Showing posts with label GouriParvathy. Show all posts
Showing posts with label GouriParvathy. Show all posts

മുന്‍ജന്മ പുണ്യമാണ്

'' അവളിത് മനപ്പൂര്‍വ്വം ചെയ്തതാ ... എനിക്കൊറപ്പാ ''
ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജ്ജ് ആയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ബില്ലുകള്‍ ഓരോന്നായ് നോക്കുകയായിരുന്ന അരുണ്‍ അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് കാതോര്‍ത്തു
'' ആ കുട്ടീനെ അവള് വേണംന്ന് വച്ച് തന്ന്യാ ഇല്യാതാക്കീത് ... പ്രസവിച്ചാ സൗന്ദര്യം ഇല്യാണ്ടാവും ലോ ... അല്ലെ ...
എന്തിനാ അവളെ പറയണത് ... അവള് എന്ത് കാണിച്ച് കൂട്ട്യാലും അവനൊരക്ഷരം മിണ്ടില്യ ...അവള് പറയുന്നതാണല്ലോ അവനിപ്പോ വേദവാക്യം ... അച്ചിക്കോന്തന്‍ ''
അമ്മ അടക്കി പിടിച്ച തന്‍റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം മുഴുവനും സന്ദര്‍ഭം കിട്ടിയപ്പോള്‍ പുറത്ത് കാണിക്കുകയാണെന്ന് അരുണ്‍ ന് മനസിലായി
'' അവള്‍ക്കറിയാം അവള്‍ടെ വേഷംകെട്ട് ഇവിടെ നടക്കുംന്ന് ... എന്ത് ചെയ്താലും സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത് കൂടെ നില്‍ക്കാന്‍ ഏട്ടനുണ്ടല്ലോ ...
അതിന്‍റെ അഹങ്കാരാ അവള്‍ക്ക് ... അതന്നെ ''
പെങ്ങള്‍ ... ഭാമയാണ് അത് പറഞ്ഞത്
എല്ലാം കാതോര്‍ത്ത് കേട്ട് നിന്ന അരുണ്‍ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി ... ചാരുവിനെ .... കട്ടിലില്‍ ഇരിക്കുകയാണ് അവള്‍
തേങ്ങല്‍ പുറത്ത് വരാതിരിക്കാന്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കടിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു ... കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞ് തൂവുന്നുണ്ട് ...
അരുണ്‍ ജനലഴികളിലൂടെ നിന്നിടത്ത് നിന്ന് തന്നെ ഒന്ന് തല നീട്ടി നോക്കി
അമ്മയും ഭാമയും മാറിമാറി പറയുന്നുണ്ട് ...
ചാരുവിന്‍റെ കുറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി
ഇറയത്തെ കസേരയില്‍ എല്ലാം കേട്ടിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നു തന്‍റെ അച്ഛന്‍
ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയോട് ചേര്‍ന്ന് തലയും താഴ്ത്തി പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട് ചാരുവിന്‍റെ അച്ഛന്‍ ...
ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജ്ജ് ആയപ്പോള്‍ മകളെ കൊണ്ട് വിടാന്‍ കൂടെ പോന്നതാണ് ആ പാവം
മകള്‍ വലത് കാല്‍ വച്ച് കയറി വന്ന വീട് ...
ഇനിയുള്ള കാലം അവള്‍ ജീവിച്ച് തീര്‍ക്കേണ്ടത് ഇവിടെയാണ് ... അത്കൊണ്ട് ഈ വീട്ടിലുള്ളവര്‍ പറയുന്നതെന്തും കേട്ട് നില്‍ക്കാന്‍ താന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥനാണ് എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു ചാരുവിന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ നില്‍പ്
ചാരുവും താനുമായുള്ള വിവാഹം ... വീട്ടുകാര്‍ തമ്മില്‍ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചത് തന്നെയായിരുന്നു ...
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ നാളുകളിലൊന്നും വല്യ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നില്ല
പക്ഷെ .... മകന്‍ ' തന്നേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് ' എന്ന് അമ്മ ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയിടത്ത് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു .... അമ്മയെ പറഞ്ഞ് തിരിപ്പിക്കാനായ് ഭാമയും
പക്ഷെ .... അമ്മയോ ഭാമയോ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ചാരു തിരിച്ചൊന്നും പറയുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല ...
എന്തിന് .... തന്നോട് പോലും അവരെ കുറിച്ച് അവളൊന്നും പറയാറില്ല
ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും അങ്ങനെ നീങ്ങുന്നതിനിടയിലാണ് ചാരു ഗര്‍ഭിണി ആയത് ..
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളില്‍ ഗര്‍ഭിണിയായത് എന്ത്കൊണ്ടോ ചാരുവിന് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല
'' അരുണേട്ടാ .... ഇത്രേം പെട്ടന്ന് നമുക്കൊരു കുഞ്ഞു വേണോ ''
ഒരല്‍പം അനിഷ്ടത്തോടെ അവള്‍ ചോദിച്ചു
'' വേണം ... ഇപ്പോ ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായാല്‍ എന്താ കുഴപ്പം .... നോക്ക് ചാരൂ ... സന്താനഭാഗ്യം ദൈവം എല്ലാര്‍ക്കും കൊടുക്കണ ഒന്നല്ലാട്ടോ ... ദൈവം തന്നതിനെ വേണ്ടെന്ന് പറയാനുള്ള യോഗ്യത നമുക്കില്ല .... ആണായാലും പെണ്ണായാലും രണ്ട് കൈയ്യും നീട്ടി അങ്ങട് സ്വീകരിക്കാ ... ''
അന്ന് താനവളോട് പറഞ്ഞു ....
പതിയെ പതിയെ ഏതൊരു സ്ത്രീയേയും പോലെ തന്‍റെ വയറ്റില്‍ കുരുത്ത ജീവനെ അവളും നെഞ്ചിലേറ്റി ....
പക്ഷേ .... വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു ....
ദൈവം തന്നത് ദൈവം തന്നെ തിരിച്ചെടുത്തു
ചാരുവിന്‍റെ അശ്രദ്ധയാണ് കുഞ്ഞ് നഷ്ടപെടാന്‍ കാരണമെന്ന് അമ്മയുടെ കുറ്റം ചാര്‍ത്തല്‍ ...
അവളുടെ ഇഷ്ടക്കേട് അമ്മ എങ്ങിനേയോ അറിഞ്ഞിരുന്നു .... കുഞ്ഞിനെയവള്‍ മന:പൂര്‍വ്വം ഇല്ലാതാക്കിയതാണ് എന്നാണ് അമ്മ വിശ്വസിക്കുന്നത്
അമ്മയുടേയും ഭാമയുടേയും ശബ്ദം ഉമ്മറത്ത് നിന്നും പിന്നേയും ഉയര്‍ന്ന് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്
അരുണ്‍ ബില്ലുകളെല്ലാം ഒന്ന്കൂടി നോക്കി തിരികെ കവറില്‍ തന്നെ വച്ചു ... പിന്നെ മുറിയില്‍ നിന്നും നേരെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു
'' ഭാമേ .... നിന്‍റെ കുട്ട്യോള് എപ്പഴാ
സ്കൂള് വിട്ട് വര്വാ ''
അരുണ്‍ ഭാമയുടെ മുന്നില്‍ വന്ന് നിന്ന് ചോദിച്ചു
'' അവര് വരുമ്പോ നാല്മണി കഴിയും ഏട്ടാ ...
ന്തേ ... ''
'' നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് .... വേഗം പോയി കുട്ട്യോള് വരുമ്പോഴേക്കും അവര്‍ക്കിഷ്ടള്ളത് എന്താണെന്ന് വച്ചാ ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്ക് ....
ഉം ... വേഗം പൊയ്ക്കോ .... ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങള് നോക്കാന്‍ ഞാന് ണ്ട് ''
'' ഏട്ടനെന്താ എന്നെ ഇറക്കി വിട്വാ '' ഭാമയുടെ സ്വരത്തില്‍ ദേഷ്യം കലര്‍ന്നിരുന്നു
'' ഇറക്കി വിടല്ല ... മേലില്‍ ഇവിടെ വന്ന് ആവശ്യല്യാത്ത കാര്യങ്ങളില്‍ തലയിട്ട് അമ്മയെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് കുത്തി തിരുപ്പിച്ചാ ...
അടിച്ച് നിന്‍റെ കരണം ഞാന്‍ പൊകയ്ക്കും ...
പറഞ്ഞേക്കാം ''
അരുണ്‍ ചൂണ്ട് വിരല്‍ ആട്ടി കൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ ഭാമയോട് പറഞ്ഞു
'' അപ്പോ എനിക്കീ വീട്ടില് ഒരവകാശോം ഇല്യേ ..
ഞാനൊന്നും പറയാന്‍ പാടില്യേ ഇവിടെ ''
ഭാമയ്ക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നു
'' നിന്നെ കെട്ടിച്ച് കൊടുത്ത ഒരു വീടില്യേ ...
നീ പോയി ആദ്യം അവിടത്തെ കാര്യങ്ങള് നോക്ക് ..
എന്നിട്ടാവാം ഇവിടെ വന്ന്ള്ള കാര്യന്വേഷണം ...
പിന്നെ നിനക്കിവിടെ ഇള്ള അവകാശം ...
നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ... പോവുമ്പോ കൂടെ അച്ഛനേം അമ്മേനേം കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ ...
അവരില്‍ നിന്നേക്കാള്‍ അവകാശം എനിക്കാണെന്ന് എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നോ ...
അന്നവരെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന് ആക്കിയാല്‍ മതി ... എന്തേയ് ...''
അരുണ്‍ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ ഭാമയെ നോക്കി
'' ഹും '' അരുണിനെ ദേഷ്യത്തില്‍ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് അവളകത്തേക്ക് പാഞ്ഞ് പോയി ...
നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ഹാന്‍റ്ബാഗും തോളില്‍ ഇട്ട് അവള്‍ പുറത്തിറങ്ങി
''ഞാന്‍ പോവാ അമ്മേ .. '' എന്നും പറഞ്ഞ് അവള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി
'' എന്‍റെ ഏട്ടന്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു പെണ്‍കോന്തന്‍ ആവുംന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും
ഞാന്‍ കരുതീല്യ ''
നടക്കുന്നതിനടയില്‍ അവള്‍ പിറുപിറുത്തു
'' നീ ആദ്യം അളിയനെ നിന്‍റെ സാരിത്തൂമ്പീന്ന് അഴിച്ച് വിട് .... എന്നിട് മതി എന്നെ പെണ്‍കോന്തനെന്ന് വിളിക്കുന്നത് ''
അരുണ്‍ അവള്‍ കേള്‍ക്കാനായി
ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു
എല്ലാം കേട്ട് നിന്ന തന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിയുന്നത് അരുണ്‍ കണ്ടു
'' നീയെന്തിനാ ഇപ്പോ അവളെ വിഷമിപ്പിച്ചത് ...
അവള് എന്ത് തെറ്റാ പറഞ്ഞത് ''
മകള്‍ വേദനിച്ചത് ഇഷ്ടപെടാതെ ആ അമ്മ മകന് നേരെ തിരിഞ്ഞു
'' അമ്മ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബഹളം വയ്ക്കുന്നത് ..
ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇനി കുട്ട്യോള് ഇണ്ടാവില്യ എന്നെങ്ങാനും ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞോ ... ഇല്ലല്ലോ ...
ദൈവം തന്നത് ദൈവം തിരിച്ചെടുത്തു ...
അങ്ങനെ കരുത്യാ പോരെ ... അമ്മേ ''
'' നീ മിണ്ടരുത് .... നീ അല്ലെങ്കിലും അവള്‍ടെ ഭാഗത്തേ നില്‍ക്കൂ ... കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞോട് കൂടി നിനക്ക് അവളെ മാത്രല്ലെ വേണ്ടു ... അച്ഛനും അമ്മേം വേണ്ട .... കൂടപ്പിറപ്പും വേണ്ട ...
നീ അവള്‍ടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി തന്നെ നടന്നോ ''
കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് കൊണ്ട് അരുണിനോട് അവര്‍ പറഞ്ഞു
'' അതെ .... ഞാനവളുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി തന്ന്യാ നടക്കണത് .... ഞാന്‍ താലി കെട്ടിയ പെണ്ണിന്‍റെ സാരിത്തുമ്പില്‍ അല്ലെ തൂങ്ങി നടക്കണത് .... അല്ലാതെ നാട്ടിലുള്ള കണ്ട പെണ്ണുങ്ങളുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ ഒന്നുമല്ലല്ലോ ...
ഞാനതങ്ങ് സഹിച്ചു ''
അമ്മയോട് കൂടുതല്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ അധികമാവുകയെ ഉള്ളു എന്ന് മനസിലാക്കിയ അരുണ്‍ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു
എല്ലാം കേട്ടും കണ്ടും നിശബ്ദനായി നില്‍ക്കുന്ന ചാരുവിന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ അരികിലേക്ക് അവന്‍ ചെന്നു
'' ഇതൊന്ന് കണ്ട് അച്ഛന്‍ വിഷമിക്കണ്ട ...
ഈ വീട്ടിലൊരു കുഞ്ഞിക്കാല് ഇണ്ടാവാന്‍ പോണത് അറിഞ്ഞപ്പോ അമ്മ അത്രയ്ക്ക് സന്തോഷിച്ചിരുന്നു ...
അതില്ലാണ്ടായി എന്നറിഞ്ഞപ്പോ അമ്മയ്ക്ക് സഹിച്ചില്യ ... അതിന്‍റെ സങ്കടാ അമ്മ ആ കാണിക്കണത് മുഴുവന്‍ ... അച്ഛനതൊന്നും കാര്യാക്കണ്ട ''
ആരുടെ മുന്നിലും അമ്മയെ വിട്ട് കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്ത മകന്‍റെ വാക്കുകളായിരുന്നു അത്
'' ഏയ് .... ഇല്യ മോനെ .... എനിക്ക് മനസിലാവും ..
എന്‍റെ മനസില് ഒന്നൂല്യ ''
അരുണിന്‍റെ തോളില്‍ തട്ടി കൊണ്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു
'' അച്ഛന്‍ ഇറങ്ങാന്‍ നോക്ക് ... ഞാന്‍ കൊണ്ട് വിടാം വീട്ടില് ... വണ്ടീടെ കീ എടുക്കട്ടെ ''
ഇതും പറഞ്ഞ് അരുണ്‍ തിരികെ റൂമിലെത്തി ...
ടേബിളില്‍ വച്ചിരുന്ന ബൈക്കിന്‍റെ കീ എടുത്ത് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ .... പെട്ടന്ന് ...
ചാരുവിന്‍റെ കൈ അരുണിന്‍റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ പിടിത്തമിട്ടു
അരുണ്‍ ചാരുവിനെ നോക്കി ...
കണ്ണുകള്‍ നിര്‍ത്താതെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു ...
ചുണ്ടുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട് അവളുടെ
അരുണ്‍ കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു .... അവളോട് ചേര്‍ന്ന്
ചാരു അരുണിന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇരുവശത്തേക്കും തലയാട്ടി ....
' ഇല്ല ' എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ...
'' അരുണേട്ടാ .... ഞാന്‍ ചെയ്തിട്ടില്യ ....
സത്യായിട്ടും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്യ ... ''
ചാരുവിന്‍റെ ശബ്ദം ഇടറി ... വാക്കുകള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അവള്‍ ഏറെ പണിപ്പെട്ടു
അരുണ്‍ ചിരിച്ചു .... ചാരുവിനെ നോക്കി
അവളുടെ കൈ തന്‍റെ കൈക്കുള്ളില്‍ അവന്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു
'' ചാരൂ ... നിന്നെ എനിക്കറിയാം ...
ആ മനസ് എനിക്കറിയാം ... എന്‍റെ ചാരു എന്ത് ചെയ്യും എന്ത് ചെയ്യില്യ .... എന്ന് എനിക്ക് നല്ലത് പോലെ അറിയാം ... നമുക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ വിധിച്ചിട്ടില്യ .... അങ്ങനെ കരുത്യാ മതി
പിന്നെ ... അമ്മ പറയണത് ഒന്നും കാര്യാക്കണ്ട ..
അമ്മയ്ക്ക് വയസായതല്ലെ .... കൊറേയൊക്കെ കണ്ടില്യ കേട്ടില്യ എന്ന് വയ്ക്കാ ...
ഒരു വീടാകുമ്പോ ഇത് പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും ... കൊറേയൊക്കെ വിട്ട് കൊടുത്താല്‍ ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാവും
ന്‍റെ ചാരൂനോട് ഇതൊന്നും പറഞ്ഞ് തരേണ്ട ആവശ്യല്യാന്ന് അറിയാം ...
ന്നാലും പറഞ്ഞൂന്നേ ഉള്ളൂ ...
ഒരുപാട് വേദന അനുഭവിച്ചതല്ലെ ...
ഇനി ആവശ്യല്യാത്ത ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് മനസും വിഷമിപ്പിക്കണ്ട .... ഞാന്‍ അച്ഛനെ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ട് വേഗം വരാം ട്ടോ ''
അരുണ്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ
കവിളില്‍ തട്ടി ...
പോകാനായ് അരുണ്‍ എഴുന്നേറ്റതും ചാരു അവന്‍റെ കൈത്തണ്ടയിലെ പിടി മുറുക്കി
അരുണ്‍ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ...
പിന്നെ അവളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു
'' ഏട്ടന്‍ ഓടി പോയിട്ട് ... ഓടി വരാട്ടോ ''
അവന്‍ അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ നെറ്റി മുട്ടിച്ച് ...
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ഒരു കൊച്ച് കുഞ്ഞിനോടെന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു
അവള്‍ ചിരിച്ചു അവനെ നോക്കി ...
അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിര്‍ത്താതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി ... മനസ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ
( പുണ്യമാണ് .... ദാമ്പത്യജീവിതത്തില്‍ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോള്‍ .... ഏതൊരവസ്ഥയിലും തന്നെ മനസിലാക്കി ... തനിച്ചാക്കാതെ ...
ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടോ ... അല്ലെങ്കില്‍
ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടോ എങ്കിലും
'കൂടെ ഞാനുണ്ട് ' എന്ന് പറയുന്ന ഭര്‍ത്താവ് ഏതൊരു പെണ്ണിന്‍റേയും മുന്‍ജന്മ പുണ്യമാണ് ..
ദൈവം കൊടുത്ത വരം )
ഗൗരി പാര്‍വ്വതി

നീ എന്‍റേതാണ്

'' രേഷ്മ ഡോര്‍ തുറക്ക് ''
പ്രിയ ബാത്റൂമിന്‍റെ ഡോറില്‍ ശക്തിയായി അടിച്ചു
'' തല്ലിപൊളിക്കണ്ട ... ദാ തുറന്നു '' ... രേഷ്മയുടെ അസഹ്യതയോടെയുള്ള സ്വരം
നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ഡോര്‍ തുറന്ന രേഷ്മ കണ്ടത് കണ്ണിമ വെട്ടാതെ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന പ്രിയയെയാണ്
'' ഇത്രേം നേരം ഇതിനുള്ളില്‍ നീ എന്തെടുക്കായിരുന്നു ''
പ്രിയ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു
'' ആഹാ ... നല്ല ചോദ്യം ... ബാത്റൂമിനുള്ളില്‍ എന്തെടുക്കാണെന്ന് ചോദിച്ച ആദ്യത്തെ ആള് ഒരുപക്ഷേ നീ ആയിരിക്കും ''
'' രേഷ്മ വേണ്ട ... ഒന്നും മനസിലാവാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പൊട്ടിയല്ല ''
പ്രിയയുടെ സ്വരത്തില്‍ സങ്കടവും ദേഷ്യവും കലര്‍ന്നിരുന്നു ... പെട്ടന്നാണ് പിന്നിലേക്ക് മറച്ച് പിടിച്ച രേഷ്മയുടെ കൈ പ്രിയ ശ്രദ്ധിച്ചത്
അവള്‍ ബലമായി രേഷ്മയെ പിടിച്ച് തിരിച്ച് നിര്‍ത്തി ... രേഷ്മയുടെ കയ്യില്‍ താന്‍ കാണാതിരിക്കാനെന്നവണ്ണം മറച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍
പ്രിയയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു ഞെട്ടല്‍ കടന്ന് പോയി ... തന്‍റെ ഊഹം തെറ്റിയില്ല ... ബാത്റൂമിലേക്ക് മൊബൈലും കൊണ്ട് അവള്‍ പോയത് ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു അപ്പോള്‍
പെട്ടന്ന് പ്രിയയെ തള്ളി മാറ്റി രേഷ്മ മുന്നോട്ട് നടന്നു ... പക്ഷെ പ്രിയ ഒാടിച്ചെന്ന് അവളുടെ മുന്നില്‍ കയറി നിന്നു
'' വൈശാഖ് ന് അയച്ച് കൊടുക്കാനാണോ നീ ഇപ്പോ ഫോട്ടോ എടുത്തത് ''
പ്രിയയുടെ സ്വരം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ഒരല്‍പമുയര്‍ന്നു
'' രേഷ്മാ .... എന്താ ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് തന്നെയാണോ നീ ചെയ്യുന്നത് ''
പ്രിയ രേഷ്മയെ പിടിച്ചുലച്ചു ...
'' വൈശാഖ് നെ എനിക്ക് വിശ്വാസാ ... അവനെന്നെ ചതിക്കില്ല ''
പ്രിയയുടെ കൈകള്‍ തട്ടിമാറ്റി മുന്നോട്ട് നടന്ന് കൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു
'' രേഷ്മാ ഇത് വേണ്ട ... തീ കൊണ്ടാണ് നീ കളിക്കുന്നത് ... അവനാവശ്യപെടുന്ന പോലുള്ള പിക്ച്ചര്‍ അയച്ച് കൊടുത്തിട്ട് വേണോ നിനക്കവനോടുള്ള സ്നേഹം തെളിയിക്കാന്‍ ..
കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിക്കാനയച്ച വീട്ടിലുള്ളവരേയെങ്കിലും ഒന്നോര്‍ക്ക് നീ ''
അപേക്ഷയുടേതായിരുന്നു പ്രിയയുടെ സ്വരം
'' നോക്കൂ പ്രിയ .... വൈശാഖ് എന്നെ ചതിക്കില്ല ..
എനിക്കുറപ്പുണ്ട് ... പിന്നെ ... നീ എന്‍റെ നല്ല ഫ്രണ്ട് ആണ് ... ഈ ഹോസ്റ്റലില്‍ ഞാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ മുതലുള്ള എന്‍റെ റുംമേറ്റ് നീയാണ് ... ഇതൊക്കെ ശരിയാണ് ... ബട്ട് മേലില്‍ എന്‍റെ ഒരു കാര്യത്തിലും നീ ഇടപെടരുത് ... ഞാന്‍ ചെറിയ കുട്ടിയല്ല ... തെറ്റും ശരിയും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പക്വത എനിക്കുണ്ട് ... എന്നെ നോക്കാന്‍ എനിക്കറിയാം ''
പ്രിയയ്ക്ക് നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി രേഷ്മ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു
'' മോളെ ... ഞാന്‍ ...''
'' വേണ്ടാ .... '' എന്തോ പറയാനൊരുങ്ങിയ പ്രിയയെ തടഞ്ഞ് കൊണ്ട് രേഷ്മ മുറി വിട്ടിറങ്ങി
''മോളേ ... ഒന്നും അറിയാത്ത ഒരു പൊട്ടി പെണ്ണാ ഇവള് ... നോക്കിക്കോണെ ... മോളെ വിശ്വസിച്ചാ ഞാന്‍ പോണത് ''
പിന്നിയിട്ട മുടിയിഴകള്‍ക്കിടയില്‍ തുളസിക്കതിരും ചൂടി നില്‍ക്കുന്ന രേഷ്മയെന്ന ഒരു നാട്ടിന്‍പുറത്ത്കാരിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ആദ്യമായി ഈ ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ അവളുടെ അമ്മയായ ഒരു സാധു സ്ത്രീ തന്നോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ വേദനയോടെ പ്രിയ ഓര്‍ത്തു
ഇന്ന് ഈ ഹോസ്റ്റലില്‍ അവളെ പോലെ മോഡേണ്‍ ആയി നടക്കുന്ന ആരും തന്നെ ഇല്ലെന്ന് പറയാം
പ്രിയ വേദനയോടെ രേഷ്മ പോയ ദിക്കിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു
ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു സായാഹ്നം
പാര്‍ക്കിലെ സിമെന്‍റ് ബഞ്ചില്‍ രാജേഷും പ്രിയയും ഇരുന്നു
'' നമ്മുടെ കാര്യം സംസാരിക്കാന്‍ അടുത്ത ഞായാറാഴ്ച്ച അച്ഛനേയും ചെറിയച്ഛനേയും പറഞ്ഞ് വിടാം തന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് ... എന്താ ...''
രാജേഷ് ചോദ്യഭാവത്തില്‍ പ്രിയയെ നോക്കി
'' ഉം ... ശരി ... രാജു ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ... അവര്‍ വരുന്നത് അച്ഛനെ വിളിച്ചൊന്ന് പറഞ്ഞേക്കു ...
ഇത് ഞാന്‍ പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത് രാജു പറയുന്നതാണ് ... മാത്രവുമല്ല അതാണ് ശരി ''
'' ഉം ... K ...ഞാന്‍ വിളിച്ച് പറയാം തന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ അടുത്ത് ... അങ്ങനെ രണ്ട് വര്‍ഷത്തെ പ്രണയത്തിന് തിരശീല വീഴുകയാണ് ..
അല്ലേടോ ''
രാജേഷ് പ്രിയയെ നോക്കി ചിരിച്ചു ... ആഗ്രഹിച്ചത് സ്വന്തമാകാന്‍ പോകുന്നതിന്‍റെ തിളക്കം പ്രിയ ആ ചിരിയില്‍ കണ്ടു ...
പെട്ടന്ന് ....
'' രാജേഷ് ... ''
ആരോ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് പ്രിയയും രാജേഷും ഒരുമിച്ച് നോക്കി ...
ഒരല്‍പം ഒരാള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ കൈ കാണിക്കുന്നത് അവര്‍ കണ്ടു
'' കാര്‍ത്തിക് ...'' രാജേഷിന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ മന്ത്രിച്ചു
'' പ്രിയ ... ഞാന്‍ ദാ വരണു ... ''
രാജേഷ് പ്രിയയുടെ അരികില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അയാള്‍ക്ക് നേരെ നടന്നു
'' ടാ ... നീയെന്താ ഇവിടെ '' എന്നും ചോദിച്ച് കൊണ്ട് നടന്ന് നീങ്ങിയ രാജേഷിനെ നോക്കി പ്രിയ ഇരുന്നു
അലസമായി ചുറ്റും മിഴികളോടിച്ച് ഇരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പെട്ടന്ന് സിമന്‍റ് ബഞ്ചിലിരിക്കുന്ന രാജേഷിന്‍റെ മൊബൈല്‍ പ്രിയയുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്
മൊബൈലിന്‍റെ ലോക്കെടുത്ത് വെറുതെ ഒന്നൊന്നായ് നോക്കി ഇരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മൊബൈല്‍ ഗാലറി അവള്‍ ഓപണ്‍ ചെയ്തു
ഗാലറിയിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ സ്ക്രോള്‍ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് ആ പിക്ച്ചര്‍ അവളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്
നഗ്നയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ചിത്രം ...
ആ ചിത്രത്തിലെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയ പ്രിയയ്ക്ക് തന്‍റെ ശ്വാസം നിലച്ച് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി
'' രേഷ്മാ ... ''
അവളുടെ ശബ്ദം പതറി ... കൈകാലുകള്‍ കുഴയുന്നത് പോലെ തോന്നി അവള്‍ക്ക്
രാജേഷിന്‍റെ മൊബൈലില്‍ രേഷ്മയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ ഡെലീറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ പ്രിയയുടെ കൈ വല്ലാതെ വിറച്ചു
'' താനെന്താടോ പ്രേതത്തെ കണ്ട പോലെ നിക്കണത് ''
പ്രിയ ഒരു ഞെട്ടലോടെ തലയുയര്‍ത്തി ... മുന്നില്‍ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നു രാജേഷ്
'' എന്താടോ ... എന്തുപറ്റി ''
പ്രിയയുടെ തോളില്‍ പിടിച്ച് കുലുക്കി കൊണ്ട് രാജേഷ് ചോദിച്ചു
'' രാജൂ ... രേഷ്മയുടെ ഫോട്ടോ....മൊബൈലില്‍ ''
മൊബൈല്‍ രാജേഷിന് നേരെ നീട്ടി കൊണ്ട് പ്രിയ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു
'' രേഷ്മേടെ ഫോട്ടോ എന്‍റെ മൊബൈലിലോ ... ''
രാജേഷ് സംശയത്തോടെ പുരികം വളച്ച് കൊണ്ട് തന്‍റെ മൊബൈല്‍ ഗാലറി നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി
'' ഞാനത് ഡെലീറ്റ് ചെയ്തു .. നേക്കഡ് ആയിട്ടുള്ളതായിരുന്നു ആ ഫോട്ടോ '' പ്രിയയുടെ സ്വരം വിറച്ചു
'' ആഹാ ... ബെസ്റ്റ് ... എന്നാല്‍ വാട്ട്സാപില്‍ വന്നതായിരിക്കും ... ഇന്നലെ നൈറ്റ് വരെ അങ്ങനെ ഒരു പിക്ച്ചര്‍ വന്നിട്ടില്ല ... ഇന്ന് മോണിംഗ് ആവാനാണ് സാദ്ധ്യത .... ഞാനിന്ന് വാട്ട്സ്ആപ് ഓപണ്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല ... ഒരുപാട് ഗ്രൂപ്പുകളില്‍ ഉള്ളതല്ലെ ... ഇത്പോലുള്ള ഫോര്‍വേഡ് പിക്ച്ചര്‍സ് ഒരുപാട് വരും ... അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കണ്ട ആവശ്യല്യ ''
'' പക്ഷെ ... രാജൂ .... രേഷ്മാ ... ''
പ്രിയയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പി
'' ഉം .. '' അവനൊന്ന് മൂളി ... പിന്നെ പറഞ്ഞു
'' താന്‍ ആ കുട്ടിക്ക് ഒരു പ്രാവശ്യം വാണിംഗ് കൊടുത്തതല്ലെ ... തോന്ന്യാസം കാണിക്കുമ്പോ ആലോചിക്കണം ... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാവുംന്ന് ... സ്വയം ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ കുറേയൊക്കെ ഇത് പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയും .... ഇത് പോലുള്ള എത്ര ഇന്‍സിഡന്‍റ് ആണ് ഓരോ ദിവസവും നടക്കുന്നത് ... അതിനെങ്ങന്യാ ... പഠിക്കില്ല ... എത്ര കിട്ടിയാലും ഇവരേ പോലുള്ളവര്‍ പഠിക്കില്ല ''
രാജേഷ് ദേഷ്യം കൊണ്ട് പല്ലുകള്‍ കടിച്ച് പിടിച്ചു
പ്രിയ ഇരുകൈകള്‍ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി കരച്ചിലടക്കാനാവാതെ നിന്നു
'' പ്രിയാ ... താന്‍ വിഷമിക്കണ്ട ...
സ്വയം വരുത്തി വച്ചതാണ് അവളിത് ...ആ കുട്ടി ഇതനുഭവിക്കുകയേ നിവൃത്തി ഉള്ളു ... പക്ഷെ ... അവള് മാത്രല്ല ഇതിന്‍റെ ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക ... ആ കുടുംബം മുഴുവനും ഈ സൊസൈറ്റിയുടെ മുന്നില്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും ... അതാലോചിക്കുമ്പോ സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല ''
രാജേഷ് അസഹ്യതയോടെ തല ഇരുവശത്തേക്കും വെട്ടിച്ചു
'' രാജൂ ... എന്നെ വേഗം ഹോസ്റ്റലില്‍ കൊണ്ട് പോയി വിട് ... രേഷ്മ ഇതറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ തകര്‍ന്ന് പോയിട്ടുണ്ടാവും പാവം ... അവളത്രയ്ക്ക് വിശ്വസിച്ചതാ വൈശാഖ് നെ ''
രാജേഷിന് പിന്നില്‍ ബൈക്കിലിരിക്കുമ്പോഴും പ്രിയയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞ് തൂവി കൊണ്ടേയിരുന്നു ... രേഷ്മയെ ഓര്‍ത്ത് ...
ഹോസ്റ്റല്‍ എത്തിയതും രാജേഷിനോട് യാത്രപോലും പറയാതെ അവള്‍ തന്‍റെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി
'' രേഷ്മാ ... രേഷ്മാ ... '' റൂമിന്‍റെ ഡോറില്‍ അവള്‍ തട്ടി ...
'' രേഷ്മാ ... '' ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ച് കൊണ്ട് ഡോറിന്‍റെ ഹാന്‍റ്ലോക്കില്‍ അവള്‍ പിടിച്ച് തിരിച്ചു
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഡോര്‍ അവള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ തുറന്നു
'' രേഷ്മാ ...'' പ്രിയ ചുറ്റും നോക്കി ... രേഷ്മയുടെ ബാഗും മൊബൈലും ടേബിളിലിരിക്കുന്നത് അവള്‍ കണ്ടു ... രേഷ്മയെവിടെ ... അവള്‍ ചുറ്റും നോക്കി ... റൂമില്‍ അവളില്ല ... പ്രിയയുടെ കണ്ണുകള്‍ ബാത്റൂമിന് നേരെ നീണ്ടു
ബാത്റൂമിനരുകില്‍ ഓടിയെത്തിയ അവള്‍ ...
ബാത്റൂമിന്‍റെ ഡോര്‍ തള്ളിത്തുറന്നു
അവളൊന്നേ നോക്കിയുള്ളു ... മുന്നില്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിലേക്ക് ... തനിക്ക് മുന്നില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്നു രേഷ്മയുടെ കാലുകള്‍
'' രേഷ്മാ ... '' പ്രിയയുടെ അലര്‍ച്ച ഹോസ്റ്റലിനെ പിടിച്ച് കുലുക്കി
തകര്‍ന്ന മനസോടെ ചുവരിലേക്ക് ചാരി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ .... രേഷ്മയുടെ അമ്മയുടെ ...
ഒരു സാധു സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകള്‍ അവളുടെ കാതുകളെ വട്ടമിട്ട് പറന്നു
'' മോളെ വിശ്വസിച്ചാണ് ട്ടോ ഇവളെ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പോണത് .... നോക്കിക്കോണെ ''
( ശാപമാണ് .... പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍
' നീ എന്‍റേതാണ് ' എന്ന ഒരു വാക്കിന്‍റെ പേരില്‍ തന്‍റെ നഗ്നത ആവശ്യപെടുമ്പോള്‍ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നില്‍ തുണിയുരിയുന്ന പെണ്ണും ... അത് ആവശ്യപെടുന്ന ആണും .... നാടിനും വീടിനും ഒരുപോലെ ശാപം )

By: Gouri Parvathy

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ഇടവപ്പാതി


Water, Priroda, Drops, Rain

'' ആരാ അത് ''
ഉമ്മറത്ത് ആരുടേയോ നിഴലനക്കം കണ്ട് ശാരദ പുറത്തേക്ക് നടന്നു ...
ഉമ്മറത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് അവര്‍ ഒന്നമ്പരന്നു
'' ആമീ '' അവരുടെ ചുണ്ടുകള്‍ മന്ത്രിച്ചു ...
അവര്‍ ഓടി അവളുടെ അരികിലെത്തി
'' ന്താ കുട്ടി ഇത് ... ഒന്ന് വിളിക്ക പോലും ചെയ്യാണ്ട് പുറത്ത് തന്നെ ഇങ്ങനെ നിന്നത് ''
ആമി മറുപടി പറയാതെ
താഴേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു .... ശാരദ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു
'' ഇവിടെ ഇരിക്ക് '' അവരവളെ സെറ്റിയില്‍ പിടിച്ചിരുത്തി ... പിന്നെ അവളോട് ചേര്‍ന്നിരുന്നു
ശാരദയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ആമി താഴേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു ... ഒരുതരം നിര്‍വികാരതയോടെ
'' ആമീ ... '' അവര്‍ വിളിച്ചു ... ആര്‍ദ്രമായ് ...
ശാരദ ആമിയുടെ മുഖം പിടിച്ചുയര്‍ത്തി ... അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി
'' സങ്കടപ്പെടരുത് .... ഒക്കെ നല്ലതിനാണെന്ന് മാത്രം കരുതാ ... കൂടെ ണ്ടാവും എന്നും ഈ അമ്മേടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ''
ശാരദയുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു
ആ അമ്മയില്‍ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് ആമി അലക്ഷ്യമായ് എങ്ങോട്ടോ നോക്കി ...
ഒരല്‍പനേരം രണ്ട്പേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല
'' നിക്ക് ... അനന്തൂനെ ഒന്ന് കാണണം അമ്മേ ... ''
ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് അവസാനമെന്നവണ്ണം ആമിയുടെ സ്വരം ഇടറി വീണു
ശാരദ ആമിയെ ഒന്ന് നോക്കി ... പിന്നെ മുകളിലേക്കുള്ള മരത്തിന്‍റെ ഗോവണിപ്പടികള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
'' ഉം ... ചെല്ല് ''
ശാരദയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ആമി ഗോവണിക്ക് നേരെ നടന്നു
പടികള്‍ കയറി അവള്‍ അനന്തുവിന്‍റെ മുറിയുടെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് നിന്നു ... അടഞ്ഞ് കിടന്ന വാതിലില്‍ ആമി കൈപത്തി വച്ച് പതിയെ തള്ളി ...
ഒരു നേര്‍ത്ത കരച്ചിലോടെ വാതില്‍ പാളികള്‍ അവള്‍ക്ക് നേരെ തുറന്നു ... പതിയെ മുറിക്കകത്തേക്ക് ആമി കാലെടുത്ത് വച്ചു
അവള്‍ കണ്ടു ... ചുമരിനോട് ചേര്‍ന്നിട്ടിരിക്കുന്ന കട്ടിലില്‍ കണ്ണുകളടച്ച് അനന്തു കിടക്കുന്നു ...
ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു
അവള്‍ ആ മുറിയില്‍ ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു
മുറിയുടെ മൂലയിലായ് ചിട്ടയോടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ഷെല്‍ഫ് ... ഷെല്‍ഫിന് മുകളില്‍ ചെറുതും വലുതുമായ്
നിരവധി ട്രോഫികള്‍
മുറിയുടെ ചുവരില്‍ വെണ്ണ തിന്നുന്ന അമ്പാടികണ്ണന്‍റെ ഒരു ഫാബ്രിക് പെയിന്‍റിംഗ്
കണ്ണന്‍റെ ചിത്രത്തിന് അരുകില്‍ തന്നെ ഫ്രെയിം ചെയ്ത ഒരു വലിയ ഫോട്ടോ ... അനന്തുവിന്‍റെ ...
ആമി ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് നേരെ പതിയെ ചുവടുകള്‍ വച്ചു ... ആ ചിത്രത്തിനരുകിലെത്തി
അതിലേക്കവള്‍ ഉറ്റ്നോക്കി ...
അനന്തുവിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക്
അലസമായ് നെറ്റിയില്‍ വീണ് കിടക്കുന്ന
കോലന്‍ മുടികള്‍ ... ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ഇറുകിപ്പോയ
ചാരനിറ കണ്ണുകള്‍ ... തുടുത്ത കവിളില്‍ തെളിഞ്ഞ് വന്ന നുണക്കുഴി
കണ്ണെടുക്കാതെ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ ... അനന്തു കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കുന്നത് തന്നെ നോക്കിയാണെന്ന് ആമിക്ക് തോന്നി
'' അനന്തൂ ... '' ആ ഫോട്ടോയില്‍ പതിയെ വിരലുകളോടിച്ച് ശബ്ദമില്ലാതെ അവള്‍ വിളിച്ചു
അനന്തുവിന്‍റെ മുഖത്തേക്കുറ്റ് നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മനസൊന്ന് പിടഞ്ഞു
അനന്തു .... വാശിയോടെ തന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് തോല്‍പിച്ചവന്‍
' നീയാണെന്‍റെ ലോകം ' എന്ന് ഓരോ സെക്കന്‍റിലും ഭ്രാന്തമായ് വിളിച്ച് പറഞ്ഞവന്‍
' നിന്നോളം ലഹരി ഈ ഭൂമിയില്‍ മറ്റൊന്നിനുമില്ല '
എന്ന് പറഞ്ഞവന്‍
'' ആമീ ... ഞാന്‍ മരിച്ചാ നീ വേറെ വിവാഹം കഴിക്കോ ''
'' ഉം ... ഞാന്‍ കഴിക്കും ... മരിച്ച് പോയവരെ ഓര്‍ത്ത് ജീവിതം നശിപ്പിക്കലല്ലെ ന്‍റെ പണി ''
'' ദുഷ്ടേ ... കണ്ണില്‍ ചോരയുണ്ടോടി നിനക്ക് ...
അങ്ങനെയെങ്ങാനും നീ ചെയ്താ ... പ്രേതമായ് വന്ന് നിന്നെ ഞാന്‍ കൊല്ലും ... നോക്കിക്കോ ''
തന്‍റെ കഴുത്തില്‍ കൈ വച്ച് അനന്തു ഒരിക്കല്‍ തന്നോട് പറഞ്ഞു
സ്നേഹമെന്നാല്‍ എന്താണെന്ന ചോദ്യത്തിന് തന്‍റെ ഹൃദയം വിളിച്ച് പറഞ്ഞ ഉത്തരം 'അനന്തു '
എന്നായിരുന്നു
ഓര്‍മ്മകളുടെ തിരയിളക്കത്തില്‍ ആമി ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു
താനും അനന്തുവുമായുള്ള ബന്ധത്തെ കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്‍റെ ഒരിഷ്ടത്തിനും എതിര് നില്‍ക്കാത്ത അച്ഛനും അമ്മയും മറ്റൊന്നും നോക്കാതെ ആ ബന്ധത്തിന് സമ്മതം മൂളി
പക്ഷെ ... വിധി വിളയാടി തന്‍റേയും അനന്തുവിന്‍റേയും ജീവിതത്തില്‍ ...
വിവാഹക്ഷണക്കത്തിലെ സ്വര്‍ണ്ണലിപികളില്‍ അച്ചടിച്ച തന്‍റേയും അനന്തുവിന്‍റേയും പേരുകളില്‍ വിരലോടിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ തേടി ആ വാര്‍ത്തയെത്തി
അനന്തുവിന്‍റെ ബൈക്ക് ആക്സിഡന്‍റായി എന്ന് ..
' അനന്തു മരിച്ചു ' ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധിയെഴുതി ...
' അനന്തൂ ' എന്നലറി വിളിച്ച് ICU വിന്‍റെ ഇടനാഴിയില്‍ താന്‍ കുഴഞ്ഞ് വീണു
പക്ഷെ ... വിധി ക്രൂരമായി വിളയാട്ടം തുടരുകയായിരുന്നു
മരണത്തെ തോല്‍പിച്ച് അനന്തുവിന്‍റെ ശരീരം ജീവന്‍ തിരിച്ച് പിടിച്ചു ... തളര്‍ന്ന് പോയ ശരീരത്തോടെ അനന്തു ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വന്നു ... ആ ശരീരത്തില്‍ ജീവന്‍ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് അനന്തുവിന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ മാത്രം വിളിച്ച് പറഞ്ഞു
പിന്നീടെപ്പോഴോ അനന്തു സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി ...
അപ്പോഴും ആ ശരീരം ചലനമറ്റ് തന്നെ കിടന്നു
ശരീരം തളര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരുത്തനോടൊപ്പം മകള്‍ ജീവിതം ജീവിച്ച് തീര്‍ക്കുന്നത് കാണാനുള്ള മഹാമനസ്ക്കത തന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഇല്ലാതെ പോയി
'' അന്നേ പറഞ്ഞതാ ... ഈ ബന്ധം ഉറപ്പിക്കണേലും മുന്ന് ജാതകം ഒന്ന് നോക്കാന്‍ ... കേട്ടില്ലല്ലോ രണ്ട് പേരും ... അതിനെങ്ങന്യാ ...
അവള് കൊട്ടുന്ന താളത്തിനനുസരിച്ചല്ലെ രണ്ടാളും തുള്ളണത് ''
വാര്യത്തിന്‍റെ അകത്തളത്തില്‍ അമര്‍ഷത്തോടെ പലരും തന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി
'' താലി കെട്ടുന്നവന്‍റെ തലയെടുക്കാനുള്ള യോഗവും കൊണ്ടാ മോള് പിറന്നിരിക്കുന്നത് ''
അച്ഛന്‍റെ മുന്നിലേക്ക് തന്‍റെ ജാതകം വലിച്ചെറിഞ്ഞ് കൊണ്ടുള്ള വല്യച്ഛന്‍റെ ഗര്‍ജ്ജനത്തില്‍ വാര്യത്തിന്‍റെ മുക്കും മൂലയും വിറച്ചു
തന്‍റെ ജാതകത്തില്‍ വൈധവ്യയോഗമുണ്ടത്രേ ...
തറവാട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകള്‍ അനിഷ്ടത്തോടെ തന്‍റെ നേര്‍ക്ക് നീളുന്നത് പലപ്പോഴും കണ്ടു
പിന്നീട് അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ണുന്ന ഓരോ ഉരുളയിലും അവരുടെ കണ്ണീര്‍ വീണ് തെറിച്ചു ...
രാശിപലകയിലെ കവടികള്‍ മംഗല്യഭാഗ്യം നിഷേധിച്ച മകളെയോര്‍ത്ത്
പക്ഷേ .... എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് മറ്റൊന്ന് സംഭവിച്ചു ...
മഹേഷ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന മഹീ ... അനന്തുവിന്‍റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് ... അച്ഛനെ കാണാനായ് വന്നു ...
ചുറ്റുമുള്ള എതിര്‍പ്പുകളെയെല്ലാം തട്ടിയെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് തന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത് തരണമെന്ന ആവശ്യവുമായ് ...
'' ആമീ ... ജാതകദോഷള്ള പെണ്ണിനെ താലി കെട്ടി നാല് പേരുടെ മുന്നില്‍ ഹീറോ ആവാന്‍ വേണ്ടിയൊന്നുമല്ല തന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത് തരാന്‍ ആവശ്യപെട്ടത് ... തനിക്ക് വേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്യുകയാണെന്നൊന്നും കരുതണ്ട ... തന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ് ശരിക്കും ''
മഹേഷ് തനിക്ക് മുന്നില്‍ വന്ന് നിന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍
പിന്നീട് താന്‍ കണ്ടത് തന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിക്കാതെ മഹേഷിന് വാക്ക് കൊടുക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്
തങ്ങള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ഇല്ലാതാവും മുന്‍പ്
മകളെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു കൈകളില്‍ ഏല്‍പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു താന്‍ അച്ഛന്‍റേയും അമ്മയുടേയും മുഖത്ത് അന്ന് കണ്ടത്
' ജന്മം നല്‍കിയവരെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കുക '
ഏതൊരു മക്കളുടേയും കടമ ... എതിര്‍ത്തില്ല അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിന് ... വേദനിക്കാതിരിക്കട്ടെ അവര്‍ താന്‍ കാരണം
'' ആമീ ... ''
ശബ്ദം കേട്ട് അവള്‍ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞ് നോക്കി
തല ചെരിച്ച് പിടിച്ച് തന്നെത്തന്നെ നോക്കി കിടക്കുന്നു അനന്തു
'' വന്നിട്ട് ഒരുപാട് നേരായോ ''
അനന്തുവിന്‍റെ ചോദ്യത്തിന് അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല
'' വിളിക്കാരുന്നില്ലെ ഒന്ന് ''
അതിനും അവള്‍ നിശബ്ദത പാലിച്ചു
'' വിവാഹമാണല്ലെ നാളെ ''
അനന്തുവില്‍ നിന്നും ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുയര്‍ന്നു
'' മനസില്‍ ഒരു ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു ... ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത എന്നെയോര്‍ത്ത് താന്‍ തന്‍റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കോ എന്ന് ...
ന്തായാലും എടുത്ത തീരുമാനം നന്നായി ...
ആമി സന്തോഷായിട്ടിരിക്കണത് കണ്ടാ മതി ...
എവിടെ ആയാലും ''
അനന്തുവിന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ പതര്‍ച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു
ആമി അനന്തുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി ...
ആ മിഴികള്‍ പരസ്പരം ഇടഞ്ഞപ്പോള്‍ ആമിയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നല്‍ പിണര്‍ പാഞ്ഞു
പെട്ടന്ന് അവള്‍ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു
'' ആമീ ... '' അനന്തുവിന്‍റെ ഇടറിയ സ്വരം അവളെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്തി ... അവള്‍ നിന്നു ...
തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ
'' ന്നോട് .... ന്തേലും ഒന്ന് മിണ്ടീട്ട് പോ ''
യാചനയുടേതായിരുന്നു അനന്തുവിന്‍റെ സ്വരം
അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് കാത് കൊടുക്കാതെ അവള്‍ നടന്നു .... അനന്തുവിനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് പോലും നോക്കാതെ
പിറ്റേദിവസം ....
തീരുമാനിച്ച ശുഭമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ മഹേഷ് ആമിയുടെ കഴുത്തില്‍ താലി ചാര്‍ത്തി
വിവാഹദിവസം .... ആദ്യരാത്രി ...
റൂമിന്‍റെ വാതില്‍ തുറന്ന് മഹേഷ് അകത്ത് കയറി ... മഹേഷിനെ കണ്ടതും കട്ടിലില്‍ ഇരുന്ന ആമി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു
മഹേഷ് ആമിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു
അവള്‍ ടേബിളില്‍ വച്ചിരുന്ന പാല്‍ഗ്ളാസ് എടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി
മഹേഷ് ഒരു ചിരിയോടെ അവള്‍ക്ക് നേരെ വന്ന് അവളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും പാല്‍ഗ്ളാസ് വാങ്ങി
'' ഓ .... ആദ്യരാത്രിയിലെ ആചാരമാണല്ലോ
ലെ ഇത് ''
മഹേഷ് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു
പാതി കുടിച്ച പാല്‍ഗ്ളാസ് അവന്‍ അവള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി
ഗ്ളാസ് വാങ്ങി അവള്‍ ടേബിളില്‍
തന്നെ തിരികെ വച്ചു
മഹേഷ് ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും മൊബൈലെടുത്ത് ടേബിളില്‍ വച്ചു ... ഒപ്പം താനിട്ടിരുന്ന ഷര്‍ട്ട് ഊരിയെടുത്ത് തൊട്ടടുത്ത് കിടന്ന ചെയറിലേക്കിട്ടു
മഹേഷ് ആമിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കുറ്റ് നോക്കി ..
പതിയെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു
ആമിയുടെ തൊട്ട് മുന്നിലായ് അവന്‍
ചെന്ന് നിന്നു .... അവന്‍റെ ശ്വാസം അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ് കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളില്‍
ചെന്ന് മുട്ടി
'' ആമീ ...'' തനിക്ക് മുന്നില്‍ മുഖം കുനിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന അവളെ വിറയാര്‍ന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവന്‍ വിളിച്ചു
ആമി മഹേഷിനെ നോക്കി ... കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ
'' എന്നെ സ്വന്തമാക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണോ നീ അനന്തുവിനെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത് ''
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയുള്ള ആമിയുടെ ചോദ്യത്തില്‍ മഹേഷ് ഞെട്ടി പുറകോട്ട് മാറി
ആമിയുടെ കണ്ണുകള്‍ ഒന്ന് ചെറുതായി
ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ പോലും മറന്ന് മഹേഷ് അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു
'' ഒരിക്കലും ആരുമൊന്നും അറിയില്ലെന്ന് നീ കരുതി ... അല്ലെ ... എങ്കില്‍ നിനക്ക് തെറ്റി ... അനന്തുവിന്‍റെ ബൈക്കിന്‍റെ ബ്രേക്ക് വയര്‍ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നീ ഓര്‍ത്തില്ല ...
ആ വീട്ടിലെ CCTV ക്യാമറയെ കുറിച്ച് ... അല്ലെ ..''
ആമി തല ചെരിച്ച് പിടിച്ച് മഹേഷിനെ നോക്കി
'' ആമീ ... അത് ... അത് ... ഞാന്‍ ...''
മഹേഷ് വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ ഉഴറി
അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ ഭയത്തിന്‍റെ നിഴല്‍ പടരുന്നത് അവള്‍ കണ്ടു
ആമി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
'' എന്താ ... പേടിയാവുന്നുണ്ടോ നിനക്ക് ...
ആരും ഈ നിമിഷം വരെ ഒന്നുമറിഞ്ഞിട്ടില്ല ..
അനന്തുവും അമ്മയും പോലും ...
ആരേയും ഒന്നുമറിയിക്കാതെ ഉള്ളില്‍ ഒരു കനല്‍ പോലെ കൊണ്ട് നടന്നത് ഈ ഒരു നിമിഷത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു ''
ആമിയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ പകയുടെ തിളക്കം കടന്ന് പോകുന്നത് മഹേഷ് ഭീതിയോടെ കണ്ടു
'' ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച അനന്തുവിനോടാണ് നീ ഈ ക്രൂരത ചെയ്തത് ...
ഒരു നിയമത്തിനും നിന്നെ ഞാന്‍ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ..
നരകിക്കണം നീ ... കൊല്ലാതെ നിന്നെ ഞാന്‍ കൊല്ലും ... ഇഞ്ചിഞ്ചായി ... അണുഅണുവായി ...
മരണത്തിന് വേണ്ടി നീ യാചിക്കും
എന്‍റെ മുന്നില്‍ ''
ആമിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ പക ആളിക്കത്തി
തന്‍റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആമിയുടെ രൂപം മങ്ങുന്നത് പോലെ മഹേഷിന് തോന്നി ... തന്‍റെ കൈകാലുകള്‍ കുഴയുന്നത് അവന്‍ അറിഞ്ഞു ..
താനിപ്പോള്‍ വീണ് പോകുമെന്ന് തോന്നിയ അവന്‍ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിന്നു
അത് കണ്ട് ആമി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
'' പേടിക്കണ്ട ... നിന്നെ അത്ര പെട്ടന്ന് മരണത്തിന് ഞാന്‍ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ... സ്ളോ പോയ്സണ്‍ ... നീ കുടിച്ച പാലില്‍ ഞാന്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട് ... എന്നെ സ്വന്തമാക്കാന്‍ വേണ്ടി അനന്തുവിനോട് നീ ചെയ്ത ദ്രോഹത്തിന് നീ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം
ആഗ്രഹിച്ചത് സ്വന്തമാക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ നീ മറന്ന് പോയൊരു സത്യമുണ്ട് ...
സ്നേഹം ... അതൊരിക്കലും പിടിച്ച് വാങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല ... അത് മനസ് കൊണ്ട് തോന്നേണ്ട വികാരമാണ് ... എന്‍റെ നിഴല്‍ പോലും തൊടാനുള്ള യോഗ്യത നിനക്കില്ല ... വെറുപ്പാണ് നിന്നെ .... അറപ്പാണ് എനിക്ക് നിന്നോട് തോന്നുന്ന വികാരം ... ''
പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ആമി വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
'' ആമീ .... ഞാന്‍ .... നിന്നെ ...''
മഹേഷിന്‍റെ നാവ് കുഴഞ്ഞു ... പാതിമയക്കത്തിലെന്നവണ്ണം അവന്‍ തളര്‍ന്ന് താഴേക്കിരുന്നു
ആമി പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു
പിറ്റേദിവസം .... രാവിലെ ...
'' അമ്മേ .... '' ആരുടേയോ അലര്‍ച്ച കേട്ട് ആമി ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു
റൂമിന്‍റെ പുറത്ത് ആരൊക്കേയോ ഓടുന്ന ശബ്ദം .... ആരുടേയൊക്കേയോ കരച്ചില്‍ ...
താനെവിടെയാണെന്നും സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണെന്നും തിരിച്ചറിയാന്‍ അവള്‍ക്ക് നിമിഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു
അവള്‍ ചുറ്റും നോക്കി ... മഹേഷെവിടെ ...
കാണാനില്ല ... റൂമിന്‍റെ ഡോര്‍ അടഞ്ഞ് തന്നെ കിടക്കുന്നു
പെട്ടന്ന് ഒരു കൂട്ടക്കരച്ചില്‍ അവളുടെ
കാതില്‍ വന്നലച്ചു
ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലെ ജനലരുകിലേക്ക് അവള്‍ ഓടിയടുത്തു ... ജനല്‍ പാളികള്‍ തള്ളിത്തുറന്നു..
ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവള്‍ കണ്ടു ...
തൊടിയിലെ മാവിന്‍കൊമ്പില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്നു മഹേഷിന്‍റെ ശരീരം ...
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ച് ചുവരിലേക്ക് ചാരി നിന്നു ... വര്‍ദ്ധിച്ച ഹൃദയമിടിപ്പോടെ
ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം
'' ഒരെണ്ണത്തിനെ പാതി ചത്ത നിലയിലാക്കി ..
ഒരെണ്ണത്തിനെ ദേ കൊന്നു ... അന്നേ പറഞ്ഞതാ അവള്‍ക്ക് മാംഗല്യം വിധിച്ചിട്ടില്യാന്ന് ''
ഉമ്മറക്കോലായില്‍ വല്യച്ഛന്‍റെ വാക്കുകള്‍ തീ പോലെ കോരിച്ചെരിയുകയാണ് അച്ഛന് മുന്നില്‍
മറുപടി പറയാന്‍ വാക്കുകളില്ലാതെ വല്യച്ഛന് മുന്നില്‍ നിറക്കണ്ണുകളോടെ നില്‍ക്കുകയാണ് ആ സാധു
അകത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നും അമ്മയുടെ അടക്കി പിടിച്ച തേങ്ങല്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ഉയരുന്നുണ്ട്
പുറത്തെ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി മരത്തിന്‍റെ ജനലഴികളില്‍ പിടിച്ച് ആമി നിന്നു
അവള്‍ പതിയെ തിരിഞ്ഞു ... ഒരു ബാഗില്‍ തന്‍റെ ഡ്രെസ്സുകള്‍ നിറച്ചു
ബാഗും തോളിലിട്ട് അവള്‍ നടന്നു ... ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛനും വല്യച്ഛനും മുന്നിലൂടെ
'' ആമീ .. '' വല്യച്ഛന്‍റെ രോഷം പൂണ്ട സ്വരം കേട്ട് അവള്‍ നിന്നു
'' എങ്ങോട്ടാ നീ '' അയാള്‍ എരിയുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി
ആമി വല്യച്ഛന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു
'' കാണിക്കണത് ധിക്കാരാണെങ്കില്‍ വല്യച്ഛന്‍ പൊറുക്കണം ... മാഗല്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ജാതകദോഷക്കാരി തറവാടിന് ഒരു ശാപാ ...
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാവി ന്‍റെ പേരില് ബാധിക്കപ്പെടരുത് ''
വല്യച്ഛന്‍റെ മറുപടിക്ക് കാത്ത് നില്‍ക്കാതെ തറവാടിന്‍റെ പടിക്കെട്ടുകള്‍ അവളിറങ്ങി
'' മോളേ ... '' അമ്മയുടെ ആര്‍ത്തലച്ച നിലവിളി അവളെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്തി
തനിക്ക് മുന്നില്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളുമായ് നില്‍ക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കി ആമി പുഞ്ചിരിച്ചു
'' അമ്മ പേടിക്കണ്ട ... അമ്മേടെ ആമി പെരുവഴിയിലേക്കല്ല ഇറങ്ങി പോണത് ... കയറി ചെല്ലാന്‍ അവകാശമുള്ള ഒരിടം ണ്ട് .... അങ്ങോട്ടാണ് ''
അമ്മയുടെ നെറുകയില്‍ ഒരു മുത്തം കൊടുത്ത് ആമി നടന്നു .... തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ
റോഡില്‍ തനിക്ക് മുന്നിലൂടെ കടന്ന് പോയ ഒരു ഓട്ടോയ്ക്ക് അവള്‍ കൈകാണിച്ചു
ആമിയേയും കൊണ്ട് ആ ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നു ...
അനന്തുവിന്‍റെ വീട്ട് മുറ്റത്ത്
ഓട്ടോയില്‍ നിന്നിറങ്ങി ആമി നേരെ അനന്തുവിന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു
അപ്രതീക്ഷിതമായ് ആമിയെ കണ്ട അനന്തുവും ശാരദയും ഒന്ന് പകച്ചു
അവള്‍ അനന്തുവിന് അരികിലേക്ക് ചെന്നു ...
തറയില്‍ മുട്ട് കുത്തി അവന്‍റെ കട്ടിലിനരികില്‍ ചേര്‍ന്ന് നിന്നു
അനന്തുവിന്‍റെ മുടിയിഴകളില്‍ അവള്‍ പതിയെ വിരലോടിച്ചു
'' ആമീ ... '' ആര്‍ദ്രതയോടെ അവന്‍ വിളിച്ചു
അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണീരിന്‍റെ തിളക്കം അവള്‍ കണ്ടു
'' ന്‍റെ അനന്തൂനെ ഈ നിലയിലാക്കിയ ആ ദ്രോഹിയോട് ഇത്രയെങ്കിലും ഞാന്‍ ചെയ്യണ്ടെ അനന്തൂ ''
'' വിട്ടിട്ട് പോവില്ലെന്ന് ആയിരംവട്ടം മനസ് പറഞ്ഞതാണ് .... പക്ഷേ ... മറ്റൊരാളുടെ മുന്നില്‍ താലിക്ക് തല കുനിച്ചെന്നറിഞ്ഞപ്പോ മനസൊന്ന് പിടഞ്ഞു ....പിന്നീട് സത്യമെന്തെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോഴാ ആ പിടച്ചില് ഒന്ന് നിന്നത് ''
അനന്തു ചിരിച്ചു ... അവന്‍റെ കവിളില്‍ തലോടി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ച ആമിയുടെ കണ്ണുകള്‍ തുളുമ്പാനൊരുങ്ങി നിന്നു
ആമി എഴുന്നേറ്റ് ശാരദയുടെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് നിന്നു
'' ഒരു ജീവിതംണ്ടെങ്കില്‍ അത് അനന്തൂനോടൊപ്പം ആവുംന്ന് ഒരിക്കല്‍ തീരുമാനിച്ചതാ ... താലി കെട്ടുന്നവന് ആയുസുണ്ടാവില്യാന്നാ ജാതകയോഗം പറഞ്ഞത് ... അനന്തൂനോടൊപ്പം ജീവിക്കാന്‍ നിക്കൊരു താലീടെ ബലം ആവശ്യല്യ ... മനസ് കൊണ്ടൊരു താലി എന്‍റെ കഴുത്തില്‍ എന്നേ കെട്ടി കഴിഞ്ഞു അനന്തു ...
പേടീണ്ടോ .... അമ്മയ്ക്ക് മകനെയോത്ത് ''
ശാരദ ആമിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു
'' ആമീ .... ജനിച്ചാല്‍ ഒരുനാള്‍ എല്ലാവരും മരിക്കും ''
അവരൊന്ന് നിര്‍ത്തി ... അവളുടെ തോളില്‍ അവര്‍ കൈവച്ചു
'' തിരിച്ച് കൊണ്ട് വാ അനന്തൂനെ ... അവനെ തിരികെ കൊണ്ട് വരാന്‍ നിനക്ക് കഴിയും ....
നിനക്കേ കഴിയൂ ... ന്നിട്ട് പുച്ഛിച്ച് തള്ളിയവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ജീവിച്ച് കാണിച്ച് കൊടുക്ക് ''
ആമി ശാരദയെ കെട്ടിപിടിച്ചു ... നിറഞ്ഞ് തൂവിയ മിഴികളോടെ ...
അവരവളെ തന്നോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് അവളുടെ മുടിയിഴകളില്‍ തഴുകി .... ഒരമ്മയുടെ മുഴുവന്‍ വാത്സല്യവും പകര്‍ന്ന് കൊടുക്കും പോലെ ...
( കാലവും കാഴ്ച്ചകളും മാറി .... പക്ഷെ ....
ഇന്നും പലരുടേയും ജീവിതം തീരുമാനിക്കുന്നത് ജ്യോത്സ്യന്‍റെ കവടിപലകയില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും വീഴുന്ന കവടികള്‍ തന്നെയാണ് )
ഗൗരി പാര്‍വ്വതി 

നീ എന്ന സുകൃതം

 ബന്ധം പിരിഞ്ഞൂലേ കുട്ട്യേ ... കല്ല്യാണം വല്ലതും നോക്കണുണ്ടോ ഇപ്പോ ''
അശ്വതി തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി ... അമ്പലത്തില്‍ പൂകെട്ടുന്ന സുഭദ്രേടത്തി മുന്നില്‍
അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ നവഗ്രഹങ്ങളെ പ്രദക്ഷിണം വച്ച് അവള്‍ നടന്നു
'' തന്നിഷ്ടം കാണിച്ച് കല്ല്യാണം കഴിച്ചതാ ...
ഇപ്പെന്തായി ... രണ്ടും രണ്ടിടത്തായി ...
പെറ്റ വയറെരിയിച്ചാ ഇങ്ങനെ തന്ന്യല്ലെ വരുള്ളു ''
കൂടെയുള്ള സത്രീയോട് അവര്‍ പറയുന്നത് തന്നെ കുറിച്ചാണെന്ന് അവള്‍ക്ക് മനസിലായി
ഇത് അശ്വതി ... ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബാങ്കില്‍ അക്കൗണ്ടന്‍റ് ആണ് ... അശ്വതിയുടേയും രാഹുലിന്‍റേയും പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നു ..
വീട്ടുകാരുടെ എതിര്‍പ്പ് വകവക്കാതെ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് വിവാഹിതരായവര്‍
അവര്‍ക്കിടയിലെ സൗന്ദര്യപിണക്കങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും വലുതായി ... അത് അവസാനിച്ചത് ഡിവോഴ്സിലായിരുന്നു .... അവര്‍ പിരിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോ ഏകദേശം മൂന്ന് മാസത്തോളമായി
ബാങ്കിലെ ലഞ്ച് ടൈം ....
'' അച്ചൂ ... താന്‍ കഴിക്കുന്നില്ലെ ''
ടേബിളില്‍ തല വച്ച് കിടന്നിരുന്ന അശ്വതി തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി ....
മുന്നില്‍ അനു ... അശ്വതിയുടെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് ...
രാഹുലുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് മുന്‍കയ്യെടുത്ത് നിന്നത് അനു ആണ്
അശ്വതി മുഖം തിരിച്ച് കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു ...
അനു കാണാതെ
'' അച്ചൂ ... താന്‍ കരയുകയാണോ ''
അനു അവളുടെ അരികില്‍ വന്നിരുന്നു ... അപ്പോഴാണ് ചുരുട്ടി പിടിച്ച അശ്വതിയുടെ കൈ അനുവിന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്
'' എന്താ നിന്‍റെ കയ്യില് ''
'' ഏയ് .... ഒന്നൂല്യാ '' ... അശ്വതി കൈ മറച്ച് പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു
പക്ഷെ അനു അവളുടെ കൈ ബലമായി
പിടിച്ച് തുറന്നു
അനു കണ്ടു ... ചുരുട്ടി പിടിച്ച കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളില്‍ അവളൊരിക്കല്‍ അണിഞ്ഞിരുന്ന താലി
'' അച്ചൂ '' അനുവിന്‍റെ ആ വിളിയില്‍ വേദന കലര്‍ന്നിരുന്നു
'' തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി അനു ... എന്‍റെ വാശി ...
എന്‍റെ ദേഷ്യം എല്ലാത്തിനും കാരണം അതാ ..
ഞാന്‍ ഒന്ന് വിട്ട് കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ പലതും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു ''
'' ഞാനെന്നും എന്നെ പറ്റി മാത്രമാണ് ചിന്തിച്ചത് ..
ഒരിക്കല്‍ പോലും രാഹുലിന്‍റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടില്യ ... ഞാന്‍ പറയുന്നതും ഞാന്‍ ചെയ്യുന്നതും മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക് ശരി ...
പാടില്ലായിരുന്നു ''
അവളൊന്ന് നിര്‍ത്തി
'' ഉറങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങളായി അനു ... കണ്ണടച്ചാല്‍ തെളിഞ്ഞ് വരുന്നത് ന്‍റെ രാഹുല്‍ന്‍റെ മുഖമാണ് ...
' അച്ചു ' എന്നൊരു വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ മനസ് കിടന്ന് പിടയാണ് ''
അശ്വതി ഒന്ന് തേങ്ങി
'' ഇപ്പോ ... ഇപ്പഴാ തിരിച്ചറിയണത് ....
നഷ്ടപെട്ടത് എനിക്കെത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു എന്ന് ''
വിതുമ്പുന്ന അശ്വതിയുടെ തോളില്‍
അനു കൈ വച്ചു
'' കരയല്ലെ അച്ചൂ ... സാരല്യ ... ഞാന്‍ സംസാരിക്കാം രാഹുലുമായ് ... മറ്റാരേക്കാളും നിന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ രാഹുല്‍ ന് കഴിയും ''
അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിളക്കം കടന്ന് പോകുന്നത് അനു കണ്ടു
'' അനു സാറേ .... കല്ല്യാണത്തിന് പോണില്യെ ''
ചോദ്യം കേട്ട് അനുവും അശ്വതിയും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി
ശിവന്‍ .... ബാങ്കിലെ പ്യൂണ്‍ ആണ്
'' കല്ല്യാണോ .... ആരുടെ കല്ല്യാണം ശിവന്‍ചേട്ടാ ''
ശിവന്‍ അശ്വതിയെ ഒന്ന് നോക്കി ...
പിന്നെ പറഞ്ഞു
'' രാഹുല്‍ സാറിന്‍റെ .... അപ്പോ സാററിഞ്ഞില്ലെ ''
ശിവന്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അശ്വതി ഒന്ന് നടുങ്ങി
'' മ്മടെ സത്യന്‍ മാഷിന്‍റെ മോളില്ലെ ... മാളവിക ...
ആ കുട്ടീനേയാ രാഹുല്‍ സാര്‍ കെട്ടാന്‍ പോകുന്നത് ... രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് കല്ല്യാണം ... അതായത് ഈ വരുന്ന ബുധനാഴ്ച്ച ''
അശ്വതിയുടെ മനസിലൂടെ ഒരു മിന്നല്‍പിണര്‍ പാഞ്ഞു ... സത്യമാഷിന്‍റെ മകള്‍ .... മാളവിക
കോളേജില്‍ താനും മാളവികയും ഒരേ ബാച്ച് ആയിരുന്നു ... രാഹുലിനെ മാളവികയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു .... പക്ഷെ താനും രാഹുലുമായുള്ള അഫയര്‍ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ സ്വയം പിന്മാറുകയായിരുന്നു
'' ശിവന്‍ ചേട്ടനോട് ഇതാരാ പറഞ്ഞത് ''
അനു ചോദിച്ചു
'' ആഹാ നല്ല ചോദ്യം ... മാഷിന്‍റെ രണ്ട് വീട് ഇപ്പുറത്തല്ല ന്‍റെ വീട് ... ഇന്നലേയാ മാഷ് വീട്ടില്‍ വന്ന് പറഞ്ഞത് ... എല്ലാം വളരെ പെട്ടന്നായിരുന്നൂത്രേ ... അതുകൊണ്ട് അധികം ആരോടും പറയണില്യ ... രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസില്‍ വച്ചാണ് കല്ല്യാണം എന്നാ പറഞ്ഞത് ''
ശിവന്‍ അശ്വതിയെ ഒന്ന് നോക്കി ... പിന്നെ ലഞ്ച് ബോക്സുമെടുത്ത് നടന്നു
'' അച്ചൂ ...''
ടേബിളിന്‍റെ വക്കില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന അശ്വതിയെ അനു വിളിച്ചു
'' തീരുമാനിച്ചിട്ടല്ലെ ഉള്ളു ... കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ ... ഞാന്‍
സംസാരിക്കാം രാഹുലിനോട് ''
അനു മൊബൈലെടുത്ത് രാഹുല്‍ ന്‍റെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു
'' വേണ്ട അനൂ ''
അശ്വതി അവളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും മൊബൈല്‍ പിടിച്ച് വാങ്ങി
അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു
'' ആ മനസില്‍ ഞാനില്ലാതായിരിക്കുന്നു അനു ...
ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്‍റെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരാളെ രാഹുല്‍ ചിന്തിക്കില്ലായിരുന്നു ...
വേദനിപ്പിച്ചു ഒരുപാട് ... ആ മനസ് എത്രത്തോളം ആഴത്തില്‍ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ പോലും നിക്ക് കഴിയണില്യ ... എല്ലാം എന്‍റെ തെറ്റാ ... ന്‍റെ മനസ് ഇനി രാഹുല്‍ അറിയണ്ട ...
മറ്റൊരു ജീവിതം രാഹുല്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന് ഞാനൊരു തടസ്സാവരുത് ''
നിറമിഴികളോടെ തനിക്ക് മുന്നിലൂടെ കടന്ന് പോയ അശ്വതിയെ തന്നെ നോക്കി അനു നിന്നു
ബുധനാഴ്ച്ച രാവിലെ ....
ബസ് സ്റ്റോപില്‍ നിന്നിരുന്ന അശ്വതിയുടെ മുന്നിലായ് ഒരു ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നു
'' അച്ചൂ '' തന്നെയാരോ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് അശ്വതി നോക്കി
ഓട്ടോയ്ക്കുള്ളില്‍ അനു ... അനു അവളെ കൈ കാട്ടി വിളിച്ചു
'' അനൂ ... നീ ന്താ ഓട്ടോല് ... അതും ഈ വഴിക്ക് ''
'' നീ കയറ് ... പറയാം ''
അശ്വതി ഓട്ടോയില്‍ കയറി ...
ഓട്ടോ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി
'' എവിടായിരുന്നു അനു നീ ഈ രണ്ട് ദിവസം ..
വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്യ ''
'' തറവാട്ടിലേക്ക് പോയി ... ഏട്ടന്‍റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖല്യാന്ന് പറഞ്ഞ് വിളിച്ചിരുന്നു ... നിനക്കറിയാലോ അവിടെ പോയാല്‍ റേഞ്ച് ഇണ്ടാവില്ലെന്ന് ... നിന്നെ വിളിച്ച് പറയാമെന്ന് വച്ചതാ ... പക്ഷെ കഴിഞ്ഞില്യ ''
'' അല്ലാ ... നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ വഴിക്ക് ''
'' അത് .... അത് .... ഞാന്‍ ...''
വാക്കുകള്‍ക്കായ് പരതുന്ന അനുവിനെ അമ്പരപ്പോടെ അശ്വതി നോക്കി
'' അച്ചൂ ... ദേഷ്യപ്പെടരുത് എന്നോട് ... ഇന്ന് മോണിംഗ് രാഹുല്‍ വിളിച്ചിരുന്നു ... മാര്യേജ് ആണ് ... രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസിലേക്ക് വരണം
എന്നും പറഞ്ഞ് ''
അശ്വതിക്ക് തന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി
'' അച്ചൂ ... പ്ളീസ് .... നിന്‍റെ അവസ്ഥ മനസിലാവാഞ്ഞിട്ടല്ല ... വരണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധം പറഞ്ഞപ്പോ ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല രാഹുല്‍ നെ ''
'' അനൂ ... എന്നെ അടുത്ത ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറക്കി വിട്ടേക്കു ''
ദയയനീയമായിരുന്നു അശ്വതിയുടെ സ്വരം
'' അച്ചൂ ... ഒരു അഞ്ച് മിനിട്ട് നേരത്തെ കാര്യേ ഉള്ളൂ ... നീ പുറത്ത് ഓട്ടോല് തന്നെ ഇരുന്നാല്‍ മതി ... രാഹുല്‍ എന്തായാലും ഉള്ളിലായിരിക്കും ..
നിന്നെ കാണാന്‍ പോണില്ല .... പ്ളീസ് ''
അനുവിന്‍റെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് അശ്വതിക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു
രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസിന് പുറത്ത് ഒരല്‍പം മാറി
ഓട്ടോ നിന്നു
'' ചേട്ടാ ... ഒരഞ്ച് മിനിട്ട് വെയ്റ്റ് ചെയ്യണേ ...
ഞാനിപ്പോ വരാം ''
അനു ഓട്ടോ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു ... അവള്‍ അശ്വതിയെ ഒന്ന് നോക്കി ... പിന്നെ രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു
ഓട്ടോയിലിരുന്ന അശ്വതി തന്‍റെ നിറഞ്ഞ് വന്ന മിഴികളെ അമര്‍ത്തി തുടച്ചു
അവള്‍ പതുക്കെ രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസിന് നേരെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി ...
ഈശ്വരാ ... രാഹുല്‍ ... ഒരിക്കല്‍ ... ഒരിക്കലെങ്കിലും ആ മുഖമൊന്ന് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
അശ്വതി മനസ് നൊന്ത് ദൈവത്തെ വിളിച്ചു
'' ഹലോ .... മാഡം ആരേയാ ഈ നോക്കുന്നത് ''
അശ്വതി ഒരു ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി
ഓട്ടോക്ക് പുറത്ത് തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു രാഹുല്‍ ... വരന്‍റെ വേഷത്തില്‍ ...
കയ്യില്‍ ബൊക്കേയും മാലയുമുണ്ട്
'' നീ ഇതും കൊണ്ട് നടന്നോ ... ഞാന്‍ ദാ വരണു ''
കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്‍റെ കൈകളിലേക്ക്
ബൊക്കേയും മാലയും വച്ച് കൊടുത്ത് കൊണ്ട് രാഹുല്‍ പറഞ്ഞു
തന്‍റെ കൈകാലുകള്‍ കുഴയുന്നത് പോലെ തോന്നി അശ്വതിക്ക് ... അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു
രാഹുല്‍ ന് മുഖം കൊടുക്കാതെ തല കുനിച്ച് ഇരുന്നു അവള്‍
'' ഈ മുഖം ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാണണംന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു ... പക്ഷെ ... അതിങ്ങനെ ഒരു സിറ്റ്വേഷനില്‍ ആവുമെന്ന് കരുതിയില്ല ''
രാഹുല്‍ അശ്വതിയെ തന്നെ ഉറ്റ് നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
'' ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടൊന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല ഞാന്‍ ... എന്‍റെ ഭാര്യയായി എന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്ന പെണ്ണ് എന്നെ മനസിലാക്കുന്നവളും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവളും ആയിരിക്കണം എന്ന നിര്‍ബന്ധം മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ''
'' പക്ഷെ ... എന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ നീ ഒരിക്കല്‍ പോലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല ... നിനക്കെന്നും വലുത് നിന്‍റെ വാശിയും ദേഷ്യവുമായിരുന്നു ... ''
'' നിന്‍റെ വാശിയും ദേഷ്യവും കുറുമ്പുകളും എന്നും ആസ്വദിച്ചിട്ടേ ഉള്ളു ... പക്ഷെ ... അന്നൊക്കെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നു ... എന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതല്‍ കൊണ്ടാണ് നീ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ''
'' പക്ഷേ ... ഇപ്പോ എനിക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ട് ...
നീ ഒരിക്കല്‍ പോലും എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല ...
നീ മറ്റാരേക്കാളും കൂടുതല്‍ സ്നേഹിച്ചത് നിന്നെ തന്നെയാണ് .... ഒരല്‍പമെങ്കിലും സ്നേഹം എന്നോട് നിന്‍റെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ...
മറ്റാരേക്കാളും എന്തിനേക്കാളും നിന്നെ സ്നേഹിച്ച എന്നെ ഒരു ടിഷ്യൂപേപ്പറിന്‍റെ ലാഘവത്തോടെ നീ വലിച്ചെറിയില്ലായിരുന്നു ''
രാഹുലിന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ പതര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു
തന്‍റെ നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുന്ന മിഴികള്‍ രാഹുല്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ അശ്വതി രാഹുലില്‍ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് പിടിച്ചു
പെട്ടന്ന് രാഹുലിന്‍റെ അരുകില്‍ ഒരു കാര്‍
വന്ന് നിന്നു
അശ്വതിയും രാഹുലും കാറിലേക്ക് നോക്കി
കാറിന്‍റെ ഡോര്‍ തുറന്ന് മാളവിക പുറത്തിറങ്ങി ...
വധുവിന്‍റെ വേഷത്തില്‍
മാളവിക രാഹുലിനേയും ഓട്ടോയിലിരിക്കുന്ന അശ്വതിയേയും മാറിമാറി നോക്കി
'' രാഹുല്‍ .... എനി പ്രോബ്ളം ''
'' ഹെയ് .... നതിംഗ് യാ ... താന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല് ...
ഞാന്‍ ദാ വന്നു ''
മാളവിക അശ്വതിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു ... പിന്നെ രാഹുലിനോടായ് പറഞ്ഞു
'' മുഹൂര്‍ത്തത്തിന് സമയാവുന്നു രാഹുല്‍ ''
'' താന്‍ ചെല്ലടോ ... ജസ്റ്റ് ടു മിനിട്ട്സ് ...
ഞാന്‍ എത്തി ''
'' ഉം ... K ''
രാഹുലിനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച്
മാളവിക നടന്നു
രാഹുല്‍ അശ്വതിയെ നോക്കി
'' എന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് വലിച്ചെറിഞ്ഞത് നീയാണ് ... പ്രാണനോളം നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതിന് നീ തന്ന ശിക്ഷ ... എന്നില്‍ നിന്നും നീ ആഗ്രഹിച്ച മോചനം ഞാന്‍ നിനക്ക് തന്നു .... പോവാണ് ...
നിന്‍റെ വഴിയില്‍ ഒരു തടസമായ് .... ശല്യമായ് ഇനി ഞാനുണ്ടാവില്യ ... ഇനിയൊരിക്കലും തമ്മില്‍ കാണാന്‍ ഇട വരാതിരിക്കട്ടെ ... ''
രാഹുല്‍ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു ... അശ്വതിയുടെ മറുപടിക്ക് കാത്ത് നില്‍ക്കാതെ
അശ്വതി കൈകള്‍ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു
കൈവിരലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ... കണ്ണീര്‍ നിറഞ്ഞ് കാഴ്ച്ച മങ്ങിയ മിഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവള്‍ കണ്ടു തന്നില്‍ നിന്നും നടന്നകലുന്ന രാഹുല്‍ നെ
' എന്നെ വിട്ടിട്ട് പോവല്ലെ രാഹുല്‍ ' എന്ന് അവളുടെ ഹൃദയം ഉറക്കെ അലമുറയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു
നിര്‍ത്താതെ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ മിഴികള്‍
അവള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു
'' അതേയ് ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ വിട്ടു ''
ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടി കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന
അവള്‍ കണ്ടു
മുന്നില്‍ .... അതാ രാഹുല്‍
'' നമ്മളൊരുമിച്ചുള്ളപ്പോള്‍ തനിക്ക് എന്തിനും ഏതിനും പരാതിയായിരുന്നില്ലെ ... ഇനി എന്‍റെ കല്ല്യാണത്തിന് വിളിച്ചില്യ എന്ന പരാതി വേണ്ട ...
സൈന്‍ ചെയ്യാനായിട്ട് ഒരാളുടെ കുറവുണ്ട് ...
ഇറങ്ങി വാ ''
അശ്വതി കേട്ടിട്ടും തലയുയര്‍ത്തിയില്ല
'' അനുസരണാശീലം പിന്നെ പണ്ടേ ഇല്ലല്ലോ
ന്‍റെ അച്ചൂന് ... ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങടി ''
എന്ന പറച്ചിലും രാഹുല്‍ ഓട്ടോയിലിരുന്ന അശ്വതിയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച് പുറത്തേക്കിറക്കലും ഒന്നിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു
സംഭവിച്ചതെന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ പകച്ച് നിന്ന അശ്വതിയെ രാഹുല്‍ തന്‍റെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു
രാഹുല്‍ അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്
ഉറ്റ് നോക്കി .... പിന്നെ പറഞ്ഞു
'' അങ്ങനെയങ്ങ് വിട്ടിട്ട് പോവോടാ നിന്നെ ...
അതിനാണോ പ്രാണന്‍ കളഞ്ഞ് നിന്നെ ഇത്രേം സ്നേഹിച്ചത് ....
അറിയാമായിരുന്നു ന്‍റെ അച്ചു തിരിച്ച് വരുംന്ന് .... നീ ഇല്ലാതെ ഈ മൂന്ന് മാസം കഴിച്ച് കൂട്ടിയത് എങ്ങിനെ ആണെന്ന് എനിക്ക് മാത്രേ അറിയൂ ....
ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ ആയിരുന്നു
തെറ്റ് പറ്റീട്ടുണ്ട് എനിക്കും ... നിന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല ... പലപ്പോഴും ...
ഞാനും ഒന്ന് വിട്ട് കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ പലതും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു ....
ക്ഷമിക്കെടാ ... പറ്റിപ്പോയി ''
അശ്വതി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു ....
പരിസരം മറന്ന് ഉറക്കെ .... രാഹുലിന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ മുഖം പൂഴ്ത്തി അവനെ ഇറുകെ പിടിച്ച്
അവള്‍ നിന്നു
അശ്വതിയെ തന്‍റെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കുമ്പോള്‍ രാഹുലിന്‍റെ മിഴികളും നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുകയായിരുന്നു
'' അതേയ് .... ഇത് പബ്ളിക് പ്ളേസ് ആണ് ട്ടോ ..
മറക്കണ്ട രണ്ടാളും ''
അശ്വതിയും രാഹുലും തിരിഞ്ഞ് നോക്കി
തങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു ...
ശിവനും അനുവും
'' ജീവിതം എന്ന് പറയുന്നത് തന്നെ ഒരു തരം അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്‍റ് ആണ് ... ആ അഡ്ജെസ്റ്റ്മെന്‍ില്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും മനസിലാക്കാനുമുള്ള മനസുണ്ടെങ്കില്‍ പിന്നെ ഭൂമിയിലെ സ്വര്‍ഗ്ഗം അത് തന്നെയാണ് ....
രണ്ടാളോടും കൂടീട്ടാ പറഞ്ഞത് ''
അനു അശ്വതിയോടും രാഹുലിനോടുമായ് പറഞ്ഞു
'' ഒരു നല്ല കാര്യത്തിന് കൂട്ട് നിന്നൂന്നേ ഉള്ളൂട്ടോ മോളെ ... തെറ്റായി എടുക്കരുത് ട്ടോ ''
ശിവന്‍ അശ്വതിയോട് പറഞ്ഞു
അശ്വതി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു ശിവനെ നോക്കി ...
' എല്ലാം മനസിലായി ' എന്നൊരര്‍ത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു ആ ചിരിയില്‍
'' രാഹുല്‍ .... മാളവിക ... '' ഒരല്‍പം വേവലാതിയുണ്ടായിരുന്നു അശ്വതിയുടെ സ്വരത്തില്‍
'' അതേടോ .... ഇന്നവളുടെ വിവാഹമാണ് ...
ദേ ആ നില്‍ക്കുന്നതാണ് വരന്‍ ''
മാളവികയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ആളെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി രാഹുല്‍ പറഞ്ഞു
അശ്വതിയും രാഹുലും തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് മാളവിക അവര്‍ക്ക് നേരെ കൈവീശി കാണിച്ചു
'' മാളവികയ്ക്ക് എല്ലാമറിയാം ... പറഞ്ഞിരുന്നു അവളോട് എല്ലാം ... തന്നെ ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കണം ...
അതിന് വേണ്ടി എല്ലാവരും കൂടി കളിച്ച
ഒരു നാടകം .... അതായിരുന്നു ഇത്
ഉറപ്പായിരുന്നു നീ തിരിച്ച് വരുമെന്ന് ...
ന്‍റെ അച്ചൂന്‍റെ മനസ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയ പോലെ മറ്റാരും മനസിലാക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ ...
നന്നായിട്ട് അറിയാം ... ആ മനസില്‍ എത്രത്തോളം ആഴത്തില്‍ ഞാന്‍ പതിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ''
രാഹുല്‍ പറഞ്ഞു ... അശ്വതി രാഹുലിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു
'' ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച് നിന്നാ മുഹൂര്‍ത്തം
കഴിയും ട്ടോ ''
അനു അവരെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി
അശ്വതിയെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് രാഹുല്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ഒഫീസിന് നേരെ നടന്നു
തുലനം ചെയ്ത് നോക്കിയപ്പോള്‍ വാശിക്കും വൈരാഗ്യത്തിനുമപ്പുറം സ്നേഹത്തിന്‍റെ തട്ടിനാണ് ഭാരം കൂടുതലെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍
രാഹുലും അശ്വതിയും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിേക്ക് കാല്‍ വയ്ക്കുകയാണ്
കാറ്റ് കൊഴിച്ചിട്ട വാകപൂക്കള്‍ക്ക് നടുവിലൂടെ
രാഹുലിനോടൊപ്പം ബുള്ളറ്റില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ... അവനെ ചുറ്റിപിടിച്ച് അവന്‍റെ തോളില്‍ തലചായ്ച്ച് ഇരിന്നു അശ്വതി
'' ഞാന്‍ ഇനീം വഴക്കിടും ... നോക്കിക്കോ ... ''
അവള്‍ രാഹുിനോട് പറഞ്ഞു
'' ഓഹോ ... എന്നാ ഞാന്‍ ഇനീം ഡിവോഴ്സ് ചെയ്യും ... എന്നിട്ട് പിന്നേം നിന്നെ കെട്ടും ''
രാഹുലിന്‍റെ മറുപടി കേട്ട് അശ്വതി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
കൂടെ രാഹുലും
രാഹുലിന്‍റെ ശരീരത്തോട് ഒന്ന് കൂടി ചേര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ ... തന്‍റെ ഹൃദയത്തോടൊട്ടി കിടന്ന താലിയില്‍ അവള്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു
മരണത്തിനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും ഇനി ഈ താലി തന്നില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തി മാറ്റാനാവില്ല എന്ന അര്‍ത്ഥത്തോടെ ....
( താന്‍ പറയുന്നതും താന്‍ ചെയ്യുന്നതും മാത്രമാണ് ശരിയെന്ന് ഓരോ ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നിടത്തായിരിക്കും ദാമ്പത്യത്തിലെ വിള്ളലുകള്‍ ആരംഭിക്കുക
പരസ്പരം മനസിലാക്കാന്‍ .... വിശ്വസിക്കാന്‍ ...
ഒരല്‍പം സ്നേഹിക്കാന്‍ ... ഒന്ന് വിട്ട് കൊടുക്കാന്‍
ഓരോ ഭാര്യയ്ക്കും ഭര്‍ത്താവിനും കഴിഞ്ഞാല്‍
ദാമ്പത്യം ഒരുപാട് മനോഹരമായിരിക്കും ...മഴവില്ല് പോലെ )

By GowriKalyani

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo