സ്റ്റെല്ല

ശരീരത്തിലൂടെ എന്തോ പടർന്നു കയറും പോലെ...,
അത് തന്നെ അനങ്ങാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ മുറുകെ പുണർന്നിരിക്കുന്നു....!

സ്റ്റെല്ല പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു.സ്വപ്നമല്ല.. ,
തന്റെ മേലെ പടർന്നു കിടക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ബെഡ് ലാമ്പിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ട അവൾ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷേ ബലിഷ്ടമായ ആ കൈകൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തേ കൊന്നു കളഞ്ഞു , ബലമായി വിവസ്ത്ര ആക്കപ്പെട്ടപോഴും,
തന്റെ ശരീരാഴങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോഴും അവൾ സ്വയം ശപിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അവസാനം തന്നിൽ ആധിപത്യം നേടിയവൻ തളർന്നു വീണപ്പോൾ അവൾ ചാടി എണീറ്റ് അലസമായി കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റു വാരി ചുറ്റി ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറി കരഞ്ഞു...

റോബൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും എണീറ്റ് സ്റ്റെല്ലയുടെ അരികിൽ നിന്നു. അവൻ ചെയ്ത മഹാപാപത്തിന്റെ തെല്ലു വിഷമം പോലും ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ചു പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ സ്റ്റെല്ലയോട് പറഞ്ഞു.

" നിങ്ങൾ....,
നിങ്ങളാണ് ഇതിനു കാരണം...
നിങ്ങളല്ലാതെ ഒരു പെണ്ണും എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ മറുകുകളും എനിക്ക് ഹൃദ്യസ്ഥമാണ്,നിങ്ങൾ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് ആയിരുന്നു.
നിങ്ങളുടെ സീൽക്കാരങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഓർമ വച്ച നാൾ മുതൽ എന്റെ ചെവിയിൽ അലയടിക്കുന്നത്....,
നിങ്ങളുടെ നഗ്നമേനി കണ്ടാണ് ഞാൻ ഉറങ്ങിയിട്ടുള്ളത്, എന്റെ ഭ്രാന്തിനെ ഞാൻ അടക്കി...,
ഇതിന്റെ കാരണം നിങ്ങളാണ്...
എന്നെ ഒരു മാതൃഭോഗി ആക്കിയത് നിങ്ങളാണ്.."

പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ മുറിവിട്ടിറങ്ങി .. സ്റ്റെല്ല ചുമരിൽ തലയിട്ടടിച്ചു.ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ ഉറക്കെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.ആദ്യമായി അവൾ തന്റെ റോയിച്ചനെ ശാപവാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഹാരമണിയിച്ചു,ടീപ്പോയിൽ ഇരുന്ന വിവാഹ ഫോട്ടോ തറയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു

" ദൈവമേ.... എന്നെ പോലെ ഹതഭാഗ്യ ആരുമില്ല , എന്തൊരു പരീക്ഷണം....,
നൊന്തു പ്രസവിച്ച മകനാൽ തന്നെ ഞാൻ...... "

വാക്കുകൾ മുഴുപ്പിക്കാൻ പോലും അവൾക്കു സാധിച്ചില്ല..ഭർത്താവിന്റെ ക്രൂരമായ ലൈംഗിക വൈകൃതങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഭാര്യ എന്ന നിലയിൽ മൗനാനുവാദം നൽകുമ്പോൾ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയിൽ താൻ എത്തിപ്പെടുമെന്ന്.

കോളേജ്കാലത്തു തുടങ്ങിയ റോയിച്ചനുമായുള്ള പ്രണയം ഇരു വീട്ടുകാരുടെയും സമ്മതത്തോടെ നടന്നു. സെക്സ് അനുഭൂതി ആവണം എങ്കിൽ വ്യത്യസ്തത വേണം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടുകളോട് എതിർത്ത് പറയാൻ തനിക്കായില്ല. മകൻ ജനിച്ച ശേഷം അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുക, അവൻ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു രതിമൂർച്ചയിൽ എത്തുക എന്ന അദ്ദേത്തിന്റെ പുതിയ വൈകൃതത്തെ താൻ ശക്തമായി എതിർത്തെങ്കിലും,അദ്ധേഹത്തിന്റെ നിര്‍ബന്ധവും കാമവും സ്നേഹവും തന്നെ അതിലേക്കു വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി...

" അവൻ ചെറിയ കുട്ടി അല്ലെ..?
അവനു എന്തറിയാം.. അവൻ വലുതാകുമ്പോൾ നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ലല്ലോ..?
അവന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ പോലും ഇതൊന്നും ജീവിക്കില്ല...."

എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു റോയിച്ചൻ എന്റെ വായ അടപ്പിച്ചു.പതിയെ പതിയെ ഞാനും ആ വൈകൃതങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെട്ടു.ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഉണർത്തി അവന്റെ മുന്നിൽ വച്ചു രതി മൂർച്ചയിൽ എത്തുന്നതിൽ ഞങ്ങൾ സുഖം കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ അവന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ ഇതൊക്കെ ആഴത്തിൽ പതിയും എന്നൊരിക്കൽ പോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല,അവൻ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തന്റെ സഹപാഠിയോട് മോശമായി പെരുമാറുന്നത് വരെ അത് തുടർന്നു.പിന്നീട് ഉറക്കെ സീൽക്കാരങ്ങൾ കേൾപ്പിച്ചു ബന്ധപ്പെടുന്നതിൽ റോയിച്ചൻ ഹരം കണ്ടെത്തി.ഞാനും അതിലേക്കു പതിയെ മാറി, കാമം തലയ്ക്കു പിടിക്കുമ്പോൾ അറിവായ മകൻ മുറിയില്‍ ഉണർന്നിരുന്നതും സീൽക്കാരങ്ങളിൽ ആനന്ദം കൊണ്ടതും ഒന്നും താൻ അറിയാതെ പോയി...

മകൻ അന്തർ മുഖനായതും, സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നും അകലം പാലിച്ചു വീട്ടിൽ തന്റെ നിഴലായി നടന്നപ്പോഴും, തന്റെ മടിയിൽ കൂടുതൽ നേരം കിടക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴും. തന്റെ മാറിടങ്ങളിൽ തമാശ പോലെ സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും, തന്നെ മുറുകെ വേദനിക്കും വിധം പുണരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിലെ കാമമെന്ന വികാരവും , ഭ്രാന്തും ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോദൈവമേ...
ഭർത്താവിനെ തൃപ്തിപെടുത്തി റോയിച്ചന്റെ സ്നേഹം പിടിച്ചു പറ്റുന്നതിൽ താൻ വിജയം കണ്ടെങ്കിലും അമ്മ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ പരാജയം ആയിപ്പോയല്ലോ...?
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി...

" നിങ്ങളെ ഞാന്‍ അമ്മയായിട്ടല്ല മറിച്ചു എന്നെ മോഹിപ്പിച്ച സ്ത്രീ ശരീരമായിട്ട് മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ "

റോബിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു..സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ മടിയിൽ കിടന്നു ജീവാമൃതം നുണഞ്ഞവൻ തന്റെ മാറിടങ്ങളെ കാമത്തോടെ കടിച്ചു കീറി ... തന്റെ ശരീരം ഇനി മണ്ണിലെ പുഴുക്കൾക്ക് ആഹാരമായി കൊള്ളട്ടെ.
എന്റെ ശരീരത്തോട് മാത്രമുള്ള മകന്റെ രതി വൈകൃതം ഈ ശരീരം ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ അവസാനിക്കട്ടെ .....

റോയി ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ മുറിയിലെ ഫാനിൽതൂങ്ങിയാടുന്ന സ്റ്റെല്ലയുടെ രൂപം കണ്ടു അലറി വിളിച്ചു .....
മൃതദേഹം പൊതു ദർശനത്തിനു വച്ചപ്പോഴും കുഴിമാടത്തിൽ മണ്ണോടു ചേർത്തു വച്ചപ്പോഴും റോബിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍ തൂവിയില്ല ....

അവനു അവൾ അമ്മയായിരുന്നില്ല...
അവനെ മോഹിപ്പിച്ച വെറും സ്ത്രീ ശരീരം മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ മോഹം ശമിപ്പിച്ച വെറും പെണ്ണുടൽ..... !

പോലീസിന് കൈമാറിയ റോയിക്ക് വേണ്ടി സ്റ്റെല്ല എഴുതിയ ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു..

."പ്രിയപ്പെട്ട റോയിച്ചന്...,
ഓരോരുത്തരും അവരുടെ കർമഫലം അനുഭവിച്ചേ ഭൂമിയിൽ നിന്നും യാത്ര തിരിക്കുകയുള്ളൂ...,
ഞാനെന്റെ കർമഫലം അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.ഇനി എനിക്ക് കഴിയില്ല ഈ ദേഹം വഹിക്കാൻ ,
ഞാൻ പോവുകയാണ് ,റോബിൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.. എന്റെ മോനെ തനിച്ചാക്കരുത്..."

സ്റ്റെല്ല....

നൂറ

നൂറാ മോളെ ഒക്കെയും എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ..??വെളുപ്പിനെ പുറപ്പെടാനുള്ളതാ..."

മുറിയിലേക്ക് കയറും മുൻപേ ഹസീബിന്റെ ഉമ്മ ഒന്നുകൂടെ ഓർമിപ്പിച്ചു.

"എല്ലാം എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട് ഉമ്മാ..."

പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അകത്തേയ്ക്കു കയറി. ഹസീബ് കട്ടിലിൽ അവളെയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവന്റെ അരികിലായി തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു അവൾ കിടന്നു.ഉള്ളു നിറയെ ദുഖവും സന്തോഷവും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നൊരു അനുഭൂതി.

ഹസീബിന്റെയും നൂറായുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് പതിനാലു ദിവസം മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഉമ്മയുടെയും ഉപ്പയുടെയും ഒരേയൊരു മകൾ,
രണ്ടു ആങ്ങളമാരുടെ പുന്നാര പെങ്ങൾ. രാജകുമാരിയെ പോലെയായിരുന്നു വീട്ടിലവൾ വളർന്നത്,ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ പാറി നടന്ന അവളിൽ കാലം അതിസുന്ദരിയായൊരു യുവതിയുടെ പുതിയ രൂപം പകര്‍ന്നു നൽകി.എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളെയും പോലെ അവൾക്കും മാതാപിതാക്കൾ നല്ലൊരു ചെറുപ്പക്കാരനെ ഇണയായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.രാജകീയമായിത്തന്നെ അവരുടെ രാജകുമാരിയുടെ വിവാഹമവർ നടത്തി.

വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു ദിവസം പോലും മാറി നിന്നിട്ടില്ലാത്ത, ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും സ്നേഹം പുരട്ടിയ ചോറുരുളകൾ കഴിച്ചു കൊതി തീർട്ടിട്ടില്ലാത്ത, ആങ്ങളമാരുടെ ലാളനകളനുഭവിച്ചു മതി വരാത്ത നൂറ പെട്ടെന്ന് ഹസീബിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു. ഏതൊരു പൂച്ചെടിയെ പോലെയും പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം വേരുറച്ചു വന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും മാറ്റി നടപ്പെടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ചെറിയ വാട്ടം നൂറായിലുമുണ്ടായി. എന്നാൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെയും വീട്ടുകാരുടെയും സ്നേഹജല പ്രവാഹം ആ വീട്ടിൽ പെട്ടെന്നിഴുകിച്ചേരാൻ അവൾക്കു സഹായകമായി.

പ്രവാസിയായ ഹസീബ് സൗദി അറേബ്യയിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്‌യുകയാണ്.നാളെ അവൻ ലീവ് കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിപ്പോകുകയാണ്. കൂട്ടിനു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നൂറയെയും കൊണ്ടു പോകുന്നുണ്ട്. അവളുടെ സ്നേഹമവനേ ഒരു നിമിഷം പോലും അവളിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര അടുപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അവളുടെ സൗമ്യമായ സംസാരവും ആളുകളോടുള്ള ഇടപെടലും കാരണം ഹസീബിന്റെ വീട്ടുകാർക്കിടയിലും പ്രത്യേകസ്ഥാനം നൂറ കരസ്ഥമാക്കി.പടച്ചവന്‍ തനിക്ക് നല്‍കിയ പ്രകാശമാണ് നൂറ എന്ന് ഹസീബിനു തോന്നിയിരുന്നു.
താൻ ഇക്കായുടെ കൂടെ പോകുകയാണ് എന്ന് സുഹൃത്തുക്കളോട് സന്തോഷം പങ്കു വച്ചപ്പോൾ

" നൂറാ... നീ ഭാഗ്യവതിയാണ്... സാധാരണ പ്രവാസി ഭാര്യമാരെ പോലെ നിനക്ക് ഭർത്താവിനെ പിരിഞ്ഞുള്ള വിരഹം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ."

എന്ന അവരുടെ മറുപടി പോലും അവളെ ഏറെ ആഹ്ലാദവദിയാക്കി. എന്നാലും പൂർണമായും ഉമ്മയെയും ഉപ്പയെയും കുടുംബത്തിനെയും ഉപേക്ഷിച്ചു തൽക്കാലമാണെങ്കിലും മാറി നിൽക്കുക എന്നത് അവളിൽ സങ്കടത്തിന്റെ വല നെയ്തു. അതവൾ ഹസീബിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ

" ഞാനില്ലെ പെണ്ണേ നിനക്കൊപ്പം...?
നിന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകുന്ന വിരഹത്തോളം വരില്ലല്ലോ ഇത്.എന്റെ പ്രകാശത്തെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു മടങ്ങുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല.
പുതിയ ലോകത്ത് പുതിയ കാഴ്ചകളും അനുഭവങ്ങളുമായി നമ്മുടെ യാത്രകള്‍ തുടങ്ങണം.
നബിയുടെ ഖബറിടത്തില്‍ നമുക്കൊരുമിച്ചു പോയി ഉംറ ചെയ്തു കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതം ആരംഭിക്കണം.അതെന്റെ ആഗ്രഹമാണ് നൂറാ ...."

ഒരൊറ്റ മറുപടിയിൽ അവനവളുടെ സങ്കടത്തെ ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു.പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിനെ മൂന്നു മണിക്ക് അവർ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഹസീബിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് യാത്രയായി.ആദ്യമായി ഫ്ളൈറ്റിൽ കയറിയതിന്റെ പരിഭ്രമം നൂറായുടെ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചപ്പോൾ അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ഹസീബ് ദേഹത്തോട് ചേർത്തണച്ചു.റിയാദ് എയർപോർട്ടിൽ വന്നിറങ്ങിയ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ വരാമെന്നു പറഞ്ഞ സുഹൃത്തിനു എത്തുവാൻ കഴിയാത്തതു കൊണ്ട് ടാക്സിയിൽ അവർ താമസ സ്ഥലത്തേക്ക്‌ യാത്രയായി.

പറഞ്ഞു കേട്ടു മാത്രം അറിവുള്ള ഒരു രാജ്യം, വ്യത്യസ്തമായ ഭാഷ ,നാട്ടുകാർ ഒക്കെയും അത്ഭുതത്തോടെ നൂറ നോക്കി കണ്ടു.റിയാദിൽ നിന്നും കുറച്ചു ഉൾപ്രദേശത്താണ് ഹസീബിന്റെ കമ്പനിയും താമസ സ്ഥലവും.ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണല്‍പ്പരപ്പിലൂടെ അവർ യാത്ര തുടർന്നു.വീതി കൂടിയ റോഡുകൾക്കിരുവശവും കെട്ടിടങ്ങൾ,വരി വരിയായി നില്‍ക്കുന്ന ഖാഫ് മരങ്ങൾ.കാർ ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ കെട്ടിടങ്ങളുടെ നിര അപ്രത്യക്ഷമായി,അവിടവിടെ ഓരോ ചെറിയ കെട്ടിടങ്ങളും, ടയർ കടകളും, കുപ്പി വെള്ളം വിൽക്കുന്ന ചില കടകളും മാത്രം.ടാക്സി ഓടിക്കുന്ന അറബ് ഡ്രൈവറോട് കുപ്പിവെള്ളം കൊടുക്കുന്ന കടയ്ക്കരികിൽ വണ്ടിനിർത്താൻ ഹസീബ് ആവശ്യപ്പെട്ടു.നൂറയോട് കാറിൽ തന്നെയിരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ കടയിലേക്ക് കയറിയതും പെട്ടെന്ന് കാറുമായി ഹസീബിന്റെ നൂറയേയും കൊണ്ട് അയാള്‍ പാഞ്ഞു പോയി. അൽപ നേരം എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ നിന്ന ഹസീബിന് ടാക്സി ഡ്രൈവർ തന്നെ ചതിച്ചു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കൊണ്ടു പോയെന്നു മനസ്സിലാലാക്കാന്‍ നിമിഷമെടുത്തു.കയ്യിലിരുന്ന കുപ്പി വെള്ളം വലിച്ചെറിഞ്ഞവൻ ആ വാഹനത്തിനു പിന്നാലെ അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ടു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ഓടി. പക്ഷെ ഹസീബിന്റെ കാലുകളെക്കാൾ വേഗതയുള്ള ടാക്സി പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ റോഡിൽ തലയിട്ടടിച്ചു കരയുന്ന അവനെ കട നടത്തിയിരുന്ന മിസിരി ചെറുപ്പക്കാരൻ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
അയാൾ തന്നെ പോലീസിൽ വിവരമറിയിക്കുകയും ഭാര്യയെ പെട്ടെന്നു കണ്ടു പിടിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു ഹസീബിനെ സമാധാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ ആരുടേയും ആശ്വാസ വാക്കുകൾക്ക് അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വേദനയെ കുറയ്ക്കാൻ സാധിച്ചില്ല ,നൂറയെന്ന വെളിച്ചത്തെ ക്രൂരനായ ഡ്രൈവര്‍ തട്ടിയെടുത്തപ്പോള്‍ ഒരു തരി വെളിച്ചം പോലുമില്ലാതെ കൊടും ഇരുട്ടിലേക്ക് ഹസീബ് വലിച്ചെറിയപെടുകയായിരുന്നു.

മരുഭൂമിയിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാറിൽ ഹസീബിന്റെ പേരു ചൊല്ലി അലറിക്കരഞ്ഞ നൂറായുടെ ശബ്ദം മണൽക്കാട്ടിൽ വീശിയ കാറ്റിൽ ദിശതെറ്റി എങ്ങോട്ടോ പോയി.തന്‍റെ പ്രയതമനോപ്പം പുതിയ നാട്ടില്‍ സ്വപ്ന യാത്രകള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു വന്ന നൂറയെ കാത്തിരുന്നത് നിനച്ചിരിക്കാതെ ജീവനെടുക്കുന്ന മണല്‍ പാമ്പുകളുടെ ഇരയാകുവാന്‍ ആയിരുന്നു.
ഇളം പ്രായത്തിലെ പെൺമേനിക്ക് സ്വാദ് കൂടുമത്രേ ...! കാമക്കൊതിയനായ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലുട നീളം വന്യത നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.അവളുടെ കരച്ചിലും മാനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള യാചനയുമൊന്നും അയാൾ കേട്ടില്ല.പക്ഷെ ഗഗനത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ യുഗങ്ങളായി അടക്കി വച്ച തീവ്ര ദുഃഖങ്ങൾ അണപൊട്ടി ഒഴുകുമ്പോലെ മരുഭൂമിയിൽ മഴ പെയ്തു. നൂറായുടെയും ഹസീബിന്റെയും നെഞ്ചു പൊട്ടിക്കരച്ചിലിൽ ആകാശഭൂമികൾ പോലും നിലവിളിച്ചു ....

നൂറയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണം തകൃതിയായി നടക്കവേ പിറ്റേന്ന് വിജന മരുഭൂമിയിലെ റോഡരുകിൽ നിന്നും അതിക്രൂരമായി ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടൊരു പെൺകുട്ടിയെ ആരൊക്കെയോ കണ്ടു, പൂർണ നഗ്നയായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം ഷാൾ കൊണ്ട് മറച്ചിരുന്നു.വാർത്തയറിഞ്ഞു ഓടിയെത്തിയ ഹസീബ് കണ്ടത് ചോരയിൽ കുളിച്ചു ദേഹം മുഴുവൻ നഖക്ഷതങ്ങളും,ദന്തക്ഷതങ്ങളുമേറ്റ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെയാണ്.മരണം പോലും കൈവിട്ട അവളെ കൈകളിലേക്ക് കോരിയെടുത്തവൻ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.ആരുടേയും മനസ്സ് തകർക്കുന്ന നിലവിളി. കുന്നോളമുണ്ടായിരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് കുമിള പോലെ പൊട്ടിപ്പോയത് അവനറിഞ്ഞു.

ഹോസ്പിറ്റലിൽ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ നാലു ദിവസം അബോധാവസ്ഥയിൽ വേദനകളെ
മറവിയില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു അവളുറങ്ങി.അഞ്ചാമത്തെ ദിവസം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും പ്രിയപ്പെട്ടവനെയും ഒക്കെ തനിച്ചാക്കി വിധിയുടെ ക്രൂരസ്പർശനത്താൽ അവൾ മരണത്തെ പുൽകി....

നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തിലെ ഒന്‍പതാം നമ്പർ വാതിലിലൂടെ നിശ്ചലമായ നൂറായുടെ ദേഹവുമായി കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ഹസീബ് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ ഒന്നുമറിയാതെ പിന്നെയും നൂറമാർ പ്രിയപ്പെട്ടവനോടൊപ്പം കൈകള്‍ കോര്‍ത്തു മറ്റൊരു നമ്പർ വാതിലിലൂടെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്കു കടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു .....

നൂറയെന്ന പ്രകാശം ഒരു നക്ഷത്രമായി ഇന്നും ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും ഇക്കാക്കമാരെയും പിന്നെ തന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു പടച്ചവനരുകില്‍ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്....

ഇന്നും യാത്രകളില്‍ മരുഭൂമിയിലെ വിജന പാതകളില്‍ ഹസീബിന്റെ നെഞ്ചു പൊട്ടിയുള്ള നിലവിളി ഓരോ യാത്രക്കാരന്റെയും കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.....

By Vishnu Agni

സിസിലി

സിസിലി' എന്ന മീൻകാരി സ്ത്രീയോട് എനിക്കെന്നും വെറുപ്പായിരുന്നു. കറുത്തു തടിച്ച,ദേഹത്തു മീനിന്റെ പറ്റിപ്പിടിച്ച ചെതുമ്പൽ തിളക്കമുള്ള,തുണികളിൽ മീനിന്റെ ഉളുമ്പ് മണമുള്ള അവരെ അത്രയേറെ വെറുക്കാൻ കാരണം അവരുടെ ധ്രാഷ്ട്യമുള്ള പെരുമാറ്റവും,വളരെ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരവും,മീൻ വാങ്ങാൻ വന്നു വിലപേശി പോകുന്നവരെ വിളിക്കുന്ന തെറിയുമായിരുന്നു...

പണ്ടും ഇന്നും ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെയും,വല്ലാതെ ബഹളം വയ്ക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളെയും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. കാരണം സഹോദരിമാരില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ആകെയുള്ള പെൺജന്മം അമ്മയാണ്. ഉച്ചത്തിൽ പോയിട്ട് അമ്മയുടെ ശബ്ദം പോലും വീടിന്റെ നാലു ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തു കേൾക്കാറില്ലായിരുന്നു,അതു കൊണ്ടാകണം ഉച്ചത്തിൽ ബഹളം വയ്ക്കുന്ന അവരെ യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ ഞാൻ ശത്രുവായി കാണാൻ തുടങ്ങിയത്.

കവലയിൽ വാസുവേട്ടന്റെ പീടികയ്ക്കു മുന്നിലായിരുന്നു സിസിലി മീൻ ചരുവവുമായി ഇരിക്കുന്നത്.അതിനു നേരെ എതിർവശത്തായി ഞങ്ങൾ സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് ചെറിയൊരു ക്ലബ്ബ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ഒഴിവു വേളകളിൽ കാരംസ് , പത്രവായന,നാട്ടുചർച്ചകൾ ,രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ തുടങ്ങിയവയുമായി ഞങ്ങളവിടെ ഒത്തുചേരും.

സിസിലിക്ക് 'പൂതന' എന്ന ഇടംപേരു നൽകുകയും, അവരോടു നീരസം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും,കാര്യമില്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടുകയും ,കൂകി വിളിക്കുകയും മറ്റുമായിരുന്നു മിക്കവാറും ഞങ്ങളുടെ ജോലി. ഇടയ്ക്കവരെ അസഭ്യം പറഞ്ഞു പൂരത്തെറിയും ചിലർ വാങ്ങി കൂട്ടാറുണ്ട്. അവരെ അവഗണിക്കുന്നതിലും ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിലും ഞാനായിരുന്നു എന്നും മുൻപന്തിയിൽ.എന്തോ എനിക്കവരെ അത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു.
അമ്മ മീൻ വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞു വിടുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ കയ്യിൽ കുറഞ്ഞ വിലയിൽ മീൻ കിട്ടുമെന്നിരിക്കെ ഞാൻ കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം മാർക്കറ്റിൽ പോയി മീൻ വാങ്ങിച്ചും കൂട്ടുകാരെക്കൊണ്ട് അതു പോലെ ചെയ്യിപ്പിച്ചും കഴിവതും അവരെ അവഗണിച്ചിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ നിറയെ മീനുള്ള പാത്രവുമായി എന്റെയൊപ്പം ബസിൽ വന്നിറങ്ങിയ അവർ

"മോനെ ഇതൊന്നു എടുത്തു വയ്ക്കാൻ സഹായിക്കാമോ..... ??"
എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ

"എനിക്കു വേറെ പണിയില്ലല്ലോ...??"

എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ നടന്നു പോയി.അന്നവരുടെ ദീനമായ നോട്ടവും "എടുത്തു മാറ്റിക്കെ നിങ്ങടെ ഈ മീന്‍ ചരുവം ,ഞങ്ങൾക്ക് പോകാനുള്ളതാ.." എന്ന ബസിലെ കണ്ടക്ടറുടെ ആക്രോശവും എന്നെ വല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു ....

പക്ഷെ നമ്മൾ അത്രത്തോളം വെറുക്കുന്ന ചിലർ പോലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്താറുണ്ട്.ആരും ആരെക്കാളും മികച്ചവരല്ല എന്ന വലിയ പാഠം പഠിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്.

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസമായിരുന്നു.പുതിയ ഫിലിം ടൗണിൽ റിലീസ് ആകുന്ന ദിവസം.കോളേജിൽ യൂണിയനുകൾ തമ്മിലുള്ള അടിപിടിയിൽ സസ്പെന്ഷനും വാങ്ങി നിൽക്കുകയാണ് ഞാനും രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും.അന്നുച്ചയ്ക്കുള്ള ഷോ കാണാൻ ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും കൂടി ടൗണിലെത്തി. സിനിമ തുടങ്ങാൻ കുറച്ചു നേരം കൂടി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള പെട്ടിക്കടയിൽ നിന്നും നാരങ്ങാ വെള്ളം വാങ്ങിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കേ അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്റെ മുതുകിൽ മരകഷണം പോലെ എന്തോ കൊണ്ടുള്ള അടികിട്ടി.വേദന കൊണ്ടു പുളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കോളേജ് ക്യാംപസിൽ അടിപിടിയുണ്ടാക്കിയവരിൽ ചിലർ. എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയും മുന്നേ അടുത്ത അടിയെന്റെ ദേഹത്തു വീണു.തല ലക്ഷ്യമാക്കി അടിച്ചതാണെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു മാറിയതു കൊണ്ട് തോളിലാണ് കൊണ്ടത്.കൂടെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഓടിയൊളിച്ചു.ഒരുവിധം അടിക്കാൻ വന്നവരെ തള്ളിമാറ്റി ഞാനാ തിരക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ പ്രാണരക്ഷാത്രം ഓടി. തോളിലേറ്റ അടിയുടെ ശക്തിയിൽ തോളെല്ല് ഒടിഞ്ഞു കൈ താഴേക്കു കുഴഞ്ഞു കിടന്നു.വേദന സഹിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞിട്ടും എന്റെ കാലുകള്‍ കരഞ്ഞു വിളിക്കുന്നത്‌ വരെ ഞാന്‍ ഓടി.

പിന്നിൽ നിന്നും വന്നവരിൽ ഒരാൾ മരകഷണം കൊണ്ടെന്നെ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി.ആളുകൾ ഒരുപാടു പേർ നോക്കി നിൽക്കെ പട്ടിയെ പോലെയവരെന്നെ തല്ലിച്ചതച്ചു,നിലത്തിട്ടു ചവിട്ടി, ഒരുത്തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വടിവാളെന്റെ കഴുത്തിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞെങ്കിലും പുരികത്തിനു മുകളിൽ ആഴത്തിലൊരു മുറിവ് സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് ആ വെട്ടു മാറിപ്പോയി.വഴിയോരകടക്കാര്‍,യാത്രക്കാര്‍,സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ,അങ്ങനെ പലരും കാഴ്ചകള്‍ക്ക് നേരെ കണ്ണടച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് നിലവിളിക്കുവാന്‍ പോലും നില്‍ക്കാതെ പോയി മറഞ്ഞു.ചില സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ ഭീതിയില്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി മാറി.

"എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലല്ലേടാ..."

എന്നൊരു നിലവിളിയോടെ നോക്കുകുത്തികളെ പോലെ എന്നെ തല്ലുന്നത് നോക്കി നിന്നു കൊണ്ടിരുന്നവർക്കിടയിൽ കൂടി ഒരാൾ ഓടി വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.അത് മീന്‍കാരി സിസിലിയായിരുന്നു. അവരുടെ കയ്യിലിരുന്ന മീൻചരുവം തറയിലേക്കിട്ടു കൊണ്ട് ചരുവം മൂടുന്ന പാത്രവുമായി അവരെന്റെ അടുത്തേയ്ക്കു ഓടി വന്നു.മീൻ ചരുവത്തില്‍ നിന്നും മീനുകൾ റോഡിൽ തെറിച്ചു വീണു.ആ പാത്രം വീശി ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് അക്രമികളെ അവർ നേരിട്ടു.സിസിലിക്കൊപ്പം കൂടെ കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീകളും കൂടി.അവരുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ആക്രോശങ്ങൾക്കും കൈക്കരുത്തിനും മുന്നിൽ അക്രമികൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി ...

തന്റെ ജീവിതോപാധി നിലത്തു ചിതറി തെറിച്ചത്‌ പോലും കാര്യമാക്കാതെ ബോധം മറഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെയവർ അവരുടെ മീനിന്റെ ചെതുമ്പലും ഉളുമ്പു മണവുമുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് താങ്ങിയെടുത്തു.പൂർണമായും ബോധം മറയും മുന്നേ ആദ്യമായി ഞാനവരുടെ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു അവരെ എനിക്കപ്പോൾ എന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ തോന്നി.

അവരുടെ മടിയിലെന്നെ കിടത്തി കൂട്ടം കൂടി നിന്നവർക്കു നേരെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ അവർ ശകാര വർഷം ചൊരിയുന്നതും, ദേഷ്യപ്പെടുന്നതും, എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ വണ്ടി വിളിക്കാൻ കൂടെയുള്ളവരോട് പറയുന്നതും, അവരെന്നെ ഓട്ടോയിലേക്കു കയറ്റുന്നതുമൊക്കെ പകുതി ബോധത്തില്‍ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.ബോധം പൂര്‍ണ്ണമായും മറയുന്നതിനു മുന്‍പേ അവരുടെ കറുത്തു തടിച്ച കുറുകിയ ശരീരത്തിനുള്ളിലെ വലിയ മനസ്സു ഞാൻ കണ്ടു .

പിന്നീട് ബോധം വരുമ്പോൾ ഞാൻ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ ചികിത്സയിലായിരുന്നു.വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോട് ആദ്യമായി തിരക്കിയത് സിസിലിയെ ആയിരുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം കയ്യിലിരുന്ന കാശു മുടക്കി മരുന്നു വാങ്ങി നഴ്‌സിനെ ഏല്പിച്ചു തിരികെ പോയ സിസിലിയെ കുറിച്ചവര്‍ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്നു വരെ സിസിലിയെന്ന കറുത്ത മാലാഖയോട് ഞാൻ കാണിച്ച ക്രൂരതയ്ക്ക് ഒരായിരം വട്ടം മനസ്സില്‍ മാപ്പു പറഞ്ഞു.

എനിക്കൊപ്പം അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഓടി മറഞ്ഞതിനാൽ അവർക്ക് ആക്രമണം നേരിടേണ്ടി വന്നില്ല.ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ കിടക്കെ സുഹൃത്തുക്കളോട് സിസിലി എന്നെക്കുറിച്ചു അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.ആശുപത്രി കിടക്ക വിട്ട് വീട്ടിൽ എത്തിയ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണാൻ പോയത് കവലയിൽ മീൻ ചരുവവുമായിരിക്കുന്ന സിസിലിയെ ആയിരുന്നു.ആദ്യമായവരെ ഞാൻ "ചേച്ചി " എന്ന് സംബോധന ചെയ്തു അവരോടു ക്ഷമാപണം നടത്തവേ..

"നിന്നെ കാണാന്‍ എന്റെ റോബർട്ടിനെ പോലുണ്ട് മോനെ... "

എന്നു പറഞ്ഞു മുഷിഞ്ഞ തോർത്തു കൊണ്ട് കണ്ണു തുടച്ചു.ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു വണ്ടിയിലേക്ക് കയറിയ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന സിസിലി ചേച്ചിയെ വണ്ടിയുടെ സൈഡ് മിററിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു.

പിന്നീട് എനിക്ക് പെട്ടെന്നു പ്രവാസത്തിലേക്ക് ചേക്കേറേണ്ടി വന്നപ്പോൾ സിസിലി ചേച്ചിയെ കാണുവാനോ യാത്ര പറയുവാനോ സാധിച്ചില്ല കാരണം കടൽക്ഷോഭം കാരണം അവർ കുറേനാൾ കവലയിലേക്കു വന്നില്ല, പക്ഷെ എന്നെപ്പറ്റി അവര്‍ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.എന്റെ കസിൻ നാട്ടിൽ നിന്നും തിരികെ വന്നപ്പോൾ വേളാങ്കണ്ണി മാതാവിന്റെ ഒരു രൂപം അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ടവർ പറഞ്ഞത്രേ

"ഈ രൂപം അവനു കൊടുക്കണം,അവന്റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും മാതാവ് മാറ്റും.അവനെന്നും ഇത് രക്ഷയായിരുക്കുമെന്ന്.."

വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഞാനത് അവനില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയത്.നമുക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാനും നമ്മുടെ നന്മകൾ ആഗ്രഹിക്കാനുമൊക്കെ എന്നും മുൻപിൽ നമ്മൾ ഒരുപാടു വെറുത്തവർ തന്നെയായിരിക്കും മുൻപന്തിയിൽ എന്നെനിക്കു തോന്നി.

ഈ കുറിപ്പ് ഞാനെഴുതുന്നത് സിസിലി ചേച്ചി തന്ന മാതാവിന്റെ രൂപത്തിനു മുന്നിലിരുന്നാണ്.നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ അവരെവിടെയാണെങ്കിലും പോയി കാണണമെന്നെനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട്,അതിലേറെ ആരായിരുന്നു അവരെന്നിൽ കണ്ട റോബർട്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരവും തേടണം....

By Vishnu Agni

ഗായത്രി

തുളസിത്തറയിൽ വിളക്കും കൊളുത്തി ഗായത്രി അകത്തേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും കണ്ണന്റെ കരച്ചിലുയർന്നു.മുറിയില്‍ തൊട്ടിലിൽ കിടന്ന കണ്ണൻ കൈ കാലിട്ടടിച്ചു കരയുകയാണ്.

"അമ്മേടെ മുത്തുണർന്നോ..?
വാവയ്ക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ..?
പാലു തരാട്ടോ...."

ഇതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവള്‍ ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കഴിച്ചു മുലഞെട്ടവൾ കുഞ്ഞിന്റെ വായിലേക്കെടുത്തു വച്ചു.അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ ജീവാമൃതം നുകർന്നു കൊണ്ടവന്‍ പിന്നെയും ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീണു.കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തിയ ശേഷം ഗായത്രി കട്ടിലേക്കിരുന്നു .ഓണത്തിന് മൂന്നു ദിവസം മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കെ വീടൊരുക്കുന്നതിനും മറ്റും ഏറെ സമയം നീക്കി വയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നതിനാൽ ഉച്ചയൂണിനു ശേഷമുള്ള പതിവുറക്കം ഇപ്പോൾ ഇല്ല. നല്ല ക്ഷീണം കാരണം അവൾ പതിയെ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.ക്ഷീണം സമ്മാനിച്ച ആ ഉറക്കത്തിൽ അവൾ അതി മനോഹരമായൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു.

പാടവരമ്പിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു നാലഞ്ചു പേർ നടന്നു വരുന്നു,അതിസുന്ദരികളാണവർ. മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അവരുടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മാറ്റ് പിന്നെയും കൂട്ടുന്നു.അതിൽ ഒരാളൊഴികെ ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം പടിപ്പുരയ്ക്കപ്പുറം നിന്നു. അതി സുന്ദരിയായൊരു പെൺകുട്ടി പടിപ്പുരയും തുളസിത്തറയും കടന്നു ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. അടുത്തടുത്ത് വരും തോറും അവളുടെ ഭംഗി കൂടിക്കൂടി വന്നു.അവൾ ഉമ്മറത്ത് രഘുവേട്ടനെയും കാത്തിരുന്ന എന്റെ അടുക്കലേക്കു 'അമ്മേ'
എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടു ഓടിവന്നു.

"ജാനകി...എന്റെ ജാനിമോൾ...."

ഞാനവളെ മുറുകെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.അവളുടെ ദേഹം പഞ്ഞികെട്ടു പോലെ മൃതുവായിരുന്നു. അവളുടെ ദേഹത്തിനു വല്ലാത്തൊരു പരിമളം, ഞാനവളെ എന്നിലേക്ക്‌ പിന്നെയും അണച്ചു പിടിച്ചു. താമരത്തണ്ടു പോലെ അവളെന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചേർന്നു നിന്നു ....

'ജാനകി' അവൾ എന്റെയും രഘുവേട്ടന്റെയും ആദ്യത്തെ കണ്മണി.കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും കുഞ്ഞുണ്ടാവാതിരുന്നപ്പോൾ മണ്ണാർശ്ശാലയിൽ ഉരുളി കമിഴ്ത്തിക്കിട്ടിയ നേർച്ചക്കുട്ടി.ആയില്യം നാളിൽ ജനിച്ചവൾ. രഘുവേട്ടന്റെ അമ്മയെ പോലെയായിരുന്നു അവൾ അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവൾക്കു "ജാനകി " എന്ന അമ്മയുടെ പേരു തന്നെ നൽകി.

നേർച്ചക്കുട്ടിക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണെന്നു ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ അതെന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാനത് വിശ്വസിച്ചത്.കാവും കുളവും അമ്പലവുമെല്ലാമുള്ള തറവാട്ടിൽ ജനിച്ച അവൾ അച്ഛമ്മയോടൊപ്പം കാവിൽ തിരി തെളിക്കാൻ പോയൊരു ദിവസം നാഗദംശനമേറ്റു തളന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. നാഗത്തിന്റെ ഉഗ്രവിഷത്തെ നേരിടാനുള്ള ശക്തി എന്റെ അഞ്ചു വയസ്സുകാരി ജാനുമോൾക്ക് മണ്ണാറശാല നാഗദൈവങ്ങള്‍ പോലും കൊടുത്തില്ലല്ലോ..??

നീലിച്ച ദേഹത്തു വെള്ള പുതച്ചു ഉമ്മറത്ത് നിലവിളക്കിനു കീഴിൽ നിത്യ ഉറക്കത്തിലേക്കു ആണ്ടു പോയ അവളുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു എനിക്ക്. .
എന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ നിന്നും പിടിവിട്ട് അവൾ എഴുന്നേറ്റു..

"അമ്മേ ....എനിക്ക് പോവാൻ സമയമായി.
അമ്മ എനിക്കുണ്ടാക്കിയ പാൽപായസമെവിടെ...??

അവളുടെ ചോദ്യം തീരും മുന്നേ അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പായസവുമായി ഞാൻ അവൾക്കു മുന്നിലെത്തി.അതുവാങ്ങി കുടിച്ചു കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.

" ഉഗ്രനായിട്ടുണ്ട് "

ഇനിയും തരട്ടെ എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിനു
"ദേ നോക്കിക്കേ അവരെ കണ്ടോ..?? "

പടിപ്പുരയ്ക്കു പുറത്തേയ്ക്കു വിരൽ ചൂണ്ടി കൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു. പടിപ്പുരയ്ക്കപ്പുറം ജാനുവിനെ പോലെ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന കുറച്ചാളുകളെ അവിടെ കണ്ടു.

" വേഗം തിരികെ പോകണം ഞങ്ങൾക്ക് ,അവരുടെ വീടുകളിൽ കൂടി പോയിട്ട് വേണം പോകാൻ.ഞാൻ അമ്മയെയും വാവയെയും അച്ഛനെയും അച്ഛമ്മയെയും കാണാൻ വന്നതാ..."

കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ എന്റെ കവിൾത്തടം തുടച്ചു കൊണ്ട് അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.

"അമ്മയെന്തിനാ കരയുന്നത്..?
ഞാൻ അവിടെ സന്തോഷവതിയാണ്.
എനിക്കവിടെ എല്ലാമുണ്ട് ,കൂടെക്കളിക്കാൻ ഒരുപാട് കൂട്ടുകാർ,പാലൊഴുകുന്ന പുഴകൾ,സംസാരിക്കുന്ന
പക്ഷികൾ അങ്ങനെ എല്ലാമെല്ലാം...
പക്ഷെ ഒന്നു മാത്രമില്ല...എന്റെ 'അമ്മയും അച്ഛനും ....'
എന്നെ ഓർത്തു അമ്മ കരയണ്ട ,ഞാൻ വാവയെ കണ്ടിട്ടു വരാം ..."

അവൾ കണ്ണന്റെ തൊട്ടിലിനടുത്തേയ്ക്കു വേഗം നടന്നു പോയി. ഞാനവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.എന്റെ ജാനി ഒരുപാട് സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു.കുറച്ചു കൂടി വളർന്നിരിക്കുന്നു അവൾ .പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ജാനി ഓടിയിറങ്ങി വന്നു

"അമ്മേ .... വാവ ഇപ്പോൾ തൊട്ടിലിൽ നിന്നും തറയിൽ വീഴും.ഒന്നു വേഗം വാ അമ്മെ..
ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ.... ഇനിയും വരാമമ്മേ... "

ഉമ്മറത്തു നിന്നും ഓടിയിറങ്ങി അവൾ പടിപ്പുരയിൽ കാത്തു നിന്നവർക്കൊപ്പം കോടമഞ്ഞു പോലെ മാഞ്ഞു പോയി ...

ജാനിയുടെ ശബ്ദം എന്റെ കര്‍ണ്ണപുടത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു ഞെട്ടിയുണർന്നു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണൻ അല്പം ഉയരത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന തൊട്ടിലിൽ നിന്നും ദേഹത്തിന്റെ പകുതിയോളം പുറത്തേക്കായി താഴേക്കു വീഴാൻ പോകുന്ന കാഴ്ച.

"അയ്യോ എന്റെ മോനെ " ചാടിയെണീറ്റു ഞാൻ കണ്ണനെ തൊട്ടിലിൽ നിന്നും വാരിയെടുത്ത് തുരുതുരെ ചുംബിച്ചു.അപ്പോൾ അവന്റെ ദേഹത്ത് ഇതുവരെയില്ലാത്ത വല്ലാത്തൊരു സുഗന്ധം , ജാനുമോളെ ചുംബിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അതെ സുഗന്ധം...

എന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ടിട്ടാവും രഘുവേട്ടന്റെ അമ്മ " എന്താ മോളെ " എന്നു ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.ഞാനമ്മയോടു ജാനുവിനെ സ്വപ്നം കണ്ട കാര്യവും മോൻ വീഴാൻ പോകുന്നു എന്നവൾ പറഞ്ഞ കാര്യവും പറഞ്ഞു.

" ഭഗവതീ.."

നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു കൊണ്ടു അമ്മ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയാറില്ലേ നല്ലൊരു നാള് വരുമ്പോൾ കൂട്ടത്തീന്നു മരിച്ചവരൊക്കെ നമ്മുടെ എല്ലാരുടെയും തറവാടുകളിലേക്ക് വിരുന്നു വരും. അവർക്കിഷ്ടമുള്ള എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് അവരെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കണം.അതു കാണുമ്പോൾ അവർക്ക്സന്തോഷാവും. പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒന്നും
ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കാത്ത വീടുകളിൽ വിരുന്നു വരുന്നവർ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരികെ പോകും,ആ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ,ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി ഉരുകി തീർന്നിട്ടും അവരാരും തങ്ങളെ ഓർക്കുന്നില്ല എന്ന ദുഖത്തിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ടവർ തിരികെ പോകും.ഒരു ബലിച്ചോര്‍ പോലും കരുതാതെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് ബലി കൊടുത്തു കൊണ്ട് താന്‍ സ്നേഹിച്ചവര്‍ തന്നെ മറക്കുമ്പോള്‍ ആത്മാക്കളുടെ തേങ്ങല്‍ ശൂന്യതയില്‍ നമുക്കു കേള്‍ക്കുവാന്‍ കഴിയും.

എന്റെ ജാനൂട്ടി,,, അവള് വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു,അതാണ് ഞാന്‍ നിന്നോട് പാല്‍ പായസം ഉണ്ടാക്കാൻ പറഞ്ഞത്.ഈ തറവാട്ടിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും പാൽപായസത്തോടു വല്ലാത്തൊരു കമ്പമാ.അച്ചമ്മേടെ കുട്ടി ഇടയ്ക്കിടെ സ്വപ്നത്തിൽ വന്ന് എന്നോടും വർത്താനം പറയാറുണ്ട്,,,"

നേര്യതു കൊണ്ടു കണ്ണു തുടച്ചു കൊണ്ടു രഘുവേട്ടന്റെ അമ്മ മുറിവിട്ടിറങ്ങി .കണ്ണനെയും തോളിലിട്ടു കൊണ്ടു ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.പടിപ്പുരയിലേക്കു നോക്കി നിന്നു,അവിടെ മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങു വെട്ടവും ചീവിടിന്റെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒച്ചയുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ലായിരുന്നു ....

പക്ഷെ പടിപ്പുരയ്ക്കു നേരെ ആകാശത്തു കുറെയേറെ നക്ഷത്രങ്ങൾ.അതിൽ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള നക്ഷത്രത്തിന് എന്റെ ജാനു മോളുടെ മുഖഭാഷയായിരുന്നു.അത് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതു പോലെ എനിക്കു തോന്നി.

" ഗായത്രി... പുറത്തു നല്ല തണുപ്പുണ്ട്.കുഞ്ഞിനെ മഞ്ഞു കൊള്ളിക്കണ്ട.. "

പിന്നിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ വിളി കേൾക്കും വരെ ഞാനതിനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.കണ്ടു കൊതിതീരും മുന്നേ മാലാഖമാർ തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ടു പോയ എന്റെ ഒറ്റനക്ഷത്രത്തെ......!!!

By: Vishnu Agni

സ്ത്രീ

"മോനേ..അരിയും സാധനങ്ങളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. പൈസ തന്നാൽ നാളെ അമ്മ കടയിൽ പോയി വാങ്ങിക്കാം... "

ഉണ്ണി ചോറു കഴിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അടുക്കള വാതിലിന്റെ മറവിലേക്കു നീങ്ങി നിന്നു കൊണ്ട് ശ്യാമള പറഞ്ഞു.കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തോടെ ചോറു വാരി കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവനോടു അവർ ഒരിക്കൽക്കൂടി ആവർത്തിച്ചു.ചാടിയെണീറ്റ് ചോറുപാത്രം തട്ടിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ അലറി.

" നിങ്ങളോടു എന്റെ മുന്നിൽ വരരുത്, സംസാരിക്കരുത് എന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ..??
ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ..? എനിക്കറിയാം സാധനം വാങ്ങാൻ,ഞാൻ കണക്ക് നോക്കി തന്നെയാണ് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നത്.
ഓഹ്..! വീടിനു പുറത്തിറങ്ങിയാലല്ലേ ആണുങ്ങളെ കാണാൻ പറ്റൂ. പ്രത്യേകിച്ച് അയാളെ...!
ഇനി ആ കുടുംബം കൂടെ നശിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ
അല്ലെ നിങ്ങള്‍...??
ഇനിയും നിങ്ങൾക്ക് മതിയായില്ലേ..??
ഈ വയസ്സാൻ കാലത്തും... ഛെ...! "

കലിതുള്ളി ചാടിയിറങ്ങി മുറ്റത്തെ കിണ്ടിയിലിരുന്ന വെള്ളത്തിൽ കൈയും കഴുകി ഉണ്ണി ഇരുട്ടിനെ കീറി മുറിച്ചു നാട്ടു വഴിയിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ണീർ വന്നു കാഴ്ച മങ്ങിയ കൺകോണിലൂടെ ശ്യാമള നോക്കി നിന്നു .ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചോരച്ചൂടിൽ താന്‍ ചെയ്തു പോയ ഒരു മഹാപരാധം, ഒരിക്കലും മാപ്പർഹിക്കാത്ത ആ കൊടും പാതകം കാരണം വര്‍ഷങ്ങളായി നാലു ചുമർകൾക്കുള്ളിൽ ഉരുകി കഴിയുന്നു. മരണം പോലും പലപ്പോഴും കൈവിട്ടു. ആർക്കും വേണ്ടിയുമല്ലാതെ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന നീണ്ട ഇരുപത്തിയേഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍.അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പുറകോട്ടൊഴുകുന്ന പുഴ പോലെ യൗവ്വനത്തിലേക്കു പോയി.

പത്തൊമ്പതാമത്തെ വയസ്സിലാണ് ബാബുവേട്ടന്റെ താലി കഴുത്തിലണിയുന്നത്.കറുത്തു മെലിഞ്ഞ ആ മനുഷ്യനെ തനിക്കെന്നും വെറുപ്പായിരുന്നു.വെളുത്തു കാണാൻ തരക്കേടില്ലാതിരുന്ന എന്റെയൊപ്പം അയാൾ നടക്കുന്നത് പോലും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.പക്ഷെ അയാൾക്ക് എന്നെ ജീവനായിരുന്നു. എന്റെ ഒരിഷ്ടങ്ങൾക്കും എതിരു നിന്നിരുന്നില്ല. പകലന്തിയോളം പാടത്തും പറമ്പിലും പണിയെടുത്തു വരുന്ന ബാബുവേട്ടന് കുളിക്കാൻ ഒരു കുടം വെള്ളം പോലും കോരി കൊടുത്തിരുന്നില്ല.എന്നെ കൊണ്ട് അതൊന്നും ചെയ്യിപ്പിച്ചിരുന്നുമില്ല. ഭാര്യയുടെ ഒരു കടമ പോലും ആ മനുഷ്യന് ഞാന്‍ ചെയ്തു കൊടുത്തിരുന്നില്ല. കിടപ്പറയിൽ നിന്ന് പോലും പലപ്പോഴും അകറ്റി മാറ്റി.എങ്കിലും പരിഭവവും പരാതിയുമില്ലാതെ എന്നെ അത്രത്തോളം സ്നേഹിച്ചു അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു ....

ബാബുവേട്ടനോടുള്ള നീരസം ഞാനൊരിക്കലും അദ്ധേഹത്തിന്റെ വീട്ടുകാരോട് കാണിച്ചിരുന്നില്ല. വീട്ടുകാർക്കും അയൽക്കാർക്കും മുന്നിൽ ഉത്തമ ഭാര്യയായി ഞാനഭിനയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, തറവാട് വീട് ഭാഗം വച്ചപ്പോൾ ബാബുവേട്ടനു കിട്ടിയ ഭാഗത്തിൽ വേഗം തന്നെ അദ്ദേഹമൊരു വീട് പണിതു. എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ നീളൻ വരാന്തയും നടുമുറ്റവുമൊക്കെ പണിതത്. യാതൊരു ദുശീലവും ഇല്ലാതിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് വീടുവയ്ക്കുക എന്നത് ഒരിക്കലുമൊരു കടമ്പയായിരുന്നില്ല .

പുതിയ വീടിനു അതിർ ചേർന്ന് മറ്റൊരു വീട് ഉണ്ടായിരുന്നു.ലക്ഷ്മിയുടെ വീട്.ആ വീട്ടിൽ എനിക്ക് സ്ഥാനം കിട്ടാൻ താമസമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ലക്ഷ്മിയുടെ ചേട്ടൻ ഹരി സ്കൂളിൽ അദ്യാപകനായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന എനിക്ക് ഹരി ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ തന്നിരുന്നു. അയാളുടെ കുറുകിയ കണ്ണുകളും മനോഹരമായ ചിരിയും തമാശകളും എന്നെ വളരെ വേഗം ഹരിയിലേക്കടുപ്പിച്ചു.വിവാഹിതയായൊരു സ്ത്രീ എന്ന ചിന്ത മനസ്സിൽ നിന്ന് തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ഞാനൊരു പ്രണയിനിയായി മാറുകയും ചെയ്തത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം നാൾക്കുനാൾ ദൃഢമായി വന്നു. പലരുടെയും വായിലൂടെ ബാബുവേട്ടന്റെ ചെവിയിലെത്തിയെങ്കിലും അത്രമേൽ എന്നെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ബാബുവേട്ടനെ അസൂയക്കാർ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നതാണെന്നു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പറമ്പിലെ വിളകൾ കയറ്റി ദൂരെ ചന്തയിലേക്ക് മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോകുന്ന ബാബുവേട്ടൻ മൂന്നും നാലും ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് തിരികെയെത്തുന്നത് , കണ്ണിനു കാഴ്ചയില്ലാത്ത ബാബുവേട്ടന്റെ അമ്മയും ഞാനും മാത്രമുള്ള ആ വീട്ടിൽ ഹരിക്ക് ഞാൻ കിടക്കയൊരുക്കിയിരുന്നു,അതിന്റെ പാപക്കറ എന്റെ വയറ്റിൽ കുരുക്കുകയും ചെയ്തു.ഞാൻ ഗര്‍ഭിണിയാണെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം ബാബുവേട്ടൻ എന്ന മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷം അതിരില്ലാത്ത ആകാശം പോലെയായിരുന്നു.എനിക്കയാൾ എന്റെ ഇച്ഛകൾക്കനുസരിച്ചു നിൽക്കുന്ന കുട്ടിക്കുരങ്ങും.

മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ ഉണ്ണിയെ പ്രസവിച്ചു. അയാൾ ഉണ്ണിയെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടി. അവന്റെ ഏതാഗ്രഹത്തിനും അയാൾ കൂട്ടു നിന്നു.കാവിൽ ഉത്സവത്തിന് തോളിലിരുത്തി കൊണ്ടു പോയും, സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടികളെ പോലെ നല്ല കുപ്പായങ്ങളും വര്‍ണ്ണ കുടകളും വാങ്ങി നൽകിയും അയാളവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.ഉണ്ണിക്ക് ബാബുവേട്ടനോടായിരുന്നു കൂടുതൽ ഇഷ്ടവും. അയാളെ "അച്ഛാ" എന്ന് ഉണ്ണി വിളിക്കുമ്പോൾ പതഞ്ഞു കയറുന്ന നീരസം പലപ്പോഴും ഞാൻ മറച്ചു വച്ചു.
ഹരിയും ഞാനുമായുള്ള ബന്ധമപ്പോഴും തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കാലപ്രവാഹത്തിന്‍ കുത്തൊഴുക്കിൽ ഹരിയും ഞാനും പിന്നീട് രണ്ടു ദിശകളിൽ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഹരി വിവാഹം കഴിക്കുകയും ഞാൻ മനസ്സു കൊണ്ട് പതിയെ ബാബുവേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഉണ്ണി വളർന്നു വന്നു.

"ഒളിച്ചു പോയാൽ വിളിച്ചു പറയും"
എന്ന പഴഞ്ചൊല്ലിനെ ശരിയാക്കും വിധം ഉണ്ണിയുടെ മുഖഛായ ഹരിയുടേതായി മാറിത്തുടങ്ങി.
ഹരിയുടെ കുറുകിയ കണ്ണുകളും അതേ ചിരിയും. അതെന്നിൽ പതിയെ ഭയം വളർത്തി.
ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അന്നൊരിക്കൽ ബാബുവേട്ടൻ കുടിച്ചു കൊണ്ട് വീട്ടിൽ വന്നു.എവിടെയൊക്കെയോ മറിഞ്ഞു വീണു ദേഹത്തു ചോര പൊടിഞ്ഞും ചെളി പറ്റിയും കയറി വന്ന അയാളെ ഉണ്ണി താങ്ങി പിടിച്ചു. ഉണ്ണിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കുറേനേരം ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറിക്കരഞ്ഞു.ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഉണ്ണിയും എന്തോ സംഭവിച്ചു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഞാനും തരിച്ചു നിന്നു.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ ആരുടെയോ നിലവിളി കേട്ടാണ് ഉറക്കമുണർന്നത്.തൊടിയിലെ കിളിച്ചുണ്ടൻ മാവിന്റെ ഒറ്റക്കൊമ്പിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന ബാബുവേട്ടനെച്ചൂണ്ടി "അച്ഛൻ " എന്നു പറഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ ഉണ്ണിയെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.അന്നായിരുന്നു അവസാനമായെന്നെയവൻ അമ്മേയെന്നു വിളിക്കുന്നതും കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതും .ഉമ്മറത്തു വാഴയിലയിൽ ബാബുവേട്ടനുറങ്ങുമ്പോൾ ഞാനും പാതി മരിച്ചിരുന്നു.ശവമടക്കു കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും പിരിഞ്ഞു പോയി. ഞാനും ഉണ്ണിയും എരിയുന്ന ചിതയും മാത്രം ബാക്കിയായി.

പിന്നെയാണ് അറിയുന്നത് ഹരിയുടെ മകനാണ് ഉണ്ണിയെന്നും ,ഞാനുമായി ഹരിക്കുള്ള ബന്ധം സത്യമാണെന്നും ,ഹരിയുടെ തനിപ്പകർപ്പായ മകനെ പോലും തിരിച്ചറിയാൻ നിനക്കു കഴിഞ്ഞില്ലേ..?എന്നൊക്കെയുള്ള കളിയാക്കലുകൾ സഹിക്കാതെ കവലയിലെ ആളുകളുമായി ബാബുവേട്ടൻ തല്ലുണ്ടാക്കുകയും. ചിലരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിച്ചു നടന്നെന്നും ഒക്കെ. ആ വരവിൽ വന്നായിരുന്നു ഉണ്ണിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞിട്ട് എന്നോടൊന്നും മിണ്ടാതെ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ പേറുവാൻ ദുഖവും തന്നു ഒരു മുഴം കയറിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചത്.
പിന്നെ പിന്നെ നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഒക്കെ പിഴച്ചവളെന്നു എന്നെ മുദ്രകുത്തി,ഉണ്ണിയെ ജാരസന്തതിയെന്നും.ഉണ്ണി അവന്റെ പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.അന്നൊരിക്കൽ എന്റെ മുന്നിൽ വിരല്‍ ചൂണ്ടി നിന്നു കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു

" നിങ്ങൾ വൃത്തികെട്ട സ്ത്രീയാണ്‌...
ഇനി എന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയെന്നൊരു സ്ഥാനം നിങ്ങൾക്കില്ല.എന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നത് നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾ ഇനി എന്റെ മുന്നിൽ വരരുത്,ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുകയും ചെയ്യരുത്.."

പിന്നീടൊരിക്കലും അവനെന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ മിണ്ടിയിട്ടില്ല.ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിലെ അപരിചിതരാണ് ഉണ്ണിയും ഞാനും.എനിക്ക് മാത്രം എല്ലാം നഷ്ടമായി. ഭർത്താവ് ,മകൻ ,അഭിമാനം ഒക്കെ. ഹരി.. അയാൾ ഇന്നും സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നു ശ്യാമള പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

" ചേച്ചി... "

വിളി കേട്ടവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.ഉണ്ണിയുടെ കൂടെ ജോലിക്കു പോകുന്ന മണിയാണ്. എന്താണെന്നുള്ള ചോദ്യഭാവത്തിൽ ശ്യാമള അവനെ നോക്കി .

" ഉണ്ണിക്ക് ഒരപകടമുണ്ടായി ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് ചേച്ചീ വേഗം അങ്ങോട്ടൊന്നു വരണം.."

മണിയുടെ വാക്കുകൾ ശ്യാമളയുടെ ഹൃദയം തകർത്തു

"എന്തു പറ്റി... ???
എന്റെ കുഞ്ഞിനു... ??"

" ചേച്ചി വാ " എന്നൊരുത്തരം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ നടന്നു. ശ്യാമള മണിക്കൊപ്പം പാടത്തിലൂടെ ഇറങ്ങിയോടി. കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട തള്ളക്കോഴിയുടെ വെപ്രാളത്തോടെ...
ഹോസ്പിറ്റലിലെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിന് പുറത്തെ വാതിൽക്കൽ അവൾ തളർന്നിരുന്നു. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഡോക്ടർ ഉണ്ണിയുടെ കൂട്ടുകാരോടായി പറഞ്ഞു.

" മുഖത്തിന്റെ എണ്‍പത് ശതമാനത്തോളം പൊള്ളലേറ്റു വികൃതമായിട്ടുണ്ട്. ഇനിയൊരിക്കലും പഴയ രൂപത്തിലേക്കു തിരികെ എത്താൻ കഴിയില്ല.."

അപ്പോഴാണ് ഉണ്ണിക്ക് പൊള്ളലേറ്റതാണെന്ന കാര്യം അവൾ അറിയുന്നത് .ഉണ്ണിയെ കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു റൂമിലേക്കു മാറ്റി. ഊണും ഉറക്കവുമില്ലാതെ ഉണ്ണിയുടെ അരികിൽ ശ്യാമള കാവലിരുന്നു. വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു വച്ചിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കിയവൾ ശബ്ദമില്ലാതെ ഉള്ളുരുകി കരഞ്ഞു.കുഞ്ഞിനു വേദനിച്ചാൽ അമ്മമനം താങ്ങില്ലല്ലോ..?കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്തെ കെട്ടഴിച്ചു.ആ മുഖം കണ്ട കൂട്ടുകാരും ശ്യാമളയും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. വെളുത്തു സുന്ദരമായിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ മുഖം ഉപ്പിലിട്ടു ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ മാങ്ങ പോലെ വികൃതമായിരിക്കുന്നു. മുറിവുകളിൽ നിന്നും ചോരയും,ചലവും കൺകോണുകളിൽ കൂടി കണ്ണീർ ചാലിട്ടൊഴുകുന്നു.
അവന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ശ്യാമള ചോദിച്ചു

"ആരാ മോനെ ഇതു ചെയ്തത്....???"

കോടി മാറിയ ചുണ്ടുകളിൽ പുഞ്ചിരി നിറച്ചു കൊണ്ട് വേദന സഹിച്ചു അവൻ പറഞ്ഞു

"ഞാൻ....!
ഞാനാണ് ആസിഡ് ഒഴിച്ച് ഈ മുഖം വികൃതമാക്കിയത്.എന്റെ ഈ മുഖം കാരണമാണ് അച്ഛന് മാവിന്‍ കൊമ്പില്‍ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചത്.

നിങ്ങളാണിതിന് കാരണം.നിങ്ങളുടെ പാപക്കറയിൽ പിറവി കൊണ്ട എനിക്കെന്താണ് സ്വന്തമായുള്ളത്..???

നിങ്ങളുടെ ജാരന്റെ മുഖവും പേറി ഇനി ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുവാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ.നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടം പേറി ജീവിച്ചാല്‍ അതാകും ഞാന്‍ എന്റെ അച്ഛനോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത.അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ കത്തിച്ചു കളഞ്ഞത് എന്റെ മുഖത്തിനെ.ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷവാനാണ്...
ഈ വൈരൂപ്യത്തെ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു ...
ഞാന്‍ ബാബുവിന്റെ മകനാണ് ..ഹരിയുടെ അല്ല ...!!!"

വേദന കൊണ്ടു ഉണ്ണി പിടഞ്ഞെങ്കിലും ശ്യാമളയെ നോക്കി അവൻ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.അവളുടെ ശരീരം പോലും ദഹിപ്പിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള തീനാളം പോലുള്ള അവന്റെ ചിരിയില്‍ അവിടെ വീണു മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു കൊണ്ട് മുറി വിട്ടിറങ്ങി. ഒരിക്കൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണമായ നശിച്ച ശരീരവും ദുഷിച്ച മനസ്സുമല്ല അപ്പോഴവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്...മരണം പോലും ദയ കാട്ടാത്ത ജീവച്ഛവം മാത്രമായിരുന്നു....

Vishnu Agni

"നിന്റെ മാത്രം മാലാഖ ..."

ജോര്‍ജ്ജ് മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ മകൾ മരിയയ്‌ക്കൊപ്പം ആനി കട്ടിലിൽ കിടന്നുറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അവൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി,സമയം ഒന്നേകാൽ കടയിലെ കണക്കുകൾ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. മുറിയിൽ സീറോ ബൾബിന്റെ നീല പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.മേശമേൽ ആനിയുടെ ലാപ്പ് തുറന്നു തന്നെയിരിക്കുന്നു.ആനി നല്ല ഉറക്കം, മരിയ കരഞ്ഞതു കൊണ്ട് ലാപ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ മറന്നതാകും.അയാൾ മേശയ്ക്കരികിലേക്കു നടന്നു,അയാളുടെ മനസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് ചെകുത്താന്റെ കരസ്പര്ശമേറ്റു. അത്യാവശ്യം സോഷ്യൽ മീഡിയകളിൽ സജീവമായ എഴുതാൻ കഴിവുള്ള അവളുടെ ലാപ്പിൽ എന്തായിരിക്കും എന്ന ചിന്തകൾ അയാളെ വേട്ടയാടി. പതിയെ അയാള്‍ ലാപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു.അതിൽ ഒരു ബ്ലോഗ് പേജ് ഓപ്പണായി വന്നു.

"നിന്റെ മാത്രം മാലാഖ .."

അതായിരുന്നു ആ ബ്ലോഗിന്റെ തലക്കെട്ട്‌.അയാൾ അതിലെ ഓരോ വരികളിലൂടെയും കണ്ണോടിച്ചു.

2015 ഒക്ടോബർ 4
----------------------------
ആ തീയതി മുതലാണ് എഴുത്തുകള്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പു പോലെ ആനി തന്‍റെ ജീവിതം പകര്‍ത്തിയിരുന്നു.

ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായൊരു കാര്യത്തിന്റെ ആദ്യ ചവിട്ടുപടിയെന്നോണം ഇന്നെന്റെ പെണ്ണു കാണലായിരുന്നു.ഇരുനിറമുള്ള ഒത്ത പൊക്കവും അതിനനുസരിച്ചു വണ്ണവുമുള്ളൊരു കട്ടി മീശക്കാരൻ. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി എന്നെ ഒരാള്‍ പെണ്ണു കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.എനിക്കദ്ദേഹത്തെ ഒരുപാടിഷ്ടമായി, അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെയും.പേര് 'ജോർജ് ഇടിക്കുള'. കണ്ടാൽ ഒരു മുരടനെ പോലെ തോന്നുമെങ്കിലും ആദ്യ സംസാരത്തിൽ തന്നെ അദ്ദേഹമെന്റെ മനസ്സ് കവർന്നിരുന്നു.അപ്പച്ചന് കൊടുത്ത വാക്കും പാലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

എനിക്ക് മൂന്നു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അമ്മച്ചിയുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ തോമസ് എന്നയാളുമായി അമ്മച്ചി അടുക്കുന്നതും എന്നെയും അപ്പച്ചനെയും ഉപേക്ഷിച്ചു അയാൾക്കൊപ്പം പോകുന്നതും.
അവ്യക്തമായൊരു ഓർമ മാത്രമാണെനിക്കമ്മച്ചി. പിന്നെന്റെ അപ്പനും അമ്മയും ഒക്കെ അപ്പച്ചനായിരുന്നു.വിവാഹം പോലും കഴിക്കാതെ എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞു വച്ച അപ്പച്ചന് എന്റെ ഓരോ വളർച്ചയും സന്തോഷവും അതിലേറെ ഉത്കണ്ഠയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. കോളേജിൽ ചേർക്കാൻ നേരം,

"ആനി കൊച്ചെ അപ്പച്ചന്റെ സ്വപ്നമാ നീ... തകർത്തേക്കല്ലേ... "

എന്നു മാത്രം എന്നോട് പറഞ്ഞു.എന്റെ ഇട്ടിച്ചനെ പോലെ ഒരപ്പച്ചനെ ഭൂമിയിൽ ആർക്കും കിട്ടില്ല. . ഉദിച്ചുയർന്നു ഏഴാം സൂര്യനെ പോലെ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് എനിക്ക് ചുറ്റും പ്രകാശം തീർത്തു കൊണ്ട് എന്റെ ഇട്ടിച്ചന്‍.ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ,ജീവിതത്തെ സധൈര്യം നേരിടാനുള്ള കരുത്തു പകർന്നതും അപ്പച്ചന്റെ സ്നേഹ ശാസനകാളായിരുന്നു.അപ്പച്ചന്റെ
സ്വപ്നം തകർക്കല്ലേയെന്ന പിൻവിളി എന്നിൽ ചിരിയുണർത്തിയെങ്കിലും

" ശ്രമിക്കാം.. എന്നെ പ്രേമിച്ചാൽ ഞാനും പ്രേമിക്കുമേ ഇട്ടിച്ചാ..."

എന്ന മറുപടിയാണ് തിരികെ നൽകിയത്.പക്ഷെ മനസ്സു കൊണ്ട് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തിരുന്നു അപ്പച്ചൻ പറയുന്നയാളെ മാത്രമേ ആനി കെട്ടുകയുള്ളൂ എന്ന്.കാണാൻ തരക്കേടില്ലാത്തതു കൊണ്ട് എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളെ പോലെയും ഒരുപാടു പ്രണയാഭ്യർഥനകൾ വന്നെങ്കിലും ആർക്കുമെന്റെ മനസ്സിനെ തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

2015 ഒക്ടോബർ 16
-------------------------------
ഇന്നെന്റെ മനസ്സമ്മതമായിരുന്നു.ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷനെ ഇഷ്ടമാണെന്നു എല്ലാവരുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും പറഞ്ഞ ദിവസം.മിന്നുകെട്ടിന്റെ ദിവസവും തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.നവംബർ 19 നാണ്.അദ്ദേഹം എന്റെ കസിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ഫോൺ കൊടുത്തു വിട്ടിരിക്കുന്നു.പക്ഷെ ഇതുവരെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചിട്ടില്ല.ആദ്യമായാണ് സ്വന്തമായൊരു മൊബൈൽ ഫോൺ കയ്യിൽ കിട്ടുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളിക്ക് വേണ്ടി മനസ്സ് തുടി കൊട്ടുകയാണ് പക്ഷെ പുള്ളിക്കാരൻ വിളിക്കുന്നില്ല.
തനി മുരടനായിരുക്കുമോ..??
നാളെ കൂടെ നോക്കാം... ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചേക്കാം ...

2015 ഒക്ടോബർ 17
------------------------------
എന്റെ മാതാവേ...ഇന്നെനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ദിവസമാണ്. ഇന്നദ്ദേഹം എന്നെ വിളിച്ചിരിക്കിന്നു. അപ്പച്ചനോടല്ലാതെ ഇത്രയും നേരം ഒരു പുരുഷനോട് ആദ്യമായാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.മറുതലയ്ക്കൽ ആ ഗാഭീര്യമുള്ള സ്വരം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ഇവിടെ നെഞ്ചിൽ ഇടിവെട്ടും മിന്നലും,വയറ്റിൽ മഞ്ഞു വീണൊരു തണുപ്പും .മുരടനൊന്നുമല്ല നല്ല ഒന്നാന്തരം നസ്രാണി ചെറുക്കൻ തന്നെ. ഇന്നൊരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചില്ല എങ്കിലും അദ്ധേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളെ സംഗീത സാന്ദ്രമാക്കിയിരിക്കുന്നു.ഞാൻ സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പ്രണയിക്കാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.

2015 ഒക്ടോബർ 25
------------------------------
ഇന്നദ്ദേഹവുമായി ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചു. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ചും ആദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് സംസാരിക്കാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണത്രെ. ഭൂമിയിലെ ഏതു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള അദ്ധേഹത്തിനുള്ള അറിവെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഞാനാ ശബ്ദത്തിൽ ലയിച്ചു പോയി.ഇപ്പോഴെന്റെ ദിനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമാണ്. ഞാനുറങ്ങുന്നതും ഉണരുന്നതും അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു.ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ പോലും ഒരേ പോലെ,ഭാഗ്യവതിയാണ് ഞാൻ.. എനിക്കൊരു രണ്ടാം സൂര്യനെക്കൂടി കിട്ടിയിരിക്കുന്നു ....

മറുവശത്തെ ഇരുട്ടിനു പോലും ഭൂമിയെ വിട്ടു കൊടുക്കാതെ ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന എന്റെ രണ്ടാം സൂര്യന്‍.....!!!

2015 ഒക്ടോബർ 28
------------------------------
ഇന്നെന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടൊരു ദിവസമാണ്, മറക്കാനാവാത്തതും. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി പ്രണയാതുരമായെനിക്കൊരു ചുംബനം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.ഫോണിൽ കൂടിയാണെങ്കിലും ആ ചുംബനത്തിന്റെ തരംഗമെന്റെ രോമ കൂപങ്ങളെയെല്ലാം ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു.
അതെ,ആണിന്റെ സ്നേഹപൂര്‍ണ്ണമായൊരു ചുംബനം പോലും പെണ്ണിനെ ഉണർത്താൻ കഴിവുള്ളതാണ് .....

2015 ഒക്ടോബർ 30
-------------------------------
ഇന്നെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ഞാനൊരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല എങ്കിൽപ്പോലും എന്റെ പുസ്തകങ്ങകൊടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം അദ്ദേഹം എങ്ങനെയോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എനിക്കു വേണ്ടി പ്രേമലേഖനം,എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്ക്,ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ ,ഒരുസങ്കീർത്തനം പോലെ,ലോല ,എന്റെകഥ ,രണ്ടാമൂഴം എന്നിങ്ങനെ പല എഴുത്തുകാരുടെയും നോവലുകൾ എനിക്ക് സമ്മാനമായി അയച്ചു തന്നു.സന്തോഷവും കരച്ചിലും ഒരുമിച്ചു വന്ന നിമിഷങ്ങൾ ...ഉള്ളിൽ ഒരായിരം ചെറിപ്പൂക്കൾ പൂത്തുലഞ്ഞു,എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറച്ചാർത്തണിയുന്നവൻ എനിക്കയച്ച വിശുദ്ധ സമ്മാനങ്ങൾ നെഞ്ചോടമർത്തി ഞാൻ നിന്നു. എനിക്കുമേൽ പ്രണയത്തിന്റെ പനിനീർ ദളങ്ങൾ മഴപോലെ പെയ്തിറങ്ങി ....

2015 നവംബര്‍ 2
--------------------------
ഇന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു,

"ആനീ... ഞാൻ സമ്മാനമായി നല്‍കിയതില്‍ തനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകമേതായിരുന്നു..?"

" ഒരു സങ്കീർത്തനംപോലെ "
എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ അധികം താമസിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

"എങ്കിൽ അതിൽ ആനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരികൾ പറയൂ.."

"ലോകത്തിനു പാപ പുണ്യങ്ങളുടെ വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ പോന്ന ഒരാൾ ഒരു പൊട്ടി പെണ്ണിനോട് ചോദിക്കുന്നു താൻ ഏതു വഴിക്കു പോകണമെന്ന്..!
അതിന്റെ യുക്തിയും പൊരുളും ഒന്നും അപ്പോൾ അന്ന ചിന്തിച്ചില്ല .അവൾ ചോദിച്ചു ..

ആ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ വഴി തുറക്കാൻ വല്ല വഴിയുമുണ്ടോയെന്നു നോക്കിക്കൂടെ..??

അഗാധമായ ഹൃദയ ഭാവത്തോടു കൂടി ദസ്തയോവ്സ്കി അന്നയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. അന്നേരം ഒരു കടല്‍ പോലെ അവളുടെ ഹൃദയവും ഇളകി മറിഞ്ഞു.തന്റെ ഹൃദയത്തിലും ഒരു കടലുണ്ടെന്നു അന്നാദ്യമായാണ് അവളറിയുന്നത്..

എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള വരികൾ ഇതാണ്. നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷങ്ങളും എന്റെ അവസ്ഥ അന്നയുടെ പോലെയാണ്. പ്രണയത്തിരമാലകൾ ഉള്ളിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു ഞാൻ അതിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന മരക്കഷണം പോലെയാണ്.."

മറുതലയ്ക്കൽ അദ്ദേത്തിന്റെ മൗനവും പിന്നീട് നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ ആനി തന്നെ ദൈവം എനിക്കു വേണ്ടി പടച്ചതാടോ എന്ന മൊഴിയും എന്നെ സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടുമുടി കയറ്റി.

ജോർജ് പിന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.മരിയയെ കെട്ടി പിടിച്ചു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആനി
ഉറങ്ങുന്നു. അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു വന്നു ....

2015 നവംബര്‍ 3
-------------------------
ഇനി കുറച്ചു നാളത്തേയ്ക്കു ഒന്നും കുറിയ്ക്കാൻ എനിക്ക് സമയമില്ല. ഇനിയുള്ള പകലുകളും രാത്രികളും ഞങ്ങൾ സ്വപ്‌നങ്ങൾ നെയ്യുന്ന ചിലന്തികളാണ്.

2015 നവംബർ 17
---------------------------
ഇനി രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം അപ്പച്ചനെന്ന തണല്‍ മരത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു മരത്തിന്റെ ചില്ലയിലേക്കു കൂടുകൂട്ടി പറന്നു പോകാന്‍.ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു പിടച്ചിൽ, അപ്പച്ചനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകാനുള്ള വിഷമം താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറം. പക്ഷെ പെണ്ണായി പിറന്നാൽ ഒരു നാള്‍ പോയെ പറ്റൂ. വീട്ടിൽ ബന്ധുക്കളുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പൊട്ടിച്ചിരികളും ബഹളങ്ങളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ വേദനയ്ക്കൊപ്പം സന്തോഷം അലയടിക്കുന്നു. പുതിയ പദവികളേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് മനസ്സിനെ ഒരുക്കിക്കഴിഞ്ഞു.എങ്കിലും ചിറകറ്റു വീണ പക്ഷി കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഉള്ളകം പിടയുന്നു....

2015 നവംബർ 21
---------------------------
ഞാൻ പുതിയ പദവികൾ അലങ്കരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളും അതിലേറെ കൗതുകത്തോടെയും ഞാൻ , ഭാര്യ , മരുമകൾ , ആന്റി , ചേട്ടത്തിയമ്മ തുടങ്ങിയ മഹത്തായ പദവികൾ ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി.ജോർജ് ഇച്ചായന്റെ വീട്ടുകാർ എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയുന്നു.പള്ളിയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹമെന്റെ കഴുത്തിൽ മിന്നു ചാർത്തുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഞാനൊരു പ്രതിജ്ഞ എടുത്തിരുന്നു

" വേറൊരാളുടെ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുത്തു എന്നെയും അപ്പച്ചനെയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ അമ്മച്ചിയെ പോലെയാവില്ല ഞാനൊരിക്കലും. എന്റെ കഴുത്തിൽ മിന്നു ചാർത്തിയവനാണ് മരണം വരെയും എന്റെ ഇണ.അവനെക്കാൾ വലുതായി ആരുമെന്റെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കാൻ ഞാനനുവദിക്കില്ല. കല്ലറയിൽ അന്തിയുറങ്ങും വരെ ഈ മിന്നിന്റെ പവിത്രത ഞാൻ സൂക്ഷിക്കും..."

ആദ്യ രാത്രിയിൽ ഞാനാദ്യമായി പുരുഷന്റെ സ്പര്‍ശന ചൂടറിഞ്ഞു. ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടെന്റെ ദേഹത്തദ്ദേഹം ഉടയാട തുന്നി, അന്നെന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

" ആനി നമ്മുടെ ജീവിതം ഇന്നു മുതൽ തുടങ്ങുകയാണ്. എന്റെ അമ്മച്ചിയേയും സഹോദരങ്ങളെയും ഈ വീടിനെയും എന്നെപ്പോലെ നീയും സ്നേഹിക്കണം. ഒരിക്കലും സിനിമയിൽ കാണുന്നത് പോലെയാകില്ല ജീവിതം.ഇവിടെ കയ്പ്പും മധുരവുമുണ്ടാവും .ഏതു കയ്പ്പിനെയും മധുരമാക്കാൻ നീ കൂടെ ഉണ്ടാവണം ജീവിതാന്ദ്യം വരെയും..."

അദ്ദേഹമിത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. എന്റെ രണ്ടാം സൂര്യന്റെ വലിയ പ്രതീക്ഷ ....

2015 ഡിസംബർ 27
-----------------------------
അപ്പച്ചനൊപ്പമല്ലാത്ത എന്റെ ആദ്യത്തെ ക്രിസ്തുമസ്സായിരുന്നു ഈ കഴിഞ്ഞത്. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞെന്നോണം എന്റെ ഇച്ചായൻ വൈകിട്ടെന്നെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടു പോയി. അപ്പച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ പൂത്തിരി തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഇച്ചായനേം ഇട്ടിച്ചനേം ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു രണ്ടു സൂര്യന്മാർക്കിടയിൽ സ്നേഹ വെളിച്ചം കൊണ്ട് ഞാൻ മരിച്ചു പോകും ...
അതെ...,ഭാഗ്യവതിയാണു ഞാൻ ... ഈ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ എന്നും ദൈവം നില നിർത്തട്ടെ .....

2016 ജനുവരി 29
--------------------------
ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷമാണെനിക്ക്.ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസം.ഞാനൊരു അമ്മയാവാൻ പോകുന്നു. എന്നെക്കാളും സന്തോഷം അപ്പച്ചനും ഇച്ചായനും വീട്ടുകാർക്കുമാണ്. ഒരു പെണ്ണിനു ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അളവ് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നത് അവൾ ഗര്‍ഭവതിയാകുംബോഴാണ് ,ഞാനതറിയുന്നു. നിലയ്ക്കാത്ത സ്നേഹ പ്രവാഹങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ ഞാൻ രാജകുമാരിയെ പോലെയാണിപ്പോൾ....

2016 ഫെബ്രുവരി 15
-------------------------------
ജീവന്റെ തുടിപ്പ് ഉദരത്തിൽ വളരുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരാവസ്ഥകളും മാറി വരുന്നതായി തോന്നുന്നു. ആഹാരത്തോടു വെറുപ്പും ഓർക്കാനവുമൊക്കെ. വീട്ടിലേക്ക്‌ പുതിയ അതിഥി വരുന്ന വരവറിയിച്ചു ഇട്ടിച്ചായൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അമ്മയില്ലായ്മ ഞാൻ അറിയരുതെന്ന് ഇട്ടിച്ചായന് നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു.എന്റെ ചില ആഹാരങ്ങളോടുള്ള കൊതി ഇച്ചായൻ പാതിരാത്രി പോലും സാധിച്ചു തന്നു.കഴിച്ചത് അതുപോലെ പുറത്തേക്കു ചർദ്ധിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടു ഇച്ചായന്റെ രോമാവൃതമായ മാറിൽ തല ചായ്ചു കിടക്കുമ്പോൾ മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്ത സുരക്ഷയെനിക്കവിടെ ലഭിക്കുന്നു.
പുതിയ അതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സൊരുങ്ങി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ....

2016 ജൂലായ് 6
------------------------
ഗർഭകാല അസ്വസ്ഥതകൾ എന്നെ വളരെയധികം തളർത്തിയിരുന്നു.ശരീരം ചീര്‍ക്കുകയും, കണ്ണുകൾക്കു താഴെ കറുപ്പുനിറം ബാധിക്കുകയും , വലിപ്പം വച്ച വയറിനു മുകളിൽ ഭൂമാതാവിന്റെ തലോടൽ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വരകൾ വീണിരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇനി എണ്ണാവുന്ന ദിനങ്ങൾ മാത്രം ഞങ്ങളുടെ പുതിയ അഥിതി വന്നെത്തുവാൻ. മനസ്സു നിറയെ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് . ഇച്ചായന്‌ പെണ്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടമാണ്.വയറ്റിൽ കിടന്നു കുഞ്ഞനങ്ങുമ്പോൾ ചെവിയോർത്തു പിടിച്ചു പറയും 'മോളാണ്... " പപ്പായി" എന്നെന്നെ വിളിക്കുന്നെന്നു' അതു പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങും പോലെ തോന്നുന്നു ....

2016 നവംബർ 19
----------------------------
ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ വാര്‍ഷികമാണ്. വിലപ്പെട്ടൊരു സമ്മാനം ഞാനദ്ദേഹത്തിനു നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഈ വിവാഹ വാർഷികത്തിൽ ഒരു മകളെ ,"മരിയ ജോർജ് " എന്ന മാലാഖയെ ഞാന്‍ അദ്ധേഹത്തിന് സമ്മാനിച്ചു.ജീവിതത്തിൽ എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു ദിവസം പോലും തികയാതെ വരുന്നു. അവളുടെ കുഞ്ഞു മുഖത്തു തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുവാൻ എനിക്കെപ്പോഴും തോന്നുന്നു. ഇട്ടിച്ചനും അവളെ തറയിൽ പോലും വയ്ക്കുന്നില്ല. പിന്നെ അവളുടെ പപ്പായുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ..??
ജീവിത സൗഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഞാൻ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയുന്നു.എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾക്ക് ചിറകു മുളപ്പിച്ചു എന്നെ പറക്കാൻ അനുവദിച്ച എന്റെ ഇച്ചായനോട് സ്നേഹവും പ്രണയവും അതിനേക്കാൾ വലിയെന്തു വികാരമുണ്ട് അതൊക്കെയാണെനിക്ക് .....

2017 മാർച്ച് 10
-----------------------
എന്റെ ദൈവമേ....!!!!
എനിക്കെന്തു മാറ്റമാണ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്..?? ഇത്രയും നാൾ എല്ലാം കൊണ്ടും തികഞ്ഞവൾ എന്ന് ചെറിയൊരു അഹങ്കാരം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നുമല്ല... ഞാൻ ഒന്നുമല്ല... കിടപ്പറയിൽ ഞാനെന്റെ ഇച്ചായനെ ചതിക്കുന്നത് പോലെ.
മകളുടെ ജനനത്തോടെ സെക്സിൽ എനിക്കുള്ള താല്പര്യം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അല്ല പൂർണമായും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു....അദ്ദേത്തിനു മുന്നിൽ ഞാൻ ശവശരീരം പോലെ കിടന്നു കൊടുക്കുകയാണ്.

എന്റെ ഇച്ചായന് മുന്‍പില്‍ കിടക്കറയില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യമായി അഭിനയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.എന്റെ കുറവുകൾ മറച്ചു വയ്ക്കാൻ ഉന്മാദത്തിന്റെ സീൽക്കാരങ്ങളും പുറപ്പെടിവിക്കുന്നു.ശാരീരികബന്ധം എനിക്കിപ്പോൾ വേദനയാണ് മരവിപ്പാണ്. അദ്ധേഹത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം കിടന്നു കൊടുക്കുന്ന യാതൊരു വികാരവുമില്ലാത്ത യന്ത്രപ്പാവയാണ് ഞാനിന്നു. അദ്ദേഹവും പതിയെ എന്നിൽ നിന്നും അകലുന്നത് പോലെ ....

പ്രസവശേഷം എന്നിലെ സ്ത്രീത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി .തുടര്‍ച്ചയായി രക്തസ്രാവം ഉണ്ടാവുകയും ,വേദന ഉണ്ടാവുകയും,മൂത്രാശയ രോഗങ്ങള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ബാധിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രസവ സമയം എനിക്ക് ചെറിയൊരു സര്‍ജറി വേണ്ടി വന്നിരുന്നു എന്ന് ഡോക്ടര്‍ ജേക്കബ് പറഞ്ഞിരുന്നു.അതിന്റെ വേദന കുറച്ചു നാള്‍ കാണുമെന്നും പറഞ്ഞു.പക്ഷെ എന്തൊക്കെയോ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ തോന്നുന്നു.എന്റെ വികാരങ്ങളെ എന്നില്‍ നിന്നും ആരോ വെട്ടി മാറ്റിയത് പോലെ തോന്നുന്നു.എന്റെ ഇചായനെ ശാരീരികമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവാന്‍ കഴിയാതെ പോകുമോ എന്ന ഭയം എന്നില്‍ ജനിക്കുന്നു.കാറ്റിൽ പറന്നുയരുന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ എന്റെ ചിന്തകൾ പാറി നടക്കുന്നു...

ചേർത്തു പിടിക്കലുകള്‍ക്കും ചുംബനങ്ങൾക്കും കുറവ് വന്നിരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ അതൊക്കെ ആസ്വദിക്കുവാനുള്ള മനസ്സ് എന്നില്‍ നിന്നും കൈ വിട്ടു പോയത് കൊണ്ടാകാം ...പക്ഷെ എനിക്കദ്ദേഹം ജീവനാണ് മരിക്കുവോളം അദ്ദേഹം കൂടെ വേണം എന്ന പ്രാർത്ഥനയിലാണ്....

2017 ജൂൺ 23
---------------------
" വിധിയുടെ കൈകളിൽ പിടയുന്നു ഞാനിന്നു, നീയെന്നെ സൂര്യന്റെ കനിവിനെ തേടുന്ന ഒരു കൊച്ചു സൂര്യകാന്തി പൂവായ്...."

2017 സെപ്റ്റംബർ 4
-------------------------------
ജീവനും ജീവിതവും നീ മാത്രമാണ് ....
തിരികെ വേണമെനിക്ക് എന്നിലെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ എന്നെ.സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയുന്ന എന്റെ രണ്ടാം സൂര്യനിലേക്ക് പഴയ ആനിയായി പടര്‍ന്നു കയറണം. എന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ അന്ത്യ നിശ്വാസം വരെയും എനിക്ക് പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കണം .....!!!

അതോടു കൂടി ബ്ലോഗ് അവസാനിച്ചു.പിന്നീട് അതിൽ ഒരു കുറിപ്പു പോലും ഉണ്ടായില്ല .ജോർജ് കുറച്ചു നേരം കൂടെ അതിൽ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ മേശ മേൽ വീണ് ചിതറി തെറിച്ചു ....

" ദൈവമേ എന്റെ ആനി എന്നെ ഇത്രത്തോളം സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ...???
പക്ഷെ ഞാൻ ചെയ്തതോ..?
എന്തൊരു ക്രൂരനാണ് ഞാൻ...??
ലോകത്തിൽ ഒരു ഭർത്താവും ചെയ്യാത്ത മഹാപാപം ചെയ്ത തന്നോട് ദൈവം പൊറുക്കുമോ..?? വിശുദ്ധയായ ആനിയെ സംശയിച്ച ഞാനൊരു വൃത്തികെട്ട മനുഷ്യനാണ്..."

ജോര്‍ജ്ജ് സ്വയം പുലമ്പി കൊണ്ടിരുന്നു.അവനാ ശീതീകരിച്ച മുറിയിലിരുന്നു വിയർത്തു കുളിച്ചു.ആനിയുടെ സമീപം കട്ടിലില്‍ വന്നിരുന്ന ജോര്‍ജ്ജു അവളുടെ പാദങ്ങളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു.കണ്ണുനീര്‍ ആ പാദങ്ങളില്‍ ഒഴുകിയിറങ്ങി.നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ പൊതിഞ്ഞ അവളുടെ കാലുകളില്‍ ജോര്‍ജ്ജു പതിയെ ചുംബിച്ചു...

"ആനീ ....എന്നോട് പൊറുക്കണം ....
ആരും ചെയ്യാത്ത മഹാപാപം ചെയ്ത ക്രൂരനാണ് ഞാന്‍. എന്നെക്കാൾ ചെറുപ്പവും സുന്ദരിയുമായ ആനി തന്നെ വിട്ടു പോകുമോ എന്ന ഭയം. അതിനു ആക്കം കൂട്ടിയത് വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ മദ്യപാന സദസ്സിലെ സൗഹൃദങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും ...

"എടാ ജോര്‍ജ്ജെ....
നിന്റെ തലയിലൊക്കെ വെള്ളി വരകൾ വീണല്ലോ..??
ആനി എന്തൊരു സുന്ദരി. അവളും നീയും ഒരുമിച്ചു പോയാൽ ചിലപ്പോൾ അപ്പനും മോളും എന്നേ തോന്നുകയുള്ളൂ, പിന്നെ നീയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചോ അവളുടെ അമ്മച്ചി കുട്ടി ആയതില്‍ പിന്നെയാ ഇട്ടിച്ചനെ കളഞ്ഞിട്ടു പോയത്.
'അമ്മ വേലി ചാടിയാൽ മോള് മതിലു ചാടും;.
നീ സൂക്ഷിച്ചോ ...."

സംശയങ്ങള്‍ തീക്കനല്‍ പോലെ മനസ്സിലേക്ക് കോരിയിട്ടപ്പോള്‍ പരിഹാരം തേടി ഞാന്‍ അലഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്‌ ആഫ്രിക്കയിലെ ആചാരമായ
നിര്‍ബന്ധിത ചേലാകര്‍മ്മം(FGM) പോലെ സ്ത്രീകളുടെ ലൈംഗിക വികാരങ്ങളെ കൊല്ലുന്ന ചേലാകര്‍മ്മം ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഉണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞത്.എന്റെ സുഹൃത്ത് ജേക്കബ് ഡോക്ടര്‍ വഴി ഞാന്‍ ആ കര്‍മ്മം നിന്നിലും നിര്‍വഹിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.പ്രസവ സമയം നിന്നില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ നിന്റെ വികാരങ്ങളെ അറുത്തു മാറ്റി.പ്രസവശേഷം ചെയ്ത സര്‍ജറി ആണെന്ന് നിന്നെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു .എന്നിലെ കഴിവു കേടുകളുടെ,അപകര്‍ഷതയുടെ ,സ്വാര്‍ഥതയുടെ,സംശയത്തിന്റെ ഒക്കെ ഭാരം ചുമക്കാന്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ ഉപയോഗിച്ചു....

മാപ്പ് ...നീ ഒരിക്കലും എന്നെ വിട്ടു പോകരുത് എന്ന എന്റെ ആഗ്രഹമാണ് എന്നെ കൊണ്ട് ഈ മഹാപാപം ചെയ്യിപ്പിച്ചത്.ഇത്രയും മാനസിക ശാരീരിക വിഷമങ്ങള്‍ നീ അനുഭവിച്ചിട്ടും ഒരു വാക്ക് പോലും പരാതി പറയാതെ എന്നില്‍ പെയ്തൊഴിയാത്ത സ്നേഹമഴ പോലെ പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന നിനക്ക് മുന്‍പില്‍ ഞാനും ഈ ലോകവും ചെറുതാകുന്നു..."

ഇരു കൈകള്‍ കൊണ്ട് ആനിയുടെ കാലുകളില്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മനസ്സില്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജോര്‍ജ്ജു അങ്ങനെ ഇരുന്നു.ആനി അപ്പോഴും തന്‍റെ ഇച്ചായനെ സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ട് നിദ്രയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .......

ഇന്നും ആനിയെ ഒന്നും അറിയിക്കാതെ പാപഭാരത്തിന്റെ കുരിശും മനസ്സില്‍ പേറി ജോര്‍ജ്ജ് ജീവിക്കുന്നു .........

Vishnu

എനിക്കിപ്പോൾ അമ്മയുമില്ല

പോലീസുകാരുടെ മുന്നിൽ പോലും അവൻ തെല്ലും കൂസലില്ലാതെ നിന്നപ്പോൾ മീനൂട്ടിക്കു അവനോടു പകയാണ് തോന്നിയത്.അവനെ കൊല്ലാനുള്ള പക, രണ്ടു മാസം ഗർഭിണിയായ അവളെ അഗതി മന്ദിരത്തിലേക്ക് മാറ്റാൻ തീരുമാനമായപ്പോഴും അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രക്കായി വാഹനത്തിൽ കയറുമ്പോളും അതേ നോട്ടം തന്നെയാണ് അവനിൽ നിന്നും കിട്ടിയത്....

അഹങ്കാരത്തോടെ .ചെയ്ത മാപ്പില്ലാത്ത തെറ്റിൽ തെല്ലും കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന പോലീസുകാരുടെ ഇടി കൊണ്ടു വീങ്ങിയ അവന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ നിന്നും മായ്ച്ചു കളയാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം ഉള്ളിലെ പകയുടെ വ്യാപ്തി സമുദ്രത്തോളമായി മാറുകയും ചെയ്തു...

ഒരേ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രം പങ്കിട്ട...,
ഒരേ പായയിൽ ഒരുമിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയ..., താനിഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തും എനിക്ക് വാങ്ങി നല്‍കിയ., തനിക്കു വേണ്ടി കൂട്ടുകാരോട് വഴക്കിട്ടിരുന്ന തന്റെ കൂടെപ്പിറന്നവനാണ് അവിടെ ജനങ്ങളുടെ പരിഹാസക്കണ്ണുകൾക്കും വാക്കുകൾക്കും മുന്നിൽ കൂസലില്ലാതെ നിൽക്കുന്നത്....

'കുഞ്ഞി' എന്നു മാത്രം തന്നെ വിളിച്ചിരുന്ന ഏട്ടന്റെ നാവുകൾ എങ്ങനെയാണു തന്റെ ദേഹത്തെ ഉഴിയാൻ കഴിഞ്ഞത്...??
വാത്സല്യത്തോടെ മാത്രം നോക്കിയിരുന്ന കണ്ണുകളിൽ
എന്നു മുതലാണ്‌ കാമം വന്നു നിറഞ്ഞത്...?? സഹോദരന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തിലേറാൻ മാത്രം പാപിയായിപ്പോയല്ലോ ഈശ്വരാ...??
വാഹനത്തിലിരുന്നവൾ പരിസരം മറന്ന് മുഖം പൊത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

തന്നെക്കാൾ ഒൻപത് വയസ്സിനു മൂപ്പുണ്ട് കുട്ടേട്ടന് , അച്ഛൻ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ തനിക്കച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്തായിരുന്നു കുട്ടേട്ടന്‍. കുട്ടേട്ടന്‍ പഠനമുപേക്ഷിച്ചു ജോലിക്കു പോയി എത്ര നന്നായി അമ്മയെയും തന്നെയും നോക്കിയിരുന്നവനാണ്..?
താൻ വയസ്സറിയിച്ചതിൽ പിന്നെയാണ് ഏട്ടന് തന്നോടുള്ള സമീപനത്തിനു മാറ്റങ്ങളുണ്ടാവാൻ തുടങ്ങിയത്,സംസാരിക്കുമ്പോൾ നെല്ലിക്കയോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി സംസാരിക്കുവാനും, കുളിമുറിയില്ലാത്ത വീട്ടിൽ സാരിത്തുണിയുടെ മറവിൽ കുളിക്കുമ്പോൾ ഒളിഞ്ഞു നോക്കാനും തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യമൊന്നും തനിക്കത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എന്നാലൊരിക്കൽ തന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചുംബിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ ഉള്ളിൽ ഭയം മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങി...

ഒരു ചായ്പ്പും ഒരു മുറിയും വരാന്തയും മാത്രമുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വാരാന്തയിൽ കിടന്നുറങ്ങി അമ്മയെയും അനിയത്തിയേയും സംരക്ഷിക്കുന്ന അയാൾക്ക് നല്ല പേരായിരുന്നു..
സന്ദർഭം കിട്ടുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അയാളെന്റെ സ്വകാര്യ ഭാഗങ്ങളിൽ അറിയാത്ത രീതിയിൽ സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങി.ഭയത്തോടെ കൈ തട്ടി മാറ്റുമ്പോൾ ഒരു വഷളച്ചിരിയോടെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കും...

'ഏട്ടാ...' എന്നുള്ള എന്റെ വിളി പതിയെപ്പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി.അയാളോടെനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്നേഹം ഒരിക്കലും മഴ പെയ്യാത്ത മണല്‍ക്കാട് പോലെ വരണ്ടു.അയാളുടെ നിഴൽ പോലും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.ആ നിഴൽ പോലും എന്റെ ദേഹത്തെ സ്പർശിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു നടന്നു എന്നിട്ടും അന്ന് ആ പകലിൽ എനിക്കെന്നെ തന്നെ നഷ്ടമായി.അമ്മ വീട്ടിലില്ലാത്ത ആ ദിവസം ഒരു വേട്ടനായയെ പോലെ അയാളെന്റെ മേലെ ചാടി വീണു. അയാളുടെ നഖങ്ങളും പല്ലുകളും കൊണ്ടെന്റെ മാറിടത്തെ വികൃതമാക്കി ,ആ കൈക്കരുത്തിനു മുന്നിൽ തന്നെപ്പോലൊരു സ്കൂൾ കുട്ടിക്ക് ഒരിക്കലും പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല....

അതു വരെ അടക്കി വച്ചിരുന്ന കാമം മുഴുവനും അയാളെന്നിൽ ആടിത്തിമിർത്തു, അയാളുടെ ശ്വാസ നിശ്വാസങ്ങൾക്ക് കാട്ടുപന്നിയുടെ മുരൾച്ചയും അയാളുടെ മുഖം ചെന്നായയെ പോലെ ക്രൂരവുമായിരുന്നു...തളർന്നു പോയ എന്റെ ദേഹത്തു നിന്നും അയാളെഴുന്നേറ്റു വേച്ചു വേച്ചു പുറത്തേയ്ക്കു പോയി. പോകാൻ നേരം ..

" എണീറ്റു പോയി കുളിക്കെടി.. ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അറിയാല്ലോ...??"

ദേഹത്തെ മുറിവിനേക്കാൾ മനസ്സിനേറ്റ മുറിവിൽ ഞാൻ എന്റെ ജന്മത്തെ സ്വയം ശപിച്ചു,പതിയെ എണീറ്റു പുറത്തേക്കു നടന്നു ദേഹമപ്പാടെ അയാളുടെ ഉമിനീരും,എന്റെ കണ്ണുനീരും , അരക്കെട്ടിനു താഴെ കൊഴുത്ത ദ്രാവകത്തിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും വഴുവഴുപ്പും .ആകെകൊണ്ട് ഞാനപ്പോള്‍ ഒരു അഴുകിയ മൃതദേഹമാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി ...

എത്രയോ പാത്രം വെള്ളം അയാളേൽപ്പിച്ച നഖക്ഷതങ്ങളിൽ വീണൊലിച്ചു പോയിട്ടും നീറിയില്ല, അയാള്‍ കൈവച്ച ശരീരം അങ്ങ് നശിപ്പിച്ചാലോ എന്നു പോലും തോന്നി പോയി.പക്ഷെ 'അമ്മ ' അതൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മുന്നിലവശേഷിച്ചു...
പിന്നെയും എത്രയോ പകലുകളും രാത്രികളും അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു.ഒടുവിൽ പിന്നാമ്പുറത്ത് ഞാൻ ചർദ്ധിക്കുന്ന ഒച്ച 'അമ്മ 'കേൾക്കുന്നത് വരെ...!
ദഹനക്കേടാണെന്നു സമാധാനിച്ചെങ്കിലും തുടർച്ചയായ ഛർദിലിനെത്തുടർന്ന് ആശുപത്രിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോളും, സഹോദരന്റെ തന്നെ ചോരയെ ഉദരത്തിലേറേണ്ടി വന്ന ഹതഭാഗ്യയാവുമെന്നു കരുതിയിരുന്നില്ല......

എന്നെ പരിശോധിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയ ഡോക്ടർ നഴ്സിനോട് അടക്കം പറയുന്നതും ഡോക്ടർ പുറത്തേക്കു പോയപ്പോൾ നഴ്സ് എന്നെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി പഠിക്കാൻ വിട്ടപ്പോൾ വയറ്റിലുണ്ടാക്കി കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞതും പിന്നെ അവിടെ പലരും കൂടിയതും 'അമ്മ ' ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിക്കുന്നതും ഒരു യാന്ത്രിക പാവയെ പോലെ ഞാൻ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു...
ആ ഇരിപ്പ് തുടരവേ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഒരു നിഷ്കളങ്കന്റെ ഭാവത്തോടെ അയാൾ അമ്മയ്ക്കരികിലെത്തി. അയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ടമ്മ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു

" മഹാപാപി ചതിച്ചെടാ മോനെ... വയറ്റിലുണ്ടാക്കികൊണ്ട് വന്നേക്കുന്നു.എനിക്കിനി ജീവിക്കണ്ടാ.... "

ഇരു മുഷ്ടികളും തലയിലിടിച്ചു കൊണ്ട് 'അമ്മ ' ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.പിന്നെ അവിടെ എന്തൊക്കെയോ നടന്നു. അതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല ആകെ കണ്ടത് അയാളുടെ ക്രൂരമായ മുഖം മാത്രം...

ആശുപത്രിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന ജീപ്പിൽ നിന്നും രണ്ടു വനിതാ പൊലീസുകാരുൾപ്പെടെ അഞ്ചു പോലീസുകാർ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു, അവരിലൊരാൾ എന്നോട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു

"ആരാ മോളെ ഉപദ്രവിച്ചത്...?"

മൗനിയായി തീർന്ന എന്നോട് വീണ്ടും വീണ്ടും അവർ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ അമ്മയോട് ചേർന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് അയാളെ ചൂണ്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞു

"ഏട്ടൻ....!
എന്റെ ഏട്ടൻ,,, അയാളാണ്... അയാളാണ്... "

സ്വയബോധം നഷ്ടമായവളെ പോലെ ഞാൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തെ നോക്കി ഞാൻ ഉച്ചത്തിൽ അതാവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു , അയാളെയും കൊണ്ട് പോലീസ് ജീപ്പ് മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ

" എന്റെ മോനങ്ങനെ ചെയ്യില്ല സാറേ...
അവൾക്ക് ഭ്രാന്താണ്...."

എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അലമുറയിട്ടു അതിനു പുറകേ ഓടുന്ന അമ്മയെയും കണ്ണീരു മൂടിയ കണ്ണാൽ ഞാൻ കണ്ടു.പിന്നീട് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് എന്നെയും കൊണ്ടു പോയി, എന്റെ മുന്നിലേക്ക് അലറിക്കൊണ്ട് വന്ന 'അമ്മ '

" എടീ സ്വന്തം സഹോദരനെത്തന്നെ നീ ഒറ്റി കൊടുത്തില്ലേ...??
കണ്ടിടം നിരങ്ങി കൊച്ചുണ്ടാക്കിയിട്ട് കളവു പറഞ്ഞു എന്റെ പൊന്നു മോനെ ജയിലിലാക്കുന്നല്ലോടി മഹാപാപി... "

എന്റെ നേർക്ക് ശാപവർഷം ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ടു അമ്മയെങ്ങോ പോയി...
എങ്ങോട്ടു പോയിട്ടുണ്ടാവും..?
ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിനെ പിന്നെയും കുത്തി വലിക്കുന്നു, ദിവസങ്ങളോളം ഓരോ ഇടങ്ങളിലായി നിന്നിട്ടും ആരും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാനില്ലാതെ അഗതിമന്ദിരത്തിലേക്കു പോകുവാണ് ഞാന്‍.. അയാൾക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടുമായിരിക്കും,കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ പത്രത്തിൽ ചെറിയൊരു വാർത്തയായി ഞാനുമെത്തി ആളുകളുടെ മനസ്സിലേക്ക്.

"പതിനഞ്ചുകാരിയെ പീഡിപ്പിച്ചു ഗർഭിണിയാക്കിയ സഹോദരൻ അറസ്റ്റിലെന്നു... "

ഈ വാർത്ത പിന്നീട് എല്ലാവരും മറക്കും. പക്ഷെ സത്യം തുറന്നു പറഞ്ഞതിനാൽ പെറ്റമ്മ പോലും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ ആരുമില്ല ഭൂമിയിൽ. എല്ലാറ്റിനും കാരണം ഞാനൊരു പെണ്ണായതു കൊണ്ടാണ്....,
എന്റെയീ പെണ്ണുടലാണ്....,
ഇതിലെ മുഴുപ്പുകളാണ്....,
എനിക്കെല്ലാം നഷ്ടമാക്കിയ ഈ ശരീരം ഇനിയെന്തിനു ഞാന്‍ ചുമക്കണം ..???
ഒരിക്കൽ അമ്മയെ ഓർത്തു മാത്രം ജീവിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ എനിക്കിപ്പോൾ അമ്മയുമില്ല, ഇനിയീ ശരീരവും എനിക്കു വേണ്ട...

വേഗത്തില്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഡോറു തുറന്നവൾ റോഡിലേക്ക് ചാടി. പാഞ്ഞു വന്നൊരു ലോറി അവളുടെ ദേഹത്തിലൂടെ കയറി ഇറങ്ങി,ഓടിക്കൂടിയ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ അവളുടെ അമ്മയുമുണ്ടായിരുന്നു....

ചോര പുരണ്ട മാംസക്കഷണങ്ങൾ നോക്കി അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അവര്‍ നടന്നു നീങ്ങി.......

Vishnu

സുഭദ്രേട്ടത്തി

" സുഭദ്രേട്ടത്തിയെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടു വരൂ...
അവർക്ക് കാണണമെങ്കിൽ കാണട്ടെ,ദേഹം കൊണ്ടു പോകാൻ സമയമായിട്ടുണ്ട്...."

ആരോ ഉച്ചത്തിൽ പറയുന്നത് അകത്തളത്തിൽ നിന്നും അവർ കേട്ടു
"എനിക്ക് കാണണ്ട...എടുക്കാൻ പറഞ്ഞോളൂ.. " അടുത്തിരുന്ന ആരോടോ അവർ പറഞ്ഞു ....

"ശരി അപ്പോൾ എടുക്കുകയാണ് ഇനിയാരും കാണേണ്ടവർ ഇല്ലല്ലോ...??"

ചോദിച്ചത് ഉണ്ണി മാഷിന്റെ സഹോദരീ പുത്രൻ ജയൻ ആയിരുന്നു.ഉണ്ണി മാഷ് നിലത്തു വാഴയിലയിൽ വെള്ളത്തുണി പുതച്ചു നിലവിളക്കിനു കീഴിൽ തിരിയേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള മുഖവുമായി ശാന്തനായി ഉറങ്ങുകയാണ്.....,

മാഷെ എടുത്തു എന്ന് നിലവിളികൾ ഉയർന്നപ്പോൾ സുഭദ്രയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.പക്ഷെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരിറ്റു കണ്ണുനീര്‍ പൊഴിഞ്ഞില്ല. ജനലോരം ചേർത്തിട്ട കട്ടിലിൽ ചാരി അലസമായി മുടിയഴിച്ചു സിന്ദൂര ചുവപ്പില്ലാത്ത നെറ്റിത്തടവുമായി മാഷിനെക്കൊണ്ടു പോകുന്നതും മാഷിന്റെ ചിത കത്തിയമരുന്നതും നോക്കി ഒരേ ഇരിപ്പവർ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്നു.
ചിത ചൂടാറും മുന്‍പേ അടുത്ത ബന്ധുക്കൾ ഒന്നോ രണ്ടോ പേരൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോയി. ,

"സുഭദ്രേടത്തീ എന്തെങ്കിലും കുടിക്ക് ഇന്നലെ മുതൽ ഒരേ ഇരുപ്പല്ലേ.... "
ആരോ ചോദിച്ചതിന് വേണ്ടാ എന്ന് കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടിയിട്ട് അവർ പതിയെ എണീറ്റ് തങ്ങളുടെ കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് നടന്നു...

നാല്‍പ്പത്തിയഞ്ചു കൊല്ലം ഒരേ ആത്മാവായി കഴിഞ്ഞ ഒരാളുടെ ദേഹം എരിഞ്ഞമരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എങ്ങനെയാണ് വെള്ളമിറങ്ങുക....??.
വീട് മുഴുവൻ ഇന്ന് കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ഗന്ധമായിരുന്നു എങ്കിലും തങ്ങളുടെ മുറിയില്‍ മാത്രം മാഷിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം തന്നെയാണ്,മാഷില്ലാത്ത വീട്ടിൽ,മാഷില്ലാത്ത മുറിയിൽ ഇനി ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക്....

ദേഹമുണ്ടെങ്കിലും.....,
ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവളാണ് ഞാന്‍......!

മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി പതിയെ വാതിൽ ചാരി മാഷിരിക്കാറുള്ള ചൂരൽ കസേരയിൽ ആദ്യമായി അവരിരുന്നു .കസേരയ്ക്കഭിമുഖമായി ഇരുന്ന മേശമേൽ മാഷിന്റെ കറുത്ത കട്ടിക്കണ്ണട ഇരിക്കുന്നു. അരികിലായി ഫൗണ്ടൻ പേനയും. മാഷിനെ കാണാൻ തുടങ്ങിയ നാൾമുതൽ സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന സ്വര്‍ണ്ണനിറത്തിൽ അടപ്പുള്ള മഷിപ്പേന അവർ പതിയെ കയ്യിലെടുത്തു അതിൽ മാഷിന്റെ കൈച്ചൂടുള്ളതായി അവർക്ക് തോന്നി ..

മുറിയിൽ മാഷിന്റെ നീളൻ കയ്യുള്ള വെള്ള ജുബ്ബ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു അടുത്ത് തന്നെ ഊന്നുവടിയും. അവർ പതിയെ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു ആ ജുബ്ബ എടുത്തു നെഞ്ചോടമർത്തി.മാഷിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം.. അവർ അത് പിന്നെയും പിന്നെയും ശ്വസിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു...

തിരിഞ്ഞു കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ മുന്നിലെ ചൂരൽ കസേരയിൽ മാഷ് കിടക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. അവിടെ കിടന്നാണ്‌ മാഷ് തന്നോട് അധികവും സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളത്.സ്കൂൾ മാഷായിരുന്നു ഉണ്ണിയേട്ടന്‍.അദ്ദേഹത്തെ ഞാനും മാഷെ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.തങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം എന്ന പൂവാടിയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെന്ന പൂവുകൾ മൊട്ടിടാതായപ്പോൾ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം മാഷൊരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മരണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയി വന്ന ശേഷം
എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു

" എടോ തനിക്ക് വിഷമമുണ്ടോ നമുക്ക് കുട്ടികൾ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട്...?? "

ഹൃദയം പൊട്ടുന്ന വേദന ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു മാഷത് ചോദിക്കുമ്പോൾ

"ഇല്ലല്ലോ മാഷെ... ദൈവഹിതം ഇതാവും,എനിക്ക് മാഷുണ്ടല്ലോ, ഉണ്ടായിട്ടും ഉപകരിക്കാത്ത മക്കളെ കൊണ്ട് എത്രപേരാ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നത്.."

ഞാനത് പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ നിലാവ് പടർന്നിരുന്നു....

"നമ്മളിൽ ഒരാൾ ഇല്ലാതായാൽ ശേഷിക്കുന്ന ആളെന്ത് ചെയ്യും....???

അദ്ദേഹമൊരിക്കൽ തമാശരൂപേണ ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് "ഞാനും കൂടെ വരും "എന്ന് വാക്കു കൊടുത്തിട്ടും തനിക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ..? ആശ്രയമറ്റവളെ പോലെ ആ പ്രായത്തിലും അവർ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.പതിയെ ഒരു ഉറക്കം കണ്ണിൽ ബാധിച്ചു സുഭദ്ര കട്ടിലിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു ...

ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും സുഭദ്രയെ കാണാത്തതിനാൽ അന്വേഷിച്ചു വന്ന ബന്ധുവിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് മാഷിന്റെ ജുബ്ബയും പുണർന്നു വിളിച്ചിട്ടും ഉണരാത്ത ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണ സുഭദ്രയെയാണ്..

സുഭദ്ര അപ്പോൾ മാഷിന്റെ കൈയും പിടിച്ചു മേഘത്തേരിൽ സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു....
ഇനിയും സ്നേഹിച്ചു മതിവരാത്തവരായി അവര്‍ ഒരുമിച്ചു യാത്ര തുടര്‍ന്നൂ ....!!

Vishnu