റബേക്ക എന്ന രാജകുമാരി - ഭാഗം 2

റബേക്ക എന്ന രാജകുമാരി -
********************************** ഭാഗം 2

ആ സന്ധ്യക്ക് എന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് കുരിശിനും അമ്പലത്തിനുമിടയിലുള്ള കൽ തറയിൽ നമ്പ്യാം കുന്നിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.

നല്ല നിറം അല്ലെ ? അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

ആവോ എനിക്കറിയില്ല .എന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവൾ ഉണ്ട കണ്ണുരുട്ടി അതൊട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാ ത്തതുപോലെ എന്നെ കുറേ നേരം നോക്കി.

ഉദയത്തിനും അസ്തമയത്തിനും ഒരേ നിറമാണ്
ഈ ചുവപ്പ് .അതെന്താന്നറിയാമോ? വീണ്ടും ചോദ്യം

ഇല്ല … ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“പൊട്ടൻ ഈ മണ്ണിൽ ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത നിറമാണത് .എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടാവാത്ത നിറം .അതുകൊണ്ടാ ചോര ചുവന്നത് അതുകൊണ്ടാ പ്രേമിക്കുമ്പോ കൊടുക്കുന്ന പൂക്കൾ ചുവന്നത്. മരപൊട്ടൻ
എഴുത്തുകാരനാണത്രെ ഒന്നും അറിയില്ല…”

അവൾ എന്നെ പരിഹസിച്ചു.പിന്നെ ഉറക്കെചിരിച്ചു. അതു കേട്ടപ്പോൾ
എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യം തോന്നി. ഒരോന്ന് പറയാൻ കണ്ട നേരം ….ഇങ്ങോര് പ്രേമിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? വീണ്ടും ഒരു വെറും ചോദ്യം വന്നു അതിനും ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ കുറേ നേരം അവൾ മിണ്ടിയില്ല .
മിണ്ടാതെ താഴേക്ക് നോക്കി നിന്നു.ആ സമയം എന്റെ മനസ്സ് നിറയെ എപ്പോഴോ കഴിഞ്ഞുപോയ ആ പഴയ കാലമായിരുന്നു അതിലാവട്ടെ ഒരിക്കലും പറയാനാവാതെ പോയ ഒരു പാട് വാക്കുകളും.

നമ്പ്യാം കുന്നിനു താഴെ ഇപ്പോ മുന്തിരി കൃഷി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അല്ലെ ? കുറേ കഴിഞ്ഞ്
അവൾ വളരെ ഗൗരവമായി എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ ഉവ്വ് എന്നു തലയാട്ടി. അവൾ എന്നേ തന്നെ കുറേ നേരം നോക്കി നിന്നു.

എങ്കിൽ പോവാം ….?

എങ്ങട് ……? എനിക്കത് മനസ്സിലായില്ല

നമുക്ക് ഗ്രാമങ്ങളിൽ രാപാർക്കാം. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് മുന്തിരിവള്ളികൾ തളിരിട്ടോ എന്നും മാതള നാരകം പൂവിട്ടോ എന്നും നോക്കാം. അവിടെ വച്ച് കൈയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ കുറച്ച് പ്രേമം തരാം ന്തേ ..?പോവാം ല്ലെ ?.

അവൾ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇതുവരെയും
സമനിലയും സാമാന്യ ബോധവുമില്ലാതിരുന്ന കുറേ വരങ്ങൾ കേട്ട ചെവി ഇതും ഒരു വരമാണെന്ന് വിചാരിച്ച് നടുങ്ങി.ഞാനവളെ കണ്ണെടുക്കക്കാതെ നോക്കി. എന്റെ ആ നിൽപ്പിന് എനിക്ക് മറുപടിയായി കിട്ടിയത് മല കുലുങ്ങുന്ന തരത്തിൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു.

“അയ്യട എന്നു വച്ചാൽ പത്മരാജനല്ലെ ലോലമിൽ ഫോഡിന്റെ പത്മരാജൻ... "

അവൾ പിന്നെയും ചിരിച്ചു .പിന്നെ മുഖം വശത്തേക്ക് കോട്ടി എന്നെ കളിയാക്കി. എന്നും എന്റെയീ ഞെട്ടൽ എല്ലാ കാലവും അവൾക്ക് വെറും കളിതമാശയായിരുന്നു. അതോർത്ത
പ്പോൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുനിറയുമോ എന്ന പേടി തോന്നിയപ്പോൾ ഞാൻ മുഖം വെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു .പതിയെ കുറേ കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ ചിരിക്കൊപ്പം ചേർന്നു.

Part ...3

എന്നും സന്ധ്യയോട് ചേർന്ന് ആനവണ്ടി അരണ മലയിറങ്ങി തുടങ്ങും പിന്നീട് ആളനക്കമില്ലാതെ പരന്നു കിടക്കുന്ന മലമ്പാതയിലൂടെ ദൂരെ വളരെ ദൂരെ പാതിരാത്രിയിൽ ആരു വിളിച്ചാലും ഉണരാത്ത മട്ടിൽ ബോധം കെട്ടുറങ്ങുന്ന മഹാ നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ കൂടി സ്വന്തം സ്റ്റാന്റിലെത്തി പുലർച്ചെവരെയുള്ള ചെറിയ മയക്കത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കും. അതൊക്കെ എന്നേക്കാൾ നന്നായി അറിയാവുന്നവളാണ് രാജകുമാരി റെബേക്ക .കാരണം കുറേ നാൾ അവളീ നഗരത്തിന്റെ സന്തതിയായിരുന്നു.

തിരികെ മലയിറങ്ങിയപ്പോൾ റബേക്ക എന്നോടൊന്നും പറയാതെ മൗനമായി തികഞ്ഞ അലസതയോടെ ഏറ്റവും നടുവിലെ സീറ്റുകളി ലൊന്നിൽ കയറിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ടായത് .കൂടെ ഞാനും കയറി. പകൽ കഴിച്ച കള്ളിന്റെ പതപ്പും നടപ്പിന്റെ കിതപ്പും എന്റെ ഇടതുഭാഗത്തിന് ഭാരം കൂട്ടി വളരെ വേഗം തന്നെ അവളെ ഉറക്കി കിടത്തി. കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞ് തണുപ്പു കീറി മുറിച്ച് KSRTC പറ പറക്കുമ്പോൾ തലേന്ന് മുതൽ റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്ന ആ നിർഗ്ഗുണ പരബ്രഹ്മമായിരുന്നു എന്റെ കണ്ണിലും നെഞ്ചിലും. അയാൾ ഇനി കിട്ടിയ തീവണ്ടിയിൽ പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ എല്ലാമുപേക്ഷിച്ച് .അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ മനസ്സ് വല്ലാതെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോന്നോർത്ത് ഞാനും മയങ്ങി പോയി. നാളെ ഇവളെ തീവണ്ടി ഓഫിസിൽ എത്തിക്കുന്നതു മാത്രമായിരുന്നു ഉറക്കത്തിലും തെളിഞ്ഞു വന്ന ഒരേയൊരു രംഗം.

അർദ്ധരാത്രിയോടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച
വണ്ടി കുറ്റാകുറ്റിരുട്ടുമൂലം തിരച്ചറിയാൻ വയ്യാത്ത ഏതൊ ഒരു തെരുവിൽ നിർത്തിയ
പ്പോൾ ഞാൻ തോളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന രാജകുമാരിയേയും വലിച്ചിറക്കി ആതിരിച്ചറി യാൻ വയ്യാത്ത തെരുവിൽ വണ്ടിയിറങ്ങി.ഞങ്ങളെ ഒറ്റക്കാക്കി ആന ദൂരെ മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഒരു നിലാവു പോലുമില്ലാതെ ഇരുണ്ടു കിടക്കുന്ന നഗരം. എന്നാലും പക്ഷെ ഇടക്കിടെ മിനി തെളിയുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞതിൽ നിന്നും ഞാൻ അദ്രുമാൻ തെരുവ് വ്യക്തമായി കണ്ടു.

“ ..ഛെ ഇവിടെ ഇറങ്ങണ്ടായിരുന്നു'. ഞാൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറയുന്നത് കേട്ട് ഇപ്പോ വീഴും എന്ന മട്ടിൽ നിന്നിരുന്ന റെബേക്ക എന്നെ നോക്കി.

"അതെന്താ …." ..? അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ലെ അതിന് ?.. ഇത് അദ്രുമാൻ തെരുവാ കൊച്ചെ…” ഞാൻ ഒച്ചയിട്ടപ്പോൾ ആതിനെന്ത് കുഴപ്പം എന്നായി അവൾ.

ടൗണിൽ നിന്നും അൽപ്പം വടക്കു മാറിയുള്ള ഒരു ചുവന്ന തെരുവാണ് അദ്രുമാൻ. പാതിരാത്രിയിൽ ഒരുത്തൻ ഒരു പെണ്ണുമായി കറങ്ങി നടക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അതു മതി എല്ലാം കഴിയാൻ. മാത്രമല്ല സ്ത്രീയെ മോഹിച്ചു വിശന്നു വലഞ്ഞു വരുന്നവർ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.ഞാൻ ഇത്തരം പേടികൾ അവളോട് മറച്ചു വച്ചില്ല.

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. പിന്നെ കുണുങ്ങി
ക്കൊണ്ട് എന്റെ വലതു ഭാഗം ചേർന്ന് നടന്നു .

എന്താ ഇത്ര ചിരിക്കാൻ ?

“ ഓ ഒന്നുല്ല നിങ്ങൾ ഒരു തെരുവിനെ ചുവപ്പിച്ചതിന്റെ കാരണമോർത്ത് ചിരിച്ചു പോയതാണ്.” അതു പറഞ്ഞ് എന്റെ ഓരം ചേർന്ന് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ തന്നെ കുറേ നേരം നോക്കിയാണ് നടന്നത് . ഞാൻ പ്രതികരിക്കുന്നില്ല എന്നു കണ്ടപ്പോൾ പതിയെ കൈ കൊണ്ട് വായ പൊത്തി ചിരിച്ചു .അതു പിന്നെ ഉറക്കെ വലിയ ശബ്ദത്തിലായപ്പോൾ എനിക്കവളുടെ വായ പൊത്തി പിടിക്കാതെ മറ്റുമാർഗ്ഗമില്ലായിരുന്നു.

ദൂരെ വെട്ടത്തിൽ കുറേ രൂപങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്. ഏതോ പീടിക തിണ്ണയിൽ ആരെയൊ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ മുഷിഞ്ഞ സാരികൾ.
ഛെ ഇനിയെങ്ങോട്ട് പോവും…? ആ കാഴ്ച കൂടി ആയപ്പോൾ എന്റെ സദാചാര മനസ്സിലെ ഒരു ശബ്ദം അറിയാതെ പുറത്തിറങ്ങി.

“നമുക്കവരോട് വഴി ചോദിക്കാം.” ആ സ്ത്രീ രൂപങ്ങളെ ചൂണ്ടി റെബേക്ക എന്നോടായി പറഞ്ഞു. വേണ്ട വേണ്ട അവരാരാന്ന് നിനക്കറിയില്ലെ .? ഞാൻ വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

“അറിയാം അവർ രാധമാർ കൃഷ്ണന്റെ സ്വന്തം രാധമാർ.ഒരോ ഇണയിലും പ്രണയം തിരയുന്ന സ്വന്തം കൃഷ്ണനെ തിരയുന്ന രാധ. പാവങ്ങൾ .അതിന് എഴുത്തുകാരൻ ഇങ്ങനെ ചൂടാവുന്ന തെന്തിനാ…? ഞാനവളുടെ തലക്കിട്ട് സഹികെട്ട് ഒരു തട്ടുവച്ചു കൊടുത്തു .”മിണ്ടാതെ നടന്നോണം പതിരാത്രി വട്ടു പറയുന്നു. മിണ്ടിപോവരുത്…”

എന്നാൽ ആ കലിപ്പൊന്നും അവളുടെ മുന്നിൽ ഏൽക്കില്ല എന്നുറപ്പ് .അത് പിന്നെയും തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തിനാ ചൂടാവുന്നെ.? അല്ലെങ്കിലും സത്യം കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ എഴുത്തുകാർ ചൂടാവും .കാരണം നുണയെഴുതി ജീവിക്കുന്നവരല്ലെ നിങ്ങൾ . നുണയൊ ?എന്ത് നുണ ഞാൻ കലിപ്പിച്ചു.

“എഴുതുന്നതെല്ലാം നുണയല്ലെ ഒരുനല്ല നുണയനെ നല്ല എഴുത്തുകാരനാവാൻ കഴിയു.” അതു പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു .ഞാൻ പിന്നെം അവളുടെ വായ പൊത്തി.

നീ എന്തു വേണെ പറഞ്ഞോ ചിരിക്കാണ്ടിരുന്നാ മതി. ഞാൻ കെഞ്ചി

ശരി ശരി എങ്കി നമുക്ക് രാധമാരെക്കുറിച്ച് പറയാം അവൾ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എനിക്കത് സമ്മതിക്കാതെ മറ്റുവഴിയില്ലായിരുന്നു.
അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ അതായത് ഒരാണിന് പെണ്ണിന്റെ അടുത്തു പോവാൻ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും വേണ്ട ആ സമയം അയാൾക്കത് കാമം തീർക്കാനുള്ള വെറും ശരീരമാവും പക്ഷെ പെണ്ണിന് ഒരിക്കലും അത് പറ്റില്ല.”

അതെന്താ ? ഞാൻ ചോദിച്ചു

ഒരുത്തിക്ക് പ്രേമം തോന്നാതെ ഒരിക്കലും ഒരാളെ സ്വീകരിക്കാനാവില്ല അതു തന്നെ .

അതെന്താന്ന്.? വീണ്ടും ചോദ്യം

അതങ്ങനാ അത്ര തന്നെ. അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ശരി സമ്മതിച്ചു. സമ്മതിച്ചേക്കാം അപ്പോ നിർത്തുമല്ലൊ അതോർത്ത് ഞാനും അത് പറഞ്ഞു നിർത്തി.

“പതിനാറായിരത്തി എട്ടു പേർ കൃഷ്ണനെ പ്രേമിച്ചു ആർക്കും ആ പ്രണയം തിരിച്ചു കിട്ടിയില്ല
അവർ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു .കിട്ടാതെ പോയ പ്രണയവും രാധമാരും പുരാണത്തിലൊരിടത്തും
പിന്നെ വന്നില്ല അവരെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എഴുത്തുകാർ പിന്നീടൊന്നും എഴുതിയുമില്ല .
പാവം രാധമാർ. .” പിന്നെ കുറേ നേരം അവൾ മിണ്ടാതെ നടന്നു .അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “നിങ്ങൾ കണ്ണടച്ചിരുന്നാലും സത്യം സത്യമായിട്ട് തന്നെ അറിയാനാവും”.ഒന്നാലോചിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു.

എന്ത് സത്യം..? എനിക്കത് മനസ്സിലായില്ല

കൃഷ്ണനും കൃസ്തുവും ഒന്നാണെന്ന സത്യം.

അത് കേട്ട് ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി .അതു ശ്രദ്ധിക്കാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു റെബേക്ക .

“കൃഷ്ണൻ കൃസ്തുവായി ജനിച്ചപ്പോൾ രാധ മഗ്ദലന മറിയമായി ജനിച്ചു. രണ്ടു പേരും പ്രണയിച്ചു .രണ്ടു പേരും ആരാധിച്ചു .പക്ഷെ കൃഷ്ണനെ രാധക്കു കിട്ടിയില്ല .മറിയക്ക് കൃസ്തുവിനേയും .പാവം എന്നിട്ടിപ്പോൾ നിങ്ങൾ കണ്ടാൽ വഴിമാറുന്നു. കഷ്ടം .ഓർത്തോളു ഇവരെല്ലാം ഒരിക്കൽ പ്രണയം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവ രാവും എന്നുറപ്പ്. വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു പോവാതെ അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു .കേട്ടപ്പോൾ ഒരു വലിയ തത്വം പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത് .

നിനക്കിതൊക്കെ എവിടുന്നു കിട്ടി. ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. കള്ള് തലക്ക് കിടന്ന് വട്ടം കറങ്ങുവാണല്ലെ…? ഞാൻ അവളെ കളിയാക്കി.

പിന്നെ… എന്നു വച്ചാ ഇതൊക്കെ കള്ളല്ലെ. എടക്ക് ബൈബിള് താഴ്ത്തി വച്ചിട്ട് മറ്റുള്ളതൊക്കെ ഒന്നു വായിക്കണം .അവൾ എന്നെ നോക്കി വീണ്ടും ഉണ്ടക്കണ്ണുരുട്ടി .ഞാനത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ വ്യക്തമായി ഒരു മറുപടിയും പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ നടന്നു നടന്ന് ഞങ്ങൾ അന്ദ്രുമാൻ തെരുവിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് എത്തി. അവിടെ വച്ച് വഴി രണ്ടായി പിരിയുകയാണ്. ഒന്ന് വെസ്റ്റ് കോസ്റ്റ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് മറ്റൊന്ന് റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിലേക്കും .

“മതി നടന്നത് കാല് കഴക്കുന്നു ഇനി ഇന്ന് നമുക്ക് ഇവിടെ കിടക്കാം.” തൊട്ടു ചേർന്ന പീടികയുടെ വരാന്ത ചൂണ്ടി കാണിച്ച് അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഇവിടെയൊ ? .ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ കറുത്ത കരിമ്പടം പുതച്ച് കുറേ ആളുകൾ അവിടിവിടെ യായി പൊടി പിടിച്ച ആ പഴയ വരാന്തയിൽ പുതച്ചുമൂടി കിടക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്.

ഇവിടെ തന്നെ ..അതിനെന്താ ? രാധമാരെ പേടിച്ചിട്ടാണോ .? പേടിക്കെണ്ട അവർ ഉപദ്രവിക്കില്ല. ഇതെന്റെ കൃഷ്ണനാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം .അതു പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. എങ്കിലും എനിക്കെന്തോ അതത്ര പന്തിയായി തോന്നിയില്ല.

മം എന്താ… ?ഒന്നും പറയണ്ട. ഇത് വരം മൂന്ന്
വീണ്ടും എതിർക്കാനായി വായ തുറന്ന എന്റെ നേരെ അവൾ വലതു കൈയ്യിലെ മൂന്നു വിരലുകൾ ഉയർത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ എതിർത്തിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലൊ അതു കൊണ്ട് ഒന്നും മറുത്തു പറയാതെ അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടു.

ഏതാണ്ട് അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ അപ്പുറത്ത് കോസ്റ്റൽ’ പോലിസ് സ്റ്റേഷനാണ് .വരാന്തയുടെ ഓരം ചേർന്ന ഒരു ചെറിയ അരമതിലിൽ ആരോ രണ്ടായി മടക്കിയിട്ടിരുന്ന ഒരു ചണചാക്ക് ഞാൻ നിലത്ത് വിരിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു അതിൽ ചുരണ്ടു കൂടി കിടക്കുകയാണ് റബേക്ക .രാത്രി തണുപ്പു പൊഴിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളിന്റെ ഭാര്യയാണ് എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് അതും നഗരത്തിലെ ഒരു ചുവന്ന തെരുവിന്റെ ഓരത്തുള്ള പീടിക തിണ്ണയിൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ എന്നതുപോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നത്. ഓർത്തിട്ട് എന്തോ വലിയ അപകടം വരാൻ പോവുന്നു എന്ന് മനസ്സ് വല്ലാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇവളെയും വിളിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് പതിയെ റെയിൽവേ സ്‌റ്റേഷനിലേക്ക് പോയാലൊ അയാൾ ചിലപ്പോൾ ഇപ്പോഴും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും .എങ്കിൽ അതോടെ കഥ പൂർത്തിയാവും, എല്ലാം ശുഭമാവും. അതെ അതു തന്നെ വഴി .ഛെ ഇത് നേരത്തെ ചെയ്യേണ്ടതായി
രുന്നു. അങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ച് അവളെ വിളിക്കാനാഞ്ഞു.

പക്ഷെ അത് വേണ്ടി വന്നില്ല .കണ്ണിൽ മിന്നിയ രൂക്ഷമായ ഒരു ചുവപ്പ് വെളിച്ചവും കൂടെ
ആരടാ അവിടെ….. എന്ന ചോദ്യവും കേട്ട് ഞാൻ തല തിരിച്ചു. അതൊരു പഴയ പോലീസ് ജീപ്പായിരുന്നു. മുകളിൽ കറക്കുന്ന ചുവന്ന ലാമ്പുമായി അത് ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ചകലെ മാറി നിന്നു വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“നാക്കെറങ്ങി പോയോടാ എന്താടാ അവിടെ പരിപാടി.” ആക്രോശം പോലുള്ള ചോദ്യം വീണ്ടും
വന്നു.
“നാവൊക്കെ ഉണ്ട് നിങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്ന പരിപാടിയും നടക്കുന്നുണ്ട്…." .എന്റെ തൊട്ടടുത്തു നിന്നും വെടിയുണ്ട പോലെ ദാ പോവുന്നു ഒരു മറുപടി .

അതുകേട്ട് ഞാനും പോലിസുകാരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി. കിടന്ന കിടപ്പിൽ റെബേക്ക വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ് ഇപ്പോ കേട്ടത്. അപ്പോ ഇവള് ഉറങ്ങുവല്ലാരുന്നോ?. കർത്താവെ ഇനി ..? എന്റെ തല സ്ഥലകാലബോധം നഷ്ടപെട്ട് ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു. തീർന്നു സകല മാനവും ജീവിതവും ഇതാ കപ്പല് കയറാൻ പോവുന്നു. അരൊക്കെയോ ഓടി വരുന്നതു പോലെ തോന്നി.ബോധം പോകുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ ഞാൻ പതിയെ പിറകിലെ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി കണ്ണടച്ചു നിന്നു.

ആ രാത്രി ബാക്കിയുള്ള സമയം കിടന്നുറങ്ങാൻ അവർ ഭംഗിയുള്ള രണ്ട് കൊച്ചുമുറികൾ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നു.നേരെ നോക്കിയാൽ അഴികളുള്ള വലിയ വാതിൽ പിടിപ്പിച്ച രണ്ടു കൊച്ചുമുറികൾ. ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ വയലാ സ്കൂളിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ച ഒരു ഉണ്ണികൃഷ്ണനാ
യിരുന്നു കോസ്റ്റൽ പോലിസ് സ്റ്റേഷൻ S.I. അവൻ വെളുപ്പിനെ ഈ ഈയുള്ളവന്റെ എന്തോ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് സ്റ്റേഷനിലെത്തി പഴയ സഹപാടിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം രാവിലെ മാനത്തിനും ശരീരത്തിനും അധികം പരിക്ക് പറ്റാതെ വെളിയിലിറങ്ങാൻ പറ്റി.

വീണ്ടും ഒരു പ്രഭാതം കാണാനാവുന്നു.

അസ്സലായിട്ടുണ്ട്. ഉണർന്നു തുടങ്ങാത്ത നഗരത്തിലെ കാലിയായ ഫുട്പാത്തിൽ കൂടി നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ രാജകുമാരിയോട് പറഞ്ഞു.

എന്ത് ...?

അല്ല മൂന്നാമത്തെ വരം .

അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല .
എന്നാൽ കുറേ കഴിഞ്ഞ് ഇത് രാധയുടെ പ്രതികാരമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ കണ്ട തെരുവു മതിലിലി
ലെ മായാത്ത ഒരു പോസ്റ്ററിൽ എഴുതിയ
മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരം എന്ന ടൈറ്റിൽ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. ഇപ്പോൾ ചിരിച്ചത് ഞാനാണ്.

ഇനിയുമുണ്ടോ ഇതേപോലെയുള്ള
മനോഹരമായ വരങ്ങൾ ….? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

എന്നാൽ ആ ചോദ്യത്തിന് അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല .മിണ്ടാതെ ഒരു വിഷാദഛായയിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു ഏറെ നേരം. ആ മുഖഭാവം റബേക്കയുടേത് ആയിരുന്നില്ല .അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും വിഷാദഭാവം അവൾക്ക് ചേരുന്നില്ല എന്നു പറയുന്നതാവും കുറച്ചു കൂടി ശരി.
അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ നടപ്പ് ഇന്ത്യൻ റെയിൽവെയുടെ പെർമിറ്റ് ഗ്രില്ലുകളുടെ വെളുത്ത രൂപം നിൽക്കുന്ന ഏതോ ഒരു കോണിലെത്തി

എഴുത്തുകാരാ നമ്മുടെ റെയിൽവേക്ക് ചുവപ്പുനിറമുള്ള ഒരു തീവണ്ടിയില്ലെ …?
ആസമയം ദൂരെ പാളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു

ഉണ്ട് ….രാജധാനി. എന്തേ?

അതെപ്പോഴാ എനിക്കതൊന്നു കാണണം

ഓ അതിനെന്താ കണ്ടാ മതിയല്ലൊ കേറണ്ടല്ലൊ കാണിച്ചിരിക്കും ഇന്നു തന്നെ കാണിച്ചിരിക്കും ഉറപ്പ്.അല്ലാ ഇതാ നാലമത്തെ വരമാണല്ലൊ അല്ലെ ?. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി.

മം .വരം അത് തന്നാ .പക്ഷെ അങ്ങനെ എളുപ്പം കാണിക്കാൻ ഈ എയുത്തുകാരൻ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കില്ല. അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

പിന്നെ ..? എനിക്ക് വീണ്ടും ഉളളിൽ എന്തോ അപകടം മണത്തു .ഈ വെളഞ്ഞവിത്ത് എന്തോ മനസ്സിൽ കരുതിയാണ് പുറപ്പാട് .അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവള് മൊഴിയുന്നതും കാത്ത് ചെവി കൂർപ്പിച്ചിരുന്നു. ആ പേടി ശരിയുമായിരുന്നു.

“എന്നാ കേട്ടോ എനിക്ക് ആ ട്രെയിൻ പോവുമ്പം അതിന്റെ മുകൾഭാഗം കാണണം അതും മുനിസിപ്പൽ ബ്രിഡ്ജിനു മുകളിൽ നിന്ന് താഴെ പാളത്തിൽ കൂടി രാജധാനി പോവുന്ന നേരത്ത് .ഇതാ എന്റെ നാലാമത്തെ വരം. പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കൂല. ഓക്കെ..? " ...അവൾ വലത്തു കൈയുടെ തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി ചോദിച്ചു.

പക്ഷെ ഇനി രാജധാനി വൈകിട്ടേ ഉള്ളു. ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അല്ല ഇപ്പോ ഒരു രാജധാനിയുണ്ട് ഉറപ്പ്. അവൾ മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന പാളത്തിലേക്ക് നോക്കി. എനിക്കത് കേട്ട് ചിരി വന്നു ഞാൻ വർഷത്തിൽ എല്ലാ ദിവസവും യാത്ര തന്നെയാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാ തീവണ്ടികളുടേയും സമയം ഏറെ കുറേ കാണാപാഠമാണ് ആ എന്നോടാ പീറ പെണ്ണിന്റെ കളി.

“ശരി അര മണിക്കൂർ നമുക്ക് ആ പാലത്തിൽ
കാത്തിരിക്കാം അതിനിടക്ക് ആ വണ്ടി വരണം ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാൻ പറയുന്നതെന്തും അനുസരിക്കേണ്ടി വരും...." .ഒടുവിൽ അവളെ അനുസരിപ്പിക്കാൻ ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. ഞാനങ്ങനെ പറയാൻ രണ്ടു കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന് ആ പാലം പുതിയതായി പണിതിട്ടതാണ് അതിന്നു താഴെയുള്ള പാളത്തിൽ വൈദ്യുത ലൈനുകൾ പോലുമില്ല അതുകൊണ്ട് ഡീസൽ എഞ്ചിൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വണ്ടികൾ പോലും അതുവഴി ചുരുക്കമായെ ഉണ്ടാവാറുള്ളു. രണ്ട് രാജധാനി ഇന്ന് അർദ്ധരാത്രി മാത്രമാണ് എത്തിച്ചേരുക അതാണെങ്കിൽ ഇലട്രിക് എഞ്ചിനും. അത് നൂറിൽ നൂറ്റിയൻപത് ശതമാനം ഉറപ്പ് .അതുകൊണ്ട് അവൾ തോൽക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

എല്ലാം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച് മുനിസിപ്പൽ പാലത്തിനു മുകളിൽ നിൽക്കുകയാണിപ്പോൾ. താഴെ വടക്ക് ഏതെക്കെയൊ സ്റ്റേഷനുകളിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടി പാത കാണാം. പന്തയം വച്ച് എന്നോട് പുറം തിരിഞ്ഞ് തെക്കുഭാഗത്തെ പാളത്തിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയാണ് രാജകുമാരി റെബേക്ക. അവൾ ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ ചലനവും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.

തോറ്റാൽ എന്താണ് സമ്മാനം ... ആ നോക്കി നിൽപ്പ് കണ്ട് എനിക്ക് ഒരു തമാശ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ തോന്നി.

“ഞാൻ ഈ എഴുത്തുകാരൻ പറയുന്നതെന്തും കേൾക്കും. എന്തും '' .അവൾ തല വെട്ടിച്ച് എന്നെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. ശരി എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടുകയും ചെയ്തു.

നിമിഷങ്ങൾ അടർന്നു വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എപ്പോഴൊ ഒരു തീവണ്ടിയുടെ കൂവൽ ദൂരെ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഉള്ളാലെ ഞെട്ടി. ഒരു തീവണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ ?അത് പതിവുള്ള വണ്ടിയല്ലല്ലൊ അതും ഈ സമയത്ത്. ഞാൻ കാതോർക്കുമ്പോൾ ചെറുചിരിയോടെ റബേക്ക എന്നെ വിളിച്ചു.

ഏയ്…… അവൾ കൈവരിയിൽ ടൈറ്റാനിക്കിലെ നായിക കപ്പലിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് നിൽക്കുന്നതു പോലെ നിൽക്കുകയാണ്. അതു കണ്ട് ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി .

താഴെയിറങ്ങ് പെണ്ണെ ... കൈയ്യെങ്ങാനും വിട്ട് പോയാൽ … ഞാനവളെ വഴക്കു പറഞ്ഞു .

അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “ഇനി പറ ഞാനാണ് ജയിക്കുന്നതെങ്കിൽ എനിക്കെന്തു തരും “ അവൾ ചോദിച്ചു.

എന്തു തരാൻ .ഒന്നും കൊടുക്കാൻ എന്റെ പക്കലില്ലായിരുന്നു മനസ്സു പോലും. അതു കൊണ്ട് ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു. അതിനും മറുപടി റബേക്ക തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.

എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം തരണം പറക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.. അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഓ തരാം വണ്ടി വന്നാലല്ലെ .അതന്നേരം ആലോചിക്കാം തൽക്കാലം കുഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് കയറ്. “ എന്നാൽ അത് മുഴുമിക്കുന്നതിനു മുൻപെ വീണ്ടും അതേ കൂവൽ കുറച്ചു കൂടി ശക്തിയായി കേട്ടു .ഒപ്പം ഒരു ചിരിയും
അതെ അതോടെ കൈവരിയിലെ അതേ നിൽപ്പിൽ രാജകുമാരി ചിരി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ തെക്കുഭാഗത്തേക്ക് തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു.അതാ ദൂരെ പാളത്തിൽ ഒരു കറുത്തപൊട്ട് .അത് ക്രമേണ അടുത്തടുത്തു വരുന്നു .അതാ അത് ചുവപ്പു നിറമാവുന്നു.അതെ ചുവന്ന നിറമുള്ള ഒരു തീവണ്ടിയായി അതു മാറി കഴിഞ്ഞു.ആ നിമിഷം ഒന്നുകൂടി അത് കൂവി വിളിച്ചു. അതേ സമയം വിജയിയായി എന്റെ അപ്പുറത്ത് ഒരു ഭ്രാന്തിയേപോലെ ആർത്തട്ടഹസിച്ച് ചിരിക്കുന്ന റബേക്ക. അതെ അത് രാജധാനിയാണ് .മുന്നിൽ ഘടിപ്പിച്ച ഒരു ഡിസൽ എഞ്ചിന്റെ ശക്തിയിൽ പാലത്തിനു നേരെ പാഞ്ഞു വരുന്ന രാജധാനി .

“എഴുത്തുകാരാ നിങ്ങള് തോറ്റു .എനിക്ക് എന്റെ അഞ്ചാമത്തെ വരം വേണം എനിക്ക് പറക്കണം.”.അവൾ ഒരു വല്ലാത്ത ശബ്ദത്തിൽ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു .മുഴക്കമുള്ള തീവണ്ടിയുടെ ശബ്ദം അതിനിടയിൽ ചിരിക്കുന്ന റബേക്ക അവളുടെ ചിരിയുടെ ശബ്ദം .എന്തോ എനിക്ക് പേടി തോന്നി അവൾ മറ്റാരോ ആയതു പോലെ.

പറക്കണംന്ന് വച്ചാൽ ..? ഞാൻ പാതിയിൽ നിർത്തി

“ ആ ചുവപ്പിലേക്ക് എനിക്ക് പറന്നിറങ്ങണം.” അതേ ശബ്ദത്തിൽ അതേ ഭാവത്തിൽ ആ കൈവരിയിൽ നിന്നും വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവുമായിരുന്നില്ല
എന്റെ അനുവാദത്തിന് അവൾ കാത്തുനിന്നതുമില്ല.നാവിലുള്ളത് എന്തെങ്കിലും ഞാൻ മുഴുമിക്കുന്നതിനു മുൻപെ അവൾ പാലത്തിനു താഴെ ഓടിയടുത്ത ചുവപ്പിലേക്ക് ഒരു ശലഭത്തേ പോലെ പറന്നിറങ്ങി. പിന്നെ കണ്ട കാഴ്ച ഭീമാകാരനായ ഒരിഴജന്തു തന്റെ വായിലേക്ക് വീണ ഇരയെ ഒറ്റ കുതിപ്പിനു കടിച്ചെടുക്കുന്നതു പോലെ പറന്നിറങ്ങിയ രാജകുമാരിയുമായി പാലത്തിനടിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറിയ ചുവന്ന തീവണ്ടിയാണ്.

ആ ഒരു നിമിഷം മാത്രം .പിന്നെ എന്റെ സമനില വീണു കിട്ടിയപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ഇരമ്പലോടെ താഴെ രാജധാനി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന പാലത്തിന് മറുകരയിലേക്ക് ഞാനോടി പോയി നോക്കി .അപ്പുറത്ത് പാളത്തിനിരുവശവും അന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ പൂവിട്ട ധാരാളം കാട്ടുപൂക്കൾ കാണാമായിരുന്നു. എന്നാൽ മഞ്ഞ നിറമുണ്ടായിരുന്ന അവയിൽ പലതിലും ചുവന്ന ചെറുതുള്ളികൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ചോരയുടെ നിറമുള്ള ചുവന്ന ചെറുതുള്ളികൾ .

ആ പൂക്കളിലേക്ക് അതിലെ ചുവന്നതുള്ളി
കളിലേക്ക് .പാലത്തിന്റെ സിമന്റ് കൈവരിയിൽ തന്നെ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ ഏറെ നേരം നോക്കി .അങ്ങനെ എത്ര നേരം നിന്നു എന്നെനിക്ക
റിയില്ല എപ്പോഴോ കൈകൾ വിയർത്ത് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വിരലുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോഴാണ് സ്വബോധത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നത്. അപ്പോഴേക്കും കൈവരി എന്റെ മുറിയിലെ കറുത്ത മേശയായും താഴെ നീണ്ടു കിടന്ന നീളമുള്ള പാളങ്ങൾ ഒരു വെള്ള കടലാസായും പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ചുവന്ന തുള്ളികൾ ചുവന്ന നിറമുള്ള അക്ഷരങ്ങളായും രൂപാന്തരപ്പെടിരുന്നു.

അക്ഷരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രണ്ടു പേപ്പറുകളിലെ വരികൾ മൂന്നാമത്തെപേജിലെ അവസാന പാരഗ്രാഫിനോട് മുട്ടിയുരുമ്മി നിൽക്കുന്നു. ഞാനൊരിക്കൽ കൂടി ,ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി തീവണ്ടിയാഫിസിൽ അവളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ അവസാന പാരഗ്രാഫിൽ എഴുതിയിട്ടത് വായിച്ചു. എനിക്കയാളോട് ദു:ഖം തോന്നി ,പിന്നെ ദേഷ്യവും .കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതൊരു സഹതാപമായി മാറി,കൈകളിൽ ഭാഗ്യം കൊണ്ടു ചെന്നു കൊടുത്ത പ്രണയസാഗരത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ വിഢിത്തമോർത്തുള്ള സഹതാപം .അത്രമാത്രം അടുത്ത നിമിഷം കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ ഒരു നീല മഷിപേന കൊണ്ട് ഞാൻ ആ അവസാന പാരഗ്രാഫ് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു. എന്നന്നേക്കുമായി.

*******
Tail End….

കഥ പ്രസിദ്ധികരിക്കപ്പെട്ട് കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് വലിയ ബഹളം തന്നെ ആയിരുന്നു. ചിലർ അനുമോദിച്ചും അനുകൂലിച്ചും കത്തുകളെഴുതി. മറ്റു ചിലർ ശാസിച്ചും മതത്തെ അവഹേളിച്ചവന് ഭീഷണി ഉയർത്തിയും കുറേ അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും എന്റെ പേർക്ക് കൊടുത്തയച്ചു. എത്തിയിരുന്നതെല്ലാം സൂക്ഷിക്കാനായി ആ മുറിയുടെ അലമാരകൾ ഞാനുപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞാണ് ആ പൗഡർ ടിൻ എന്നെ തേടി എത്തുന്നത്. ഒരു പ്രൈവറ്റ് കൊറിയറുകാരൻ എന്റെ നമ്പർ തപ്പി പിടിച്ച് അത് വിളിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു. എന്തായാലും വേണ്ടില്ല ഞാനത് പോയി വാങ്ങിച്ചു. ഒരു ചെറിയ വെള്ള നിറമുള്ള പൗഡർ ടിൻ. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ മുകൾഭാഗം മുൻപ് ആരോ ഇളക്കിയതിനു ശേഷം തിരികെ ഘടിപ്പിച്ചതാണ് എന്നെനിക്കു തോന്നി .അകത്ത് എന്തോ കിലുങ്ങുന്നു എന്നാൽ മുകളിലെ ദ്വാരത്തിൽ കൂടി ഒന്നും വരുന്നുമില്ല. ഒടുവിൽ അതിന്റെ മുകൾഭാഗം ഞാൻ ഇളക്കി മാറ്റി. ആ വിടവിൽ കൂടി ടിന്നിന് അകത്തുള്ളതത്രയും പുറത്തേക്കിട്ടു. അത് കുറേ ചുവന്ന പൂക്കളുടെ ഇതളുകളായിരുന്നു. പലതരത്തിലുള്ള കുഞ്ഞു ചുവന്ന പൂക്കളുടെ അടർത്തിയ ഇതളുകൾ .
ടിൻ മേശപ്പുറത്ത് വച്ച് അത് കൊറിയർ ചെയ്യപ്പെട്ട കവറിനു പുറത്തെ ഫ്രം അഡ്രസ്സ് പരിശോധിച്ചു. അവിടെ ഒരഡ്രസ് കാണാനായില്ല പകരം ഒരു വാചകം എഴുതിയിരുന്നു .”പണ്ട് പണ്ടൊരു രാജകുമാരി” .എന്ന്.

ഞാൻ ആ പൗഡർ ടിന്നുമായി പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു. ദൂരെ ജറിമിയാസിന്റെ വീട് കാണാം .ഒരു മൂന്നു കൊല്ലമായി അത് പൂട്ടിക്കിടക്കുകയാണ് .അയാളും ആ വീട്ടുകാരും എവിടെയാണെന്ന് ഇന്നാർക്കും അറിയില്ല. ആ തിരോധാനത്തിന് മരണത്തിന്റെ മണമുണ്ട് .ഒരു നാണക്കേടിന്റെ ഓർമ്മകളുണ്ട്. അതിനു ശേഷം ആ തൊടിയും വീടും ഇന്നൊരു വലിയ പ്രേത ഭവനം പോലെ തോന്നിക്കുന്നതിനാൽ ആരും അവഴി പോകാറുമില്ല. ഞാൻ ഗേറ്റു കടന്നു ചെന്നു. എനിക്ക് ഈ നാട്ടിലെത്തിയതിൽ പിന്നെ നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു കേട്ടുള്ള അറിവു മാത്രമെ ആ കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന മുറ്റത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിനേയും അതിന്റെ ഒത്ത നടുക്കുള്ള ആ കല്ലറയേയും കുറിച്ചുള്ളു. നടന്നു നടന്ന് ഞാൻ കല്ലറക്കു തൊട്ടു മുൻപിലെത്തി. അത് വല്ലാതെ കാടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്നു വർഷങ്ങളുടെ ശൂന്യതയും നിശബ്ദതയും അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. പറയാൻ കുറയേറെയുണ്ട് ബാക്കി .ഒരാത്മഹത്യ കാരണം ആട്ടിയിറക്കപ്പെട്ട പള്ളിമുറ്റത്തു നിന്നും "വിശുദ്ധൻമാരുടെ" സെമിത്തേരിയിൽ പ്രവേശിക്കാതെ ഇവിടെയെത്തിയ ദിവസം മുതലുള്ള കഥകൾ.അവയെല്ലാം മൗനമായി ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് ഒരു രാജകുമാരി ഇവിടെ ഉറങ്ങുന്നു. അവളുറങ്ങുന്ന തിന് അടുത്തുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം ചുവന്ന പൂക്കൾ നിറച്ച് അവളുടെ സഖിമാർ അവൾക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഞാനാ പൂവിതളുകൾ എറിഞ്ഞു. ഒരു പൊട്ടി ചിരി കേട്ടുവോ അപ്പോൾ ? ഇല്ല .കേൾക്കാൻ വഴിയില്ല. കാരണം ഒരിക്കലും ഉറക്കത്തിൽ ചിരിക്കാത്തവളാണ് എന്റെ രാജകുമാരി.

ഇവിടെ റബേക്ക എന്ന അദ്ധ്യായം വായിച്ചവസാനിക്കുന്നു
നന്ദി.

Jyothilal

റെബേക്ക എന്ന രാജകുമാരി - 1

റെബേക്ക എന്ന രാജകുമാരി.
********************************* ഭാഗം ഒന്ന്

Install Nallezhuth Android App from Google Playstore and visit "പുതിയ തുടർരചനകൾ " to read all chapters of long stories.

ഒരു കാറ്റ് ആരോടും ചോദിക്കാതെ തിരശ്ചീന മായി എന്റെ മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.പിന്നെ അനുവാദമില്ലാതെ ഇടതു വശത്തെ ജനാല കടന്നു വരുമ്പോൾ നേരെ മുന്നിൽ കണ്ട ഒരു ചുവന്ന മഷി കുപ്പിയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒന്നും നോക്കാതെ ഒരുമ്മ വച്ചു കൊടുത്തു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നടന്ന ഒരു സംഭവമായിരുന്നു അത്. അപമാനം സഹിക്കവയ്യാതെ കമഴ്ന്നു വീണുരുണ്ട കുപ്പിയുടെ ഹൃദയംപൊട്ടിയൊഴുകിയ ചുവന്ന നിറം മേശപ്പുറത്ത് നിവർന്നു കിടന്ന മാതൃഭൂമി പത്രത്തിന്റെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ പതിയെ പതിയെ വിഴുങ്ങി തുടങ്ങി . എന്നാൽ അതൊന്നും ആ തെമ്മാടി കാറ്റ് ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.അതപ്പോൾ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ തൊട്ടടുത്ത് വെള്ള നിറത്തിൽ അട്ടിയട്ടിയായിട്ടി രുന്ന എ ഫോർ സൈസ് പേപ്പർ കെട്ടിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു പോവുകയാണുണ്ടായത് . അവിടെയാകട്ടെ അൽപ നേരം എതിർത്തു നിന്നു പരാജയപെട്ട ഏറ്റവും മുകളിലെ മൂന്നു പേരെ തറയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട തെമ്മാടി മുറിയുടെ വലതുവശത്തെ ചെറിയ കിളിവാതിലിൽ കൂടി ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തിറങ്ങി എങ്ങോട്ടേക്കോ പോയി മറഞ്ഞു. ഞാനുറങ്ങു മ്പോഴാണ് ഇത്രയും സംഭവങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ നടക്കുന്നത്. മാത്രമല്ല ഞാനുണരും മുമ്പേ ഇതെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നു കഴിഞ്ഞും പോയി.

ഉണർന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകളിൽ ചിലത് ഇവയായിരുന്നു. കാൽ ഭാഗം എണ്ണയുണ്ടായിരുന്ന പാര ഷൂട്ടിന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കുപ്പി,തലേ ദിവസം കരണ്ടു പോയ ഒഴിവിലേക്ക് വൈകു ന്നേരത്തോടെ മുറിയിലെത്തി മാന്യമായി രാത്രി ഒരുപാടു നേരം പണിയെടുത്ത പത്തു രൂപയുടെ നല്ല വണ്ണമുള്ള ഒരു മെഴുകുതിരി എന്നിവർക്ക് കാര്യമായ പരിക്കുകൾ ഏറ്റില്ലെങ്കിലും ആ സാധനത്തിന്റെ വരവിൽ ശക്തമായി പ്രതികരിച്ചതിനാൽ അൽപ്പസ്വൽപ്പം സ്ഥാനചലനം സംഭവിച്ചിരുന്നു. ആവേശം കാറ്റുവിതറിയ മുറിയുടെ തനിരപ്പിൽ ചുമ്മാ പറന്നു കളിക്കുന്ന റോസാപ്പൂവിതളുകൾ. എന്നു വച്ചാൽ ഇളം റോസ് നിറമുള്ള രണ്ടു കുഞ്ഞിതളുകൾ. അവ പരാജയപ്പെട്ട വെള്ളക്കടലാസുകൾ തറയിൽ പരന്നു കിടക്കുമ്പോൾ അവയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെ ന്നവണ്ണം അതിനു മുകളിൽ വട്ടമിട്ടു നിൽക്കുന്നു.അന്യായമായി കാറ്റ് എവിടെ നിന്നോ തട്ടി കൊണ്ടുവന്ന് ആ മുറിയിൽ തള്ളിയതാണ് .
അതു കൊണ്ട് ജനൽ കടന്നു പോയ തെമ്മാടി കാറ്റിന്റെയൊപ്പം പോകാൻ കൂട്ടാക്കാതെ തറയിൽ വീണ കടലാസുകളോട് ഐക്യദാർഡ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ നിവർന്നിരുന്നപ്പോൾ നിലത്ത് കിടക്കുന്ന മൂന്ന് വെള്ള പേപ്പറുകളിൽ ചുവന്ന മഷിയിട്ട കുറേ അക്ഷരങ്ങൾ കാണാൻ പറ്റി.

“ദൈവമെ ഇന്നലെ എഴുതി കൂട്ടിയപേപ്പർ "

അതോർത്തപ്പോൾ പ്രാണൻ കൈയ്യിലെടു ക്കുന്നതു പോലെ ആ മൂന്നു കടലാസുകൾ വാരിയെടുത്ത് വേഗത്തിൽ മേശക്കു മുന്നിലെ കസേരയിൽ പോയിരുന്നു ഞാൻ കണ്ണു തിരുമി. ഒരു കഥ ഏറെ കുറെ അന്ത്യത്തോടടുക്കുന്ന സമയമാണ്. ഏതാനും വരികൾക്ക് മാത്രമപ്പുറം അതിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ ഇന്നലെ ക്ഷീണം കൊണ്ട് അറിയാതെ മയങ്ങി പോവുകയായിരുന്നു. കൈയ്യിലെടുത്ത മൂന്നു കടലാസുകൾ ആ കഥയുടെ അവസാനത്തിന് തൊട്ടു മുൻപുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ പതിഞ്ഞവയാണ്. ഒരു വലിയ കഥയുടെ അവസാനം ഈ ലോകത്തിന് നാളെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ട കടലാസുകൾ .അങ്ങനെയൊക്കെ യോർത്ത് അവ മുൻപ് ഇരുന്നിരുന്ന കെട്ടിലേക്ക് തിരികെ ചേർക്കാനായി ഞാൻ കൈയ്യിലെടുത്തു.

ഇതാ പ്രഭാതമാണ് വെളിയിൽ. ആദ്യത്തെ സൂര്യപ്രകാശത്തിന് ശക്തിയേറി വരുന്നതെയുള്ളു. ചെറിയ വെട്ടത്തിൽ വെറുതെ ആ വെള്ളക്കടലാസ് വെറും വെറുതെ ഒന്നു പരിശോധിച്ചുനോക്കി. ഒരു നിമിഷം ആ കാഴ്ച കണ്ട്ഞെട്ടി പോയി. വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല എഴുതിയതിൽ കുറേ അക്ഷരങ്ങൾ ഇതാ നഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു.

സത്യമാണോ അതോ സ്വപ്നം കാണുക യാണൊ ഒന്നുകൂടി കണ്ണു തിരുമി അതിലേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല നഷ്ടപെട്ടത് ഏറെ കുറേ നഷ്ടപെട്ടത് തന്നെ. അത് ഉറപ്പായി കഴിഞ്ഞിരി ക്കുന്നു. എന്നാലും അതെങ്ങനെ ?.

ഇന്നലെ രാത്രി കഷ്ടപെട്ടെഴുതിയ ആറു പേജുകളിൽ മൂന്നെണ്ണം അലമാരയിൽ കയറി പോയതും മൂന്നെണ്ണം മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കി വച്ചതും കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നുണ്ട്. അവതന്നെ യാണ് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതും .എന്നാൽ അപ്പോൾ എഴുതിയിട്ട അക്ഷരങ്ങളിൽ ചിലത് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. അത്ഭുതത്തോടെ അതു വിശ്വസിക്കാനാവാതെ തടി കസേരപ്പുറത്തിരുന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പേപ്പർ നോക്കി .

ഒരു പ്രത്യേകതരം കാഴ്ചയാണ് കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് മുന്നിലിരുന്ന മൂന്നു കടലാസുകളിൽ .ആദ്യ കടലാസിന്റെ ആദ്യ പുറത്ത് അര പേജ് വരുന്ന ഖണ്ഡിക അതേപോലെ തുടരുമ്പോൾ അടുത്ത പേപ്പറിന്റെ ഇരുപുറവും തലേന്നെഴുതിയിട്ടത് അപ്പാടെ നഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു. ശേഷം മൂന്നാം പേപ്പറിന്റെ ഒടുവിലെഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പാരഗ്രാഫ് മാത്രം
അതിൽ ശേഷിക്കുന്നതായി കാണപ്പെട്ടു.

“ഇതെന്ത് മറിമായം "

ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ഭയവും കൗതുകവും കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടി കുറേ നേരം ആ തടിക്കസേരയിൽ ഒന്നും മിണ്ടാതെ താടിക്ക് കൈ കൊടുത്ത് അത് നോക്കിയിരുന്നു .ഭാഗ്യം ആദ്യത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ ഖണ്ഡികകൾ പരിക്കില്ലാതെയുണ്ടല്ലൊ .അത് വലിയ ആശ്വാസം തന്നെ. തലയും വാലും ഉപേക്ഷിച്ച ശരീരം മാത്രമാണ് മുറിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് പോയത്. അതിനെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ ഒരു പക്ഷെ അതേ തലക്കും വാലിനുമാവുമായിരിക്കും.ബാക്കി വച്ച അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണോടിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു അതിനു കാരണമായ ആദ്യഭാഗം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

“....അന്ന് പതിവിലും താമസിച്ചാണ് അവൾ ചെടികൾ നനക്കാനെത്തിയത്. തലേ ദിവസത്തെ കാറ്റിൽ പറന്നു വീണ ഓലമെടൽ അംഗഭംഗം വരുത്തിയ ചെമ്പരത്തിയേയും സൂര്യകാന്തിയേ
യും കുഞ്ഞുകുട്ടികളെ പോലെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൾ പരിപാലിക്കുന്നു. ഇത് ജെർമിയാസിന്റെ എക മകളായ റെബേക്ക. അവളുടെ സ്വയം പ്രഖ്യാപിത സാമ്രാജ്യമാണ് ആ പൂന്തോട്ടം. അവിടെ റബേക്ക ഒരു രാജകുമാരിയും ചെടികളും വണ്ടുകളും പൂമ്പാറ്റകളും അവളുടെ സഖിമാരുമാണെന്നാണ് സങ്കൽപ്പവും നിയമവും. അന്ന് അങ്ങനെ റബേക്ക രാജകുമാരിയുടെ സഖിമാർ നനഞ്ഞു കുളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അത് കാണാനെന്ന വണ്ണം വളരെ പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ അബാസിഡർ കാർ ജർമ്മിയാസിന്റെ ഒരേക്കർ മുപ്പത്തഞ്ച് സെന്റ് വരുന്ന പുരയിടത്തിലേക്കുള്ള കരിങ്കൽ പാതയിൽ കൂടി ഓടി പാഞ്ഞ് കയറി വന്നു. അതു കണ്ടതും അതൊട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ റെബേക്ക രാജകുമാരിയുടെ പിരികം റ പോലെ വളഞ്ഞു വരികയും അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ എന്തോ പിറുപിറുക്കുകയും ചെയ്തു .എന്നാലവരെ ആ രാജ്യത്തിൽ നിന്നുംപുറത്താക്കാനാവില്ല .കാരണം അവർ ജെറ്മിയാസുമായി ഒരു വലിയ കച്ചവടത്തിനു വന്നവരാണ് .റെബേക്കയും അവളുടെ സാമ്രാജ്യവും അവൾ മാത്രം സ്വന്തമായുള്ള സഖിമാരും ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു കച്ചവടത്തിന്...” ഇതായിരുന്നു ആദ്യഭാഗം

കർത്താവെ ഇതെന്ത് ചെയ്യും ഇങ്ങനെയൊരു തല വച്ച് എന്ത് കാട്ടി കൂട്ടാനാ എന്ന നിലവിളിയാണ് അത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായത്. ഒരു തരത്തിലും റെബേക്കയെ പൂരിപ്പിക്കാനുള്ള തൊന്നും മനസ്സിൽ തെളിയാതെ മൂന്നാംപേജിന്റെ അവസാനം കിടക്കുന്ന വാലിലേക്ക് തള്ളിയ കണ്ണുകൾ ഒരു വിധത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി.

അതാവട്ടെ മറ്റൊരു ദുരന്തവും

“…..അയാൾ കാത്തു നിന്നു മുഷിഞ്ഞിരുന്നു. കഴിഞ്ഞു പോയ ഒന്നര മണിക്കുറിനിടയിൽ ഇത് പതിനാറാം തവണയാണ് ടൈറ്റന്റെ ആ പഴയവാച്ച് അയാൾക്ക് മാറുന്ന സമയം തുടർച്ചയായി കാണിച്ച് കൊടുക്കുന്നത്.
“ ഇവൾ ഇതെവിടെ കിടക്കുകയാണ് ... എന്ത് തേങ്ങയാണ് ഇവക്ക് വീട്ടുകാരോട് ഇത്രയും നീട്ടി പിടിച്ച് പറയാനുള്ളത് " ….. എന്നു തുടങ്ങി നിഘണ്ടുവിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത പലതിന്റെയും വക അയാളുടെ കടിച്ചു പിടിച്ച പല്ലിന്റെ ഇടയിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിതെറിക്കുന്നത് കേൾക്കാം. ഇതിനിടയിൽ അവർ രണ്ടു പേരെയും കാത്തിരുന്നു മടുത്ത് അറിയാതെ മയങ്ങി പോയ വലിയ ലതർ ബാഗ് തീവണ്ടിയാപ്പിസിലെ ഇരുമ്പു ബഞ്ചിൽ നിന്നും പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണ് ആകെ ചമ്മി നാശമായി.അതോടു കൂടി ആ മനുഷ്യന്റെ കൺട്രോൾ പോയി .അയാൾ ബാഗിനടുത്തെത്തി അതിനെ ഒറ്റകൈ കൊണ്ട് പൊക്കിയെടുത്ത് വീണ്ടും ബഞ്ചിലേക്കിട്ടു.

അതോടെ ആ പാരഗ്രാഫും കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ കഥയും .

“ഇനിയെന്തായാലും പോയതുപോട്ടെ മാഞ്ഞു പോയ കഥ ഒന്നുടെ എഴുതുകയല്ലാതെ മറ്റുവഴികളില്ല " മറ്റൊന്നും മുന്നിൽ തെളിയാതെ പേരറിയാൻ വയ്യാത്ത ഈ പ്രതിഭാസത്തിനു മുന്നിൽ നിരുപാധികം മുട്ടുമടക്കി തുറന്ന ജനാലക്കപ്പുറത്തേക്ക് ഞാൻ കുറേ നേരം നോക്കിയിരുന്നു.പിന്നെ പോയ അക്ഷരങ്ങൾ അവസാനമായി ഒന്നു തിരയാൻ വേണ്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

വിശാലമായ തെങ്ങിൻ തോപ്പിനു നടുവിൽ കൂടി ഒരു കാല് വച്ചാൽ തീർന്നു പോവുന്നത്ര മാത്രം വീതിയിൽ ഒരൊറ്റയടിപ്പാത നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. പച്ച നിറത്തിനു നടുവിലെ ആ ചെമ്മണ്‍ വര അവസാനിക്കുന്നിടത്തു നിന്നാണ് പ്രസിദ്ധമായ ചോളവല്ലി തെരുവ് ആരംഭിക്കുന്നത്. തെരുവെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഇരുപുറവും പലക തടികൾ കൊണ്ട് അടക്കപ്പെടുന്ന പീടിക മുറികൾ ഞെക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മൺവഴി. അവിടെ സൂര്യൻ മുകളിലേക്ക് കയറും മുമ്പേ എന്നും ആളനക്കമു ണ്ടാവും.

അരണമലയുടെ ചുരമിറങ്ങി വരുന്ന പാണ്ടി ലോറികൾ അവിടിവിടെയായി കുന്നുകൂട്ടു
ന്ന ചെണ്ടുമല്ലി പൂക്കളുടെ മണമാണ് എല്ലാ പ്രഭാതങ്ങളിലും ചോളവല്ലി തെരുവിന്. ആദ്യം തുറക്കുന്ന കടമുറികളുടെ മുൻഭാഗങ്ങളെല്ലാം പൂ കുട്ടകൾ നിരത്തി വച്ചിരിക്കും. പകൽ പൂത്തു തുടങ്ങുമ്പോൾ നടക്കുന്ന ഒരു തമിഴ് നാടൻ അധിനിവേശം.ഇന്ന് ഒന്നു രണ്ടു കടകൾ തുറന്നു കഴിഞ്ഞാണ് അവിടേക്കിപ്പോൾ ഞാൻ നടക്കുന്നത്.

ഏതാനും അമ്മച്ചിമ്മാർ വട്ടയിലയിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച മത്തി കുഞ്ഞുകളുമായി എതിരെ നടന്നു വരുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം അടിവാരത്ത് ആദ്യത്തെ മീൻ വണ്ടി വന്നതിനു ശേഷമാണ് ഈ നടപ്പ് എന്നാണ് . ഇനി തെരുവിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമാവും, ജമന്തിപൂക്കളും മത്തി കുഞ്ഞു ങ്ങളും ചേർന്നു തയ്യാറാക്കിയ വിചിത്ര
മായ ആ ഗന്ധത്തിനിടയിൽ കൂടി അലാഹയുടെ പൂക്കടയിലേക്ക് കൈ വീശി ഞാൻ നടന്നു. തെരുവിന്റെ ഇടത്തെയറ്റത്ത് മൈനപ്പുഴയുടെ കുറുകെ പണിതിട്ട ഒന്നാമത്തെ ചെക്ക്ഡാമി നടുത്താണ് അലാഹയുടെ പൂക്കട. നടക്കുന്ന വഴികളിൽ മുഴുവൻ വീണു കിടക്കുന്ന ഉണക്ക തിരണ്ടിയുടെ ചിതമ്പലുകൾ ഭൂമിയിൽ വരച്ച വിവിധ തരം ചിത്രങ്ങൾ .എന്റെ ജീവിതത്തിൻ ഇന്നുവരെ ഒരു മീൻ മാർക്കറ്റിനോട് ഇത്രയും ചേർന്ന ഇതുപോലെ യൊരു പൂക്കട ഇതിനു മുൻപോ ശേഷമൊ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അതൊക്കെയോർത്ത് നടന്ന് ഇപ്പോൾ ആ പീടികക്ക് തൊട്ട് അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.

“ .ഇതെടവിടുത്തെന്യായമാ കുഞ്ഞേച്ചായോ .ദേ കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച മുതൽ ഇന്നലെ വരെ മിനിമം ആയിരത്തി മുന്നൂറ് രൂപയുടെ റോസ് മാത്രം ഇങ്ങോര് എന്റെ കൈയ്യിന്ന് വാങ്ങിട്ടുണ്ട് .അതവിടെ നിക്കട്ടെ. ഇന്നലെ അപ്പൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് തന്ന ഗ്രേ ഐവറിടെ മൂന്ന് തൈ. ദേ കേട്ടോണം നിങ്ങടെ പെണ്ണും പിള്ള രണ്ടു ദിവസം എന്റെ പൊറകെ നടന്ന് കാല് പിടിച്ചിട്ടാ അത് കൊടുത്തുവിട്ടത് .ചോയിച്ചപ്പം അതിന്റെ കാശുമില്ല അവരെ പിന്നെ കാണുന്നുവില്ല .
അത് ചോയിച്ചതല്ലെ ഒള്ള് .പിന്നെ ഇതെന്നാ പുളിച്ച വർത്താനമാ നിങ്ങളീ കൊച്ചു വെളുപ്പാങ്കാലത്ത് പറയുന്നെ ?

എന്തോ വലിയ കശപിശ നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ആ കടയിലേക്ക് ചെന്നു കയറിയത്. അയാൾ വന്നതു പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ. ക്രീം കളറിൽ വലിയ ചുവന്ന പുള്ളിയുള്ള വില കുറഞ്ഞ ഒരു ചുരിദാറിൽ ചുറുചുറുക്കോടെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി. അരക്കെട്ടോളം പോന്ന അവളുടെ കെട്ടിവയ്ക്കാത്ത തലമുടി അവൾ ഇടുന്ന ഓരോ ഒച്ചപ്പാടിനും ഒത്ത താളത്തിൽ ഇളകുന്നു.

“ ..റെബേക്കായെ എന്റെ പൊന്നുകൊച്ചെ ഞാനറിയാതെ ജയിംസ് കുട്ടി ചെയ്ത് പോയതാ .അല്ലെ തന്നെ സൂസമ്മ കാശ് കൊടുത്തില്ലെന്ന് വീട്ടിചെന്നപ്പഴാ ഞാനറിഞ്ഞത് അല്ലാതെ ജറിമിയാസിനോട് അവനങ്ങനെ ചെയ്യുവോ ? ഞങ്ങക്കറിയാമേലെ നിങ്ങടെ കഷ്ടപാട് .കാശ് വച്ചോണ്ട് ഇല്ലാന്ന് പറയുവോ ?.ദേ അപ്പറെ ബാങ്കൊന്ന് തൊറന്നോട്ടെ ഒരു പത്തരമണിയാവുമ്പം വാ അത് മൊത്തം തന്നേക്കാം .”

ഇതും പറഞ്ഞ് ആ കെളവൻ കച്ചവടക്കാരൻ പൂക്കടയുടെ ഉള്ളിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പഴയ ഇരുനൂറ് പേജിന്റെ ബുക്ക് നിവർത്തി.അത് കേട്ടതും അവളുടെ പിരികം വളഞ്ഞു കുത്തി വിയർത്തു എന്നാലും പിന്നെ അവൾ അവിടെ നിന്നില്ല അതേ ദേഷ്യത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു . “കണ്ട പാണ്ടികള് കൊട്ട കണക്കിന് ചീഞ്ഞ ചെണ്ടുമല്ലി കൊണ്ടുവന്ന് കമത്തുമ്പം ഏഹേ .എന്നാ നമ്മള് ചോയിച്ചാ ആഹാ .ആദ്യം നേരും നെറിയും പഠിക്കണം എന്നിട്ട് വേണം കച്ചോടം ചെയ്യാൻ .
ആ മറുപടി അത്ര ബോധിച്ചില്ല എന്നുറപ്പ് ഒട്ടും രസിക്കാത്ത മട്ടിൽ അയാളെ ഒന്നു നോക്കി തനിയെ മേൽ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടാണ് ആ ചാടി തുള്ളിയുള്ള പോക്ക്.

റെബേക്കാ …. ഞാൻ വിളിച്ചു. എന്നേ കടന്ന് കുറച്ച് ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയ ആ പെൺകുട്ടി അതു കേട്ട് എനിക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
കൂട്ടുപിരികമുള്ള മുഖം തഴച്ച മുടി പോലെ നല്ല കട്ടിയും ഭംഗിയുമുള്ള പിരികം ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ വല്ലാതെ വളയാറുണ്ട് .മുഖത്തെ കോപം മൂക്കിൻ തുമ്പ് വിയർപ്പിക്കുന്ന പെണ്ണ് അതായിരുന്നു റെബേക്ക .

പോവണ്ടെ നമുക്ക് ... എന്നേ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.

എങ്ങോട്ട് ..? അവൾ തിരിച്ചും ചോദിച്ചു.

അയാൾ കാത്തു നിൽക്കുകയാണ് തീവണ്ടി ആപ്പിസിൽ .നീ വരുന്നതും കാത്ത്. അങ്ങോട്ടേക്ക് പോവണ്ടെ…? ആ മറുപടി കേട്ടതും മുഖം ഒന്നുകൂടി ചുവന്നു .മൂക്ക് ഒന്നുകൂടി വിയർത്തു. ഇടത്തു കൈയ്യിൽ വട്ടയിലകൊണ്ട് ചുറ്റി പിടിച്ച മത്തി വലത്തു കൈയ്യിലെ പൂക്കുടയിലേക്ക് വീണു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ ഒരൊറ്റ നടപ്പ് .

പക്ഷെ എനിക്കങ്ങനെ അവളെ വിടാനാവില്ല. രണ്ടു പേജുകൾക്കപ്പുറം അവസാനിക്കേണ്ട കഥയാണ് അവളുടേത്. അതോർത്തപ്പോൾ അവളെ തീവണ്ടി ആപ്പീസിൽ എത്തിക്കേണ്ട നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം എന്റെ മുന്നിൽ കൂടി കൂവി വിളിച്ച് കടന്നു പോയി. പിന്നെ അവൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുകയല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.

ദേ റബേക്ക നിന്നേ …. പറയട്ടെ
അതു കേട്ട് അവൾ വീണ്ടും നിന്നു.

അപ്പോൾ നീ പോവില്ല എന്നാണോ ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

ഇല്ല പോവില്ല .അവൾ തീർത്തു പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾക്കൊരു വിചാരമുണ്ട് നിങ്ങൾ എഴുതിവക്കുന്നത് മുഴുവൻ ശരിയാണന്ന്. ബാക്കിയുള്ളവർ മൊത്തം നിങ്ങടെ കളിപ്പാവകളാണെന്ന് .അങ്ങോട്ട് ചാടാൻ പറഞ്ഞാൽ അങ്ങോട്ട് ചാടും ഇങ്ങോട്ട് ചാടാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങോട്ട് ചാടും അങ്ങനെ തോന്നിയ പാട് ചാടുന്ന പാവ".

നിർബന്ധിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവളുടെ കൂടെ കൂടിയ എന്നോട് അവൾ രാവിലെ വന്ന ദേഷ്യം മുഴുവൻ ഇറക്കിവിട്ടു. പിന്നെ വേഗത്തിൽ നടന്നു തുടങ്ങി.എന്നാൽ എനിക്ക് പിന്നാലെ നടക്കാതിരി
ക്കാനാവില്ല കാരണം രണ്ടു പേജുകൾ മാത്രമാണുള്ളത് അതു കഴിഞ്ഞാൽ അച്ചടിമഷി പുരളേണ്ട താമസം മാത്രം .അതോർത്തപ്പോൾ ഞാനവളുടെ പിന്നാലെ വച്ചുപിടിച്ചു. തലേന്ന് കഥ തീർക്കാതെ ഉറങ്ങി പോയ നിമിഷത്തെ അറഞ്ഞ് പ്രാകി

മനുഷ്യാ നിങ്ങൾക്കെന്താ വേണ്ടത് ?
തന്റെ പിന്നാലെയുള്ള നടപ്പ് സഹിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

“താൻ അയാളോടൊപ്പം പോവണം അതുമതി" വിക്കി വിക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അതു കേട്ടതും കാട്ടുതീ പോലെയുള്ള നോട്ടം തിരിച്ചു വന്നു. “സാധ്യമല്ല" .. അവൾ കട്ടായം പറഞ്ഞു.

നിനക്കെന്താ പോയാൽ ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

പറ്റില്ലാന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ ഒരു കെഴങ്ങൻ കച്ചവടക്കാരനൊപ്പം പോവാൻ എനിക്ക് മനതില്ല
അല്ല പിന്നെ .നിങ്ങള് വേറെ ആളെ നോക്ക് .

അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ഒരു മിനിറ്റ് നിന്നെ. ഒന്നു പറയട്ടെ ഇതുവരെ വളർത്തിയ നിന്നെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്ന നിന്റെ അപ്പൻ വളരെ ആലോചിച്ച് എടുത്ത തീരുമാനമല്ലെ നിന്റെ കല്യാണം .എല്ലാം നിന്റെ നൻമക്കല്ലെ.?'’ എനിക്ക് അതിൽ തെറ്റ് തോന്നുന്നില്ല .ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും തടഞ്ഞു.

" ..ഓ നൻമേടെ വെളിപാട് പുസ്തകം. അത് നിങ്ങടെ കൈയ്യിലും ഉണ്ടാർന്നോ .അല്ല മാഷെ എന്തോന്നാ ഈ നൻമ? കണ്ടവന്റെ കാശ് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടിട്ട് ഒരുത്തൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരുത്തിയെ ഒരു ചരടും കെട്ടി ചൊമന്നോണ്ട് പോണതാണോ ഈ നൻമ.? എങ്കി പഷ്ട് .ഞാൻ കണ്ടടത്തോളം നമ്മള് അങ്ങോട്ട് കാശ് കൊടുത്തിട്ട് വീട്ടിന്ന് കളയുന്ന രണ്ട് സാധനങ്ങളെ ഒള്ള് .അതിലൊന്ന് വീട്ടിലെ വേസ്റ്റാ രണ്ടാമത്തേത് പെണ്ണും .രണ്ടും തലേന്ന് ഒഴിപ്പിച്ച് വിടുവാണല്ലൊ അതാവും ഈ നൻമ അല്ലെ….. "

അതു കേട്ട് ആ നടുറോഡിൽ അവൾ എന്നോട് ഒരു സർപ്പത്തെ പോലെ ചീറി .ആരെങ്കിലും അത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ അറിയാതെ ചുറ്റും നോക്കി പ്പോയി. ഭാഗ്യം ആരും അടുത്തില്ല.

റബേക്കാ …. ആ വിളി ഒരുതരം അപേക്ഷയായിരുന്നു .അതിലവൾ അലിഞ്ഞു എന്നെനിക്കു തോന്നി. എന്നാലും പിന്നെയും കുറേ നേരം ഞങ്ങൾ മുമ്പിലും പിന്നിലുമായി നടന്നു .അങ്ങനെ നടന്ന് നടന്ന് ചെമ്മൻകല്ല് പാലത്തിന് നടുക്കെത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മൗനമാണ് അന്തരീക്ഷം നിറയെ . എന്റെ മുന്നിലാവട്ടെ ഇപ്പോഴുള്ളത് ദൂരെ ഉദിച്ചു പൊങ്ങി ചുവപ്പു നിറം നഷ്ടപ്പെട്ട സൂര്യനു നേരെ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന റബേക്കയാണ് .അവൾ മിണ്ടാതെയായിട്ട് ധാരാളം നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ വരാം …. ഒടുവിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.
സന്തോഷം എന്നാൽ നമുക്കു പോവാം .. ഞാൻ തിരിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അതത്ര എളുപ്പമല്ല .. ആ നിൽപ്പിൽ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ ..? എനിക്ക് അവൾ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാകാതെ കുഴങ്ങി.

റബേക്ക എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു എന്നിട്ട്
പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് നാലു വരങ്ങൾ തരണം.”

വരങ്ങളോ ? പെട്ടല്ലൊ കർത്താവെ .ഈ പെണ്ണിന് ശരിക്കും വട്ടാണൊ വരം കൊടുക്കാൻ ഞാൻ ദൈവമൊന്നുമല്ലലൊ എന്നൊക്കെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് മിണ്ടാതെ നിന്നപ്പോൾ അവൾ തന്നെ തുടർന്നു പറഞ്ഞു.

"ശ്ശെടാ നിങ്ങള് കണ്ണ് തള്ളി റോഡിലിടണ്ട .വരം എന്നു പറഞ്ഞാൽ നാല് ആഗ്രഹങ്ങൾ അത് സാധിച്ചു തന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാം. " ...അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

അതു സമ്മതിക്കാതെ മറ്റുവഴിയില്ലായിരുന്നു.
“ എങ്കി നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിക്ക് ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയേച്ചും വരാം ഇത് വെട്ടി കഴുകി കറി വയ്ക്കട്ടെ മീൻചാറില്ലെങ്കി അപ്പന് ചോറ് എറങ്ങു കേല അത് ഒണ്ടാക്കി വക്കുന്ന താമസമൊണ്ട് അത് വരെ ഇവിടെ നില്ല്.” അതും പറഞ്ഞ് രാജകുമാരി പാലം കുലുക്കി അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി മറഞ്ഞു.

Part 2

സൂര്യൻ ആനക്കയത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് പൊങ്ങിയിട്ട് ഏറെക്കുറെ പത്ത് നാൽപ്പത് മിനിറ്റുകഴിഞ്ഞു. കുറേ നേരമായി പാലത്തിന്റെ ഇങ്ങേ അറ്റത്ത് കിഴക്കോട്ട് നോക്കിയിരിപ്പാണ് എന്റെ ജോലി.ആറ് മത്തിയും ഒരു കൂട് മുളകുപൊടിയുമായി ഉദ്ദേശം ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പാണ് ആ സാധനം അപ്പന് കറിവച്ചു കൊടുക്കാനായി ഒരുത്തി വീട്ടിലേക്ക് പോയത്. അവൾ വരാൻ വൈകുന്നതും വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ സംഭവിക്കാൻ പോവുന്നതും ഓർത്ത് ചങ്ക് പട പട ഇടിക്കുന്നുണ്ട്.

“ഇതിന്റെ വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ രണ്ടു പേജുകൾ ഓർത്തെടുത്ത് എഴുതിയാൽ പോരെ ബെല്ലും ബ്രേക്കുമില്ലാത്ത ഇങ്ങനെ ഒരണ്ണത്തിനെ കാത്ത് ഒരന്തോം കുന്തോമില്ലാതെ കിഴക്കോട്ട് നോക്കി നിൽക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ ? "

അങ്ങനെയൊക്കെ കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സ് കാടുകേറി ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്നും ലൈലാന്റ് കമ്പനിയുടെ ഒരു പഴയ കൊമ്പനാന അനങ്ങി അനങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടത്. കുറച്ചു നേരം കൊണ്ട് ഏന്തി വലിഞ്ഞ് എന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ അയ്യോ വയ്യെ എന്ന ഭാവത്തിൽ ആ സർക്കാർ സ്ഥാപനം വന്നുനിന്നു കിതച്ചു. ഒരു വലിയ മല കയറാൻ പോവുന്ന എല്ലാ ആവലാതിയും പാവം അതിന്റ വയസ്സു ചെന്ന മുഖത്ത് കാണുന്നുണ്ട്. അൽപ നേരം മാത്രം . ബസിന്റെ ഒരു വശത്ത് കുറേ ആളുകൾ ഇറങ്ങുകയും കുറച്ചു പേർ കയറാൻ തയ്യാറെടുത്ത് നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .പെട്ടെന്ന് എന്റെ വലതുകൈ ചുറ്റാനായി എവിടെ നിന്നോ ഒരിടതു കൈ എത്തി.

വാ ..കേറ്. ..

അതൊരു ശാസനയായിരുന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ചുവന്നപുള്ളിയുള്ള മറ്റൊരു ചുരിദാറിൽ കയറി റബേക്ക രാജകുമാരി എന്റെ പക്കം ഹാജർ .അവൾ എന്നെ വണ്ടിയിലേക്ക് വലിച്ചു കയറ്റാൻ ആഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്.

എങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകുവാ…?

ഇത്തിരി ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെയാണ് ചോദിച്ചത് .എന്നാൽ അത് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ പിന്നെ പറയാം എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ തള്ളി പിടിച്ച് അവള് വണ്ടിയിൽ കയറ്റി.

അധികം ആളുകൾ ഒന്നും ആ KSRTC യിൽ ഇല്ല.
ഉള്ളവർ തന്നെ ഡാമിന്റെ ചരുവിലെ ആദ്യ സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി പോവാറാണ് പതിവ് പിന്നെ കാലിയായ വണ്ടി അരണമല ചുറ്റി മുകളിലേക്ക് ഏന്തി വലിഞ്ഞ് കയറി പോവും .ചുമ്മാതെ ഡീസൽ കത്തിക്കാൻ വേണ്ടി ഒരു പോക്ക്. ഒരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു സർക്കാർ തമാശ .

രണ്ട് നീലമുടി. ….

ഓരോന്നോർത്തിരുന്നപ്പോൾ തൊട്ടടുത്തു നിന്നും ടിക്കറ്റ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ അടപടലം ഞെട്ടിപ്പോയി. നീലമുടിയോ കർത്താവെ ഇവളിത് എന്ത് ഭാവിച്ചാണ് ഈ ബസിന്റെ അവസാന സ്റ്റോപ്പാണ് നീലമുടി .പതിനാറ് ഹെയർ പിൻ വളവുകൾ ചുറ്റി അരണ മലയുടെ നെറുകന്തലയിലേക്ക് പോവാനുള്ള ടിക്കറ്റാണ് പെണ്ണ് യാതൊരു ബോധവും ഇല്ലാതെ എടുത്തിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതൊന്നു മായിരുന്നില്ല കാണാൻ പോവുന്നത് എന്റെ ഞെട്ടൽ ആരംഭിച്ചു തുടങ്ങിയതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

എനിക്ക് കപ്പതിന്നാൻ തോന്നുന്നു. …

അതു കേട്ട് ഞാൻ ദയനീയമായി അവളെ ഒന്നു നോക്കി. ഇവളല്ലെ ഇപ്പോ മീനും വാങ്ങി വീട്ടിൽ പോയത് . അന്നേരം ആയി കൂടായിരുന്നോ കപ്പ തീറ്റി .ആലോചിച്ച് മുഴുമിക്കേണ്ടി വന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും സാമാന്യ വിചാരം തെറ്റിച്ച ഒന്നാമത്തെ വരം പൂക്കളുടെ രാജകുമാരി ചോദിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു. വരം ഒന്ന് അതിങ്ങനെപോവുന്നു

“ തൊണ്ണത്താംകുന്ന് ഷാപ്പീന്ന് എനിക്ക് കപ്പതിന്നണം. അതും ഷാപ്പി പോയിരുന്ന് കൊടം പുളിയിട്ട വറ്റമീൻ കറി കൂട്ടി ഇത്തിരി കള്ള് മോന്തിക്കോണ്ട് വേണം ” .

അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഓൾക്ക് ഏതൊക്കെയൊ സിനിമകളിലെ ഉർവ്വശിയുടെ മുഖം.

“നിങ്ങള് വേണെ കള്ള് കുടിച്ചൊ ,ഇല്ലെങ്കി വേണ്ട, എന്തായാലും എനിക്ക് ഷാപ്പിലെ കപ്പ വേണം കൂടെ കള്ളും.” അവൾ കൈ രണ്ടും ഒരു വല്ലാത്ത രീതിയിൽ കമഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് എന്നെനോക്കാതെ പറഞ്ഞു.

ബസിൽ ആരാണ്ടൊക്കെയൊ അതു കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അതു കണ്ട് ഞാൻ മുഖം താഴ്ത്തി .കർത്താവെ പരിചയക്കാര് വല്ലതും ആണോ. ? ആവല്ലെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു eപായി. കേട്ടപ്പോ എന്റെ കണ്ണിലാവട്ടെ ഇരുട്ടു കയറുന്നതു പോലെ ഒരു തോന്നലും. വല്ലാത്ത ഒരു ദിവസമായി പോയി .തന്നത്താനെ മനസ് നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രാക്ക് ഉള്ളിൽ കിടന്ന് തികട്ടുന്നു. ഷാപ്പിൽ കയറിയിട്ടി ല്ലെന്നും അവിടെ കപ്പയുണ്ടൊ എന്ന് അറിയില്ലെ ന്നുമൊക്കെ ഒരുണ്ണിക്കുട്ടൻ സ്റ്റൈലിൽ പറയണ മെന്നു ണ്ടായിരുന്നു എന്നാൽ രാവിലെ അവളുടെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ടതോർത്തപ്പോൾ ഒന്നിനും എന്റെ നാവു വഴങ്ങിയില്ല. തിരിച്ച് പുളിച്ച തെറി’ വന്നാലൊ. ഇത്രയും ആയ സ്ഥിതിക്ക് അത് വന്നേക്കാം . അതു കൊണ്ട് പിന്നെ ഒന്നും വരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി വന്നാൽ താങ്ങാനാവില്ല എന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് ഞാൻ ആ വാഹനം നിലക്കുവോളം വെളിയിലേക്ക് നോക്കി വെറുതെ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. അല്ലാതെ മറ്റുവഴി ഒന്നും അപ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നിയില്ല.

അരിഞ്ഞാണം പോലെയുള്ള വഴിയിൽ അരണമല ചുറ്റി കിടക്കുന്ന വളവുകൾ മുഴുവൻ വേച്ച് വേച്ച് കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ആ വയസ്സൻ ആന. അത് മുകളിൽ ചെന്നപ്പോൾ സമയം ഉച്ചകഴിഞ്ഞു .ആ നേരം വരെ വലിയ വായിൽ വർത്തമാനം പറയുന്ന റെബേക്കയുടെ ചിലപ്പ് മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ ചെവികൾ എപ്പോഴൊ ചൂട് തെക്കൻ കാറ്റ് നിറഞ്ഞ് അടഞ്ഞുപോയി. രണ്ടര മണിയായപ്പോൾ വണ്ടി തൊണ്ണത്താം കുന്ന് ഷാപ്പിന്റെ തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റോപ്പായ ഇലുമ്പി മേട്ട് കവലയിൽ നിർത്തി .

" ..ഇതു വരയെ ഉള്ളു ഈ സർവീസ് ഇനി അങ്ങോട്ട് ജീപ്പ് മാത്രം പോവുന്ന വഴിയാണ് അതോണ്ട് വണ്ടിയിൽ നിന്നും എറങ്ങണം.. "

ഞാൻ രാജകുമാരിയോടുള്ള അപേക്ഷ ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ആ ചിലപ്പ് ഒട്ടൊന്ന് ശ്രമിച്ചത്. സകലരും ആ വണ്ടിയിൽ നിന്നും വെളിയിലിറങ്ങി. കൂടെ ഞങ്ങളും .

എന്നാലും ന്റ കൊച്ചൂഞ്ഞെ ഇതെന്നാ തീറ്റിയാടാ ഉവ്വേ .?

താടിക്ക് കൈയ്യും കൊടുത്ത് വായും പൊളിച്ചത് നോക്കി നിന്ന കൊച്ചുകുഞ്ഞിനോട് ഷാപ്പ് മൊതലാളി മത്തായിച്ചൻ ഏതാണ്ട് സമാന അവസ്ഥയിൽ നിന്നോണ്ട്തന്നെ ചോദിച്ചു.കൊച്ച് കേൾക്കാനും മാത്രം പതുക്കയാണ് അങ്ങോരത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും റെബേക്ക യുടെ ആന ചെവി സംഗതി കേട്ടെന്നു വ്യക്തം. അത് കേട്ടതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല വെളുത്ത പ്ലേറ്റിലെ മഞ്ഞ നിറമുള്ള കപ്പ വേവിച്ചത് ഷാപ്പിലെ കുടം പുളിയിട്ട വറ്റമീൻ കറി വീണ് ഒരു പ്രാവിശ്യം കൂടി ചുവന്നു തുടുത്തു. തൊട്ടടുത്ത് അടിത്തട്ട് പറ്റിയ കള്ള് വെളുത്ത നിറത്തിൽ കുപ്പിച്ചുവടിൽ എതാണ്ട് കാൽ ഭാഗത്തോളം വട്ടം ചുറ്റി കെട്ടികിടക്കുന്നു. അതും കൂടി അകത്താക്കി അവൾ തല ആട്ടുംകുട്ടി ഇളക്കുന്നതു പോലെ ഒന്നിളക്കി .അന്നേരം താടിക്ക് കൈയ്യും കൊടുത്തു നിന്ന കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റേതുൾപ്പടെ മേശക്ക് കൈ കൊടുത്ത് ആ അസുലഭ നിമിഷം ധന്യമാക്കുവാൻ തൊണ്ണാത്താം കുന്ന് ഷാപ്പിൽ എത്തിച്ചേരുവാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച സകല എണ്ണത്തിന്റെയും വായ പൊളിഞ്ഞുതന്നെ യിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത് മരച്ച് മഞ്ഞായ ഞാനും.

മകാളെ കഴിഞ്ഞില്ലെ... പോവണ്ടെ…? .ഞാൻ പതിയെ ചോദിച്ചു .

അവളത് കേട്ടോ ആ ആർക്കറിയാം. എന്തായാലും കക്ഷി വെളിയിലിറങ്ങി .പിന്നെ ഷാപ്പിന്റെ മുന്നിലെ ഒരു കറുത്ത ജാറിൽ വച്ചിരുന്ന വെള്ളമെടുത്ത് മുഖവും കൈയ്യും കഴുകി എന്നെ തരിമ്പും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരൊറ്റ നടപ്പ് .എന്നാൽ അവളെ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ കാശും കൊടുത്ത് അവളുടെ പിന്നാലെ തന്നെ ഓടി. നോക്കുമ്പോൾ ജീപ്പ് മാത്രം പോവുന്ന ചെറിയ കൽപാതയിൽ കൂടി രണ്ടു കുപ്പി കള്ളും വയറിലിട്ട് നീലമുടിക്ക് നെറുകന്തലയിലേക്ക് വച്ച് പിടിക്കുകയാണാ വിത്ത്.

ഡീ അവിടെ നിന്നെ ….. ഞാൻ പിറകെ ചെന്നെങ്കിലും ഒന്നും കേൾക്കാതെ അവൾ മുകളിലേക്ക് പോയി.

ഇനി നീല മുടി. അതിനെ കുറിച്ച് പറയാം .അതു പറഞ്ഞാൽ മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെ മൂന്നര സെന്റ് ഭൂമിയാണ് ഈ മലയുടെ ഏറ്റവും ഉയരമുള്ള ഭാഗമായ നീലമുടി .നീലമുടിയെന്നാൽ ശിവന്റെ നീലമുടി .അതുകൊണ്ട് ഉറപ്പായും ഒരു ശിവക്ഷേത്രം അവിടെയുണ്ട് എന്നു മനസ്സിലായല്ലൊ .എന്നാ അതു മാത്രമല്ല ഉള്ളത് കുറേ കഴിഞ്ഞ് ഈ നാട്ടിൽ ശിവനെ ആരാധിച്ചു രസം പോയ ചിലർ ശിവനേ പോലെ നീണ്ട മുടിയുണ്ടായിരുന്ന യേശു കൃസ്തുവിനെ ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അമ്പലത്തിനപ്പുറത്ത് ആര സെന്റ് ഭൂമിയിൽ ജറുസലേം കാരനായ കർത്താവിനെ അവർ കുരിശിൽ തറച്ചു വച്ചു. ചുമ്മാ ഒരു രസത്തിന് .ആർക്കും അതിൽ അന്നൊരു പരാതിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . അതിൽ പിന്നെ ഇന്നുവരെ ഈ രണ്ടു മുടി നീണ്ട ദൈവങ്ങളും ഒത്തൊരുമയോടെ നീലമുടിയിൽ താമസിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. അതാണ് മത സൗഹാർദ്ദം എന്നു കവി ഉദ്ദേശിച്ചത്.

എത്ര മണിയായി. ?

ഇടക്ക് കിതച്ചു കൊണ്ട് റബേക്ക തിരിഞ്ഞു നിന്നു. എളിയിൽ കൈ കൊടുത്തുള്ള രാജകുമാരിയുടെ നിൽപ്പ് കണ്ട് സത്യത്തിൽ എന്റെ ഉള്ളിന്റയുള്ളിൽ ഒരു ചിരി പൊട്ടിയിരുന്നു .എന്നാൽ ഞാനത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.

സമയം മൂന്നരയായി .മതി നടപ്പ് വാ തിരിച്ചു പോവാം .വീണ്ടും എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി.

പറ്റില്ല എനിക്ക് സൂര്യാസ്തമനം കാണണം.

ങ്ങഹേ എന്തോന്ന് അതൊന്നും പറ്റില്ല
അതിന് ഇനിയും എത്ര നേരമുണ്ട്
പറ്റത്തില്ല നമുക്ക് പോവാം .ഞാൻ ബഹളം വച്ചു.

“ ...പറ്റിയെ ഒക്കത്തൊള്ളു എനിക്കു കാണണം മുകളിൽ അമ്പലത്തിനും കുരിശിനും
നടുവിലിരുന്ന് എനിക്കത് മതിയാവോളം കാണണം. അങ്ങ് പോയെ പറ്റു.
വരം രണ്ട്.."

അവൾ വലത് കൈയ്യുടെ രണ്ടു വിരൽ ഉയർത്തി കാട്ടി.

ഇത്തവണ ആ ശബ്ദം വല്ലാതെ തണുത്തിരുന്നു അതിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ശാഠ്യവും കാമുകിയുടെ മോഹവും നിറഞ്ഞിരുന്നു .ഞാനവളെ തന്നെ നോക്കി.വല്ലാത്ത സ്വഭാവമാണ് ഈ പെണ്ണിന്റേത് മുമ്പ് പലപ്പോഴും അതെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. ചെറിയ ചിരി വന്നപ്പോൾ അതടക്കി അവളുടെ പിന്നാലെ ഞാനും മുകളിലേക്ക് നടന്നു.

ഒരു മണിക്കൂറ് കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങൾ മുകളിലെത്തി. പക്ഷെ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ ഇനിയുമുണ്ട് മണിക്കൂറുകൾ ബാക്കി. ഈ കുന്ന് പണ്ടൊരു കാടായിരുന്നു .പിന്നീട് പലരും ഇവിടേക്ക് കയറി വന്നു . വന്നവർ വന്നവർ ഇവിടം വെട്ടിതെളിച്ച് നല്ല കൃഷിയിടങ്ങളാക്കിമാറ്റി. കാലം കുറേ കഴിഞ്ഞ് അങ്ങനെ ചെയ്തവർ പലരും കൃഷി നഷ്ടമായപ്പോൾ താഴെ ഇറങ്ങി പോയി. ഒടുവിൽ അവർ ബാക്കി വച്ച ചാമ്പയും പേരയും ആഞ്ഞിലിയും മാത്രമാണ് ഇന്നീ ഭൂമിക്ക് സ്വന്തമായി ബാക്കിയുള്ളത്.

ഒരോ മരത്തിലും അവൾ ഊഴം വച്ച് കയറി.
അമ്പലത്തിനോട് ചേർന്ന മൂന്നു ചാമ്പ മരങ്ങൾ നിറയെ ചുവന്നു തുടുത്ത ചമ്പക്കായ്കൾ കണ്ടു കൊതി മൂത്താണ് പെണ്ണ് അള്ളി പിടിച്ച് ഓരോന്നിലും കയറിയത്. മരം കേറുന്ന പെണ്ണ് എന്നു കേട്ടിട്ടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പോ ഇതാ എന്റെ കണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വികൃതി പിടിച്ച കുരങ്ങിൻ കുഞ്ഞിനെ പോലെ ചാടിച്ചാടി ഇപ്പം ഒടിയുമെന്ന കണക്ക് നിൽക്കുന്ന ചെറുചാമ്പ മരങ്ങളിൽ ഓടി കയറി നടക്കുകയാണ് ഒരു പെണ്ണ്.

വേണൊ ..? ഇടക്ക് താഴെ നിൽക്കുന്ന എന്റെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നതു കൊണ്ടാണൊ ആവോ ഒരു ചോദ്യം താഴേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഞാൻ വേണ്ട എന്നു തലയാട്ടി. അങ്ങനെ കുറേ നേരം മുന്നോട്ടു പോയി.
ഒടുവിൽ സൂര്യൻ ഞങ്ങളെ തേടി ദൂരെ നമ്പ്യാം കുന്നിനു ചെരുവിലായി ഒരു വലിയ ചുവന്നവട്ടം
പോലെ വന്നു നിന്നു.

ദേ നിന്റെ ആള് പോണു ..

ഞാൻ കുരിശിന്റെ മുകളിലെ കർത്താവിനെ കുറേ നേരമായി അനങ്ങാതെ നോക്കി നിന്നിരുന്ന റബേക്കയോട് സൂര്യനെ ചൂണ്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

‘എന്തിയേ ..?
അതു കേട്ട് അവൾ ഓടി എന്റെ അടുത്തെത്തി

എന്റെ വലതു കൈയ്യിൽ അവളുടെ ഇടതു കൈ ചേർത്ത് റെബേക്ക ചുവന്ന സൂര്യനെ നോക്കി ഏറെ നേരം നിന്നു. ഇപ്പോൾ മലക്കും മലയിലെ ശിവന്റെ മുടിക്കും കുരിശിനും കുരിശിലെ കർത്താവിനുമെല്ലാം നല്ല ഇളം ചുവപ്പു നിറം മാത്രം .

തുടരും

Jyothilal