Showing posts with label JainyStephen. Show all posts
Showing posts with label JainyStephen. Show all posts

ഇന്നലെ നീ

Image may contain: 1 person, closeup

ഇന്നലെ നീ.. ഇന്നലെ നീ-
യെന്തായിരുന്നെന്നു
ഓർക്കുന്നുവോ മകനേ..?
പ്രിയമുള്ളോരമ്മയ്ക്കുമച്ഛനമുണ്ണി നീ
കുഞ്ഞുപെങ്ങൾക്കും നീ നല്ലൊരേട്ടൻ..
നാട്ടുകാർക്കെന്നുമേ നൻപനായി
വീട്ടുകാർക്കെന്നും വിളക്കായി നീ
കൂട്ടുകാർക്കെല്ലാർക്കും കൂടെ നടന്നു നീ
കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ സ്നേഹമേകി
നാടായ നാടെല്ലാമോടി നടന്നു നീ
നന്മതൻ വിത്തുവിതച്ചിരുന്നു
കണ്ടുപഠിക്കുയവനെയെന്നമ്മമാർ
മക്കളോടൂന്നിപ്പറഞ്ഞിരുന്നു..
ഇന്നോ മകനേ..
ഇന്നോ മകനേ നീ..
ചായുവാനാകാതെ ചരിയുവാനാകാതെ
മലമൂത്രവിസർജ്ജനം നടത്തുവാനാകാതെ
എല്ലുനുറുങ്ങിയും നീർസഞ്ചി പൊട്ടിയും
മലർന്നു കിടക്കുന്നു ഭാരവും പേറി നീ..
വീട്ടുകാർക്കിനിയൊരു ഭാരമായി
വറ്റാത്ത കണ്ണുനീരുറവയായി
കാലിൽ പണിതീർത്ത ചങ്ങലയായ്
എന്നേയ്ക്കുമായി നീ തളച്ചുവല്ലോ..
ഇനിയെന്ത്... ?
ഇനിയെന്ത് നീറുന്നുയെന്റെയുള്ളം
അരുതാത്തതെറ്റു ഞാൻചെയ്തുപോയി..
മാതാപിതാക്കളെ ധിക്കരിച്ചന്നു ഞാൻ
ലഹരി പദാർത്ഥങ്ങൾക്കടിമപ്പെട്ടു
അറിയുന്നുഞാനിന്നു പറയുന്നിതാ വൃഥാ
കഴിയില്ലെനിക്കൊരു തിരിച്ചുപോക്ക്..
എന്നാൽ കഴിയും പ്രിയരേ നിങ്ങൾക്കായി
ജീവിച്ചിരിക്കെയൊരു പാഠമാകാൻ..
കണ്ടുപഠിക്കല്ലേ കൂട്ടുകാരെ
എന്റെ ദുർജീവിതം നിങ്ങളാരും
ലഹരിയെ കൈയ്യെത്താദൂരെനിർത്തൂ
പാത്തുംപതുങ്ങിയും നോക്കുമാ ദുഷ്ടന്റെ
വലയിൽപെടാതെ പിടിച്ചു കേറൂ..
**ജെയ്‌നി സ്റ്റീഫൻ**

*കർഷകശ്രീ**

Image may contain: 1 person, smiling, closeup
സദസ്സാകെ ആരവങ്ങളാൽ മുഖരിതമാണ്. മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു. തനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു സദസ്സിനു മുൻപിലിരിക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചതിനെയോർത്തു അരുൺ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു. മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഹസ്തദാനം ചെയ്ത് ഇരിപ്പിടത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ മൈക്കിലൂടെ ഒരാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
'ഇന്ന് നമ്മൾ ഇവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്നത് കേരള ചരിത്രത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ കർഷകശ്രീ ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നമ്മുടെ പ്രിയങ്കരനായ അരുണിനെ അനുമോദിക്കാനും അവാർഡ് സമ്മാനിക്കാനുമാണ്. നമ്മുടെ മുഖ്യമന്ത്രി ഇവിടെ നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ നമുക്കാകാംഷ ഉള്ളതുകൊണ്ടും, ഒത്തിരി ആശംസാ പ്രസംഗങ്ങൾ ഉള്ളത്കൊണ്ടും ഞാൻ അധികം പറഞ്ഞു നിങ്ങളെ ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല. നമുക്ക് ആശംസാ പ്രസംഗങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം.'
ആശംസാപ്രസംഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അരുണിന്റെ മനസ്സ് ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞു. ഒത്തിരി സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു തന്റെ കുട്ടിക്കാലം. അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തി മീനുവും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം. അച്ഛനൊരു സർക്കാർ വക പ്രൈമറിസ്കൂൾ അധ്യാപകനായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അച്ഛൻ തങ്ങളെ സ്വാശ്രയ സ്കൂളുകളിൽ വിട്ടാണ് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരും മറ്റും ആ സ്കൂളിലും അധ്യാപകരായുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെച്ചെന്നാലും 'രാമചന്ദ്രൻ മാഷ്ടെ മോനല്ലേ' എന്ന ചോദ്യം കേൾക്കുമ്പോൾ വലിയ അഭിമാനമായിരുന്നു.
ആറാംക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണെന്നു തോന്നുന്നു സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ പഠിക്കാനായി കുട്ടികളെ വിടുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ എണ്ണം വളരെ കുറഞ്ഞു. എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും മക്കളെ നല്ല സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തെ കുറ്റം പറയാനാവില്ലല്ലോ. ക്ലാസ്സുകളിൽ കുട്ടികളില്ലാത്തതുകൊണ്ടു അധ്യാപകരുടെ ജോലി പോകുമെന്ന സ്ഥിതി വന്നു. ഈ പ്രതിസന്ധി തരണം ചെയ്യാൻ എണ്ണം തികയ്ക്കാനായി കുട്ടികളെ അധ്യാപകർ തന്നെ തേടിപ്പിടിക്കണമെന്നും അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അധ്യാപകർക്ക് അവരുടെ ജോലി നിലനിർത്താം എന്നുമാണ് സർക്കാർ നിർദ്ദേശിച്ചത്.
സ്കൂളിലെ ഭൂരിഭാഗം അദ്ധ്യാപകരും കുട്ടികളെ തേടിപ്പിടിച്ചു തങ്ങളുടെ ജോലി നിലനിർത്തി. പക്ഷേ അച്ഛൻ മാത്രം അത്‌ ചെയ്തില്ല. സ്വന്തം മക്കളെ സ്വകാര്യ സ്കൂളിൽ വിട്ട് പഠിപ്പിച്ചിട്ടു മറ്റുള്ള മാതാപിതാക്കളോട് അവരുടെ മക്കളെ സർക്കാർ സ്കൂളിൽ വിടാൻ പറയുന്നത് മര്യാദയുള്ളവർക്കു ചേർന്നതല്ലെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ ന്യായം. എന്റെ ജോലി നിലനിർത്താൻ ഞാനത് ചെയ്യില്ലെന്ന് അച്ഛൻ തീർത്തുപറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം തികയ്ക്കാനാവാതെ അച്ഛന്റെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇക്കാലത്തും ഇങ്ങനെയുള്ള മണ്ടന്മാരുണ്ടോ എന്ന് പറഞ്ഞ് കൂട്ടുകാർ പോലും അച്ഛനെ കളിയാക്കി.
അന്നുമുതൽ അച്ഛൻ പറമ്പിലേക്കിറങ്ങിയതാണ്. സ്കൂളിൽ കൂട്ടുകാരെല്ലാം 'മണ്ടൻ മാഷിന്റെ മോൻ' എന്ന് കളിയാക്കി വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമൊക്കെ അമർഷം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും അത്‌ കടിച്ചമർത്തിയതല്ലാതെ ഒന്നും തിരിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം അച്ഛനും അമ്മയും മീനുവും കൂടെയുള്ളപ്പോൾ കൂട്ടുകാരിലൊരുവൻ ഉച്ചത്തിൽ അങ്ങനെ വിളിച്ചപ്പോൾ താനവന്റെ മേലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു. പിന്നെ അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും കൂടിയാണ് തന്നെ പിടിച്ചുമാറ്റിയത്. അപ്പോൾ തന്നെ അവനെ ഉപദ്രവിച്ചതിന് അവനോട് ക്ഷമയും പറയിപ്പിച്ചു.
ഒത്തിരി ദ്വേഷ്യത്തോടെയാണന്നു വീട്ടിലെത്തിയത്. സംസാരിക്കാൻ വന്ന അച്ഛനോടന്ന് ഒരുപാട് തർക്കിച്ചു. പിന്നെയും തോളിൽ കൈയിട്ട് ഉപദേശിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന്റെ കൈതട്ടിമാറ്റി പുറത്തിറങ്ങിപ്പോയി. അവിടവിടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന് വളരെ വൈകിയാണന്ന് വീട്ടിലെത്തിയത്. തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അമ്മയാണെതിരേറ്റത്‌.
"അച്ഛനോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചിട്ടാവാം ബാക്കിയെന്തും" എന്നമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുഖത്തെ നിശ്ചയദാർഢ്യം വായിച്ചെടുക്കാനായത് കൊണ്ട് നേരെ അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
ജോലി പോയിട്ടും ഒട്ടും കൂസതിരുന്നവൻ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ തകർച്ചകളിലും തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചു അതിനെ നേരിട്ടവൻ, മഴയിലും വെയിലത്തും അധ്വാനിച്ചിട്ട് വരുമ്പോഴും പുഞ്ചിരിയോടെ കാര്യങ്ങളെ നോക്കിക്കണ്ടവൻ; നിസ്സംഗനായി ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന കാഴ്‌ച.. അത്‌ തന്റെ ഹൃദയം തകർത്തു കളഞ്ഞു.
"അച്ഛാ... എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ"
എന്ന് പറഞ്ഞ് കാലിൽ വീഴുമ്പോൾ തന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നുതിർന്ന കണ്ണുനീർ ആ പാദങ്ങളെ നനച്ചു. രണ്ടു കൈകൊണ്ടും പിടിച്ചുയർത്തി അടുത്തിരുത്തി കണ്ണുനീർ തുടച്ചിട്ട് അന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
"അച്ഛനറിയാം, എല്ലാവരും അച്ഛനെ കളിയാക്കിയതിലുള്ള സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെയാണ് മോനവനെ ഉപദ്രവിച്ചതെന്ന്. അച്ഛൻ പണ്ട് കുട്ടികളെ ക്യാൻവാസ് ചെയ്ത് ഡിവിഷൻ നിലനിർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിതൊന്നും ചെയ്യേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു എന്നും നീ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെന്നറിയാം. പക്ഷേ മോൻ എന്നും ഇതോർക്കണം. ഭൂരിഭാഗത്തിനൊപ്പം തിന്മ ചെയ്ത് കൊണ്ടല്ല, ഒറ്റയാണെങ്കിലും നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ടാവണം അച്ഛന്റെ മോൻ ജീവിക്കേണ്ടത്."
ആ വാക്കുകൾ ചാട്ടുളി പോലെയാണ് അന്ന് മനസ്സിൽ തുളച്ചുകയറിയത്. നന്നായി പഠിച്ചു അച്ഛനെപ്പോലെ നല്ലൊരധ്യാപകനാകണമെന്ന് അന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. ബിരുദം കഴിഞ്ഞ് ബിഎഡിന് ചേരുമ്പോൾ അതീവ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു എല്ലാവരും.
പക്ഷേ വിധി.. അതിനെ തടുക്കാൻ ആർക്കും ആവില്ലല്ലോ. പക്ഷാഘാതം വന്ന് അച്ഛൻ കിടപ്പിലായി. പിന്നെയൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല, ബി എഡ് പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു മുഴുസമയ കർഷകനായി. അച്ഛൻ തുടങ്ങിവച്ച കൃഷികൾ നശിച്ചുപോകാതിരിക്കണം എന്നേ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വീൽചെയറിൽ കൂടെനടന്നു അച്ഛനാണ് എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും തന്നത്. അച്ഛൻ സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കാൻ അച്ഛന്റെ കൂടെ ഓടിനടന്ന് ചുറുചുറുക്കോടെ എല്ലാം ചെയ്തതാണ് തന്നെ ഈ സ്ഥാനത്തിനർഹനാക്കിയത്.
ഇനി നമ്മൾ അവാർഡ്ദാനച്ചടങ്ങിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയാണ്. അവാർഡ് സമ്മാനിക്കുവാൻ മുഖ്യമന്ത്രിയെയും ഏറ്റുവാങ്ങാനായി അരുണിനെയും ക്ഷണിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ടാണ് അരുൺ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നത്.
എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് അവാർഡ് സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മുഖ്യമന്ത്രിയോട് അനുവാദം ചോദിച്ച് മൈക്ക് കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ എന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഒരൂഹവുമില്ലായിരുന്നു. സ്റ്റേജിലിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയതെല്ലാം എല്ലാവരോടും വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ കണ്ണു നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"അതേ സുഹൃത്തുക്കളെ.. ഈ അവാർഡ് ഒരിക്കലും എനിക്കവകാശപ്പെട്ടതല്ല ഇതെന്റെ അച്ഛനാവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അച്ഛന്റെ ഇച്ഛാശക്തിക്കു കൂട്ടുനിൽക്കുക മാത്രമേ ഞാൻ ചെയ്തുള്ളു. അതുകൊണ്ട് ബഹുമാനപ്പെട്ട മുഖ്യമന്ത്രി ഈ അവാർഡ് എന്റെ അച്ഛന് കൊടുത്ത് ആദരിക്കാൻ കനിവുണ്ടാകണം എന്നപേക്ഷിക്കുന്നു."
മൈക്ക് ആരുടെയോ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ചു സ്റ്റേജിൽ നിന്നിറങ്ങി വീൽച്ചെയറിൽ നിന്ന് അച്ഛനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് തിരിച്ചു സ്റ്റേജിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ സദസ്സിലുള്ളവരെല്ലാം എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് കൈയടിച്ചു. ആരോ സ്റ്റേജിലേക്കെടുത്തുവച്ച വീൽചെയറിൽ അച്ഛനെ ഇരുത്തി അവാർഡ് വാങ്ങിക്കാനായി അച്ഛന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അത്‌ വാങ്ങുമ്പോൾ ആ കൈവിരലുകളിലെ അനക്കം അരുണിനെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തി. അപ്പോഴും സന്തോഷത്താൽ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
**ജെയ്‌നി സ്റ്റീഫൻ **

ശൈത്യം

Image may contain: 1 person, closeup

ശൈത്യ കാലത്തിന്റെ
വിരസത തൊട്ടുണർത്തിയ പ്രഭാതം
പരക്കെ തുറന്നിട്ട ജാലകവിരി 
ചില്ലുപാളികൾക്കിടയിലൂടെ
അരിച്ചിറങ്ങേണ്ട
സൂര്യരശ്മികൾക്കു പകരം
കാർമേഘപടലമായ ആകാശവും
നനുനനുത്ത കാറ്റും..
വിഷാദത്തിന്റ കട്ടിക്കമ്പളം പുതച്ചു
കൈയിലൊരു കപ്പ് കാപ്പിയുമായി
സർവ്വാംഗം അനങ്ങാനാവാതെ
അസ്വസ്ഥചിത്തയായി
ഇരുട്ടിന്റെ അകമ്പടി സേവിച്ചവൾ..
കാതിലേക്കൊഴുകിയെത്തുന്ന
മധുര സംഗീതത്തിനും
മായ്ക്കാനാവാത്ത നിസ്സംഗതയാ
കണ്ണുകളിൽ..
ശൈത്യകാലത്തെ
സ്ഥിരമായ കാഴ്ചകൾ..
തുഷാരംകണക്കെ തണുത്തുറഞ്ഞമൗനമേ
നിന്നെയലിയിച്ചൊഴുക്കാൻ
മഞ്ഞല്ല, മഴതന്നെ പെയ്യണം
ഡിസംബറിന്റെ ദിനരാത്രങ്ങളിൽ
ഇനിയുമൊരു മഴയസാധ്യമായിരിക്കേ
അതിനായിനിയുമൊരു കാത്തിരിപ്പെന്തിന് ?
കപ്പിലെ കാപ്പി കുടിച്ചു വറ്റിച്ചിട്ടും
പാട്ടുപെട്ടി നിർത്താതെ പാടിയിട്ടും
മൗനത്തിനറുതിയില്ലെന്നോർക്കുമ്പോൾ
ചില്ലിനിടയിലൂടെ അർക്കനിതാ
മുറിയിലേക്കെത്തിനോക്കുന്നു..
തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ
സുഖശീതളിമയായൊരു ശീതക്കാറ്റും..
അതേ.. സൂര്യാ.. നീ ജ്വലിച്ചുയരൂ
നിന്റെ ജ്വാലയിൽ കാർമേഘപാളികൾ
ഉരുകിയൊലിക്കട്ടെ..
ഈ ശൈത്യത്തിലും അവയിനി
തകർത്തു പെയ്യട്ടെ..
**ജെയ്‌നി സ്റ്റീഫൻ **

*അനുഗ്രഹം**


*അനുഗ്രഹം**
ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ലെനയ്ക്ക് ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും അഞ്ചു മണിയാകാൻ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. സമയമായതും അവൾ ബാഗുമെടുത്തു ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. മനസ്സ് നിറയെ പ്രിയയാണ്‌. എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് താനവളെ കാണാൻ പോകുന്നത്.
*****
മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഇങ്ങനെയൊരു സായാഹ്നം അവളുടെ ഓർമയിലേയ്ക്കോടിയെത്തി. അവൾ എന്തൊക്കെയാണന്ന് കാട്ടി കൂട്ടിയത് ?
അന്ന് കണ്ടപ്പോൾ കൈയിൽ ചെഞ്ചായം പൂശി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വജ്രം പോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു.
അതിൽനിന്നുയരുന്ന പ്രണയാഗ്നി കൊടുംകാടിനെ ദഹിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.
ചെന്നപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിന് അവൾ വീട്ടിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കൺകോണിൽ ഇറ്റുനിൽക്കുന്ന ജലകണങ്ങളെ താൻ നോക്കിയത് കണ്ട അവൾ പറഞ്ഞു അത് മഴത്തുള്ളി കണ്ണിൽ വീണതാണെന്ന്.കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു നോക്കിയ തന്നിൽ നിന്ന് അവളാ കണ്ണുകൾ മറച്ചു കളഞ്ഞു. ചോരനിറമുള്ള കൈകളിൽ നിന്ന് ചുടുനിണം ചാലിട്ടൊഴുകിയിരുന്നു. അത് മറയ്ക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ലാ അത് ഒത്തിരി സൂക്ഷ്മമായി അവൾ കൈവെള്ളയിൽ കരുതിയിരുന്നു.
''ഇതെന്താണ്‌?" ബാഗ് കട്ടിലിലേക്കെറിഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ താൻ ചോദിച്ചു.
"ഇത് ചോദിക്കാനാണോ നീ വന്നത്"?
ഒരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു മറുപടി.
എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ചോദ്യഭാവം അപ്പോഴും മാറിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.
"എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ കഷണങ്ങൾ.. അവന് നേദിക്കാൻ ഞാൻ പലപ്പോഴായി മുറിച്ചെടുത്തവ." കൈവെള്ളയിൽ കട്ടപിടിച്ചിരുന്ന ചോരയിൽ തടവിക്കൊണ്ടാണവൾ പറഞ്ഞത്.
കേട്ടപ്പോൾ ദ്വേഷ്യം വന്നെങ്കിലും വേഗം ആ കൈകൾ പിടിച്ച് കഴുകി. ഭാഗ്യം.. ചെറിയ മുറിവാണ്.അലമാരയിൽ നിന്ന് ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സ്‌ എടുത്ത് അവളുടെ കൈയിലെ മുറിവ് വച്ചു കെട്ടി.
"നീ ഇത് വിട്ടില്ലേ പെണ്ണേ ഇത് വരെ.. നിന്നെക്കൊണ്ടു തോറ്റു. നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോ ഇങ്ങനെ ഓരോ കോപ്രായങ്ങൾ കാണിക്കാൻ "? മുറിവ് വച്ച് കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ താൻ ചോദിച്ചു.
""അതേ.. ഭ്രാന്താണ്. അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ പിന്നെയും.. അല്ലെങ്കിൽ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അവനെന്നെ മനസ്സിലാക്കും എന്ന് കരുതിയ ഞാനൊരു വിഡ്ഢിയും കൂടിയാണ്."
"ആവൂ .അത്രയെങ്കിലും മനസ്സിലായല്ലോ. സമാധാനമായി. ഇനി അവന് നേദിച്ച ആ കഷണങ്ങളൊക്കെ പെറുക്കി എടുത്ത് എത്രയും വേഗം തുന്നിച്ചേർക്കാൻ നോക്ക്. ബാക്കിയുള്ളവരിവിടെ ടെൻഷൻ അടിച്ച് മരിച്ചേനെ." കട്ടിലിലേക്കിരുന്ന് കൊണ്ട് താൻ പറഞ്ഞു.
"ലെനാ .. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്... ? പറയു.. നീ എന്താ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത്?" പ്രിയ തന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി ക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "തുന്നി ചേർക്കാനോ?"
എഴുന്നേറ്റ് പോയി പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചിരുന്ന ഒരു കവർ എടുത്ത് കൊണ്ടാണവൾ വന്നത്. അത് തുറന്ന് അവൾ കുറേ ഫോട്ടോസ് പുറത്തെടുത്തു.
ഇന്നലെ ദ്വേഷ്യത്തിൽ വലിച്ചു കീറിയ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഫോട്ടോസ്.. കീറിയ ഫോട്ടോയുടെ കഷണങ്ങൾ നൂലുകൊണ്ട് കരുകുരെ തുന്നിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
അതെടുത്ത് തന്റെ കൈയിൽ തന്നുകൊണ്ട്‌ അവൾ പറഞ്ഞു. "നോക്ക്. നീ തുന്നിക്കെട്ടാനല്ലേ പറഞ്ഞത്. നീ പറയുന്നതിന് മുൻപേ ഞാനത് ചെയ്തിരുന്നു."
താൻ അമ്പരന്ന് പ്രിയയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും അസാധാരണമാം വിധം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
അന്ന് പ്രിയയുടെ പപ്പയെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞത് എങ്ങനെയാണു എന്ന് തനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല.അതിന് ശേഷം രണ്ട് തവണ അവളെ കാണാൻ പോയെങ്കിലും അവൾ തികച്ചും വേറെ ലോകത്തായിരുന്നു.
*****
വീട്ടിലെത്തിപ്പോൾ പ്രിയ ഓടിവന്നു കെട്ടി പിടിച്ചു. എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നു എന്നറിയില്ല. പ്രിയയുടെ അച്ഛൻ നോക്കുന്നതു കണ്ട് താൻ അവളെ അടർത്തി മാറ്റി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"നീ എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്‌ ? ഞാൻ നിന്റെ പഴയ പ്രിയയായിട്ടാ തിരിച്ച് വന്നത്."
ജനലഴികളിൽ പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ക്കൊണ്ട് അവൾ തുടർന്നു
"അതേ ഞാൻ തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോയി ലെനാ.. ജീവിതം പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണ് എന്ന് നീ പറയുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കളിയാക്കിയിരുന്നു.പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്കത് മനസിലാക്കാം. അന്ന് നീ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ഭ്രാന്തിയായി ഞാൻ മാറുകയില്ലായിരുന്നു."
"അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ പെണ്ണേ. നീ എന്റെ പഴയ പ്രിയയായി തിരിച്ചു വന്നല്ലോ.അച്ഛാ ഇനി ഇവൾക്കൊരു നല്ല ചെക്കനെ കണ്ടു പിടിച്ചോളൂ. ഇവളെ ക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു."
"എനിക്ക് നിന്റെയീ വാക്ക് മതി മോളെ. എന്റെ മോള് മിടുക്കിയാ.അവൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസിലായിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ കൂടെയാണല്ലോ അവൾ എന്നതാണ് എന്റെ ആശ്വാസം."
'നന്നായി വരും' എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛന്റെ കൈകൾ തലയിൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു.
**ജെയ്‌നി സ്റ്റീഫൻ **

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo