Showing posts with label VibinPV. Show all posts
Showing posts with label VibinPV. Show all posts

സങ്കീർത്തനം

No automatic alt text available.

***..*****
"ചേട്ടായി ഇതിനു മുൻപേ ആരെ എങ്കിലും പ്രേമിചിട്ടുണ്ടോ..."
ഞാൻ നീതുവിനെ ഒന്നു നോക്കി..ആ ചോദ്യം എന്നെ അത്ഭുതപെടുതിയൊന്നുമില്ല.ഇത്‌ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിചിരുന്നതുമാണു.
ഞാൻ ചിരിച്ചു .
"നീതു ഇന്നു ഇത്‌ ചോദിക്കും എന്നു എനിക്ക്‌ അറിയാമായിരുന്നു..പെണ്ണുകാണലിനു ഈ ചോദ്യം ഇപ്പോൾ സാധാരണമല്ലേ..നീ വാ..പറയാം....
യു പി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഓട്ടമുണ്ടായിരുന്നു ഉച്ചക്കഞ്ഞി ലൈനിൽ ഒന്നാമത്‌ എത്താൻ.ഏഴാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ ആ ഓട്ടത്തിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ലാതെ കടന്നു പോയി.വരാന്ത ചാടി കടന്നു നെല്ലിമരതിന്റെ അവിടുത്തെ സ്റ്റെപ്പ്‌ ചാടി കയറി ഗ്രൗണ്ടിന്റെ സൈഡ്‌ വഴി കഞ്ഞിപ്പുരയുടെ മുന്നിലെത്താം..ആദ്യം ക്യൂവിൽ വന്നാൽ ആദ്യം കഞ്ഞീം പയറും കിട്ടും.അത്‌ വാങ്ങി പെട്ടെന്നു കുടിച്ചാൽ ഉച്ചക്കത്തെ ഇന്റർവെൽ സമയം കൂടുതൽ കിട്ടും.ഈ കിട്ടണ സമയം കൂടി കളിക്കാല്ലോ...ഇതാണു ചിന്ത..അങ്ങനെ ആ ഓട്ടപ്പരിപാടി ഒരു ദിവസം ഒരു വലിയ കൂട്ടിയിടിയിലാണു അവസാനിച്ചത്‌.സ്റ്റെപ്പും ചാടി കയറി ഓടിയ എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ തൊട്ട്‌ അപ്പുറത്തെ ക്ലാസിലെ ഒരു കുട്ടി വന്നു പെട്ടത്‌ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.ഒരു മിന്നായം പോലെ ആണു ഞാൻ അതിനെ കണ്ടത്‌.കയ്യിൽ എന്തോ ശക്തിയായി കൊണ്ടത്‌ എനിക്ക്‌ ഫീൽ ആയി..എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു പാത്രം തെറിച്ചു പോയി.ഒരു വിധത്തിൽ ചാടി എണ്ണിറ്റ്‌ പോകാൻ നോക്കിയപ്പോഴെക്കും ആൾ കൂടി.അയ്യട മനമ നിന്നെ സാർ പൊക്കും എന്ന വിളികൾ എന്റെ ചെവിയിൽ നിറഞ്ഞു.ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കുട്ടി നിന്നു കരയുകയാണു.കയ്യിൽ നിന്നു ചോര വരുന്നുണ്ട്‌..ചോര കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ള ജീവൻ പോയി.അപർണ്ണ ചെച്ചി ,സ്കൂൾ ലീഡർ ആ സമയത്ത്‌ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നു.
"എന്നതാടാ..നീ ആ കൊച്ചിനെ കൊന്നുകളയൂലോ...എങ്ങോട്ടാ ഈ പാച്ചിൽ..."
ചേച്ചി അവളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്‌ പോയി.
സംഗതി പണി പാളിയെന്നു എനിക്ക്‌ മനസിലായി..ചെച്ചി നേരേ അവളെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലെക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകും..ഏലിയാമ്മ ടീച്ചർ അറിയും..ടീച്ചർ അറിഞ്ഞാൽ ഹെഡ്‌ മാഷ്‌ അറിയും..ഹെഡ്‌ മാഷ്‌ അറിഞ്ഞാലത്തെ കാര്യം ഓർത്ത്പ്പോഴേ എനിക്കും കരച്ചിൽ വന്നു.അടി കിട്ടുന്നത്‌ പോട്ടെ എന്നു വെക്കാം.വീട്ടിൽ നിന്നു ആളെ വിളിപ്പിക്കും.അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാലത്തെ അവസ്ഥ..എന്റെ കാര്യം കഴിഞ്ഞത്‌ തന്നെ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഗ്രൗണ്ടിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പ്പോൾ പന്ത്‌ എറിഞ്ഞപ്പോൾ ഏറു മാറി മൂന്നാം ക്ലസിലെ ഒരു കൊച്ചിന്റെ ദേഹത്ത്‌ കൊണ്ടതിനു 7ബിയിലെ അനൂപിനു കിട്ടിയ അടിയും വീട്ടിൽ നിന്നു വിളിപ്പികലും ഒക്കെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു..
ഞാൻ അവരുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു.
"ചേചീ..ടീച്ചറോട്‌ പറയല്ലെ..അറിയാതെ പറ്റീപ്പോയതാ..കഞ്ഞിക്കുള്ള ലൈനിൽ ആദ്യം വരാൻ വേണ്ടി ഓടിയതാ...ടീച്ചർ അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ തല്ലും ചേച്ചീ..പറയല്ലെ..കൊച്ചേ അരിയാതെ പറ്റിയതാ...പറയരുത്‌..ഞാൻ കരഞ്ഞു...""
"അയ്യെ കരയാ നീയ്‌..ആൺകുട്ടികൾ കരയുവോടാ...ഞാൻ പറയൂല്ല..ആദ്യം ഈ മുറിവ്‌ ഒന്നു കഴുകി കെട്ടട്ടേ..നീ പോയി കഴിക്ക്‌.."
ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
"പൊടാ...കുഞ്ഞു പോയി കഴിക്ക്‌..ഇത്‌ ഞാൻ നോക്കികൊള്ളാം...നിനക്ക്‌ വല്ലോം പറ്റിയോ.."
ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി.ഇല്ല എനിക്ക്‌ കുഴപ്പമില്ല.പോകാൻ നെരം അവളൊട്‌ ഒന്നുടെ ക്ഷമ പറഞ്ഞു..പക്ഷെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു.ടീച്ചർ ചോദിച്ചാൽ ഇനി ഞാൻ ഇടിച്ചിട്ടതാണെന്നു പറയുവോ അവർ..കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ തോന്നിയില്ല..ഉച്ചക്ക്‌ ഗ്രൗണ്ടിൽ കളിക്കാനും പോയില്ല.എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ചോര വരുന്ന്നുണ്ട്‌.വീണപ്പോൾ മുറിഞ്ഞതാകും.ഞാൻ അവിടെ കൈ വെച്ച്‌ നോക്കി.കുഞ്ഞി വേദന ഉണ്ട്‌.ക്ലാസ്‌ തുടങ്ങിയതൊന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.ഇടക്ക്‌ ഇടക്ക്‌ ഏലിയാമ്മ ടീച്ചർ വരാന്തയിലൂടെ പോയപ്പോൾ എല്ലാം എന്റെ ചങ്കിടിപ്പ്‌ കൂടി.എങ്ങനെ ഒക്കെയൊ 4മണി വരെ കടിച്ചു പിടിച്ചു ഇരുന്നു.ദേശീയഗാനം കഴിഞ്ഞു ഇരട്ടമണി അടിച്ച ഉടനെ ഞാൻ ആൽമരത്തിന്റെ അങ്ങോട്ട്‌ ഓടി.അവളെ കാണണം.ടീച്ചറോട്‌ പറയാത്തേനു ഒരു താങ്ക്സ്‌ പറയണം.സ്കൂൾ വിട്ടു പോകുന്നത്‌ ആൽമരത്തിന്റെ മുന്നിൽ കൂടിയാണു.അവളെ നോക്കിയിട്ട്‌ കണ്ടില്ല.ഇടക്ക്‌ അപർണ്ണ ചേച്ചി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആ കൊച്ചിനെ പറ്റി ചോദിച്ചു.ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മ വന്നു നേരത്തെ അതിനെ കൊണ്ടുപോയി എന്നു എന്നോട്‌ പറഞ്ഞു.ചെച്ചിക്ക്‌ ഒരു വലിയ നന്ദി പറഞ്ഞു സ്കൂളിൽ നിന്നു പോന്നു.പിറ്റേ ദിവസം ശനിയാഴ്ച്ച ആണു.ഇനി തിങ്കളാഴ്ച ആകുമ്പോഴെക്കും സംഭവത്തിന്റെ തീവ്രത കുറഞ്ഞോളും.ഞാൻ അൽപം ആശ്വാസത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ മടങ്ങി.
മണ്ണോലിക്കുളത്തിൽ ഒരു മുങ്ങിക്കുളി..കുളി കഴിഞ്ഞാൽ മരോട്ടി മലയുടെ തുഞ്ചത്തിലേക്ക്‌ ഒരു ഓട്ടം..ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും നല്ല അസ്തമയകാഴ്ച്ച ഇവിടെ നിന്നാണു..ലോകത്ത്‌ വേറേ എവിടെയും ഈ കാഴ്ച്ച കാണാൻ പറ്റുല്ലാടാ..ഇതാണു കാഴ്ച്ച..എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്യാം.എന്നെ സംബന്ധിച്ച്‌ അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക്‌ വലിയ വിലയായിരുന്നു.കാരണം അവനു എല്ലാ കാര്യത്തെയും പറ്റി നല്ല അറിവ്‌ ആയിരുന്നു.അന്നു പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളുടെയും സത്യാവസ്ഥ പിന്നത്തെതിൽ വളരെ നല്ല ചളികൾ ആയിരൂന്നു എന്നുള്ളതാണു അതിലെ രസകരമായ വസ്തുത.
പാറപ്പുറത്ത്‌ ഇരുന്നു സ്കൂളിലെ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതിനിടെ ആണു ഞാൻ അവനോട്‌ ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്‌..
"ഇതിനിടക്ക്‌ ഇത്രെം ഒക്കെ ഒപ്പിച്ചൊ..അല്ലെലും നിന്റെ ആ ഓട്ടം അത്‌ ശരിയല്ലാടാവെ...ചുമ്മാ കഞ്ഞി കിട്ടാതെ ഇരുന്നിട്ടാണൊ..അവന്റെ ഒരു ഓട്ടം....ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്‌ നാളെ ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു കൂട്‌ ചാമ്പങ്ങ കൊണ്ട്‌ കൊട്‌..എന്നിട്ട്‌ ഒരു സോറി കൂടി പറഞ്ഞെക്ക്‌..."
‌
കരിമ്പീച്ചിമലയുടെ ഏറ്റവും മുകളിൽ നിറയെ ചാമ്പങ്ങ കിട്ടുമായിരുന്നു.അങ്ങനെ തിങ്കളാഴ്ച ആകാൻ കാത്തിരുന്നു.ഒരു കൂട്‌ വൃത്തിയായി അവൾക്ക്‌ വേണ്ടി എടുത്തു വെച്ചു.ആ ഒരു കൂട്‌ ചാമ്പങ്ങെയിൽ നിന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.ആദ്യം ആദ്യമൊക്കെ ഇന്റർവെൽ സമയങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്ന കൂടിക്കാഴ്ച്ചകൾ പിന്നീട്‌ എപ്പോഴൊക്കെയോ സ്ഥിരം കാഴ്ചകൾക്ക്‌ വഴി വെച്ചു.അതിനു വേണ്ടി മാത്രം പുതിയ പുതിയ കാരണങ്ങൾ അന്നെഷിച്ചു..ഉണ്ടാക്കി..റ്റ്യൂഷനു പോക്ക്‌ തുടങ്ങി..അവളുടെ വീടിന്റെ അടുത്ത്‌ പാടത്ത്‌ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പോകാൻ തുടങ്ങി..കറന്റ്‌ ആഫീസീന്റെ അടുത്തായിരുന്നു അവൾടെ വീട്‌.ഒരിക്കൽപ്പോലും കറന്റ്‌ ബില്ല് അടക്കാൻ ഒന്നു പോകാവോ എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിനു ഒരു വിലയും കൊടുക്കാതിരുന്ന ഞാൻ അമ്മയോട്‌ അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിച്ച്‌ ബില്ല് വാങ്ങി അടക്കാൻ പോകാൻ തുടങ്ങി..അരി പൊടിപ്പിക്കാൻ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള മില്ല് വിട്ടിട്ട്‌ അവളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള മില്ലിൽ പോയി....അങ്ങനെ അങ്ങനേ....
പോകും..കാണും..ചിരിക്കും..ആളും തരവും ഒത്തുവന്നാൽ മിണ്ടും..ശ്യാമാണു പറഞ്ഞത്‌..ഇങ്ങനെ കളിച്ച്‌ ചിരിച്ച്‌ നടന്നാൽ മതിയോ.ഇഷ്ടം പറയണ്ടെ..ആദ്യം ഒരു പേടിയായിരുന്നു.എനിക്ക്‌ അവളെ ഇഷ്ടമാണെന്നു അവൾക്കും അവൾക്ക്‌ എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നു എനിക്കും അറിയാം..ഇനി ഒരു തുറന്നുപറച്ചിലിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടൊ..ആദ്യമാദ്യം ഞാനും മടിച്ചു എങ്കിലും നല്ല പ്രണയത്തിന്റെ ഉത്തമ ലക്ഷണമാണു പരസ്പരമുള്ള ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയേണ്ടത്‌ എന്നുള്ള ശ്യാമിന്റെ തിയറിക്കു മുന്നിൽ ഞാൻ കീഴടങ്ങി.വെറുതെ അങ്ങു പറഞ്ഞാൽ പോരാ..എന്തെങ്കിലും ഗിഫ്റ്റ്‌ കൊടുത്തീട്ട്‌ വേണം ഇഷ്ടം പറയാൻ...അങ്ങനെ എന്ത്‌ ഗിഫ്റ്റ്‌ കൊടുക്കും എന്നായി ആലോചന..ചാമ്പങ്ങ വേണ്ട എന്നും അവൾക്ക്‌ കുറെ വളയും മാലയും വാങ്ങി കൊടുത്താൽ മതി എന്നായി അടുത്ത കണ്ടുപിടിത്തം.
ടൂറുപോകുമ്പ്പോൾ എടുക്കാനായി വെച്ചിരുന്ന പൈസയിൽ നിന്നും കടയിൽ പോകാൻ അമ്മ തന്നിരുന്ന പൈസയിൽ നിന്നും മിച്ചം പിടിച്ചതോക്കെ കൂട്ടിവെച്ച്‌ അവൾക്ക്‌ കൊടുക്കാൻ ജയ്ബ്യൂട്ടി കടയിൽ നിന്നും ഒരു നല്ല മുത്തുമാലയും കുറച്ച്‌ നല്ല പച്ച വളകളും വാങ്ങി.ആദ്യം ഒരു പേടി ആയിരുന്നു.വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള കുറച്ച്‌ കൂട്ടുകാരിമാർ.അവരെ ആയിരുന്നു ഭയം..എതേലും കാരണവശാൽ അവർ അറിഞ്ഞിട്ട്‌ ഇതെങ്ങാൻ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാലത്തെ പ്രശ്നം..അതോർത്തിട്ടാണു രഹസ്യമായി അവൾക്ക്‌ അത്‌ കോടുക്കാനും ഇഷ്ട്ം പറയാനും തീരുമാനിച്ചത്‌.അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്‌ കഴിഞ്ഞു പോകുന്ന ആ സമയത്ത്‌ പത്താം ക്ലാസിന്റെ വരാന്തയിൽ വെച്‌ മറ്റാരും കാണാതെ ശ്യാമിനെ മാത്രം സാക്ഷിയാക്കി അവൾക്ക്ക്‌ ആ സമ്മാനവും കൊടുത്ത്‌ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യാമായും അവസാനമായും ഒരു പെണ്ണിനോട്‌ എന്റെ ഇഷ്ടം ഞാൻ തുറന്നു പറഞ്ഞു.അവൾ എന്നോടും..ഒരു നേർത്ത ചിരിയും എനിക്ക്‌ സമ്മനിച്ച്‌ ഞാൻ കൊടുത്ത മാലയും വളയും വാങ്ങി അവൾ നടന്നു അകലുമ്പോൾ ഞാൻ എതോ സ്വപ്ന ലോകത്താണു നിൽകുന്നത്‌ എന്നു എനിക്ക്‌ തോന്നിപ്പോയി..എന്നാൽ എന്റെ എല്ലാ കണക്കുകൂട്ടലുകളും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട്‌ അവൾ പെട്ടെന്നു എന്റെ അടുത്തെക്ക്‌ മടങ്ങി വന്നു ഇത്‌ എനിക്ക്‌ വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ ആ പാക്ക്‌ എനിക്ക്‌ തിരിച്ചു തന്നു.ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിന്ന എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ അവളുടെ കൂട്ടുകാരിമാരും എന്റെ കുറച്ച്‌ സുഹൃത്തുക്കളും കടന്നുവന്നു.ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിന്ന എന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി അവളുമാർ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.കൊച്ചുകള്ളാ ആരും അറിയാതെ ഇവിടെ ലൈൻ വലിക്കുവായിരുന്നുല്ലേ എന്ന അവന്മാരുടെ ചോദ്യവും..ആ നിൽകുന്ന നിൽപിൽ ഭൂമി പിളർന്നു താഴെക്ക്‌ പോയിരുന്നു എങ്കിൽ എന്നു ഒാർത്തുപോയി..എല്ലത്തിലും ഉപരി ഈ കാര്യം ആരു കാണരുത്‌ എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുവോ അവർ എല്ലാവരും ആ സീനിലേക്ക്‌ ഒരുമിച്ച്‌ കടന്നു വന്നു.ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി..എന്റെ നേരെ നോക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞിട്ടാണൊ എന്തോ അവൾ താഴേക്ക്‌ നോക്കി നിൽക്കുകയാണു.അവിടെ നിന്നു രക്ഷപെടണം..എന്താണു വഴി.ഞാൻ ശ്യാമിനെ നോക്കി..അവൻ മുങ്ങി.കയിലിരുന്ന വളകൾ ഞാൻ കയ്യിൽ വെച്ച്‌ തന്നെ ഞെക്കിപ്പൊട്ടിച്ചു.കൈ മുറിഞ്ഞു.ചോര വന്നു..ആ മാലകൾ ഞാൻ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.ആ രോഷത്തോടെ വന്നു സൈക്കിൾ എടുത്തു..ആഞ്ഞു ചവിട്ടി..അവന്മാരുടെയും അവളുമാരുടെയും വിളികൾക്ക്‌ ഞാൻ ചെവി കൊടുത്തില്ല.ചങ്ക്‌ പറിയുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി..ആകെ ഒരു ആശ്വാസം പിറ്റേ ദിവസം ശനിയാഴ്ച ആണു..പിന്നെ ഞായറും കഴിഞ്ഞെ ക്ലാസ്‌ ഉള്ളൂ.രണ്ട്‌ ദിവസത്തെ ഈ ഒരു ഇടവേള ചിലപ്പോൾ ഒരു പോംവഴി കൊണ്ടുവന്നു തരും എന്നു എനിക്ക്‌ തോന്നി.കണ്ണു നിറഞ്ഞു ഒഴുകിയിരുന്നു....അവളുമാരെ കണ്ടു..അങ്ങനെ എല്ലാം വന്നുപോയി..വീട്ടിൽ പോയി പറഞ്ഞു കൊടുത്താൽ എന്നെ തല്ലിശരിയാക്കും ഞാൻ കാലുപിടിക്കം എന്നു പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു.എന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടിട്ടാണോ എന്റെ അഛന്റെ ദെഷ്യപ്പെട്ടാലുള്ള സ്വഭാവം അറിയാവുന്നത്‌ കൊണ്ടാണൊ അവളുമാർ അന്നത്‌ സമ്മതിച്ചു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
"ആഹാ..ആൾ സെന്റി ആയോ..ബാക്കി കൂടി കേൾക്കട്ടേ..എന്നിട്ട്‌ എന്തായി..."
എന്റെ മൗനം കണ്ടിട്ടാണൊ അതോ എന്റെ മൂഡ്‌ മാറി എന്നു മനസിലായിട്ടാണൊ അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു..ഞാൻ അവൾക്ക്‌ നേരെ തിരിഞ്ഞു..
"എന്നിട്ടെന്താകാൻ...പിന്നെ അവളോട്‌ ആകെ ഒരു ദേഷ്യമയിരുന്നു....അവൾക്ക്‌ അന്നത്‌ വേണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ അത്‌ ആരും കാണാതെ കൊണ്ട്‌ തന്നിരുന്നു എങ്കിൽ ഇത്രയും ഒരു മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ട്‌ ഉണ്ടാവുകയില്ലായിരുന്നു.ഇതിപ്പ്പോൾ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു..ആകെ നാണക്കേടായി...എങ്ങനെ എങ്കിലും ക്ലാസ്‌ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ പോയാൽ മതി എന്ന്ന ചിന്തയിലെക്ക്‌ എന്റെ രീതികൾ മാറി.അവൾ മിണ്ടാൻ വന്നപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നു.ഞാൻ പേടിച്ചതുപോലെ അധികം ഒരു ഫ്ലാഷ്‌ ന്യൂസ്‌ ആയി അത്‌ സ്കൂളിൽ കൊട്ടിഘോഷിക്കപെട്ട്‌ നടന്നില്ല..അങ്ങനെ പത്താം ക്ലാസ്‌ പരീക്ഷ അടുത്തു..പിരിയാനുള്ള സമയം ആയി എന്നു അറിഞ്ഞപ്പോൾ മനസിൽ വീണ്ടും ഒരു ഇഷ്ടം വന്നു എങ്കിലും അവൾ അന്നു എന്നോട്‌ കാണിച്ചത്‌ ഓർത്തപ്പോൾ എല്ലാം മാറ്റിവെച്ചു.പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു...റിസൾട്ട്‌ വന്നു..പ്ലസ്‌2വിനു അഡ്മിഷനും വാങ്ങി.അവൾ ഞാൻ പോകുന്ന സ്കൂളിലേക്ക്‌ വരല്ലേ എന്നായിരുൻഞ്ഞ്‌ എന്റെ പ്രാർത്ഥന..അതങ്ങനെ തന്നെ നടന്നു..അവൾ ഏത്‌ സ്കൂളിലാ എന്നു പോലും ഞാൻ തിരക്കിയില്ല.
"ഇതിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും പിന്നീട്‌ ആ കുട്ടിയോട്‌ മിണ്ടിയില്ലേ..."
അവൾ ഇടയിൽ കയറി ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല പക്ഷെ...ഫേയർവ്വെല്ലിന്റെ അന്നു അവളുടെ ഔട്ടോഗ്രാഫിൽ ഒരു പേജിൽ മറക്കില്ല...ആ ചതിയുടെ കാര്യം എന്നു എഴുതിയിട്ട്‌ അപരിചിതൻ എന്നു പേരും എഴുതി വെച്ചു അവൾ അറിയാതെ...അവൾ അത്‌ വായിച്ചിട്ട്‌ എങ്കിലും കുറച്ച്‌ സങ്കടപെടട്ടെ എന്നു കരുതി...."
"നല്ല ആളാ....എന്നിട്ട്‌....""
"അന്നു അവിടെ തീർന്നു എന്റെ പ്രണയം....പിന്നീട്‌ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം മനസിൽ വന്നിട്ടില്ല..പിന്നെ പഠനം..വീട്ടിലെ പ്രാരബ്ധം ജോലിക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ള അലച്ചിൽ..അതിനിടയിൽ ഇതെല്ലാം എനിക്ക്‌ കൈമോശം വന്നു പോയി.ഇതിപ്പോൾ നീ ചോദിച്ചത്‌ കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു എന്നു മാത്രം...കുറേ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു അവളെ ഓർത്ത്‌...."
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി...
"ഇനി എങ്ങാൻ അവളെ കാണണം എന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ...."
നീതു ചോദിച്ചു...ഞാൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ച്‌ നോക്കി...ഭാവമാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ അവൾ നിൽക്കുകയാണു...
"ഒരൊറ്റ തവണ കൂടി കാണണം എന്നുണ്ട്‌....അന്നു എന്ത്‌ കൊണ്ടാണു അത്‌ വാങ്ങാതെ എനിക്ക്‌ തിരിച്ചു തന്നത്‌..അതു പോട്ടേ എല്ലവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച്‌ എന്നോട്‌ എന്തിനാണു അത്‌ ചെയ്തത്‌ എന്നു ഒന്നു അറിയണം എന്നുണ്ട്‌...."
"എന്റെ ഏട്ടാ...നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക മനുഷ്യനാ കേട്ടോ...പണ്ട്‌ ഏട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത കാലത്ത്‌ സംഭവിച്ച ഒരു കാര്യത്തെ ചൊല്ലി ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഓർത്തുകോണ്ട്‌ ഇരിക്ക്കാൻ....നല്ല ആളാ കേട്ടോ..."
ഞാൻ ചിരിച്ചു..."അത്‌ പിന്നെ...ഞാൻ അവളെ അത്രക്കും ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു നീതൂ..അതുകൊണ്ടാ..."
അവളും ചിരിച്ചു...
"എനിക്കിഷ്ടായിട്ടോ ഈ മനസ്‌...അധികം കണ്ട്‌ കിട്ടൂല്ല...എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ്‌ എനിക്ക്‌ കണ്ടുപിടിച്ച ആൾ ഏതായാലും കോള്ളാം...എനിക്ക്‌ ഇഷ്ടായി..."
ഞാനും ചിരിച്ചു..നീതുവിന്റ്‌ ചേട്ടനും ഞാനും കഴിഞ്ഞ 4 വർഷമായുള്ള പരിചയം ആണു..
"എന്നാൽ നമുക്ക്‌ അങ്ങൊട്ട്‌ ചെല്ലാമല്ലേ..."
ഞാൻ ചോദിച്ചു...
"അല്ല..അതെന്നാ മാഷെ...എന്നോട്‌ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ ഇല്ല.....
എന്നെ ഇഷ്ടായൊ....."
ഞാൻ ചിരിച്ചു.."
4 വർഷമായി ഞാൻ സ്ഥിരം നിന്നെക്കുറിച്ച്‌ കേൾക്കുന്നതാ അവന്റെ വായിൽ നിന്നു...പിന്നെ എന്നെ ഇഷ്ടായി എന്നു ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞില്ലെ..എനിക്ക്‌ അത്‌ മതി...അവരോട്‌ എല്ലാം ആലോചിക്കാൻ പറയട്ടേ എന്നാൽ.."
*****************************
ആഹാരവും കഴിച്ച്‌ അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മനസിനു ഒരു സന്തോഷം..
എല്ലാം വാക്കാൽ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച്‌ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി...10 വർഷങ്ങൾക്കുമപ്പുറം നടന്ന ആ ഒരു കാര്യം ഇത്രയും വ്യക്തമായി ഒർത്തിരിക്കുന്നതിൽ എനിക്കത്ഭുതം തോന്നി.പിന്നീട്‌ എന്തുകൊണ്ടാണു അവളെ കാണാൻ ശ്രമിക്കാതിരുന്നത്‌..ഒന്നു അന്വേഷിച്ചാൽ കണ്ടുപിടിക്കാവുന്നതൊക്കെയെ ഉള്ളൂ..ഓ..എന്തിനു..എന്നാലും അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണു അന്നു അങ്ങനെ കാണിച്ചത്‌ എന്നു ഒന്നു അറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു...അന്നു അതിൽ ആർക്കും ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ...പിന്നെ എന്തിനാ വാശി വെച്ച്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്നെ..മനസ്‌ എന്നോട്‌ ഓരോന്നു ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...ഇപ്പോഴാണോ തോന്നിയത്‌...കഴിഞ്ഞ 10 വർഷം എവിടെ ആയിരുന്നു ഈ ചിന്താഗതി...അവൾ എവിടെ എങ്കിലും ആകട്ടെ...ഇനി പഴയതിലേക്ക്‌ ഒരു മടക്കയാത്ര വേണ്ട....
അല്ലെങ്കിലും നൂറിൽ എത്രപേർ സ്വന്തമാക്കുന്നുണ്ട്‌ ആദ്യം സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ തന്നെ..അതൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യമാണു..നമുക്ക്‌ വിധിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ആരാണോ അവർ എവിടെ ആയാലും നമ്മുടെ അടുത്ത്‌ ആ കൃത്യ സമയത്ത്‌ വന്നു ചേരും...നീതുവിനെ ആയിരുന്നിരിക്കാം എനിക്ക്‌ വേണ്ടി ഒരുക്കി വെച്ചിരുന്നത്‌...പിന്നെ ഇതൊക്കെ ഒരു സുഖമാണു...നഷ്ടപ്രണയത്തിനും ഉണ്ട്‌ ഒരു സുഖം....ഒരു തരം നോവുന്ന സുഖം...

ശ്രീരാഗം

Image may contain: 1 person

**********
"മൂന്നാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പാൾ വലുതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക്‌ ആരാകണം എന്നാണു ആഗ്രഹം എന്ന സത്യവതി ടീചറുടെ ചോദ്യത്തിനു എന്ത്‌ ഉത്തരം പറയും എന്നു അറിയാതെ ഇതേത്‌ പാഠത്തിൽ പഠിപ്പിച്ച കാര്യാ എന്നോർത്ത്‌ വിഷമിച്ച്‌ നിന്ന എന്നോട്‌ നീ നന്നായിട്ട്‌ പാടത്തില്ലെടാ...നീ പാട്ടുകാരനായാൽ മതി.പാടി അവാർഡ്‌ ഒകെ വാങ്ങാൻ പറ്റും..എനിക്ക്‌ പാട്ടുകാരനായാൽ മതി എന്നു പറഞ്ഞൊ എന്നു പറഞ്ഞു തന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരി എനിക്ക്‌ ഉണ്ടായിർന്നു.അന്നു അവൾ പറഞ്ഞ അവാർഡ്‌ എന്ന സംഭവതിന്റെ വില ഞാനിപ്പോൾ മനസിലാക്കുന്നു.വിശപ്പിന്റെ വിളി നന്നായിട്ട്‌ അറിയാമായിരുന്ന ആ കാലത്ത്‌ അവാർഡ്‌ എന്നു വെച്ചാൽ തിന്നാൻ കിട്ടണ എന്തോ സാധനം ആണെന്ന് ആണു ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത്‌.പക്ഷെ ഇപ്പോൾ മനസിലാകുന്നു അതിന്റെ ഒരു വില.എന്നെ സ്നെഹിച്ച എന്റെ സംഗീതത്തെ സ്നെഹിച്ച ശ്രീരാഗം എന്ന സിനിമയെ സ്നെഹിച്ച എല്ലാവർക്കും നന്ദി പറയുന്നു..ഒപ്പം ഈ അവാർഡ്‌ എന്റെ പ്രിയകൂട്ടുകാരിക്ക്‌ സമർപ്പിച്‌ ഞാൻ നിർത്തുന്നു...നന്ദി..നന്ദി.."
മികച്ച സംഗീത സംവിധായകനും ഗായകനും പശ്ചാത്തല സംഗീത്തിനും ഉള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡ്‌ സ്വീകരിച്ച്‌ വിനീത്‌ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടു.അവന്റെ ആ കണ്ണു വിടർത്തിയുള്ള ആ ചിരി അങ്ങനെ തന്നെ..ചിരിക്കുമ്പോൾ കവിളിൽ തെളിയുന്ന ആ നുണക്കുഴികൾക്കും മാറ്റമൊന്നുമില്ല.24വർഷങ്ങൾ....അവനെ നേരിൽ കണ്ടിട്ട്‌..ഇന്നു ഞങ്ങൾ നേരിൽ കാണാൻ പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ദിവസം.ഫെബ്രുവരി 7.അവാർഡ്‌ വാങ്ങി അവൻ വരുന്നത്‌ കാണാൻ എനിക്ക്‌ ആഗ്രഹമുണ്ടയിരുന്നു.പക്ഷെ അവൻ തന്നെ ആണു പറഞ്ഞത്‌..നമ്മടെ യു പി സ്കൂളിന്റെ ആൽമരത്തണലിൽ വെച്ച്‌ കാണണം..ആ ആൽമരത്തറയിൽ ഇരുന്നു വർത്തമാനം പറയണം..ആ നെല്ലി മരത്തിന്റെ അരികിലൂടെ ഉള്ള വഴിയിലൂടെ നിന്റെ കൈ പിടിച്ച്‌ നടക്കണം..ആദ്യം പാടിയ സ്റ്റേജിൽ കയറി പാട്ട്‌ പാടണം..ഗ്രൗണ്ടിലെ സിമന്റ്‌ ഗാലറിയിൽ അടുത്തടുത്ത്‌ ഇരുന്നു വർത്തമാനം പറയണം..മാവിൽ കല്ലെറിയണം..ഗ്രൗണ്ടിലൂടെ നടക്കണം..പഠിച്ച ക്ലാസുകളിൽ കയറണം..ആ ബഞ്ചിന്റെയും ഡെസ്കിന്റെയും ഒരുതരം മണം ഉണ്ട്‌..അത്‌ ആസ്വദിക്കണം..ബോർഡിൽ ചോക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ എഴുതണം...വടി എടുത്ത്‌ ഡെസ്കിൽ കൊട്ടണം...തൂക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ബെല്ല് അടിക്കണം....അങ്ങനെ അങ്ങനെ..എല്ലാം കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട്‌ ഈ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നു ഒരുമിച്ച്‌ ഒരു സെൽഫീ...ലൊകം കാണട്ടെ ഈ കണ്ണന്റെ പെണ്ണിനെ.....
എല്ലാരെയും പോലെ വിനീതിനെ കണ്ണൻ എന്നു വിളിക്കാൻ ആണു ഞാനും ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നത്‌.
"മാഡം..സ്കൂൾ എത്തി..."
ഡ്രൈവറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണു എണീറ്റത്‌.ഞാൻ പുറത്ത്‌ ഇറങ്ങി.ഒത്തിരി....ഒരുപാട്‌ മാറിയിരിക്കുന്നു സ്കൂളിന്റെ രൂപം...കണ്ണൻ അയച്ചു തന്നിരുന്ന ഫൊട്ടോസ്‌ കണ്ടിരുന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ ഈ കാഴ്ച പുതിയതായി തോന്നിയില്ല എങ്കിലും മാറിയിരിക്കുന്നു ഒരുപാട്‌..ഞാൻ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തെക്ക്‌ നടന്നു.അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച്‌ ഈ ഗേറ്റ്‌ കടന്നു പൊയതും വന്നതും എനിക്ക്‌ ഓർമ്മ വന്നു..ഗേറ്റ്‌ തുറന്നു കിടക്കുകയാണു..ശനിയാഴ്ച ആയത്‌ കൊണ്ടാണു..കുട്ടികളെ കാണാനില്ല.ആ ഒച്ചയും ബഹളവും കലപിലാ ശബ്ദവും കേൾക്കാൻ ഇല്ല.ആ ബദാം മരം ഇപൊഴും അങ്ങനെ തന്നെ അവിടെ ഉണ്ട്‌.കയറി വരുമ്പോൾ കാണുന്ന ക്ലാസ്‌ റൂമുകൾ 3സിയും 2ബിയും 5ബിയും ആയിരുന്നു എന്നാണു എന്റെ ഓർമ്മ..ഇടത്തു വശത്ത്‌ 4സിയും 2എയും 4ബിയും...ആൽ മരം തല ഉയർത്തി നിൽകുന്നു..കണ്ണൻ പറഞ്ഞതു പോലെ ആൽമരത്തിനു ഒരു തറ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌..അസെംബ്ലി നടത്തികൊണ്ടിരുന്ന ആ സ്റ്റേജിനു കുറച്ചു കൂടെ വലിപ്പം വന്നിട്ടുണ്ട്‌.കൊടിമരത്തിനു ഉയരം കൂട്ടിയോ..?നെല്ലിമരം അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്‌..ഞാൻ മുന്നോട്ട്‌ നടന്നു..4ബിയുടെ ആ ഓരത്ത്‌ ബദാം മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ വെച്ചിട്ട്‌ എന്നെ എന്നും നൊക്കി നുണക്കുഴി തെളിച്ച്‌ ഒരു നല്ല ചിരി പാസാക്കിക്കൊണ്ട്‌ നിന്നിരുന്ന കണ്ണനെ ഞാൻ അവിടെ നോക്കി...ആ 1000വാട്ട്സ്‌ ചിരിയുമായി അവൻ അവിടെ നിൽകുന്നുണ്ടൊ എന്നു...
"ആരാ..എന്ത്‌ വേണം...
ആരെ കാണാനാ..."
ആ ചോദ്യം കേട്ടാണു തിരിഞ്ഞു നൊക്കിയത്‌..ഒരു പ്രായമുള്ള ഒരു ചേട്ടൻ ആണു...
"ഇന്നു ആരെ കാണാനാ....ആകെ സൂര്യ ടീച്ചറെ ഇന്നു ഉള്ളു..."
"എനിക്‌ അവരെ ഒന്നു കാണണം...ഞാൻ ഈ സ്കൂളിൽ പണ്ട്‌ പഠിച്ചതാ...ഇപൊഴാ നാട്ടിൽ വന്നെ...സ്കൂൾ ഒകെ ഒന്നു കാണാല്ലോ എന്നൊർത്ത്‌ ഇറങ്ങിയതാ...എനിക്ക്‌ സുര്യ മിസിനെ ഒന്നു കാണണം.."
"സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിൽ ഉണ്ട്‌..നെരെ പൊയി ഇടത്തു സൈഡിൽ ആദ്യത്തെ മുറിയാ...."
അയാൾ പറഞ്ഞതു കേട്ട്‌ ഞാൻ മുന്നോട്ട്‌ നീങ്ങി.പ്യൂൺ ആയിരിക്കണം..ഞാൻ പൗലോസ്‌ ചെട്ടനെയും മെരി ചെച്ചിയേം പറ്റി ഓർത്തു..ആ സമയത്തെ സ്കൂൾ സൂക്ഷിപ്പുകാർ.സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിന്റെ പൊസിഷനു മാറ്റം ഒന്നും വന്നിട്ടില്ല പക്ഷെ റൂം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു.ഞാൻ അതിന്റെ വാതിൽകലെക്ക്‌ ചെന്നു..ഒരു ടീച്ചർ ഉണ്ട്‌.അവർ എന്തൊ ബുക്കുകൾ നോക്കുകയാണു.
പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ എന്റെ ജൂനിയർ ആയി ആ സ്കൂളിൽ തന്നെ പഠിച കുട്ടി ആയിരുന്നു സൂര്യ.
സൂര്യയുടെ അനുവാദം വാങ്ങിയ ശെഷം ഞാൻ പുറത്തെക്ക്‌ ഇറങ്ങി.എനിക്ക്‌ ഈ സ്കൂൾ ഒന്നു കണ്ട്‌ നടകണം...ഞാൻ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ ഒന്നു കൂടി നോക്കി.ചോക്ക്‌ എടുക്കാനും,വടി എടുക്കാനും,ടീച്ചർമ്മാരുടെ ബുക്കുകൾ എടുക്കാനും,വർത്തമാനം പറഞ്ഞവരുടെ പേരു എഴുതിയത്‌ കൊടുക്കാനും ഒക്കെ ആയി എത്ര തവണ അവിടെ കയറി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. കൂടെ വരണോ എന്ന സൂര്യയുടെ ചോദ്യത്തിനു വെണ്ട എന്ന ഉത്തരം പറഞ്ഞു ഞാൻ മുന്നോട്ട്‌ നടന്നു.അവൾ 4 വരെ ഉണ്ടാകും എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു..
ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നു ഇടനാഴികൾ പോലും.ക്ലീനിംഗ്‌ ജോലികൾ നടക്കുന്നതിനാൽ ക്ലാസ്‌ റൂമുകൾ പൂട്ടിയിട്ടില്ല...ഞാൻ പഠിക്കുമ്പൊൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒന്നാം ക്ലാസിന്റെ ഭാഗത്തെക്ക്‌ ഞാൻ നടന്നു..ആ വാതിലിലൂടെ ക്ലാസിലേക്ക്‌ നോക്കി.മേരി ടീച്ചർ അവിടെ നിന്നു ഒന്നാനാം കൊച്ചുതുമ്പി എന്റെ കൂടെ പോരുമൊ നീ എന്ന പാട്ട്‌ പാടി പഠിപ്പിക്കുന്നപൊലെ....ഞാൻ കണ്ണടച്ച്‌ നിന്നു അവിടെ..എന്റെ ചെവിയിൽ ആരൊപാടുന്ന പോലെ.. എഴാം ക്ലാസിലെക്ക്‌ പോകണം..7സി..ഞാൻ ഇവിടെ അവസാനമായി പഠിച്ച ക്ലാസ്‌..ആ ക്ലാസ്‌ മുറിയും തുറന്നു കിടക്കുന്നു.ഞാൻ അകത്തേക്ക്‌ കയറി.ഉച്ചയൂണിന്റെ നേരത്ത്‌ ഇടതുവശത്തെ ജനാല വഴി സ്കൂളിലെ ഉച്ചകഞ്ഞിക്കൊപ്പം കിട്ടണ പയർ എനിക്ക്‌ നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട്‌ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി ചിരിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ വരാറുള്ള കണ്ണനെ ഞാൻ അവിടെ നോക്കി...ഞാൻ ആ ബഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.തലവേദന വരുമ്പോൾ ഡെസ്കിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞു കിടന്നു ഉറങ്ങിക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞിരുന്ന ശോശാമ്മ ടീച്ചറെ കുറിച്ച്‌ ഓർത്തു.ആ ഡെസ്കിൽ കൈ വെച്ച്‌ തല ചായിച്ചു ഞാൻ കിടന്നു...
കുറച്ച്‌ നേരമങ്ങനെ കിടന്നു.പിന്നെ എഴുന്നെറ്റ്‌ ബോർഡിന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ നടന്നു.ചോക്ക്‌ എടുത്ത്‌ അതിൽ കണ്ണൻ എന്നു എഴുതി.വർത്തമാനം പറയുന്നവരുടെ പേരു എഴുതാൻ നിൽകുന്ന അതേ ഭാവത്തിൽ..എന്റെ മുന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാർ ഇരിക്കുന്നത്‌ എനിക്ക്‌ കാണാം...ഉണ്ടക്കണ്ണി എന്നു ശബ്ദം ഉണ്ടക്കാതെ ചുണ്ടനക്കി എന്നെ കളിയാക്കി വിളിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ രണ്ടാമത്തെ ബെഞ്ചിന്റെ അറ്റത്ത്‌ കണ്ണൻ ഇരിക്കുന്നത്‌ ഞാൻ കണ്ടു...
"മൊളെ...ഇത്‌ പൂട്ടണമായിരുന്നു...."
ആദ്യമേ കണ്ട ആ ചെട്ട്ൻ....ഞാൻ പുറത്തേക്ക്‌ ഇറങ്ങി..കൊതി മാറുന്നില്ല ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഇരുന്ന്നു..അവസാനമായി ഇവിടെ നിന്നു പോയ ദിവസം ഞാൻ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...ആ വരാന്തയിലൂടെ ഞാൻ മുന്നോട്ട്‌ നടന്നു..പണ്ട്‌ ബെല്ല് തൂക്കി ഇട്ടിരുന്ന ആ സ്ഥലത്തെക്ക്‌ ഞാൻ നോക്കി. അത്‌ അവിടെ കാണുന്നില്ല...ഞാൻ ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെക്ക്‌ നടന്നു...ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നു...അതിന്റെ എറ്റവും പിറകിൽ ഞാൻ പോയി നിന്നു..സ്റ്റേജിലെക്ക്‌ നോക്കി.നിറഞ്ഞ സദസിനു മുന്നിൽ കണ്ണൻ നിന്നു പാടുന്നത്‌ എനിക്ക്‌ കാണാം..കേൾക്കാം....ഞാൻ കണ്ണടച്ച്‌ അവിടെ നിന്നു.പാടുന്നതിനിടെ എന്നെ ഓട്ടക്കണ്ണിട്ട്‌ നോക്കാറുള്ള അവനെ ഞാൻ നോക്കി..എന്റെ ചുണ്ടിലും പുഞ്ചിരി വിടർന്നു...
ഞാൻ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ നടന്നു...ഇപ്പോൾ മരത്തിനു ചുറ്റും ഒരു തറ കൂടി കെട്ടിയെടുത്തിറ്റുണ്ട്‌..ഈ ലോകത്ത്‌ ഏറ്റവും നല്ല കാറ്റ്‌ കിട്ടുന്നത്‌ ഇവിടെ ആണെന്നായിരുന്നു കണ്ണന്റെ വാദം.ഇവിടെ ഇരുന്നു എനിക്ക്‌ പാട്ടു പാടി തന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണന്റെ ചിരിച്ച മുഖം വീണ്ടും മനസിൽ തെളിഞ്ഞു..പാടിക്കഴിഞ്ഞു പൊട്ടെടീ ഉണ്ടക്കണ്ണീ..എന്നു എന്നെ കളിയാക്കി വിളിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ ഓടുമായിരുന്നു അവൻ...
"""ഡീ...ഉണ്ടക്കണ്ണീീ...""
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വിളിക്ക്‌ കാതോർത്തു..ഞാൻ ചുറ്റിലും നോക്കി.ഇല്ല....എല്ലാം തോന്നലുകൾ മാത്രം..ഈ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഒരു സെൽഫീ..അതിലൂടെ ലോകത്തോട്‌ പറയണം..നമ്മടെ കല്ല്യാണക്കാര്യം..അതായിരുന്ന് കണ്ണന്റെ ആഗ്രഹം....ഞാൻ മൊബെയിൽ എടുത്തു...അതിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ചിരിച്ച്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖം...കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുകയില്ല....
ഫോൺ റിംഗ്‌ ചെയ്തു.വൈശാഖാണു... കണ്ണന്റെ അനിയൻ..
"ചേച്ചി...എവിടെയാ..അമ്മക്ക്‌ ഒന്നു കാണണം എന്നു പറയുന്നു.ഒന്നു വരുവോ.."
"ഞാൻ വരാം..."
ഞാൻ സൂര്യയൊട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു...തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പ്പോൾ മനസ്‌ നീറുകയായിരുന്നു..ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഏറ്റവും നല്ല നിമിഷങ്ങൾ സമ്മാനിച്ച യു പി സ്കൂളിനോട്‌ ഒരിക്കൽ കൂടി ബൈ പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇറങ്ങി.
***********************************************************--*----*********
അമ്മ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു..ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത്‌ ഇരുന്നു.വിളിക്കെണ്ട ഉറങ്ങിക്കൊട്ടെ...ഞാൻ ആ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.അവിടെ കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു.മനസിനെ പിടിച്ചിട്ട്‌ കിട്ടുന്നില്ല..അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു...വൈശാഖ്‌ വന്നപ്പോൾ എനിക്ക്‌ കണ്ണന്റെ മുറി ഒന്നു കാണണം എന്നു പറഞ്ഞു..അവൻ എനിക്ക്‌ മുറി കാണിച്ചു തന്നു.ഞാൻ അതിലെക്ക്‌ കയറി.അമ്മ ഉണരുമ്പോൾ എന്നെ വിളിക്കാൻ അവനോട്‌ പറഞ്ഞു...ഞാൻ ആ കട്ടിലിലിരുന്നു...ഭിത്തിയിൽ ആ ചിരിച്ചുള്ള അവ്ന്റെ ഒരു വലിയ ഫോട്ടോ....ഇടതു വശത്ത്‌ എന്റെ ഒരു വലിയ ഫൊട്ടോ...അതിനു താഴെ ഒരു വയലിനും..ഇതായിരുന്നിരിക്കണം...എനിക്ക്‌ തരാൻ വെച്ചിരുന്ന ആ സർപ്പ്രൈസ്‌ ...കണ്ണുനീർ കാഴ്ചകളെ മറക്കുന്നു..ഞാൻ കണ്ണു തുടച്ചു...മേശപ്പുറത്ത്‌ ഒരു കുപ്പിയിൽ കുറച്ച്‌ വെള്ളം ഇരിക്കിക്കുന്നു..ഇതിൽ നിന്നായിരിക്കണം അവൻ അവസാനമയി വെള്ളം കൂടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക....ഞാൻ ആ വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു..ഞാൻ ആ കട്ടിലിൽ കിടന്നു..നിന്നെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ആക്കി കെട്ടിപിടിച്ച്‌ കിടക്കണം ജനാലയിലൂടെ മഴ പെയുന്നത്‌ കണ്ട്‌ എന്നു അവൻ പറയാറുള്ളത്‌ ഞാൻ ഓർത്തു..ഞാൻ പുതപ്പ്‌ എടുത്ത്‌ പുതച്ചു....കണ്ണാ..ഇങ്ങനെ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച ആയിരുന്നോ നമ്മൾ ഓർത്തത്‌...സ്വപ്നം കണ്ടത്‌...24 വർഷങ്ങൾ....നമ്മൾ കാത്തിരുന്നത്‌ വെറുതെ ആയിപ്പൊയല്ലോ കണ്ണാ...അവസനമായി ഒരു നോക്ക്‌ കാണാൻ പോലും ഇട തരാതെ.....ടാങ്കർ ലൊറിയുടെ തീയീൽ നിന്റെ പ്രാണൻ നിന്റെ ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്നു പറിഞ്ഞു പോകുമ്പൊൾ എന്തോരും വെദന നീ തിന്നുകാണും.....കണ്ണാ..എനിക്ക്‌ ഇനി എന്തിനാണു ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവൻ...ജന്മം....എന്റെയും നിന്റെയും കാത്തിരിപ്പ്‌ ദൈവം കണ്ടില്ലെ കണ്ണാ....കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...ഹൃദയത്തിനു താങ്ങാൻ പറ്റാത്ത ഭാരം....എനിക്ക്‌ ഉറക്കം വരുന്നുണ്ട്‌...ഞാൻ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിയടച്ചു....കണ്ണാ...ഒരു പാട്ട്‌ പാടി എന്നെ നീ ഉറക്കാവോ....ഒന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു....ഈ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നു ഒരിക്കലും ഉണരാൻ കഴിയാതെ ഇരുന്നിരുന്നെങ്കിൽ....
****vibii***

ഒരു മടക്കയാത്ര


തറവാട്ടു വീടിനു മുന്നിലേക്ക് കാർ കയറി ചെല്ലുമെങ്കിലും ഞാൻ വണ്ടി വെല്ല്യച്ചന്റെ വീട്ടിൽ ഒതുക്കിയിട്ടു.പണ്ടും തറവാട്ടിലെക്ക് പോകുമ്പോൾ ആദ്യം ഈ വീട്ടിലെക്കാണു വരുന്നത്.ഇവിടെ നിന്നും വല്ലുമ്മച്ചി ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടേ മുകളിലെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നുള്ളൂ.
ചേട്ടത്തിയമ്മ ഒറ്റക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്
ളൂ..കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
"അല്ലാ ആരിത്..കണ്ണാ...വാ വാ..."
ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് കയറി..
"അവളെ ഒരു വിധത്തിൽ ഉറക്കിയതെ ഉള്ളൂ..ഈ ചേട്ടായി വെറുതെ ഹോൺ അടിച്ച് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി അതിനെ എഴുന്നെൽപ്പിക്കണ ഒരു സൂക്കേട് ഉണ്ട്.ഒച്ച ഉണ്ടാക്കല്ലേ എന്നു പറയാൻ ഓടി വന്നതാ ഞാൻ.."
"അവർ എവിടെ..."
"അച്ഛനേം കൂട്ടി ടൗണിനു പോയതാ..പെൻഷന്റെ എന്തോ പേപ്പർ ശരിയാക്കാൻ..അമ്മയും ആ കൂടെ പോയി..ആശുപത്രിയിലും കൂടെ പോകാമല്ലോ...നീയെന്താ വിളിക്കാതെ വന്നെ..."
"എനിക്ക് സ്കൂളിൽ ഒന്നു പോകെണ്ട ഒരു കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു..അപ്പോൾ പിന്നെ ഇവിടെയും കൂടി കയറി അങ്ങു പോകാമെന്നു വെച്ചു..."
"ഓഹോ..അപ്പോൾ നീ ഇങ്ങോട്ടായി വന്നതല്ല.."
ഏട്ടത്തിയുടെ സ്വരം ഇടറിയ പോലെ തോന്നി...
:നീയിരിക്ക് ഞാൻ കാപ്പി എടുക്കാം..."
ഞാൻ മൂളിക്കൊണ്ട് മുൻ വശത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.എല്ലാടവും ശരിക്കും മാറിയിരിക്കുന്നു.പണ്ട് റോഡിനുമപ്പുറം റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾ ആയിരുന്നു..നമ്മുടെ വീടിന്റെ ഓരത്തോട് ചേർന്ന ഭാഗം നിറയെ ഒരു പച്ചപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു..എല്ലാം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു..3.4 പുതിയ വീടുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്.ഏട്ടത്തി കാപ്പിയുമായി മുൻ വശത്തേക്ക് വന്നു.
"ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നു ഇവിടെ ആകെ...പുതിയ വീടുകൾ ഒക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ..."
"ഇടക്ക് ചേട്ടായിയും പറയണ കേൾക്കാം..ഇവിടെ ആകെ ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന്...കണ്ണാ..ഇഡലി ഇരിപ്പുണ്ട് എടുക്കാം നീ കൈ കഴുകി വാ..."
*******************************
പറമ്പിന്റെ അതിരുകൾ ഒക്കെ വെല്ലിച്ചൻ മതിൽ കെട്ടി തിരിച്ചിരിക്കുന
്നു.പിന്നിലെക്ക് ഒരു വലിയ പാറ ആണു.അതിന്റെ ഓരത്തൂടെ ഒരു നടവഴി ഉണ്ട് അതുവഴി മുകളിലേക്ക് കയറാം.മുന്നിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ആണു മണ്ണോലിക്കുളം.അതിൽ നിന്നും വരുന്ന വെള്ളം ഒഴുകിയിരുന്ന ഒരു കയ്യാണി ഉണ്ടായിരുന്നു.അതിൽ നിന്നു മീൻ പിടിക്കാൻ മുകൾ ഭാഗത്ത് ചിറ കെട്ടി കളിച്ചിരുന്ന കാര്യം ഒക്കെ ഞാൻ ഓർത്തു.ഞാൻ നടന്നു.ആ വഴി അതെ പോലെ തന്നെ ഇപ്പോൾ ഇല്ല.എങ്കിലും ഓരത്തുടെ ആ നടപ്പാത ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്.മതിൽ കെട്ടിയത് കൊണ്ടാകണം ആ വഴിയുള്ള സഞ്ചാരം കുറയാൻ കാരണം.ക്വാറിക്കാരുടെ കടന്നാക്രമണം ഞങ്ങളുടെ മണ്ണോലിപ്പാറയെയും സാരമായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.പാറപ്പുറത്ത് നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ അന്നു അദൃശ്യമായിരുന്ന താഴ്വാരക്കാഴ്ചകൾ ഇപ്പോൾ കാണാറായി വന്നിരിക്കുന്നു.കാഴ്ച്ചയെ മറച്ച് നിന്നിരുന്ന കൂറ്റൻ മരങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇന്നു ഇവിടെ കാണാനില്ല.പകരം അങ്ങു താഴെ വരെ കന്നാരത്തോട്ടങ്ങൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു..പണ്ട് തലപ്പ് മാത്രം കാണിച്ചു നിന്നിരുന്ന കുണിഞ്ഞിമലയുടെ മൊത്തം കാഴ്ച്ച ഇപ്പ്പോൾ കാണാം...ഇതിനും അരികിലായി മൂന്നുനാലു പുളിമരങ്ങളും കുറെ മാവുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു..അതും ഓർമ്മ ആയിരിക്കുന്നു.ഇടത്ത് വശത്തൂടെ നടന്നാൽ മണ്ണൊലിക്കുളത്തിന്റെ തൊട്ടു മുകളിൽ എത്താം..ഞാൻ ആ വഴിക്ക് നടന്നു..കുളവും അതിലെക്ക് ചാഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന മരോട്ടി മരവും കയ്യാണിയും എല്ലാം.......എല്ലാം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു..മനസിനു അൽപ്പമല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി.ഒരു കാലത്ത് അവധിക്കാലം ആഘോഷമാക്കിയിരുന്ന ഒരു കഥ പറയാൻ ഉണ്ടയിരുന്നു ഈ പറഞ്ഞ പാറപ്പുറത്തിനും ഈ മണ്ണോലിക്കുളത്തിനും..നഷ്ടമായവ എല്ലാം നഷ്ടമാണു..ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാനാവാത്ത നഷ്ടങ്ങൾ...
മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും തീർത്തും അപരിചിതമായ ഒരു ഇടത്ത് ഞാൻ വന്നെതിയതു പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു ഇവിടെ ആകെ..പാറയും കടന്നു ചെല്ലുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന കൊക്കത്തോട്ടവും നടവഴികളും റബർതോട്ടങ്ങളും ഒന്നും തന്നെ അതിന്റെ ഒരു അവശെഷിപ്പ് പോലും വെക്കാതെ അപ്രത്യക്ഷമായിര
ിക്കുന്നു..തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിച്ചാൽ പോലുമില്ല..ചുറ്റിലും കന്നാര ചെടികൾ മാത്രം.അതിനുള്ളിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയതു പോലെ..4 വശങ്ങളിലും ആയി കുറെ ഏറെ വീടുകൾ വന്നിരിക്കുന്നു.ഞാൻ അതിനുള്ളിലൂടെ ഒരു വഴി ഉണ്ടാക്കി വീടിന്റെ അരികിലെക്ക് എത്താൻ നോക്കി..കന്നാര മുള്ളുകൾ കൊണ്ടതിനേക്കാൾ വേദന തോന്നി നഷ്ടമായിപ്പൊയ ഇതിലൂടെ എല്ലാം ഓടി ചാടി മറിഞ്ഞു ഉത്സവമായി കളിച്ചു നടന്നിരുന്ന ആ കാലം ഒരിക്കലും ഇനി തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്നോർത്തപ്പോൾ..
****************************
ഉണ്ണിയുടെയും അച്ചുന്റെയും പഠനം..കൊച്ചമ്മയുടെ ജോലിക്കാര്യങ്ങൾ
...ഇക്കാരണങ്ങൾ കോണ്ടായിരിന്നിരിക്കണം കൊച്ചച്ചന്റെ മരണ ശേഷം ഇവിടം വിടാൻ കൊച്ചമ്മയെ പ്രെരിപ്പിച്ചത്.കുടുംബസ്വത്ത്‌ വിൽക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് അടക്കം യോജിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അങ്ങനെ ആണ് നല്ല ആളുകൾ വന്നാൽ വാടകക്ക് കോടുക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയത്.റബ്ബറിന്റെ വില കുറഞ്ഞത് കൊണ്ടും പറമ്പിൽ നിന്നുള്ള ആദായം കുറഞ്ഞതുമെല്ലാം ഈ ഒരു തീരുമാനത്തിനു ആക്കം കൂട്ടി.പണ്ട് നമ്മടെ വീടിന്റെ അടുത്ത് താമസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വീട്ടുകാർക്ക് തന്നെയാണു വാടകക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു..പുറകുവശത്തെക്ക്‌ ആണു ഞാൻ കയറി ചെന്നത്..പണ്ട്‌ പന്നിയെ വളർത്തിയിരുന്ന ആ പന്നിക്കുഴി ഇപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടൊ എന്നു ഞാൻ നോക്കി..ഇല്ല...
കളിയുടെ ഇടയിൽ ഒരിക്കെ ഇതിനുള്ളിലെ ചെളിയിൽ വീണതിന്റെ പാട് ഇപ്പൊഴും മുട്ടിലുണ്ട്..ഒരു വലിയ പുളിമരം നിന്നിരുന്നു പിൻഭാഗത്ത് ആയിട്ട്..അതും കാണാനില്ല...
"ഇവിടെ ആരുമില്ലെ..."
ഞാൻ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു..
"ആരാ....."
എന്നു വിളി കേട്ട് കൊണ്ട് ഒരു മുഖം പിൻഭാഗത്തെ വാ
തിലിൽ പ്രത്യക്ഷമായി..
"ചെച്ചിക്ക് എന്നെ മനസിലായൊ.."
ഞാൻ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു...ഒരു പിടിയും കിട്ടാത്ത അവരുടെ നോട്ടം കണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു...
"ഞാനാ ചേച്ചീ..കണ്ണനാ..മീനയുടെയും അജയന്റെയും മൂത്ത മകൻ..ഇപ്പോൾ മനസിലായൊ...."
അഛന്റെയും അമ്മയുടെയും പേരു പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ആൾക്ക് എന്നെ പിടി കിട്ടി.
"മോനെ....എത്ര നാൾ കൂടിയാ നിന്നെ കാണണേ...സുഖാണൊ നിനക്ക്..കയറി വാ...ഒറ്റക്കാണൊ നീ വന്നെ...അമ്മയെം അച്ഛനെം കൂട്ടാൻ മേലായിരുന്നോ..."
ഞാൻ തറവാട്ടിലെക്ക് കയറി..നീണ്ട 13 വർഷ്ങ്ങൾക്ക് ശേഷം..4വയസുള്ളപ്പോൾ കുഞ്ഞെച്ചിയുടെ കൈ പിടിച്ച് കയറി വന്ന അതെ പേടിയൊടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും ഞാൻ വീട്ടിലെക്ക് കയറി.വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നും സംഭവിചിട്ടില്ല..മുൻ വശത്ത് ഒരു ഗ്രില്ല് വന്നിട്ടുണ്ട്..ഞാൻ ആ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു...ഈ കസേരയിലെക്ക് ഇരിക്ക് മോനെ എന്നു പറഞ്ഞു ചെച്ചി ഒരു കസെര നീക്കി തന്നു..
"പണ്ടും എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാനാ ചെച്ചി ഇഷ്ടം..ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നൊളാം...നിങ്ങളാണു ഇവിടെ താമസം എന്നു അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു...ഈ മുറ്റത്തൂടെ എത്ര ഓടിക്കളിച്ചതാ..."
ഞാൻ ചായ എടുക്കാം എന്നു പറാഞ്ഞു ചെച്ചി അകത്തെക്ക് പോയി..ഞാൻ പറമ്പിൽ ഒക്കെ ഒന്നു പോയി വരാം എന്നു പറഞ്ഞു എണീറ്റു.
മണ്ണോലിപ്പാറയുടെ തുടർച്ച അവസാനിക്കുന്നത്‌ നമ്മടെ പറമ്പിനോട് ചേർന്നായിരുന്നു.വീടിന്റെ വലത്തു ഭാഗത്ത് ആയിട്ട്.താഴെ റോഡിൽ നിന്നും കയറി വരുമ്പോൾ പാറയുടെ ഒരു വശം പറ്റി വേണം വരുവാൻ..ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു..ഒരു കയ്യാലയുടെ അത്രയും ഉയരത്തിൽ ആയിരുന്നു പറമ്പ്.ഇപ്പോൾ വീടും പറമ്പും ഒരെ നിലത്തിലെക്ക് താണിരിക്കുന്നു.നിറയെ മാങ്ങ കായിചിരുന്ന മൂന്നു നാലു കുഞ്ഞു മാവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതും കാണാനില്ല.ആഞ്ഞിലി മരങ്ങളും പേരമരവും പൂച്ചപ്പൂ ഉണ്ടാകുന്ന ചെടികളും നിരന്നു നിന്നിരുന്ന വഴിയോരത്തുടെ നെരെ പോയാൽ ആ പാറയുടെ കീഴെ ആണു ചെന്നു ചേരുക..അതെല്ലാം വെറും ചിത്രങ്ങളായി അവശെഷിപ്പിച്ച് മുന്നൊട്ട് ഒടിയിരിക്കുന്നു കാലം..ഒരു വഴിച്ചാൽ മാത്രമാണു ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്..ഞാൻ ആ വഴിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ക്വാറിക്കാരുടെ കടന്നുകയറ്റം പരിധിക്കപ്പുറം ഈ സ്ഥലത്തെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു..ഞാൻ പാറപ്പുരത്തെക്ക് കയറി..തുഞ്ചത്തെക്ക് നടന്നു..
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചൂടിനു കാഠിന്യം കുറവാണു.ഈ പാറപ്പുറത്ത് വെച്ചാണു കുഞ്ഞെച്ചി നിനക്ക് എന്നതാ ഒരു പെരു വിളിക്കാ എന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണാ എന്നു വിളിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞത്..അന്നത്തെ ആ കാര്യം ഇന്നലെ എന്ന പോലെ ഇപ്പോഴും മനസിൽ ഉണ്ട്.ആരോ കപ്പ ഉണക്കാൻ പാറപ്പുറത്ത് വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്..അതിൽ നിന്നു രണ്ടെണ്ണം എടുത്ത് വായിൽ ഇട്ട് ഞാൻ അവിടെ നിന്നു...ഇപ്പോൾ താഴെ ഉള്ള പാറയും കാണാം..കുണിഞ്ഞിമലയുടെ കാഴ്ച്ച ഒന്നുകൂടി ഭംഗി ആയിരിക്കുന്നു.താഴവാരം മുഴുവൻ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു..താഴെ പാറമടയിൽ ആളുകൾ അലക്കും നനയുമാണു..ഇവിടെ കയറി വന്നു താഴെക്ക് നോക്കി കൂവുമായിരുന്നു ഉറക്കെ...ഒന്നു കൂവിയാലോ..എന്റെ മനസ് ആ ചെറുപ്പത്തിലേക്
ക് പോകുവാൻ കൊതിച്ചു.ഏറ്റവും മുകളിൽ ആയി ചാഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ഒരു കശുമാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു..അതിന്റെ തണലിൽ ഇരുന്നു മാങ്ങായും ഉപ്പും ഉള്ളിയും കൂട്ടി കഴിച്ചിരുന്ന കാര്യം ഓർത്തപ്പോഴെ വായിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു..
കാവുംഭാഗത്തെ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും പാട്ട് വെച്ചിട്ടുണ്ട് ..ഇവിടെ ഈ പാറപ്പുറത്ത് കിടന്നു കൊണ്ട് ആ പാട്ടും കേട്ട് കിടന്നിരുന്നത് ഞാൻ ഒാർത്തു..ഞാൻ അവിടെ കിടന്നു..എനിക്ക
ും താഴെ പറമ്പിൽ ഓടിക്കളിക്കുന്ന എന്നെ ഞാൻ കണ്ടു..എന്നെ മാത്രമല്ല..രാഹുൽ ചേട്ടായി രാജി കുഞ്ഞെച്ചി..വല്
ല്യെച്ചി..കുഞ്ഞെച്ചിമാർ..ഉണ്ണി..അച്ചു അപ്പു സജീഷ് ചെട്ടായി കുഞ്ഞെട്ടായി മനു അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലവരെയും...ഓ...ഒരാളെ കാണാനില്ലല്ലോ...ഉണ്ണിമായ...എൻറെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിക്കൂട്ടുകാരി ....ആദ്യമൊക്കെ വരുമ്പോൾ എന്നെ കാണുമ്പൊൾ മാറി നിൽക്കുമായിരുന്നു അവൾ..പിന്നീട് എപ്പോഴാണു ഞാൻ അവളെ പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങിയത്..അറിയില്ല...പക്ഷെ ഒരിക്കെ മണ്ണോലിക്കുളത്തിൽ വെച്ചാണു ഞാൻ പറഞ്ഞത്..വലുതാകുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാമെന്ന്.മധ്യവെനൽ അവധി ആകുന്നത് കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു...അവളെയ
ും ഒന്നു കാണാൻ..അവധി കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പൊൾ ഈ തുഞ്ചത്ത് വന്നു നിന്നു കൈ വീശി യാത്ര പറഞ്ഞിരുന്ന അവളുടെ മുഖം മനസിൽ വന്നു..അവധിക്കാലത്ത് ഇവിടെക്ക് ഈ പാറ കയറി വരുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന തിളക്കം..സന്തോഷം...പ്രിയപ്പെട്
ടവളെ..കേവലം ഒരു മധ്യവേനൽ അവധിക്കാലത്ത് മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോയ ഇഷ്ടമായി പോയൊ നമ്മളുടെത്....‌
സന്ധ്യയാകുമ്പൊൾ എല്ലാത്തിനെം കുളിക്കാൻ വിളിക്കാൻ കൊച്ചമ്മയും മുത്തശിയും വല്ല്യെച്ചിയും കൂടി ഒരു വരവുണ്ട്..ആദ്യത്തെ വിളിക്ക് ആരും പോകൂല്ല..അവസാനം വടി എടുക്കെണ്ട ഒരു സാഹചര്യം ആകുമ്പൊൾ ഞങ്ങൾ ഒന്നു അടങ്ങും..പക്ഷെ ഇതുവരെ ഒരു അടി അവിടെ നിന്നു വാങ്ങിയതായി ഞാൻ ഓർക്കുന്നില്ല..
.അത്ര അധികം ഞങ്ങളെ സ്നെഹിച്ചിരുന്നു അവർ...പിന്നീട് കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും കൂടി ഇരുന്നു ഒരു അത്താഴം കഴിപ്പ് ഉണ്ട്...അതിനും ശെഷം മുത്തശിയുടെ വക ഒരു കഥ..പിന്നെ ഉറക്കം...അത് കുഞ്ഞെച്ചിയുടെ കൂടെ ആണു....
ഞാൻ താഴെക്ക് ഇറങ്ങി..നെരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..മുത്തശനെയ
ും മുത്തശിയെയും അടക്കി ഇരികുന്ന അങ്ങോട്ട് പൊയി..പറമ്പിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ആണു..അവിടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം അധികം മാറ്റമില്ലാതെ ഇട്ടിരിക്കുന്നു.ആ ആത്തക്കാ മരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ട്...ഞാൻ അവിടെ പോയി കുറച്ച് നെരം നിന്നു...മുത്തശാ...മുത്തശ്ശീ.....ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഒരു പിടി നല്ല ഓർമ്മകളിലൂടെ കുറച്ച് നേരത്തേങ്കിലും ഞാൻ കടന്നു പോയി..ഒത്തിരി മാറിയിരിക്കുന്നു ഇവിടമാകേ...എല്ലാവരും മാറിയിരിക്കുന്ന....
ഞാൻ വീട്ടിലെക്ക് നടന്നു...ചേച്ചി ഉണ്ടാക്കിയ ചായയും കുടിച്ചുകൊണ്ട് അന്നു ഞാൻ കിടക്കാരുണ്ടായിരുന്ന മുറിയിലെക്ക് കയറി...ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ മുറിക്ക്...അതിപ്പൊഴുമുണ്ടോ....മഴ പെയുന്ന രാത്രികളിൽ കുഞ്ഞെച്ചിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ജനാലയിലൂടെ മഴ കണ്ട് കിടന്നത് ഞാൻ ഓർത്തു.
"ഇറങ്ങുവാ ചെച്ചി...ഇങ്ങോട്ടായി ഇറങ്ങിയതല്ല...ഈ വഴി വന്നപ്പോൾ കയറിയതാ..ഞാൻ അവരെ എല്ലാം കൂട്ടി ഒരു ദിവസം വരാം...."
ഞാൻ ഇറങ്ങി....താഴെക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള വഴിച്ചാൽ ചെച്ചി കാണിച്ചു തന്നു...അവധി കഴിഞ്ഞു അമ്മയുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പൊൾ ഉള്ള ആ വേദനയോടെ തന്നെ...താഴെ റോഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഒന്നൂടെ...എന്നെ നോക്കി പൊയി വാ കണ്ണാ എന്ന് പറഞ്ഞ ഉണ്ണിമായയെ ആ പാറക്കും തുഞ്ചത്തായിട്ട്...അവൾ അവിടെ നിന്നു എന്നെ കൈ വീശുന്നത് പോലെ...കണ്ണു നിറയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു...കുഞ്ഞെച്ചി പറഞ്ഞ് തന്ന കാര്യം ആണു മനസിലേക്ക് വന്നത്..അയ്യെ.
ആൺകുട്ട്യോൾ കരയാ....അത് പാടില്ലാട്ടാ...
കണ്ണു തുടച്ചെ എന്റെ കണ്ണാ....ഞാൻ കണ്ണൂ തുടച്ചു...കാവിൽ നിന്നും വെച്ചിരിക്കുന്ന പാട്ട് അവിടെ ആകെ മുഴങ്ങി നിന്നിരുന്നു.

അസ്തമയങ്ങൾ


"സോറി മിസ്റ്റർ വിവേക്..ഇനി നമുക്കൊന്നും ചെയ്യാനില്ല.ചെയ്യാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി.....ശ്രമിക്കാവുന്നതിന്റെ അങ്ങേ അറ്റം വരെ നമ്മൾ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.മരുന്നിനു ഇനി ശ്വേതയുടെ ശരീരത്തിന്മെൽ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല.എങ്കിലും പരമദയാലുവായ ആ വലിയ വൈദ്യന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപികുക തന്നെ....ഇനി ഇവിടെ തുടരുന്നത് കൊണ്ട് അർത്ഥമില്ല,വിവെകിനു ഞാൻ പറയുന്നത് മനസിലാകുന്നില്ലെ..ഒരു മെഡിക്കൽ സ്റ്റുഡെന്റ് എന്ന നിലയിൽ താൻ ഇത് ഉൾക്കൊണ്ടേ മതിയാകൂ......."
സൂരജ് ഡൊക്ടറിന്റെ ഓർമ്മപെടുത്തലിനു എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വില ഉള്ളതായി തോന്നി എനിക്ക്.എന്റെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഒരിക്കൽ കൂടി അദെഹം എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.സമാധാനിക്കണം.ഒരു വലിയ നഷ്ടമാണു വരാൻ പോകുന്നത്.പിടിചു നിൽക്കുക.എനിക്ക് അതേ പറയാനുള്ളൂ.ഡൊക്ടർ എന്നെ വിട്ട് നടന്നകന്നു.ആ കോറിഡൊറിൽ ഞാൻ നിന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ് ശൂന്യം ആയിരുന്നു.വരാൻ പോകുന്ന എതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ ഒരു മഹാദുരന്തത്തിനു പാത്രമായി തീരാൻ പൊവുകയാണു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ തളർത്തി.അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യം മുഴുവൻ ചോർന്നു പൊയത് പോലെ.ആശ്വാസ വാക്കുകളുമായി എന്റെ ചുറ്റിലും നിന്നവരുടെ ശബ്ദം എനിക്ക് വ്യക്തമായില്ല.അതെ.......ശ്വെത എന്നിൽ നിന്നും അടർന്നു ഇല്ലാതായി മാറാൻ പോകുന്നു..വരുന്ന എതെങ്കിലും ഒരു നിമിഷത്തിൽ അത് സംഭവിക്കും.
"വിവേക്...."
ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
"ശ്വേതക്ക് കാണണം എന്നു പറയുന്നു."
തകർന്ന മനസൊടെ ഞാൻ ഉള്ളിലെക്ക് നടന്നു.എപ്പോഴും ചിരിയാർന്ന മുഖവുമായി എന്നെ നൊക്കി ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും തിരയിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു.
"ഉണ്ണിയേട്ടാ...തലക്ക് വേദന സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..ഇവരോട് പറഞ്ഞു എനിക്ക് ഈ വേദന മാറാൻ എന്തെലും ഒരു ഗുളിക വാങ്ങി തെരുവോ...എന്റെ അടുത്ത് ഒന്നിരിക്കോ.. ...."
ഞാൻ അവളുടെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു.എന്റെ കൈകൾ അവൾ പരതി.ഞാനാ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.ഒരു കൈ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ തടവി.ആ കൈകളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു തണുപ്പ്.അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു....
"ഉണ്ണിയേട്ടാ.....എനിക്ക് എന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോണ പോലെ...എന്റെ ചുറ്റിലും ഒരു വെളുത്ത പ്രകാശവലയം പോലെ....എന്റെ ഉടലിൽ നിന്നു എന്തോ പറിഞ്ഞു പോകുന്നതു പോലെ.....നിക്ക്‌ അത് മനസിലാകുന്നിണ്ട്........... ഉണ്ണിയേട്ടാ......ശ്വേത......ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ അമ്മു ഒരു ഓർമ്മയാകുവാൻ ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം അല്ലെ.....മരിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയമില്ല..പക്ഷേ...എനിക് ഇപ്പോൾ മരിക്കെണ്ട ഉണ്ണിയേട്ടാ..."
അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇടറി.ശബ്ദ്ം അടഞ്ഞു..സംസാരത്തിനു വ്യക്തത ഇല്ലാതായി.ഈശ്വരാ..ഈയൊരു അവസ്ഥയിൽ എന്നെയും അവളെയും എത്തിക്കാൻ മാത്രം എന്താണു തെറ്റ് വന്നത്.......
"ഉണ്ണിയേട്ടാ....ആ വെളിച്ചത്തിനു ഗാഢത കൂടി കൂടി വരുന്നു...എനിക്ക് പൊകണ്ട ഉണ്ണിയേട്ടാ...ഒരു ആഗ്രഹം ബാക്കി ഉണ്ട്......നമ്മൾ എപ്പൊഴും പറയുന്ന......കൊ
ലുക്കുമലയുടെ എറ്റവും ഉയരത്തിൽ കയറി ആ മടിയിൽ കിടന്നു എനിക്ക് അസ്തമയ സൂര്യനെ നോക്കി കിടക്കണം..എന്നെ ഒന്നു കൊണ്ട് പോകുവൊ .....പ്ലീസ്......"
നിസഹായനായി ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു.എന്താണു ചെയ്ണ്ടത്..എന്താണു സംഭവിക്കുന്നത്..എനിക്ക് അറിയില്ല..ആ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടയുന്നു..വാക്കുകൾക്ക് വ്യക്തത ഇല്ലാതായി..കൈകൾക്ക് വല്ലാത്ത തണുപ്പ്..ആ മുറി നിറയെ മെഡിക്കൽ എക്വിപ്പമെന്റ്സിന്റെ ശബ്ദ്ം മുഴങ്ങി.എന്റെ ശ്വാസവും അവളോടൊപ്പം നിലച്ചിരുന്നു എങ്കിൽ എന്നു തോന്നിപ്പോയി..ഇത്ര ഭീകരമായി എന്റെ ചങ്ക് പറിച്ചു കൊണ്ടുപൊകുന്ന ഒരു അവസ്ഥ..ഡോക്ടർമ്മാർ ഒാടിയെത്തി..നഴ്സെസ് ഒാടിയെത്തി..ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥി ആയീട്ട് പോലും എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിചില്ല..മനസ്‌ മരവിച്ച്..ഹൃദയം നിലച്ച്..സർവ്വവും ബലഹീനമായി ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു..അവർ എന്തോക്ക്യൊ ചെയൂന്നു..ഞാൻ അമ്മുവിന്റെ കൈകളിലെ പിടി ഒന്നൂടെ മുറുക്കി പിടിച്ചു..കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു...ഒന്നും വ്യക്തമായില്ല.ഇടക്ക് എപ്പോഴോ സൂരജ് ഡോക്ടറിന്റെ ശബ്ദം കാതിൽ മുഴങ്ങി.....
"സോറി വിവേക്....ശ്വേത....ശ്വേത ഇനി ഇല്ല...പോയി അവൾ....തളരരുത്...തകരുത്....പിടിച്ചു നിൽക്കുക..യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളുക...."
******************************************
അമ്മൂ..ഞാനിപ്പോൾ ഇവിടെ ആണു..ഈ കൊലുക്കുമലയുടെ എറ്റവും ഉയരത്തിൽ..നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാഴ്ചയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട്..ഇങ്ങനെ ഇവിടെ നിൽകുമ്പോൾ നീയുണ്ട് അമ്മൂ എന്റെ അരികിൽ....എനിക്‌ അറിയാം നിന്റെ സാമിപ്യം ഇവിടെ.....എന്റെ ദേഹത്തേ തഴുകി വീശ്ശിയടികുന്ന ഈ കാറ്റിൽ ഇരുന്നു എന്നൊട് കൂടെ നീയും ആസ്വദിക്കുന്നില്ലെ കൊളുക്കുമലയിലെ അസ്തമയക്കാഴ്ച.....

*****ഭൂമിയിലിറങ്ങിയ മാലാഖ*********


രാത്രി വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയപ്പോൾ പത്ത്‌ മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അമ്മ വന്നു വാതിൽ തുറന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കാതെ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലേക്ക്‌ പോയി.
"കണ്ണാ...നീ വല്ലതും കഴിച്ചതാണോ...അമ്മ എടുത്ത്‌ വെയ്ക്കാം..എന്റെ മക്കൾ വന്നെ..."
അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക്‌ വേണ്ടമ്മാ..വിശപ്പില്ല.."
"കണ്ടോ...നിന്നെയും നോക്കിയല്ലേ ഞാൻ ഇത്രയും നേരം ഇവിടെ ഇരുന്നെ...നീ വന്നിട്ട്‌ ഒരുമിച്ച്‌ കഴിക്കാൻ..വാ..അമ്മയുടെ കൂടെ ഒരു വാ കഴിച്ചിട്ട കിടക്ക്‌..."
അമ്മ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

എനിക്ക്‌ വേണ്ടമ്മാ...അമ്മ കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നൊ.."
.
"മക്കൾക്ക്‌ വേണ്ട എങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട...ഞാൻ പിന്നെ ഇതൊക്കെ വെച്ച്‌ ആർക്ക്‌ വെണ്ടിയിട്ടാ നോക്കി ഇരിക്കണെ..."

ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ അടുക്കളയിലേക്ക്‌ പോകുകയാണു.ഞാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു.
"അമ്മ വാ...കഴിച്ചിട്ട്‌ കിടക്ക്‌..മരുന്നു കഴിക്ക്കുന്നതല്ലേ ...കഴിക്കാതെ കിടന്നു വെറുതെ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കണ്ട."
"ഞാൻ കഴിക്കണം എങ്കിൽ നീയും കഴിക്കണം...നിനക്‌ ഇഷ്ടാ എന്നു പറഞ്ഞകൊണ്ട്‌ സൊയബീൻ വാങ്ങി കറി ആക്കിയിട്ടുണ്ട്‌.എന്റെ മക്കൾ വാ...കുറച്ച്‌ കഴിക്ക്‌.."
ആ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ അധികനേരം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ എനിക്ക്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.കഴിക്കുന്നതിനിടെ ആണു ഞാൻ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌.അമ്മ ആകെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.മുഖം ഒക്കെ ആകെ ക്ഷീണിച്ച്‌ കവിൾ ഒക്കെ ഒട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌.മുടി മുൻഭാഗത്ത്‌ കുറച്ച്‌ നര വീണിരിക്കുന്നു..ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ എനിക്ക്‌ വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച്‌ തീർത്ത്‌ സാധുസ്ത്രീ...വൈകുന്നേരം നടന്ന സംഭവങ്ങൾ കൂടി ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.
കഴിച്ചിട്ട്‌ വന്നു കിടന്നിട്ട്‌ ഉറക്കം വന്നില്ല;തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നതല്ലാതെ.ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ ശ്രകിച്ചു എങ്കിലും ആ സംഭവം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസിലേക്ക്‌ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണു.അമ്മയുടെ മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ട്‌.അമ്മയുടെ അടുത്തെക്ക്‌ പോകണം എന്നുണ്ട്‌.പക്ഷെ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം..അത്‌ എന്നെ കട്ടിലിൽ തന്നെ പിടിച്ചിട്ടു.
******************************************
മാവേലി സ്റ്റോറിൽ നിന്നും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അമ്മ എന്നെ മൂന്നു നാലു ദിവസായിട്ട്‌ വിളിക്കുകയാണു.അമ്മയോട്‌ പോയി വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞാൽ നീയും കൂടെ വാ...നമുക്ക്‌ ചന്തയിൽ ഒക്കെ ഒന്നു പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി വരാം എന്ന പറച്ചിലാണു.പണ്ട്‌ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നടന്ന കഥകളും കൂടെ ആകുമ്പോൾ പൂർത്തിയായി.കുഞ്ഞിലെ അങ്ങനെ നടന്നു എന്നു വെച്ച്‌ ഇപ്പൊഴും നടക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ വലിയ പാടാണു എന്റെ അമ്മെ..അമ്മക്ക്‌ പോയി വാങ്ങാനുള്ള സാധനങ്ങൾ അല്ലെ ഉള്ളൂ..എനിക്ക്‌ വൈകിട്ട്‌ കുറച്ച്‌ പണികൾ കൂടി ഉണ്ട്‌ എന്നു പറഞ്ഞു ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറി.
ബാങ്കിൽ നിന്നും ജോലി കഴിഞ്ഞു നേരെ ബീച്ചിലേക്കാണു.സുജിത്‌, അജിത്‌, അനു, അരുൺ പിന്നെ ഞാൻ ..ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേർ..കോളേജ്‌ കാലം തൊട്ടുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ.ചുമ്മാ അതുവഴി വായിനൊക്കി കറങ്ങി നടക്കും അസ്തമയം കാണും പിന്നെ ഭാവിയിൽ അരുൺ ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന സിനിമയുടെ കഥ പറയും..കഥ പറച്ചിൽ അങ്ങനെ നീണ്ട്‌ നീണ്ട്‌ പോയി അവസാനം വിശന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ ബീച്ച്‌ വിടും.കൃഷ്ണേട്ടന്റെ തട്ട്‌ കടയിൽ നിന്നും ദോശ്ശയും കപ്പബിരിയാണിയും.അതും കഴിഞ്ഞ്‌ ആണു നേരെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോക്ക്‌.ഇതിങ്ങനെ കുറെ വർഷങ്ങൾ ആയി നടന്നു വരുന്ന ഒരു ദിനചര്യ ആയി ഞങ്ങൾക്ക്‌ മാറിയിരുന്നു.
പതിവ്‌ പോലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ്‌ ഇറങ്ങിയയപ്പോൾ അമ്മയുടെ വിളി വന്നു.ഞാൻ കോൾ എടുത്തില്ല.അമ്മയുടെ കൂടെ ചന്തയിൽ പോകാൻ വിളീക്കണ വിളി.പോയാൽ ചുമ്മാതെ ഇട്ട്‌ എന്നെ അതിലേക്കൂടി എല്ലാം നടത്തിക്കും.ഒരു കിലോ സാധനം വാങ്ങാൻ ഒരു മണിക്കൂർ.നമുക്‌ ദേഷ്യം വരും.പിന്നെ മുട്ടായി വാങ്ങണോ...നാരങ്ങാ വെള്ളം വേണൊ...ഞാൻ ഒരു ബാങ്ക്‌ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആണെന്നുള്ള ചിന്ത ഒക്കെ അമ്മ അങ്ങു മറക്കും.ഞാൻ ബൈക്ക്‌ എടുത്ത്‌ നേരെ ബീച്ചിലേക്ക്‌ വിട്ടു.അവന്മാർ അവിടെ വന്നു കാണും.ഇന്നു വെള്ളിയാഴ്ച ആയത്കോണ്ട്‌ നല്ല തിരക്കും ഉണ്ടാകും.പോകുന്ന വഴി മുഴുവൻ ഫോൺ റിംഗ്‌ ചെയ്ത്‌ കൊണ്ടിരുന്നു..അവന്മാർ അവിടെ വെയിറ്റിങ്ങിൽ ആയിരുന്നു.നേരത്തെ എത്തിയോടെ..എന്നു ചോദിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു.ഫോൺ എടുത്ത്‌ നോക്കിയപ്പോൾ പതിനഞ്ച്‌ മിസ്കോൾ.ഈ അമ്മക്ക്‌ വേറെ പണി ഇല്ലെ..ഞാൻ ഉള്ളിൽ ഓർത്തു.
അനു എത്തിയില്ലേടാവേ എന്നു ചോദിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആണു അവന്റെ കോൾ വന്നത്‌.നീ എവിടെയാ എന്ന അവന്റെ ചോദ്യത്തിനു ഞങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തി വേഗം വാ മോനെ എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു.ഞാൻ ഉടനെ എത്താം..അവിടെ വെയ്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു അവൻ കോൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

അനു കുറെ താമസിച്ചാണു എത്തിയത്‌.നീ എന്താടാ വൈകിയത്‌ എന്ന അരുണിന്റെ ചോദ്യത്തിനു അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല.മുഖത്ത്‌ ആകെ ഒരു ദേഷ്യഭാവം...
"എന്നതാടാ..എന്നാ പറ്റിയെ..".ഞാൻ ചോദിച്ചു..
"നീ എന്താ അമ്മ വിളിച്ചിട്ട്‌ ഫോണെടുക്കാത്തെ..."
അവൻ എന്നോട്‌ ചോദിച്ചു...

."അതെന്നാ...അമ്മയെ നീ കണ്ടൊ.."
.എനിക്ക്‌ ഒന്നും മനസിലായില്ല..
അവന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു..

"അമ്മയെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു മാർക്കെറ്റിൽ വെച്ച്‌..കുറെ സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.തിരിച്ച്‌ പോകാൻ ഓട്ടോ പിടിക്കാൻ ചെന്നപ്പൊഴല്ലെ അറിയുന്നെ...ഇന്നു ഓട്ടൊയും ടാക്സിയും എല്ലാം പണിമുടക്കാ എന്നു.അത്രയും സാധങ്ങൾ ആയിട്ട്‌ ആ പാവം എങ്ങനെ പോകും എന്നറിയാതെ വിഷമിച്ച്‌ നിന്നപ്പോഴാ നിന്നെ വിളിക്കണെ...നീ ഫോൺ എടുത്തോ...ഞാൻ കണ്ടത്‌ നന്നായി..അല്ലെങ്കിൽ അമ്മ എങ്ങനേ പോകൂടാ...എന്റെ കോൾ നീ എടുത്തില്ലേ,തൊട്ടുമുന്നേ വിളിച്ച അമ്മയുടെ കോൾ എടുക്കാതെ...ആ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തെടാ ആ പാവത്തിന്റെ ദയനീയത.എത്ര തിരക്കാണെങ്കികിലും അമ്മയുടെ ഇഷ്ടത്തിനു ഒന്നു നിന്നുകൊടുത്തു എന്നോർത്ത്‌ എന്താടാ പ്രശ്നം...
നീ മനസിലാക്കണം ഇരുപത്‌ വയസായപ്പോൾ ഭർത്താവ്‌ മരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ ഒരു കുഞ്ഞുമായി ഈ ലോകത്തിൽ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നു.
നിന്നെ ഈ നിലയിൽ ആക്കാൻ ആ അമ്മ കഷ്ടപെട്ടത്‌ മറകരുതെടാ..അങ്ങനെ മനസിൽ ഒരു മറവി ഉണ്ടായാൽ പിന്നെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട്‌ ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാതെ ആകും...നീ തന്നെ ഒന്നു ചിന്തിച്ച്‌ നോക്ക്‌...ചെയ്തത്‌ ശരിയാണോ എന്നു.."

.അവൻ അതും പറഞ്ഞ്‌ നടന്നകന്നു.അവന്മാർ എന്താണു സംഭവിച്ചത്‌ എന്നു അറിയാതെ നിന്നു.ഞാൻ അവനെ പിന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു.പൊടാ...അമ്മയോട്‌ പോയി ക്ഷമ പറായാതെ എന്നോട്‌ നീ മിണ്ടെണ്ട എന്നു പറഞ്ഞ്‌ അവൻ കാറെടുത്ത്‌ പോയി.
അവൻ പറഞ്ഞത്‌ ശരിയാണു.സ്വന്തമായി നാലു കാശ്‌ സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു.എന്തൊക്കെയോ ഞാൻ ആയി എന്നു സ്വയം വിചാരിച്ചപ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ എന്നെ ചിന്തിക്കാൻ ആവുംവിധം വളർത്തിയ അമ്മയെ ഞാൻ മറന്നു.അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഞാൻ മറന്നു..അവരുടെ വില ഞാൻ മറന്നു.എനിക്ക്‌ ഒരു വയസുള്ളപ്പോൾ ഒറ്റക്കയാതാണു എന്റെ അമ്മ..അച്ഛന്റെ മരണം അത്‌ അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുത്തിയ ശൂന്യത..എന്നെ ഒറ്റയ്ക്‌ വളർത്തി ഈ നിലയിലാക്കിയപ്പോൾ അമ്മയ്ക്‌ ഒരു ജന്മം ആണു വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത്‌.ആ അമ്മയെ ആണു ഞാൻ ചെവി കൊടുക്കാതെ മാറ്റി നിർത്തിയത്‌.എന്റെ ഒരു കുഞ്ഞി ഇഷ്ടങ്ങൾ പോലും ചെയ്ത്‌ തന്നിരുന്ന അങ്ങനെ എന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ അമ്മ..ഒറ്റക്ക്‌ അവിടെ ആയിപ്പോയപ്പൊൾ എന്തോരും ആ മനസ്‌ സങ്കടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും....ഞാൻ ഫോൺ എടുക്കാതെ ഇരുന്നപ്പ്പ്പോൾ ആ മനസ്‌ എത്ര വേദനിച്ചു കാണും...
എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞൊഴുകി.അവനമാരോട്‌ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ വേഗം പോയി അമ്മയോട്‌ സെറ്റ്‌ ആകാൻ അവന്മാരും പറഞ്ഞു.എന്നിട്ടിനി ഞങ്ങളെ കാണാൻ വന്നാൽ മതി എന്നു അരുണും പറഞ്ഞു.അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവന്മാർക്ക്‌ നന്നയിട്ട്‌ അറിയാം...

*****************************************
ഒറ്റക്ക്‌ ബീച്ചിൽ കുറെ നേരം ഇരുന്നു.എന്റെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടി എന്റെ നല്ല ഭാവിക്ക്‌ വേണ്ടി അന്ന് വേറെ ഒരു കല്യാണം പോലും കഴിക്കാതെ തന്റെ നല്ല പ്രായം എനിക്ക്‌ വേണ്ടി കളഞ്ഞ അമ്മയൂടെ ത്യാഗത്തിന്റെ ഫലമാണു എന്റെ ഇപ്പൊഴത്തെ ഞാനീ ആസ്വദിക്കുന്ന ജീവിതം.അമ്മയെ മറന്നു അമ്മയുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക്‌ ചെവി കൊടുക്കാതെ ജീവിച്ചാൽ ഇത്‌ കൊണ്ടെന്ത്‌ പ്രയോജനം..
അമ്മയൂടെ മുന്നിൽ പോയി നിൽക്കാൻ ആകെ ഒരു വിഷമം ആയിരുന്നു.ആകെ ഒരു സങ്കടം..അതാണു വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകാനും വൈകിയത്‌...വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടും അമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കാൻ ആകെ ഒരു മടി.
അമ്മയുടെ മുറിയിൽ ഇപ്പൊഴും വെളിച്ചമുണ്ട്‌..ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു.ക്ഷമ പറയണം..ഞാൻ ഒന്നുമല്ല ആ സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും മുന്നിൽ...അതിനിയും പറയാൻ വൈകിക്കൂടാ..അല്ലേങ്കിൽ ഞാൻ വീർപ്പ്‌ മുട്ടി ചത്ത്‌ പോകും.ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്തെക്ക്‌ ചെന്നു.

"അമ്മ ഉറങ്ങണില്ലെ..എന്താ ഈ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നെ..."
അമ്മ ആൽബം നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയാണു.എന്റെ കുഞ്ഞിലത്തെ ഫോട്ടോകൾ.

"ഒന്നുമില്ല.നിന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കി ഇരുന്നതാ..എന്റെ കൊച്ച്‌ വളർന്നു വലുതായി എന്ന കാര്യം അങ്ങു മറന്നുപൊകുവാ അമ്മ പലപ്പോഴും.."
അമ്മ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
"എത്രയൊക്കെ വളർന്നു എന്നു പറഞ്ഞാലും എന്തൊക്കെ ജോലിക്കാരൻ ആയി എന്നു പറഞ്ഞാലും എനിക്ക്‌ നിന്നെ കണ്ണാ എന്നു തന്നെ എന്നു വിളിക്കാനാ മക്കളെ ഇഷ്ടം.."
"അതിനിപ്പോ ആരാ പറഞ്ഞേ...എന്നെ കണ്ണാ എന്നു വിളിക്കണ്ട എന്നു..ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണൻ തന്നെയാ..
അമ്മെ...ഞാനിന്നു അമ്മയുടെ കൂടെ വരാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ അമ്മക്ക്‌ സങ്കടായോ...ഒറ്റക്ക്‌ അവിടെ ആരെയും കാണാതെ നിന്നപ്പോൾ എന്റെ അമ്മയുടെ മനസ്‌ എന്തോരും പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും..വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും...അമ്മയുടെ കോൾ പോലും ഞാൻ എടുത്തില്ല...എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്ക്‌ അമ്മെ.."
.എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...ഞാൻ അമ്മയുടെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു...

"അയ്യെ എന്റെ മക്കൾ കരയാ..അത്‌ മോന്റെ ജോലിത്തിരക്ക്‌ കാരണമല്ലെ..ഞാനല്ലെ അതിനിടക്ക്‌ വിളിച്ച്‌ ശല്യാക്കിയെ..ഇന്നു അങ്ങനെ ഒരു പണിമുടക്ക്‌ ആണെന്നു അമ്മയ്ക്ക്‌ അറിയില്ലായിരുന്നു.തക്കസമയത്ത്‌ അനു വന്നു...അതുകൊണ്ട്‌ നന്നായി.."
"അവൻ വന്നില്ലായിരുന്നു എങ്കിലോ..."ഞാൻ വീണ്ടും വിങ്ങി..
"അവൻ വന്നുല്ലോ...അയ്യെ അമ്മടെ കണ്ണൻ കരയുവാണൊ...ആൺപിള്ളർ കരയാൻ പാടില്ലാട്ടോ..."
അമ്മ എന്റെ കണ്ണു തുടച്ചു.
"ചെല്ലപ്പെട്ട ചെക്കനാ..കുഞ്ഞുവാവകളെ പോലെ ഇരുന്ന് കരയുന്നു..അമ്മക്ക്‌ ഒരു സന്തോഷവാ..മക്കളുടെ കൈ പിടിച്ച്‌ മാർക്കറ്റിൽ ഒക്കെ ഒന്നു കറങ്ങി സാധങ്ങൾ ഒക്കെ വാങ്ങി ഒരു ചെറിയ കറക്കം..എനിക്ക്‌ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുനടക്കാൻ വേറെ ആരാ ഉള്ളത്‌..നിന്നെയും കൊണ്ട്‌ പണ്ട്‌ ആ നടന്നത്‌ ഒക്കെ ഒന്നു ഓർമ്മയിൽ വരും..അതൊക്കെ ഒന്നു ഓർത്താൽ വരുന്ന സന്തോഷം ആനന്ദം...അതൊക്കെ ഓർത്തിട്ടാ അമ്മ ഈ വിളിക്കണെ...അല്ലാതെ ഈ വീടും നമ്മുടെ ചെറിയ സിറ്റിക്കുമപ്പുറം അമ്മക്ക്‌ ഒരു ലോകമുണ്ടൊ...എന്റെ ലോകം..എന്റെ സന്തൊഷം..എന്റെ ജീവന്റെ വില..അത് നീയാണു മോനെ..."

ഞാൻ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു..കണ്ണു നിറഞ്ഞൊഴുകി....."
തെറ്റ്‌ പറ്റിപ്പോയി അമ്മെ..എന്തൊക്കെയൊ ആയി എന്നൊരു തോന്നൽ വന്നു...അതിനിടയിൽ എന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കി ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ച ആ സ്നെഹത്തെ...."

ബാക്കി പറയുന്നതിനു മുന്നെ അമ്മ എന്റെ വാ പൊത്തി..."
"പോട്ടെ...എന്റെ മക്കൾക്ക്‌ അമ്മയെ മനസിലായല്ലോ അത്‌ മതീ.....
നിങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ ദിവസ ടൂർ പൊയത്‌ എവിടെയാ ..അമ്മയെ അതിന്റെ ഫോട്ടൊ ഒന്നു കാണിക്കാവോ...അമ്മ വിഷയം മാറ്റി.

ഞാൻ മൊബൈലിൽ ഫോട്ടൊസ്‌ കാണിച്ചു കൊടുത്തു...കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച പാഞ്ചാലിമേട്‌ കാണാൻ പോയതാണു.
"ഈ മഞ്ഞു നമ്മളെ ഇങ്ങനെ വന്നു മൂടുവോ മക്കളെ..എന്ത്‌ രസാ കാണാൻ..."
.ഓരോ ഫോട്ടോ കാണും തോറും അമ്മയുടെ കണ്ണു വിടരുന്നത്‌ ഞാൻ ശ്രധിച്ചു.
"ഇത്രയും ഭംഗി ഉള്ള സ്ഥലങ്ങൾ നമ്മടെ നാട്ടിൽ ഉണ്ടല്ലെ..."
"അമ്മക്ക്‌ പോകണൊ അവിടെ..."
ഞാൻ ചോദിച്ചു...

"ഒത്തിരി ദൂരമല്ലേ...ഒന്നാമത്‌ അമ്മയ്ക്‌ വയ്യ...വേണ്ട കണ്ണാ..."
"ഒരുപാടൊന്നും ഇല്ല...രണ്ട്‌ മണിക്കൂറിന്റെ കാര്യമെ ഉള്ളൂ...നാളെ അമ്മയെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോകട്ടെ..."
ഞാൻ അമ്മയോട്‌ ചോദിച്ചു...

"അമ്മ വെറുതെ ചോദിച്ചതാ...ഈ തണുപ്പ്‌ അടിച്ചിട്ട്‌ മതി ഇനി...."
"ഒരു തണുപ്പും ഇല്ലമ്മെ....അമ്മ ഒന്നു വന്നു തന്നാൽ മതി ബാക്കി ഞാൻ ഏറ്റു...അപ്പോൾ നാളെ നമ്മൾ പാഞ്ചാലിമേടിനു പോകുന്നു...ഞാൻ അനുവിനെ വിളിച്ചു..
"അളിയാ ഉറങ്ങിയോ...."
"എന്താ..കാര്യം പറയ്‌.."
"നാളെ ഞങ്ങൾ ഒരു ട്രിപ്പ്‌ പോകുവാ...ആ കാർ ഒന്നു വേണം..പറ്റില്ല എന്നു പറയല്ല്...."
"ആരു ട്രിപ്പ്‌...എന്നോടൊന്നും അവന്മാർ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ..."
"ഡാ..അവന്മാരൊന്നും ഇല്ല...ഞാനും അമ്മയും..ഞങ്ങൾ നാളെ പാഞ്ചാലിമേട്‌ പോകുവാ....അതാ പറഞ്ഞെ..."
"ആഹാ...സെറ്റ്‌ ആയൊ..നന്നയീടാ..നിനക്ക്‌ എന്നോട്‌ ദെഷ്യമുണ്ടോ..ഞാൻ അപ്പോൾ അങ്ങനെ പെരുമാറിയയതിനു.."
"ഇല്ലാടാ...നന്ദി ഉണ്ട്‌...എന്നെ ഒന്നു തിരിച്ചറിയാൻ എന്നോട്‌ തന്നെ പറഞ്ഞതിനു..."
"നീ രാവിലെ പോരേ...വണ്ടി റെഡി..."
അനുവിനോട്‌ കാര്യങ്ങൾ വിളിച്ച്‌ സെറ്റ്‌ ആക്കി ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത്‌ വന്നു.അപ്പോൾ രാവിലെ നമ്മൾ പോകുന്നു.അമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞു.ഇനി ഇത്‌ മായാതെ മറയാതെ നിർത്തണം...അതിനായിരിക്കണം എന്റെ ജീവിതം...അമ്മയുടെ സന്തോഷം..സുഖം...അതിനു വേണ്ടി ആകണം ഓരൊ നിമിഷവും..
ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത്‌ കിടന്നു.അമ്മെ ഒരു പാട്ട്‌ പാടി എന്നെ ഉറക്കാവോ...ഞാൻ ചൊദിച്ചു...
എന്റെ നെറുകയിൽ തലൊടിക്കൊണ്ട്‌ അമ്മ പാടി...ആരീരൊമാരീരൊമാരിരാരോ.....

ശുഭം.

By: VibinPV

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo