Showing posts with label SwapnaRaj. Show all posts
Showing posts with label SwapnaRaj. Show all posts

വീണ്ടും

Image may contain: 2 people, people smiling

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രമേശിൻ്റെ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ കയറുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അമ്മ പറഞ്ഞ വാചകം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
"മോളേ, മുടി ഭക്ഷണത്തിൽ വീഴാതെ നോക്കണേ"
അമ്മ അങ്ങിനെ പറയാൻ കാരണമുണ്ട്. അച്ഛന് ഏറ്റവും ദേഷ്യമുള്ള ഒരു സംഗതി ആയിരുന്നു അത്. ഭക്ഷണത്തിൽ എപ്പോഴൊക്കെ മുടി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ അന്ന് ആ വീട്ടിൽ ഭൂകമ്പം തന്നെയായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ പാത്രത്തോടെ തട്ടിക്കളഞ്ഞ് അച്ഛൻ എണീറ്റു പോവും. അമ്മ ഒരു മൂലയിലേക്ക് കണ്ണ് തുടച്ചു കൊണ്ട് നീങ്ങി നിൽക്കും.
അമ്മ എത്ര സൂക്ഷിച്ച് ചെയ്താലും മുടി അച്ഛന് തന്നെ കിട്ടുകയും ചെയ്യും.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞുള്ള അടുത്ത ആഴ്ച ആണ് ആ സംഭവം ഉണ്ടായത്.
ഭക്ഷണം എല്ലാവരും കൂടി ഇരുന്നു കഴിക്കുന്ന സമയം. രമേശ് കഴിക്കുന്നത് അവൾ ഇടക്കൊന്ന് പാളി നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി.
രമേശ് ചോറ് കുഴക്കുന്നതിനിടയിൽ വിരലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു മുടി ചുറ്റുന്നു.
അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ മുഖം താഴ്ത്തി ഇരുന്നു. പതുക്കെ ഇടംകണ്ണിട്ട് നോക്കി. രമേശ് ആ മുടി കലർന്ന ചോറ് ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പാത്രത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു. അവിയലിലെ മുരിങ്ങക്കഷ്ണം കടിച്ച് ബാക്കി അതിന്റെ മുകളിലേക്ക് വെച്ചു.
കഴിച്ചിട്ട് രമേശ് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവളും കൂടെ എണീറ്റു. കഴിച്ച പാത്രം അവൻ തന്നെ എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
പുറത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവൾ പാത്രം കഴുകുവാനായി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ രമേശ് പുറകെ ചെന്നു.
"സോറി.", അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രമേശ് അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു.
"ഒരു മുടിയല്ലേ. ഞാൻ അതങ്ങ് മാറ്റി വെച്ച് കഴിക്കും. അത്രേയുള്ളൂ."
അവൾ അവനോട് ചേർന്നു നിന്നു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഇറങ്ങി വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തിളങ്ങി നിന്നു.

By Swapna Raj

പരസ്പരം

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup

നിലത്തിരുന്ന പ്ലേറ്റിലേക്ക് അവൾ കലത്തിലെ ചോറ് മുഴുവനായി തട്ടിയിടുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടാണ് അയാൾ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത്. അയാളെ കണ്ടയുടൻ അവൾ കലം പുറകിലേക്ക് മാറ്റി.
"എനിക്ക് വേണ്ട. വരുന്ന വഴി രമേശന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയിരുന്നു. അവിടന്ന് കപ്പ കഴിച്ചതാ. നീ കഴിക്ക് "
അയാൾ പുറത്തു നിന്നും കഴിക്കാറില്ല എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് ചമ്മന്തിയും മുളക് ചതച്ചതും ചോറിനരികിൽ വിളമ്പി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിച്ച് അവൾ നിർത്തി.
"എന്തേ? നിർത്തിയോ? "
"ചേട്ടൻ വൈകിയപ്പോൾ ഞാൻ നേരത്തേ കുറച്ച് കഴിച്ചിരുന്നു "
അവൾ എന്തു വന്നാലും നേരത്തേ കഴിക്കില്ല എന്ന് അയാൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ബാക്കി കളയണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പാത്രം നീക്കി വെച്ച് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതും നോക്കി അവൾ അരികിൽ ഇരുന്നു.
രാത്രി അയാളുടെ മാറിൽ തല ചായ്ച്ച് അവൾ കിടന്നു. അയാൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് മയങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സുഖത്തിൽ അവർ വിശപ്പൊക്കെ മറന്നിരുന്നു.

By: SwapnaRaj

ഒരിക്കൽ കൂടി

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup

ലിഫ്റ്റ് താഴേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു.
അവർ നാലു പേരും നാല്പതാമത്തെ നിലയിൽ നിന്നും കയറിയതാണ്. ഉള്ളിൽ ഇലക്ട്രോണിക് പാനലിൽ നിലകളുടെ നമ്പറുകൾ ക്രമമായി തെളിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
"ഈ മൊബൈലിന് ഇവിടെയും റേഞ്ച് ഉണ്ടല്ലോ.", മൊബൈൽ കുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ മധു പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടതും അരവിന്ദൻ കയ്യിലെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
"എൻ്റെ മൊബൈലിൽ സിഗ്നൽ കാണിക്കുന്നില്ല ", അവൻ മൊബൈൽ ജീൻസിൻ്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കയറ്റി വെച്ചു.
"വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി. അമ്മ ഉറപ്പായും വഴക്ക് പറയും.", അരവിന്ദൻ ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടു.
കൂടെയുള്ള മറ്റുള്ളവരിൽ ഒരാൾ വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാരനായ രൺബീറും മറ്റേയാൾ പാക്കിസ്ഥാൻകാരനായ അസ്ലമും ആയിരുന്നു. ഒരേ കമ്പനിയുടെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ ആയിരുന്നു അവർ നാലു പേരും.
അവരെ കൂടാതെ ലിഫ്റ്റിൻ്റെ മൂലയിലായി താടി വളർത്തിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അരവിന്ദൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ചെറുപ്പക്കാരൻ ചെറുതായി ചിരിക്കുന്നത് മധു ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാളും മലയാളി തന്നെ എന്ന് മധു അപ്പോൾത്തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ലിഫ്റ്റ് ഒരു ശബ്ദത്തോടെ നിന്നു. ഉള്ളിലെ പ്രകാശം മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മധു നോക്കിയപ്പോൾ ഇലക്ട്രോണിക് പാനലിൽ രണ്ട് വരകൾ മാത്രം.
അരവിന്ദൻ മധുവിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് എന്താ പറ്റിയേ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ നോക്കി.
"ഇപ്പോ ശരിയാവും.", ഇതൊക്കെ എത്രയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന പോലെ മധു പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ലിഫ്റ്റിലെ എമർജൻസി അലാറത്തിൻ്റെ ബട്ടൺ അമർത്തി.
സമയം കടന്നു പോയി. ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും, ലിഫ്റ്റ് നിശ്ചലം ആയിട്ട്. ചൂടും കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. എ സി ഓഫായതു പോലെ.
ചെറുപ്പക്കാരൻ താടിയിൽ ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വാച്ചിൽ അക്ഷമയോടെ നോക്കി. രൺബീർ ഹിന്ദിയിൽ അസ്ലാമിനോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു.
സമയം നീങ്ങുന്തോറും മധുവിന് എന്തോ ടെൻഷൻ തോന്നിത്തുടങ്ങി. സാധാരണ അങ്ങിനെയൊന്നും തോന്നാത്തതാണ്.
പെട്ടെന്ന് മധുവിൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. നോക്കിയപ്പോൾ സുഹൃത്ത് മോഹൻ വിളിക്കുന്നു. ജോലി തീർക്കാൻ കൂടെ വരാം എന്ന് ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ട് രാവിലെ മുങ്ങിയ കക്ഷിയാണ്.
"നല്ലയാളാ. ഞങ്ങള്‍ കുറേ വെയിറ്റ് ചെയ്തു.", മധു ഫോൺ എടുത്തു.
"നിങ്ങള്‍ എവിടെയാ? തിരിച്ചു പോന്നല്ലോ അല്ലെ? "
"ഒന്നും പറയണ്ട. പെട്ടിരിക്കുവാ.", മധു നെറ്റിയിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങുന്ന വിയർപ്പുതുള്ളി തുടച്ചു.
"എന്ത് പറ്റി? നിങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിയില്ലേ?", മോഹൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ പ്രശ്നം ഉള്ളത് പോലെ.
"ഞങ്ങൾ ലിഫ്റ്റിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുവാ. അഞ്ചു മിനിട്ട് ആയിക്കാണും. അവിടെ എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ലം? ", മധുവിന് ആകാംക്ഷ.
അപ്പുറത്ത് നിശ്ശബ്ദത. പറയണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നത് പോലെ.
"എന്താ കാര്യം?", മധുവിന് അസ്വസ്ഥത കൂടി വന്നു.
"നിങ്ങൾ പണി ചെയ്യാൻ പോയ കെട്ടിടത്തിൽ തീ പിടിച്ചെന്ന് ടി വി യിൽ കാണിക്കുന്നു. അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളെ വിളിച്ചതാ. പെട്ടെന്ന് താഴെ ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്.", മോഹൻ്റെ ശബ്ദം ഇടയ്ക്കിടെ മുറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ലിഫ്റ്റ് അനങ്ങുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ നാലഞ്ച് പേരുണ്ട്. എന്താ ചെയ്യണ്ടേ എന്ന് ഒരു പിടിത്തം ഇല്ല", മധുവിന് ആകെ വെപ്രാളമായി. അരവിന്ദൻ മധുവിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ടെന്ന് അവന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
"ഞാൻ ഇപ്പൊ വിളിക്കാം.", മോഹൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
മധു എല്ലാവരോടും കാര്യം പറഞ്ഞു. എല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ടെൻഷൻ കയറി.
അസ്ലമും രൺബീറും ലിഫ്റ്റിൻ്റെ വാതിലിൻ്റെ ഇടയിലൂടെ കൈ കടത്തി വലിച്ചു തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവർക്ക് കഴിയുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ മധുവും അരവിന്ദനും ചെറുപ്പക്കാരനും കൂടെ കൂടി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും വാതിൽ അനങ്ങിയില്ല.
ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് അവർ ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ മധുവിൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് കാൾ വന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ മോഹൻ വിളിക്കുന്നു.
"എന്തായി? ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് ലിഫ്റ്റ് തുറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.", മധുവിൻ്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
"പ്രശ്നം കുറച്ചു സീരിയസ് ആണ്. അവിടത്തെ പത്താമത്തെ നില മൊത്തമായി തീ പിടിച്ചു. ഫയർ ഫോഴ്സ്സിൻ്റെ കുറേ വണ്ടികൾ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ലിഫ്റ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ നോക്കണം.", മോഹൻ ഫോണിലൂടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ച് സഹായിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്ക്.", മധു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ലിഫ്റ്റിനുള്ളിൽ ചൂട് കൂടിക്കൂടി വന്നു.
"എനിക്കൊന്ന് അമ്മയെ വിളിക്കണം.", അരവിന്ദൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
"നീ എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നെ. ഇതിപ്പോ ശരിയാവും.", അങ്ങിനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും മധുവിൻ്റെ ഉള്ളിലും ചൂട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
മധു ഫോൺ അരവിന്ദന് കൊടുത്തു. അവൻ ഫോണിലെ കീ പാഡിൽ നമ്പർ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. മധുവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് ചേർത്തു. സെക്കൻഡുകൾ കടന്നു പോയി. ചെറുപ്പക്കാരനും അരവിന്ദനെ നോക്കി നിന്നു. രൺബീർ ലിഫ്റ്റിൻ്റെ സീലിങ്ങിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി കണ്ണുകൾ പായിച്ചു.
"ആ, അമ്മേ, ഞാനാ.", അരവിന്ദൻ ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
"ഇതേതാ നമ്പർ? പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.", അമ്മയുടെ ശബ്ദം അങ്ങ് ദൂരെ നിന്ന് അവൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് വീണു.
"ഇത് മധുച്ചേട്ടൻ്റെ ഫോണാ. എൻ്റെ ഫോണിൽ റേഞ്ച് ഇല്ല. അതാ ചേട്ടൻ്റെ ഫോണീന്ന് വിളിക്കുന്നെ.", അവൻ എന്താ പറയേണ്ടെ എന്ന് ആലോചിക്കുന്നത് പോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്നു.
"റൂമിലാണോ? ഭക്ഷണം ഒക്കെ കഴിച്ചോ? വിളിച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞല്ലോ.", അമ്മക്ക് തിടുക്കമാണ്. എന്തെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാൻ വിട്ടു പോയാലോ എന്ന് കരുതിയാവണം.
"ഇന്ന് കുറച്ച് തിരക്കുള്ള പണി തീർക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞു. തിരിച്ചു പോവുകയാണ്.", അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"എന്താ ശബ്ദത്തിന് പറ്റിയെ? ജലദോഷം പിടിച്ചോ? സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞതാ.", അമ്മക്ക് അവൻ്റെ ഒച്ചയിലെ വ്യത്യാസം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
"ഏയ്, ഒന്നുമില്ല അമ്മേ.", അവൻ്റെ ടീ ഷർട്ട് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു തുടങ്ങി.
"നാട്ടിലേക്ക് നീ എന്നാ വരുന്നേ എന്ന് ശ്രുതിമോൾ എന്നും ചോദിക്കും. അടുത്ത മാസം എന്ന് പറഞ്ഞു മടുത്തു.", അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അനിയത്തിയെ ഓർത്തു.
"ഉടനെ വരാൻ നോക്കാം. ലീവ് ഒക്കെ ശരിയാവണ്ടേ.", അവൻ മധുവിനെ നോക്കി. മധു ഒന്നും പറയാതെ ലിഫ്റ്റിൻ്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
"ശ്രുതിയെ അന്വേഷിച്ചെന്ന് പറയണേ. അമ്മേടെ ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കണം.", അവൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറിത്തുടങ്ങി.
"ഇനി ഉടനെ വിളിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം അമ്മേ.", അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് അവന് കാഴ്ച മങ്ങിയിരുന്നു. മധു ഫോൺ തിരികെ വാങ്ങി അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
മധു ഫോണും കൊണ്ട് ലിഫ്റ്റിൻ്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും രൺബീറും അസ്ലമും മധുവിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
"എനിക്കും ഒന്ന് വിളിക്കണം.", രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചാണ് പറഞ്ഞത്. മധു ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി. അയാൾ നിസ്സംഗനായി മധുവിനെ നോക്കി.
മധു ഫോൺ രൺബീറിന് കൊടുത്തു.
രൺബീർ ആരെയോ വിളിച്ചു. വീട്ടിലേക്ക് ആയിരിക്കണം. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു. ഫോൺ അവൻ അസ്ലമിന് കൈ മാറുമ്പോൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പാകിസ്താനിലേക്കുള്ള വിളിയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. അസ്ലം ഉപ്പയോടാണ് സംസാരിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു.
മധുവിന് ഫോൺ തിരിച്ചു കിട്ടിയതും മോഹൻ്റെ കാൾ വീണ്ടും വന്നു.
"ഫയർ ഫോഴ്‌സുകാർ അകത്തേക്ക് കയറിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് കേട്ടു. ടെൻഷൻ എടുക്കണ്ട. അവർ ഇപ്പോ അങ്ങോട്ട് എത്തും.സമാധാനമായി ഇരിക്ക്.", മോഹൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പ്രകാശം മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെളിച്ചം എപ്പോ വേണമെങ്കിലും പോകും എന്ന് മധുവിന് തോന്നി.
മധു വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. സുമ മക്കൾ വരുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരിക്കും.
"ചേട്ടൻ ഈ സമയത്ത് വിളിക്കാറില്ലല്ലോ.", സുമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അത്ഭുതം.
"നിന്നെ വിളിക്കണം എന്ന് തോന്നി. അമ്മു എത്തിയോ?", മധുവിന് എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും ശബ്ദമായി മാറുന്നില്ല.
"അമ്മു നേരത്തെ വന്നു. മഴ കാരണം സ്‌കൂൾ നേരത്തേ വിട്ടു. അവൾക്ക് കൊടുക്കാം.", സുമ ഫോൺ അമ്മുവിന് കൊടുത്തു.
"ഹലോ അച്ഛാ. ഇവിടെ ഭയങ്കര മഴ. അവിടെയോ?", എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ ആയെങ്കിലും കൊഞ്ചൽ മാറിയിട്ടില്ല.
"ഇവിടെ മഴയൊന്നും ഇല്ല. വല്ലോം പഠിക്കുന്നുണ്ടോ ?", അവൾ കിലുകിലാ ചിരിച്ചു.
"അമ്മ പറയുന്നത് ഒക്കെ കേട്ട് നടന്നോളണം. വഴക്കൊന്നും ഉണ്ടാക്കരുത്.", അവൾ തലയാട്ടുന്നത് അയാൾ മനസ്സിൽ കണ്ടു. ഫോണിലൂടെ ഒരു മൂളൽ മാത്രേ കേട്ടുള്ളൂ.
"അമ്മക്ക് കൊടുക്ക് ", മധു മോൾക്ക് ഫോണിലൂടെ ഒരു ഉമ്മകൊടുത്തു.
"ഇവിടെ മഴ കാരണം ആകെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞതല്ലേ.",സുമ പറഞ്ഞു. എല്ലാ ദിവസവും വിളിക്കുന്നത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും സംസാരിക്കുക.
മധുവിന് പിന്നെ എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥയായി.
"ഞാൻ വിളിക്കാം. ഇവിടെ കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്.", അയാൾ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. പിന്നെ എന്തിനാ ഇത്രേം തിരക്കിട്ട് വിളിച്ചേ എന്ന് സുമക്ക് തോന്നിക്കാണും എന്ന് അയാൾ ഓർത്തു.
ഉള്ളിൽ തികട്ടി വന്ന വിതുമ്പൽ അടക്കി അയാൾ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കി. എല്ലാവരും അയാളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
"ഫയർ ഫോഴ്സ് ഇപ്പൊ എത്തും.", അയാൾ പിറുപിറുത്തു. ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് എത്രാമത്തെ നിലയിൽ ആണെന്നോ ഒന്നും അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. രൺബീറും അസ്ലമും ലിഫ്റ്റിൻ്റെ തറയിൽ ഇരുന്നു.
മധു ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി. എല്ലാവരും ഫോൺ വിളികൾ നടത്തിയിട്ടും ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രം അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു. മധു അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
"നിങ്ങൾക്ക് വിളിക്കണം എങ്കിൽ വിളിച്ചോളൂ. ഫോണിലെ ചാർജ് ഇപ്പോ തീരും.", മധു കയ്യിലെ ഫോൺ അയാളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി.
അയാൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ശാന്തത കലർന്ന ഒരു മന്ദഹാസം.
"വാങ്ങിച്ചോളൂ. എല്ലാവരും വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു.", മധു ഫോൺ നീട്ടിപ്പിടിച്ച് നിന്നു.
"ആരെ വിളിക്കാനാ? എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ എന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ല ചേട്ടാ.", ചെറുപ്പക്കാരൻ മധുവിൻ്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ തലോടി.
മധു എന്താ ചെയ്യണ്ടേ എന്നറിയാതെ നിന്നു.
"നാട്ടിൽ അനാഥാലയത്തിലേക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് വിളിക്കാം. പക്ഷെ അവിടെ പഴയ ആളുകൾ ഇല്ല ഇപ്പോ.", ചെറുപ്പക്കാരൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
ലിഫ്റ്റിൻ്റെ മുകളിലെ എ സിയുടെ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ പുകച്ചുരുളുകൾ അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് പോലെ മധുവിന് തോന്നി. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ തീയുടെ ഗന്ധം.
ചെറുപ്പക്കാരൻ പെട്ടെന്ന് എന്തോ തോന്നിയത് പോലെ ഫോൺ മധുവിൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി. അരവിന്ദൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
"ഞാൻ നിൻ്റെ അമ്മയെ ഒന്ന് വിളിച്ചോട്ടെ?", അരവിന്ദൻ്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അരവിന്ദൻ ഫോൺ വാങ്ങി നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ഫോൺ ചെറുപ്പക്കാരൻ്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത്, ഒരു അമ്മ മകൻ്റെ ശബ്ദത്തിന് കാതോർത്തു കൊണ്ട് ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.
"ഹലോ മോനെ..", അമ്മയുടെ ശബ്ദം ചെറുപ്പക്കാരൻ്റെ ആത്മാവിലേക്കാണ് ചിതറിത്തെറിച്ചത്.
"അമ്മേ..", അയാൾ ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് നിന്നു.
ചൂടിൻ്റെ പുതപ്പ് അവരെ പൊതിയുവാൻ വെളിയിൽ അലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

By:swapna raj

ഇര

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup

ആ പെൺകുട്ടി ഓട്ടോയിൽ വന്നിറങ്ങുന്നത് അയാൾ ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിൽ നിന്ന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിന് അരികിലെ ഒരു ഇടവഴിയിലൂടെ അവൾ ഇരുളിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.
രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസമായി അയാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഇന്ന് പക്ഷെ ചുറ്റും വിജനമായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ഇരുണ്ട മേഘങ്ങൾ നിലാവിനെ മറഞ്ഞു നിന്നു. ഒരു ചാറ്റൽ മഴയുടെ തുടക്കം പോലെ. വഴിവിളക്കുകളും അണഞ്ഞു കിടന്നു.
ദൂരെ നിന്നും പാഞ്ഞു വന്ന രണ്ടു ബൈക്കുകൾ അയാളെ കടന്നു പോയി. ഹെഡ് ലൈറ്റുകളുടെ പ്രകാശം അപ്പുറത്തെ വളവ് തിരിഞ്ഞതും അയാൾ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പുറകെ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഇടവഴിയുടെ അറ്റത്തായി അരണ്ട വെളിച്ചത്തോടെ ഒരു വഴിവിളക്ക് കത്തിക്കിടന്നിരുന്നു. അതിൻ്റെ വെട്ടത്തിൽ ആ പെൺകുട്ടി വളവു തിരിയുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. വഴിക്കപ്പുറം ഇനി വരണ്ടു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങളാണ് . അയാൾ വേഗം കൂട്ടി.
പെൺകുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പാടവരമ്പിലേക്ക് കയറി.
സാധാരണ വരുമ്പോൾ പാടത്തിനരികിലെ സർപ്പക്കാവിൽ നിന്നും ചീവീടുകളുടെ മുരളിച്ച കേൾക്കാറുണ്ട്. അവൾക്ക് വഴി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നിലാവെട്ടവും. ഇന്ന് ഇരുട്ടും നിശബ്ദതയും. ഇരുണ്ട മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേരിയ പ്രകാശം ആകാശത്ത് ഇടയ്ക്കിടെ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തുന്നു.
ഇനിയും കുറേക്കൂടി നടക്കാനുണ്ട്. ഇന്ന് സാധാരണ ഇറങ്ങുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ. അവസാനത്തെ ബസ്സാണ് ഓടിക്കിതച്ച് എത്തിയപ്പോൾ കിട്ടിയത്. ആ ബസ്സാണെങ്കിൽ ടൗൺ വരെയേ ഉള്ളൂ. പിന്നെ ഓട്ടോ പിടിച്ച് എത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം വൈകി.
"ഇങ്ങിനെ രാത്രിയാത്ര ആവശ്യമില്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ജോലി മതി മോളെ", ഇന്നലെയും കൂടി അമ്മ പറഞ്ഞു.
"വേറെ ജോലി നോക്കണം", പാടവരമ്പിൻ്റെ അരികിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കുഞ്ഞുതോട് കവച്ചു വെച്ച് അപ്പുറത്തെ വരമ്പിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ അവൾ ചിന്തിച്ചു.
"നീ വന്നു കയറുന്നത് വരെ ഒരു സമാധാനോം ഇല്ല.", എല്ലാ ദിവസവും വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്നത് അമ്മയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് കൊണ്ടാണ്.
പുറകിൽ എന്തോ ഒരു അനക്കം പോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. പാടത്തിൻ്റെ അരികിലെ മാവിൻ്റെ മറവിലേക്ക് ഒരു രൂപം പതുങ്ങി മാറിയത് പോലെ. അവൾ മുന്നോട്ട് രണ്ടടി കൂടി വെച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.
അയാൾ പെൺകുട്ടി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലായിരുന്നു. വീണ്ടും മരത്തിൻ്റെ മറവിലേക്ക് മാറാൻ അയാൾക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ അയാളുടെ രൂപം കണ്ടു. അവൾ ആലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും അയാൾ അവളുടെ നേർക്ക് നീങ്ങി.
നെഞ്ചിലെ ആളൽ അടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ തിരിഞ്ഞ് പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടി. പാടം കഴിയാറായിരുന്നു. അതിൻ്റെ അപ്പുറം ഒരു തെങ്ങിൻ തോപ്പും പിന്നെ നാട്ടിലെ പഴയ സ്‌കൂൾ കെട്ടിടവും. സ്‌കൂളിൻ്റെ മതിലിനപ്പുറം രണ്ടാമത്തെ വീടായിരുന്നു അവളുടെ.
അവൾ തെങ്ങിൻ തോപ്പിലേക്ക് കടന്നു. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിലാവെട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ തല നീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് മതിയായിരുന്നു അവൾക്ക്. വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അയാളും പാടത്തിൻ്റെ മൂലയിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവൾ തോളത്ത് കിടന്ന ബാഗിൻ്റെ വള്ളിയിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ച് തെങ്ങിൻതോപ്പിൻ്റെ അറ്റത്തെ പൊളിഞ്ഞു കിടന്ന കയ്യാല ചാടിക്കടന്നു.
സ്‌കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് അയാൾ തെങ്ങിൻ തോപ്പ് കടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവൾ ആകെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. ശ്വാസം വിലങ്ങി നിൽക്കുന്നത് പോലെ. ഇനി ഓടാൻ കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നിയ അവൾ നേരെ സ്കൂൾ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
മൂന്ന് വേറെ വേറെ കെട്ടിടങ്ങൾ. സ്‌കൂൾ അവിടെ നിന്നും ടൗണിലേക്ക് മാറിയിട്ട് ഒരു കൊല്ലമായി. എല്ലാം കാടു പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. അവൾക്ക് പക്ഷേ ഓരോ മുക്കും മൂലയും പരിചിതമായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് അവധിക്കാലങ്ങളിൽ പിള്ളേർ എല്ലാരും കൂടി ഒളിച്ചുകളി കളിച്ചു നടന്നത് ഇവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു.
അവൾ പുറത്തേക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മുറിയുടെ അകത്തേക്ക് കയറി. ജനാലപ്പാളിയിലൂടെ സ്‌കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. അയാൾ സ്‌കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് കടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു.
അയാൾ സ്‌കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് അവൾ പെട്ടെന്ന് ആ കാഴ്‌ച കണ്ടത്.
തെങ്ങിൻതോപ്പ് കടന്ന് നാല് രൂപങ്ങൾ വേഗത്തിൽ സ്‌കൂൾ മുറ്റം ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നു. അയാളുടെ കൂടെയുള്ളവർ ആയിരിക്കുമോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.
പെൺകുട്ടി മുറ്റം വരെ വരുന്നത് അയാൾ കണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അവളെ കാണാതായത്. അയാൾ അവൾ എങ്ങോട്ടു പോയി എന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിന് ഇടയിലാണ് പെട്ടെന്ന് പുറകിൽ ആരുടെയോ അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള സംസാരം കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ നാല് രൂപങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അയാളുടെ നേർക്ക് വരുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
അയാൾ പെട്ടെന്ന് അപകടം മണത്തു. കഴിഞ്ഞ മാസം തൊട്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ് ഇത്. അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിലെ അടിപിടിക്കിടയിൽ ഒരാൾ മരിച്ചിരുന്നു. അയാളും ആ കേസിൽ പ്രതിയായിരുന്നു. ജ്യാമം കിട്ടി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തൊട്ട് ഒരു തിരിച്ചടി അയാൾ എന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.
ചെറിയ പ്രകാശത്തിൽ അവരുടെ കൈകളിൽ ആയുധങ്ങൾ അയാൾ കണ്ടു. അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ സ്‌കൂൾ കെട്ടിടത്തിന് അരികിലൂടെ അവരെ വെട്ടിച്ച് മൈതാനത്തിൻ്റെ മൂലയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ സ്റ്റേജിന് വേണ്ടി കെട്ടിയ തറയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. തൊട്ടരികിൽ സ്‌കൂൾ മതിൽ പൊളിഞ്ഞു കിടന്നതിൻ്റെ ഇടയിലൂടെ തെങ്ങിൻതോപ്പിലേക്ക് കയറി. അവിടന്ന് പാടവരമ്പിലേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി.
അയാൾക്ക് പുറകെ ആയുധങ്ങളുമായി അവർ നാലു പേരും.
പെൺകുട്ടി ജനലിലൂടെ ഇത് കണ്ട് ഞെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്തോ അവൾക്ക് വീട്ടിലേക്ക് ഓടാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ പാടവരമ്പിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ഓടുന്നതിന് ഇടയിൽ അയാൾ തെന്നി വീണു. അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതും പിന്നെ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് ഓടുന്നതും അവൾ കണ്ടു. നാലു പേരും അയാളുടെ പുറകിൽ എത്താറായിരുന്നു. അയാൾ വരമ്പുകൾ മാറി മാറി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വീണ്ടും അയാൾ വഴികൾ വളഞ്ഞ് സ്‌കൂളിന് നേരെ കുതിച്ചു. പുറകെ വരുന്നവരിൽ ഒരാൾ എന്തോ അയാളുടെ നേരെ എറിയുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അയാളുടെ ചലനങ്ങൾക്ക് വേഗത കുറഞ്ഞത് പോലെ.
അയാൾ സ്‌കൂൾ മുറ്റം കടന്ന് കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് ഇടയിലേക്ക് കടന്നു. ഇരുട്ടത്ത് അയാൾക്ക് എങ്ങോട്ടു പോകണം എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
അയാൾ സ്‌കൂളിലേക്ക് കടക്കുന്നതും ഓടി വന്ന നാലു പേരും അയാൾ എങ്ങോട്ട് പോയി എന്നറിയാതെ മുറ്റത്ത് പകച്ചു നിൽക്കുന്നതും അവൾ കണ്ടു.
അയാൾ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ ചുമരിൽ കൈ അമർത്തി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നു.
"അവൻ ഇവിടെത്തന്നെ കാണും. നിങ്ങൾ അപ്പുറത്ത് നോക്ക്. ഞാൻ ഇവിടെ നോക്കാം", കൂട്ടത്തിലെ ഒരാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അയാൾ പതുക്കെ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഇരുട്ടു മൂടിയ ഇടനാഴികകൾക്ക് മുന്നിൽ അയാൾ പകച്ചു നിന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കൈ അയാളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് വലിച്ചു. അയാൾ ഭയത്തോടെ ആ കൈ തട്ടി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ശ്ശ്..മിണ്ടല്ലേ", ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം.
ആ മുറിയിലെ മരപ്പാളികൾ മൂടിയ, ചുമരിലെ അലമാരയിലേക്ക് അയാളെ വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കയറി. എന്നിട്ട് ആ മരപ്പാളികൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും പതുക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അടച്ചു.
അയാൾ തളർന്ന് അവളുടെ തോളത്തേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒളിച്ചു കളിയിൽ എന്ന പോലെ അവൾ അനങ്ങാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചിരുന്നു. കൂടെ അയാളും.
-----------------------------------
ചെറുകഥ | സ്വപ്നരാജ്
- അഭിപ്രായങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ.

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo