കല്ലെടുക്കുന്ന തുമ്പികൾ

--------------------------------------

ആരും കുടെയില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന അവധി ദിനങ്ങളെ പറ്റി ആ ദിവസത്തിനു മുമ്പു വരെ അവൾ ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം വീണു കിട്ടുന്ന അവധി ദിനങ്ങളിലെല്ലാം അവൾ ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറമുള്ള തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോവുകയാണ് പതിവ്. അങ്ങനെ ഒരു ദിനത്തിലൂടെ ആദ്യമായി കടന്നു പോവുന്നതിനാലാവണം അവൾ ആകെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. മിനിറ്റുകൾക്ക് മണിക്കുറുകളുടെ ദൈർഘ്യമുള്ള അതു പോലുള്ള ദിനങ്ങൾ നൽകുന്ന വിരസത ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊന്നിനും നൽകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് അന്നവൾക്ക് മനസിൽ തോന്നി.

ഒരു ജോലി കിട്ടിയതിന്റെ ഭാഗമായി ആദ്യമായ് ആ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസത്തിനെത്തിയപ്പോൾ നല്ല വരുമാനമുള്ള ജോലി കിട്ടിയ സന്തോഷത്തേക്കാൾ തന്റെ ഗ്രാമത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് തിരക്കുപിടിച്ച മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്ന ദുഃഖമായിരുന്നു അവളുടെ മനസിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത്. പാഴ്ശ്രമമാണ് എന്നറിഞ്ഞിട്ടും മറ്റാരുമറിയാതെ മനസിന്റെ ഉള്ളറകളിലെവിടെയോ ആ ദു:ഖത്തെ കുഴിച്ചുമൂടി സന്തോഷത്തിന്റെ മൂടുപടമണിയാൻ എന്നും അവൾ വെറുതെ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

രണ്ടുനിലയുളള ആ ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകൾ നിലയിലായിരുന്നു അവളുടെ മുറി. രണ്ടു പേർക്കു താമസിക്കാവുന്ന ആ മുറിയിൽ അവൾക്ക് കുട്ടിനായുണ്ടായിരുന്നത് മധ്യവയസ്കയായ ഒരു ടീച്ചർ ആയിരുന്നു. ജീവിതവീഥിയുടെ പകുതി ദൂരവും പൂർത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞ അവർ എപ്പോഴും തന്റെ ലോകത്തിൽ സ്വൈരവിഹാരം നടത്തുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. മറ്റാർക്കും പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത വണ്ണം അകൽച്ചയുടെ ശക്തമായ ഒരു മതിൽ അവർ തന്റെ മനസിനു ചുറ്റും പണിതുയർത്തിയിരുന്നു. ഒരേ മുറിയിൽ താമസക്കാരായിരുന്നിട്ടു കൂടി ആ മതിൽ ഭേദിക്കാൻ അവൾക്കൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒന്നു രണ്ടു തവണ അവളതിനു ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അടുക്കും തോറും അകന്നു പോവുന്ന ഒരു കാന്തത്തിലെ സജാതിയ ധ്രുവങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു അവരിരുവരുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്റെ മനസിന്റെ കോണിലൊളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന അവളുടെ ദു:ഖത്തിന്റെ ആക്കം വളരെയധികം വർദ്ധിപ്പിക്കുവാൻ പോന്നതായിരുന്നു.

ആ ദു:ഖത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമെന്ന വണ്ണം ഹോസ്റ്റലിൽ ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്ന ഏറിയ സമയവും അവൾ വളരെ ചിന്താകുലയായിരുന്നു. അവളുടെ ചിന്തകളിലെപ്പോഴും തന്റെ ഗ്രാമവും അവിടുത്തെ തണുത്ത സന്ധ്യകളും നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഋതുഭേദങ്ങളില്ലാതെ അവിടുത്തെ വയലിൽ നിന്നും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റു നൽകുന്ന കുളിര് വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന അതിഥിയെ പോലെ തനിക്ക് അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഹൃദയത്തെ പല കഷണങ്ങളായി കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആഴ്ചയിലെ അവസാന ദിവസം തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടത്താറുള്ള യാത്രകളെയും ശേഷം സ്നേഹനിധികളായ തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം പങ്കിടുന്ന മധുരമൂറുന്ന നിമിഷങ്ങളെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഹോസ്റ്റലിലെ ഓരോ ദിനവും അവൾ തള്ളി നീക്കിയിരുന്നത്. അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന ജോലിത്തിരക്കിനാൽ മുടങ്ങിപ്പോയ ആ ആഴ്ചയിലെ തന്റെ യാത്രയെ പറ്റി ഓർത്ത് അവൾ ആകെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുറിയിലെ തന്റെ കട്ടിലിൽ സമാന്തരമായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടീച്ചറിന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വെറുതെ കിടന്നു. അങ്ങോട്ട് നോക്കവേ കാരണമറിയാത്ത ഏതോ ഒരു ദുഃഖത്തിന്റെ മാറ്റൊലികൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അലയടിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. നിസാരമായ ഒരു പുൽക്കൊടിത്തുമ്പു പോലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനം ഒരു പാട് വൈകിയായിരിക്കും ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ മനസിലാക്കുക. തിരിച്ചു വരാനാവാത്ത അകലങ്ങളിലേക്ക് ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പറന്നു പറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും അവയൊക്കെയും അപ്പോൾ.

ശൂന്യതയിലേക്ക് ദൃഷ്ടികൾ ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആ കട്ടിലിൽ ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ ഇരിക്കാറുള്ള ടീച്ചറുടെ രൂപം അവളുടെ മനസിൽ ഒരു തിരശീലയിലെന്ന പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. എപ്പോഴും ചിന്താകുലയായിരിക്കുന്ന അവരെ കാണുമ്പോൾ അവൾക്കോർമ്മ വരുന്നത് ഹരിതാഭമായ പുൽമേടുകളിൽ തന്റെ കാലികളെ മേയ്ക്കാൻ വിട്ടിട്ട് കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഇടയനെ പോലെയാണ്. പല വഴിക്ക് ചിതറിത്തെറിച്ച ചിന്തകളെ ഒരുമിച്ചാക്കാൻ അവർ പാടുപെടുന്നതായി അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മുമ്പു വരെ ഈ മുറി അവർക്ക് കൂടി സ്വന്തമായിരുന്നു. ഇന്നു രാവിലെയാണ് ഇത്രയും നാൾ താമസിച്ച ഈ മുറി വിട്ട് വേറൊരു നാട്ടിലെ തനിക്കായി മാറ്റി വച്ചിട്ടുള്ള മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് അവർ യാത്രയായത്. അവിടെയും തന്റെ ഏകാന്ത ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഒരു പക്ഷേ അവർ ശ്രമിച്ചേക്കാം. അവരുടെ കുടുംബത്തെ പറ്റിയൊന്നും അത്ര വ്യക്തമായ അറിവ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കിലും തന്റെ പരിമിതമായ അറിവ് വച്ച് അവർ എന്തൊക്കെയായിരിക്കാം ചിന്തിക്കാറുള്ളതെന്ന് അവൾ വെറുതേ മനസിലോർത്തു നോക്കി. കാലിനു വൈകല്യമുണ്ടായിരുന്ന അവർ ചിലപ്പോൾ തന്റെ വൈകല്യത്തെയും അതുമൂലം നഷ്ടമായ തന്റെ ജീവിത സുഖങ്ങളെ പറ്റിയുമായിരിക്കാം ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കാറ്. ഇനി അതുമല്ലെങ്കിൽ ആ വൈകല്യം തനിക്ക് സമ്മാനിച്ച ജോലിയുടെ ആനുകുല്യങ്ങൾ മുതലെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വീട്ടുകാരെ പറ്റിയായിരിക്കാം. ഇവയൊന്നുമല്ലാതെ വേറെ എന്തെങ്കിലും ചിന്തകൾ അവരിലുണ്ടാവുമോ? ഒരു വിവാഹ ജീവിതം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട തന്റെ ദൗർഭാഗ്യത്തെ കുറിച്ചായിരിക്കുമോ അവർ ചിന്തിക്കാറ്? കടലിലെ തിരമാലകൾ പോലെ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി വരുന്ന ചിന്തകളിൽ നിന്ന് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു തിരക്കഥ മെനയാൻ അവൾ വെറുതെ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

സ്കൂൾ യൂണീഫോമണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രമാണ് ആദ്യം അവളുടെ മനസിലേക്ക് വന്നത്. കൂട്ടുകാർ കളിക്കുന്നതു കണ്ടു കൊണ്ട് സ്കൂൾ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. കാലിന്റെ വൈകല്യം കാരണം തനിക്കന്യമായ ആ കളികളെ പറ്റിയോർത്തിട്ടായിരിക്കാം ആ കണ്ണുകൾ രണ്ടും നിറഞ്ഞിരുന്നു. പുറം കൈകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ച് തന്റെ ദു:ഖത്തെ ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊളിപ്പിക്കാൻ അവർ വെറുതേ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പിന്നിടുന്ന വഴികളിൽ തന്നെ സഹതാപത്തോടെയും പരിഹാസത്തോടെയും നോക്കുന്ന കണ്ണുകളെ അവഗണിച്ച് വേച്ചു പോവുന്ന കാലടികളുമായ് അവർ നടന്നു പോവുന്ന ചിത്രമാണ് പിന്നെയവൾ ഓർത്തത്.

സ്വപ്നങ്ങൾ പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്ന അവരുടെ കൗമാരകാലത്തിന്റെ ചിത്രമാണ് പിന്നെയവളുടെ മനസിൽ തെളിഞ്ഞത്. താൻ ഒരാളുടെ പ്രണയിനിയാവുന്നതും അയാളുമായ് പങ്കിടുന്ന മധുരമാർന്ന നിമിഷങ്ങളെ പറ്റിയുമുള്ള സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടുറങ്ങുന്ന അവരുടെ ചിത്രം. ചില സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു രാത്രിയുടെ ആയുസ് മാത്രമേ കാണുകയുള്ളുവെങ്കിലും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർത്തു വയ്ക്കാനുള്ള വേദനകൾ അവ നമുക്ക് തന്നേക്കാം.

ആ വേദനകളെ പിന്നിലുപേക്ഷിച്ച് വിജയത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടികൾ ഒന്നൊന്നായി കയറുന്ന അവരുടെ ചിത്രമാണ് അവളുടെ മനസിലേക്ക് പിന്നീട് വന്നത്. കാറും കോളും വകവയ്ക്കാതെ കര കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴയിലൂടെ തന്റെ തോണിയിലെ യാത്രക്കാരെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വള്ളക്കാരന്റെ രൂപത്തിലുള്ള അവരുടെ ചിത്രമാണ് അതിനു ശേഷമവൾ ഓർത്തത്. അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ മനസിന് ഒരു തരം മടുപ്പ് ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ അവർ വിജയിച്ചിരുന്നുവോ എന്ന് അവൾ വെറുതേ ചിന്തിച്ചു നോക്കി. കാലം കടന്നു പോകുംതോറും താൻ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ഏകാന്തലോകത്തിലേക്ക് സ്വയം ഉൾവലിഞ്ഞു കൊണ്ട് പരാജയങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നില്ലേ അവർ? അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത ചിത്രം എന്തായിരിക്കുമെന്നവൾ മനസിലോർത്തു. ഏറെ നേരം ചിന്തിച്ചിട്ടും ഉത്തരമൊന്നും കിട്ടാതെ വിഷമിച്ച അവൾ മുറിയിലെ ചില്ലു ജാലകപ്പാളി തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഒരു മതിലിനപ്പുറമുള്ള വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് രണ്ടു കുട്ടികൾ കളിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. എന്തു കളിയാണവർ കളിക്കുന്നതെന്ന ആകാംക്ഷയോടെ അവൾ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ഒരു കുഞ്ഞു തുമ്പിയെക്കൊണ്ട് അവർ നിർബന്ധപൂർവം കല്ലെടുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഭാരമെടുത്ത് അവശയായ ആ കുഞ്ഞു തുമ്പി അപ്പോൾ മരണത്തോടടുക്കുകയായിരുന്നു.

(അവസാനിച്ചു)

രഞ്ജിനി

മഞ്ഞപ്പാവാട

........................

ചില വസ്ത്രങ്ങളുടെ ഓർമ്മ മനസിൽ നിന്നു മായുന്നില്ല . ചില യാത്രകളുടെ ഓർമ്മകളും. കാലം കടന്നു ചെല്ലുന്തോറും ആ ഓർമ്മകളുടെ നിറം മങ്ങിയേക്കാം. പക്ഷേ അപ്രതീക്ഷിതമായി കേൾക്കുന്ന ഒരു ഭയങ്കര ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഞെട്ടൽ പോലെ ഒരു ദിനം ആ ഓർമകൾ നമ്മെ തേടിയെത്തുന്നു. പെൻസിൽ കൊണ്ടെഴുതുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ മായ്ക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നതു പോലെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓർമകളും മായ്ക്കാൻ സാധിച്ചെങ്കിൽ......

പഴയ വീട് പൊളിച്ചു പണിയുന്നതിനാൽ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഷെഡിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് വർത്തമാന പേപ്പർ കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്ന ആ മഞ്ഞ പാവാടയും ബ്ലൗസും എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. വർഷങ്ങൾ എറെ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും നിറം മങ്ങാത്ത ആ പാവാടയും ബ്ലൗസും എന്നിൽ ഒരു തേങ്ങൽ ഉയർത്തി. നോക്കി നിൽക്കേ ആ പാവാടയും ബ്ലൗസും അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു രണ്ടാം ക്ലാസുകാരി എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി എത്തി.

"ചിറ്റേ, എങ്ങനെയുണ്ട് കൊള്ളാമോ? നാളെ അമ്പലത്തിൽ പോവുമ്പോ ഇടാനാ. "

"പിന്നെ. എന്റെ വാവ എതിട്ടാലും സുന്ദരിയല്ലേ?"

അതു കേൾക്കുമ്പോ ആ കുട്ടി കുണുങ്ങിച്ചിരിക്കും. ആ ചിരി എന്നിലേക്കും പടരും. കുട്ടികൾ അങ്ങനെയാണ്. ചിരിക്കാനും കരയാനും അവർക്ക് അധിക സമയം വേണ്ട.

ഞാനായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. എന്തിനും ഏതിനും അവൾ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും. അവളുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു സംശയങ്ങൾ മുഴുവൻ അവൾ എന്നോടായിരുന്നു ചോദിക്കാറ്. പാടവരമ്പത്ത് ഒറ്റക്കാലിൽ നിൽക്കുന്ന കൊറ്റികളെ പറ്റി, ആകാശത്തു കുടി പറന്നു പോവുന്ന കിളികളെ പറ്റി, മഴക്കാലത്ത് കുളത്തിലിരുന്ന് കരയുന്ന തവളകളെ പറ്റി..... അങ്ങനെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോവുന്ന അവളുടെ സംശയങ്ങൾ മുഴുവൻ ഒരു മടിയും കൂടാതെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമായിരുന്ന എന്നെ തന്റെ അമ്മയേക്കാൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എനിക്കും അവളെന്നു പറഞ്ഞാൽ ജീവനായിരുന്നു. എന്നിട്ടും കാലം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ അകൽച്ചയുടെ അദ്യശ്യമായ ഒരു വേലിക്കെട്ട് നിർമ്മിച്ചതെന്തിനായിരുന്നു?

മണിക്കൂറുകൾ കാത്തു നിന്നാൽ മാത്രം ദർശനം സാധ്യമാവുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ക്ഷേത്രമായിരുന്നു അത്. വണ്ടിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി അവിടേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഒരുറപ്പിനെന്ന വണ്ണം അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. കുറേ നടന്നപ്പോൾ അവളുടെ കുഞ്ഞു കാലുകൾ വേദനിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.

" ചിറ്റ മോളെ എടുക്കട്ടെ?"

" വേണ്ട. ഞാൻ നടന്നോളാം ചിറ്റേ."

"മോളുടെ കാല് വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?"

" ഇല്ല. ചിറ്റേ. എനിക്കു വേദനിക്കുന്നില്ല. "

ഇല്ല എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. നിഷ്കളങ്കരാണ് കുട്ടികൾ. കള്ളത്തരം പറയാനും കാണിക്കാനും അവർക്കറിയില്ല. പക്ഷേ വളരുന്തോറും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളുടെ കൂടെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കളങ്കമില്ലാത്ത ആ മനസും ആരുടെയൊക്കെയോ നിർബന്ധത്താൽ അവർക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുള്ള കഥകളിൽ കൂടി പരിചിതമായ അമ്പലത്തിലെ ഓരോ കാഴ്ചകളും അവൾ ഓർത്തെടുത്തു പറയുന്നത് കണ്ട് ഞാനത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ഓരോ കുട്ടിയും ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളാണ്. നമ്മൾ മുതിർന്നവർ പലപ്പോഴും മനസിലാക്കാതെ പോവുന്ന അത്ഭുതങ്ങൾ!!!

അമ്പലത്തിലെ അഭൂതപൂർവമായ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ തളരാതെ നിൽക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസിൽ ഭക്തർക്ക് നേരിട്ട് ദർശനം കൊടുക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ ചിത്രം മാത്രമായിരിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നത്. അമ്പലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നേരം എന്നോട് അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഞാനോർത്തു.

" ഭഗവാന് ഇഷ്ടമുള്ള മഞ്ഞ നിറത്തിന്റെ ഈ പാവാടയും ബ്ലൗസും അണിഞ്ഞതു കൊണ്ട് എനിക്ക് ഭഗവാനെ കാണാൻ പറ്റുമായിരിക്കും അല്ലേ ചിറ്റേ?"

''ഉം. പറ്റും. മോളെ."

നടയ്ക്ക് നേരെ എത്തിയപ്പോ ഞാനവളെ എടുത്ത് ഭഗവാനെ കാണിച്ചു. ലോകത്തുള്ള എല്ലാവർക്കും നന്മ വരുത്തണേ എന്നുള്ള അവളുടെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.അതെ കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും പല കാര്യങ്ങൾക്കും മുതിർന്നവരേക്കാൾ പക്വത കാണിക്കാറുണ്ട്. അവരിൽ നിന്നു നാം ഒരു പാട് പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളേ പോലെയുള്ള മനസ് എല്ലാർക്കുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.....

തിരക്കിനിടയിൽ ഭഗവാനെ ശരിക്കും കാണാൻ പറ്റാത്തതിലുള്ള അവളുടെ സങ്കടം തീർക്കാനായിട്ടാണ് ഭഗവാന്റെ പ്രതിമകൾ വിൽക്കുന്ന ആ കടയിൽ ഞങ്ങൾ കയറിയത്. പ്രതിമകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനിടയിലെപ്പോഴോ അവൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് മറയുന്നതറിയാതെ ഞാൻ അവൾക്കു വേണ്ടി വാങ്ങിയ പ്രതിമയുടെ വില പേശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ നഷ്ടമായതറിഞ്ഞ് തളർന്നു വീഴുമ്പോഴും മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട അവളുടെ അമ്മയുടെ ഹൃദയം തകർന്ന നിലവിളി എന്റെ കാതുകളിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

" ചിറ്റേ " ആരോ വിളിക്കുന്നതു കേട്ട ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണു തുറന്നു.

മുന്നിൽ ഒരു കൗമാരക്കാരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു.

''ചlറ്റ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നോ?"

" എയ്. എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് ഇരുന്നു പോയി. മോൾ വന്നിട്ട് കുറേ നേരമായോ?"

'' ഇല്ല. ഇപ്പോ വന്നതേയുള്ളു."

" അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ?"

"അവർ ഒരു കല്യാണത്തിന് പോയിരിക്കുകയാ. ആ സമയം നോക്കിയാ ഞാൻ....."

അവൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ലെങ്കിലും ആ വാചകത്തിന്റെ അവസാനം എനിക്കു മനസിലാക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നു. പണ്ട് അറിയാതെ സംഭവിച്ച ഒരു അബദ്ധത്തിന്റെ പേരിലുണ്ടായ നഷ്ടങ്ങൾ ഒരിക്കലും നികത്താൻ പറ്റുന്നവയായിരുന്നില്ല. ചില മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ കാലത്തിനു പോലും സാധിക്കാറില്ലല്ലോ? എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഞാനുമൊത്തു പങ്കിട്ട നല്ല ദിവസങ്ങളുടെ ഓർമകൾ ബാക്കിയുണ്ടാവാം. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ തന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അറിയാതെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവൾ എന്നെ കാണാൻ വരുന്നത്.

അകലെ നിന്ന് ഒരു വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോ അവൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു.

" ചിറ്റേ, അച്ഛനുമമ്മയും വരുന്നുണ്ട്. ഞാൻ പിന്നെ വരാട്ടോ."

പണ്ടത്തേ പോലെ എന്റെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മയും തന്നിട്ട് അവൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.

അവളുടെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും നഷ്ടമാവരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, വേദനിപ്പിക്കുന്ന ആ ദിവസത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രമായ് അവശേഷിച്ച ആ പാവാടയും ബ്ലൗസും നെഞ്ചോടടുക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

(അവസാനിച്ചു.)

രഞ്ജിനി

തീർത്ഥയാത്ര

.........................

രാത്രി ലോകം മുഴുവൻ നിദ്രയിലേക്കാഴ്ന്നു പോവുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ അമ്മ ഉറക്കമുണരുക. മനസിനകത്തെയും പുറത്തെയും കനത്തമായ ഇരുട്ട് മടുപ്പുളവാക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ സ്നേഹപൂർവം തന്റെ മകന്റെ പേര് അവർ ഉറക്കെ വിളിക്കും. ഇനി മറ്റു ചിലപ്പോൾ ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചു വച്ചിരുന്ന ഒരു പാത്രം കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ പലകയിൽ ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന മകന്റെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ഉറക്കച്ചടവോടെ തന്റെ അടുത്ത് മകൻ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ ഓരോ വയ്യായ്മകൾ പറഞ്ഞ് വെളുക്കുവോളം അവിടെ പിടിച്ചിരുത്തും. ഭയങ്കര പേടി തോന്നുന്ന ചില അവസരങ്ങളിലൊക്കെ അവർ തന്റെ മകന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിക്കും. കുട്ടിക്കാലത്തൊക്കെയും പേടി വരുമ്പോൾ മകൻ തന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിക്കാറുള്ള ഓർമ്മ നൽകിയ ധൈര്യം അപ്പോൾ ആ വയസായ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നതു കാണാം. പലപ്പോഴും കാലത്തിന്റെ കളിയരങ്ങിൽ രംഗങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ചിലർ മാത്രം വിജയിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ ഒരിക്കലും കര കയറാനാവാത്ത ഇരുൾ നിറഞ്ഞ അഗാധഗർത്തത്തിലേക്ക് വീണു പോവുന്നു.

അവരെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്ന മകൻ ഒരിക്കൽ പോലും അവരോട് ദേഷ്യപ്പെടുകയോ അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. വല്ലാതെ ക്ഷീണം തോന്നുന്ന അവസരങ്ങളിൽ അയാൾ തന്റെ ഭാര്യയോടും കുട്ടികളോടും അത് പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തങ്ങൾ ചെയ്ത കുറ്റം തിരിച്ചറിയാനാവാതെ അപ്പോഴൊക്കെ അവർ അമ്പരപോടെ അയാളെ നോക്കിയിരുന്നു. "കുറ്റം ചെയ്യാതെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത് വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെയാണ് " എന്ന് തന്റെ ഭാര്യ പരിഭവം പറയുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു കുറ്റവാളിയേ പോലെ അയാൾ തല കുനിച്ചിരിക്കും.

നടക്കുമെന്നുറപ്പില്ലാത്ത പല കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് അവർ തന്റെ മകനെ നിരന്തരം ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാറുണ്ട്. ഒരിക്കൽ തന്റെ ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ കൈ കാണിച്ച് അവർ പറഞ്ഞു.

" കുട്ടാ നീ ആ ഡോക്ടറോടു പറഞ്ഞ് ഈ തൊലിയിലെ ചുളിവ് മാറാനുള്ള മരുന്ന് വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വാ "

പലപ്പോഴായി പല ഡോക്ടർമാരിൽ നിന്നും വാങ്ങി അവരുടെ അലമാരയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മരുന്നുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ മകനപ്പോ. പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു കഥ പോലെ ഇനിയും മരുന്നുകൾ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ആ കുപ്പികൾക്കിടയിലൂടെ ഓടി പോയ ഒരു പല്ലി അപ്പോൾ ടിക് എന്ന ശബ്ദത്തോടെ താഴേക്ക് വീഴുകയും ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ വാതിലിനു പുറകിലെവിടെയോ പോയി മറയുകയും ചെയ്തു.

പാലിക്കാൻ പറ്റാത്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ ആർക്കും നല്കരുതെന്ന് പണ്ടെങ്ങോ അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യം മനസിലോർത്തു വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച അവരുടെ കൈകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതേയുള്ളു അയാൾ.

ചിലപ്പോൾ ചില മൗനങ്ങൾ വാക്കുകളേക്കാൾ മൂർച്ചയുള്ളതാവാറുണ്ട്. രണ്ടു പേരുടെ സംസാരങ്ങൾക്കിടയിലൊളിച്ചിരിക്കുന്ന ചതി ഒരു പക്ഷേ അവരുടെ മൗനങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടാവാറില്ല. മൗനങ്ങൾ എന്നു സത്യസന്ധതയുള്ളവയാണ്. ഒരാൾക്ക് തന്റെ മൗനത്തിനോടെന്നും നീതി പുലർത്താൻ കഴിയുന്നു. അതുപോലെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മൗനത്തിനോടും.....

ഒരു പക്ഷേ അതാവാം അയാൾ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അമ്മ നിദ്രയുടെ തീരങ്ങൾ തേടി പോയത്.

വേറൊരിക്കൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ അമ്മ വിളിക്കുന്നതു കേട് അയാൾ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിൽ നോക്കിക്കിടക്കുന്ന അമ്മയെയാണ് കണ്ടത്.

അമ്മയുടെ മുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ അമ്മയുടെ ചെവിയോടടുപ്പിച്ച് അയാൾ ചോദിച്ചു.

"അമ്മ വിളിച്ചുവോ?"

ക്ഷീണിച്ച മിഴികൾ തുറന്ന് അമ്മ അയാളെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

" അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ഉരുള ചോറ് താ മോനേ. വിശന്നിട്ടു വയ്യാത്തതു കൊണ്ടാ."

ഈയിടെയായി എന്നും അത്താഴത്തിന് അമ്മയ്ക്ക് ദോശ കൊടുക്കാറുള്ള കാര്യം അയാളോർത്തു. ചോറാണെങ്കിൽ ഇറക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ തന്നെയാണ് ആ ശീലം തുടങ്ങി വച്ചത്. അതിനു ശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും അമ്മയോട് ചോറ് വേണോ എന്ന് ചോദിക്കാത്തതിൽ അയാൾക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. നമ്മുടെ സൗകര്യത്തിനനുസരിച്ച് ചില ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മൾ മന:പൂർവം ഒഴിവാക്കാറുണ്ടല്ലോ? ചിലപ്പോഴൊക്കെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും.....

ദേ ഇപ്പോ കൊണ്ടു വരാം എന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞ് മുറിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന ഭാര്യയെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ അയാൾ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് അയാളെ തള്ളിയിട്ടു കൊണ്ട് അവിടെ കഴുകി കമഴ്ത്തി വച്ചിരുന്ന കഞ്ഞിക്കലം നോക്കി ഇനിയെന്തു ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് വക്കുകൾ പൊട്ടിയ ആ പാത്രം അയാളുടെ കണ്ണിൽ പെടുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രതീക്ഷയുടെ പര്യായമായിരുന്നു ആ പാത്രവും അതിലെ ചുളിഞ്ഞ നോട്ടുകളും എന്ന് മനസിലോർത്തു കൊണ്ട് വെറുതെ ആ പാത്രം തുറന്നു നോക്കവേ അതിൽ ഒരു ചെറിയ പൊതി ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ആകാംക്ഷയോടെ അയാളത് തുറന്നു നോക്കി. അയാളുടെ അച്ഛന്റെ ബലിക്ക് വാങ്ങിയ ഉണക്കലരി മിച്ചം വന്നത് അമ്മ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. പതിവുപോലെ അന്നും തന്റെ വിഷമത്തിന് പരിഹാരം നൽകിയ ആ പാത്രത്തിനോട് അയാൾക്ക് ബഹുമാനം തോന്നി. ഒരു പാത്രത്തിൽ വെള്ളം അടുപ്പത്ത് വച്ചപ്പോളാണ് വീണ്ടും അമ്മ വിളിച്ചത്.

അയാൾ ചെല്ലുമ്പോ അമ്മ പഴയതു പോലെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നിട്ടു പറഞ്ഞു.

" അമ്മേ ചോറ് ഇപ്പോ കൊണ്ടു വരാട്ടോ "

''ആരാ ഇപ്പാ ചോറ് ചോദിച്ചെ? ഞാൻ വിളിച്ചതേ ഒരു കാര്യം പറയാനായിരുന്നു."

''എന്താ?"

" ഞാൻ നാളെ ഒന്നമ്പലത്തിൽ പോകും കേട്ടോ. രാമൻ വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് "

''രാമേട്ടനോ? "

" ഉം. രാമൻ തന്നെ. അവൻ പകലേ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴാ കൊണ്ടു പോകാമെന്നു പറഞ്ഞത്. കുറേ നാളായി ദേവിയെ ഒന്നു കാണണമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു."

അമ്മ ദേവിയുടെ ഏതോ കീർത്തനം ചൊല്ലിത്തുടങ്ങിയപ്പോ അയാൾ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.

അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങവേ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമായ് തന്റെ ജീവിതത്തിലുടനീളം നിറഞ്ഞു നിന്ന രാമന്റെ മുഖം അയാളുടെ മനസിലേക്കെത്തി.

അയാൾക്ക് ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതലേ രാമൻ തന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. രാമൻ ആരാണെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ ഒരു ഉത്തരം തന്റെ അമ്മയുടെ പക്കൽ പോലും ഇല്ല എന്നുള്ളത് അയാൾക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ നാട്ടുകാര് ആരോ ആണ് രാമനെ പറ്റിയുള്ള രഹസ്യം അയാളോട് പറഞ്ഞത്. അതിനു ശേഷം രാമൻ ആരാണെന്ന് ചോദിച്ച് ശല്യം ചെയ്ത അയാളോട് അമ്മ പറഞ്ഞു.

''രാമൻ ആരാണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ലെന്റെ കുട്ടാ. നീ ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ഒരിക്കൽ തീർത്ഥാടനത്തിനു പോയ നിന്റെ അച്ഛൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോ കൂടെ രാമനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞാനവനെ ഇവിടെ പാർപ്പിച്ചു. ആദ്യമൊക്കെ അനിഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോ അവനിലെ നന്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി. നീ വേറൊന്നും ചിന്തിക്കണ്ട. അവൻ നമ്മുടെ കുടെയുള്ള ഒരാളാണ്. അത്രമാത്രം മനസിൽ വയ്ക്കു."

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അയാൾ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അന്നു മുതൽ രാമൻ അയാൾക്ക് രാമേട്ടൻ ആയി .രാമേട്ടാ എന്നായിരുന്നു അയാൾ വിളിച്ചതെങ്കിലും ഒരു ഏട്ടന്റെ സ്ഥാനമല്ലായിരുന്നു അയാളുടെ മനസിൽ രാമനുള്ളത്.

ആരോടും പറയാതെ ജീവിതയാത്ര ഇടയ്ക്ക് വച്ച് അവസാനിപ്പിച്ച തന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖമായിരുന്നു അയാളുടെ മനസിൽ രാമന്.

എന്നിട്ടും ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ തന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് അയാൾ രാമന്റെ മുഖം സ്വയം മായ്ച്ചു കളയുകയായിരുന്നു. മായ്ച്ചതോ അതോ കാലത്തിന്റെ വികൃതിയിൽ മായ്ക്കപ്പെട്ടതോ എന്ന് അയാൾക്ക് തന്നെ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോ രാമന് ഒരു തീർത്ഥാടനം പതിവുണ്ട്. ഒരിക്കൽ തീർത്ഥാടനത്തിനു ഇറങ്ങാൻ നേരം രാമൻ അയാളുടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

" ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചെത്തും. എന്നിട്ട് ഒരു പാട് സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒരു തീർത്ഥയാത്ര പോണം."

പക്ഷേ ഒരിക്കലും പാലിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു വാക്കിന്റെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുമായിട്ടായിരുന്നു അന്നയാൾ യാത്ര ചൊല്ലി പോയത്. ഉടൻ തിരിച്ചെത്തുമെന്നു പറഞ്ഞ രാമൻ പിന്നെ മടങ്ങി വന്നില്ല. മരിച്ചോ അതോ എവിടെയെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. എന്തായാലും രാമൻ മരിച്ചു എന്ന് അയാളുടെ അമ്മ കരുതിയിട്ടില്ല. രാമൻ എന്നെങ്കിലും തിരികെ വരുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ തന്നെയായിരുന്നു അൽപ്പം മുമ്പ് പറഞ്ഞ ആ വാചകത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നത്.

അരി ഇടാൻ അടുപ്പത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന പാത്രത്തിന്റെ തീ ഓഫ് ചെയ്യണോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം അയാൾ സംശയിച്ചു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരുൾ പ്രേരണയിൽ ഗ്യാസ് ഓഫ് ചെയ്യാതെ എടുത്തു വച്ചിരുന്ന അരി കഴുകി അടുപ്പത്തെ പാത്രത്തിൽ തിളച്ചു തുടങ്ങിയ വെള്ളത്തിലേക്കിട്ടിട്ട് അയാൾ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

എവിടെ നിന്നോ അടുക്കളയിലെ ജനലിങ്കലേക്ക് പറന്നു വന്ന ഒരു മിന്നാമിന്നിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് ഒരു മിന്നാമിന്നിയെ കാണുന്നത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു പാട് മിന്നാമിന്നികൾ പറന്നു വന്നിരുന്ന കാര്യം അയാൾ അപ്പോൾ ഓർമ്മിച്ചു. അതിനെ പിടിച്ച് കൈവെള്ളയിൽ വയ്ക്കുന്നത് അയാളുടെ വിനോദങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം പറന്നു വന്ന മിന്നാമിന്നിയെ പിടിക്കാൻ നോക്കുമ്പോളാണ് അമ്മ അത് പറഞ്ഞത്.

" കുട്ടാ മിന്നാമിന്നിയെ പിടിക്കേണ്ടാട്ടോ. മരിച്ചു പോയവരുടെ ആത്മാക്കൾ നമ്മളെ കാണാനായി വരുന്നതാണ് "

"പിന്നെ അമ്മ നുണ പറയുകയാ. ആത്മാക്കൾ കാക്കകളായല്ലേ വരിക?"

''കാക്കകളായി മാത്രമല്ല ആത്മാക്കൾ വരിക. അവർക്ക് ഏതു രൂപവും സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റും. ചിലപ്പോ മിന്നാമിന്നിയായി, ചിലപ്പോ പൂമ്പാറ്റകളായി '..... അങ്ങനെയങ്ങനെ."

അതിനു ശേഷം അയാൾ ഒരിക്കലും മിന്നാമിന്നികളെ പിടിച്ചിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല അവയെ കാണുമ്പോൾ ഏതോ ശക്തി തന്നെ വലയം ചെയ്യാറുള്ളതു പോലെയും അയാൾക്ക് തോന്നാറുണ്ട്.

അയാൾ നോക്കി നിൽക്കേ അടുക്കളയിലെ ജനാലയിലെ ഏതോ വിടവിലൂടെ അകത്ത് പ്രവേശിച്ച ആ മിന്നാമിന്നിക്ക് സാധാരണയിലധികം വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നത് അയാളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നു അഭൗമമായ ഒരു പ്രകാശം പരക്കുന്നതു കണ്ട് അയാൾ അങ്ങോട്ട് ചെന്നപ്പോഴേക്കും രണ്ട് മിന്നാമിന്നികൾ അകലെ എവിടെയോ ഉള്ള ഒരു തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രം ലക്ഷ്യമാക്കി പറന്നു പോയിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മറ്റൊരാത്മാവപ്പോ ഒരു പുന സമാഗമത്തിനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു.

സമയം കടന്നു പോയത് അയാൾ അറിഞ്ഞില്ല. നേരം പുലർന്നപ്പോ എവിടെ നിന്നോ ഒരു ബലിക്കാക്ക തനിക്കായുള്ള ബലിച്ചോറും പ്രതീക്ഷിച്ച് മുറ്റത്തിനരികിലെ മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ പറന്നു വന്നിരുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.

(അവസാനിച്ചു)

രഞ്ജിനി

Simple future - അത്ര സിംപിളല്ല.

........................................................

ഒമ്പതാം ക്ലാസ് പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരുമായി (ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. കൂട്ടുകാരെല്ലാം LP ക്ലാസിലെ പിള്ളേരായിരുന്നു.) പലതരത്തിലുള്ള കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ട് സന്തോഷമായി ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം അമ്മ എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു.

"നാളെ മുതൽ നീ ഇംഗ്ലീഷിന്റെ ഗ്രാമർ പഠിക്കാൻ പോകണം."

തിന്നാനെന്തോ തരാനാണെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന ഞാൻ വായും പൊളിച്ച് നിൽപ്പായി. പിന്നെ വഴി തെറ്റി വന്ന ഏതോ ഈച്ച അതിക്രമിച്ച് കയറാൻ നോക്കിയതിനു ശേഷമാണ് ഞാൻ ആ വാ അടച്ചത്.

"പിന്നെ എന്റെ പട്ടി പോവും" എന്ന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അമ്മയുടെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് ചട്ടുകം കണ്ട ഞാൻ എന്റെ ടോൺ ഒന്നു മാറ്റി പിടിച്ചു. ഇരുമ്പു പണ്ടേ എനിക്കലർജിയായിരുന്നു.

സെറ്റിനിടയിൽ കുടി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ആ വയറിൽ നുള്ളി കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

" അമ്മേ എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷിന്റെ എല്ലാ ഗ്രാമറും അറിയാം . പിന്നെന്തിനാ ഇനി വേറെ ക്ലാസിനു പോവുന്നത്?"

" അറിയാം. അറിയാം. അത് കഴിഞ്ഞ പരീക്ഷക്ക് ഞാൻ കണ്ടതല്ലേ? അടുത്ത വർഷം പത്താം ക്ലാസിലേക്കാണെന്ന് ഓർമ്മ വേണം. പത്താം ക്ലാസ് ജയിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഗ്രാമർ ക്ലാസിൽ പോയേ പറ്റു."

അങ്ങനെ വാദിയായ അമ്മയും പ്രതിയായ ഞാനും തമ്മിൽ ഒരു പൊതിഞ്ഞ വാദം നടന്നു. ഒടുവിൽ പ്രതിയായ എന്നെ ക്ലാസിന് വിടാൻ അച്ഛൻ എന്ന ജഡ്ജി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

S.S.L.C. പരീക്ഷ, ഇംഗ്ലീഷ് ഗ്രാമർ മുതലായവ കണ്ടു പിടിച്ചവരെ ഉള്ളിൽ പ്രാകിക്കൊണ്ട് നിരാശ നിറഞ്ഞ മനസോടെ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷ് ഗ്രാമർ പഠിക്കാനായി പോയി. അവിടെ ചെന്നപ്പോ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു. ഓട്ടോയിൽ സ്കൂൾ പിള്ളേരെ തിക്കി ഞെരുക്കി കൊണ്ടു പോവുന്നതിലും കഷ്ടമായിരുന്നു അവിടത്തെ അവസ്ഥ. മീൻ വണ്ടിയിൽ ചാള അടുക്കിയതു പോലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ നിറയെ കുട്ടികൾ. എറ്റവും പിറകിലത്തെ ബഞ്ച് പ്രതീക്ഷിച്ച് ചെന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയത് എറ്റവും മുന്നിലത്തെ ബഞ്ചിലെ അറ്റത്തുള്ള സീറ്റ്. ഇടിവെട്ടിയവന്റെ തലയിൽ തേങ്ങ വീണ മനസോടെ ഞാൻ അവിടെ ചെന്നിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന കണ്ണട വച്ച ആ കുട്ടി എന്നോട് ചോദിച്ചു.

" അതേയ് ഈ ആക്ടീവ് വോയിസും പാസീവ് വോയിസും അറിയാമോ?"

ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരമാലയിൽ എത്ര അക്ഷരങ്ങളുണ്ട് എന്ന് ക്യത്യമായി അറിയാത്ത എന്നോടോ ബാലാ? എന്ന് മനസിൽ ചോദിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കി.ഇനി എന്നെ കണ്ടിട്ട് പഠിപ്പിസ്റ്റാണെന്ന് അവൾക്കു തോന്നിക്കണമോ? ഞാൻ എന്റെ രൂപം ഒന്നു മനസിലോർത്തു. ഏയ് അതിനു വഴിയില്ല. ഇന്നു വരെ ആർക്കും തോന്നാത്ത കാര്യം ഇവൾക്കു തോന്നുമോ? എനിക്കൊട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ച അവളോട് എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി. ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും പറയാത്തതു കൊണ്ട് എന്റെ സ്റ്റാൻഡേർഡ് മനസിലായ അവൾ അപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടിയോട് എന്തൊക്കെയോ ചർച്ചകൾ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ അവളെ എന്തിനോ വേണ്ടി തോണ്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നു നോക്കിയതു പോലുമില്ല. നിനക്കു ഞാൻ വച്ചിട്ടുണ്ടെടീ എന്ന് മനസിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവളെ നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു. പല്ലുകടിയുടെ ഒച്ച കേട്ട് അപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരുത്തൻ എന്നോട് പറയുവാ കുറച്ച് ഉപ്പേരി അവന് കൂടി കൊടുക്കാൻ. എന്റെ ഉണ്ടക്കണ്ണു ഒന്നു കുടി ഉരുട്ടി ഞാനവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മുറിയിലേക്ക് ഒരാൾ വന്നത്. ആളുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ഇനി ഇംഗ്ലീഷ് പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും നേരം പോക്കുണ്ടാകുമല്ലോ എന്നു കരുതി ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് കുട്ടികളെല്ലാം എണീറ്റു നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്. ഞാൻ വായിനോക്കാമെന്നു വിചാരിച്ച ആൾ അവിടെ പഠിപ്പിക്കാനായി വന്നതെന്ന നഗ്ന സത്യം. ആ സത്യത്തിനെ ഒരു ഉടുപ്പ് ഇടിച്ച് എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ എന്ന് മനസിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അഴകുള്ള ചക്കയിൽ ചുള ഉണ്ടാവില്ല എന്നു പറയുന്നതു ശരിയാണ് എന്ന് അന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ ഉള്ള ഒരാളേ അല്ലായിരുന്നു അത്. മുടിഞ്ഞ ജാഡയായിരുന്നു അയാൾക്ക്. ഇനി ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ കണ്ടു പിടിച്ചത് ഇങ്ങേരുടെ കുടുoബക്കാരാരെങ്കിലുമായിരിക്കുമോ എന്ന് മനസിൽ കരുതി തലയും ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഒരു ദൈവവിളി പോലെ ആ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. എന്റെ തൊട്ടു പിറകിലിരുന്ന കുട്ടിയുതോയിരുന്നു അത്.

"സാർ ഈ കുട്ടിയുടെ തല കാരണം എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല."

ജീവിതത്തിലാദ്യമായി എനിക്ക് ഇത്രയും പൊക്കം തന്ന ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ എറ്റവും പുറകിലത്തെ സീറ്റിലേക്ക് പോയി. നേരത്തേ അവിടെ ഇരുന്ന ആ കുട്ടി തന്റെ സീറ്റു പോയ വിഷമത്തിൽ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ദഹിച്ചു പോവും എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അതൊന്നും സാരമാക്കാതെ ഞാൻ ആ സീറ്റിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ സന്തോഷം അധിക നേരം നീണ്ടു നിന്നില്ല. സാറിന്റെ ചോദ്യത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ എന്റെ ദുർവിധി എന്നെ തേടി വന്നു.

വെണ്ടയ്ക്കാ മുഴുപ്പിൽ സാർ ബോർഡിൽ എഴുതി

''Active and Passive Voice "

ഇന്ന് നമുക്ക് ''Active and Passive Voice " നെ കുറിച്ച് പഠിക്കാം.

സാറിന്റെ പരുക്കമായ ശബ്ദം ഒരു താരാട്ടു പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ആ താരാട്ടു കേട്ട് ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയ എന്റെ കണ്ണിലെ പോളകളിൽ മൊട്ടുസൂചി കുത്തി കയറ്റി ഞാൻ ആ ക്ലാസിലിരുന്നു.

" Rama Killed Ravana". സാർ ബോർഡിലെഴുതി. ഇതേതു Voice ആണെന്ന് ആർക്കെങ്കിലും പറയാമോ? ചോദ്യം ചോദിച്ചിട്ട് സാർ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

രാമൻ രാവണനെയാണല്ലോ കൊല്ലുന്നത്? അപ്പോൾ അതിലെ വോയിസ് മരിക്കുന്ന രാവണന്റെ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന് മനസിൽ വിചാരിച്ചു ഉത്തരം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ ഒന്നു ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ സന്തോഷത്തിന് അൽപ്പം ശബ്ദം കൂടിപ്പോയതു കൊണ്ടാവാം സാർ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

" ആ പുതിയ കുട്ടി ഉത്തരം പറയു"

ഞാനത്രക്ക് പുതിയതൊന്നും അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് സാർ പറഞ്ഞതു കേട്ടിട്ടും ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് ഞാൻ അനങ്ങിയില്ല. അപ്പോൾ സാർ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"ടോ ചെവി കേൾക്കില്ലേ തന്നോടു തന്നെയാ ചോദിച്ചെ. ഉത്തരം പറയെടോ."

വെപ്രാളപ്പെട്ട് എണീക്കുന്നതിനിടയിൽ സാറിന്റെ ചോദ്യവും ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ച ഉത്തരവും ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു. കുന്തം വിഴുങ്ങിയതു പോലുള്ള എന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ട് രാമൻ കൊന്നിട്ട രാവണൻ ബോർഡിൽ നിന്നിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോവുന്നതും നോക്കി ഞാൻ നിന്നു. രാവണൻ അപ്പുറത്തെ വീടിന്റെ കിണറ്റുകരയിൽ ചെന്ന് ആവുന്നത്ര വെള്ളവും കുടിച്ച് തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും സാർ എന്നെ ഇരിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നു.

സാർ പിന്നെയും ക്ലാസ് എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ മനസിൽ മുഴുവൻ വാൽമീകിയോടുളള അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം വർദ്ധിച്ചു വന്നു. കാരണം വാൽമീകി രാമായണം എഴുതിയതു കൊണ്ടാണല്ലോ എനിക്ക് ഇന്ന് ഈ ഗതി വന്നത്. എന്റെ രാമദേവാ അങ്ങെന്തിന് രാവണനെ കൊന്നു? കൊല്ലാതെ പേടിപ്പിച്ചു വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിത് പഠിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നല്ലോ? എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കെ എന്റെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വന്ന നിദ്രാദേവിയെ ഞാൻ ഇറക്കി വിട്ടില്ല. ഇതിനിടയ്ക്ക് ഭൂതം, ഭാവി, വർത്തമാനങ്ങൾ പറയുന്ന ഒരു ജ്യോത്സനായി സാറ് മാറിയതൊന്നും ഞാനറിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു അശരീരി പോലെ വീണ്ടും ആ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടത്.

'' Simple fulture tense - ന് ഉദാഹരണം പുറകിൽ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ആ പുതിയ കുട്ടി പറയു" .

പണ്ടേ എന്നെ ആര് ഉറക്കത്തിൽ ശല്യം ചെയ്താലും എനിക്ക് ദേഷ്യം വരും. അപ്പോളൊക്കെ ഞാൻ മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ നാഗവല്ലി ആയി മാറാറുണ്ട്.

" ഉം. വേഗം പറയു ." സാർ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

ഉറക്കവും മാനവും ഒരുമിച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഹാങ്ങ് ഓവറിൽ നാഗവല്ലി ആയ ഞാൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് സാറിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"I will Kill You "

എന്റെ ഉത്തരവും മുഖത്തെ ഭാവവും കണ്ട സാർ ഇനിയും അവിടെ നിന്നാൽ തന്റെ future, Past ആവാൻ സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന് മനസിലാക്കി അവിടെ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടം. ഞങ്ങളുടെ fulture തകർക്കല്ലേ എന്നു പറഞ്ഞ് കുറേ കുട്ടികൾ സാറിന്റെ പിറകേയും. അവരെ എല്ലാവരെയും ഒളിമ്പിക്സ് റിലേ ടീം മത്സരാർത്ഥികളായി തിരഞ്ഞെടുത്തുവെന്ന് പിന്നീട് അറിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഇംഗ്ലീഷ്‌ ഗ്രാമർ ക്ലാസിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട് വീട്ടിലെത്തിയ എന്നോട് വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ച മാതാപിതാക്കൻമാരോട് കിലുക്കത്തിലെ രേവതിയെ മനസിൽ ധ്യാനിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

" ഞാൻ simple fulture tense ന് ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളു. അല്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല "

(അവസാനിച്ചു.)

രഞ്ജിനി.

പ്രാർത്ഥന

..................

ലേബർ റൂമിന്റെ പുറത്തെ കസേരകളിലൊന്നിൽ,
ഭിത്തിയിലൊട്ടിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പടത്തിലേക്കും നോക്കി ഞാനിരുന്നു.
അടുത്തിരുന്ന് അമ്മ എന്തോ പിറുപിറുക്കുന്നു.
ഞാനൊന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു, അമ്മ പിറുപിറുക്കുകയല്ല പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്,
നേർച്ചകൾ നേരുകയാണ്...
ഈശ്വരാ ഇതെങ്കിലും ഒരാൺകുഞ്ഞായെങ്കിൽ......
ഞാൻ വീണ്ടും ആ കുഞ്ഞിന്റെ പടത്തിലേക്കു നോക്കി.
അതൊരാൺകുഞ്ഞിന്റെ പടം തന്നെ.
അവനെന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുവോ?
അച്ഛാ എന്നു വിളിച്ചുവോ?
അച്ഛാ.... ആരോ വിളിക്കുന്നു.
അടുത്തിരുന്ന് മോളാണ്.
എന്താ മോളേ?
എന്താ അമ്മയും വാവയും വരാത്തത് അച്ചാ?
ഇപ്പോ വരും മോളെ...
മോൾക്ക് അനിയത്തിയെ കാണാൻ കൊതിയാവുന്നു അച്ഛാ..
അനിയത്തിയോ?
മോള് പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടാ വന്നെ അനിയത്തിയാവണേ എന്ന്....
ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി.
അമ്മ ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ നോക്കുന്നു.
ഞാൻ അവളെയും എടുത്തു കൊണ്ട് വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള ജനലിനരികിൽ പോയി പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അൽപ്പം മാറി ഇൻഫെർട്ടിലിറ്റി ക്ലിനിക് എന്ന ബോർഡ് എഴുതിയ മുറിക്ക് മുന്നിൽ ഭയങ്കര തിരക്ക്.....
അമ്മേ എന്നു വിളിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ദു:ഖവും ഉള്ളിലൊതുക്കി ആരൊക്കെയോ ചിലർ....
അൽപ്പമകലെയുള്ള വ്യദ്ധസദനത്തിൽ തങ്ങളെ നോക്കാൻ ഒരു മകളെ തരാത്ത ദു:ഖവും പേറി, ജൻമം നൽകിയ ആൺമക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ച രണ്ട് വൃദ്ധ ദമ്പതികൾ....
അച്ഛാ അനിയത്തിക്ക് എന്താ പേരിടുക? മോൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
മോൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഇട്ടോളു.
എന്താ മോൾ അനിയത്തിയവണേ എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചത്? ഞാൻ ചോദിച്ചു
അനിയനായാൽ അവനെയും വിൽക്കില്ലേ? അവൾ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ചോദിച്ചു.
അതെന്താ മോളേ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?
ആണായതു കൊണ്ടല്ലേ അച്ഛാ നമ്മുടെ കുഞ്ഞനെ വിറ്റത് ?
ശരിയാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. വീട്ടിലുണ്ടായ മൂരിക്ക്ടാവിന് അവൾ ഇട്ട പേരാണ് കുഞ്ഞൻ. അതിനെ വിറ്റപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു എന്തിനാ അതിനെ വിൽക്കുന്നതെന്ന്? അപ്പോൾ അമ്മ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത് അത് ആണാണെന്നും അതിനെ കൊണ്ട് നമുക്കൊരു പ്രയോജനവുമില്ല എന്നും. കുഞ്ഞന്റെ കാര്യം അവൾ ഇപ്പോഴും ഓർത്തിരിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി.
കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും നമ്മളെ പലതും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ....
മറന്നുപോവുന്നത് പലതും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു....
മനസിലേക്ക് വീണ്ടും ആ ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ....
കുഞ്ഞനെ കൊണ്ടു പോയ ദിവസം
അവന്റെ കഴുത്തിലെ കയർ ഊരിയപ്പോ അവൻ തന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നത്,
അവിടെ നിന്നും അവനെ വാങ്ങിച്ചവർ വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി വണ്ടിയിൽ കയറ്റിയത്,
അവന്റെ അമ്മ നിസഹായയായി ഉറക്കെ കരഞ്ഞത്,
വണ്ടി മറയുവോളമുള്ള നിഷ്കളങ്കമായ നോട്ടത്തോടെയുള്ള അവന്റെ നിലവിളി...
പിന്നെ,
ദിവസങ്ങളോളം അവന്റെ അമ്മ ഒന്നും കഴിക്കാതെ പട്ടിണി കിടന്നത് ...
പിറന്ന ആൺകുഞ്ഞിനെ പറ്റി ഓർത്ത് ഉളളുരുകി അവനെ കെട്ടിയിരുന്ന തുണിലേക്കും നോക്കി നിശ്ശബ്ദം നിന്നത് ...
അവനെ കെട്ടിയിരുന്ന കുഞ്ഞു കയർ എടുത്ത് മോൾ അകത്തെ പെട്ടിയിൽ കൊണ്ടു പോയി സൂക്ഷിച്ച് വച്ചത്...
അങ്ങനെ എല്ലാം.....
ഞാൻ മോളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളും പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്
അനിയത്തി വേഗം വന്നെങ്കിൽ ...
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ, വരാനിരിക്കുന്ന അനിയത്തിയിൽ പ്രതീക്ഷ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് ഞാൻ ഒരു ചുംബനം നൽകി....
അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു ശരി എന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുന്ന് ആരോ മന്ത്രിച്ചു....

രഞ്ജിനി

താമരപ്പൂവ്

....................

അമ്പലത്തിലെ പ്രദക്ഷിണ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കണ്ടു കിഴക്കുവശത്ത് നിറയെ താമരപ്പൂക്കൾ ഉള്ള ആ വലിയ കുളം.

ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ച് ആ പൂവുകൾ,

കൈയെത്താത്ത പൂവിനായ് കടവത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നേർത്ത കരച്ചിൽ,

പരാജിതയായ് വളയിട്ട രണ്ടു കൈകൾ കുളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് താമരയുടെ ഉറവിടവും തേടി ഊളിയിട്ടുവോ?

കുളക്കരയിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയം തകർന്ന നിലവിളി.

പത്തു മാസം ചുമന്ന കണക്കിന്റെ അർത്ഥവും തേടി.

അമ്പലത്തിലെ ദേവിയുടെ മേൽ കുറ്റവും ചാരി.

ഒരുരുള ബലിച്ചോർ നൽകാൻ ആളില്ലാത്ത ദുഃഖവും ഉള്ളിലൊതുക്കി

പുറമേ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്,

ഇടറുന്ന കാലടികളുമായ്

അവരും പോയ്ക്കഴിഞ്ഞു.

ഞാൻ ആ പൂക്കളെ ഒന്നു കൂടി നോക്കി.

അവയുടെ നിറം മാറുന്നതു പോലെ.

മാറിയത് അവയുടെ നിറമോ അതോ എന്റെ മനസോ?

താമരയിലയിൽ രണ്ടു വെള്ളത്തുള്ളികൾ ,

ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്റെ കണ്ണുനീർ പോലെ.

മോഹിപ്പിച്ച കാഴ്ചകളെ തേടി അനന്തതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞു പോയ ബാല്യങ്ങളുടെ ഓർമപ്പെടുത്തലായ്,

ആർക്കും മായ്ക്കുവാനാകാതെ.

രഞ്ജിനി

കുഞ്ഞിക്കിളി

എന്റെ ഏകാന്ത ദിനങ്ങളിലൊന്നാണ് ഞാനതു കണ്ടത്.

ഒരു കുഞ്ഞിക്കിളി,

ചിറകു മുളയ്ക്കാത്ത ഒരു പിടി മോഹങ്ങളുമായ്,

തന്റെ കുഞ്ഞുകൊക്കിൽ ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകളുമായ്,

എന്റെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ.

ചിലപ്പോളൊക്കെ എന്റെ നിദ്രയെ ഭംഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്,

ചിലപ്പോളൊക്കെ എന്റെ ചിന്തകളെ തടസപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്,

എന്റെ ജനാലയ്ക്കൽ അവളുടെ കുഞ്ഞു ശബ്ദം.

ആട്ടിപ്പായിച്ചിട്ടും പോവാതെ,

എത്ര അകറ്റിയിട്ടും അകലാതെ.

തന്റെ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും നിറച്ച്.

സ്നേഹമുള്ള എന്റെ ഒരു നോട്ടത്തിനായ്,

ഈണമില്ലാത്ത എന്റെ ഒരു താരാട്ടിനായ്.

തിരക്കുപിടിച്ച എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവൾക്കു വേണ്ടി മാറ്റി വയ്ക്കാൻ ഒരു നിമിഷമില്ലാതെ ഞാൻ

ഒടുവിൽ

അവളെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും

എന്റെ ചെറിയ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നും
അനന്തവിഹായസിലേക്ക്,

തന്റെ കുഞ്ഞിച്ചിറകുമായ്,

ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകളുമായ്,

തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ലോകവും സ്വപ്നം കണ്ട്,

അവൾ പറന്നുയർന്നു.

അവസാനം ഏതോ കാട്ടാളനാൽ തന്റെ രണ്ടു ചിറകുകളുമറ്റ് അവൾ താഴേക്ക് പതിച്ചപ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ എന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു.

ജീവൻ വെടിയാത്ത ആ കണ്ണുകൾ എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി.

സ്നേഹിക്കാമായിരുന്നില്ലേ എന്നെ ഒരിക്കലെങ്കിലും. എങ്കിൽ ഞാൻ നിന്റെ ജനാല വിട്ട് ചതിക്കുഴികൾ നിറഞ്ഞ ആകാശവും തേടി ഒരിക്കലും പോവിലായിരുന്നല്ലോ.

ആ കുഞ്ഞിക്കിളിയുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയായ് എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഉതിരുന്ന രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ മാത്രം പകരം നൽകിക്കൊണ്ട് ആ പഴയ ജനാലയ്ക്കരികിൽ അവളുടെ മടങ്ങി വരവും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാൻ.

ഇനിയൊരിക്കലും കേൾക്കാനിടയില്ലാത്ത അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് കാതോർത്ത്.

ഏകയായ്, അവൾക്കു കേൾക്കുവാൻ മാത്രമായ് ഈണമില്ലാത്ത ഒരു താരാട്ടുപാട്ടുമായ്.........

രഞ്ജിനി

അസ്തമയനം.

അസ്തമയനത്തിനു ഇനിയും സമയ മേറേയുണ്ട്.. കടലിനഭിമുഖമായി ഇട്ടിരുന്ന സിമന്റു ബഞ്ചിലെ രണ്ടോ മൂന്നോ കമിതാക്കളൊഴിച്ചാൽ കടൽത്തീരം വിജനമായിരുന്നു.
അപ്പോളാണാ കാഴ്ച കണ്ടത്...
ഒരു കുട്ടി....
എണ്ണ കാണാതെ പാറി നടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ.. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ..
കൈയ്യിലെ സഞ്ചിയിൽ കുമ്പിൾ കുത്തിയ കപ്പലണ്ടി പൊതികൾ..
പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ കപ്പലണ്ടി പൊതികൾ നീട്ടുന്നു..
ആഹ്ളാദ ത്തിരമാലകളിൽ സ്വയം മറന്നു പോയ അവർ അവനെ കണ്ടതേയില്ല.. കൈ വെള്ളയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന വെള്ളിത്തുട്ടുകൾ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി ക്ഷീണിച്ച കാലുകളാൽ അവൻ നടന്നു നീങ്ങുന്നതു നോക്കിയിരുന്നു ഞാൻ...
എത്ര കൂട്ടിയാലും ശരിയാവാത്ത കണക്കുകൾ... അക്കങ്ങളുടെ പെരുപ്പിക്കലുകളിൽ തോറ്റു പോവുന്ന ജീവിതങ്ങൾ...
മരച്ചുവട്ടിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരി കേട്ടു.. ആയിരം കൈകളുമായി തീരത്തെ പുണരുന്ന തിരകളുടെ മിഥ്യയായ പ്രണയം.. നാളെയുടെ നരച്ച പകലുകളിൽ ഓർത്തുവയ്ക്കുവാനായി ചില നല്ല നിമിഷങ്ങൾ....
ഞാൻ കടലിലേക്കു നോക്കി.. കൂട്ടമായി പറന്നകന്നു പോകുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങൾ. ഓളങ്ങളിൽ ചാഞ്ചാടിയാടുന്ന തോണി. 
ഓർമ്മകളുടെ നരച്ച കോശങ്ങളിൽ ഇന്നലെകൾ തെളിയുന്നു...
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അസ്തമനത്തിന്റെ ചുവപ്പുകൾ..
നീ എന്നെ മറക്കുമോ?
ആർത്തു ചിരിച്ചു വന്ന തിരകൾ വീണ്ടും കഥ പറയുന്നു.. ഞാൻ വാക്കുകൾ പരതി...
ഈ അസ്തമനവും ഈ തിരകളും ഇന്നിന്റെ മാത്രം സ്വന്തം അല്ലേ? നാളെയുടെ വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
ഞാനാ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു...
ഇതാ വീണ്ടുമൊരസ്തമനം... മറ്റൊരു പകലിന്റെ അന്ത്യം.. 
ചുവന്ന ചക്രവാളങ്ങൾ ഓർമ്മകളുടെ കനലുകൾ കത്തിക്കുന്നു വീണ്ടും..
ഇവിടെ ഞാനൊറ്റയ്ക്ക് ഇതാ നിന്റെ ഓർമ്മകളുമായി.. 
നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ നല്ല ദിനങ്ങളേ ഇതാ എന്റെ യാത്രാമൊഴി....
നടപ്പാത വിജനമായിരുന്നു...
എനിക്കു തിരക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.. കടലിൽ പടർന്ന ചുവന്ന രശ്മികളെ നോക്കി ഞാൻ സാവധാനം നടന്നു..

By Renjini EP

എന്റെ മകൾ

......................

ദൈവമില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നോട് നിരന്തരം തർക്കിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പലപ്പോഴും ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ പകച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ട്. ദൈവമില്ല എന്നതിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ന്യായീകരണങ്ങൾ അത്രയ്ക്ക് ശക്തമായിരുന്നു. ഒരു അമ്പലവാസി ആയിരുന്നിട്ടു കുടി എന്റെ മനസിനെയും അത് അൽപ്പമൊക്കെ സ്വാധീനിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അതിനാലാവണം എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവത്തിന്റെ പരീക്ഷണമെന്ന വണ്ണം അവൾ കടന്നു വന്നത്. അവൾ എന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ഇളയ മകൾ.

മൂത്ത മകളുടെ വാശിയിൽ മനം മടുത്താണ് ഇനി ഒരു കുഞ്ഞ് വേണ്ട എന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഞങ്ങൾ എത്തിയത്. പക്ഷേ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതു പോലെയല്ലല്ലോ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നത്? അത്രയ്ക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടായിരുന്നു രണ്ടാമത് ഞാൻ ഗർഭം ധരിച്ചത്. അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ കുഞ്ഞുവാവ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ള മോളുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോ ഗർഭിണി ആയത് നന്നായി എന്ന് ഞാൻ മനസിലോർത്തു. വളരെ സന്തോഷമുള്ള ദിനങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. മോളുടെ വാശി കുറഞ്ഞ് വരുന്നത് കണ്ട ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ സന്തോഷങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു കാര്യവുമായാണ് മൂന്നാം മാസത്തിലെ സ്കാനിംഗ് റിപ്പോർട്ട് വന്നത്. കുഞ്ഞിന് എന്തോ പ്രോബ്ലം ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു അതിൽ. പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വകയുണ്ടോ എന്നറിയാൻ ഒരു blood test ചെയ്യാൻ ഡോക്ടർ നിർദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ ആ test negative ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ abort ചെയ്യാം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. അതിനായി അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്താനും പറഞ്ഞു. എനിക്കത് സഹിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. ആശുപത്രി ആണെന്ന് ഓർക്കാതെ ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അതു കണ്ട ഡോക്ടർ കേരളത്തിലെ തന്നെ No.1 ആയ മറ്റൊരു ഡോക്ടറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു വിട്ടു.

അവിടെയും കാര്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. സ്കാനിംഗ്, blood test മുതലായവ. ആ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല മുൻപോട്ട് പോവാം എന്നായിരുന്നു. അങ്ങനെ വീണ്ടും സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകൾ തിരികെ വന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യത്തെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുഞ്ഞിന് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്നുള്ള കാര്യം. ആ ടെൻഷനും ഉളളിലിട്ടു കൊണ്ടാണ് പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഓരോ ദിനവും ഞാൻ തള്ളി നീക്കിയത്.

അങ്ങനെ എഴാം മാസത്തിലെ സ്കാനിംഗിലാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ആ സത്യം ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞത്. കുഞ്ഞിന് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്. പക്ഷേ അതെന്താണെന്ന് കൃത്യമായി അറിയണമെങ്കിൽ delivery കഴിയണം പോലും. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വിഷമിച്ച ദിനങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. ഒടുവിൽ ആശങ്കകൾക്ക് വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട് May 20 ന് അവൾ പിറന്നു. ഗർഭകാലത്തെ മാനസിക സംഘർഷം മൂലം ഭക്ഷണമൊക്കെ നേരാംവണ്ണം കഴിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റിയിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന് തൂക്കം വളരെ കുറവായിരുന്നു. delivery കഴിഞ്ഞ തളർച്ച മാറിയപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യം അന്വേഷിച്ചത് എന്റെ കുഞ്ഞിന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു. ഇല്ല എന്ന മറുപടിയിൽ ഞാനാശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ എന്നോട് അവർ സത്യം മറച്ചു വയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ഗുരുതര പ്രശ്നവുമായിട്ടാണ് അവൾ പിറന്നു വീണത്. "Eesophagus Atresia " ആയിരുന്നു അത്. പേരു പോലെ തന്നെ ഗുരുതരം. ടurgery ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അവൾ ജീവിക്കില്ല എന്ന് ഡോക്ടർ ഉറപ്പ് പറഞ്ഞു. അവൾ ജനിച്ച ആശുപത്രിയിൽ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യാൻ എന്തോ അസൗകര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അമൃതയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയ്ക്കൊള്ളാൻ അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ചികിത്സാ ചിലവ് ഞങ്ങൾക്ക് താങ്ങുവാൻ പറ്റുന്നതായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ ഉള്ള വീടും സ്ഥലവും വിറ്റിട്ടാണെങ്കിലും operation ചെയ്യാം എന്ന് ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അടുത്തുള്ള കുട്ടികളുടെ ആശുപത്രിയിൽ സർജറി സൗജന്യം ആണെന്നുള്ള വാർത്ത ഞങ്ങളറിഞ്ഞത്.

മനസിൽ രെു പാട് പ്രതിക്ഷകളുമായാണ് ഞങ്ങൾ ആ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയത്. എന്നാൽ ഡോക്ടറുടെ മറുപടി ഞങ്ങളെ നിരാശരാക്കി. കുഞ്ഞിന് തൂക്കം കുറവായതിനാൽ സർജറി ചെയ്താലും രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത ഇല്ലത്രേ. അനസ്തേഷ്യയിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് ബോധം വീഴുന്ന കാര്യം സംശയമാണെന്ന്. ഒടുവിൽ എന്തും വരട്ടെ എന്ന് മനസിൽ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് സർജറിക്കുള്ള പേപ്പറിൽ ഞങ്ങൾ ഒപ്പു വച്ചു. അങ്ങനെ അവൾ ജനിച്ചതിന്റെ രണ്ടാം പക്കം അവളെ സർജറിക്ക് വിധേയയാക്കി. പ്രാർത്ഥനയുടെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഒടുവിൽ അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു. ഡോക്ടർക്ക് വരെ അത്ഭുതമായിരുന്നു. രക്ഷപ്പെടാൻ 2 % പോലും സാധ്യതയില്ലാതിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നത് അദ്ദേഹത്തെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയതിൽ ഒട്ടും അതിശയോക്തി ഇല്ല. ആശുപത്രിയിൽ വച്ച് തന്നെ പിന്നെയും രണ്ടു പ്രാവശ്യം അവളെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കാൻ മരണം ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ അഭൃശ്യമായ കരങ്ങൾ അവളെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇന്ന് അവളുടെ അഞ്ചാം പിറന്നാളാണ്. അവളുടെ എല്ലാ പിറന്നാളിലും ആ ദിനങ്ങളെ പറ്റി ഓർത്ത് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയാറുണ്ട്. അവളെ കാണുമ്പോളൊക്കെ എന്റെ മനസിലേക്ക് വരുന്നത് ദേഹം മുഴുവൻ ട്യൂബും ഓക്സിജൻ മാസ്കും ധരിച്ച് ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുന്ന ആ രൂപമാണ്. ഇനി അവൾ എത്ര വലുതായാലും ആ രൂപം എന്റെ മനസിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മായില്ല.

പ്രിയ സുഹൃത്തേ, ദൈവം ഇല്ല എന്നതിന് താങ്കൾ എത്ര കാരണങ്ങൾ വേണമെങ്കിലും നിരത്തിക്കോളു. പക്ഷേ ദൈവമുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പിച്ച് പറയാൻ പറ്റും. അതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായി എന്റെ മകൾ എന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിൽ കൂടി അവൾ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അവളെ താങ്ങി നിർത്തിയ ആ അദ്യശ്യ കരങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റേതല്ലാതെ പിന്നെ ആരുടേതാണ്? അവളെ ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടറിന്റെതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു പക്ഷേ താങ്കൾ തർക്കിക്കുമായിരിക്കും. അപ്പോൾ ഞാൻ പറയും എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപമാണ് എന്ന്. അതെ രൂപങ്ങൾക്കും വിശ്വാസങ്ങൾക്കും അതീതമായി ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് ആ ശക്തിയിൽ മാത്രമാണ്. കൃഷ്ണനോ, അള്ളാഹുവോ, ക്രിസ്തുവോ അങ്ങനെ എന്തു പേരു വേണമെങ്കിലും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ. എല്ലാരിലും കുടികൊള്ളുന്നത് ആ ശക്തി മാത്രം. ആ ശക്തിയുടെ ജീവിക്കുന്ന ഉത്തരമായി എന്റെ മകൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. ആ പുഞ്ചിരി എന്നും നിലനിൽക്കാൻ മാത്രമാണ് ഞാനിപ്പോ പ്രാർത്ഥിക്കാറ്.

By Renjini Ep