Showing posts with label BinduSunder. Show all posts
Showing posts with label BinduSunder. Show all posts

ജീവിതം ഒരു നാടകം

Image may contain: 1 person, tree and outdoor
തറവാടിന്റെ അന്തസ്സു നോക്കാതെ ഏകമകൾ അന്യജാതിക്കാരന്റെകൂടെ പോകാനായിട്ട് നിൽക്കുവാണ്. അതും വിവാഹിതൻ.
ഏതൊരച്ഛനാണ്, ഏതൊരമ്മയാണ് ഈ ബന്ധം അംഗീകരിക്കുക. ഏകമകൾ സുന്ദരി, വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവൾ. നൂറിൽ നൂറ് മാർക്കും കിട്ടാൻ അർഹതയുള്ള കുട്ടി, അവൾക്കു വേണ്ടി ഏതൊരു മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവനായാലും, എത്ര കഴിവുള്ളവനായാലും കണ്ടെത്തുക പ്രയാസമുള്ള കാര്യമല്ല. എന്നിട്ടും അവളിങ്ങനെ...
ലാളനയ്ക്കപ്പുറം മകളെ പെട്ടെന്ന് പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ടായിരുന്നു ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സെങ്കിലും ആയിട്ട് അവളെ കെട്ടിച്ചുവിട്ടാൽ മതിയെന്നു തീരുമാനിച്ചത്. അത് അവളുടെ അമ്മയും അച്ഛനും ചേർന്നെടുത്ത തീരുമാനം തന്നെയായിരുന്നു. മോൾക്കായിരുന്നു ആ കാര്യത്തിൽ ഏറെ സമ്മതമുണ്ടായിരുന്നതും.
എന്നിട്ടാണിപ്പോൾ ഇങ്ങനെ.
ഓരോന്നോർത്ത് ഭ്രാന്തു വരുന്നതുപോലെ അയാൾക്കു തോന്നി. കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സ്, നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പിൽ എങ്ങനെ നോക്കും. അവൾക്കായി നേരത്തേ ഒരുക്കിവച്ച നൂറ്റമ്പത് പവൻ, മറ്റു സമ്പാദ്യങ്ങൾ, എല്ലാം അവൾക്കുമാത്രമുള്ളത്. നാട്ടുകാരെയൊക്കെ ക്ഷണിച്ച് കരയടച്ചുള്ള ഒരു കല്യാണം ഇതൊക്കെയായിരുന്നു മോഹം. എന്നിട്ടാണിപ്പോൾ.. ഓർക്കുംതോറും അയാൾക്ക് എത്തുംപിടിയും കിട്ടാതായി.
കാര്യം അറിഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ അയൽപക്കത്തെ ശ്രീദേവി കയറിവന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽനിന്നും ജ്യോതി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മകളുടെ ചെയ്തികളെ അംഗീകരിക്കാൻ ജ്യോതിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
ആളുകളുടെ മുന്നിൽ കുംടുംബനാഥൻ കരയുന്നത് മോശമല്ലെ എന്ന ചിന്തയാൽ
ഉള്ളിൽനിന്നും പുറത്തെക്ക് ചാടാനൊരുങ്ങിയ കണ്ണുനീർ, പുറത്തെക്ക് തുളുമ്പാതെ കണ്ണിൽ നിറച്ചുവച്ച്‌ രവി അകത്തേക്ക് നടന്നു. ശ്രീദേവി തിരിച്ചുപോയപ്പോൾ ജ്യോതിയും ഭർത്താവിന്റെ പിന്നാലെ അകത്തേക്കു കയറി.
അകത്ത് മുറിയിൽ കിടക്കയിൽ ചെരിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മകൾ നീലിമ.
അവളുടെ മുഖത്ത് കാണുന്ന ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ, അയാളുടെ കൈവിരലുകളുടെതായിരുന്നു. എന്നിട്ടും മകൾ കണ്ണിൽനിന്നും ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീർപോലും പുറത്തേക്ക് കാണിക്കാതെ നിന്നപ്പോൾ അച്ഛന് മകളുടെ മുന്നിൽ തോറ്റു പിൻമാറേണ്ടി വന്നു. ഒരിക്കലും മകളെ വഴക്കുപറയാത്ത ജ്യോതിയും അവളെ ആവോളം ശകാരിച്ചെങ്കിലും നീലിമ തീരുമാനത്തിൽനിന്നും പിന്മാറിയില്ല. ഇനിയൊന്നു കരഞ്ഞുപറഞ്ഞാലെങ്കിലും അവൾ അനുസരിച്ചെങ്കിൽ..
ജ്യോതിയും രവിയും മകളുടെ അരികിലിരുന്നു.
മോളെ...അച്ഛൻ അറിയാതെ എന്റെ മോളെ നോവിച്ചുപോയി ക്ഷമിക്കു.
വേണ്ടച്ഛാ. അച്ഛന്റെ ക്ഷമാപണം പുറത്തേക്ക് വരുന്നതിനു മുൻപായി അവൾ അച്ഛന്റെ വായപൊത്തി. തെറ്റുചെയ്തതു ഞാനല്ലേ. എനിക്കു നൊന്തില്ല. അയാൾ മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു മുടിയിൽ തലോടി.
'മോളെ ഇനിയെങ്കിലും പറയൂ. അയാളുടെ കൂടെ പോകുന്നില്ല. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വേർപിരിയില്ലാന്ന്.'
'ഇല്ലച്ഛാ..ഞാനെങ്ങും പോകില്ല. പക്ഷെ ശ്രീയേട്ടനല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കാൻ എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത്. ഞാനൊരിക്കലും ആർക്കും ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കാതെ ഇവിടത്തന്നെ കഴിയാം'.
'മോളെ നീ വീണ്ടും..'
രവി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജ്യോതി മകളോട് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയാണ് സംസാരിച്ചത്.
'ഇനി അവളെന്തെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ'
എന്ന് ക്ഷോഭത്തോടെ പറഞ്ഞു അവർ പിന്തിരിഞ്ഞു.
'അച്ഛാ, എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട് കേൾക്കാമോ?'
നീലിമ രവിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
'ഉം..മോളു പറയൂ '
'ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ പ്രണയിച്ച് വശത്താക്കിയ ആളല്ല. അപ്രതീക്ഷമായി ഭാര്യ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ സമനില തെറ്റാറായ ആ മനുഷ്യനെ നേഴ്സായ താനാണ് ജീവിതത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത്. ഭാര്യയെ ഇത്ര അധികം സ്നേഹിച്ച അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ഇഷ്ടം അതായിരുന്നു ആ ബന്ധം.'
'മറ്റൊന്നുകൂടി ചോദിക്കട്ടെ,
അച്ഛനും അമ്മയും തനിക്കുവേണ്ടി കണ്ടെത്തുന്ന ഭർത്താവ് പൂർണ്ണമായും എന്നെ സ്നേഹിക്കും എന്നുറപ്പുണ്ടൊ?
അല്ലെങ്കിൽ ആ ഭർത്താവ് അപ്രതീക്ഷിതമായി സംഭവിക്കുന്ന അപകടത്താൽ വൈധവ്യം തനിക്കും വന്നുകൂട എന്നുറപ്പിച്ചു പറയാനാകുമൊ?'
മകളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാനാകാതെ ആ അച്ഛനും അമ്മയും നിശ്ശബ്ദരായി.
........
പിറ്റെദിവസം വീടിനു പുറത്ത് ഒരു കാർ വന്നുനിന്ന ശബ്ദംകേട്ട് ജ്യോതിയും രവിയും വീടിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
കാറിൽനിന്നും പുറത്തേക്ക് സുമുഖനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇറങ്ങിവന്നു.
'ഞാനാണ് ശ്രീകുമാർ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ശ്രീദേവിചേച്ചി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞത്‌ '
'എന്റെ ഭാര്യയായ ലക്ഷ്മിയുടെ ഓർമ്മകളിൽനിന്നും പൂർണ്ണമായും മുക്തനാകാൻ എനിക്ക് ഇതുവരെയും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാൻ നീലിമയെ പറഞ്ഞുതിരുത്താം, അവളെയൊന്നു വിളിക്കാമോ?'
പുറത്തെ വാതിൽപ്പടിക്ക് പിറകിൽനിന്നും രവിയും ജ്യോതിയും മകളുടെ തേങ്ങൽ കേട്ടു . രവി മെല്ലെ അകത്തേക്കു പോയി മകളെ പുറത്തേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. ശ്രീകുമാറിന്റെ അടുത്തെക്ക് മകളെ ചേർത്തുനിർത്തി. ശേഷം എല്ലാവരും കേൾക്കത്തവിധം ശ്രീകുമാറിനോടായി പറഞ്ഞു.
'നിനക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ എന്റെ മോളെ കൂടെ കൊണ്ടുപോയ്ക്കൊളു. എനിക്കു സമ്മതമാണ്. കാരണം മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ തീർച്ചയായും എന്റെ മകളെയും നീ സ്നേഹിക്കും.'
നീലിമ ശ്രീകുമാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. അയാൾ അവളേയും.
നീലിമയുടെ സൗന്ദര്യം ശ്രീകുമാർ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു..!!
_ ബിന്ദു സുന്ദർ -

ഓണമായിരുന്നു

Image may contain: Bindu S Bindu S
ഓണമായിരുന്നിന്നലേ
പൊന്നോണമായിരുന്നു...
ഓണപ്പൂക്കളം തീർത്തതില്ല ഞാൻ
ഓണസദ്യയും ഒരുക്കിയില്ല ഞാൻ
കോടി ഞാനുടുത്തതില്ല
ഞാനോണപ്പാട്ടു പാടിയില്ലൂ
യലാട്ടവുമൊഴിച്ചു നിർത്തി ഞാൻ.
ആനന്ദാരവമില്ല ലോകരിൽ.
മത്തിളകിപ്പൊട്ടി വന്നോരു
മേഘമാരിയിൽ മുങ്ങിയമരുമ്പോൾ
മൃത്യു മേയും മനസ്സുമായ് മമ -
സോദരർ ആധിപുൽകവേ..
വേർപ്പു മണികൾ അന്യമാകുന്ന
പുതുജീവിതം, ഇനിയുമെങ്ങനെ.?
ചൂടുവിട്ടകന്ന പൈതലിൻ
ഓർമ്മയിൽ ചുരന്ന മാറിടം..
നെഞ്ചുപൊട്ടിയാർത്തു കേഴുന്നു
അമ്മമാരാം ജീവച്ഛവങ്ങളും.
പൊട്ടിയ കളിപ്പാട്ടം കൈയ്യേന്തി
കുഞ്ഞുമാലാഖയൊന്നു തേങ്ങുന്നു
നിദ്രവെടിഞ്ഞക്ഷരങ്ങളെ
ചേർത്തുതീർത്ത പത്രങ്ങളേനോക്കി
യൗവനം നെടുവീർപ്പയക്കുന്നു.
പാതിവഴിയിൽ കരിഞ്ഞ ജീവന്റെ
കിനാക്കളീ മണ്ണിലനാഥമാകവേ,
പൊന്നോണമേ നിന്നേ
വരവേൽക്കുന്നതെങ്ങനേ ..!.!
- ബിന്ദു സുന്ദർ -

വണ്ടിക്കാള" - കഥോദയം - (1)

Image may contain: Bindu S Bindu S

"വണ്ടിക്കാള"
"മോനേ... ഇനിയാരോടാ രാമേട്ടൻ
കടം ചോദിക്കുക, ഇനിയാരാ എനിക്ക് കടം തരിക..."
നിറഞ്ഞകണ്ണുനീർ പുറത്തേക്കു തുളുമ്പാതെ തന്റെ കൈചേർത്തുപിടിച്ച ആ വൃദ്ധനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ, ജോയി തന്നോടുചേർത്തുനിർത്തി.
എന്നിട്ട് അയാളുടെ ദുഃഖത്തെ അകറ്റാനെന്നവണ്ണം തള്ളവിരൽകൊണ്ട് ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവാസി ജീവിതം മതിയാക്കി യാത്ര തിരിക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ജോയിയുടെ കമ്പനി മെസ്സിലെ പാചകക്കാരനായ രാമേട്ടനുമായി അന്നുതൊട്ടേയുള്ള ബന്ധമാണ്.
പ്രാരാബ്ധക്കാരനായ അയാൾ ഓരോ മാസവും വീട്ടിലേക്കയക്കുന്ന തുകയിൽ വരുന്ന കുറവ് നികത്തുന്നത് ജോയിയോട് കടം വാങ്ങിയിട്ടായിരിക്കും. ആ മാസം പകുതിയാകുമ്പോഴേക്കും ആ തുക
എങ്ങനെയെങ്കിലും തിരിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും.
"ഹായ് ഭായ് ... എപ്പോഴാ ഫ്ലയിറ്റ്?"
അടുത്ത റൂമിലെ താമസക്കാരൻ.
നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമാ ,
ജോയിയുടെ മറുപടി.
ഇവിടംവിട്ടാലും ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഓർക്കണേ...
ഓ... പിന്നെന്താ ..ഞാനാരേയും മറക്കില്ല.
അവള് വന്നില്ലേ മോനേ... നിന്നെ യാത്രയാക്കാൻ .
ഇല്ല വന്നില്ല, വരും. അവളെ കാത്തുനില്ക്കയാ ഞാൻ.
രാമേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിനു ജോയി മറുപടി പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല, പുറകിലൊരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് അവർ രണ്ടുപേരും
ഒന്നിച്ചു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആയിഷ, അവളുടെ പർദ്ദയ്ക്കു വെളിയിലെ തുടുത്ത മുഖം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പതിവു ചിരിയില്ല.
എന്നാ രാമേട്ടൻ ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടു വരാംമോനേ.
നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കൂ.
അതു പതിവുള്ളതാ. ആയിഷ വന്നാൽ രാമേട്ടൻ പിന്നെയവിടെ നില്ക്കില്ല.
എന്താടി... നിന്റെ മുഖമിങ്ങനെ... കുരങ്ങുചത്ത കുറവനെപ്പോലെ ...
അതുകേട്ട് ആയിഷയൊന്നു തേങ്ങി.
അച്ചായോ... ഇനി ഞാനാരോട് എന്റെ സങ്കടം പറയും.
ഓ... അതിനാണോ. rഅതിനല്ലേ വീഡിയോ കാൾ. എന്റെ സാമീപ്യം നിന്റെയടുത്തില്ലെന്നെയുള്ളു.
ഏതായാലും എന്റെ ആയിഷക്കുട്ടി അച്ചായനു നല്ല ഒരു ചായയിട്ടു തന്നേ .നാളെമുതൽ പറയാൻ നീയില്ലല്ലോയെന്റെ കൂടെ.
അവസാനത്തെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജോയിയുടെ തൊണ്ടയിടറി. അതുവരെ പിടിച്ചു നിന്ന ആയിഷ എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളുംവിട്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
പേരിട്ടു വിളിക്കാനറിയാത്ത ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ നൊമ്പരം അവർക്കിടയിൽ കുറച്ചുനേരംകൂടി നീണ്ടുനിന്നു.
ചെറുപ്പത്തിലേ ബാപ്പ നഷ്ടപ്പെട്ട ആയിഷ വീട്ടിലെ മൂത്ത കുട്ടിയായിരുന്നു. അവൾക്കുതാഴെ
ആറു മക്കൾ. കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കാൻ അയൽക്കാരനും നാട്ടിലെ പ്രമാണിയുമായ മൂസഹാജിയാരുടെ ഗൾഫിലുള്ള മകളുടെ വീട്ടിൽ വീട്ടുവേലയ്ക്കു വന്നവൾ. ഒരു സുഹൃത്താണ് നന്നായി പാട്ടുപാടുന്ന ആയിഷയെ തനിക്കു പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നത്. ഗൾഫിലെ മലയാളി അസോസിയേഷന്റെ നേതൃത്വം ഉള്ള താൻ തുടർന്ന് ആയിഷയെ അതിലെ
നിറഞ്ഞ സാന്നിധ്യമാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു.
അവളുമായുള്ള തന്റെ അടുപ്പത്തെ പലരും തെറ്റിദ്ധരിച്ചെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെയൊക്കെ തെറ്റിദ്ധാരണ തിരുത്താൻ അവർ രണ്ടുപേരും തയ്യാറായതും ഇല്ല.
പിറ്റേദിവസം, യാത്രപറയാൻ വന്ന സുഹൃത്ത് സഞ്ചയത്തെകണ്ട് ജോയിക്ക് അൽഭുതം തോന്നി. ഇത്രയുംസ്നേഹിതർ ഈ അന്യദേശത്ത് തന്നെയറിയുന്നവരോ...!
നാട്ടിലെ എയർപോർട്ടിൽ
ഫ്ലയിറ്റിറങ്ങി കാറിലേക്കു കയറവേ ഭാര്യയുടെ മുഖത്ത് വലിയ തെളിച്ചമൊന്നും കാണാത്തത് ജോയി ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയതിനുശേഷം കാരണമന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അകാരണമായി പൊട്ടിത്തെറിച്ച ഭാര്യയുടെ പെരുമാറ്റം അയാളെ വേദനിപ്പിച്ചു. രാത്രിയിൽ ബെഡ് റൂമിൽവച്ച് കാര്യം തിരക്കാമെന്നു കരുതി കാത്തിരുന്നു. പക്ഷെ ജോയിയുടെ പ്രതീക്ഷകളെ അസ്ഥാനത്താക്കി പുതപ്പും തലയിണയും എടുത്ത് അവൾ മറ്റൊരു മുറിയിലേക്കു പോയപ്പോൾ അയാൾ തരിച്ചിരുന്നുപോയി . എങ്കിലും അത് മെൻസ്ട്രേഷൻ സമയത്തെ മാറിക്കിടക്കലായിരിക്കുമെന്ന് സമാധാനിച്ചു.
പിറ്റേദിവസം അവളോട് കാര്യം തിരക്കിയപ്പോൾ ഇനിയിങ്ങനെയൊക്കെ മതി. കുട്ടികൾ വലുതായി എന്ന അവളുടെ ഒഴുക്കൻ മട്ടിലുള്ള മറുപടി കേട്ട് അയാൾ അമ്പരന്നു.
കുട്ടികൾ വലുതായ കാര്യം നീ പറയാതെത്തന്നെ എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യമല്ലേ ജീനാ...
പക്ഷെ നീയോർക്കണം,
ഞാൻ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. എല്ലാ വികാരവിചാരങ്ങളും അടങ്ങിയ ഒരാൾ.
അതിനവൾ ഒരു മറുപടിയും പറയാതെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
ദിനംപ്രതി കൂടിവന്ന ഭാര്യയുടെ അകൽച്ചയുടെ കാരണം കണ്ടെത്താനാകാതെ അയാൾ അസ്വസ്ഥനായി. അവസാനം ഒരു സുഹൃത്തിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
" നിന്റെ കൈയിൽ സമ്പാദ്യമൊന്നും ഇല്ലായെന്ന് കരുതിക്കാണും, അല്ലെങ്കിൽ വല്ല നെറ്റ് ചാറ്റിലോ ആയിരിക്കും ".
ഹേയ്... അങ്ങനെയാവാൻ വഴിയില്ല . കാരണം അവൾ നെറ്റ് ഉപയോഗിക്കാറില്ല. പിന്നെ സമ്പാദ്യം അതുതന്റെ കൈയിൽ എത്രമാത്രം ഉണ്ടെന്നവൾക്കു നന്നായിട്ടറിയാവുന്നതുമാണ്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം ഭാര്യയുടെ ഫോണിൽ പരിചയമില്ലാത്ത റിസീവ്ഡ് കാൾ കണ്ടു. ചാറ്റ് ഹിസ്റ്ററിയിൽ സംസാരം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി. ആ നമ്പറിലേക്കയാൾ
തിരിച്ചു വിളിച്ചെങ്കിലും മറുഭാഗത്ത് പ്രതികരണം ഉണ്ടാകാതായപ്പോൾ ജോയിക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസ്സിലായി.
അതേക്കുറിച്ച് അവളോട് തുറന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു. കൂടെ ആരാണെന്നറിയില്ല എന്ന മറുപടിയും . പിന്നെയൊരു ആത്മഹത്യ ഭീഷണിയും. ഭാര്യയുടെ നിസ്സഹകരണം അവളിൽമാത്രം ഒതുക്കിനിർത്തി കുടുംബത്തിൽ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അയാൾ മക്കളോട് കൂടുതൽ അടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ജനിച്ചനാൾതൊട്ടേ മക്കൾക്ക് അച്ഛൻ വീട്ടിൽ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ എത്തുന്ന നല്ലൊരു അതിഥിമാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അച്ഛനോടുള്ള മക്കളുടെ വാക്കുകളിൽ നിയന്ത്രണവും മിതത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും മൂത്തത് പെൺകുട്ടിയായതുകൊണ്ട് അവൾ പപ്പയോട് അടുപ്പം കാട്ടിയിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടാമത്തെ മകൻ, അവന്റെതു മാത്രമായ ലോകത്തിലായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം തീൻമേശയിൽ വച്ച് വറുത്ത മത്സ്യ മില്ലാത്തതിനാൽ വഴക്കടിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയ മകനെ ശാസിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മറുപടി,
ഓ പപ്പയ്ക്കെന്താ... ഫിഷ് ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല എന്നറിയില്ലേ... അവന്റെ വാക്കുകളിൽ നീരസം.
തന്നെ മക്കൾക്കുപോലും വേണ്ടാതാകുകയാണോ... അകന്നു നിൽക്കുമ്പോഴുണ്ടായ ഭാര്യയുടെയും കുട്ടികളുടേയും സ്നേഹം ഇനിയുള്ള കാലമെങ്കിലും നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാമെന്നു കരുതി നാട്ടിലേക്കു വന്നത് മണ്ടത്തരമായോ.. ദൂരത്തായിരിക്കുമ്പോൾ കാണിച്ച സനേഹം വെറും പ്രകടനമായിരുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അയാളുടെ ഉള്ള് തേങ്ങി... കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നയാൾ അതും ആണുങ്ങൾ കരയാൻ പാടില്ല. ഇവിടെ ഇനിയും തുടർന്നാൽ ഉള്ളിലെനീറ്റൽ കണ്ണീരായി പുറത്തേക്കു വരും. അതുകൊണ്ട് മടങ്ങിപ്പോകാം. ഗൾഫ് തന്നെയാണ് തന്റെ സ്വന്തം നാട് . ഇവിടെ സന്ദർശക വിസയിൽ എത്തിയതാണ്.
നാട്ടുകാരുടെയും സ്വന്തക്കാരുടെയും മുന്നിൽ പേരിനൊരു ബന്ധമുണ്ടല്ലോ,
അതിനൊരു ഉലച്ചിൽവന്നാൽ നാളെയത് മക്കളുടെ ഭാവിയെ ബാധിക്കും. അതുകൊണ്ടു തിരിച്ചു പോവുക തന്നെ.
പോകുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ മകൾമാത്രം സങ്കടപ്പെട്ടു. ഇനിയെന്നാണ് പപ്പ വരിക?
എന്റെ മോളുടെ കല്യാണത്തിന്. അന്ന് ഒരുപാട് അതിഥികൾ വരില്ലേ,
ആ കൂട്ടത്തിൽ പപ്പയും വരും. മോളുടെ കല്യാണം നടത്തിത്തരേണ്ടത് പപ്പയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമല്ലേ. എന്നിട്ടെന്റെ മോളുടെ കല്യാണം ഭംഗിയായി നടത്തി വീണ്ടും പപ്പ തിരിച്ചുപോകും.
പപ്പ ഞങ്ങളോടൊപ്പം എന്നും ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്...
നിങ്ങളെക്കാൾ മുന്നെ നിങ്ങളുടെ അമ്മയല്ലെ ഞാൻ കണ്ടത്. എന്നുമാത്രം മകളോട് പറഞ്ഞു. കാര്യം മനസ്സിലായതുകൊണ്ടോ അല്ലാത്തതുകൊണ്ടോ അവൾ പിന്നെയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ജീവിതാവസാനംവരെ ആർക്കൊ വേണ്ടി അദ്ധ്വാനിക്കാൻമാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട, വെറുമൊരു വണ്ടിക്കാളയാണ് താൻ എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ, അകന്നുപോയ ബന്ധത്തെ ഒരു വിധത്തിലും യോജിപ്പിക്കാവില്ലെന്നറിഞ്ഞു ജോയി വീണ്ടും ഗൾഫിന്റെ മണ്ണിലേക്കു തിരിച്ചു പോവുകയാണ്.
അവിടെ അയാളെ കാത്തിരിക്കാൻ രക്തബന്ധമില്ലാത്ത, സ്നേഹം മാത്രം നൽകാൻ തയ്യാറായ ഒത്തിരിപ്പേരുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ...
- ബിന്ദു സുന്ദർ -

പ്രേതമുറിയിലെ കഥനങ്ങൾ

Image may contain: 1 person

ജനിപ്പിച്ചത് ആരെന്നും, ജന്മം തന്നത് ആരെന്നും അറിയാതെ അനാഥനായി ജനിച്ചത് ഭാഗ്യമായി 'അയാൾക്ക് 'തോന്നി.

ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഓരോ അനാഥനും ആ വിളിയിൽ ചൂളിപ്പോകുന്നത്. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കുഴിയിലേക്ക് എടുക്കും വരെ എല്ലാവരും 'ബോഡി' ആണ്.. വഴിയിൽ കിടന്നു മരിച്ചവനായതുകൊണ്ട് ബന്ധുക്കളാരെങ്കിലും വരുമെന്ന ചിന്തയാൽ, ചടങ്ങിനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ
പക്ഷെ ' അയാൾ'ക്കല്ലേ സത്യം അറിയൂ. അനാഥനാണെന്ന സത്യം. ഏതായാലും 'ഫോർമാലിറ്റീസ്' കഴിയുംവരെയുള്ള ഈ കാത്തിരിപ്പ് മഹാബോറാണ്.
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾതന്നെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ഇല്ലാത്തവൻ സ്വതന്ത്രൻ....! മരിച്ചു കഴിഞ്ഞവനാകട്ടെ അതിനെക്കാൾ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവൻ.എവിടെയും,എപ്പോഴും പോകാനും, എന്തും കാണാനും സ്വതന്ത്ര്യമുള്ളപ്പോൾ കാഴ്ചകൾകണ്ട് ഇറങ്ങിനടക്കാം.
ആ നടത്തത്തിനിടയിലാണ് 'അയാൾ' ആ സംസാരം കേട്ടത്.
എന്റെ ഡോക്ടറെ..., ഒരു കുഞ്ഞികാലു കാണാൻ ഭാഗ്യമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിനൊരർത്ഥം.. ?തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഉള്ള സംസാരമാണ്.
ഏയ്.. നിങ്ങൾ വിഷമിക്കാതിരിക്കു. ഇന്ന് ആധുനിക ചികിത്സകൾ എന്തെല്ലാം ഉണ്ട്. തീർച്ചയായും നിങ്ങൾക്ക് അതിനു ഒരു യോഗം ഉണ്ടാകും. ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ പുറത്തു നിന്നും 'അയാൾ' ഒന്നു അമർത്തി മൂളി.
തൊട്ടടുത്തു കുട്ടികളുടെ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റിന്റെ മുറിയാണ്. അവിടെ സുന്ദരിയായ ഒരു ഭാര്യയും ഭർത്താവും. അവർ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ മേശപ്പുറത്തു ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ ഇരുത്തി പറയുന്നു; സാറേ ഇവനാണ് ഇനി ഞങ്ങളുടെ എല്ലാം. അതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ ജലദോഷം പോലും ഇവന് പിടിപെട്ടാൽ ഞങ്ങൾ ആകെ അപ്സെറ്റാകും. അതുകൊണ്ടാണ് ഉടനെ ഇങ്ങോട്ടേക്കു ഓടി വന്നത്.
" എല്ലാം..."
ആ സ്ത്രീയുടെ വാക്ക് ഒന്നുകൂടി ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് 'അയാൾ 'പിന്നെയും മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ വാർഡിൽ നിന്നും അലറി കരച്ചിൽ..
എന്റെ... അച്ഛാ.. ഞാൻ കാരണമല്ലേ.. അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയത്... മകൾക്കു വേണ്ടി എടുത്ത വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പ തിരിച്ചടക്കാനാകാതെ ജപ്തി നോട്ടീസ് വന്നപ്പോൾ വിഷം കഴിച്ചു ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിച്ച മനുഷ്യനാണ്. അല്പം മുൻപ് അയാൾ മരണപ്പെട്ടു.
ആർത്തലച്ചു കരയുന്ന അയാളുടെ മകളെ മറ്റുള്ളവർ ദയനീയമായി നോക്കി. കാഴ്ചകൾ കണ്ടു നടന്നു 'അയാൾ ' വീണ്ടും താൻ കിടന്നിടത്തു തന്നെ തിരിച്ചെത്തി.
അവിടെ തന്നെ കാത്തു നിന്ന 'ബോഡി 'യോട് പറഞ്ഞു.
സമയമായിട്ടില്ല, ഫോർമാലിറ്റീസുണ്ട്.
പിന്നെയാൾ തന്റെയടുത്തു കിടക്കുന്ന ബോഡിയോട് ചോദിച്ചു;
മൂന്നു ദിവസമായിട്ടും നീയെന്താ ഇങ്ങനെ ഇതിനുള്ളിൽ മരവിച്ചിരിക്കുന്നതു.. ? മണ്ണോടു ചേരാൻ നിനക്കിനിയും എത്ര നാൾ വേണം. ?
'അയാളു'ടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അടുത്തുകിടന്ന രണ്ടാമന്റെയാത്മാവ്, അവന്റെ പെട്ടിയിലെ 'ബോഡി'യിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചുരുങ്ങി.
കാറും, ബംഗ്ളാവും, കോടികളുടെ സ്വത്തും. ലോകം മുഴുവൻ ഇടയ്ക്കിടെ ടൂർ. അവസാനം വാർധക്യത്തിൽ മക്കൾക്കൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യാണ്ടായപ്പോൾ മക്കൾ തന്നെ അവരെ നാട്ടിലെ വൃദ്ധ മന്ദിരത്തിലാക്കി...
ആ മക്കൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഇപ്പോൾ. മരിച്ചിട്ടും മണ്ണാകാനാവാതെ... തണുത്തുറഞ്ഞ പെട്ടിയിൽ.
കൂട്ടത്തിൽ പുറത്തു നിന്നവരിൽ നിന്നും ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടു. 'അനാഥനാണെന്നു വച്ചാൽ നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും കുഴിച്ചിട്ടോളുമായിരുന്നു ,
ഇതിപ്പോൾ മക്കൾ ഉണ്ടല്ലോ... വിദേശത്ത്. അവർ നാട്ടിലെത്താതെ എങ്ങനെയാ അടക്കം ചെയ്യുക '
"മക്കളുണ്ടല്ലോ... " ആ സംസാരം കേട്ട് 'അയാൾ' ഒന്നു കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. അനാഥനായതിൽ അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷം...!
പിന്നെ 'അയാളു'ടെ ചോദ്യം തന്റെ യിടതുവശത്തായി കിടന്ന 'ബോഡി'യോടായിരുന്നു. 'താൻ ആരെക്കാത്തിരിക്കുകയാ?'
മക്കളെയായിരിക്കും.
'അല്ല '
പിന്നെങ്ങനാ താനിവിടെയെത്തിയത്?
ബോഡി കണ്ടാൽ അകാലത്തിലുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
മൂന്നാമൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഗൾഫുകാരനായിരുന്നു. സ്റ്റാറ്റസ് നിലനിർത്താൻ കടംവാങ്ങിയൊരു വീടുവച്ചു. സാമാന്യം വലുത് . പണിയെടുത്ത് കടം വീട്ടാമായിരുന്നു. ഓർത്തിരിക്കാതെ സ്വദേശിവത്ക്കരണം വന്നപ്പോൾ പിടിച്ചുനില്കാനായില്ല. കടമെങ്ങനെ വീട്ടുമെന്ന ആദിയാൽ ഒരു നെഞ്ചുവേദന. അവിടെതീർന്നു.
നാളെ മകളുടെ വിവാഹം. പോകുന്നതിനുമുമ്പ് എല്ലാവരേയും ഒരു നോക്കു കാണാൻകൊതിച്ചിരുന്നു .ബോഡിയായ ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്നെയവിടെ കൊണ്ടു പോകാനും പറ്റില്ലത്രെ...!
ഈ പ്രാവശ്യം ' അയാൾ ' ചിരിച്ചില്ല. പകരം ആ ആത്മാവ് ഒരു പാട്ട് പാടി... "
"മക്കളെന്തിനു മന്നിൽ...
അനാഥ ജന്മമല്ലോ സുഖം...!
സമ്പാദ്യമെന്തിനു വേറെ,
മണ്ണിലേക്കു മടങ്ങുന്നിതെല്ലാരും
ഒഴിഞ്ഞ കൈകളാലല്ലേ..."
പിന്നെ അയാൾ, ആ ആത്മാവ് അനാഥന്റെ ശവമടക്ക് കാത്തു കിടക്കുന്ന സ്വന്തം ബോഡിയിലേക്കു മടങ്ങി...
- ബിന്ദു സുന്ദർ -

