ടി കയറുമ്പോൾ ആദ്യമായി ആ സുന്ദരഭൂമി കാണാൻ പോകുന്ന ആകാംഷ ഒന്നും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . കാരണം ലക്ഷ്യത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്രകളാണ് ഞാൻ ആസ്വദിച്ചിരുന്നത്.
ഭൂരിഭാഗം പേരെയും പോലെ യാത്രകളോടുള്ള ഭ്രാന്ത് തുടങ്ങുന്നത് കൗമാരത്തിലാണ് . അന്നതിന്‌ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും യവ്വനത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകിൽ കെട്ടിയ കടമകളുടെ നൂലഴിച്ചു വിടുന്നു .നിങ്ങൾക്ക് ഇനി പറന്നു തുടങ്ങാം.
എല്ലാവരിലും ഒരു സഞ്ചാരി ഉണ്ടാവും .സാഹചര്യങ്ങൾ സ്നേഹിതരാവുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും, പിന്നെ സമയം കളയരുത് . കാത്തിരിക്കുന്ന കാഴ്ചയുടെ വിസ്മയങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സും ശരീരവും ഊളിയിടുക..
ഉച്ചക്ക് 1.30 ഓട് കൂടി ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ശ്രീജിത്തും എഴുത്തിന്റെ ലോകം സമ്മാനിച്ച സഹോദര സൗഹൃദം സുമേച്ചിയും ഇടുക്കിയിലെ ചെറുതോണി എന്ന സ്ഥലത്ത് കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി നേരിൽ കാണുന്ന അങ്കലാപ്പുകൾ ഇല്ലാതെ ചെറിയ കുശലാന്വേഷണ ശേഷം ചെറുതോണിയിലെ പാപ്പിൻസ് റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും ഉച്ച ഭക്ഷണം . സാധാരണ യാത്രകളിൽ ഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കാറുള്ള ഞാൻ രുചികരമായ ആ ബിരിയാണിക്ക് മുൻപിൽ തലകുനിച്ചു എന്നു തന്നെ പറയാം .
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നേരെ ഇടുക്കി ഡാം കാഴ്ചകളിലേക്ക്. ടൂറിസം ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ ജോലിയുള്ള സുമേച്ചിയുടെ സുഹൃത്ത് നിഖിൽ ബ്രോ യുടെ സഹായത്തോടെ ഡാമിന്റെ കാണാ കാഴ്ച്ചകൾ കാണാനും അവസരം ഉണ്ടായത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. യാത്രകൾ കാഴ്ചകൾക്കൊപ്പം നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ അനവധിയാണ്. ഈ യാത്രയിൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തവരെയെല്ലാം നന്ദിയോടെ ഓർക്കുന്നു .
ഡാമിനോട് ചേർന്നു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മനോഹരമായ hill view പാർക്കും കണ്ടു അന്നത്തെ കാഴ്ചകൾ അവസാനിപ്പിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോയി. രാത്രിയോട് കൂടെ വിജയ് സിനിമ മേഴ്‌സൽ കാണാൻ പോയപ്പോഴാണ് കട്ടപ്പന ടൗണ് കാണുന്നത് . സാമാന്യം നല്ലൊരു എല്ല സൗകര്യങ്ങളോടും കൂടെയുള്ള ടൌൺ. ഇടുക്കിയിലേക്ക് വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ താമസിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് കട്ടപ്പന ടൗണ് ആകുന്നത് നന്നായിരിക്കും . അവിടെ നിന്നു എല്ല ഡെസ്റ്റിനേഷൻസുകളിലേക്കും യാത്ര എളുപ്പമാകും.ഇരുട്ടിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ തണുപ്പ് പൊതിഞ്ഞ രാത്രിയോട് കൂടെ ഇടുക്കി എന്ന സുന്ദരഭൂമിയിലെ ആദ്യ ദിനം അവസാനിച്ചു.
25 /10/2017 രണ്ടാം നാൾ
കാലാവസ്ഥ മറിയപ്പോ അൻവർ മൂക്കുതല യുടെ മൂക്ക് രണ്ടും ഡാം പോലെ അടച്ചും തുറന്നും രാവിലെ തന്നെ പണിതന്നപ്പോ അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ എണീക്കേണ്ടി വന്നു. ബ്രെക്ക്ഫാസ്റ്റിന് കപ്പയും ബീഫും തൈരും കൂടെ കുറച്ചു ചോറും . ഇടുക്കിയിൽ ആണ് പോകുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ തന്നെ frd പറഞ്ഞിരുന്നു ഒരുപാട് സ്നേഹമുള്ള ആളുകളാണ് അവിടെയുള്ളവർ എന്ന്. അത് നേരിട്ടു അനുഭവിച്ചത് സുമേച്ചിയുടെ കുടുംബത്തോട് കൂടെയുള്ള സമയവും എല്ലായിടത്തും കൊണ്ടു പോയ ഓട്ടോ ചേട്ടൻ മാരുടെ കൂടെയുമാണ്.
മലപ്പുറത്തു നിന്നും വന്ന എഴുത്തുകാരൻ സുഹൃത്‌ എന്ന ലേബലിൽ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ ആണെങ്കിൽ പോലും എഴുതാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ ഞാൻ ഒരു ആത്മരതി പോലെ ഓർത്തു .
അന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോരേണ്ടത് കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് കണ്ടു തീർക്കാവുന്ന കുറച്ചു സ്ഥലങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ആ ദിവസത്തെ ലക്ഷ്യം .കട്ടപ്പനയിൽ നിന്നും 16 km ദൂരത്തിൽ സ്‌ഥിതി ചെയുന്ന കാൽവരി മൗണ്ടിലേക്ക് കിതച്ചും കുതിച്ചും ഓട്ടോ പതുക്കെ കയറി തുടങ്ങി.
വലിയൊരു കുന്നു കയറി ചെന്നാൽ ഒരു മാന്ത്രിക സ്പര്ശമുള്ള ചിത്രകാരന്റെ കരവിരുത് തീർത്ത ചിത്രം പോലെ ദൈവം അവന്റെ ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഒരംശം ഇടുക്കിക്ക് സമ്മാനിച്ചതായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.
ഏതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും എങ്ങനെ എത്ര ഫോട്ടോസ് എടുത്തലാണ് ആ ഭംഗി പകർത്താൻ കഴിയുക എന്നുള്ളത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളി തന്നെ ആയിരുന്നു.. സുമേച്ചിയും മകൻ കണ്ണനും കൂടെ മത്സരിച്ചു ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോ കണ്ണു തട്ടാതിരിക്കാൻ എന്ന പോലെ ഒട്ടുമിക്ക ഫ്രയിമിലും ഈയുള്ളവൻ വന്നിട്ടുണ്ട്.
സമയം ഏകദേശം12.30 ആയിട്ടും ചൂടോ ക്ഷീണമോ അനുഭവപ്പെടുത്താതെ ഇടുക്കിയിലെ കാറ്റ് ഞങ്ങളെ തഴുകി കൊണ്ടേയിരുന്നു.
'അമ്മ ഇവിടെ നിക്ക് ഞാൻ ചേട്ടയിയെയും കൊണ്ട് ഇപ്പൊ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന കണ്ണൻ എന്റെ കൈപിടിച്ചു കാൽവരി മൗണ്ടിലെ ഇടതൂർന്ന പുൽമേടുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി നടന്നു . ഒരു സ്ഥലമുണ്ട് ചേട്ടായി അവിടെ കയറി നിന്നു ചേട്ടായിടെ ഫോട്ടോ എനിക്ക് എടുക്കണം എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോ ആനപ്പിണ്ടവും മുള്ളൻ പന്നിയുടെ മുള്ളുകളും എന്റെ ഉയരത്തിന് സമാനമായി നിൽക്കുന്ന പുൽക്കാടുകളും കണ്ടു ഉള്ളിൽ തോന്നിയ ഭയം കൊണ്ട് കണ്ണനോട് പലതവണ ഞാൻ പോണ്ടട എന്നു പറഞ്ഞു പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു .ചേട്ടായി വാ അടുത്തെത്തി അടുത്തെത്തി എന്നു പറഞ്ഞു അവൻ ഏകദേശം 2 കിലോമീറ്ററിനു മുകളിൽ ആ കാട്ടിലൂടെ എന്നെ കൊണ്ട് പോയി . എത്രയോ തവണ ഞാൻ വീഴുകയും സ്ലിപ്പ് ആവുകയും ചെയ്തിട്ടും എന്തോ ഏതോ അദൃശ്യ ശക്തി അവന്റെ കൂടെ എന്നെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി .
ഇടുക്കിക്കാർക്ക് ഇതൊക്കെ പുല്ലാണ് ചേട്ടായി എന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ പേടിച്ചുള്ള നടത്തവും വീഴ്ചയും എല്ലാം ഫോണിൽ പകർത്തി അവൻ മുന്നിൽ നടന്നപ്പോൾ ശരിക്ക് അവൻ എന്റെ ചേട്ടൻ ആയി മാറി.
സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പാത കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞതാണ് എവിടെയോ പറഞ്ഞ പോലെ ആ നടത്തത്തിനൊടുവിൽ എത്തിപ്പെട്ടത് ഈ യാത്രയിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ച നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പാറയിൽ വലിഞ്ഞു കയറി ഇരുന്ന് *ആ പ്രകൃതിയെ നെഞ്ചിൽ പകർത്തി ഞാൻ എടുത്തുവിട്ട ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളുടെ കൂടെ പുറംതള്ളപ്പെട്ടത് അടക്കിപ്പിടിച്ച എന്റെ നൊമ്പരങ്ങളുടെ, വേദനകളുടെ ,മറവി മറന്ന ഓർമ്മകളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകളായിരുന്നു*. ചിന്തകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളിൽ ആ നിമിഷം ലോകം അവസാനിച്ചെങ്കിൽ എന്നും ,ചിറകുകൾ വിടർത്തി പറക്കാനും മനസ്സ് കൊതിച്ചു. ശരീരം ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടിയെ പോലെ ഭരമില്ലാതെ ആയിരിക്കുന്നു . ഫോട്ടോകൾ പകർത്തുന്ന കണ്ണനോട് സൂക്ഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു കണ്ണുകളടച്ചു ഞാൻ എന്നിലേക്ക് തന്നെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി അവിടെ ഇരുന്നു കുറച്ചു സമയം .
അധികമായ അമൃത് വിഷമായി മാറാതിരിക്കാൻ ഒരായിരം യാത്രകൾക്കൊപ്പം ഓർക്കാനുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു അവിടെ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു.
തിരിച്ചു കയറുന്നത്‌ വളരെ കഷ്ടമുള്ള പ്രക്രിയ ആയിരുന്നു. ശ്വാസം ഗതികിട്ടാതെ വിമ്മിഷ്ടങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു മിനിറ്റ് വിശ്രമിക്കാൻ പോലും തിരിച്ചുള്ള നടത്തത്തിൽ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. മാറിക്കേറിയ ഒരു പാറയുടെ അപ്പുറമുള്ള കാടിന്റെ കാഴ്ച ഭയവും ആശ്ചര്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു വികാരം സമ്മാനിച്ചു.
ആന എങ്ങാനും വന്നാൽ എന്തു ചെയ്യണം എന്ന് ചർച്ച ചെയ്തു വരുന്നതിനടക്കു നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഡിസൈൻ ഉള്ളൊരു പാമ്പിനെ കണ്ടു . കുഞ്ഞായിരിന്നു. ഫോണ് എടുത്തു വിഡിയോ ഓണ് ആക്കി പിന്നാലെ നടന്നു അവനെ കാമറക്കുള്ളിൽ പകർത്തി. വെപ്രാളത്തിൽ
വിഡിയോ ബട്ടൺ ഓണായിരുന്നില്ല എന്നത് തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷമാണ് മനസ്സിലായത്.
അഞ്ചുരുളിയിലേക്ക്
കാൽവരിയിൽ നിന്നും 20 കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിലുള്ള ചെറുതും ഭംഗിയുള്ളതുമായ വെള്ളച്ചാട്ടമാണ് അഞ്ചുരുളി.
ഇടുക്കി ഡാമുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന, വട്ടത്തിലുള്ള നാലു കിലോമീറ്റർ നീളത്തിൽ നിർമ്മിച്ച തുരങ്കമാണ് അഞ്ചുരുളി.
തുരങ്കത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന വെള്ളം കുറച്ചു മീറ്റർ ദൂരം മാറി താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന കാഴ്ച വളരെ മനോഹരമാണ്. ഒരുപാട് അപകടം നടന്ന സ്ഥലമാണ് എന്നും ആരെങ്കിലും അപകടത്തിൽ താഴേക്ക് വീണാൽ രണ്ടു ദിവസത്തെ പരിശ്രമം വേണ്ടി വരും ബോഡി കണ്ടെത്താനും എന്നൊക്കെ അവിടെ നിന്നറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.
കാൽവരി മല കയറിയ ക്ഷീണം അഞ്ചുരുളി യിലെ വെള്ളത്തിലെ വികൃതികളിൽ ഇല്ലാതായി എന്നു തന്നെ പറയാം.
രസകരമായ കുറെ ഫോട്ടോസും വീഡിയോസും എടുത്തു പോരാൻ സമയം ആയപ്പോ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി .
ആദ്യം കണ്ട ടൗണിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഓട്ടോ ചേട്ടൻ ഇടുക്കി ഇതുവരെ വന്നിട്ട് അയ്യപ്പൻ കോവിൽ കാണാതെ പോകുന്നത് നഷ്ടമാണ് എന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തിയത് . പൂർണ്ണമായും വെള്ളം മൂടുന്ന ഒരു അമ്പലവും ,വലിയ ഒരു തൂക്കു പാലവും ,പുഴ പോലെ കുറച്ചു ഭാഗവും ചേർന്നതാണ് അയ്യപ്പൻ കോവിൽ.
ലൈഫ് ഓഫ് ജോസൂട്ടി എന്ന ദിലീപ് സിനിമയിൽ ദിലീപിന്റെ വീട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മനോഹരമായ ലൊക്കേഷൻ അയ്യപ്പൻ കോവിലിലാണ് . 15 മിനിറ്റിന്റെ തോണി യാത്രയും അമ്പലവും തൂക്കു പാലവും കണ്ടു അയ്യപ്പൻ കോവിൽനോടും കൂടെ ഇടുക്കിയോടും വിട പറഞ്ഞു കട്ടപ്പന ടൗണിൽ ആറു മണിയോട് കൂടെ എത്തി. കട്ടപ്പന സ്പെഷ്യൽ കപ്പ ബിരിയാണി വാങ്ങി അതും രുചിച്ചാണ് ഇടുക്കി വിട്ടത് .
മിനിറ്റുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട കണ്ണൂർ സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് ആന വണ്ടിയുടെ പിന്നാലെ ഓട്ടോ വെച്ചു പിടിച്ചതും കിട്ടഞ്ഞതും ഇടുക്കി ഓർമകളിലെ ചിരിമുത്തുകളായി .
6.45 നുള്ള ഹോളി മരിയ ബസിൽ ചങ്ങരംകുളത്തേക്ക് ബസ് കയറുന്ന വരെ കണ്ണനും അനിയനും ഓട്ടോ ചേട്ടനും കൂടെ നിന്നു.
തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ ഒട്ടും വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ടു ഞാൻ നേടിയെടുത്ത ആത്മനിർവൃതിക്ക് പകരം വെക്കാനോ അതിന് സഹായിച്ച സുമേച്ചിയോടും കുടുംബത്തോടുമുള്ള സ്നേഹം അറിയിക്കാനോ ഈ അക്ഷരങ്ങൾ മതിയാകില്ല .
ഇടുക്കി ഒരിക്കലും എന്റെ സ്വപ്ന യാത്ര ആയിരുന്നില്ല . തിരിച്ചു ബസിൽ പോരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് എനിക്കത് സ്വാപ്നത്തെക്കാൾ സുന്ദരമായൊരു കാര്യമായി തോന്നിയത്‌.
യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല . ഓരോ യാത്രയും ഓരോ തിരിച്ചറിവുകളാണ് ,അനുഭവങ്ങളാണ്, കണ്ടുമുട്ടലുകളാണ്.
ഒരിക്കൽ കൂടെ ആവർത്തിച്ചു നിർത്തട്ടെ
*ആ പ്രകൃതിയെ നെഞ്ചിൽ പകർത്തി ഞാൻ എടുത്തുവിട്ട ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളുടെ കൂടെ പുറംതള്ളപ്പെട്ടത് അടക്കിപ്പിടിച്ച എന്റെ നൊമ്പരങ്ങളുടെ, വേദനകളുടെ ,മറവി മറന്ന ചില ഓർമ്മകളുടെ, ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകളായിരുന്നു*
*_അൻവർ മൂക്കു
NB ചിത്രങ്ങൾക്ക് aadya cmntilekk സ്വാഗതം

ഇടവേളകളിലെ പ്രേമം😍

"അലഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അയലും ഉണക്കാനിട്ട ഓൾടെ യൂണിഫോമും തേടി"
ഇടവേളകളിലെ പ്രേമം😍
(ഹയർ സെക്കണ്ടറി രണ്ടാം വർഷത്തിലെ ചില വികൃതികൾ )
.
ഫിലോസഫി സാറിനെ കൊണ്ട് കൗമാരത്തിലെ പ്രണയത്തെ പുകഴ്ത്തി കൊണ്ട് ക്ലാസ്സ് എടുപ്പിച്ചാണ് ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടം അവളെ അറിയിച്ചത്..നേരിട്ട് ഒരിക്കലും പറയാത്ത അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പൂവു കൊണ്ടോ ഒളിഞ്ഞു നോട്ടം കൊണ്ടോ പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത ഒരു കുഞ്ഞ്യ ഇഷ്ടം -അതായിരുന്നു അവളോട് .
സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുകയും , ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയിലേക്ക് വളരുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന 16 -17 വയസ്സ് കാലഘട്ടം. .ആ പ്രായത്തിൽ നടന്ന ഈ ഇഷ്ടത്തെ വെറുമൊരു കുട്ടിക്കളിയായി കാണാൻ എനിക്ക് എന്തോ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല , പ്രായത്തിന്റെ കുസൃതികളും വികൃതികളും കൊണ്ട് അന്നേരം കൊണ്ട് പല പെൺകുട്ട്യോളേം വളക്കുകയും ഒടിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
.
ഒരു പരാജയം ഈ വിഷയത്തിൽ നേരിട്ടത് അന്നും ഇന്നും ഇവളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമാണ്, അത് കൊണ്ട് തന്നെ എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും ഈ ഓർമ്മകൾക്കും അവൾക്കും മനസ്സിൽ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ,കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടാവും ...
സാറ് ക്ലാസ്സ് എടുക്കാൻ വരുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ അവളോട്‌ പോയി പറഞ്ഞു അടുത്ത പിരിയഡ് എടുക്കുന്ന ക്ലാസ് നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അതിലുണ്ടെന്നു , പ്രണയത്തിന്റെ സുന്ദര ഭാവങ്ങളെ തന്റെ അറിവ് കൊണ്ട് രഞ്ജിത്ത് മാഷ് വരച്ചു കാണിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ കുട്ടികളുടെ മുഖത്തും മനസ്സിലും പുഞ്ചിരിയും സന്തോഷവും ഞാൻ കണ്ടപ്പോ ഇവളുടെ മുഖത്ത് എന്നോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ രക്താണുക്കൾ നിറഞ്ഞോടുകയാണ് .
.
എല്ലാവര്ക്കും വന്നു മാഷോട് ഇങ്ങനെ ഒരു ക്ലാസ് എടുക്കാൻ പറഞ്ഞതിനുള്ള നന്ദിയും എന്റെ ധൈര്യത്തെയും പുകഴ്തുമ്പോ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ ഡസ്കിൽ തല ചായ്ച്ചു കരയുകയായിരുന്നു. പ്രായം എന്താണെന്നും അതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നുന്നതും എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പക്വതയും എനിക്കുണ്ട് എങ്കിലും മനസ്സിലെ നൊമ്പരത്തിന് അണയിടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല..
എന്നെ വിളിച്ചു അവൾ ചീത്ത പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ ,ഞാൻ ഒരു ശല്യമാണെന്ന രീതിയിൽ പരാതി കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിലോ ഇത്രയും വിഷമം ഈ വിഷയത്തിൽ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നില്ല .കാരണം ഞാൻ അതുവരെ അവളെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടിട്ടില്ല . 
അവളുടെ ശാന്തതയാണ് അവളുടെ ഭംഗി ..നിശബ്ദധയിൽ അവളോളിപ്പിച്ച എന്നോടുള്ള പ്രതികാരം മറ്റെതിനെക്കളും എന്നെ പോലെ ഒരാളെ തകർത്തു കളയുന്നതയിരുന്നു,
വെറുമൊരു കളിയല്ല ഈ ഇഷ്ടം എന്നും അതിന്റെ സത്യസന്ധത തെളിയിക്കാൻ ഒന്നും ഇനി അവരസമില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഭാവിയെ പറ്റി അന്നത്തെ പൊട്ട ചിന്തയിൽ എടുത്ത ഒരു തീരുമാനം ആയിരുന്നു പെണ്ണ് കെട്ടണ കാലത്ത് ഓള് അവിടെ ഉണ്ടേൽ ഞാൻ പോയി പെണ്ണ് ചോദിക്കും .ഒരുപക്ഷെ അവൾ എതിർത്താലും എന്റെ സ്നേഹം അവിടെ വിജയിക്കും അത് മതിയായിരുന്നു. ഇക്കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിയാവുന്നതും , ക്ലാസ്സിലെ ലീഡറും അവളുടെ അതെ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വരുകയും ചെയ്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരാൻ നിധിനെ വിളിച്ചു എനിക്ക് അവളുടെ വീട് കാണിച്ചു തരണം .കണ്ടാൽ മാത്രം മതി വഴി അറിഞ്ഞിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം, വീട് കറക്റ്റ് ആയി അവൻ അറിയില്ല . അവള് പോണ ബസിൽ പോവാമെന്നും അങ്ങനെ കണ്ടു പിടിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞത് അവനാണ്.ഏകദേശം സ്ഥലം അവനറിയാം.
.
തീരുമാനിച്ച പോലെ കളർ ഡ്രസ്സ്‌ ഇടാൻ അവസരമുള്ള ദിവസവും ആ നാട്ടിലെ ഉത്സവം കൂടെ ആയ ഒരു ശനിയഴ്ച തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവളുടെ കൂടെ ഞങ്ങളും 10 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള പുത്തൻപള്ളി എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ബസ് കയറി .കാണാതിരിക്കാൻ തല ചെരിച്ചും മറഞ്ഞു നിന്നും അവളിറങ്ങുന്ന സ്റ്റോപ്പ്‌ നോക്കി ഞാൻ നിന്നു .ഉൽസവ ദിവസം ആയതിനാൽ ബസിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു . ലാസ്റ്റ് സ്റൊപ്പിലെക്ക് ഇനി 3 സ്റ്റോപ്പ്‌ കൂടെ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്നവൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കുന്നതിനിടയിൽ , ആ ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധയിൽ അവളെ ഞാൻ കണ്ടില്ല . അവൾ നിന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു കേട്ട് നിറയെ കുപ്പിവള നിറച്ചു ഒരു സ്ത്രീ നില്ക്കുന്നു. ആ കുപ്പിവളകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണുടഞ്ഞു മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
നീ വിഷമിക്കണ്ട ,നമുക്ക് തിരയാം എന്നവൻ പറഞ്ഞു. ആകെ അറിയാവുന്നത് ഓടു മേഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട് ആണെന്നുള്ളതാണ്. അതൊരു ആശ്വസം ആയിരുന്നെനിക് , സ്വന്തമായി വീട് ഇല്ലാത്ത ഞാൻ പെണ്ണ് ചോദിക്കാൻ ചെല്ലണതു വല്ല്യ വീട്ടിലെക്കണേൽ തീർന്നില്ലേ എല്ലാം. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നടക്കാൻ പോണ നല്ല കാര്യങ്ങളെ ഓർത്ത് ക്ലാസ് ലീഡറെ പിൻപറ്റി ആ വെയിലും കൊണ്ട് ഞാൻ നടന്നത് കിലോമീറ്ററുകൾ ആയിരുന്നു.വിചാരിച്ച ഒന്നും നടന്നില്ല, ശനിയാഴ്ച ആയോണ്ട് വെള്ളിയാഴ്ച അവളിട്ട യൂണിഫോം അലക്കി ഇട്ടിടുണ്ടാവും എന്നൊരു ചിന്ത വെയില് കൊണ്ട് തലച്ചോറ് തിളച്ചപ്പോ തോന്നി . പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ അലയുകയായിരുന്നു ..മനസ്സ് നിറയെ സ്നേഹവും വെറുപ്പ്‌ കൂടിയ അവളുടെ മുഖവും ധ്യാനിച്ച് കൊണ്ട് അലച്ചിൽ ..
.
ഒരു അയലും ഉണങ്ങാൻ ഇട്ട അവളുടെ യൂണിഫോമും തേടിയുള്ള അലച്ചിൽ .
.
പോയ വഴികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു, പുത്തൻപള്ളി മൊത്തം സർവേ എടുക്കാൻ പോയവര് പോലും കാണാത്ത വഴികൾ ..
അവസാനം വീട് കാണിച്ചു തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ ക്ലാസ് ലീഡറിന്റെ കാശു കൊണ്ട് തന്നെ ഉത്സവ പറമ്പിൽ നിന്ന് ഐസ്ക്രീം വാങ്ങിപ്പിച്ച് അതും കഴിച്ചു ഞാൻ തിരിച്ചു ബസ് കയറി ..
അവൾ ഇറങ്ങിയ സ്റ്റോപ്പും അന്നവൾ പോയത് സ്വന്തം വീടിലെക്കല്ല മാമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ആണെന്നും കുറച്ചു ദിവസമായി അവൾ അവിടെയാണ് നിന്നിരുന്നത് എന്നും പിന്നീടു അവളുടെം എന്റെയും ഒരു പ്രിയ കൂട്ടുകാരി വഴി അറിഞ്ഞു .
.
ആ വീടിലേക്കുള്ള വ്യക്തമായ വഴി പിന്നീട് എനിക്ക് അവള് തന്നെ പറഞ്ഞു തന്നു ,പെണ്ണ് ചോദിക്കാൻ ചെല്ലാനല്ല ഓൾടെ കല്യാണത്തിന് ബിരിയാണി തിന്നാനും പറ്റിയാൽ കുറച്ചു അച്ചാറു വിളമ്പാനും കൂടിയുള്ള ഒരു ക്ഷണമായി .......
ആ വഴികളിലൂടെ ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടെ നടന്നു പോവും ,...എന്റെ കുഞ്ഞ്യ ഇഷ്ടത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത ആ മണ്ണിനെ ഒരിക്കൽ കൂടെ ബോധിപ്പിക്കാൻ..........
അൻവർ മൂക്കുതല
.
(കുറച്ചു മാസം മുൻപ് അവളും ഭർത്താവും ഈ കഥ വായിച്ചു ഒരുപാട് ചിരിച്ചെന്നു അവൾ തന്നെ മെസേജ് ചെയ്തിരുന്നു .എഴുതി വെക്കാൻ ഓർമ്മ നൽകിയ നല്ല നിമിഷങ്ങളെ നിങ്ങൾക്കൊരു സ്‌കൂൾ വിദ്യർത്ഥിയുടെ പ്രണയ ചുംബനങ്ങൾ )


DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo