യാത്ര

 

ഒരു വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് തനിച്ചുള്ള യാത്ര...വളരെ പെട്ടന്നാണ് അന്തരീക്ഷം മാറി വന്നത്..പൊടി പറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശി...ആരോ ചരൽ വാരി ഏറിയും പോലെ എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് മഞ്ഞുകട്ടകളും വലിയ മഴത്തുള്ളികളും വന്നു പതിച്ചു...

ആകെ ഭയന്ന് പോയ എന്നെ ഏതോ ഒരമ്മ കൈപിടിച്ച് ഒരു കുഞ്ഞു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തി..

ആലിപ്പഴം എന്ന് അവർ അകത്തേക്ക് നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അകത്ത്‌ നിന്നും കുറച്ച് കുട്ടികൾ വെളിയിലേക്ക് ഓടി വന്നു..

ഉള്ളവും ദേഹവും ഒരു പോലെ കിടുകിടുത്ത് ആ പെരുമഴയിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ നിന്നു..

വീടിന്റെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെ കാറ്റ് പരമാവധി വളച്ച് ഒടിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്..
ശിഖരങ്ങൾ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം....

കുന്നിറങ്ങി, കലി തുള്ളി കുത്തിഒഴുകുന്ന മഴ വെള്ളം ...

ആ വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് കുറച്ചു തലകൾ എന്നെ എത്തി നോക്കുന്നുണ്ട്..

കൂട്ടത്തിൽ മുതിർന്ന പാവാടക്കാരി ചേച്ചി എന്നോട് പേര് ചോദിച്ചു.. പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു... ചിലതിനൊക്കെ ഞാൻ ഉത്തരം നൽകി.... ചിലതിനുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ഞാൻ തേടികൊണ്ടിരുന്നു....

പിന്നീട് എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂൾ വിട്ട് വരുമ്പോൾ, ഞാൻ ആ വീട്ടിലേക്കൊന്ന് പാളി നോക്കും..

ആരെയും കണ്ടില്ല എങ്കിൽ ആ വീടും, മുറ്റത്തെ ചാമ്പമരവും, പഴുത്ത പേരക്കയും, മൈലാഞ്ചി ചെടിയും, പൂക്കളും എല്ലാം സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കും...

റോഡിനിരുവശത്തുമായി നിലംപറ്റെ പച്ചവിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചെടിയിൽ നിറയെ മഞ്ഞപൂക്കൾ വിടർന്നു നിൽക്കും...

ആ പൂക്കൾ പറിച്ച് കമ്മലായി കാതിൽ ചേർത്ത് വയ്ക്കും..

തന്റെ സൂഷ്മദൃഷ്ടി മറ്റൊരു കണ്ടെത്തൽ കൂടി നടത്തി.. തന്നെക്കാൾ മൂത്ത അഞ്ചു മക്കൾ ആ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെന്നും, അവർ എല്ലാവരും പഠിക്കാൻ മിടുക്കർ ആണെന്നും...

അതിൽ മൂത്തവൾ നല്ല ചുറുചുറുക്കും പ്രസരിപ്പും തേജസും ഉള്ള സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടി ആയിരുന്നു.. എല്ലാവരിലും മതിപ്പുണർത്തുന്നവൾ...

വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യവസ്ഥകളിൽ ഒന്നും പതറാതെ തന്നെക്കാൾ ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുത്തുകൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞുസുന്ദരി തന്റെ പഠനം ഭംഗിയായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി..

അവരോടുള്ള ബഹുമാനവും ഇഷ്ടവും എന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു... അല്ല, അനുനിമിഷം കൂടി കൂടി വന്നു

പിന്നീട് പ്രീ - ഡിഗ്രിക്ക് ചേർന്ന സമയത്ത് എന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചറായി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പരിചിത ഭാവം ഞാൻ നടിച്ചില്ല...

കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത ഇംഗ്ലീഷ് ഗ്രാമർ ഒഴുക്കോടെ ടീച്ചർ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ .. ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുടിയുടെ നീളവും പിന്നലിന്റെ ഭംഗിയും ചടുലമായ നടപ്പും തല ഉയർത്തിയുള്ള നിൽപ്പിന്റെ പ്രൗഢിയും ഒക്കെ നോക്കി നിശ്ചലം ഇരുന്നു..

എന്റെ അശ്രദ്ധ കൃത്യമായി മനസിലാക്കിയ ടീച്ചർ ഒന്ന് രണ്ട് വട്ടം ചൂരൽ പ്രയോഗം നടത്തി നോക്കിയ ശേഷം...
ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ പലവട്ടം എഴുതി പഠിക്കുവാനും ടീച്ചറിനെ കാണിക്കുവാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു... എന്നിലെ എഴുത്തുകാരിയുടെ ജനനം....

ആ കാലഘട്ടത്തിന് ശേഷം എല്ലാവരും വഴിപിരിഞ്ഞു..

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ടീച്ചറുടെ നമ്പർ കയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷവും അതിലുപരി വെപ്രാളവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞു..

പഴയ പ്രീഡിഗ്രിക്കാരി വിളിക്കണോ വേണ്ടയോ പലവട്ടം ആലോചിച്ചു...

വിളിച്ചു.. പേര് പറഞ്ഞതും തിരിച്ചറിഞ്ഞു..

ബീനമോളെ എന്ന് വിളിച്ചു..

കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച വിളി..

ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങൾ പങ്ക് വച്ചു....

ഫോട്ടോസുകൾ കൈമാറി....

പഴയ കൗമാരക്കാരി കൊഞ്ചലും നാണവുമായി തിരിച്ചുവരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു..

കാണണം എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു..

പക്ഷെ... വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു കാത്തുവച്ചത്...

ഈ കൊറോണ കാലത്ത് സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ കോൾ...

ടീച്ചറുടെ മരണം...

അടുത്ത ബന്ധുക്കൾക്ക് പോലും പങ്കെടുക്കാൻ പറ്റാതെ പോയ ചടങ്ങ്...

ഒരുപാട് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മനസ്സിൽ അവിശ്വസനീയത നിറച്ചുകൊണ്ട് ടീച്ചർ വിട വാങ്ങി..

എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും തിളങ്ങി നിന്ന നക്ഷത്രം..

എന്നേക്കാൾ ഞാൻ വിലമതിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ അസ്തമയം...

എന്റെ മരണത്തെ പോലും ഞാൻ നിസാരമായി എഴുതിതള്ളിയ നിമിഷം...

😊ബീനാ സുരാജ് 😊

ഇഷ്ടം

കറുത്ത കളറിൽ ഗ്ലാമർ കെട്ട് ആരും നോക്കാനില്ലാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന കാലം...
ഇതുപോലൊരു വൃശ്ചികമാസം...

മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും സന്ധ്യാസമയത്ത് ഞങ്ങൾ അടുത്തുള്ള ശാസ്താക്ഷേത്രത്തിൽ ദീപാരാധന തൊഴാൻ പോവും..
അസ്സലായി വായിൽ നോക്കണം എന്നൊക്കെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും ആത്മാഭിമാനം സമ്മതിക്കാത്തതിനാൽ തികഞ്ഞ ഭക്തയായി തൊഴുതു പോരും...

കർപ്പൂര ഗന്ധം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മണിനാദവും ശരണം വിളികളും മുഴങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ.. ശ്രീകോവിലിന്റെ നടതുറക്കും.... ആ സമയത്ത് മാത്രം വൃശ്ചിക കാറ്റിൽ കുളിർന്ന് മറ്റെല്ലാം മറന്ന് ഞാൻ ഭഗവാനോട് ചേർന്ന് കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾ നിൽക്കും...
ദീപാരാധനയ്ക്കുശേഷം ഭജനയുണ്ട്..... ഭജന പാടാൻ ഇരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കാണാൻ ഇമ്പം തോന്നുന്ന മനോഹരമായി പാടുന്ന ഒരു പയ്യൻ ഉണ്ട്... എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിയുമ്പോൾ തികച്ചും സ്വാഭാവികം എന്നവണ്ണം ഞാനും നോക്കിനിൽക്കും..... ആ സംഗീത മധുരിമയിൽ മയങ്ങി നിൽക്കും....

ഒരിക്കലും എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ട് ഉള്ളതായി തോന്നിയിട്ടില്ല... അല്ലെങ്കിലും കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന കൂട്ടുകാരികൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് ഞാനും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.....
എങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഇഷ്ടം ആ പാട്ട് കാരനോട് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു...

ഒന്നുരണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലം.... ഒരു മഴയത്ത് ഞാനും കൂട്ടുകാരിയും കോളേജ് വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നു...
കൂട്ടുകാരികൾ എല്ലാം ഡ്രസ്സിൽ വെള്ളവും ചെളിയും പുരളാതെ നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്ന ചെളിവെള്ളം എല്ലാം ചവിട്ടി തെറിപ്പിച്ച് കുടചൂടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പറ്റുന്നത്ര നനഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്ന നേരം..... ആ പാട്ടുകാരൻ പയ്യൻ വഴിയോരത്തുള്ള കടത്തിണ്ണയിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ക്കിടയിലൂടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു.... എന്നെ തന്നെയാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ വീണ്ടും നോക്കി... അതെ സംശയമില്ല... പിറ്റേന്നും ആളെ കണ്ടു.... പിന്നീട് ഒരു ദിവസം പാട്ടുകാരൻ എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം അറിയിച്ചു കൂട്ടുകാരിയോട്.... എനിക്കാകെ കൺഫ്യൂഷനായി...
ഇഷ്ടമില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ കള്ളം ആവും... എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ കൂട്ടുകാരി എന്റെ ഇഷ്ടം അവനെ അറിയിച്ചു...

പിന്നീടാണ് ട്വിസ്റ്റ്....
വഴിയിലൊക്കെ പാട്ടുകാരൻ എന്നെ കാത്തു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്ക് വെപ്രാളം ആയി..... അതുവരെ ആരെയും നോക്കാതെ വായും പൊളിച്ചു നടന്ന എനിക്കു മുന്നിൽ ഒരു വിലങ്ങു വീണത് പോലൊരു തോന്നൽ... ഒരു അസ്വാതന്ത്ര്യം..

പരസ്പരം മിണ്ടിയിട്ട് കൂടി ഇല്ല.. എന്നാലും അതിന്റെ നോട്ടത്തിൽ എല്ലാ സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു...

എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിന് പകരം അപ്പന്റെ കൊമ്പൻ മീശയും ചേട്ടന്റെ നോട്ടത്തിൽ കാർക്കശ്യവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞുനിന്നു...
എന്റെ മനസ്സ് പുറകോട്ട് വലിയാൻ തുടങ്ങി....
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി...
ഇനിയും പുറകെ നടത്തിയാൽ പണി പാളും എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു...

ലാസ്റ്റ് സീൻ

രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോയി വരുന്ന ഞാൻ.. വഴിയിൽ എന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പാട്ടുകാരൻ.... പെട്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഐഡിയ പൊട്ടിമുളച്ചു... പ്രണയം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന പാട്ട്കാരനോട് എതിരെ വന്ന ഒരു ചേട്ടനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു..

എനിക്ക് ആ ചേട്ടനോട് ആണ് ഇഷ്ടം...

പാട്ടുകാരൻ പകച്ചു പോയി... കുനിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന അവനെ നോക്കി അന്ന് ഒരു വിജയിയെ പോലെ ഞാൻ നിന്നു...

കാലം കഴിയും തോറും ആ ഓർമ്മ മനസ്സിൽ ഒരു നോവായി...
മറ്റ് എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞു ഒഴിവാക്കാമായിരുന്ന ബന്ധം എത്ര ക്രൂരമായാണ് ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചത്..

ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്ന പാട്ടുകാരനോട് മനസ്സിൽ ഒരായിരം തവണ പിന്നീട് ഞാൻ മാപ്പു പറഞ്ഞു....

പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ ആ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്കായില്ല.. ചിലപ്പോൾ അതൊരു പ്രണയമായിരുന്നിരിക്കില്ല...

ഇഷ്ടം മാത്രം ആയിരുന്നിരിക്കാം...

അതെ എനിക്കിപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണ് അയാളെ.... അയാളുടെ പാട്ടുകളെ...

അതിനപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഒന്നുമില്ലാത്ത ഇഷ്ടം മാത്രം....

കഥ തീർന്നു...... 😌

എന്ന് ഒരു പാവം തേപ്പുകാരി... പ്ലിംഗ്... 😒

ആരും വിഷമിക്കേണ്ട ട്ടോ ഈ കഥ വായിച്ചിട്ട്,...

അത് കാരണം പാട്ടുകാരന് ഗ്ലാമർ ഉള്ള ഒരു പാവം പെൺകൊച്ചിനെ ഭാര്യയായി കിട്ടി... 

By: Beena Suraj