വെളിപാടുകൾ

Image may contain: 1 person

'ചേച്ചീ അമ്മയെ വിളിച്ചിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല, കണ്ണു തുറക്കുന്നില്ല, ഒന്നിങ്ങോട്ട് വരാമോ...?'
അതിരാവിലെയുള്ള ഫോൺറിങ് കേട്ടപ്പോൾ പതിവുപോലെ പരിഭ്രമത്തോടെയാണ് എടുത്തത്.
സ്വരൂപ് , അടുത്തവീട്ടിലേ പയ്യനാണല്ലോ. ഓ അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് വീണ്ടും വയ്യായ്മ കൂടിയിട്ടുണ്ടാകും എന്നോർത്തു രേണുക കാര്യം തിരക്കി.
ഓ. വരാലോ. ദാ ഇപ്പോ എത്താം എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഫോൺ താഴെ വച്ച് ഭർത്താവിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞ് രേണുക അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെയെത്തുമ്പോൾ ഒന്നോരണ്ടോ അയൽപക്കത്തെ സ്ത്രീകൾ, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന സ്വരൂപിന്റെ അമ്മ സീതേടത്തി, രേണുക പതുക്കെകുനിഞ്ഞു ഒരു ഡോക്ടറെപ്പോലെ അവരുടെ മൂക്കിനടുത്തേക്ക് വിരലുകൾ മുട്ടിച്ചു. എന്തോ പന്തികേട് ,പൾസ് പരിശോധിക്കാനായി കൈകൾ തൊട്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ് അവളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു ഞെട്ടൽ, വിശ്വസിക്കാനാകാത്തത്പോലെ നിഷേധരൂപത്തിൽ തല ഇരുവശത്തേക്കും ചലിപ്പിച്ച് അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. ഒരു നിമിഷം എന്തോ മറന്നതുപോലെ വീണ്ടും
സീതേടത്തിയുടെ കിടക്കയ്ക്ക് സമീപം എത്തി.
ശാന്തമായമുഖം ഇനിയൊരു കാഴ്ചകളെയും കാണാൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തവളെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. ഇരുവശങ്ങളിലുമായി തുറന്നുവച്ച ഉള്ളംകൈകൾക്ക് ഏറെക്കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടെന്ന് തോന്നി. സ്നേഹത്തിന്റെ തലോടൽ ഉള്ള , പ്രണയത്തിന്റെ വരികൾ എഴുതിച്ചേർത്ത വിരലുകൾ. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഗതികേടിൽ യാചകവേഷം കെട്ടിയതോടൊപ്പം നൃത്തകലയിലെ ഭാവങ്ങളെക്കൊണ്ടുവന്ന വിരലുകൾ
ഇരുപത്തൊന്നുകാരനായ മകൻ അന്യനാട്ടുകാരി പതിനെട്ടുകാരിയെ പാതിരാവിൽ കൈപിടിച്ചു കൂട്ടികൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ , അവളുടെ ഊരോ,പേരോ, ജാതിയോ, ജാതകമോ നോക്കാതെ അകത്തേക്ക് സ്വീകരിച്ച
സീതേടത്തി, തന്നെക്കാൾ ഇരുപത് വയസ്സ് പ്രായക്കൂടുതലുള്ള കലാകാരനെ പ്രണയിച്ച് ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ച്, അയാളുടെ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ജന്മം നൽകിയതിനുശേഷവും, 'എന്റെ' ചേർത്തിട്ടുമാത്രം ഭർത്താവിനെപ്പറ്റി പറയുന്ന സീതേടത്തി, ഒടുവിൽ അതേ ഭർത്താവിന് അസുഖം ബാധിച്ചപ്പോൾ നാടു മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പിൽ കൈനീട്ടി പരിഹാസം ഏറ്റു വാങ്ങിയ സീതേടത്തി, ഓണാഘോഷപ്പരിപാടികളിൽ അടഞ്ഞുപോയ തൊണ്ടയോട് പരിഭവംപറഞ്ഞ്‌ പാടാൻശ്രമിച്ചതും,
ഒടുങ്ങാത്ത അഭിനിവേശത്താൽ തളർച്ചയുള്ള കാലുകളെയും കൈവിരലുകളിലെ ദ്രുത ചലനങ്ങളെയും വേദനമറന്ന് വേദിയിലാടിത്തിമിർത്ത സീതേടത്തി.
അവർ പോവുകയാണ്. എന്നന്നേയ്ക്കുമായി...
മടക്കമില്ലാത്ത യാത്ര.
പണമില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽമാത്രം മരണത്തെ മനസ്സുകൊണ്ട് സ്വീകരിക്കാനായി തയ്യാറെടുക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവസാനം അവരും ചേർന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ അവർക്ക് മരണത്തോടൊപ്പം
പോകാൻ മടിയായിരുന്നു.
'എന്നെയൊന്ന് മംഗലാപുരത്ത് കൊണ്ടുപോകുമോ... ഞാൻ രക്ഷപ്പെടും.'
പണംഉള്ളവൻ വിദേശത്ത് ചികിത്സയ്ക്കു പോയാൽ രക്ഷപ്പെടും. എന്നാഗ്രഹിക്കുന്നത്പോലെ ഇടത്തരക്കാരന്റെ വിശ്വാസം...!
'പണമുണ്ടെങ്കിൽ നീ പറയാതെത്തന്നെ നിന്നെ
എവിടെവേണമെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകില്ലേ...' ചന്ദ്രേട്ടന്റെ നിസ്സഹായതയിൽ പൊതിഞ്ഞ മറുപടി ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ സീതേടത്തി ഉള്ളാലെ മരണത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിക്കാണും. അതായിരിക്കാം ഈയടുത്ത കാലത്തായി അവർ നിശ്ശബ്ദയായി വേദന കടിച്ചമർത്തിയത്.
പൂർണ്ണമായി നിശ്ശബ്ദയായി എന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. പകരം ആവശ്യപ്പെട്ടത് സദാസമയവും 'എന്റെ ചന്ദ്രേട്ടൻ എന്റെയടുത്തിരിക്കണം എന്നായിരുന്നു... അതാകട്ടെ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ വാശിപോലെയും ആയിരുന്നു.
ചന്ദ്രേട്ടനാവട്ടെ സീതേടത്തിയെക്കാൾ മുൻപേ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കേണ്ട ആളായിരുന്നു. പ്രവർത്തനരഹിതമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കിഡ്‌ണികളുമായി വർഷങ്ങളായി ഡയാലിസിസ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുവീതം. കൈയിൽ ഘടിപ്പിച്ച ചിപ്പിനെ അവഗണിച്ച് സീതേടത്തിയുടെ വായിൽ ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കും. അല്ലെങ്കിൽ കുളിമുറിയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരുമ്പോൾ ചേർത്തുനിർത്തി
ബലംകുറഞ്ഞ ഒരുകൈയിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മെല്ലെ നടത്തിക്കും. കുളിമുറിയിൽ നിന്നും തിരികെ കിടക്കയിലേക്കെത്തിക്കുമ്പോഴും ഇടയ്ക്കവരെ ഒരു കസേരയിലിരുത്തി കാൽവിരലിൽ പറ്റിയ വെള്ളത്തുള്ളികളെ തുണികൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുക്കും. കിടക്കയിൽ കിടത്തിയ നിമിഷം തന്നെ ചന്ദ്രേട്ടാ... എനിക്ക് ശർദ്ദിക്കാൻ തോന്നുന്നു എന്നു
സീതേടത്തി പറഞ്ഞാൽ തിടുക്കപ്പെട്ട് ശർദ്ദിൽപാത്രം
കൊണ്ടുകൊടുക്കും. പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ നീയിതിൽ ശർദ്ദിച്ചോളൂ സീതേ, എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് സ്വന്തം കൈകാണിച്ചുകൊടുക്കും.
കാഴ്ചക്കാർമാത്രം നെറ്റിചുളിക്കും.
ഷാജഹാന് മുംതാസിനോടുള്ള പ്രണയത്തേക്കാൾ എത്രയോ തീവ്രമായതാണ് ചന്ദ്രേട്ടന് സീതേടത്തിയോട് എന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ... ഏതൊരു ഭാര്യയ്ക്കും അസൂയ ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
എല്ലാ മോഹങ്ങളും ഇന്നിവിടെ തീരുകയാണ്. ഈ തുറന്നുവച്ചിരിക്കുന്ന കൈകളിൽ എന്നോർത്തപ്പോൾ രേണുക അറിയാതെ ഏങ്ങിപ്പോയി...
'ഈ ഭൂമിയിൽ ഏതൊരു പണക്കാരനാകട്ടെ, പാവപ്പെട്ടവനാകട്ടെ വെറുംകൈയാലെ വന്നു, വെറും കൈയാലെ പോകുന്നു...' എന്ന വെളിപാടിൽ രേണുകപുറത്തേക്കു തുളുമ്പിയകണ്ണീർ ഷാളുകൊണ്ടു മെല്ലെ തുടയ്ക്കവെ ആരൊക്കെയോചേർന്ന് സീതേടത്തിയുടെ തള്ളവിരലുകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് കെട്ടുകയായിരുന്നു...
- ബിന്ദു സുന്ദർ -

"ഒറ്റപ്പെട്ടവർ "

Image may contain: 1 person

' ഡാ... നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും പ്രേമിച്ചൂടെ?
അല്ലെങ്കിൽ എവിടേക്കെങ്കിലും ടൂർപോയി അടിച്ചുപൊളിക്കു . ഇഷ്ടംപോലെ കാശുണ്ടല്ലോ ...
നീയെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയാനായി നടക്കുന്നത് ?
കൂട്ടുകാരന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി, ചുണ്ടുകൾ ഇടത് വശത്തേക്ക് അല്പമൊന്നുകോട്ടി, പല്ലുകൾ വെളിയിൽ കാണിക്കാതെ, അയാളൊന്ന് ചിരിച്ചു.
അതെ അടിച്ചുപൊളിക്കണം, എങ്ങനെ?
ചോദ്യം ഉള്ളിൽക്കിടന്നലഞ്ഞു. ചില്ലുകുപ്പിയിലിട്ടുവച്ച മഞ്ചാടിമണികൾ, അറിയാതെ കൈതട്ടിത്താഴെവീണു പൊട്ടിച്ചിതറിയപോലെ, ഉടഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നങ്ങൾ .
സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ രാപ്പകൽ ചോര വിയർപ്പാക്കി അദ്ധ്വാനിച്ചതും അതിനുതന്നെ. പരാതിയില്ലാത്തവിധം മക്കളെ നല്ല നിലയിലെത്തിക്കണം,ഭാര്യയോടൊന്നിച്ച് സമാധാനത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ശിഷ്ടജീവിതം നയിക്കണം ഇതുമാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത.
വിയർപ്പിന്റെ ഓരോ നെന്മണിയിലും നാളേക്കുള്ള അന്നത്തെ കണ്ടു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ക്ഷീണിച്ചു വിയർത്തു വരുമ്പോൾ, കുളിച്ചു കുറിയിട്ട് ,നെറുകയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി, വൃത്തിയോടെ തന്റെവരവ് കാത്തുനില്ക്കുന്ന ഒരുപെണ്ണ് ,
ഉമ്മറപ്പടി കടന്നകത്തേക്കു കയറുമ്പോൾ , കൈയിൽ കരുതിയ വീട്ടുസാധനങ്ങൾക്കായി അവൾ കൈനീട്ടും. ആ സമയത്ത്‌ അവളുടെ കുറുമ്പുകാണാൻ വേണ്ടി,
'ശ്ശോ.... രാവിലെ നീ പറഞ്ഞസാധനം വാങ്ങിക്കാൻ മറന്നു പോയല്ലോയെന്നു വെറുതെ പറയുക, അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന കുശുമ്പ്, പിന്നെയാസാധനം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട് എന്നറിയുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം ,
അല്ലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ അച്ഛനിങ്ങനെയാടാ, എന്നെ പറ്റിക്കാനായിട്ട് എന്നുപറഞ്ഞവൾ നടന്നകലുന്നത് നോക്കിയിരിക്കണം,
പിന്നെ ഒന്നിച്ചിരുന്നുള്ള കാപ്പി കുടിയിൽ അവൾപറയുന്ന നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം കേട്ടിരിക്കണം, രാത്രിയിൽ അതുവരെയുണ്ടായ എല്ലാ ക്ഷീണത്തെയുംമറന്ന് ചുടുചുംബനത്താലവളെ ചേർത്തുനിർത്തി , ഒന്നായലിഞ്ഞ് തളർന്നുറങ്ങണം.
അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അവളോടൊന്നിച്ചൊരു പ്രഭാതസവാരി ,പിന്നെ അവൾക്ക് സഹായമായി അടുക്കളയിൽ അവളോടൊപ്പം.
അതുകഴിഞ്ഞ് ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ പാന്റിനു ചേരുന്ന ഷർട്ട് ഏതാണെന്ന് അടുത്തുവന്നു അഭിപ്രായം പറയുന്ന അവൾ, അല്ലെങ്കിൽ തിടുക്കത്തിൽ ഇടുമ്പോൾ ഓർഡർ തെറ്റിപ്പോയ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണിനെപ്പറ്റി അവളുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, ഇത്തരം
കൊച്ചുകൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.
വിദേശത്ത് മക്കൾക്ക് ഉയർന്ന ജോലി ലഭിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ അച്ഛന്മാരെപ്പോലെയും ഏറെ സന്തോഷിച്ചു.
മാസാമാസം വരുന്ന ഡ്രാഫ്റ്റിൽ ജീവിതശൈലിയും മാറി. മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ , ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ മക്കൾ നല്ല നിലയിലെത്തിയല്ലോ, ഭാഗ്യവാനെന്നു ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും പറഞ്ഞു.
പ്രത്യക്ഷത്തിൽ മാറ്റം അവൾക്കായിരുന്നു ഏറെയും. വിലകൂടിയ ഡ്രസ്സിലും, യാത്രയിലും സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് പുതിയ സൗഹൃദങ്ങളും ഉണ്ടായി.
അവളുടെ നടപ്പിലും എടുപ്പിലും ഉണ്ടായ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്റ്റിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിണങ്ങി നോക്കി, വഴക്കിട്ടു. അവസാനം വഴക്ക് കട്ടിലിനെ രണ്ടാക്കി മാറ്റി. ഉള്ളിലേക്കെടുക്കുന്ന വായുവിനോടൊപ്പം നിശ്ശബ്ദതയും ചേർന്നതുമിച്ചം.
എന്നാൽ അവളിലുണ്ടായ ചെറുപ്പം മക്കൾക്കും ഇഷ്ടമായി എന്നതായിരുന്നു ഏറെ ദു:ഖിപ്പിച്ചത്. അവരുടെ ജീവിതരീതി ഉൾക്കൊള്ളാനാകാത്ത, അവരുടെ 'സ്റ്റാറ്റസ് കീപ്പ് ' ചെയ്യാത്ത അച്ഛൻ അവരിൽ നിന്നും തനിയെ ഉൾവലിഞ്ഞു. അഥവാ അവർ അകറ്റിനിർത്തി.
പരസ്പരം ഉള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ മക്കൾപോലും കുറച്ചപ്പോൾ മൗനമായിരുന്നു പിന്നെ കൂട്ടായത്.
അച്ഛന്റെ പേരിൽ അയച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഡ്രാഫ്റ്റ് അമ്മയുടെ പേരിലേക്ക് മാറ്റുകകൂടി ചെയ്തപ്പോൾ, അച്ഛനെന്നത് മക്കൾക്ക് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ചവിട്ടിപ്പോകാനുള്ള ഏണിപ്പടി മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വളരെ വൈകിയാണറിഞ്ഞത് കുടുംബമെന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ നെൻമണിയിലും പതിരുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്...!
ഒരുനാൾ മക്കളോടൊപ്പം ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ പോവുകയാണെന്നവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ മറിച്ചൊന്നും
പറയാൻ തോന്നിയില്ല. നമുക്കൊന്നിച്ച് പോകാം എന്നവൾ വെറുതെയെങ്കിലും പറയുമോ എന്നാശിച്ചു. പക്ഷെ കാഴ്ചയിൽ സ്റ്റാറ്റസ് കുറഞ്ഞ ഒരച്ഛനെ മക്കൾക്കാവശ്വമില്ലെന്ന് ബോധ്യമായി.
അനാഥത്വം എന്നത് ഭയാനകമായ അവസ്ഥയായി ജീവിതത്തിലെപ്പോഴോ
വന്നുചേർന്നു. സനാഥരായിരിക്കുമ്പോഴും അനാഥരാകേണ്ടി വന്ന ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എത്രയോ ആളുകളുടെ പട്ടികയിൽ
അയാളുടെ പേരും എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു.
അപ്പോഴാണ് കൂട്ടുകാരന്റെ ചോദ്യത്തിന്റെ തുടർച്ച പ്രതിദ്ധ്വനിയായി മാറിയത്...
ഡാ... നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും പ്രേമിച്ചൂടെ വിരസത മാറ്റാൻ . അല്ലെങ്കിൽ എവിടേക്കെങ്കിലും ടൂർ പോയി അടിച്ചുപൊളിക്കൂ. നീയിതാർക്കുവേണ്ടിയാണീ ജന്മം തുലയ്ക്കുന്നത്.
കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ, താനിതാർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഈ ജീവിതം ഹോമിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് പ്രണയിക്കണം.
പക്ഷെആരെ?
പ്രണയിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു പെണ്ണില്ലാതെ..., യാത്രയിൽ മുട്ടിയിരുന്ന് കിന്നാരം പറയാനാളില്ലാതെ എന്ത് യാത്ര...''
അതുകൊണ്ട് ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിക്കണം.
പണ്ട് കടക്കണ്ണാൽ നോട്ടമെറിഞ്ഞയോരോ പെണ്ണിന്റയും മുഖം മായാതെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആ ഓർമ്മകളിൽ അയാളുടെ മനമൊന്നു കുളിർത്തു.മുഖത്തൊരു പ്രസന്നത. പ്രണയത്തിന്റെ ഭാവമാറ്റം...!
പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ മനസ്സിൽ സമൂഹം അയാൾക്കു ചാർത്തിക്കൊടുത്ത വിശേഷണം ഓർമ്മ വന്നു.
"മാന്യൻ"
അയാളുടെ മുഖം വാടി.
ആ പേരിന് കളങ്കം വരുത്തണോ... അയാൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
വേണ്ട. ഇനിയൊരു പേരുദോഷം ഉണ്ടാക്കേണ്ട.
ഈയൊരുജന്മം പ്രണയസാഫല്യമെന്നത്, പ്രണയാർദ്രമായ ഗാനങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിൽമാത്രം അലിഞ്ഞു തീരട്ടെ.
കേട്ടുകൊതിതീരാത്ത ആ പാട്ട്,
( ധീരെ...ധീരെ... സെ മേരീ സിന്ദഗീ മെ ആനാ...
ധീരെ... ധീരെ... സെ ദിൽക്കൊ ചുരാനാ....)
വീണ്ടും കേൾക്കാനായി അയാൾ തന്റെ ഇയർഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് തിരുകി.
മനസ്സ് അപ്പോഴേക്കും സ്വയം ആശ്വസിക്കുവാൻ ഒരു സത്യത്തെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
"ഈ ഭൂമിയിൽ എല്ലാവരും സനാഥരായി മാത്രമേ ജനിക്കുന്നുള്ളു. എങ്കിലും എല്ലാ മനുഷ്യരും അനാഥരുമാണ്. ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും അനാഥത്വം അറിഞ്ഞവർ ..!"
- ബിന്ദു സുന്ദർ -

'' ജാലവിദ്യയിൽ മുഖം മറയ്ക്കുന്നവർ"


'' ജാലവിദ്യയിൽ മുഖം മറയ്ക്കുന്നവർ"
മുറ്റത്തെ കല്ലുപാകിയ നടപ്പാതയിലെ ഇത്തിരിപ്പോന്ന വിള്ളലുകളിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങിയ മഴത്തുള്ളികളുടെ കരുത്തിൽ ഗർഭിണിയായ ഭൂമിദേവി പ്രസവിച്ച പുൽനാമ്പുകളെ പുറംലോകത്തിന്റെ വശ്യതയിലേയ്ക്ക് തലയുയർത്തി നോക്കും മുൻപേ കാൽക്കീഴിലെ കരുത്തിൽ ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞെരിച്ചമർത്തി കൊന്നുകളഞ്ഞു.
അറിയാതെ ചെയ്ത്പോയ എത്രയോ പാപങ്ങൾ.
വാചാലതയുടെ അടിച്ചുപൊളി ജീവിതത്തിൽ മദ്യസേവയക്ക് പന്തയംവെച്ച നാളുകൾ. ജലദോഷത്തിനുള്ള മരുന്നിലും ഗർഭനിരോധന ഗുളികകളിൽപോലും ലഹരിയുണ്ടെന്നു കണ്ടെത്തിയ ദിനങ്ങൾ . ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ആളാകാൻ ഓരോ ദിവസവും മാറിമാറി ലഹരികൾ പരീക്ഷിച്ചത്.എന്നിട്ടും ഒരുകൂസലുമില്ലെന്ന് വരുത്തി നെഞ്ചും വിരിച്ചു നടന്നത്. സ്കൂളിലെ ഒന്നാമന്റെ കോളേജിലെ പതനം...!
ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഒരു തട്ടത്തിൽ ഉടക്കിപ്പോയ കണ്ണുകൾ.
ഈ ചന്ദനത്തിൽ തട്ടവും അലിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റെല്ലാം മറന്ന് നന്നാവാൻ തീരുമാനിച്ചു. തോറ്റ വിഷയങ്ങളെ വാശിയോടെയിരുന്ന് പഠിച്ചു. ഉന്നതനിലവാരത്തിൽ പാസ്സായപ്പോൾ മാഷിന്റെമകൻ പണ്ടേ പഠിപ്പിസ്റ്റല്ലേ എന്നുപറഞ്ഞു മറ്റുള്ളവർ നിർവൃതിയടഞ്ഞു.
പ്രതീക്ഷിച്ച ജോലികിട്ടാതെ കിട്ടിയ ജോലി സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ പ്രവൃത്തിയിൽ ആത്മാർത്ഥത കാണിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ശകാരം കൂടിയപ്പോൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. എങ്ങുമെത്താതെ അലയേണ്ടി വന്നപ്പോൾ കാത്തുനില്ക്കാതെ തട്ടവും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. എങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടു പോകാനുള്ള
മര്യാദ കാണിച്ചു. ജോലിയില്ലാത്തവന്റെ കൂടെവന്ന് പട്ടിണി കിടക്കാൻ വയ്യെന്ന്.
ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനായില്ല.
നിർത്തിയ ലഹരിയെ കൂട്ടുപിടിക്കാനും പോയില്ല. നിർവികാരത മാത്രം. ലക്ഷ്യങ്ങൾ അകന്നപ്പോൾ മൗനത്തെ അടുത്തിരുത്തി. ദൂരെയെങ്ങോ കണ്ണുംനട്ട് വളർന്ന താടിരോമങ്ങളിൽത്തടവി ആർക്കും ശല്യമാകാതെയിരുന്നപ്പോൾ ഓർമ്മകളുടെ വേലിയേറ്റം. നീണ്ട മൗനത്തെ മെന്റൽ എന്നടക്കംപറഞ്ഞവർ. ഒടുവിൽ ആശുപത്രിയിൽവച്ച് രോഗിയല്ലെന്ന ഡോക്ടറുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്.
ഇത്തിരി സമാധാനത്തിനായി പണ്ടു പുക പകുത്ത് നൽകിയവനെത്തേടിപ്പോയി. വീണ്ടും പുകയെത്തേടിയല്ല . ഇത്തിരി നേരമെങ്കിലും സമയം അനുവദിച്ചു തരുമോയെന്നറിയാൻ.
അവിടെയെത്തിയപ്പോഴാകട്ടെ അവനേതോ വിടർന്നകണ്ണുകളിലെ
സമുദ്രാഴങ്ങളിൽ എന്തിനെയോ തേടുകയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൻ പണ്ട് പറയാറുള്ള ഏഴുവെള്ളക്കല്ലുകൾ വച്ചമൂക്കുത്തിയിൽ വെയിൽനാളങ്ങൾ തട്ടിത്തിളങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട നിറങ്ങളിൽ മഴവില്ലിനെത്തേടുകയാകാം. അതോ പവിഴാധരങ്ങളിൽ ഒളിച്ചുനിന്ന നേർത്ത നനവാർന്ന ചുംബനത്തെ തിരയുകയോ.ഏതായാലും അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ശല്യമാകേണ്ടെന്ന് കരുതി ഇതുവഴി പോയപ്പോൾ വെറുതെ കയറിയതെന്നു നുണപറഞ്ഞു തിരികെനടന്നു .
പിന്നെ ചിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെചിരിക്കുമെന്ന് കരുതി സ്വയം കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതിനും ഒരു വകതിരിവ് . ഇടതിൽ നിന്നും വലതിലേക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ വലതിൽ നിന്നും ഇടതിലേക്കോ. പിന്നെയുള്ളത് നിഴൽ ആയിരുന്നു. മരിക്കുംവരെ കുട്ടുണ്ടാകുമെന്നാരോ വിശ്വസിപ്പിച്ച നിഴൽ. പക്ഷെ വെളിച്ചത്തിന്റെ വ്യതിയാനത്തിനനുസരിച്ച് നിഴലും കളംമാറ്റി ചവിട്ടി .
ഇനിയുമെവിടക്കെന്നു സന്ദേഹിച്ചപ്പോൾ ഒരാളെത്തി.
'ഞാനറിയാതെ നിന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്നും നിശ്വാസം പോലും പുറത്തേക്ക് പോകില്ലല്ലോ 'യെന്നധികാരത്തോടെ
പറഞ്ഞപ്പോൾ ശരിക്കും വിറച്ചു.
ചെയ്തുപോയ കള്ളത്തരങ്ങളെയും ഓടിക്കയറിയ വിജയങ്ങളെയും ഒരേപോലെ സ്വീകരിച്ച മനസ്സ്. ഈ ജാലവിദ്യക്കാരനിൽ നിന്നും ഒന്നും മറച്ചുവെക്കാനാവില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ എല്ലാം ബാലൻസ് ചെയ്തു കൊണ്ടുള്ള പ്രയാണം ഇനിയും തുടരട്ടേ...!
By
ബിന്ദു സുന്ദർ
============================

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo