Showing posts with label UmaRajeev. Show all posts
Showing posts with label UmaRajeev. Show all posts

നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും?

നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും?
ഉമാ രാജീവ്
പ്രസവത്തിനായി ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ട്രോളിയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ജാനകിയമ്മ തന്റെ പ്രിയതമനെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നു, വേദന കൂടിക്കൂടി വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു മൂളൽ പോലും ഉണ്ടാക്കാതെയാണ് ആശുപത്രി വരെ എത്തിയത്. ആ സമയം രാമൻ നായരുടെ ചുണ്ടുകൾ ആർക്കും കേൾക്കാനാവാത്ത വിധത്തിൽ എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
'കുഞ്ഞു പേടിക്കാതെ, ആസ്പത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ സാധിച്ചല്ലോ, നമ്മുടെ രാജം കൊച്ചാണ് ഇവിടത്തെ ഡോക്ടർ, ആ കൊച്ച് നോക്കിക്കോളും എല്ലാം' അങ്ങേതിലെ നാണിയമ്മ രാമൻ നായരോട് പറയുന്നതും കേട്ടാണ് ജാനകിയമ്മ ലേബർ മുറിയിലേക്ക് കടന്നത്.
'എടീ ജാനുവേ, ഒന്നിങ്ങോട്ടു വന്നേ, ദാണ്ടെ നമ്മുടെ പരമു വന്നിരിക്കുന്നു' അമ്മയുടെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ടാണ് അയലത്തെ കുട്ടികളുമായി പാണ്ടി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ജാനകി വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്.
അടുക്കള വഴി കയറി വീട്ടിന്റെ മുൻവശത്തോട്ടു ചെന്നപ്പോൾ പരമു മാമൻ കാപ്പി കുടിക്കുകയാണ്, തന്നെ കണ്ടതും മുൻവശത്തെ വികടമായ പല്ലുകൾ കാട്ടി പരമു മാമൻ ചിരിച്ചു.
'ഞാൻ എന്തിനാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാമോ ജാനൂ? നെനക്കൊരു വലിയ സമ്മാനവുമായാ ഞാൻ വന്നേക്കണത്. നിന്നെ നമ്മുടെ തെക്കേതിലെ ശിവന്റെ അമ്പലത്തില് കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യത്തെ ഉത്സവത്തിനു കണ്ടത് മുതൽ എന്നെ ഒരാള് വിടാതെ കൂടിയിരിക്കുകയാ. ആളുടെ പേര് രാമൻ നായർ. വലിയ കാശുകാരനാ, ഇഷ്ടം പോലെ പാടവും പറമ്പും ഒക്കെ സ്വന്തമായിട്ടുണ്ട്, ചോദിക്കാനും പറയാനുമാണെങ്കിൽ അയാൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ആരുമില്ല, അമ്മയുണ്ടായിരുന്നത് രണ്ടു കൊല്ലം മുമ്പ് കാശിക്കെന്നും പറഞ്ഞ് പോയതാ, മടക്കയാത്രയില്ലാ എന്ന് അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു, എല്ലാം മോന്റെ പേരിൽ എഴുതിവച്ചിട്ടാ അവര് പോയത്'
പരമു മാമൻ രാമൻ നായരുടെ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് വർണിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും പരശു മാമൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നന്നേ ബോധിച്ചു.
അല്ലേലും സ്വന്തം വാചകക്കസർത്തു കൊണ്ട് ആൾക്കാരെ വശത്താക്കാൻ പരമു മാമനുള്ള കഴിവ് ഈ ദേശത്തു ആർക്കും തന്നെയില്ല, ഈ ദേശത്തെ ഒരേ ഒരു ദല്ലാളാണ് പരമു മാമൻ, എല്ലാവരും അയാളെ പരമു മാമൻ എന്നാണു വിളിച്ചിരുന്നത്. ജാനകി അവരുടെ ബാക്കിയുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് കാതോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
'അതേ, പരമു, ഈ രാമൻ നായർ വലിയ കാശുകാരനല്ലേ, ഞങ്ങടെ കയ്യില് ആ കൊച്ചന് കൊടുക്കാൻ തക്കവണ്ണം സ്ത്രീധനമൊന്നും ഇല്ല, ഞങ്ങള് കൃഷി ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരാ, നെനക്കറിയാല്ലോ' അത് അച്ഛന്റെ വകയാണ്.
'എന്റെ കേശവേട്ടാ, അതിന് നിങ്ങളോടാരാ പൊന്നും പണ്ടവും ചോദിച്ചേ? ഇങ്ങടെ മോളെ നാലാളറിയെ ആ കയ്യിലേക്കൊന്നു കൈപിടിച്ചു കൊടുത്താൽ മാത്രം മതി'
'കേട്ടോ ജാനകിയേ, ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ വേറെ ഒരു കാര്യോം കൂടിയുണ്ട് ഇതിൽ. നിന്റെ പേര് ജാനകി, നിന്നെപ്പറ്റി എന്നോട് പറഞ്ഞ അയാളുടെ പേരോ രാമൻ നായർ, സാക്ഷാൽ സീതാദേവീം ശ്രീരാമനും പോലെ', പിന്നെ ചെറുക്കൻ നല്ല വാചകക്കസർത്തുള്ളവനാ, അല്ല, അതങ്ങനെത്തന്നെയല്ലേ വേണ്ടത്?' പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പരമു മാമൻ നിർത്താതെ ചിരിച്ചു, ചിരിയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ കൂട്ടച്ചിരിയായി.
ഇപ്പൊ ഇപ്പൊ ജാനകിക്കും ചെറുതായി നാണം വന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
'പരമു, എന്തായാലും വരണ ബുധനാഴ്ച നീയ്യ്‌ ചെറുക്കനെയും കൂട്ടി ഇങ്ങട് വാ. അപ്പൊ നമുക്ക് ബാക്കി തീരുമാനിക്കാം' ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിൽ കായ്ച്ച തേൻ വരിക്ക ചക്ക ഇറുത്തത് പരമു മാമന് കഴിക്കാനായി അമ്മ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മാമൻ ഉത്തരം പറയാനായി തന്റെ വായിൽ കുത്തിനിറച്ച ചക്കപ്പഴങ്ങൾ ഇറക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു.
മാമന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തോട്ടു തള്ളുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കഥകളിലൊക്കെ കേട്ടിട്ടുള്ള തുറിച്ച കണ്ണുകളുള്ള രാക്ഷസനെയാണ് ജാനകിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്.
' ഓഹ്, ആയിക്കോട്ടെ, ഞാൻ ബുധനാഴ്ച തന്നെ ചെക്കനേയും കൂട്ടി വരാം, ചേച്ചിയേ, ഒരു ചെറിയ വാഴയിലകഷണം കിട്ടുവോ? നല്ല രുചിയുള്ള ചക്ക, നമ്മടെ പെമ്പ്രന്നോത്തിക്ക് കൊടുക്കാനാ'
അമ്മ വാഴയില കൊണ്ട് കൊടുത്തു, പരമു മാമൻ അത് പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടുപോകുന്നത്കണ്ടപ്പോൾ കൊതി സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ജാനകി അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഒരു ചക്കപ്പഴം എടുത്ത് കഴിച്ചു.
പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ തകൃതിയായിത്തന്നെ നടന്നു. ചെക്കനും അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ഒരു അമ്മാവനും ഒക്കെയായി വന്നു പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങ് ഭംഗിയാക്കി, തീയതിയും നിശ്ചയിച്ചിട്ടാണ് പോയത്.
അങ്ങനെ ജാനകിയുടെയും രാമൻ നായരുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
ആദ്യരാതിയിൽ ജാനകി മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്ന രാമൻ നായരെയാണ് കണ്ടത്.
ജാനകിയെക്കണ്ടതും വായിൽ ചവച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വെറ്റിലക്കൂട്ട് ജനാല വഴി പുറത്തേക്ക് തുപ്പിയിട്ട് ചുവന്ന കറയുള്ള ചുണ്ടുകളോടെ രാമൻ നായർ ചിരിച്ചു.
ജാനകിയെ അടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പറഞ്ഞു 'ജാനകിയേ, നെന്നെ അന്ന് ആ പൂരത്തിന് കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് ഉറക്കം തീരെ വന്നിട്ടില്ല, അതാ ഞാൻ പിടിച്ച കയ്യോടെ ആ പരമുവിനെ അങ്ങോട്ടയച്ചത്. ഇനി മുതൽ നീയാണ് ഈ വീട്ടിലെ കാര്യസ്ഥ, അതുകൊണ്ടു തന്നെ നിന്റെ നടപ്പും നീയണിയുന്ന ആഭരണങ്ങളും അതുപോലെയുള്ളതായിരിക്കണം, അല്ലേൽ നാട്ടുകാരെന്താ വിചാരിക്ക്യ?'
ആ നിമിഷം ജാനകിക്ക് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സാക്ഷാൽ ഭഗവാൻ ശ്രീരാമനാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി, രാമൻനായരെ കിരീടമൊക്കെ വച്ച ഒരു രൂപത്തിൽ സങ്കല്പിച്ചു നോക്കി ജാനകി. ഭഗവാനേ, ആ പരമു മാമന് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാകില്ല, പരമുവിനെയും മനസ്സിൽ ഒരു മാലാഖയുടെ രൂപത്തിലാണ് ജാനകി കണ്ടത്, പരമു ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ വികടമായ പല്ലുകൾ മാമന് ഭംഗി കൂട്ടുന്നതായും അവൾക്ക് തോന്നി.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. ഏതു കാര്യത്തിനും നാട്ടുകാർ എന്തുവിചാരിക്കും എന്നുള്ള രാമൻ നായരുടെ ചിന്ത ആദ്യമൊക്കെ മതിപ്പുളവാക്കിയെങ്കിലും പിന്നെ പിന്നെ ജാനകിക്ക് അരോചകമാകാൻ തുടങ്ങി.
എപ്പോഴും ചുണ്ടുകൾക്ക് കാര്യമായ വിശ്രമം കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ രാമൻ നായർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഏതു കാര്യത്തിലും അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്ന രാമൻ നായർ സ്വതവേ ഒരു ബുദ്ധിമാൻ എന്നാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്.
ആ ദേശത്തെ കാശിനു കുറവുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും അത് സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പക്ഷെ, ഏതു നേരവുമുള്ള എല്ലാത്തിലുമുള്ള കുറ്റം പറച്ചിലും, സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും ഉള്ള ആ ചിരിയും ജാനകിയിൽ വെറുപ്പാണ് ഉളവാക്കിയത്. രാമൻ നായരുടെ അമ്മയുടെ ഒരു ചിത്രം വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ആരും കാണാതെ ആ ചിത്രത്തിൽ നോക്കി ജാനകി പതുക്കെ ചോദിച്ചു "അമ്മേ, നിങ്ങള് മകന്റെ ഈ എപ്പോഴുമുള്ള മുറുമുറുപ്പ് സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ രക്ഷപ്പെട്ടതാണോ".
ഒരു പ്രാവശ്യം ഒരു നൂലുകെട്ടിന് ജാനകിയേയും കൂട്ടി പോയ രാമൻ നായർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളോട് സ്വകാര്യമായി പറയുന്നത് ജാനകി കേൾക്കാനിടയായി.
'എന്റെ വാമഭാഗത്തിന് വീട്ടിലെ കാര്യം തീരെ കഷ്ടാണ്, പിന്നെ എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ടാ ഓള് മൂന്നു നേരോം അരിയാഹാരം കഴിച്ചുതുടങ്ങിയെ, ഞാൻ അന്ന് പൂരത്തിന് കണ്ടപ്പോ എല്ലും തോലുമായുള്ളൊരു കോലമായിരുന്നു ഇത്? നമ്മുടെ നാട്ടില് ഒരു കുട്ടി അതും കല്യാണപ്രായം തികഞ്ഞു നിൽക്കണ കുട്ടി, അതിനെ ഇങ്ങനെ കണ്ടപ്പോ ഇക്ക് സഹിച്ചില്ല, അതാ ഞാനതിനെ ഇങ്ങു വേളി കഴിച്ചു കൊണ്ടുപോന്നെ! നമ്മളൊക്കെ ഇവിടുള്ളപ്പോൾ ഈ ഒരു ത്യാഗമെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ? അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ എന്താ വിചാരിക്കുക നമ്മളെക്കുറിച്ച്'
ഇതൊക്കെ കേട്ട ജാനകി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കാൻ നന്നേ പ്രയാസപ്പെട്ടു. കൂടുതൽ കേൾക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്തതിനാൽ ജാനകി കുറച്ചുമാറി ഒരു കസേരയിൽ ചെന്നിരുന്നു.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാമൻ നായർ അങ്ങോട്ട് വന്നു. 'ജാനകിയേ' എന്നുള്ള നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ട് നിറകണ്ണുകളോടെ ജാനകി നോക്കി.
"ഹായ്, നീയെന്തിനാ കരയണേ, എന്തേലും കുഴപ്പം ഉണ്ടോ? എന്തായാലും കണ്ണ് തുടയ്ക്ക്, വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം, നാട്ടുകാര് കണ്ടാൽ എന്താ വിചാരിക്കുക"
പോകുന്ന വഴിയിൽ 'എനിക്കെന്റെ വീട് വരെ പോണം' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു ജാനകി.
രാമൻ നായർ തന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി, അവരെ കണ്ടതും അച്ഛൻ ഓടി വന്നു ഉമ്മറത്തെ കസേര ഒന്നുകൂടി തുടച്ച് മരുമകനെ സൽക്കരിച്ചു.
'ജാനകിക്ക് രണ്ടു ദിവസം ഇവിടെ നിൽക്കണമെന്ന്, ഞാൻ മറ്റന്നാൾ ഇങ്ങട് വരാം' അതും പറഞ്ഞ് രാമൻ നായർ ഇറങ്ങി.
ജാനകി താൻ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അവർ അത് കാര്യമായി എടുത്തതേ ഇല്ല, മാത്രമല്ല മകളെ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
'ആ മോൻ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ, നിനക്കിപ്പോ അവിടെ ഒന്നിനും ഒരു കുറവുമില്ലല്ലോ, അത് നിന്നെക്കാണുമ്പോൾ അറിയാനും ഉണ്ട്, ചിലർ അങ്ങനെയാ, നമ്മള് ചിലതൊക്കെ കണ്ടില്ല കേട്ടില്ല എന്നും പറഞ്ഞു ഇരുന്നാൽ നമുക്ക് തന്നെയാ നല്ലത്.'
ആരോടും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു ഫലമില്ലെന്നു ജാനകിക്ക് മനസ്സിലായി. വീട്ടിൽ വന്ന അന്ന് തന്നെ ഒരു ഛർദിയും തലകറക്കവുമൊക്കെ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു ജാനകിക്ക്.
പിന്നീട് മനസ്സിലായി താൻ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു. അവൾ ആ സന്തോഷവാർത്ത ആദ്യം രാമൻ നായരെ തന്നെ അറിയിച്ചു. രാമൻ നായർ പറഞ്ഞു "ഈ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാ ചടങ്ങുകളും നമുക്ക് ഭംഗിയായി നടത്തണം, അല്ലേൽ നാട്ടുകാർ എന്താ വിചാരിക്കുക?'
വീട്ടിൽ വച്ച് പ്രസവ വേദന തുടങ്ങി ഒന്ന് ചെറുതായി മുരടനാക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ വന്നു രാമൻ നായരുടെ വക " വെറുതെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കേണ്ട, ഇങ്ങനെ കിടന്നു വിളിച്ചാൽ നാട്ടുകാർ എന്താ വിചാരിക്കുക"
ലേബർ റൂമിൽ കിടന്നു പ്രസവിച്ച ജാനകി കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ഭഗവാനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു ' ഇവനെങ്കിലും നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ ജീവിക്കണേ'.
കുഞ്ഞിന്റെ വൃത്തിയാക്കി പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു രാമൻ നായരുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത ശേഷം രാജം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു ' കൊച്ചു രാമനാണ്'.
ജാനകി ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്നെ കൊച്ചു രാമൻ ഒരു കാര്യത്തിലും നാട്ടുകാരെ പേടിക്കാതെ വളർന്നു വന്നു.
അപ്പോഴേക്കും രാമൻ നായർക്ക് വയസ്സായി എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും, കഴിയാതെ മരണത്തെയും കാത്തു കിടക്കുകയാണ്, നോക്കുമ്പോൾ മകൻ പറമ്പിലെ മൂവാണ്ടൻ മാവ് വെട്ടിയിടുകയാണ്, ഇതെന്തിനാപ്പൊ? രാമൻ നായർ കിടന്ന കിടപ്പിൽ മകനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
കൊച്ചു രാമൻ പറഞ്ഞു " അച്ഛാ, അച്ഛൻ വല്ലതും പെട്ടെന്ന് മരിച്ചുപോയാൽ ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള വിറകൊക്കെ ഒരുക്കി വക്കണ്ടേ? അല്ലേൽ നാട്ടുകാർ എന്താ വിചാരിക്കുക!

uma

കുടുംബം

കുടുംബം
ഉമാരാജീവ്‌
അനു, എണീക്ക് നീ എന്താ ഇന്ന് സ്‌കൂളിൽ പോകുന്നില്ലേ, വെളുപ്പാൻകാലത്ത് അടുക്കളയിൽ കയറിയതാ, ഒന്ന് നേരത്തെ എണീറ്റ് വന്നു സഹായിച്ചാലെന്താ? പോത്ത് പോലെ കിടന്നുറങ്ങുകയാ പെണ്ണ്. കുറച്ചു വർഷം കഴിയുമ്പോൾ അന്യവീട്ടിലേക്ക് കേറിചെല്ലേണ്ടതാ...
അമ്മയുടെ സ്ഥിരം പല്ലവി കേട്ടാണ് അനു കണ്ണ് തുറന്നത്. 'ഓഹ്, അമ്മേ, ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ? എനിക്കൊന്നും വേണ്ട ഇന്ന് സ്‌കൂളിലേക്ക്,'
'ഹയ്യട, ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിവച്ചതേ ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്കെടുത്തു കളയാനല്ല, മര്യാദയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയ്ക്കോണം പറഞ്ഞേക്കാം'
'ഹഹ, അപ്പോ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നോട് കാണിച്ചത് കപടദേഷ്യമായിരുന്നു അല്ലേ, എന്റമ്മേ, അമ്മയല്ലേ പറഞ്ഞത്, ഞാൻ കുറച്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ വേറൊരു വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലേണ്ട പെണ്ണാണെന്ന്, നോക്കിക്കോ ഞാൻ അമ്മയെപ്പോലെ ഇങ്ങനെ എല്ലാ ജോലിയും ഒന്നിച്ചു ചെയ്യുകയൊന്നുമില്ല, പകുതി ഞാൻ ചെയ്‌താൽ ബാക്കി എന്റെ കെട്ടിയോൻ ചെയ്യും, അല്ലേൽ അമ്മായിയമ്മ'
'ഉവ്വുവ്വ്, പോ പോയി കുളിച്ചിട്ടു വാ' അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അനു റെഡിയായി വന്നപ്പോൾ അമ്മ ചൂടോടെ ദോശ കൊണ്ടുകൊടുത്തു, അവൾ പറഞ്ഞു, 'അമ്മെ ഞാൻ കഴിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് അമ്മ ഓരോന്നായി ചൂടോടെ ചുട്ടുതന്നാൽ മതി'
അവൾ ആ ദോശയും എടുത്തുകൊണ്ടു സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു ടിവി ഓൺ ചെയ്ത് പാട്ടും കണ്ടുകൊണ്ട് കഴിച്ചു,
'അതെ, അച്ഛന് നമ്മുടെ നാട്ടിലുള്ള വസ്തു വിൽക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരെയോ കാണാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് രാവിലെ ഇറങ്ങി, അതുകൊണ്ട് മോള് ഇന്ന് ബസിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞു, ദാ ആ മേശയുടെ മേൽ കാശ് വച്ചിട്ടുണ്ട്.'
'ഹയ്യോ, എങ്കിൽ വേഗം ഇറങ്ങാം.'..
'കൂയ്, ഇതെന്താ ദിവാസ്വപ്നം കാണുകയാണോ?' ദിവ്യയുടെ ആ ചോദ്യമാണ് അനുവിനെ ഉണർത്തിയത്.
'ഏയ് ഞാൻ വെറുതെ, ചെറിയൊരു പനി പോലെ, അപ്പോൾ ഒരു ഗുളികയും കഴിച്ച് എന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു'
ദിവ്യ അനുവിനെ തൊട്ടുനോക്കി.' എടീ, ഇതാണോ ചെറിയ പനി, നല്ല ചൂടുണ്ട്, നീ ഇന്ന് ലീവെടുക്ക്, എന്നിട്ട് വീട്ടിൽ പോയി റസ്റ്റ് എടുക്ക്'
'കൊള്ളാം, നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ദിവ്യേ, നമുക്കൊക്കെ വീട്ടിൽ പോയാൽ റസ്റ്റ് കിട്ടുമെന്ന്, അതിലും ഭേദം ഓഫിസാ.' 'അതും ശരിയാ..ഇവിടെയാണേൽ ഒന്നുമില്ലേലും കറച്ചുനേരം മേശമേലെങ്കിലും ചാഞ്ഞു കിടക്കാം'.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും അനുവിന് ഒരു ഉഷാറ് തോന്നി, ദേഹമൊക്ക ഒന്ന് വിയർത്തു, പനി വിട്ടു പോയി എന്ന് തോന്നി.
അവളെ വിളിക്കാൻ ഗോപൻ എത്തി. കാറിൽ കയറി കുറച്ചുദൂരം ചെന്നപ്പോൾ ഗോപൻ പറഞ്ഞു 'അനു,എനിക്കിന്ന് വൈകുന്നേരം ഒരു ചാനലിൽ ചർച്ചയ്ക്ക് പങ്കെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്, വരാൻ വൈകും, ഞാൻ ഭക്ഷണം പുറത്തുനിന്നും കഴിച്ചോളാം'. അവൾക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി, ഹാവൂ, ഇന്നെങ്കിലും അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു വിമോചനം കിട്ടുമല്ലോ, പിള്ളേർക്കുള്ളത് ഇന്നൊരു ദിവസം വീടിന്റടുത്തുള്ള വെജിറ്റേറിയൻ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും വാങ്ങാം അവൾ വിചാരിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയതും പതിവ് കാഴ്ചകൾ തന്നെയാണ് അവളെ വരവേറ്റത്, സോഫയിൽ അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ യൂണിഫോമും, ഗോപന്റെ തലേദിവസത്തെ ഷർട്ടും പാന്റ്സും, അടുക്കളയിലാണെങ്കിൽ രാവിലെ ധൃതിയിൽ താൻ കഴുകാൻ മറന്നുപോയ ദോശമാവ് വച്ചിരുന്ന പാത്രം.
ഗോപൻ ഇടയ്ക്ക് വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്, അവൾക്കത് മനസ്സിലായി, കാരണം ചോറ് വച്ചിരിക്കുന്ന പാത്രം തെർമൽ കുക്കറിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് വച്ചിരിക്കുന്നു.
അവൾ ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസമെടുത്ത് നേരെ തന്റെ അടുത്ത ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് കടന്നു. അവളെ കണ്ടതും കിച്ചുവും മിന്നുവും ഓടി വന്നു.
കിച്ചു മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലും മിന്നു എൽകെജിയിലുമാണ്. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ടാക്കുന്നതും വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതും ഗോപനാണ്. ഗോപൻ ഒരു സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തകനാണ്. സ്വന്തമായി ഒരു രണ്ടു കടമുറികൾ ഉള്ളത് വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
അവൾ വീട് തൂത്തുവാരി, വിളക്ക് കത്തിച്ചു, കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും നാമം ജപിച്ചു, അവർക്ക് കുറച്ചുനേരം പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്തശേഷം അവർക്ക് അവൾ ആഹാരം കൊടുത്തു, രണ്ടുപേരും കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് വാഷിങ് മെഷീനിൽ കൊണ്ടിട്ടശേഷം പൈപ്പ് തുറന്നു വിടുമ്പോൾ അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു, നോക്കുമ്പോൾ ദിവ്യയാണ്. ഇവളെന്താ ഈ നേരത്ത് എന്ന് വിചാരിച്ച് അവൾ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു.
'ഹലോ, അനു, നീ ആ വാർത്താചാനൽ ഒന്ന് ഇട്ടുനോക്കിക്കെ, ഒരു തമാശ കാണാം' അവൾ പറഞ്ഞു..
അപ്പോഴാണ് ഗോപൻ ചർച്ചയ്ക്കു പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന കാര്യം അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്. അവൾ പൈപ്പ് അടച്ചിട്ട് നേരെ ചെന്ന് ടിവി ഓൺ ചെയ്തു.
പൊരിഞ്ഞ ചർച്ച നടക്കുകയാണ്. സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യമാണ് വിഷയം.
അവതാരകൻ ചോദിക്കുന്നു; " മിസ്റ്റർ ഗോപൻ, ഇക്കാലത്ത് സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരെപ്പോലെത്തന്നെ പണിയെടുക്കുന്നവരാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അവരെക്കാൾ കൂടുതൽ എന്നിരുന്നാലും ഇപ്പോഴും സ്ത്രീകൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും കഴമ്പുണ്ടോ? ഇപ്പോഴും ഏകദേശം മലയാളികളുടെ അടുക്കളകൾ അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ് എന്ന് പറയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് താങ്കളുടെ അഭിപ്രായമെന്താണ്?
ഗോപൻ: ജിഷ്ണു, തീർച്ചയായും ശരിയാണ്, ഞാൻ അതിനോട് നൂറുശതമാനവും യോജിക്കുന്നു, സ്ത്രീകൾ നമ്മളെപ്പോലെയല്ല, അവർ സ്നേഹം കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അവർ ഏറ്റവും വില കൊടുക്കുന്നതും സ്നേഹത്തിനാണ്, ഒരു സാധാരണ മലയാളി ഭർത്താവ് പുറത്തിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഭാര്യയോട് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടി കാണിക്കുന്നവനാണ്, ഒരു സിനിമ കാണാൻ പോയാൽ, സീറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചാൽ പോലും അവനു അത് ഇറിറ്റേഷൻ ഉണ്ടാക്കുന്നു, കാണുന്നവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നതാണ് അവന്റെ ഭാവം? പക്ഷെ, വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ, കിടപ്പറയിൽ മാത്രം അവനു സ്നേഹം, ഇതെന്ത് വിരോധാഭാസമാണ്! മാത്രമല്ല, ജിഷ്ണു പറഞ്ഞതുപോലെ അടുക്കള സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ് എന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല, പ്രത്യേകിച്ചും ഇക്കാലത്ത് സ്ത്രീകൾ മാനസികമായും ശാരീരികമായും ഒരുപാട് സ്‌ട്രെയിൻ എടുക്കുന്നുണ്ട്, അപ്പോൾ എല്ലാ ജോലിയും ഭർത്താവ് അവളെ സഹായിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അവൾക്കുണ്ടാകുന്ന ആ സന്തോഷം അത് നമ്മൾ വാങ്ങി നൽകുന്ന വില പിടിപ്പുള്ള സമ്മാനത്തെക്കാൾ നൂറിരട്ടി ഗുണം ചെയ്യും.
അവതാരകൻ: ഓക്കേ, ഗോപൻ താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം വളരെ ശരിയാണ്, ഞാനും അതിനോട് നൂറുശതമാനം യോജിക്കുന്നു, ചർച്ച അവസാനിക്കുന്നില്ല, ഒരു ചെറിയ ഇടവേള...
അനു അതിശയത്തോടെയാണ് ആ ചർച്ച കണ്ടത്. അവൾ ആലോചിച്ചു, ഇടയ്ക്കൊരു ദിവസം തിയേറ്ററിൽ സിനിമ കാണാൻ പോയപ്പോൾ തനിക്കൊരു മോഹം തോന്നി, ഗോപന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കാൻ, താനതിനു ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ ഗോപന്റെ പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു!.. നിനക്ക് നാണമില്ലേ, ആൾക്കാർ കണ്ടാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞത്, പൊതുവെ പുറത്തുപോകുമ്പോൾ താൻ കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് പുറകിലും ഗോപൻ ഫ്രീയായി മുൻപിലും നടന്നുപോകാറാണ് പതിവ്. എന്തോ, കുട്ടികൾ തന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും.
അതുപോലെതന്നെ അടുക്കള സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ളതല്ല പോലും, പുരുഷനും കൂടി സഹായിക്കണമെന്ന്..! ആഹാരം കഴിച്ച പ്ലേറ്റ് അടുക്കളയിലെ സിങ്കിൽ കൊണ്ടിടാൻ മടിക്കുന്നയാളാണ് ഇങ്ങനെ ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്നത്. പലപ്രാവശ്യം താൻ സന്തോഷത്തോടെ ഓഫീസിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ വെറുതെ തല മാത്രം ആട്ടുകയും ശ്രദ്ധ മുഴുവനും ടിവിയിൽ അർപ്പിച്ച്, ഇടയ്‌ക്ക് മിണ്ടാതിരിക്ക് എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അവഗണന, അത് എത്ര പ്രാവശ്യം അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞ് വീട്ടിലെ ജോലികളെല്ലാം തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നും അത് പറഞ്ഞോടുനടക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നുമുള്ള വാക്കുകൾ, ഇതൊക്കെ എത്ര മുറിവേൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോൾ ടിവിയിൽ എല്ലാം തലകുത്തനെ പറയുന്നു, പലപ്പോഴും പിരിയലിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചിരുന്നു, പക്ഷെ, വഴക്കിടാൻ എളുപ്പമാണ്, വഴക്കിട്ട് എങ്ങോട്ടു പോകും, അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവരെ വേദനിപ്പിക്കരുത് എന്ന് കരുതി എല്ലാം സഹിച്ചു, അത് കഴിഞ്ഞ് തന്റെ പേരിലുള്ള സ്ഥലം വിറ്റ് ഗോപൻ ബാങ്കിൽ ഫിക്സഡ് ഡെപ്പോസിറ്റ് ഇട്ടപ്പോൾ തനിക്കും മക്കൾക്കും വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്നോർത്ത് സമാധാനിച്ചു.
പല കുടുംബങ്ങളും കുടുംബങ്ങളായി നിലനിൽക്കാൻ കാരണം അവിടത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. തന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ തന്നെ എത്രയോ പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കുഞ്ഞിനെ ഓർത്താണ് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ രണ്ടുപേരും രണ്ടു പാത്രമായേനെ എന്ന്.
ഇപ്പോഴും വീട്ടുസാധനങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരുന്നതിലോ, പുറത്തോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നതിലോ ഒന്നും ഒരു കുറവുമില്ല, പക്ഷെ അപ്പോഴൊക്കെ താനെന്തോ ഒരു ത്യാഗം ചെയ്യുന്നു എന്ന ആ ഭാവം, അതാണ് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത്.
ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി, കോളിംഗ് ബെൽ ശബ്ദം കേട്ട് വാതിൽ തുറന്നു. 'ചർച്ച നന്നായിരുന്നു കേട്ടോ' അവൾ പറഞ്ഞു.
'ആഹ് ശരി, നീ എന്റെ ഷർട്ട് അലക്കിയോ?' ഗോപൻ ചോദിച്ചു. 'ഹയ്യോ ഇല്ല, ഞാൻ ആ ചർച്ച കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി.'
'ഓഹ്, അല്ലെങ്കിലും നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെത്തന്നെയാണ്, ഞങ്ങൾ എന്തുപറഞ്ഞാലും അനുസരിക്കരുത്, നിന്റെ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ നനയ്ക്കാൻ സമയം കിട്ടാറുണ്ട്, എന്റെതിനു മാത്രം ഇല്ല'
'ഗോപേട്ടാ, മതി, ഞാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ നനച്ചിടാം' എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി.
രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റസിഡൻസിന്റെ സെക്രട്ടറി വന്നു, ഏയ്, ഗോപാ, നമ്മൾ എല്ലാ റസിഡൻസുകാരെയും പങ്കെടുപ്പിച്ച് ഒരു പാചകമത്സരം നടത്തിയിരുന്നില്ലേ, അതിൽ അനുവിനാണ് ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്, ഇത് നമുക്ക് അഭിമാനം നൽകുന്നതാണ്, ഇന്ന് വൈകുന്നേരമാണ് സമ്മാനദാനച്ചടങ്ങ്. മറക്കല്ലേ'.
അനു ഓഫീസിൽ ആയിരുന്ന സമയത്തായിരുന്നു സെക്രട്ടറി വന്നത്, ഗോപൻ അത് അനുവിനെ അറിയിച്ചു.
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവിടെയടുത്തുള്ള ഹാളിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി, പ്രധാന അതിഥിയായി അവിടത്തെ കൗൺസിലർ ആണ് പങ്കെടുത്തത്. പ്രസംഗത്തിന്റെ അവസാനം അവർ ചോദിച്ചു ' മിസ്റ്റർ ഗോപൻ, താങ്കൾ ഈ സന്തോഷവേളയിൽ വൈഫിനു എന്ത് സമ്മാനമാണ് കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?' ഗോപൻ പറഞ്ഞു 'അവൾ ചോദിക്കുന്നതെന്തോ, അത്'.
അനു, താങ്കൾ പറയു എന്താണ് താങ്കൾക്ക് വേണ്ടത്?
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് അയാളുടെ ചെവിയിലായി പറഞ്ഞു, 'പരസ്പര ബഹുമാനവും കപടമല്ലാത്ത സ്നേഹവും'. പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ തിരികെ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നു,
മിസ്റ്റർ ഗോപൻ, എന്താണ് വൈഫ് ചെവിയിൽ പറഞ്ഞത്? ഞങ്ങളും കൂടി ഒന്ന് അറിഞ്ഞോട്ടെ, എന്താ അനു ആവശ്യപ്പെട്ടതെന്ന്.
അത്, അവൾക്ക് വയനാട്ടിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോകണമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്!.. അത് ഈ വരുന്ന വെക്കേഷനിൽ തന്നെ ഞാൻ സാധിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ്.
എല്ലാവരും കയ്യടിച്ചു, അവൾ മാത്രം കുനിഞ്ഞിരുന്ന് ചിരിച്ചു.
പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്, അവൾ ഗോപനെ അന്വേഷിച്ചു, നോക്കുമ്പോൾ ഗോപൻ കാറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരക്ഷരം മിണ്ടുന്നില്ല, അവളും ഒന്നും മിണ്ടാതെ മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും പിൻസീറ്റിൽ ഇരുത്തി അവൾ മുൻപിൽ ഇരുന്നു. ഗോപന്റെ മുഖത്തെ പൊട്ടിവന്ന ദേഷ്യം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
'അനു' ഗോപന്റെ വിളി കേട്ട് അവൾ മുഖത്തോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ തന്നെ പെട്ടെന്ന് സെക്രട്ടറി കാറിന്റെ അടുത്ത് വന്നു,' ഗോപാ, അപ്പൊ എന്നാ, വായനാട്ടിലോട്ട്'. അനു, യു ആർ സോ ലക്കി'.
അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു'ഉവ്വുവ്വ്, സത്യം പറഞ്ഞാൽ സിനിമയിലുള്ളവരെക്കാളും ഏറ്റവും നല്ല അഭിനേതാക്കൾ ജീവിതത്തിൽ നാം എന്നും കാണുന്നവരാണ്.

തെറ്റുകാരി

Image may contain: 1 person, closeup


ഞങ്ങളുടെ ബാങ്കിൽ നിന്നും എനിക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ആയതു ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കാണ്. ഗ്രാമം എന്നാൽ ഒത്തിരി പുഴകളും വയലുകളും ഒക്കെയുള്ളതാണ് മനസ്സിൽ വരിക, ഇവിടെയുമുണ്ട് അതുപോലെ. ശിവന്റെ വലിയ ഒരു അമ്പലവും അതിനോട് ചേർന്ന് ഒഴുകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പുഴയും. വയലുകളൊന്നും അധികം അവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല, മരച്ചീനി കൃഷി വ്യാപകമായി കണ്ടിരുന്നു, പിന്നെ വാഴത്തോപ്പുകളും, തെങ്ങുകളും. എനിക്ക് ആ ഗ്രാമത്തിനോട് ഒരു ചെറിയ ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ട്രാൻസ്ഫർ അങ്ങോട്ടയപ്പോൾ വളരെ സന്തോഷം തോന്നിമനസ്സിന് . എന്റെ അമ്മയുടെ സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. കുഞ്ഞിലേ അമ്മയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് ഞാൻ അങ്ങോട്ടൊക്കെ പോയിട്ടുണ്ട്. അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടേയുമൊക്കെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്ങോട്ടുള്ള പോക്കും നിലച്ചു, അമ്മ ഒറ്റമോളായിരുന്നു അവർക്ക്. അമ്മയ്ക്ക് വളരെ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക് ഈ സ്ഥലത്തോട്ടാണ് മാറ്റം എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ.
അമ്മ തന്നെ മുൻകൈ എടുത്ത് എന്റെ കൂടെ വന്നു, അമ്മയ്ക്ക് പരിചയമുള്ളവരെയൊക്കെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി, അവിടെയുള്ള ഒരു വൃദ്ധ ദമ്പതികൾ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിൽ അമ്മ എനിക്ക് താമസവും ശരിയാക്കി തന്നു, ചേച്ചിക്ക് പ്രസവത്തിന്റെ ഡേറ്റ് അടുത്തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ അമ്മ തിരിച്ചുപോകാൻ വെപ്രാളം കൂട്ടി. എനിക്കും സമ്മതമായിരുന്നു.
ജോലിക്കു ജോയിൻ ചെയ്തതിനു ശേഷം ഞാൻ പഴയ ഓർമ്മകൾ പുതുക്കാനായി വൈകുന്നേരം നടക്കാനിറങ്ങി, ശിവന്റെ അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുതു, ഞാൻ തൊഴുത്തിട്ട് പ്രദക്ഷിണം വെക്കുമ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ പോയിരുന്ന രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ സംഭാഷണം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ഇടയായി. 'ദാ, വരുന്നുണ്ട്, പിഴച്ചവള്, ഞാൻ ഇത് കാരണമാ അമ്പലത്തിൽ പോലും വരാൻ മടിക്കുന്നത്? അവൾക്ക് വീട്ടിലിരുന്നു തൊഴുതാൽ പോരായിരുന്നോ? 'അതെയതേ, എനിക്കും ആ അസത്തിനെ കാണുന്നത് തന്നെ കലിയാ, പേര് ദേവിയുടെ, പാർവതി. പക്ഷെ സ്വഭാവം എന്ത് മോശമാണ്"
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ഇത്രയ്ക്ക് കുറ്റവിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആ വ്യക്തിത്വം ആരാണെന്നറിയാൻ. ഒരു മുപ്പത്തഞ്ചു നാൽപ്പത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന അധികം വണ്ണമില്ലാത്ത, കാണാൻ നല്ല മുഖശ്രീയുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. പക്ഷെ അവരെ കാണുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ എന്തൊക്കെയോ അടക്കം പറയുന്നുണ്ട്. അവരാണെങ്കിൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് കണ്ണടച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. ഞാൻ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തിട്ട് അമ്പലത്തിൽ നിന്നും പുറത്തോട്ടുള്ള വാതിലിന്റെ അടുത്തായി അൽപനേരം ഇരുന്നു. അവർ തൊഴുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വെള്ളം അരുവി പോലെ കുതിച്ചുചാടുകയാണ്, ഭഗവാന് അവർ അഭിഷേകം ചെയ്യുകയാണോ എന്ന് തോന്നി. അവർ കണ്ണുകൾ തുറന്നു പ്രസാദത്തിനായി കൈ നീട്ടിയതും പോറ്റി അത് നൽകാതെ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് പോകാനായി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പ്രസാദം അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവർ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി. ഞാൻ വീണ്ടും എടുക്കാനായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പ്രസാദം എടുത്ത് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു. അപ്പോൾ അവരുടെ മുഖം കൂടുതൽ സുന്ദരവും പ്രകാശമയമുള്ളതുമായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഞാൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയതും ഞാൻ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു 'അമ്മേ, ഈ പാർവതി എന്ന് പറയുന്ന സ്ത്രീ ആരാ? എല്ലാവരും അവരെ പഴി പറയുന്നത് കണ്ടു? അവർ കരയുന്നതും കണ്ടു, എന്താ എല്ലാവരും കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കാര്യം?. 'ങ്ഹേ, മോള് കണ്ടോ? കഷ്ട്ടാ, നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു, പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? എല്ലാം വിധി. അല്ലാതെന്തു പറയാനാ? എങ്ങനെ ജീവിക്കേണ്ട പെണ്ണാ, ദാ ആ കാണുന്ന വീടില്ലേ, അവിടെയാ ആ കുട്ടി താമസിക്കുന്നത്. ഇഴയുന്നതിനെ പറക്കുന്നതാക്കുന്നതല്ലേ മനുഷ്യരുടെ നാക്ക്. ഞാനും കേട്ടു എന്തൊക്കെയോ കഥകൾ? ആരൊക്കെയോ വന്നുപോകുന്നുവെന്നോ, പലരും കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നോ ഒക്കെ. ഇവിടെ വരാറുണ്ട് ആ കുട്ടി. മോള് വരുന്നതിന്റെ തലേദിവസവും വന്നിരുന്നു.
അതിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് ഇവിടുത്തെ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ്. വലിയ കാശുകാരായിരുന്നു, ഒറ്റമോളായിരുന്നു ഈ പാർവതി. അവര് നല്ല രീതിയിൽ പഠിപ്പിച്ചു, ആ കുട്ടിക്ക് ഇവിടെയുള്ള തെങ്ങുവെട്ടുകാരൻ പരമുവിന്റെ മകനുമായി ഒരു ലോഹ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അത് വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞു, ആ ചെക്കനും നല്ല പഠിത്തമൊക്കെയുള്ളവനായിരുന്നു, പക്ഷെ, ജാതിയുടെ പേരും പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും എതിർത്തു. അവസാനം, ആ ചെക്കൻ എങ്ങോട്ടേക്കോ നാട് വിട്ടു പോയി. പാർവതിയുടെ അച്ഛൻ ആ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് നിർബന്ധിച്ച് ഒരു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു, നാടടച്ചു വിളിച്ചു, നല്ല കനത്തിൽ സ്ത്രീധനവും കൊടുത്തു. ആ വീട്ടുകാർക്ക് ഇവിടുത്തെ കാശിൽ ആയിരുന്നു കണ്ണ്. ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ആ കുട്ടിയുടെ ഭർത്താവും വീട്ടുകാരും കൂടി അതിനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ടു പറഞ്ഞുവിടും, അങ്ങനെ ഏകദേശം എല്ലാം കിട്ടി എന്നുറപ്പായപ്പോൾ അവർ പിന്നെ ഈ കുട്ടിയെ ഒഴിവാക്കനായി ശ്രമം. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാകാത്തതിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് അതിനെ ബന്ധം വേർപെടുത്തി ഇവിടെക്കൊണ്ടാക്കീട്ടു പോയി.
മേനോൻ സ്ത്രീധനമായി കൊടുത്ത കാശും സ്വർണ്ണവും തിരിച്ചുകിട്ടാനുള്ള കേസുമായി കുറെ നടന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ കുളിക്കാനായി ആ പുഴയിലേക്കിറങ്ങിയതാ, മഴ പെയ്ത സമയമായിരുന്നു, പുഴയിൽ നല്ല ഒഴുക്കും. പിന്നെ അടുത്ത ദിവസമാണ് മേനോന്റെ ശരീരം കിട്ടിയത്. പാവം, അതോടെ ആ അമ്മയും കിടപ്പിലായി, ഈയിടയ്ക് അവരും മരിച്ചു, ആരുമില്ലാതെ ആ കുട്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് ആ വീട്ടിൽ. അതാ കഥകൾ ഇങ്ങനെ കൊഴുക്കുന്നത് നാട്ടിൽ.
എനിക്ക് അവരോട് സംസാരിക്കാനും എല്ലാം അറിയാനും ആഗ്രഹം തോന്നി. ഞാൻ അവരുമായി അടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ആദ്യമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയെങ്കിലും പതുക്കെ പതുക്കെ എന്നോട് അവർ അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഒരു ദിവസം അവരോട് ആൾക്കാരുടെ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചും, അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും ചോദിച്ചു.
കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയ സമയത്താണ് പാർവതി വേണുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്, നാട്ടിലെ തേങ്ങാവെട്ടുകാരൻ പരമുവിന്റെ മകൻ. അവർ ഒരേ കോളേജിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്, അവളുടെ സീനിയർ ആയിരുന്നു വേണു. വേണുവിന്റെ കവിത എഴുത്ത് കോളേജിൽ വേണുവിനെ പ്രശസ്തനാക്കിയിരുന്നു. പാർവതിയുടെ കൂടെപഠിക്കുന്നവരിൽ പലരും വേണുവിന്റെ ആരാധകരായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടുതന്നേ വേണുവിന്റെ നാട്ടുകാരിയാണ് പാർവതി എന്നതിൽ അവൾ വളരെ അഭിമാനിച്ചിരുന്നു.
കോളേജിൽ കലോത്സവം നടക്കുന്ന സമയം. പതിവുപോലെ വേണുവിന്റെ ഒരു കവിതയുമുണ്ടായിരുന്നു..
പ്രിയേ, പ്രണയമെന്ന
നീര് ഞാനും അറിയുന്നു
അതിൻ മാധുര്യവും കയ്പ്പും,
നീയാം തരുണിയെ
കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
ഞാൻ എന്നേ ഒരു
പാഴ്മരമായ് മാറിയേനെ
ഇതുവരെ കണ്ട പൂവുകളിൽ
അതിൻ നിറവും മണവും മാത്രം
അറിഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ
ഇന്നാദ്യമായ് അതിൻ സൗന്ദര്യം
നിന്നിൽ കണ്ടത്ഭുതപ്പെട്ടു
ഒരു പൂവിനോളം നൈർമ്മല്യമായവളെ
നിനക്കടിമയായ് കഴിയുവാൻ ഞാൻ അതിയായ്
ആഗ്രഹിക്കുന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു
എന്തിനു വേണ്ടിയെന്നറിയാതെ
ജീവിതം വെറുതെ
തള്ളിനീക്കുകയേ
നിവൃത്തിയുണ്ടാവുകയായിരുന്നുള്ളൂ
പ്രിയേ, മരണത്തിലും
എൻ കണ്ണുകളിൽ നിന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടു
എനിക്ക് മരിക്കണം
എൻ ആദ്യവസന്തവും
അവസാന തുടിപ്പും നീ തന്നെ
ആ കവിത പാർവതിയെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. അന്ന് വൈകുന്നേരം ബസിനു കാത്തു നിന്നപ്പോൾ വേണുവിനെ കണ്ടു, അവിടെവച്ച് സംസാരിക്കാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും ബസിറങ്ങിയയുടൻ അവൾ വേണുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "വേണുവേട്ടാ, ഇന്നത്തെ കവിത നന്നായിരുന്നു, എത്ര മനോഹരമായാണ് ഒരു പെൺകുട്ടിയോടുള്ള പ്രണയത്തെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, അത് അനുഭവിക്കാതെ പറയാൻ സാധിക്കുമോ? കോളേജിൽ എല്ലാവരും പറയുന്നത് വേണുവേട്ടന് ആരോടും പ്രണയമില്ല എന്നാണ്". "അത് വളരെ ശരിയാണ് കുട്ടി, എനിക്കാരോടും പ്രണയമില്ല, പക്ഷെ മറ്റുള്ളവർ പ്രണയിക്കുന്നത് കാണാൻ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു"
"കുട്ടിയോ? അതെന്താ അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ?"
എനിക്ക് കുഞ്ഞിലേ മുതൽ അറിയാവുന്നതല്ലേ പാർവതിയെ? കുട്ടി എന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നുന്നുള്ളൂ." അതും പറഞ്ഞ് ഒരു ചിരിയോടെ വേണു പാർവതിയെ കടന്നുപോയി.
ആയിടയ്ക്കാണ് പാർവതിയുടെ കൂടെപഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയുടെ വിവാഹം നടന്നത്, ആ കല്യാണത്തിന് പാർവതിയും കൂട്ടുകാരും വേണുവും കൂട്ടുകാരും ഒക്കെ പങ്കെടുത്തിരുന്നു. അവൾ അന്ന് ചൂടിയിരുന്നത് ഒരു റോസാപ്പൂവായിരുന്നു, നല്ല മണമുള്ള പനീർ റോസ. അന്ന് പാർവതി ഇടയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ വേണുവിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വേണുവും കൂട്ടുകാരും പുറകിലായിരുന്നു ഇരുന്നിരുന്നത്. അപ്പോൾ വേണു അവളെത്തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു, അവൾക്കും നോട്ടം മാറ്റാൻ തോന്നിയില്ല, അപ്പോഴാണ് പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർ സദ്യ കഴിക്കാൻ എല്ലാവരെയും ക്ഷണിച്ചത്. ഇരുന്നുവന്നപ്പോൾ വേണുവിനും പാർവതിക്കും അടുത്തടുത്തായിട്ടാണ് സീറ്റ് കിട്ടിയത്. പാർവതി അടുത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരിയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് ഇലയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ പപ്പടം ഒരെണ്ണം കൂടുതൽ ഇരിക്കുന്നു, 'വേണുവേട്ടാ, ഇത് വേണുവേട്ടൻ വച്ചതല്ലേ, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി, എനിക്ക് പപ്പടം വലിയ ഇഷ്ടമാണെന്നു?' വേണു ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
ബസിൽ തിരിച്ചുപോരാൻ നേരവും അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.. ബസിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പാർവതി ചോദിച്ചു "സത്യം പറയു വേണുവേട്ടാ, എനിക്കാ കവിത വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചിട്ടും തോന്നുന്നു, ആരെയോ ആ ആളറിയാതെ തന്നെ വേണുവേട്ടൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന്".. "ആണോ? അത്രയ്ക്കുറപ്പാണോ കുട്ടിക്ക്? എങ്കിൽ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കു, അറിയാൻ സാധിക്കും അവളെ!" ആ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കണ്ടത് അവളെത്തന്നെയായിരുന്നു. "ഇത് ഞാനല്ലേ" ഒന്നും ഓർക്കാതെ പറഞ്ഞവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിലാക്കി, ആ പ്രണയിനി താനാണെന്ന്. അവൾ അവിടെ നിന്നും ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെയും നാണത്തോടെയും പോകാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ വേണു വിളിച്ചു
"കുട്ടി, ദാ, ഇത് കൂടി കൊണ്ടുപൊയ്ക്കൊള്ളൂ" അവൾ നോക്കിയപ്പോൾ പനീർ റോസാ. അവൾ തലയിൽ തൊട്ടു നോക്കി. "സംശയിക്കേണ്ട, ആ പൂവ് തന്നെയാ ഇത്. മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് താഴെ വീണപ്പോൾ ഞാനെടുത്ത് വച്ചതാ. കുറെ നേരം ആലോചിച്ചു, ഈ പൂവിന്റെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ച്, ഇത് നേരിട്ട് കാണുന്നതിനേക്കാളും കുട്ടിയുടെ മുടിയിൽ ചൂടിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് അതിനു സൗന്ദര്യം കൂടുന്നത്". അവൾ തെല്ലു നാണത്തോടെ ആ പൂവും വാങ്ങി വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോയി. വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്നു അകത്തോട്ടു കയറുമ്പോഴും അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ആ വഴിയിൽ തന്നെ നിന്ന് തന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു നിൽക്കുകയാണ് വേണുവേട്ടൻ!
അവൾക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷവും പറയാൻ അറിയാത്ത ഒരു സുഖമുള്ള നെഞ്ചിടിപ്പും അനുഭവപ്പെട്ടു. അന്നവൾ അതീവ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടു. "ഈ പെണ്ണിനിതെന്തു പറ്റി? ഇന്നിത്തിരി ഇളക്കം കൂടുതലാണല്ലോ? ഇതെന്താ, ഏതെങ്കിലും മത്സരത്തിൽ വല്ല സമ്മാനവും കിട്ടിയോ" അമ്മ ചോദിച്ചു. "അതെ, അമ്മെ വളരെ വിലപ്പെട്ട സമ്മാനം" അവൾ പറഞ്ഞു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം അവർ രണ്ടുപേരും കോളേജിൽ എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചുതന്നെ കാണപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചു, 'വേണുവേട്ടാ, എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാനുള്ള കാരണമെന്താണ്? എത്രയോ പെൺകുട്ടികൾ വേണുവേട്ടന്റെ ആരാധികമാരായുണ്ട്? എന്നിട്ടും എന്തേ എന്നെ?
'എനിക്കറിയില്ല കുട്ടീ, എന്റെ കുഞ്ഞുനാള് മുതൽ ഞാൻ കാണാൻ തുടങ്ങിയതാ നിന്നെ. അന്ന് മുതൽ ഇന്ന് ഈ നിമിഷം വരെയും എനിക്ക് നിന്നോട് പറയാൻ പറ്റാത്തവിധം സ്നേഹം തോന്നുകയാണ്. കുഞ്ഞുനാളിലെ നിന്റെ ആ ചിരിയും കുസൃതികളും ഞാൻ മാറിനിന്നു നോക്കുമായിരുന്നു, ഞങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ നിങ്ങളെക്കാൾ താഴ്ന്നവർ ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്തുവന്നു നിന്ന് കൂടെകളിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ? നിന്റെ വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൂടിക്കൂടി വന്നു. എത്രയോ ദിവസങ്ങളിൽ നീ സ്‌കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ വഴിയിൽ നിന്നോട് എന്റെ പ്രണയം പറയാൻ വേണ്ടി കാത്തുനിന്നിട്ടുണ്ടെന്നറിയാമോ? പക്ഷെ എനിക്ക് അതിനു സാധിച്ചിരുന്നില്ല, പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഈ കോളേജിൽ ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി സ്വതന്ത്രനായി തോന്നി, നീ ഇവിടെ വന്ന ആദ്യദിവസം ഞാൻ അനുഭവിച്ച സന്തോഷം അത് വളരെ വളരെ വലുതാണ്.' അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേണു ആദ്യമായി പാർവതിയുടെ കയ്യിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു.
അവൾ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും നാണം ഞെട്ടലിനു വഴി മാറി. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെനിന്നും ഓടിപ്പോയി.
പിന്നീടൊരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചു "എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ വേണുവേട്ടൻ എന്ത് ചെയ്യും? മരിക്കുമോ?' വേണു ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. 'ഇല്ല, ഞാൻ മരിക്കില്ല, കാരണം നീ ഇല്ലാതായാലും നിന്റെ ഓർമ്മകളും നീ എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹവും എന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും കാണും, ആ മനസ്സ് ഇല്ലാതാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല, പ്രണയിക്കാൻ ശരീരം ഇല്ലാതായാൽ പ്രണയം അവസാനിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ആ പ്രണയം ശരീരത്തോട് മാത്രമായിരിക്കും, കുട്ടീ, എനിക്ക് നിന്നോട്, നിന്റെ ശബ്ദത്തോട്, നിന്റെ ആത്മാവിനോട്, ....എനിക്കറിയില്ല, ഞാൻ എന്തുമാത്രം നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് നിന്നെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും എന്ന്'.
അവരുടെ സ്നേഹം പതുക്കെ പതുക്കെ കോളേജിൽ പാട്ടാകാൻ തുടങ്ങി. അതോടെ അവളുടെ പഠിപ്പ് അവസാനിച്ചു. പാർവതിയുടെ അച്ഛൻ വേണുവിനെയും, വേണുവിന്റെ അച്ഛൻ പരമുവിനെയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. പരമുവിന്റെ ഒരേയൊരു മകനായിരുന്നു വേണു. കുഞ്ഞിലേ അമ്മ മരിച്ചതാണ് വേണുവിന്റെ. പാർവതിയുടെ അച്ഛൻ വന്നിട്ട് പോയതിനു ശേഷം പരമു മകനെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു "മോനെ, നിനക്ക് ആ കുട്ടിയെ വളരെ ഇഷ്ടമാണെന്നു എനിക്കറിയാം, പക്ഷെ, അവരൊക്കെ സമ്പത്തുകൊണ്ടും ജാതീയത കൊണ്ടും വലിയ ആൾക്കാരല്ലേ,"
'അച്ഛാ, അവർ എല്ലാത്തരത്തിലും വലിയ ആൾക്കാർ ആയിരിക്കാം, പക്ഷെ, അതിനു എന്താണ് വില? ഒന്നും അവരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമല്ല! പൂർവികർ ചേർത്തുവച്ചതുകൊണ്ടു അവർ അനുഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ നമ്മളല്ലേ അച്ഛാ വലിയവർ. എന്റെ അച്ഛൻ തെങ്ങു കയറിയും അദ്ധ്വാനിച്ചുമാണ് എന്നെ ഇത്രയും പഠിപ്പിച്ചത്. നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും സ്വന്തമായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അച്ഛൻ സ്വന്തം വിയർപ്പു കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണ്. പാർവതിയോട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഒരു പുരുഷന് ഒരു സ്ത്രീയോട് തോന്നുന്ന സാധാരണ പ്രണയം മാത്രമല്ല, അവൾ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ഒരിക്കലും പൂർണനാവാൻ സാധിക്കില്ല അച്ഛാ, ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഞാൻ അവളെ വേണ്ടെന്നു വച്ചാൽ അച്ഛൻ ഓർത്തോളൂ പിന്നെ ജീവിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കില്ല, ജീവനുള്ള എന്റെ ശവം ആയിരിക്കും.!
"മോനെ, നീ അത്രയ്ക്ക് ആ കുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവളെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകൂ, ഈ നാട്ടിൽ എന്തായാലും നിങ്ങളെ സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാൻ ഇവിടെയുള്ളവർ സമ്മതിക്കില്ല."
അച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവർ അവിടം വിട്ടു പോകാനൊരുങ്ങി. ശിവന്റെ അമ്പലത്തിൽ തൊഴാനായി അമ്മയോടൊപ്പം വന്നപ്പോൾ വേണു നിൽക്കുന്നത് പാർവതി കണ്ടു. പ്രദക്ഷിണം വച്ചുവരുമ്പോൾ വേണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു, അമ്പലത്തിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ആൽമരത്തിലോട്ടാണ് വേണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പാർവതിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്. അമ്പലത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നപ്പോൾ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചുരുട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കടലാസ് തുണ്ട് അവൾ കണ്ടു. അവൾ അമ്മ കാണാതെ അത് എടുത്തു കയ്യിൽ ഇലയിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന പ്രസാദത്തിന്റെ കീഴിൽ ഒളിപ്പിച്ചു,
വീട്ടിൽ ചെന്നതും അവൾ അത് തുറന്ന് വായിച്ചു'കുട്ടീ, എത്ര ദിവസമായി നിന്നെ കണ്ടിട്ട്? ഒന്ന് മിണ്ടിയിട്ട്, എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്, എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ പഠിത്തം വച്ച് എവിടെപ്പോയാലും എന്തെങ്കിലും ഒരു ജോലി എനിക്ക് സംഘടിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും, പക്ഷെ, നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നില്ല, ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ അമ്പലത്തിന്റെ കോണിലുള്ള സർപ്പക്കാവിന്റെ അടുത്തായി കാത്തുനിൽക്കും, നീ വരണം ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ നിന്നോടൊപ്പം നടക്കണം എനിക്ക്.'
അവൾക്ക് ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അവൾ വേണുവിനോടൊപ്പം പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയതിനുശേഷം അവൾ ഇറങ്ങി. സർപ്പക്കാവിന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന വേണുവിനെ കണ്ടു, അവൾ വന്നതിലുള്ള സന്തോഷം ആദ്യമായി അവളെ ആശ്ലേഷിച്ചുകൊണ്ടു വേണു പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവർ അവിടെനിന്നും പുറപ്പെട്ടു,
'കുട്ടീ, നമുക്ക് പുഴ കടന്നു പോകാം അക്കരെയെത്തിയാൽ പിന്നെ പേടിക്കേണ്ട, വരൂ' വേണു പാർവതിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. പുഴയിൽ ഇറങ്ങി അവർ പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി, നടക്കുന്ന സമയം വേണു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു 'കുട്ടീ, ഞാൻ ഏറ്റവും സന്തോഷവാനാണ് ഇപ്പോൾ, കാരണം ഞാൻ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നിന്നെ, ഞാൻ ഏറ്റവും സമയം ചിലവഴിച്ചിട്ടുള്ള നമ്മുടെ ഈ പുഴയിലൂടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ വലുതാണ്. അവൾ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വേണുവിന്റെ കൂടെ നടന്നു,
സാധാരണ പുഴയായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ മലവെള്ളം ചിലനേരങ്ങളിൽ അവിടെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അന്നും അത് തന്നെ സംഭവിച്ചു. വെള്ളത്തിന് വേഗത കൂടി. കരയിൽ കയറാനായി വേണുവും പാർവതിയും കൂടി ശ്രമിച്ചു.
വലിയ പാറയുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കാൽ തെന്നി വേണു പുഴയിലേക്ക് വീണു, പാർവതിയും വേണുവും കൂടി പിടിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം കിട്ടാതെ വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി, അതിനിടയിൽ വെള്ളത്തിലോട്ട് ചാഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഒരു മരത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ പാർവതിക്ക് പിടിക്കാൻ സാധിച്ചു, അവൾ വേണുവിനെയും വേഗം കൈ കൊടുത്ത് പിടിച്ച് അങ്ങോട്ടേക്കെത്തിച്ചു, അപ്പോഴാണ് വേണുവിന്റെ തലയിലും വയറിലും രക്തത്തിന്റെ കറ അവൾ കണ്ടത്.
വേഗം അടുത്തുള്ള പാറയിലോട്ട് വേണുവിനെ വലിച്ചുകയറ്റിയശേഷം നോക്കിയപ്പോൾ വയറിൽ ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞു കേറിയിരിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്, അവൾ സങ്കടം അടക്കാൻ കഴിയാതെ കരയാൻ ആരംഭിച്ചു, 'വേണുവേട്ടാ, ഇതെങ്ങനെയാ സംഭവിച്ചെ?' 'അത്, അത് ഞാൻ വീണില്ലേ, അവിടെ ഒരു കമ്പ് ഒടിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു, തലയും ആ ഒഴുക്കിൽ ഒരു പാറയിൽ ഇടിച്ചു'. അവൾ വേഗം സഹായത്തിനായി ആളെ വിളിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു, വേണു അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വിളിച്ചു 'കുട്ടീ, മലവെള്ളം കൂടി വരുന്നു, എനിക്ക് രക്ഷപെടാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല, എനിക്ക് തീരെ വേദന സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല, നീ രക്ഷപ്പെടണം'
'ഇല്ല, വേണുവേട്ടൻ ഇല്ലാതെ ഞാൻ പോവില്ല, മരണത്തിലായാലും നമ്മൾ ഒന്നിച്ച്'.
'ഇല്ല കുട്ടീ, പറയുന്നത് കേൾക്കൂ, നീ ജീവിക്കണം, ഒരു സഹായം ചെയ്യണം, ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം സംഭവിച്ചത് ആരും അറിയരുത്, ഞാൻ ഒരു ദിവസം ഒളിച്ചോടിപ്പോയതായെ നാട്ടിൽ അറിയാവൂ. കാരണം എന്റെ പാവം അച്ഛന് ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല, പോ, പോ' സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ വെള്ളത്തിന്റെ വേഗത കൂടി, വേണു സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പാർവതിയെ കരയുടെ അടുത്തോട്ടുള്ള പാറയിലോട്ട് തള്ളിവിട്ടു, പാർവതിയുടെ കൺമുന്നിൽ വച്ച് തന്നെ വേണു ഒഴുകിപ്പോയി. അവളും മരിക്കാനായി വെള്ളത്തിലോട്ട് ചാടാൻ ശ്രമിച്ചതും വേണുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു "ഇല്ല, ഞാൻ മരിക്കില്ല, കാരണം നീ ഇല്ലാതായാലും നിന്റെ ഓർമ്മകളും നീ എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹവും എന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും കാണും, ആ മനസ്സ് ഇല്ലാതാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല, പ്രണയിക്കാൻ ശരീരം ഇല്ലാതായാൽ പ്രണയം അവസാനിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ആ പ്രണയം ശരീരത്തോട് മാത്രമായിരിക്കും, കുട്ടീ, എനിക്ക് നിന്നോട്, നിന്റെ ശബ്ദത്തോട്, നിന്റെ ആത്മാവിനോട്, ....എനിക്കറിയില്ല, ഞാൻ എന്തുമാത്രം നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് നിന്നെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും". അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെയായപ്പോൾ പാർവതിയുടെ മുറിയുടെ കതക് തുറന്നു അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അകത്തേക്ക് ചെന്നു. 'ദേ, നോക്ക് പാർവതി, ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ട്, നിനക്ക് ഒരുത്തനോട് ലോഹ്യമായിരുന്നല്ലോ? അവന്റെ തനിഗുണം പുറത്തായി, ഇന്നലെ അവൻ ഒരു കത്തും എഴുതിവച്ചിട്ട് കടന്നുകളഞ്ഞു, അവനെയും വിശ്വസിച്ച് നീ പോയിരുന്നെങ്കിലോ? ഇതാ പറയുന്നത് മൂത്തവർ ചൊല്ലും മുതുനെല്ലിക്ക എന്ന്.' അവൾ ഒന്നും പറയാതെ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. അമ്മ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി അടുത്തോട്ടു ചെന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു 'വേണ്ട, കരയട്ടെ, അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് മനസ്സിലാക്കട്ടെ'.
ഇത്രയും പറയുമ്പോഴും അവർ കരയുകയായിരുന്നു, കേട്ടിരുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളും നിറയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പറഞ്ഞു 'ഒരേസമയം നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവും നിർഭാഗ്യവും ഉള്ളവരാണ്, ഇത്രയും മനോഹരമായി പ്രണയിക്കപ്പെടാനും അത് കൈവിട്ടുപോകാനും. പക്ഷേ? അതിനെന്തിനാണ് നിങ്ങളെ എല്ലാവരും പഴിക്കുന്നത്?
അത്..ഇയാൾ താമസത്തിനു വരുന്നതിനു മുമ്പ് അവിടെ ഒരു പയ്യൻ താമസിച്ചിരുന്നു. കിഷോർ, എന്നെക്കാളും അഞ്ചാറു വയസ്സിനു ഇളയതായിരുന്നു അവൻ. ഇയാളെപ്പോലെതന്നെ അവനും എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു എന്റെ കഥകൾ മനസ്സിലാക്കി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പാറുക്കുട്ടി എന്ന വിളി കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ കിഷോർ,
ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന് ചോദിച്ച എന്നോട് 'വേണുവേട്ടന്റെ കുട്ടി വിളിയോട് ഞാൻ ഒരു പാറുവും കൂടി ചേർത്തു' എന്നാണവൻ പറഞ്ഞത്. ഞാൻ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല, പക്ഷെ അവൻ എല്ലാക്കാര്യത്തിലും അളവിൽ കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി, അവനെന്നോട് പ്രണയമാണെന്ന് പറഞ്ഞു പിന്നാലെ കൂടി. ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും കേട്ടില്ല, എപ്പോഴും എന്റെ പിന്നാലെയുണ്ടായിരുന്നു, അമ്പലത്തിൽ പോയാലും, കടയിൽ പോയാലും, പുറത്തോട്ടിറങ്ങിയാലും എപ്പോഴും. അത് കണ്ടു ആൾക്കാർ പുതിയ കഥകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി, അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു ബഹളമുണ്ടാക്കി. ഞാൻ അവരുടെ മകനെ വശീകരിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണെന്നായിരുന്നു അവരുടെ പറച്ചിൽ. അവരുടെ പക്ഷത്തു നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിൽ അവരെ കുറ്റം പറയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതോടെ നാട്ടുകാർക്കും എന്നോട് വെറുപ്പായി. അവസാനം ഞാൻ അവന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു ഒന്ന് പോയിതരാൻ. അവസാനം എന്റെ കണ്ണുനീരിനു മുന്നിൽ അവൻ അലിഞ്ഞു. അവൻ അമേരിക്കയിൽ ഒരു ജോലി കിട്ടിപ്പോയി. ഇപ്പോഴും കത്തുകൾ അയക്കുന്നു, അച്ഛനമ്മമാരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയെന്നും, അവർക്കും സമ്മതമാണെന്നും ഒക്കെപ്പറഞ്ഞ്. പോകാൻ നേരവും പറഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്, തിരിച്ചുവരും കാത്തിരിക്കണം എന്ന്. പക്ഷെ, ഞാൻ മരിക്കാതിരിക്കുന്നത് തന്നെ വേണുവേട്ടന് കൊടുത്ത വാക്ക് എനിക്ക് മറികടക്കാൻ പറ്റില്ല അത് കൊണ്ട് അതുകൊണ്ടുമാത്രം.
എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് അവരോട് സഹതാപം കൂടിയതെയുള്ളൂ. ഞാൻ അവിടെനിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞ് നേരെ വീട്ടിലെത്തി.
നാട്ടുകാർ പാർവതിയെക്കുറിച്ച് തെറ്റുകാരി എന്ന് പറയുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. എല്ലാത്തിനും ഈ സമൂഹവും ആൾക്കാരും ഒരു കാണാൻ കഴിയാത്ത ചങ്ങല തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഓരോ നിയമവും വച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ആരെങ്കിലും മറികടന്നാൽ ഉടൻ വരും പേര്..ധിക്കാരി, തന്റേടി. ഒരു പയ്യൻ ഇങ്ങോട്ടു വന്നു പ്രണയം പറഞ്ഞു പിന്നാലെ നടന്നിട്ടും അത് ഉൾക്കൊള്ളാതെ അവനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതാണ് അവൾ ചെയ്ത കുറ്റം. താൻ ജീവനെപ്പോലെ കരുതിയിരുന്നവൻ കണ്മുന്നിൽ നിന്നും ഇല്ലാതായിട്ടും അവന്റെ വാക്കിന് വില കൊടുത്ത് ജീവിക്കുന്നതും കുറ്റമല്ലേ? കിട്ടേണ്ടതെല്ലാം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ചവറ്റുകുട്ട പോലെ ഉപേക്ഷിച്ചവരുടെ പിന്നാലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പോകാതിരുന്നതും തെറ്റല്ലെ? ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു സ്ത്രീ താമസിക്കുമ്പോഴും അവളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ദുഷ്‌പേരുകാരിയാക്കി സ്വയം മാന്യയാണെന്നു ആരെയൊക്കെയോ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളോട് തന്റെ ഭാഗത്തെ സത്യം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾ മെനക്കെടാത്തതും തെറ്റല്ലേ? അതെ അവൾ തെറ്റുകാരിയാണ്. പക്ഷെ ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കിഷോർ വരാനും വേണുവിന്റെ (കുട്ടിയെ) പാർവതിയെ കൊണ്ടുപോവാനും.

 ഉമാ രാജീവ്

നഷ്ടപ്രണയം


നഷ്ടപ്രണയം
ഉമാരാജീവ്‌
"നീ അറിഞ്ഞോ? നമ്മുടെ അയലത്തെ മേനോൻ ഇല്ലേ, അയാളുടെ മോള് ഡിവോഴ്സ് ആയെന്ന്" പത്രവും എടുത്തുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ എന്നോടായി പറഞ്ഞു.
"അവർ തമ്മിൽ കുറേക്കാലം പ്രണയിച്ചിട്ടാ വിവാഹം കഴിച്ചേ? വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നു കൊല്ലം തികഞ്ഞില്ല, അപ്പോഴേക്കും ഡിവോഴ്സ്! ഹൈ, പിന്നെ ഇവർക്ക് പ്രണയിച്ചു മാത്രം ജീവിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോ? എന്തിനാ വിവാഹത്തിൽ കലാശിപ്പിച്ച് അതിനെ ഇല്ലാതാക്കിയേ".
ഞാൻ ആലോചിച്ചു, 'എത്ര ശരിയാണ് മാധവേട്ടൻ പറഞ്ഞത്, ഇതുവരെ തങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുള്ളത് ദമ്പതികളിൽ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചവർ കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ അതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ് പശ്ചാത്തപിക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, പ്രണയം വിവാഹത്തിൽ കലാശിക്കുമ്പോഴാണോ അതോ അത് നഷ്ടപ്രണയമായി എന്നെന്നും മനസ്സിൽ തന്നെ നിൽക്കുമ്പോഴാണോ അതിനു മാധുര്യം കൂടുന്നത്? എന്റെ ഓർമ്മകൾ കുറച്ചു പുറകിലോട്ടു പോയി.
അന്ന് പത്താം തരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന പ്രായം. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ട് വരാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ആ സമയത്തായിരുന്നു വീടിന്റെ പരിസരത്തെ മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം. പാട്ടും, നാടകവും, ഓട്ടൻതുള്ളലും ഒക്കെയായിട്ടു വളരെ ബഹളമയം. വീടിന്റെ അടുത്തായത് കൊണ്ടുതന്നെ രാത്രിയിൽ നാടകം മുടക്കാറില്ലായിരുന്നു ഞാൻ. അതുകൊണ്ടു രാവിലെ വൈകിയായിരിക്കും എണീക്കുക. അന്ന് രാവിലെ അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്.
"എടീ, സുലോചനേ, നീ ഒന്നെണീറ്റേ, ദാ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ദമയന്തിയുടെ ചേട്ടന്റെ മകൻ അനിൽ വന്നിരിക്കുന്നു, അവന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചായയെങ്കിലും ഇട്ടു കൊടുക്കണ്ടേ, നീ പോയി ഇത്തിരി പാല് വാങ്ങി വാ". പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എണീറ്റ് പാല് വാങ്ങാനായി പോയത്, പാലും വാങ്ങി വന്നപ്പോൾ ചായയും ഞാൻ തന്നെ ഇടണമെന്നായി അമ്മ. സത്യത്തിൽ ഉറക്കം പോയതിലുള്ള ദേഷ്യവും, ചായ ഇടേണ്ടിവന്നതിലുള്ള ദേഷ്യവും, രണ്ടും കാരണം ചായയിൽ പഞ്ചസാരയ്ക്ക് പകരം ഉപ്പ് ആണ് എടുത്തിട്ടത്, അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊണ്ട് കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു "ദാ, കൊണ്ട് കൊടുത്തോ, എനിക്കെങ്ങും വയ്യ" എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവിടെ നിന്നും ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടു പുറത്തേക്കു പോയി, പോകുന്നതിനിടയിൽ കണ്ടു ആ കണ്ണുകളെ.
കുളത്തിൽ പോയി കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് നീന്തി കളിച്ചും കുളിച്ചും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ തന്നെ കിട്ടി അമ്മയുടെ വക "എടീ, ചായയിൽ പഞ്ചസാരയ്ക്ക് പകരം ഉപ്പാ ഇടുക! പാവം ആ പയ്യൻ, എന്നിട്ടും അത് കുടിച്ചു, പോകാൻ നേരം ഉപ്പിട്ട ചായ നന്നായിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല, ഞാൻ അകത്ത് ചെന്ന് ചായ എടുത്ത് കുടിച്ചപ്പോളല്ലേ അതിൽ ഉപ്പ്" അതും പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ കവിളിൽ ഒരു കുത്തും വച്ചു തന്നു, എനിക്ക് നല്ല വേദന തോന്നി. ഞാൻ കവിൾ തടവിക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയാതെ ഓട്ടൻതുള്ളൽ കാണാനായി അമ്പലത്തിലേക്ക് പോയി.
ഓട്ടൻ തുള്ളൽ കാണുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു, "എടീ, ദാ നോക്കിക്കേ, ആ ചേട്ടൻ നിന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയാ, കുറേനേരമായി". ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ അനിലേട്ടൻ. എനിക്ക് അപ്പോൾ അമ്മയുടെ കുത്തു കാരണം നൊന്ത എന്റെ കവിളിനെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. ഞാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു എന്താ നോക്കുന്നെ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഒന്നുമില്ല എന്നായിരുന്നു മറുപടി. വൈകുന്നേരം നാടകം കാണുമ്പോഴും അനിലേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നു. ഞാൻ എണീറ്റ് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു, അപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു വിളി കേട്ടു.
"സുലു ഒന്ന് നിൽക്കാമോ?" ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. "എന്താ? പിന്നെ ഒരു കാര്യം, അന്ന് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചായയിൽ മനഃപൂർവ്വം ഉപ്പു ഇട്ടതല്ല, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ, പക്ഷെ അത് നിങ്ങൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയത് കവിളിൽ നല്ല ഒരു കുത്തായിരുന്നു." "അയ്യോ? ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം പറഞ്ഞതല്ല, സത്യമാ പറഞ്ഞെ, എനിക്ക് ആ ചായ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ടുതന്നെയാ പറഞ്ഞെ, ചായ മാത്രമല്ല, അതിട്ട ആളെയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു". ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി, എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറയാൻ സാധിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ അനിലേട്ടൻ നടന്നകന്നിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ അമ്മയും അച്ഛനും സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു. " ആ ദമയന്തിയുടെ ചേട്ടന്റെ മകനില്ലേ, നല്ല മര്യാദയുള്ള പയ്യനാ, ടൗണിലാ അവന്റെ വീട്, ഈ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടും നമ്മുടെ സുലോചനയെ നോക്കുകയോ അവളോടൊന്നു സംസാരിക്കുകയോ അവൻ ചെയ്തില്ല. മൂത്തവരോട് എന്ത് ബഹുമാനമാ.
ഞാൻ കിടന്നുകൊണ്ട് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു'ഉവ്വുവ്വ്, നോക്കാത്ത ആള്. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പതിവുപോലെ അമ്പലത്തിൽ തൊഴാൻ പോയപ്പോൾ അനിലേട്ടനും കൂടി. 'ഞാനും വരാം' ഞാൻ പറഞ്ഞു അമ്പലം അടുത്തല്ലേ തനിച്ചുപോകാൻ അറിയില്ലേ? 'അറിയാം, പക്ഷെ സുലുവിന്റെ കൂടെ ചെന്ന് തൊഴുമ്പോൾ ഭഗവാന് എന്നോട് ഇഷ്ടം കൂടിയാലോ'. ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു. അകത്തു ചെന്ന് ഭഗവാനെ തൊഴുതുകൊണ്ടു നിന്നപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നും വേറൊരു പ്രാർത്ഥന കൂടി കേട്ടു. "ഭഗവാനെ, ഈ നിൽക്കുന്ന എന്റെ പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിച്ച് ഈ അമ്പലത്തിൽ തന്നെ വന്നു തൊഴാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്ക് തരേണമേ". ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിച്ചു,
പ്രദക്ഷിണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പുറത്തോട്ടു ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു " അല്ല, അനിലേട്ടാ, എന്താ ഉദ്ദേശ്യം, എന്നെക്കാളും ഒരു 9 വയസ്സിനെങ്കിലും മൂത്തതല്ലേ, എന്തെ എന്നോടിങ്ങനെ തോന്നാൻ? " എനിക്കറിയില്ല, നിന്നെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ മനസ്സിൽ എനിക്ക് തോന്നി, നീ എനിക്കുള്ളതാണെന്ന്.." ഞാൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അമ്മ ദൂരെ നിന്നും വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു, ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ വേഗം നടന്നു നീങ്ങി.
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ അമ്മ അനിലേട്ടനോട് എന്തോ പറയുകയാണ്. വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു " സുലോചനേ, നീ ഇപ്പോൾ കുട്ടിയാണ്, അനിൽ എന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു, നിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ കഴിയട്ടെ നമുക്ക് ആലോചിക്കാം, അവൻ നല്ല പയ്യനാ"എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി.
അടുത്ത ദിവസം ഉത്സവത്തിന്റെ സമാപനമായിരുന്നു, അവിടെ പൂരം നടക്കുമ്പോൾ അത് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെ മനസ്സിലും നടന്നിരുന്നു കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അനിലേട്ടൻ നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി, പോകുന്നതിനു മുൻപ് എന്നെ കണ്ടു പറഞ്ഞു "അടുത്ത ഉത്സവത്തിന് ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും".
ഞാൻ പത്താം തരത്തിൽ നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങി പാസ്സായപ്പോൾ എന്നെ എന്റെ ചേച്ചി താമസിക്കുന്ന ടൗണിലെ കോളേജിൽ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കാൻ കൊണ്ടാക്കി അമ്മ. അവിടെ പഠിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് നിറയെ അനിലേട്ടൻ ആയിരുന്നു, ആ വർഷത്തെ ഉത്സവത്തിന് എനിക്ക് നാട്ടിൽ പോകാൻ സാധിച്ചില്ല, അമ്മ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ കണ്ണനും (ദമയന്തി ചേച്ചിയുടെ മകൻ) കൂടെ വന്നിരുന്നു, ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു "അനിലേട്ടൻ വന്നിരുന്നോ"" "ഉം, അതെ, ചേച്ചിയെ നോക്കി നടന്നു, അവസാന ദിവസം വരെയും വരും വരും എന്ന് കാത്തിരുന്നു". എനിക്ക് സങ്കടമായി. കുറച്ചു നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയും അച്ഛനും നാട്ടിലെ സ്ഥലമൊക്കെ വിറ്റ് ടൗണിൽ വീട് വാങ്ങി, ചേച്ചിയോടൊപ്പം ഇവിടെ താമസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു, അനിലേട്ടന്റെ കാര്യമൊക്കെ അമ്മ മറന്നിരുന്നു.
എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് മാധവേട്ടനെക്കൊണ്ട് വിവാഹവും കഴിപ്പിച്ചു. വിവാഹത്തിന് തായാറായില്ലെങ്കിൽ മരിച്ചുകളയും എന്ന് പറഞ്ഞ് കയ്യിൽ വിഷക്കുപ്പിയുമായി നിന്നിരുന്ന അവരുടെ മുന്നിൽ എനിക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷെ, ഞാൻ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാം മാധവേട്ടനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. മാധവേട്ടൻ ചോദിച്ചു, 'നിനക്ക് കാണണോ, ഉത്സവത്തിന് അനിൽ വരുമെന്ന് നിനക്കുറപ്പുണ്ടോ? വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് പോകാം" ഞാൻ പറഞ്ഞു "വേണ്ട, കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു, മാധവേട്ടൻ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ അത് മതി.
'സുലോചനേ ദേ, നോക്കിയേ', മാധവേട്ടന്റെ വിളി എന്നെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ഉണർത്തി. 'നിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പുനരുദ്ധാരണം, നീ പോവുന്നോ?' ഞാൻ ആലോചിച്ചു, ഒന്ന് പോയാലോ? ഞാനും മാധവേട്ടനും കൂടി നാട്ടിലേക്ക് ചെന്നു, ആ അമ്പലത്തിനു വളരെ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, നാടിനും. പക്ഷെ, ഓർമ്മകൾക്ക് മാത്രം മാറ്റമില്ല.. ഞാനും മാധവേട്ടനും കൂടി അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുതു, മാധവേട്ടൻ പറഞ്ഞു "ഞാൻ കാറിൽ ചെന്നിരിക്കട്ടെ, എനിക്ക് ഈയിടെയായി ഏറെ നേരം നില്ക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല, നീ എല്ലാവരെയും കണ്ടു സംസാരിച്ചു പതുക്കെ വാ," ഞാൻ ശരി എന്നും പറഞ്ഞ് ചുറ്റമ്പലത്തിൽ ഒന്നുകൂടി പ്രദക്ഷിണം വച്ച് വരുമ്പോൾ കേട്ടു ആ ശബ്ദം "സുലു"ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു ആ രണ്ടു കണ്ണുകൾ. ഇപ്പോഴും തീക്ഷ്ണത വറ്റാതെ തന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി, പിന്നീട് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ എന്നെങ്കിലും വരുമെന്ന്, കാണാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ ഭാഗ്യം" എനിക്ക് വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നതേയില്ല, അപ്പോഴാണ് ദമയന്തി ചേച്ചിയെ കണ്ടത്, അനിലേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും നടന്നകന്നിരുന്നു, ചേച്ചി കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ പറഞ്ഞു, എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതറിഞ്ഞ് ഒത്തിരി സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്നു അനിലേട്ടൻ, വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം ഒരു വിവാഹം കഴിച്ചു, ഒരു മോനുണ്ട്. ഭാര്യവന്നിട്ടില്ല, പുള്ളിക്കാരിക്ക് സർക്കാർ ഉദ്യോഗമാണ്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ മാധവേട്ടൻ ചോദിച്ചു "കണ്ടു അല്ലേ?" ഞാൻ പറഞ്ഞു അതെ. മാധവേട്ടൻ ചോദിച്ചു"എടീ, നഷ്ടപ്രണയത്തിനാണ് മാധുര്യം കൂടുന്നത് അല്ലേ?. അതെ. മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.



അവൾ ഉറങ്ങുകയാണ്


അവൾ ഉറങ്ങുകയാണ്, സ്വസ്ഥമായി, ഇനി ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത നീണ്ട ഉറക്കത്തിലാണ് അവൾ.
എന്നത്തേയും പോലെ വൈകിയാണ് അയാൾ അന്നും ഉണർന്നത്. സാധാരണ അയാൾ ഉണരുമ്പോഴേക്കും അയാൾക്ക് രാവിലത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണവും ഓഫിസിൽ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ഉച്ചഭക്ഷണവും റെഡിയായിരിക്കും. പക്ഷെ അന്ന് അയാൾ ഉണർന്നപ്പോൾ അവളെ അടുക്കളയിൽ കണ്ടില്ല,തനിക്ക് പോകണം എന്നറിയാം എന്നിട്ടും എവിടെപ്പോയോ എന്തോ? അയാൾ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങിചെന്നു.
അടുക്കളയുടെ പിൻഭാഗത്ത് പൈപ്പ് തുറന്നു വെള്ളം പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്നപ്പോഴാണ് കണ്ടത്, അവിടെ വീണുകിടക്കുകയാണ് അവൾ. അയാൾ വേഗം അവളെ കോരിയെടുത്ത് അകത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ട് കിടത്തി, കയ്യിൽ പിടിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ കൈകൾ തണുത്തിരിക്കുന്നു, അയാൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായെങ്കിലും അത് അംഗീകരിക്കാൻ സാധിക്കാതെ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം അയാൾ മകളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
പതുക്കെ പതുക്കെ വീട്ടിൽ ആളുകൾ എത്താൻ തുടങ്ങി. അയാൾ ഒരു മൂലയിൽ കസേരയിട്ട് ഇരുന്നു. വരുന്നവർ എല്ലാവരും അയാളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ചിലർ പറഞ്ഞു, ഒന്ന് കരയൂ അപ്പോൾ മനസ്സിലെ വേദന കുറയും, ഇങ്ങനെ വേദന മുഴുവൻ അടക്കിപിടിച്ചിരുന്നാൽ അത് വേറെ എന്തിലെങ്കിലും കൊണ്ടെത്തിക്കും. ഞങ്ങൾക്കറിയാം നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്നേഹം, എന്താ ചെയ്യുക, സമയമായാൽ പോയല്ലേ പറ്റൂ?
അയാൾക്ക് മനസ്സിൽ ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. കരയണമത്രേ! എന്തിന്? ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാനുള്ള മര്യാദ പോലും അവൾ കാണിച്ചില്ല, രാവിലെ ചായ പോലും കുടിച്ചിട്ടില്ല താൻ. തലവേദന എടുക്കും എന്നറിയാം എന്നിട്ടും? അയാൾ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി.
സ്ത്രീകൾ ചേർന്ന് അവളെ കുളിപ്പിച്ച് പുതിയ സാരി ഉടുപ്പിച്ച് പൊട്ടൊക്കെ തൊടുവിച്ച് കിടത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അവൾ ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. നിങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തന്നെ വേണം എന്ന് പറയുന്ന പോലെ.
അയാളുടെ ഓർമ്മകൾ കുറച്ചു പിറകിലോട്ടു പോയി. അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ പോയി കണ്ടു ഉറപ്പിച്ച് നടത്തിയ വിവാഹമായിരുന്നു അവരുടേത്. അയാൾക്ക് ഒട്ടും തന്നെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും വിവാഹം കഴിച്ചു.
വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം നടത്താനിരുന്നതാണ്, നല്ല നീന്തൽ അറിയാവുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ, എന്നിട്ടും പുഴ അവളെ കൊണ്ടുപോയി, പുഴയെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല, ആർക്കും പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടം തോന്നും അവളോട്. ഇപ്പോൾ അഞ്ച് വർഷമായി. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നിർബന്ധം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത്'.
അവൾ പറഞ്ഞു 'എനിക്ക് അറിയാം. ഞാൻ ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കാൻ കാര്യം തന്നെ അവളാണ്. അവൾ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ സ്‌കൂളിൽ ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചവരാണ്. നിങ്ങൾ പ്രണയാഭ്യർത്ഥന നടത്തിയത് മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അവൾ എന്നോട് കത്തിലൂടെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു. അവൾ പോയ ആ ദിവസം ഞാനും വന്നിരുന്നു അവളുടെ വീട്ടിൽ. കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെ കരയുന്ന നിങ്ങളെയും കണ്ടു!. അവളോളം സ്നേഹം എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ തരാൻ സാധിച്ചുവെന്നുവരില്ല, എന്നാലും ഞാൻ അതിനു ശ്രമിക്കും. കാരണം അവൾ ഓരോ കത്തിലും നിങ്ങൾ സന്തോഷമായിരിക്കുന്നത് കാണാനാണ് അവൾക്കിഷ്ടം എന്ന് പറയുമായിരുന്നു'.
പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങൾ അവൾ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാൾ അവളെ തീർത്തും അവഗണിച്ചിരുന്നു. അവൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന കറികളിൽ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം അയാൾ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു, അലക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന തുണികളിൽ, വീട് തൂത്തു വാരുന്ന രീതിയിൽ ഒക്കെ. അവഗണിച്ചു അവഗണിച്ചു അവസാനം അയാൾ അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവർക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു, കൂട്ടുകാരിയുടെ പേര് തന്നെ അവൾ മകൾക്കിട്ടു അളകനന്ദ. ആ വീട്ടിൽ അളകാനന്ദയുടെ കൊലുസിലെ ശബ്ദവും അവരുടെ ചിരിയും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. തന്നെ അവഗണിക്കുന്നവനെയും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നവനെയും സ്നേഹം നൽകുമ്പോൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് സ്ത്രീകൾ സ്വീകരിക്കുന്നത്! അയാൾ അതിശയിച്ചു.
മകൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞുപോയപ്പോൾ വീണ്ടും അവർ മാത്രമായി ആ വീട്ടിൽ. അപ്പോൾ അയാൾ വെറുതെ അവൾക്ക് നേരെ ശുണ്ഠി പിടിക്കുമായിരുന്നു. കാരണം അവളോട് എന്തെങ്കിലും നാല് വാക്ക് സംസാരിക്കാതെ, അയാൾക്ക് ഒരു ദിവസം പോലും കഴിച്ചുകൂട്ടാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും, തന്നെ വിളിക്കാതെ അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിരിക്കുന്നു, അച്ഛാ, അച്ഛാ, അമ്മയെ ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള ഏർപ്പാടുകൾ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. മരുമകനാണ്. അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മരുമകന്റെ കൂടെ ചെന്നു. വീടിനു പിൻവശം തന്നെയാണ് അവൾക്ക് വേണ്ടി സ്ഥലം ഒരുക്കിയിരുന്നത്. അവൾ എപ്പോഴും കിന്നാരം പറഞ്ഞിരുന്ന അവളുടെ മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെയടുത്ത്.
കർമ്മങ്ങൾ ഒക്കെ മരുമകൻ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. ചിത കത്തിയെരിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഓരോരുത്തരായി അവിടെനിന്നും പിൻവാങ്ങി. അയാൾ മാത്രം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു, അയാളെ നിർബന്ധിച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അയാൾ സമ്മതിച്ചില്ല, പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യില്ല, എന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നവൾ ഇവിടെനിന്നും യാത്രയാവുന്നതും എനിക്ക് കാണണം. അയാൾ പറഞ്ഞു.
ചിതയിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന പുക ആകാശത്തോട്ടു പോകുന്നത് കണ്ടു അയാൾ അപ്പോഴും അവളോട് മനസ്സുകൊണ്ട് ശുണ്ഠി എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു, എന്നെ ഇവിടെ ഒറ്റക്കാക്കി നീ മാത്രം....
----------------
ഉമാ രാജീവ്

വനിതാ ഹെൽപ്‌ലൈൻ


അന്ന് സ്‌കൂളിൽ നിന്നും വന്നപ്പോഴേ അവളുടെ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു' എന്താ മീനു, എന്താ പറ്റിയെ? നിനക്കെന്തെങ്കിലും വയ്യായ്കയുണ്ടോ?' ഏയ്, അമ്മയ്ക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാ' 'ശരി വന്ന് മുഖമൊക്കെ കഴുകി കാപ്പി കുടിക്കാൻ നോക്ക്.'
അവൾ അന്ന് നടന്ന സംഭവം ഓർത്തുനോക്കി. സ്ഥിരം വരുന്ന ബസ്സാണ്, ആദ്യമേ ഇരിക്കാൻ സീറ്റു കിട്ടിയിരുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ് ആയപ്പോൾ കൈക്കുഞ്ഞുമായി വന്ന ഒരു സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടി സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞുകൊടുത്ത് അവൾ അടുത്ത് തന്നെ നിന്നു. ആരോ പുറകിൽ നിന്നും തന്നെ തൊടുന്നതുപോലെ തോന്നി, നോക്കിയപ്പോൾ ബസിലെ കണ്ടക്ടറാണ് എസ്ടി കാർഡ് എവിടെ? അവൾ കാർഡ് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അയാൾ അതിൽ രേഖപെടുത്തിയിട്ട് ടിക്കറ്റ് നൽകാനായി പുറകിലോട്ടു പോയി. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ വന്നു നിന്നു, ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ ചെറുതായി ദേഹത്തു ഉരസാനും, ബ്രെയ്ക്കിടുമ്പോൾ ഇടിക്കാനും തുടങ്ങി, പ്രതികരിക്കണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷെ, പേടി. അയാൾ സ്റ്റോപ്പ് എത്തുന്നതുവരെ ഇത് തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൾ ഇറങ്ങിയതും അയാൾ നാളെയും ഈ സമയത്ത് തന്നെ വരണേ എന്നും പറഞ്ഞ് ഡ്രൈവറെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
ഇന്ന് ഞാൻ പോകുന്നില്ല? അതെന്താ പോകാത്തെ? അമ്മ ചോദിച്ചു. അവൾ മടിച്ചു മടിച്ച് അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. 'അമ്മയും എന്റെ കൂടെ വരണം, അയാളെ അങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല?'.
ഇല്ല ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ വരില്ല. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽമതി! അവൾ ഞെട്ടി. 'അതെന്താ, ഞാൻ അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞതല്ലേ, വേറെ ഏതെങ്കിലും അമ്മമാരായിരുന്നെങ്കിൽ എപ്പോ കൂടെ വന്നെന്ന് ചോദിച്ചാൽ മതി? അയാൾ ഇന്നും അത് തന്നെ ആവർത്തിക്കില്ലേ? ഞാനെന്താ ചെയ്യുക? അമ്മ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ അയാളോട് ചൂടാകുമല്ലോ?
ഞാൻ എത്ര ദിവസം നിന്റെ കൂടെ വരും? ഇത് നീ തനിച്ചു തന്നെ നേരിടണം. ഇന്നയാൾ നിന്നോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയാൽ നീ പ്രതികരിക്കണം. എന്നെ തൊടരുത് എന്ന് തന്നെ പറയണം. നിന്റെ ഉറച്ച ശബ്ദം മതിയാകും അയാളെ മാറ്റി നിർത്താൻ. നമുക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷ നൽകാൻ മറ്റാരേക്കാളും കഴിയുന്നത് നമുക്ക് തന്നെയാണ്. വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് വേണ്ട എന്ന് തന്നെയാണെന്ന് കേൾക്കുന്നയാൾക്ക് മനസ്സിലാകണം. ചിലപ്പോൾ നീ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ കൂടുതൽ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുമായിരിക്കും, നീ പതറേണ്ട കാര്യമില്ല, നീ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണെന്ന ബോധം നിനക്കുണ്ടെങ്കിൽ പത്തുപേർ അയാളെ ന്യായീകരിച്ചാലും ഒരാളെങ്കിലും കാണും നിന്റെ കൂടെ. ആരുമില്ലെങ്കിലും പ്രശ്നമില്ല, നമ്മുടെ ഒരു നോട്ടം മതി അപ്പുറത്തെയാളുടെ ധൈര്യം കുറയാൻ.
ഒടുവിൽ അവൾ സ്‌കൂളിലേക്ക് പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. തിരിച്ചുവരാൻ നേരം അതേ ബസ്, അതേ കണ്ടക്ട്ടർ. അന്ന് ബസിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. അവൾക്ക് സീറ്റ് കിട്ടി. അയാൾ അവൾ ഇരുന്ന സീറ്റിനു അടുത്തുതന്നെ വന്നു നിന്നു, തലേദിവസത്തെ പോലെ അയാൾ അവളെ മുട്ടിയുരുമ്മാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൾ വിളിച്ചു 'മിസ്റ്റർ, താങ്കൾ എന്റെയടുത്ത് ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് അരോചകമാണ്. ദയവു ചെയ്ത് നീങ്ങി നിന്നാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു. 'അതുകൊള്ളാം, ബസ്സാകുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചെന്നിരിക്കും, അറിഞ്ഞുകൊണ്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ? അല്ലെങ്കിൽ വേറെ വല്ല വണ്ടിയും പിടിച്ചു പോണം? അയാൾ വിജയശ്രീലാളിതനെപ്പോലെ പറഞ്ഞു. 'ഓഹോ, ഈ ബസിൽ വരണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിയമമുണ്ടോ? എങ്കിൽ അതൊന്നു അറിയണമല്ലോ? അവൾ മൊബൈൽ എടുത്തു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു 'ആരെയാ വിളിക്കുന്നെ?
അതോ വനിതാ ഹെൽപ്‌ലൈൻ!
ഇത്രയുമായപ്പോഴേക്കും ഡ്രൈവർ ബസ് നിർത്തി പുറകിലോട്ടു നോക്കി. കണ്ടക്ടർ ഒന്ന് ഞെട്ടി, ആദ്യം നിങ്ങൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യൂ, ഞാൻ നീങ്ങി നിന്നാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമല്ലേ ഉള്ളൂ, അയാൾ മുറുമുറുത്തുകൊണ്ടു പുറകിലേക്ക് പോയി. സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറഞ്ഞു. 'ചേട്ടാ, ഞാൻ നാളെയും ഈ സമയത്ത് തന്നെയാ വരിക'.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ഞാൻ ഈ എഴുതിയതിൽ പല തെറ്റുകുറ്റങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇത്രയേയുള്ളൂ. പെൺകുട്ടികളെ കരാട്ടെ പോലുള്ള ആത്മരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത് നല്ലത് തന്നെ, അതോടൊപ്പം അവർക്ക് തന്റെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ ദേഹത്തു തൊടുന്നയാളോട് നോ എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ സ്വയം ശക്തയാക്കുക.

by
Uma Rajeev

പ്രണയം


പ്രണയം
ജോസഫങ്കിൾ മരിച്ചു! ചേട്ടൻ അത് പറഞ്ഞതും എന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഞെട്ടൽ ഉണ്ടായി, എപ്പോൾ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്ത് ഞാൻ ചോദിച്ചത് ആന്റിയുടെ സ്ഥിതി എന്താ എന്നാണ്? കുറച്ചു ദിവസം മുൻപ് പോലും കണ്ടതാണ് രണ്ടുപേരെയും. അന്ന് അവർ പറഞ്ഞത് മകളുടെ കൂടെ താമസമാക്കാൻ പോവുകയാണ് എന്നാണ്. ജോസഫങ്കിൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാണ്. അത് എന്നിൽ കൂടുതൽ ഞെട്ടലാണ് ഉളവാക്കിയത്, ഈ പ്രായത്തിൽ ആത്മഹത്യ! എന്തിന്? നീ വരുന്നില്ലേ എന്ന് ചേട്ടൻ ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. ഇല്ല, എനിക്ക് കാണാനുള്ള ശക്തിയില്ല, നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വരൂ. അദ്ദേഹം പോയതിനു ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തകളിലാണ്ടുപോയി. ഓർമ്മകൾ കുറച്ച് പിന്നിലേക്ക് പോയി.
ഞങ്ങൾ ഇവിടെ താമസത്തിനു വന്നിട്ട് അധികം നാളുകൾ ആയിട്ടില്ല, പക്ഷെ ഈ ആന്റിയും അങ്കിളും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്റെ ഭർത്താവ് ജോലിക്കും മക്കൾ സ്കൂളിലും പോയാൽ പിന്നെ വീട്ടിലെ പണികളൊക്കെ തീർത്ത് ഞാൻ ഷോപ്പിംഗിനായി ഇറങ്ങും, അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്നും മാർക്കറ്റിലേക്കുള്ള റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ കാഴ്ച കാണുന്നത്. അപ്പുറത്തെ വശത്തു നിന്നും റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന വൃദ്ധ ദമ്പതികൾ. ജോസഫങ്കിൾ ആന്റിയുടെ കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ആന്റിയെയും കൊണ്ട് ഞാൻ നിൽക്കുന്ന വശത്തേക്ക് വന്നു. ഞാൻ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു, അവർ ഇങ്ങോട്ടും. അവരും മാർക്കറ്റിലേക്കാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും അവരുടെ കൂടെ കൂടി. മാർക്കറ്റിൽ എത്തുന്നതുവരെയും രണ്ടുപേരും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു, തമാശകളും, നാട്ടുകാര്യങ്ങളും ഒക്കെ കൂട്ടത്തിൽ എന്നെപ്പറ്റിയും ചോദിച്ചു. ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഈ കാലത്ത് എത്ര പേർ കാണും ഇതുപോലെ? മറ്റുള്ളവരോട് ഇതുപോലെ പെരുമാറുന്നവർ, വളരെ ചുരുക്കമാണ്, ഒന്നുകിൽ ആർക്കും സമയമില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അവർ എന്തിനു എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു അവർ ആരാണ് എന്ന സംശയം! ആരെയും കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല, ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ കാരണമാണ് അവർ അങ്ങനെ ആയിത്തീർന്നത്. ഞാൻ സാധങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ബില്ലിന് കാശു കൊടുത്തിട്ടു നോക്കുമ്പോൾ അവരും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ആന്റിയെക്കൊണ്ട് ഒരു കവർ എടുക്കാൻപോലും അങ്കിൾ സമ്മതിക്കുന്നില്ല, ആന്റിയും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല ഞാൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ചെറുതായി ഒന്ന് ചമ്മിയതുപോലെ തോന്നി. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ വളരെ അടുത്തു. എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും അവർ ആഘോഷിക്കുമായിരുന്നു, ആ സമയങ്ങളിൽ ഞാനും ചേട്ടനും അവരുടെ കൂടെ അവിടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ആന്റിക്ക് ഒരു ചെറിയ ചുമയും ജലദോഷവും വന്ന സമയമായിരുന്നു, ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ ആന്റിക്ക് ആവി പിടിക്കാനുള്ള വെള്ളം ചൂടാക്കുകയാണ് അങ്കിൾ, ഞാൻ ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കുന്നില്ല, ഞാനുള്ളപ്പോൾ അവൾക്ക് ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു, എനിക്കപ്പോൾ കൊച്ചുകുട്ടികൾ കാണിക്കുന്ന പിടിവാശിയാണ് ഓർമ്മവന്നത്. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആന്റിക്ക് മരുന്നും കൊടുത്ത് ഉറങ്ങാൻ കിടത്തിയിട്ട് അങ്കിൾ എന്നെയും വിളിച്ച് ഹാളിലേക്ക് വന്നു, ഞാൻ ചോദിച്ചു അങ്കിളിന്റേത് അറേഞ്ച് മാരേജ് ആണോ? അല്ല പ്രേമ വിവാഹമായിരുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു അങ്കിൾ എന്നോട് അവരുടെ കഥ പറഞ്ഞു.
സമൂഹത്തിൽ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു വിവാഹം തന്നെയായിരുന്നു അവരുടേത്(രണ്ടുപേരും രണ്ടു മതക്കാർ). പ്രണയത്തിനും രജിസ്റ്റർ വിവാഹത്തിനും ഒക്കെ അവർക്ക് കൂട്ടായി നിന്നിരുന്നത് അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ തന്നെയായിരുന്നു. സുഹൃത്തക്കൾ എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്നുതന്നെ അവർക്കൊരു വീടും ഏർപ്പാടാക്കി കൊടുത്തു, രണ്ടുപേരും ഡിഗ്രി ഹോൾഡേഴ്സ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു ജോലി കിട്ടാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ അതൊക്കെ വെറും വൃഥാവാണെന്ന് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽത്തന്നെ അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അപ്പോൾ കിട്ടുന്ന ജോലി എന്തും ചെയ്യാം എന്നരീതിയിലേക്ക് രണ്ടുപേരും എത്തിയിരുന്നു. അങ്കിളിന് ഒരു ട്യൂട്ടോറിയൽ കോളേജിൽ മലയാളം സബ്ജക്റ്റ് പഠിപ്പിക്കുന്ന ജോലി കിട്ടി, ആന്റിയും വീട്ടിൽ ട്യൂഷൻ എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, ജീവിതം വളരെ സന്തോഷത്തോടെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയം. ആയിടയ്ക്ക് ആന്റി ഗർഭിണിയായി, പക്ഷെ ഏകദേശം മൂന്ന് മാസമായപ്പോൾ ഗർഭം അലസിപ്പോയി. അത് ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഒരു വിശദമായ ചെക്കപ്പ് നടത്തി, ആന്റിയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന് ഒരു കുഞ്ഞിനെ താങ്ങാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്. അന്നത്തെ കാലമായിരുന്നത് കൊണ്ട് തുടർ ചികിത്സ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല, പക്ഷെ അതിനൊന്നും അവരുടെ സ്നേഹത്തിനു ഒരു കുറവുണ്ടാക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. രണ്ടുപേരും നല്ല രീതിയിൽ അദ്ധ്വാനിച്ചു, അവർ ആദ്യം വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയ വീട് തന്നെ അവർ വാങ്ങിച്ചു, അവസാനം ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു, അത് പെൺകുഞ്ഞ് മതി എന്നതിൽ ഒരു തർക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ആ കുഞ്ഞിനെ അവർ നല്ല രീതിയിൽ വളർത്തി, പഠിപ്പിച്ചു, കല്യാണവും കഴിപ്പിച്ചയച്ചു, അവൾ ഇപ്പോൾ സിറ്റിയിൽ താമസിക്കുകയാണ്. അച്ഛനേയും അമ്മയേയും അവൾ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, തന്റെ കൂടെ വന്നു താമസിക്കാൻ. അന്ന് അവസാനമായി വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ അങ്കിൾ പറഞ്ഞത് അവർ മോളോടൊപ്പം താമസിക്കാൻ പോവുകയാണ് എന്നാണ് കാരണം ആന്റിക്ക് ഒട്ടും വയ്യ, എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ അവൾക്ക് ആരെങ്കിലും വേണം അത് പറയുമ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
കാളിംഗ് ബെൽ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ട് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി. ചേട്ടനാണ്, മുഖമാകെ വാടിയിരിക്കുന്നു, പറയൂ എന്താ കാരണം അങ്കിൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ? അറിഞ്ഞോ? എനിക്ക് ആകാംക്ഷ അടക്കാനായില്ല.
അറിഞ്ഞു, അങ്കിളും ആന്റിയും മകളുടെ കൂടെ താമസത്തിനു പോയില്ലേ, അവിടെ ഒരു ദിവസം ആന്റി പടിയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വീണു, തലയ്ക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു, ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വരാനുള്ള സാധ്യതയില്ലെന്നും അഥവാ വന്നാൽത്തന്നെ കോമാ സ്റ്റേജിൽ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ അങ്കിൾ വളരെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ അങ്കിളിന് സാധിച്ചില്ല, ആന്റിയെ അങ്ങനെ കാണാനും ധൈര്യമില്ല, അങ്ങനെ വീടിന്റെ മുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് എടുത്ത് ചാടി, മകളും മരുമകനും പുറത്തുപോയ സമയമായിരുന്നു. ആൾക്കാർ ഓടിക്കൂടി ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ ആംബുലൻസിൽ വച്ച് തന്റെ മകളുടെ ഫോൺ നമ്പർ പോലും പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബോധം പോയത്, ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച് അധികം കഴിയും മുൻപ് മരിച്ചു. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ചേട്ടന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്‌തു, എടുത്തപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നാണ്, ആന്റിയും മരിച്ചു!..ശരിക്കും എനിക്ക് അത് കേട്ട സമയം ഒരു മനസ്സിൽ നിർവികാരതയായിരുന്നു. അങ്കിൾ തന്നെയാവും ആന്റിയെയും കൊണ്ടുപോയത്, താനില്ലാതെ അവൾ തനിയെ ഇവിടെ വേണ്ട എന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും.

By
Uma rajeev

അവസ്ഥ


അവസ്ഥ
ഉമാ രാജീവ്
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ഞാൻ പറയുന്നത് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം ഇതുവരെ ചെയ്ത ടെസ്റ്റുകളിൽ നിന്നും മനസ്സിലായത് നിങ്ങളുടെ മോന് ഒരു ചെറിയ അസുഖം ഉണ്ട്, ഇതിനെ അസുഖം എന്ന് പോലും പറയാൻ പറ്റില്ല, ഇതൊരു അവസ്ഥയാണ്..ഇതിന്റെ പേര് ഓട്ടിസം എന്നാണ്.
പക്ഷേ, സാർ അവൻ ജനിച്ചതുമുതൽ എല്ലാകാര്യങ്ങളും കമിഴ്ന്നതും ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും എല്ലാം അതാത് സമയങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നല്ലോ? അവൻ സംസാരിക്കുന്നത് മാത്രമേ കുറച്ചു നീണ്ടുപോയുള്ളു, വീട്ടിലുള്ളവർ പറഞ്ഞത് അതൊക്കെ പതുക്കെ സംസാരിച്ചോളും, ചില കുട്ടികൾ അങ്ങനെയാണ് എന്നൊക്കെയാ. ഞങ്ങൾ അതും വിശ്വസിച്ചാണ് ഇരുന്നത്, അവനു ഒരു ചെറിയ പനി വന്നപ്പോൾ അടുത്തുള്ള ഒരു ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു അദ്ദേഹമാണ് മോന് eye contact ൽ ഒരു സംശയം തോന്നി ഇങ്ങോട്ടയച്ചത്. ഇതിനു ചികിത്സയൊന്നുമില്ലേ ഡോക്ടർ? അത് ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തീർച്ചയായും ഉണ്ട്. അതിനുമുൻപ് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഓട്ടിസം എന്ന് പറയുന്നത് ബുദ്ധിമാന്ദ്യമല്ല. അവർ അവരുടേതായ ലോകത്തിലായിരിക്കും എപ്പോഴും. കുഞ്ഞിന് ഓട്ടിസമുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ കൂടി രണ്ടര വയസ്സെങ്കിലും ആകണം അല്ലാതെ ഇത് പ്രകടമാകില്ല. ഇത് പൂർണമായും ഭേദമാക്കാൻ സാധിക്കില്ല പക്ഷെ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ സാധിക്കും, എന്തായാലും നിങ്ങൾ മോന് സ്പീച്ച് തെറാപ്പി തുടങ്ങണം. ഞാൻ ഒരു സ്ഥലം പറയാം, അവിടെച്ചെന്നു അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുക്കണം. ധൈര്യമായിരിക്കൂ, നിങ്ങളാണ് നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിന് ശക്തിയാകേണ്ടത്. എല്ലാം ശരിയാകും.
അവൾ ഓർത്തുനോക്കി. അവൻ വിളിച്ചാൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കാറുണ്ട്, പക്ഷെ എന്തുവേണമെങ്കിലും പറയാറില്ല, തന്റെ കൈ പിടിച്ച് ആ സാധനത്തിൽ തൊടുവിക്കും. താൻ കൊച്ചുകുട്ടിയല്ലേ എന്ന് വിചാരിച്ച് അതൊന്നും അത്ര കാര്യമായെടുത്തില്ല. എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് കളിപ്പാട്ടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരിക്കുമായിരുന്നു. താൻ എടുത്തുവച്ച് കൊഞ്ചിക്കുമ്പോൾ എങ്ങോട്ടോ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു? ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഇവിടെ വരാൻ തോന്നിയല്ലോ? അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അവർ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ സെന്ററിൽ ചെന്നു, അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുത്തു. അടുത്ത ആഴ്ചയാണ് കിട്ടിയത്. വീട്ടിൽ തിരിച്ചുവന്നതും മോനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒത്തിരിനേരം കരഞ്ഞു ആ അമ്മ. അവൻ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ വേറെ എവിടേക്കോ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം അവളുടെ മനസ്സിലെ ചിന്ത പോയത് ഇത് സ്വന്തക്കാരും നാട്ടുകാരും ഒക്കെ അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും പ്രതികരണം? എല്ലാവരും എന്റെ മോനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുമോ? മാറിനിന്ന് ഇവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ കാരണം ഈശ്വരൻ കൊടുത്ത ശിക്ഷയാണ് എന്നൊക്കെ പറയുമോ? എന്തിനാണ് ഈശ്വരൻ എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്? പല തരത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ അവളെ കടന്നുപോയി. കുറേനേരം കിടക്കയിൽ കിടന്നു കരഞ്ഞപ്പോൾ ഇത്തിരി ആശ്വാസം. കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്ത് നെറ്റിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു നോക്കി. ഇതിനെക്കുറിച്ച് കുറേ വായിച്ചു. അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് എടുത്ത ദിവസമെത്തി. അവർ മോനെയും കൊണ്ട് ആ ക്ലിനിക്കിൽ ചെന്നു. അവിടെച്ചെന്നപ്പോഴാണ് കാണുന്നത് നടക്കാൻ പോലും ശേഷിയില്ലാത്ത, കേൾവിശക്തിയില്ലാത്ത എത്രയോ കുട്ടികൾ. അവർ ഹാളിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്തു. രാഹുൽ എന്ന വിളി കേട്ട് അവർ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്നു. കാബിനിൽ ചെന്നപ്പോൾ അധികം പ്രായമില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്നു. അവർ തനിക്കെതിരെയുള്ള കസേരകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവരോടു ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. സീ മാം, ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറയുന്നതല്ല, നിങ്ങൾ ഈ സ്ഥാപനത്തിൽ വന്നപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടുകാണുമല്ലോ എന്തെല്ലാം പ്രോബ്ലെംസ് ഉള്ള കുട്ടികളാണ് ഇവിടെ വരുന്നതെന്ന്. അതൊക്കെ വച്ചുനോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മകന് ഒന്നുമില്ലെന്ന്‌ വേണം കരുതാൻ. സങ്കടങ്ങൾ വരുമ്പോൾ നമ്മളെക്കാൾ കഷ്‌ടതയുള്ളവരെ ഓർക്കണം, അപ്പോൾ നമ്മൾ എത്രമാത്രം അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നു അറിയാൻ കഴിയും. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഈ കാപട്യം നിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ ഒരു കളങ്കവുമില്ലാതെ നിർമ്മലമായ മനസ്സോടെ ഇരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം, ആ സ്ത്രീയുടെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ അവർക്കു വല്ലാത്ത ശക്തി പകർന്നു. അവർ രാഹുലിനോട് പെരുമാറേണ്ട വിധവും വീട്ടിൽ ചെയ്യേണ്ട ചില തെറാപ്പികളും രാഹുലിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
ആദ്യമൊക്കെ അവൻ ഒന്നിനും സഹകരിച്ചില്ല, അവൾ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ കൈകൾ കൊണ്ട് ചെവി രണ്ടും അമർത്തി വച്ച് ഒരു മൂലയിൽ പോയി ഇരിക്കുമായിരുന്നു, ഒരു കാര്യം പത്തു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും പറഞ്ഞാലും അവൻ അത് തിരിച്ചു പറയുമായിരുന്നില്ല, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്കും ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു, എന്നാലും തളരാതെ അവൾ അവനോടു വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു, ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പത്തു പ്രാവശ്യം പറയുമ്പോൾ അവൻ ഒരു പ്രാവശ്യം അത് തിരിച്ചുപറയാൻ തുടങ്ങി! രാഹുലിൽ ചെറിയ ചില മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി. എന്തുകാര്യമുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി സംസാരിക്കണം എന്ന് അവർ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു. അവനു വേണ്ടി അവർ രണ്ടുപേരും വീണ്ടും ബാല്യകാലം മനസ്സിൽ വരുത്തി കൊച്ചുകുട്ടികളെപോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ പാട്ടും ഡാൻസുമായി എപ്പോഴും കൂടെത്തന്നെയിരുന്നു. ആയിടയ്ക്കാണ് അവർ ഒരു ഹോമിയോ ഡോക്ടറെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഇതിനു ഹോമിയോയിൽ നൂറു ശതമാനം ചികിത്സയുണ്ടെന്നു ആ ഡോക്ടർ അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. തെറാപ്പിയുടെ കൂടെ ആ ചികിത്സയും കൂടിയായപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ പതുക്കെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ താരാട്ടു പാട്ടു പാടുമ്പോൾ ഏതോ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നിരുന്ന അവൻ ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി, അവൾ കരഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ അവനു വേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിക്കാനും മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറാനും പഠിച്ചു. അവൾ മനസ്സിൽ എല്ലാവരോടും നന്ദി പറഞ്ഞു, ആദ്യമായ് സംശയം പറഞ്ഞ ഡോക്ടറോടും, തെറാപ്പിസ്റ്റിനോടും, ഹോമിയോ ഡോക്ടറോടും എല്ലാവരോടും..കൂട്ടുകാരോടും പരിചയമുള്ളവരോടും ഒക്കെ തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കു വച്ചു, പതുക്കെ പതുക്കെ ഇതുപോലത്തെ അവസ്ഥ അനുഭവിക്കുന്ന അച്ഛനനമ്മമാർ അവളെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി, അവൾ അവർക്ക് തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി, ആ സ്നേഹകൂട്ടായ്മ, അതൊരു ചങ്ങലപോലെ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo