Showing posts with label JulyVogt. Show all posts
Showing posts with label JulyVogt. Show all posts

ഇടം

Image may contain: 1 person

കുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഈ പണി നിർത്തി പൊയ്ക്കൂടേ.......
ഈ ചോദ്യം വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചതാണ്.
അദ്ധ്യാപനം എന്നാൽ ഗൗരവവും പത്തു കിലോ ഭാരം തലയിൽ കയറ്റി വച്ച പോലത്തെ നടത്തവും, കൈയിലൊരു വടിയും മേമ്പൊടിക്ക് ഉരുട്ടിയ കണ്ണും, ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ധാരണകൾ തിരുത്താൻ കാരണം ഞാൻ അവരെ പഠിച്ചു.: അവരെ പഠിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തി.
ഒരോ കുഞ്ഞും തുറന്ന പാഠ പുസ്തകമായി മുന്നിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ എൻ്റെ ധാരണകൾ തിരുത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു;
ശ്രമ ബലമായി ഒരദ്ധ്യാപിക എങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു;.
പാഠഭാഗങ്ങൾ മികച്ച തയ്യാറെടുപ്പോടെ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.
അവരെ കേൾക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തി.
അവരെ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.
കഴിയുന്നതും വീടു സന്ദർശനം നടത്തി.
തെറ്റുകൾ വരുത്തുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.
തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ് ബുദ്ധിയുള്ളവരെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു
അവർക്ക് കൂട്ടുകാരിയായി, അമ്മയായി, ഗുരുവായി, ഡോക്ടറായി ::
ഇത്രയുമായപ്പോഴേ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി, കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം,മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി. പഠനത്തിൽ മികവ്;ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ വർദ്ധനവ്.
പോലീസ് ഭാഷയും, മനോഭാവവും കൊണ്ട് കുട്ടികളെ നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിക്കണ്ട.
കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാൻ മാത്രം എന്തൊരു വ്യഗ്രത .
വൈരാഗ്യബുദ്ധിയോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം.
അപമാനിക്കൽ, തരംതാഴ്ത്തി സംസാരിക്കൽ .
നമുക്ക് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല......എന്ന് തിരിച്ചറിയൂ:
കുട്ടികളാരും ചീത്തയായി ജനിക്കുന്നില്ല .
വർഷങ്ങളായി അവർ നേരിട്ട ദുരനുഭവങ്ങളാണ് പല രൂപത്തിൽ പുറത്തു വരുന്നത്.ഇതിന് നാം ഉത്തരം പറഞ്ഞേ മതിയാവൂ.
പിന്നെ മറ്റൊരു കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ.
നിങ്ങളുടെ ക്ലാസുകൾക്കായി കുട്ടികൾ കാത്തിരിക്കാരുണ്ടോ?
ആ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം കാണാറുണ്ടോ?
നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിനായി കൊതിക്കാറുണ്ടോ?പ്രാർത്ഥിക്കാറുണ്ടോ?
നിങ്ങളുടെ സ്വരം കേൾക്കാനായി കാതോർത്തിരിക്കാറുണ്ടോ?
ഒരു പുഞ്ചിരിയെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി നൽകാരുണ്ടോ?
ഉണ്ട് എന്നാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ നല്ലൊരദ്ധ്യാപകനാണ്.
ഏവർക്കും അദ്ധ്യാപക ദിനാശംസകൾ.
ജൂലി വോട്ട്

കേൾക്കണം ആ താരാട്ട്


കേൾക്കണം ആ താരാട്ട് ------ തന്നെ ഒന്ന് സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുക പോലും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഇവർ...... നെഞ്ചോടടുക്കിപ്പിടിച്ച കൈ നിവർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ എൻ്റെ കുഞ്ഞുന്നാളിലെ ഫോട്ടോ .സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെ ഇന്നു വരെ അവർ ചെയ്തിട്ടില്ല. സുഖമില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എവിടെയോ ഒരു വിങ്ങൽ: .. മമ്മാ ::: മമ്മാ-- .. കുലുക്കി വിളിച്ചു.ഒരനക്കവുമില്ല: ബോബി മമ്മ ഈസ് നോ മോർ .വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്യണം. മമ്മക്ക് നമ്മളല്ലേ ഉള്ളൂ . ഭർത്താവിന് അവൾ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുത്തു. പള്ളിയിലേക്കും അയൽക്കാർക്കും വിവരം കൊടുത്തു: വീടൊരുക്കി; അലമാര തുറന്ന് കിടന്നിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും അലമാര തുറന്നിടുന്ന് താൻ കണ്ടിട്ടില്ല. മുന്നിൽ തന്നെ വെഡ്ഡിംഗ് ഗൗൺ, എന്ത് ഭംഗിയാണ് . . മമ്മ സുന്ദരിയായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞ് ധാരാളം കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മോളേ ഒര് വെള്ള ഷീറ്റ് ബാത്ത് ടവൽ എല്ലാം വേണം.ഗൗണിന് താഴെ ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കരുതിയാണ് മമ്മ പോയത് . കൈയിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച ഫോട്ടോ ഒന്നു കൂടെ നിവർത്തി നോക്കി. മമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ. ?സ്നേഹമുള്ള ഒരോർമ്മ പോലും മമ്മയെക്കുറിച്ചില്ല.--==== …° പ്രേമവിവാഹമായിരുന്നു മാഗി മമ്മയുടേത് .എഡ്വിൻ റോസാരിയോ എന്ന എൻ്റെ ഡാഡിയെ കെട്ടുന്നതിനെ പലരും എതിർത്തിരുന്നു . .. . രണ്ടു വെള്ളക്കുതി രകളെ പൂട്ടിയ കുതിരവണ്ടിയിൽ സുന്ദരിമാരായ സഹോദരിമാരോടൊപ്പം വന്നിറങ്ങിയ മാഗിയെ ക്യാപ്റ്റൻ എഡ്വിക്ക് നന്നേ ബോധിച്ചു. പള്ളി മുറ്റത്ത് അന്നുടക്കിയ ആ നാലു കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിവാഹത്തിൽ കലാശിച്ചു. നിറയെ കാശ്.രാജകീയ ജീവിതം.വൈകാതെ ഞാൻ പിറന്നു; ഡാഡിയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള വരവു കുറഞ്ഞു. കപ്പലിൽ നിന്ന് ആളയക്കും. പിന്നീട് അതും നിലച്ചു .വൈകാതെ തന്നെ ആ സത്യം മമ്മ അറിഞ്ഞു. ഡാഡിക്ക് മംഗലാപുരത്ത് മറ്റൊരു ഭാര്യയും മക്കളും. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഡാഡി വന്ന് തൊട്ടിലിൽ കിടന്ന എന്നേയും എടുത്ത് ഒന്നും പറയാതെ പോയി. ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മമ്മ ചിരിച്ചിട്ടേയില്ലത്രേ.മുതിർന്ന ശേഷം ഞാൻ കാണാൻ വന്നപ്പോഴും മമ്മ എന്നെ ഗൗനിച്ചില്ല° എൻ്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്നേഹച്ചിട്ടില്ല.: ഡാഡി കുടിച്ചു കുടിച്ചു മരിച്ചു. ശേഷം ഞാൻ വളർന്നത് കോൺവെൻ്റിൽ ° ജീവിതത്തോട് തോന്നിയ വെറുപ്പാകാം മമ്മക്ക് എന്നോടും തോന്നിയത്: ആ മനുഷൻ്റെ സന്തതിയല്ലേന്ന് കരുതി കാണും. എന്നാലും ഞാൻ എന്തു പിഴച്ചു; കഥകൾ ഞാനറിയുന്നത് ഡാഡിയുടെ മരണശേഷം :.............. പക്ഷേ ഈ ഫോട്ടോ മരണസമയത്ത് മമ്മയുടെ കൈയിൽ; ?????????? . സെമിത്തേരിയിൽ ഒരു പിടി മണ്ണ് വാരി ആ ശരീരത്തിലേക്കിട്ടു മമ്മാ....... കരച്ചിലടക്കാനായില്ല. ഈ ലോകത്ത് തനിക്കവശേഷിച്ച കണ്ണിയും അറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. മണ്ണിൽ രണ്ട് കൈയും കുത്തി അവൾ ഇരുന്നു.തൊട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞായി അവൾ മാറി; ഗോറ്റു സ്ലീപ്പ് മൈ ബേബീ --- ഗോറ്റു സ്ലീപ്പ് മൈ ബേബീ - "..... താരാട്ടുപാട്ടിൻ്റെ അലയടികൾ അവിടെയെങ്ങും ഒഴുകി -- മാഗി മമ്മ അവൾക്ക് താരാട്ടും പാടി - - - - - യാത്രയായി. നന്ദി;ജൂലി വോട്ട്

ചങ്ങായീസ് കൂത്ത്


മിക്ക കല്യാണങ്ങൾക്കും മണവാളൻ ടീം സിൻ്റെ സ്പോൺസേഡ് കലാപരിപാടിയാണിത്. കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ പണം ഉപയോഗിച്ച് സ്വർണ്ണവും കാശുമൊക്കെ സ്ത്രീധനമായി നൽകി മകളെ സുമംഗലിയായി കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ ,പ്രസ്തുത ചടങ്ങിനു ശേഷം ഈ വക കൂത്തിനും സാക്ഷിയാകേണ്ടി വരുന്നു.ഇത് മലബാറിൽ മാത്രമേ കാണാറുള്ളൂ. എല്ലായിടത്തുമില്ല താനും.പുതു ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വയ്ക്കുന്നതിൻ്റെ അമ്പരപ്പും അപരിചിതത്വവും കൂട്ടായുള്ള പാവം നവവധുവാണിവിടെ ബലിയാടാകുന്നത്. കല്യാണം നടന്നാൽ വധുവിൻ്റെ അച്ഛൻ വരൻ്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് മാമൂലായി കുപ്പി ക്ക് കാശ് കൊടുക്കണമത്രേ.ഇത്തരം കൂത്തു കല്യാണങ്ങൾ കണ്ടു പരിചയമില്ലാത്ത തിരുവിതാംകൂറുകാരി വധുവും വീട്ടുകാരും അങ്കലാപ്പിലായി: 

 പൈസ കൊടുക്കേ അതും കൂട്ടുകാർക്ക് .വധുവിൻ്റെ പിതാവാകട്ടെ കീശ കീറിയതിനാലാവും ,നിശബ്ദനായി നിന്നു. വരൻ്റേയും വധുവിൻ്റേയും കല്യാണ മാല കൂട്ടുകാർ തട്ടിയെടുക്കുന്നു. ബൊക്കെയും മാലയും ലക്കുകെട്ട ചങ്ങായീസ് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും എറിയുന്നു. ഇതു കണ്ട വധുവിൻ്റെ അമ്മാവന്മാർക്ക് സഹിച്ചില്ല .സംഗതി ഏറ്റെടുത്തു കോൺട്രയാക്കി. സന്തോഷമായി .വധു ഭാഗം സം ശമനം പാലിക്കണം എന്ന മര്യാദ അവരഞ്ഞ് വേണ്ടയെന്ന് വച്ചു.പെങ്ങളോടുള്ള ചെറിയ കുശുമ്പ് അവരങ്ങ് ഭംഗിയായി തീർത്തു.എല്ലാവരും ഹാപ്പി :ഇവിടെ ജീവിതത്തിലെ ആ സുവർണ്ണ ദിനം മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമാക്കിത്തന്ന ആരോടാണ് ഞാൻ നന്ദി പറയേണ്ടത് ........... ഇത്തരം കൂത്തുകൾക്ക് ഇരയാകേണ്ടി വന്ന് ജീവിതം അവസാനിച്ചവരും അവസാനിപ്പിച്ചവരും ഉണ്ട്. ചുരുക്കം ചില വരന്മാരും .എന്തൊക്കെയായാലും ഈ ചങ്ങായീസ് കേളികൾ അതിരു കടക്കാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ എല്ലാവരോടും താഴ്മയായി അപേക്ഷിക്കുന്നു. വിവാഹം ദിനം മംഗളമായി തീരട്ടെ .
നന്ദി. 
ജൂലി വോട്ട്

മുച്ചക്ര വണ്ടിയും മീനൂട്ടിയും


മീനൂട്ടിയും അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും ഓട്ടോറിക്ഷയും അsങ്ങുന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലോകം .ആ കുഞ്ഞുകുടുംബത്തിൻ്റെ ഏക വരുമാനമാർഗമായിരുന്നു ഈ ഓട്ടോറിക്ഷ.മീനാക്ഷി എന്ന ഏക മകളുടെ പേരാണ് വണ്ടിക്ക്.ശിവദാസൻ്റേയും രജനിയുടേയും ഏകമകളാണ് മീനാക്ഷി. രാവിലെ തന്നെ കുട്ടികളെ പലയിടത്തു നിന്നായി കയറ്റി ശിവദാസൻ സകൂ ളിലെത്തിക്കും.കുട്ടികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഓട്ടോമാമൻ.പതിവുപോലെ അന്നും അയാൾ കുട്ടികളെയെല്ലാം സ്കൂളിലാക്കി, സ്കൂളിനടുത്തെ ആരിവേപ്പിൻ ചുവട്ടിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. നെഞ്ചിനകത്തുനിന്നൊരു കൊളുത്തിപ്പിടുത്തം. ആദ്യമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. സമയം മുന്നോട്ടു പോകുന്തോറും വേദന കൂടുന്നു. എല്ലാവരുടേയും നിർബദ്ധത്തിനു വഴങ്ങി ആശുപത്രിയിൽ പോയി ഇ സി ജി എടുത്തു. കുറച്ച് വേരിയേഷൻസ് ഉണ്ട്.മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് റഫർ ചെയ്‌തു.കിട്ടിയ റിസൽട്ടും കടലാസുകളും മാറ്റിവച്ചു.ഈശ്വരാ ഞാൻ അഡ്മിറ്റായാൽ മീനൂട്ടിയും രജനിയും പാടുപെടും.ലോക പരിചയം ഇല്ലാത്തോളാ. പിന്നെ ൻ്റെ കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ പോക്കും വരവുമൊക്കെ പാടാവും. എന്താ ഇപ്പം ചെയ്യാ? ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ അയാൾ പതിവു ജോലി തുടർന്നു. സന്ധ്യക്ക് വീട്ടിൽ ചെന്ന് കേറിയപ്പം മീനൂട്ടി പഠിക്കുന്നു. കുറച്ചു നേരം അവളെ നോക്കിയിരുന്നു.ൻ്റെ കുട്ടി പഠിച്ച് നല്ല ജോലിയൊക്കെ നേടുന്നത് കാണാൻ കഴിയുമോ.? തോന്നുന്നില്ല. പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാ.നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ സ്കൂളിൽ തന്നെ അവളെ ചേർക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. കത്തിച്ചു വച്ച സന്ധ്യാ വിളക്ക് നോക്കി അയാൾ ഈശ്വരനെ വിളിച്ചു.ൻ്റെ കുട്ടിയെ കാത്തോളണേ ഈശ്വരാ --- ' iഅച്ഛനെന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത് .ആ മോള് പഠിക്കുന്നത് നോക്കിയയാ: കയ്യിൽ കരുതിയ ചൂട് പരിപ്പുവട അയാൾ മകൾക്ക് നൽകി.രജനി അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്.രജനി..... ഇത്തിരി ചൂട് വെള്ളം വേണം, വല്ലാത്ത ക്ഷീണം. ശരി ഏട്ടാ ഇപ്പം തരാ .അന്ന് രാത്രി അയാൾക്ക് ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല. രജനി ക്ഷീണിച്ച് ഉറങ്ങുന്നു. പാവം എന്തിനും എൻ്റെ സഹായം വേണം. ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും ഞാനടുത്തുണ്ടോയെന്ന് തപ്പി നോക്കിയിരിക്കും. ഇരുട്ടിനേയും പുറം ലോകത്തേയും ഭയപ്പാടോടെ കാണുന്നവൾ. ഞാനില്ലാതായാൽ ഇവളെങ്ങനെ ജീവിക്കും?ചികിത്സക്കു പോകാനുള്ള സാമ്പത്തികം ഇന്നില്ല. സ്വന്തം വീടിൻ്റെ ആധാരം അന്യനെ സഹായിക്കാൻ പണയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. മുന്നിൽ ശൂന്യത മാത്രം. കുടു;ബത്തിനു വേണ്ടി ഞാൻ എന്താണ് നേടിയത്. സ്നേഹസമ്പന്നയായ ഭാര്യയും പുന്നാര മകളും ആണ് തൻ്റെ ഏക സമ്പാദ്യം .......... നേരം വെളുത്ത് കുളിയും കഴിഞ്ഞ് രജനിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു ചായ വാങ്ങി കുടിച്ച് ഓട്ടോയുമായി ഇറങ്ങി. പാതി വഴിയിൽ വച്ച് വേദന തുടങ്ങി. മക്കളേ മാമൻ നാളെത്തൊട്ട് ഉണ്ടാവില്ല കേട്ടോ ° ആശുപത്രിയിൽ പോകാനുണ്ട്.വീട്ടിൽ പറയണേ. വേണ്ട മാമാ - ;നാളേയും മാമൻ തന്നെ വന്നാൽ മതി .ആരിവേപ്പിൻ ചുവട്ടിലെത്തി കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കളെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു.. " വൈകുന്നേരം ഞാനുണ്ടാവില്ല .മെഡിക്കൽ കേളേജിൽ പോവാനുണ്ട്." തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ സേവനവാരം നടത്തുന്നു.അയാളുടെ സ്നേഹസമ്പന്നമായ മനസ്സ് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു .. പത്തു മിനിട്ട് സമയം അയാൾ ശുചീകരണ പരിപാടിയിൽ പങ്കു ചേർന്നു. ശേഷം പ്രിയ ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിയിൽ വച്ചു തന്നെ ചെറുതായി വേദനയുണ്ട്. ..... രജനീ .എനിക്ക് തീരെ വയ്യ. നീയെൻ്റെ കൂടെയൊന്ന് വാ.... ആശുപത്രി പോണം: അയാൾ രജനിയുടെ മടിയിൽ കിടന്നു. അയ്യോ.,,, എട്ടാ എന്താ പറ്റിയേ -:- അയാളുടെ ബോധം മറഞ്ഞു തുടങ്ങി° രജനി റോഡിലേക്ക് ഓടി ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു. ഒരു വിധം അയാളെ പൊക്കി ഓട്ടോയിലിരുത്തി -....ശിവദാസൻ ഞരങ്ങലും മൂളലും മാത്രമായി. പിന്നെ വിളിച്ചിട്ടൊന്നും വിളി കേൾക്കുന്നില്ല .രജനിക്ക് ആദിയായി.ആശുപത്രിയിൽ നേരെ കാഷ്വാലിറ്റിയിൽ ,ഡോക്ടർമാരും നഴ്സുമാരും മാറി മാറി നോക്കുന്നു: ... ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ഡോക്ടറേ ഞാനിനി എന്താ ചെയ്യണ്ടേ? ഏത് മരുന്നാവേദന വരുമ്പം കൊടുക്കണ്ടേ? ഡോക്ടർ എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ അവരെ നോക്കി.മീ നാക്ഷിയുടെ സ്കൂളിലെ അധ്യാപിക അവിചാരിതമായി അവിടെയെത്തി. അവരെ കണ്ട യുടനെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.മരിച്ചിട്ടാ ഇവിടെയെത്തിയത് .ഞങ്ങൾക്ക് ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. രജനി കരച്ചിലും വിളിയും തുടങ്ങി.മീ നൂൻ്റെ ടീച്ചറേ ഞാനിനി എന്താ ചെയ്യാ? ഞങ്ങൾക്ക് ഇനി ആരാ ഉള്ളത്:. അവരെ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ അവർ കുഴങ്ങി. നിരാലംബയായ ആ സ്ത്രീയെ സഹായിക്കാൻ ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരും മീനൂൻ്റെ അധ്യാപികമാരും മുന്നിട്ടിറങ്ങി. മീനാക്ഷിയെ വിവരം അറിയിക്കാതെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു, എന്നാൽ അവൾ കരഞ്ഞില്ല. അവളൊന്ന് കരഞ്ഞെങ്കിലെന്ന് എല്ലാവരും ആശിച്ചു. അച്ഛൻ്റെ ചിതയെരിയുമ്പോഴും അവൾ കരഞ്ഞില്ല. ഇനി കരയാൻ പാടില്ല. അമ്മക്ക് താനേ ഉള്ളൂ എന്ന് ആ പതിമൂന്നുകാരി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. എത്ര വേഗമാണവൾ പക്വമതിയായത്.ശിവദാസൻ്റെ വേർപാടോടെ നിശബ്ദമായ ആ വീടിൻ്റെ മുറ്റത്ത് മൂകസാക്ഷിയായി ആ മുച്ചക്ര വണ്ടി ....

By JulyVogt

നാരായണൻ മാഷും മലയാളവും


മലയാളം പരീക്ഷയ്ക്ക് 50 ൽ 18 മാർക്ക് വാങ്ങി ഭംഗിയായി തോറ്റു;
എട്ടാം ക്ലാസിൽ - 2 മാർക്ക് കിട്ടിയാൽ എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ജയിച്ചു എന്നു പറയാം. വ്യാകരണവും വൃത്തവും മാത്രമല്ല മലയാളം മൊത്തമായി എന്നെ പാടുപെടുത്തി, 2 മാർക്ക് കിട്ടിയാൽ നന്നായിരുന്നു; നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയാണ് മലയാളം അധ്യാപകൻ ° ഒന്നു പോയി സോപ്പിട്ട് നോക്കിയാലോ. കിട്ടിയാൽ കിട്ടി.നമ്പൂതിരി മാഷും മറ്റൊരു അധ്യാപകനും മാത്രം ഉള്ളൂ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ പതുക്കെ ചെന്നു. സാറേ എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ജയിച്ചു;മലയാളം മാത്രം? --- .... സാറൊന്ന് നോക്ക് എവിടെയെങ്കിലും കൂട്ടിത്തരാൻ പറ്റുമോ എന്ന് 'പ്ലീസ് സർ;പ്ലീസ് ,ഗോവിന്ദൻ കുട്ടി സർ എൻ്റെ ദയനീയ മുഖം കണ്ട് പറഞ്ഞു.ഈ കുട്ടി പാവാണ് സാറേ .പോട്ടെ രണ്ട് മാർക്ക് ജയിച്ചോട്ടെ. ഞാനെൻ്റെ മുഖം കരയാൻ പാകത്തിലാക്കി.നമ്പൂതിരി മാഷ് ഓട്ടകണ്ണടയിലൂടെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി: ശരി ഇത്തവണ ഞാൻ തരാം - ഇനി കിട്ടൂല കേട്ടോ. എനിക്ക് ലോട്ടറി അടിച്ച സന്തോഷം I ഞാൻ എല്ലാ വിഷയത്തിലും പാസായി. വീട്ടിലും എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം. അത്തവണ 60 ശതമാനം മാർക്ക് നേടിയ കുട്ടികൾക്ക്‌ പഞ്ചായത്ത് വക സമ്മാനവും കിട്ടി; ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് മലയാളം ഡിക്ഷണറി, ഇന്നും എന്നോടൊപ്പം അതുണ്ട്. എനിക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യ സമ്മാനം. അതു വന്ന വഴി തെളിയിച്ചത് നാരായണൻ മാഷും. ഇന്ന് ഞാൻ മലയാളം കഥയും കവിതയും അനായാസം എഴുതുന്നു: കാലത്തിൻ്റെ ഒരോ കളികളേ ------

 ജൂലി വോട്ട്

സ്കൂൾ തുറന്ന ജൂൺ ആദ്യവാരം


ഒന്നാം ക്ലാസിലെ പുതിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണാൻ നല്ല സാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത് അത്യധികം ആവേശത്തോടെ ഞാൻ സ്കൂളിലെത്തി. നിഷ്കളങ്കരായ 66 കുട്ടികൾ ടീച്ചറിനെ കണ്ടു - ഭാഗ്യം ആരും കരയുന്നില്ല. സമാധാനമായി. മുഖം കൂടുതൽ പ്രസന്നമാക്കി വച്ചു, കുഞ്ഞുങ്ങൾ പേടിക്കല്ലല്ലോ;മിഠായി വിതരണം കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വലിയ കരച്ചിൽ. വാട്ട് ഹാപ്പൻഡ്‌ ബാബാ .വൈ ആർ യൂ ക്രയിങ്? എനിക്ക് മിസ്സിനെ പേടിയാ. അമ്മ പറഞ്ഞു മിസ്സ് അടിക്കൂന്ന്. ഞാൻ ആകെ പരുങ്ങലിലായി. അതു ശരിമോളുടെ അമ്മ പറ്റിച്ച പണിയാ ഇതല്ലേ. മിസ്സ് അടിക്കൊന്നു ഇല്ല, മോളു പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ. എൻ്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിനായി കുറച്ചു നേരം മാറ്റിവച്ചു, പേടിപ്പിക്കരുതല്ലോ. മലയാളം കേട്ട് ശീലിച്ച ആ പാവം കുഞ്ഞ്. എൻ്റെ ആംഗലേയ ഭാഷ കേട്ട് പേടിച്ചാലോ. അവളെ ഒരു വിധം സമാധാനത്തിലാക്കി ഓഫീസ് റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു; പോകുന്ന വഴിയേ കണ്ട സഹ അധ്യാപകർ എൻ്റെ സാരിയെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. പട്ടാണല്ലേ? പെണ്ണുങ്ങളുടെ സ്വതസിദ്ധമായ സ്വഭാവം. കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾ ഉടനെ. നോക്ക് ഈ ബ്ലൗസിലങ്ങനെ ചായം ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അത് എൻ്റെ കൈ പൊക്കി എല്ലാരേയും കാണിച്ചു കൊടുത്തു, ;അന്നേരം ആ ടീച്ചര് അനുഭവിച്ച ഒരു സുഖം ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ. നല്ലത് മാത്രം കാണാൻ കണ്ണ് നന്നാവണോ മനസ്സ് നന്നാവണോ,ആവോ?ആദ്യ ദിവസം ജൂൺ ഒന്ന്, ഞാൻ സംശമനം പാലിച്ചു.രണ്ടാം ദിവസവും ഞാൻ ഭംഗിയായി തന്നെ പതിവുപോലെ സ്കൂളിൽ പോയി. കോണിപ്പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ സാരി പൊക്കി പിടിച്ച് ചേറാവാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു °. ഈ സമയം പ്രസ്തുത അധ്യാപികമറ്റൊരാളോടൊപ്പം കോണിപ്പടിക്ക് ചുവട്ടിൽ.ദാ വന്നു കമൻ്റ് .ഒട്ടും മാച്ചല്ലാത്ത പാവാടയാണ് ഇടിരിക്കുന്നതല്ലേ! അതെനിക്ക് പുതിയ അറിവായിരുന്നു ° എൻ്റെ കണ്ണിൽ സാരിയും പാവാടയും നല്ല മാച്ചായിരുന്നു. എൻ്റെ ക്ഷമകെട്ടു° ടീച്ചറേ ഇനി മേലാൽ ഈ വക ഡയലോഗും അടിച്ചോണ്ട് എൻ്റടുത്ത് വരരുത്; എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല ഇത് കേൾക്കാൻ ° വസ്ത്രം എങ്ങനെ ധരിക്കണമെന്ന് ഞാനാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത് ° പിന്നെ ഈ അധ്യാപിക എൻ്റെ മുൻപിൽ വായ തുറന്നിട്ടില്ല.ക്ലാസിലെ വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവക്കാരായ 66 കുട്ടികളെ നോക്കാൻ ഇത്ര പ്രയാസമില്ല. ° ഇത്ത
രം ജന്മങ്ങളെ ഏങ്ങനെ സഹിക്കുമെൻ്റെ ഈശ്വരാ :::.i‌ നല്ലത് മാത്രം കാണാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എൻ്റെ കാലിലെ സ്വർണ്ണക്കൊലുസ് കാണുമായിരുന്നില്ലേ;


--------☺ ജൂലി വോട്ട്

കശുവണ്ടിത്തോട്ടത്തിലെ പ്രണയം


മനോഹരമായ എൺപതുകളിലെ ഒരു പ്രഭാതം. കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരുന്ന തിനിടയിൽ ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ ഇരുപത്തഞ്ചു സെൻ്റ് പുരയിടത്തി നപ്പുരം വിശാലമായ തെങ്ങിൻ തോപ്പും അതിനപ്പുറം പറങ്കിമാവിൽ തോട്ടവുമാണ്. ധൃതിയിൽ കശുവണ്ടി പെറുക്കാൻ കൊട്ടയുമായി ഉടമസ്ഥൻ .ജന്മിയാണേ :നാട്ടിലെ പ്രമാണിയും; ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടു മുകളിലെ പറമ്പിലെ സ്ത്രീയും ധൃതിയിൽ തോട്ടം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു. ജന്മിയുടെ സ്വന്തം കീഴാളരാണ് ° ജാതി പറയുന്നില്ല. ഈ സഞ്ചാരം ദിവസവും തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കശുവണ്ടി കാലം കഴിഞ്ഞ ശേഷവും ഇതിനു വലിയ കുറവൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.. അവിടെയും ഇവിടെയും ചെറിയ സംസാരങ്ങൾ കേട്ടു തുടങ്ങി.ഞാൻ കണ്ട സഞ്ചാരം പറഞ്ഞാൽ അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്നും അടി ഉറപ്പ് ,മിണ്ടാതിരുന്നു' എന്നാലും സംശയം മനസ്സിൽ തന്നെ കിടന്നു. ചക്കി ഇതാണ് കഥാനായികയുടെ പേര് .ഒരിക്കൽ രാത്രി കള്ളൻ കള്ളൻ എന്ന നിലവിളി കേട്ട് ഉണർന്നപ്പോൾ മനസ്സിലായി ചക്കിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നാണെന്ന്; അന്നന്നത്തെ ആഹാരത്തിൻ്റെ വക കഷ്ടപ്പെട്ട് അധ്യാനിച്ചുണ്ടാക്കു ന ഇവരുടെ വീട്ടിൽ കള്ളൻ കയറാനോ, കള്ളൻ ഓടിയ ദിശ വച്ച് എല്ലാവരും എന്തോ മനസ്സിലാക്കിയ പോലെ.പിന്നെ കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് സഞ്ചാരം കുറഞ്ഞു;ഭർത്താവും അഞ്ചാറു മക്കളുമുള്ള ആ സ്ത്രീയ്ക്ക് മേലാളനോടുളളത് ശരിക്കും പ്രണയമായിരിക്കുമോ? അതോ കാമ പൂർത്തീകരണത്തിതുള്ള സഞ്ചാര മോ,..,.. ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം ജന്മിയുടെ ഭാര്യ അയാളെ വിട്ടു പോയി. നടുമുറ്റത്തിരുത്തി മാത്രം ഭക്ഷണം ജോലിക്കാർക്ക് തൽകിയിരുന്ന മേലാളൻ ചക്കിയെ പ്രണയിച്ചത് എങ്ങനെയാണാവോ... ? ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാതെ അടുത്ത കശുവണ്ടി സീസണിലും അവരുടെ സഞ്ചാരം തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു;---- 

ജൂലി വോട്ട്: 
ഇഷ്ടായോ

തന്മാത്ര


ഓർമ്മകൾ ചിതലരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്കെഴുതണം.
 എഴുതി തീർക്കണം. 
ഇല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മകൾ മരിച്ചു പോയാലോ, ? 
നാളെ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ ഞാനാരാണെന്ന് പോലും സ്വയം തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥ? 
ഹോ :: ഭയാനകം. 
എങ്ങനെയാണ് ഇത്തരം അവസ്ഥയിലേക്ക് മനുഷ്യൻ എത്തിപ്പെടുന്നത്.ജീവിതം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന സമ്മർദ്ധമാണോ ?അറിയില്ല. പലപ്പോഴും വീട് പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് ,അതോർമ്മയില്ലാതെ വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുന്നു. ഗ്യാസ് അടുപ്പ് ഉപയോഗത്തിനു ശേഷം അണച്ചോ എന്ന് മറന്നു പോവുന്നു. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ചില പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്.. അപ്പോൾ പിന്നെ.... ഇല്ല കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല എന്ന് സ്വയം മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയൽക്കാരി സുഹൃത്ത് കയറി വരുന്നു. .... മുഖത്ത് വല്ലാത്ത വിഷാദം. എന്ത് പറ്റി ആകെ വല്ലാതിരിക്കുന്നു. ഒന്നും പറയണ്ട അമ്മയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് സഹിക്കുന്നില്ല... ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും..... എന്ന അവസ്ഥയാണ്.അമ്മയ്ക്ക് അൽഷിമേഴ്സ് ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.പത്തെഴുപത് വയസ്സായ സ്ത്രീ. ചിലപ്പോഴൊക്കെ സ്വന്തം മകളെ പോലും തിരിച്ചറിയുനില്ലത്രേ. അവരിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി: എന്ത് പറഞ്ഞാ ശ്വസിപ്പിക്കും. ഞാനാകെ കുഴങ്ങി.കൂടെ ചെന്നു ആ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക്. നല്ല പരിചയമുള്ള എന്നോട് ആരാ ?എവിടുന്നാ? അകത്തേ മുറിയിലേക്ക് ചൂണ്ടി ആ വീട്ടിലേതാണോ എന്ന ചോദ്യവും.? ഞാൻ വെറുതേ തലയാട്ടി. പിന്നെയാ ശ്രദ്ധിച്ചത്. സോഫയുടെ കവറെല്ലാം ചുരുട്ടി ചുരുട്ടി പന്ത് പരുവത്തിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു. കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതെന്തും ചുരുട്ടുന്നു. ഈ രോഗികളുടെ പ്രധാന ജോലിയാണത്രേ ഇത്. സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്നോ ഉറങ്ങണം എന്നോ അവരറിയുന്നില്ല. എത്ര ഭയാനകമായ അവസ്ഥ. എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരാൾ പുറകേ തന്നെ വേണം. കുളിപ്പിക്കാനും ശൗ ച്യ ക്രിയകൾക്കും മറ്റും. ശൈശവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്ന ഈ അവസ്ഥയിൽ ഈ മാതാവിനെ മകൾ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ നീ ആരാണ് എന്ന ചോദ്യം കേട്ട് സങ്കടം പങ്കുവയ്ക്കാനാണ് അവർ എൻ്റടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നത്: അധികനേരം അത് കണ്ടു നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ തിരിച്ചു പോന്നു .ഇത്തരം അവസ്ഥകളിൽ മാതാപിതാക്കളെ വൃദ്ധസദനങ്ങളിൽ തളളിവിടുമ്പോൾ അവരനുഭവിക്കുന്ന യാതന ഈശ്വരാ-... 
എനിക്കോർക്കാൻ കൂടി വയ്യ!

നിശബ്ദതയുടെ താഴ്വാരത്തിലൂടെ


കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി മനസ്സിനെ അലട്ടിയ വിഷാദത്തിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടാൻ ആത്മീയതയുടെ വഴിയിലേക്ക് തിരിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. ധ്യാനത്തിനും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുമായി സ്വസ്ഥമായ ഒരു സ്ഥലം തന്നെ വേണം. എവിടേക്ക് പോകാം എന്ന് സുഹൃത്തുക്കളുമായി ആലോചിച്ചപ്പോൾ അട്ടപ്പാടി വനമേഖലയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സെഹിയോൻ ആശ്രമമാണ് ഉചിതമെന്ന് തോന്നി.കാടിൻ്റെ സൗന്ദര്യം നുകർന്നു കൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്യാനായാൽ - - - - - - ഹോ ---- ആ കാനന സൗന്ദര്യം സ്വപ്നം കണ്ടു, കൊണ്ട് പുലർച്ചെ 3 മണിക്ക് ഉണർന്നു.നാല് മണിക്ക് എൻ്റെ പ്രിയ ആക്ടീവ സ്കൂട്ടറിനെ ഒന്നു മിനുക്കി ഫ്ലാറ്റിൻ്റെ ഗേറ്റിന് മുൻവശമെത്തിയപ്പോൾ ,സുഹൃത്തുക്കൾ രണ്ടു സ്കൂട്ടറുകളിലായി ഗേറ്റിനു പുറത്ത്.പുലർകാല നിശബ്ദതയിൽ നഗരമധ്യത്തിലൂടെയുള്ള ആ സ്കൂട്ടർ സവാരി രസകരമായിരുന്നു.. രാത്രി കാലത്ത് ട്രാഫിക്ക് നിയമങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന തെറ്റായ ധാരണയിൽ വൺവേ തെറ്റിച്ച് കേറി. മുന്നിലതാ പോലീസ് രാത്രി കാലപട്രോളിംങിൽ. ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു നിന്നു കൊണ്ടു തന്നെ അവർ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് ഹോൺ തന്നു .ഒന്നും നോക്കിയില്ല. നേരെ വലതു വശത്തു കണ്ട ഊടുവഴിയിലേക്ക് മുന്നിലെ ആൾവണ്ടി തിരിച്ചു.പുറകേ ഞങ്ങളും. വിജനമായ ആ വഴിയിലൂടെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് ബസ്റ്റാൻഡ്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.റോഡിന് നടുവിലൂടെ വിശാലമായി വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിനിടയിൽ വെറുതെയൊന്ന് വലതു വശത്തെ ഗ്ലാസിലേക്ക് നോക്കി. പുറകേ യൊരു ബൈക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. വണ്ടി ഇടതു വശം കേറ്റിയോടിച്ചു. പാട്ടു പാടി ഒച്ചവച്ചു പോകുന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. ഏകദേശം പതിനാല് പതിനഞ്ചു വയസ്സു പ്രായമുളള മൂന്നു പയ്യന്മാർ. ഈ നേരത്ത് ഇങ്ങനെ പറക്കണമെങ്കിൽ അവർ സുബോധത്തിലല്ല. പോരാത്തതിന് അവർ കടന്നു പോയ കാറ്റിനു പോലും മദ്യത്തിൻ്റെ ഗന്ധം. എൻ്റെ മകൻ്റെ പ്രായത്തിലുള്ള മക്കൾ. എൻ്റെ അമ്മമനസ്സിനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയാണ് അവർ കടന്നു പോയത്. പാർക്കിംങ് ഏരിയയിൽ വണ്ടി കയറ്റി നേരെ പാലക്കാട് ,മണ്ണാർക്കാട് ബസ്സിൽ കയറി ഇരുന്നു. കൃത്യം നാലേമുക്കാലോടെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. മണ്ണാർക്കാട് ലക്ഷ്യമാക്കി വാഹനം കുതിച്ചു. യാത്രയിലുടനീളം മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. ഏഴരയോടെ മണ്ണാർക്കാട് എത്തിച്ചേർന്നു.പ്രാതൽ കഴിച്ചതിനു ശേഷം ആനക്കട്ടി, താവളം വഴി പോകുന്ന ബസ്സിൽ കയറി: പത്തു മിനിട്ട് യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ചുരം കയറൽ ആരംഭിച്ചു. റോഡിന് ഇരുവശവും വൻ മരങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കൊടും കാടും,പാറക്കൂട്ടക്കളും. ചെറിയ വെള്ളച്ചാലുകളും കാണാം ചിലയിടങ്ങളിൽ .വിവിധ തരത്തിലുള്ള കാട്ടുപൂക്കളുടെ സൗന്ദര്യം നുകർന്നു കൊണ്ട് മുപ്പത്തിയേഴ് ഹെയർ പിൻ വളവുകൾ കയറി മുകളിലെത്തി. ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് താവളം സെഹിയോൻ ആശ്രമത്തിലെത്തി. ധ്യാനവും പ്രാർത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ് സ്വസ്ഥമായ മനസ്സുമായി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ ചുരം ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭവാനിപ്പുഴ നിശബ്ദമായി ഒഴുകുന്നു. കാടിനകത്തെ ജീവ ജാലങ്ങൾക്ക് കാവലായി. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച് കിഴക്കോട്ടൊഴുകുന്ന ഏക പുഴയാണത്രേ ഭവാനി. പുഴയിലൊന്നിറങ്ങണം എന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നടന്നില്ല. എങ്കിലും ഡ്രൈവർ ചേട്ടൻ വഴിയിൽ കണ്ടതെല്ലാം വിശദീകരിച്ചു തന്നു. നല്ല കാഴ്ചകൾ ആവോളം ആസ്വദിക്കാൻ വഴിയിലെല്ലാം ഓട്ടോ നിർത്തി തന്നു .കൊത്തിവച്ച പോലെയുളള കൂറ്റൻ പാറകണ്ട്‌ അന്തം വിട്ടു നിന്ന ഞങ്ങളോട് ,അതിനു മുകളിൽ നിന്ന് രണ്ടു പേർ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്ത കഥ പറഞ്ഞു: മലമുകളിലെത്തണമെങ്കിൽ ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡിൻ്റേ യോ ആദിവാസികളുടേയോ സഹായം വേണം; കാരണം കടുവയും സിംഹവും ഒഴിച്ച് മറ്റെല്ലാ വന്യമൃഗങ്ങളും കാട്ടിലുണ്ട്‌. പക്ഷേ ഞാനന്നേരം ആലോചിച്ചത് മരിക്കാൻ അവരെന്തിനാ മല തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. വന്യ സൗന്ദര്യം അവരെ മാടി വിളിച്ചതോ...... അതോ ........ പ്രകൃതിയുടെ ആ മനോഹര ദൃശ്യം ആസ്വദിച്ചിട്ടാവാം പരലോക യാത്ര എന്നായിരിക്കാം. പിന്നെയും താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ വാനരസംഘം. പൂർവികർ എന്നാരോ പറയുന്നവർക്കൊപ്പം കുറച്ച് പടമെടുപ്പും നടത്തി. ചുരം ഇറങ്ങൽ പിന്നേയും താഴേക്ക്. ഡ്രൈവർ ചേട്ടൻ കഥ തുടർന്നു..... വെളുപ്പിനേ പാൽ വാങ്ങാൻ മക്കൾക്കൊപ്പം പോയ അമ്മയെ കാട്ടാന ചവിട്ടിക്കൊന്ന കഥ. ...... നേരം പുലർന്ന് വരുന്നതേ ഉള്ളൂ. വിശന്ന് കരയുന്ന മക്കളേയും കൂട്ടി ആ അമ്മ പാൽക്കാരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്. റോഡിന് ഒരു വശം കൂറ്റൻ മരങ്ങൾ. ഇരുട്ടിൽ മരത്തിനു മറവിൽ നിന്ന ആനയെ ആ സാധു സ്ത്രീ കണ്ടില്ല.ലക്ഷ്യം വച്ച് മുന്നോട്ട് വന്ന ആ പിടിയാന ,ആ സ്ത്രീയെ ചവിട്ടി തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കിക്കളഞ്ഞു. പേടിച്ചരണ്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഭയന്നു വിറച്ച് അവർ ഓടി. അവൾ പ്രതികാരദാഹിയായി മാറിയതിനു പിന്നിൽ ഒരു കഥയുണ്ട്. അവളുടെ കുട്ടിക്കൊമ്പൻ ആയിടക്ക് ഒരു അപകടത്തിൽ പെട്ടു .കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാനാവാതെ ആനക്കൂട്ടം മSങ്ങി. നാട്ടുജാതികൾ കുട്ടിക്കൊമ്പനെ പൊക്കിയെടുത്ത് മൃഗശാലക്ക് കൈമാറി. കുഞ്ഞിനെ അനേഷിച്ചു വന്ന ആനക്കൂട്ടം ദിവസവും കാടിറങ്ങി. ഇതൊന്നുമറിയാതെയാണ് ആ അമ്മ ഗജവീരനു മുമ്പിൽ പെട്ടത്.കുട്ടിക്കൊമ്പനെ തിരിച്ചു കാട്ടിൽ വിടാൻ കളക്ടർ ഉത്തരവിറക്കി. എന്നാൽ വീഴ്ച്ചയിൽ പരുക്കു പറ്റിയ കുട്ടിക്കൊമ്പൻ മൃഗശാലയിൽ വച്ച് ചത്തു. ഇവിടെ ആരാണ് തെറ്റുകാർ? കാട്ടുമൃഗങ്ങളോ, നാട്ടുമൃഗങ്ങളോ? നാമിനിയും എന്തെല്ലാമോ പഠിക്കാനിരിക്കുന്നു .ചുരമിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കഥയും അവസാനിച്ചു.തിരിച്ച് കോഴിക്കോട് ബസ്സിൽ കയറി യാത്രയുടെ മധുര സ്മരണകൾ അയവിറക്കി മടക്കം.ആ നിശബ്ദതയുടെ താഴ് വാരം എന്നെ വീണ്ടും മാടി വിളിക്കുന്നതു പോലെ. വേണം ഇനിയുമൊരു യാത്ര... ........

By JulyVogt

ഈയാംപാറ്റകൾ



നിങ്ങൾക്കെന്നെ അറിയാമോ
ഞാൻ വാസന്തി
എന്റെ അമ്മയുടെ ചിന്നൂട്ടി....
ഞാൻ ജനിച്ച തീയതിയോ ദിവസമോ എനിക്കറിയില്ല.. വയസ്സു ചോദിച്ചാലും ഒരു പിടിയും ഇല്ല...
റെയിൽവേ പാളത്തിന്നടിയിലാണ് കുറെക്കാലമായി താമസം
വീടില്ലാ നാടില്ലാ നാടോടി.
എന്നാൽ എനിക്കെല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു... കഴിഞ്ഞ ദിവസം നാടെങ്ങും ശിശുദിനം ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ എന്നെപ്പോലുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളേക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ആലോചിച്ചോ...? എന്നാൽ അന്നു കുറച്ചാളുകൾ റെയിൽവേസ്റ്റേഷൻ പരിസരത്ത് വന്നു നല്ല ബിരിയാണി തന്നു..
കുറെക്കാലത്തിനു ശേഷം നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചു... അമ്മമാരുടെ കൈയിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഐസ്ക്രീം നുണയുന്നു. എനിക്കും കൊതിയായി നാവിൽ വെള്ളമൂറുന്നു... കുറച്ചുനിലത്തു വീണിരുന്നെങ്കിൽ; ഒന്നു നക്കി നോക്കാമായിരുന്നു.. അമ്മയുടെ സ്നേഹപരിലാളനങ്ങളേറ്റു വാങ്ങി ആ കുഞ്ഞെന്നെ നോക്കിചിരിച്ചു.. എന്നിട്ട് ആ ഐസ്ക്രീം എന്റെ നേരെ നീട്ടി... ഞാൻ തലയാട്ടി വേണ്ടയെന്നു പറഞ്ഞു.. ബിരിയാണി തന്ന മാമൻമാർ പിന്നെ ഐസ്ക്രീം ആയി വരുന്നു.....
എനിക്കതിയായ സന്തോഷമായി. അപ്പോൾ ഇവരാണ് എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഐസ്ക്രീം കൊടുത്തത്. ഞാൻ നന്ദിപൂർവ്വം മാമൻമാരുടെ മുഖത്തെയ്ക്കു നോക്കി...
എന്റെ അമ്മേ അച്ഛാ നിങ്ങൾ ഇപ്പോ എവിടെയാണ്. അമ്മേടെ ചിന്നുട്ടി ഇവിടെ കോഴിക്കൊട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവരുടെ മുഖം എനിക്കു വ്യക്തമായി ഒാർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് നല്ല തണുപ്പുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് അവരുടെ കൂടെ യാത്ര പോയത് മാത്രം ഒാർമ്മയുണ്ട് ... പിന്നെയെല്ലാം അവ്യക്തമായ ചിത്രങ്ങളാണ്. കുറെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ യാത്രകൾ.. പിന്നെ എത്തിപ്പെട്ടത് ഇപ്പോളത്തെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അടുത്താണ്. അന്തിയോളം തെണ്ടൽ പിന്നെ രണ്ടുപേരും കുടിച്ചു ലെക്കു കെടും. എന്റെ വരുമാനം കുറഞ്ഞാൽ അത്താഴപ്പട്ടിണിയും തല്ലും ബാക്കി..
നേരം ഇരുട്ടാവാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന കാമവെറിയൻമാരിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ പിന്നെ ഞാൻ ഒളിച്ചുകളി നടത്താറാണു പതിവ് . നന്നായി ഉറങ്ങിയ കാലം മറന്നു... പകൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ കിടന്നുറങ്ങിപ്പോകുന്നതിനാൽ ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾ അതിൽ കയറി അടുത്ത സ്റ്റേഷൻ വരെയുള്ള പോക്കും പിച്ച തെണ്ടലും നടക്കുന്നതു ചുരുക്കം മാത്രം.. അതുകൊണ്ടു തന്നെ തല്ലും തെറിയും മിച്ചം... ഇന്നാളൊരു ദിവസം വിശക്കുന്നെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയെന്നു പറയുന്ന ആ സ്ത്രീ എന്റെമേലേ ചൂടുവെള്ളം കോരി ഒഴിച്ചു... എന്റെ അമ്മ ആരുന്നേൽ എന്നെ മടിയിലിരുത്തി ചോറു വാരിതന്നെനെ.... ഈ കോഴിക്കോടു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ആണെന്റെ വീട് .. ഒരോ ട്രെയിനുകളും കടന്നു പോകുമ്പോൾ ഞാനെന്റെ അമ്മയെ തിരയും... അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ എന്നെ കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകുമോ.. ആവോ.. പോലീസു മാമൻമാരുമായി ഞാൻ വലിയ കൂട്ടാണു..
ഈ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്ത് താമസമാക്കിയതിനു ശേഷം ഞാൻ ഒരു പിടിച്ചു പറിയും നടത്തിയിട്ടില്ല. ഒരിക്കൽ കുറേ ദൂരെ ഒരു സ്ഥലത്ത് താമസിക്കുമ്പോൾ ഞാനൊരു പ്രായമായ സ്ത്രീയുടെ പഴ്സ് തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്തു. അവരുടെ നിലവിളി ഇപ്പോഴും എന്റെ ചെവിയിൽ കേൾക്കാം. അതോടെ ഞാനാപ്പണി നിർത്തി. അതിനു ശിക്ഷയായി ആ സ്ത്രീ എന്റെ നീളമുള്ള മുടി വെട്ടിക്കളഞ്ഞു. നന്നായൊന്നു കുളിക്കാനും നല്ല വസ്ത്രമിടാനും എനിക്കുമാഗ്രഹമുണ്ട്....
നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ട്രെയിനിലാണെന്റെ കുളി.. എന്നിട്ടെന്താ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം തന്നെ പിന്നെയും ഉടുക്കണം. എന്നാലുമെനിക്കു നല്ല നിറമുണ്ട് കേട്ടോ... എനിക്കെത്ര വയസായെന്നു ആരെങ്കിലുമൊന്നു പറഞ്ഞു തരുമോ.. ഞാനാരോടാണു ചോദിക്കുക. എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും എന്നു പറയുന്നവർ കാക്കക്കറുപ്പാണ്. ഞാനവരുടെ മകൾ അല്ലായെന്നു ആർക്കും മനസ്സിൽ ആകും.. എന്നിട്ടും എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ആരും തന്നെ വന്നില്ല.. ഞാനിനി എത്രകാലം ഇവരുടെ കൂടെ ജീവിക്കും...
ഇന്നലെ വന്ന കൊമ്പൻ മീശക്കാരൻ ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തിലുള്ള ആളുകളുമായി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... മീശ പിരിച്ച് അയാളെന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ സംസാരം എന്നെക്കുറിച്ചാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി... പലരേയും പോലെ എന്റെ ജീവിതവും അവസാനിക്കുമോ... വിലപേശൽ തകൃതിയായി നടത്തി അയാൾ പോയി... അയാളുടെ അടുത്ത വരവു വരെ ഉള്ളൂ എന്റെ ജീവിതം.. കിങ്ങിണി എന്നുപേരുള്ള ഒരഞ്ചു വയസ്സുകാരിയെ.. ഈ അടുത്ത് ആരോ വന്നു കൊണ്ടു പോയി.. പോകുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി കുറെ കരഞ്ഞു . എനിക്കെന്തു ചെയ്യാനാകും. രാത്രികളിൽ പോലീസുകാരുടെ കൺവെട്ടത്ത് ഇരിക്കുന്നതിനാലാണ്... ഞാനിത്രയും കാലം ജീവനോടെ ഇരുന്നത്... പക്ഷേയെത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചിരിക്കും... എങ്ങോട്ടു പോയാലാണ് ഒരു രക്ഷ... ഒരു പിടിയും ഇല്ല. കിങ്ങിണിയെ വിറ്റ കാശുമായി അവർ നന്നായി ആഘോഷിച്ചു.. ആണും പെണ്ണും കുടിച്ചു മദിച്ചു. എനിക്കിപ്പോൾ അനിയനോ അനിയത്തിയോ ഒക്കെ കാണും... അവരെല്ലാം എത്ര സന്തോഷത്തൊടെ ആയിരിക്കും കഴിയുന്നത്.... എനിക്കവരെ കാണാൻ സാധിക്കുമോ... അവർക്കറിയുമോ ഇങ്ങനെ ഒരു സഹോദരി ഉണ്ടെന്നു... എന്റെ അച്ഛൻ നല്ല ഉയരം ഉള്ള മനുഷ്യനാണ്. അമ്മയ്ക്കു നല്ല നീളമുള്ള മുടിയും. മുഖം വ്യകതമായി ഒാർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.. ആരെങ്കിലും എന്നെ രക്ഷിക്കുമോ. ഇവർ എന്നെ വലിയ വില കൊടുത്ത് വിൽക്കാനാണു കൊണ്ടു നടക്കുന്നത്. പല നാടോടി സംഘങ്ങളിലും എന്റെയത്ര വളർച്ചയുള്ള പെൺകുട്ടികളെ കാണാറേയില്ല... നേരം ഇരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോളേയ്ക്കും പലരും അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നു.. ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എവിടെയ്ക്കാണു പോകുന്നത്. എന്നെപ്പോലെ പലയിടത്തു നിന്നും തട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന യാതനകൾ ചില്ലറയല്ല. കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്ത ഇവർ ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകൾ അനുഭവിക്കാൻ ഞങ്ങൾ എന്തു തെറ്റാണു ചെയ്തത് .. ഇതൊക്കെ ഞാൻ എങ്ങെനെ എഴുതിയെന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടാവും... എനിക്കു എഴുതാൻ അറിയില്ല... കുറച്ചൊക്കെ മലയാളം അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കും.... പറയാനും അറിയാം... ഇന്നൊരു ചേട്ടൻ എന്നെ കാണാൻ വന്നൂ... നാലാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലിരുന്ന് ആ ചേട്ടൻ എന്നോടു കുറേ സംസാരിച്ചു.. ഇതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞ എന്റെ കഥയാണ്. ചേട്ടൻ പത്രത്തീന്നാണെന്നാ പറഞ്ഞത്. അച്ഛനേയും അമ്മയേയും കണ്ടുപിടിക്കാൻ സഹായിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു.. എന്റെ കുറേ പടവും എടുത്തു.... അടുത്ത ശിശുദിനത്തിനു മുമ്പെങ്കിലും എനിക്കു ചിന്നൂട്ടിന്നു വിളി കേൾക്കാൻ പറ്റുമോ... 

കഴിഞ്ഞ നവംബർ മാസത്തിൽ ആകാശവാണി കോഴിക്കോട് നിലയം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്ത എൻ്റെ കഥ

By: 
July Vogt

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo