Showing posts with label Aghora. Show all posts
Showing posts with label Aghora. Show all posts

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 12


രചന : അജ്മല്‍ സികെ
അച്ഛന് വേണ്ടിയുള്ള മരുന്നരച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീദേവി. ഇപ്പോള്‍ ഏത് സമയവും മഹിതമ്പുരാന്‍ തന്നെയാണ് മനസ്സില്‍. മഹിക്ക് എന്തു പറ്റിക്കാണും എന്ന ആവലാതി അവളെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഹിക്ക് വന്ന മാറ്റവും മറ്റും അവള്‍ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാനേ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛനോട് ചോദിച്ചിട്ട് അച്ഛന്‍ ഒന്നും വിട്ടു പറയുന്നതുമില്ല. ജാലകവാതില്‍ ആരോ മുട്ടുന്നത് പോലെ അവള്‍ക്ക് തോന്നി. തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ ആരെയും കാണുന്നില്ല.
'എന്താ മോളെ ജാലകത്തിലൂടെ ആരെയാ നീ നോക്കുന്നേ?
അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
' ആരോ വാതിലിന് മുട്ടുന്നതായി തോന്നി. നോക്കുമ്പോള്‍ ആരെയും കാണുന്നില്ല, ചെലപ്പോള്‍ കാറ്റടിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കങ്ങനെ തോന്നിയതാവും'
അവള്‍ പറഞ്ഞു. രണ്ടു പേരും അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അന്നത്തെ ദിവസവും കഴിഞ്ഞു പോയി. പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തില്‍ അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറായി വാല്യക്കാരിയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീദേവി.
' ഇന്ന് വാല്യക്കാരി വരില്ലാട്ടോ.. അവള്‍ക്ക് ഇന്നലെ മുതല്‍ കടുത്ത പനിയാണെന്ന് തെക്കേലെ ശാന്ത വന്നു പറഞ്ഞിട്ട് പോയി'
കുങ്കന്‍ ശ്രീദേവി കൊച്ചിനോട് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്ക് ആകെ സങ്കടായി. കാര്യം എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവളുടെ ഏഷണിയും പരദൂഷണവും കേള്‍ക്കാതെ ശ്രീദേവിക്ക് ഉറക്കം വരില്ല എന്നതാണ് സത്യം. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവള്‍ അമ്പലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ദിവസവും കൃഷ്ണനെ പോയി തൊഴ്തില്ലെങ്കില്‍ എന്തോ ഒരു പ്രയാസമാണ് അവള്‍ക്ക്. അമ്പലം മുഴുക്കേ അവള്‍ക്ക് അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ അമ്മയുടെ കൈകളില്‍ തൂങ്ങി എത്ര തവണ ഈ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. വയല്‍ വരമ്പില്‍ നടന്നു പോകുമ്പോള്‍ വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സില്‍ മഹിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മുളച്ചു പൊന്തി. ദൂരെ നിന്ന് ആരോ നടന്നു വരുന്നത് അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഏതോ പുരുഷനാണ്. വാലു പോലെ വാല്യക്കാരി എപ്പോയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു ധൈര്യമായിരുന്നു. അവളുടെ വായാടിത്തത്തിന് മുമ്പില്‍ ഒരു പുരുഷ കേസരിക്കും പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനാവില്ല.. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു അന്യപുരുഷന്റെ മുമ്പിലേക്ക് തുണയില്ലാതെ പോകുന്നത്.
ആ രൂപം അടുത്തെത്താറായപ്പോഴാണ് അത് മഹിയാണെന്ന് അവള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്. മനസ്സ് ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അന്ന് കണ്ട രൂപമല്ലായിരുന്നു ഇപ്പോള്‍. മുടിയൊക്കെ കോതി മിനുക്കി സുന്ദരനായിട്ടുണ്ട്. പതിവ് നുണക്കുഴി പുഞ്ചിരി മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നര വീണതു പോലെ അന്ന് തോന്നിച്ചിരുന്ന താടിരോമങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നില്ല.
' ശ്രീദേവി കുട്ടി, എനിക്ക് അല്‍പം സംസാരിക്കണം'
മഹി അരികിലെത്തിയതും ശ്രീദേവിയോട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശിരസ്സ് നാണത്താല്‍ ഭൂമിയോളം താഴ്ന്ന് നിന്നു.
' ഇന്നലെ ശ്രീദേവി കൂട്ടിയെ കാണാന്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നു. ജാലകവാതിലിന് മുട്ടിയത് ഞാനായിരുന്നു'
മഹിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പേള്‍ അവള്‍ക്ക് പിന്നെയും ആശ്ചര്യമായി.
'എന്തിനാ തിരുമേനി അവിടെ വന്നത്... അതും ജാലകവാതിലില്‍ മുട്ടി കള്ളനെ പോലെ'
വിക്കി വിക്കി അവള്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. മഹി ഒന്നു നീട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു.
' കട്ടെടുക്കാന്‍ തന്നെ വന്നതാ.. ഈ ശ്രീദേവി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മനസ്സ്, എന്തോ... ഇപ്പോള്‍ തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖമാണ് മനസ്സിലെപ്പോഴും'
മഹിയുടെ വാക്കുകള്‍ മരുഭൂമിയിലെ മഴയെന്നോണം അവളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ കുളിരായ് പെയ്തു. മുത്തു മാല ചിതറും പോലെ പുഞ്ചിരിച്ച് അവള്‍ അവിടെ നിന്ന് ഓടി. മഹിയുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയ ഭാവത്തെ താങ്ങാനുള്ള കരുത്ത് അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറേ ദൂരം മുന്നോട്ട പോയി അവള്‍ മഹി തിരുമേനിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അദ്ദേഹത്തെ അവിടെയൊന്നും കാണുന്നില്ല. ഇനി ഒരു പക്ഷെ തന്നെ കളിപ്പിക്കാന്‍ നീണ്ട പുല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുകയാവും. ഇത്ര വേഗം തിരുമേനിക്ക് തന്നോട് പ്രണയം തോന്നാന്‍ എന്താവും കാര്യം അവള്‍ അമ്പല നടയിലേക്ക് കയറും മുമ്പ് ആലോചിച്ചു. കുറേ നേരം കണ്ണുകളടച്ച് കൃഷ്ണന് മുമ്പില്‍ നന്ദി ഏറ്റു പറഞ്ഞു അവളുടെ പ്രണയ മോഹം പൂവണിഞ്ഞതിന്. കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ നിറഞ്ഞത് അവളറിഞ്ഞില്ല.
'എന്താ കുട്ടിയിത്... നല്ലോരു ദിവസായിട്ട് കൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിലിരുന്ന് കരയുകയാണോ....'
അവള്‍ കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കി. അച്ഛനാണ്. അച്ഛനും ഈയിടെയായി ഈശ്വര ഭക്തി കൂടുതലാണ്. വൈദ്യസേവനം കഴിഞ്ഞാല്‍ മുഴുവന്‍ സമയവും അമ്പലകാര്യങ്ങളിലാണ് അച്ഛനിപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധ.
'ഒന്നൂല്ലാ അച്ഛാ, എനിക്ക് അമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.. അതാ അറിയാതെ കരച്ചില്‍ വന്നത്'
അവള്‍ കള്ളം പറഞ്ഞ് തടിയൂരി... വൈദ്യര്‍ക്ക് അതത്ര വിശ്വാസമായില്ല. കാരണം അമ്പലത്തിലേക്ക് പതിവ് സ്ഥായീ ഭാവം വിട്ട് തുള്ളിച്ചാടി വരുന്ന അവളെ അയാള്‍ ദൂരെ നിന്നെ കണ്ടിരുന്നു. സങ്കടം വന്നാലും അവള്‍ കരയാതെ പിടിച്ച് നില്‍ക്കാറുണ്ട്.. പക്ഷെ അമിത സന്തോഷം അവളെ കരയിപ്പിക്കും. അത് വൈദ്യര്‍ക്ക് അറിവുള്ള കാര്യമാണ്. എന്തോ ഒരു പന്തികേട് വൈദ്യര്‍ക്ക് മണത്തു. എങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അയാൾ മകളുടെ അരികില്‍ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.
അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് വഴി നീളെ മഹിയെ പരതി. ഏത് നിമിഷവും ശ്രീദേവി കുട്ടീയെന്ന വിളി അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ അതുണ്ടായില്ല. നിരാശയോടെ അവള്‍ പടിപ്പുര കടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മഹിയുടെ നുണക്കുഴി ചിരിയും പ്രണയനിര്‍ഭരമായ നോട്ടവുമൊക്കെ അയവിറക്കി അവളന്ന് പകല്‍ മുഴുവന്‍ കഴിച്ചു കൂട്ടി. രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും നേരം വീണ്ടും അവള്‍ക്ക് ജാലകവാതില്‍ക്കല്‍ ആരോ മുട്ടുന്നതായി തോന്നി.
ഇത്തവണ അവള്‍ക്ക് ആരും പറയാതെ തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു. അത് മഹിയാണെന്ന് . ഉയരുന്ന നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവള്‍ ജാലക വാതില്‍ തുറന്ന് നോക്കി. ആരെയും കാണുന്നില്ല. ഇനി ചിലപ്പോള്‍ മഹിയെ കുറിച്ച് തന്നെ ചിന്തിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് തനിക്ക് തോന്നിയതാവുമോ....
'ശ്രീദേവി കൂട്ടി ഇത് ഞാനാ നിന്റെ മഹി....'
കതകടക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ അവള്‍ ഞെട്ടലോടെ പ്രണയാതുരമായ മഹിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടു. ഇരുട്ടിന്റെ മറയത്ത് നിന്ന് അവന്‍ അവളുടെ മുമ്പിലേക്ക് കയറി നിന്നു. പുറത്ത് വീശുന്ന ചെറിയ കാറ്റിന്റെ ഓളങ്ങളില്‍ അവന്റെ മുടിയിഴകള്‍ പാറി പറന്ന് ഒരു ഗന്ധര്‍വനെ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു അവള്‍ക്ക്. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും ഉരിയാടാനാവാതെ മതി മറന്ന് ആ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ച് അവള്‍ നിന്ന് പോയി. ഈ ജാലകവാതിലിന്റെ തടസ്സം ഇടയിലില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ താന്‍ തിരുമേനിയുടെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് പടര്‍ന്നു കയറിയേനെ... അവള്‍ക്ക് നില തെറ്റുന്നത് പോലെ തോന്നി.
ശ്രീദേവി തമ്പുരാട്ടി രാവിലെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതിന് മറുപടി ഒന്നും തന്നില്ല.... എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലായെന്നുണ്ടോ... ഉണ്ടെങ്കില്‍ മടികൂടാതെ പറഞ്ഞോളു.... വിരോധമില്ല്യാ..
ജാള്യതയോടെ അതിലേറെ നാണത്തോടെ അവള്‍ അവനില്‍ നിന്ന് നോട്ടം പറിച്ചെടുത്ത് തലകുനിച്ചു. അവന്റെ ശബദം തന്റെ ഹൃദയത്തോളം ആഴ്ന്നിറങ്ങന്നതു പോലെ അവള്‍ക്ക് തോന്നി. മറുപടി പറയാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ അവളുഴറി.
' ഇപ്പോള്‍ പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കില്‍ വേണ്ട, രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞിട്ട്.... മനക്ക് പിറകിലെ കുളക്കരയിലേക്ക് വരൂ.. നമുക്ക് ആരുടേയും ശല്ല്യമില്ലാതെ സംസാരിക്കാം'
മഹി അവളോടായ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
' എന്താ കുട്ടി ഇന്നും നിനക്ക് ആ ജാലകപ്പടിയില്‍ ?.... അവിടെ ആരെയാ നീ തിരയുന്നത്'
അച്ഛന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് അവള്‍ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അച്ഛന്‍ മഹിയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുമോ... അവള്‍ക്ക് ആകെ പരിഭ്രമമമായി... ജാലകത്തിന് വെളിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ മഹിയെ അവിടെയെവിടെയും കാണുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ, അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി മറഞ്ഞു കാണും.
' അത് അച്ഛാ... നിലാവത്ത് ഈ അമ്പിളിയെ കണ്ടോണ്ടിരിക്കാന്‍ നല്ല ചേല്...അതാ..'
' പ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അര്‍ദ്ധരാത്രി നിലാവ് കണ്ടിരിക്കുന്നത് അത്ര ശരിയല്ല.... നീയാ ജാലകമങ്ങ് അടച്ചേക്ക്'
വൈദ്യര്‍ ആജ്ഞാ സ്വരത്തില്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ജാലകവാതിലടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആ ഇരുട്ടില്‍ അവള്‍ ഒന്നു കൂടെ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് പരതി തന്റെ പ്രിയതമനെ.. പക്ഷെ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
എല്ലാവരും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നിട്ടും ശ്രീദേവിയെ മാത്രം ഉറക്കം കടാക്ഷിച്ചില്ല. മഹിയുടെ രൂപവും വാക്കുമായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍. എന്തിനാവും തിരുമേനി കുളക്കരയിലേക്ക് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞത്. ഒരു പക്ഷെ മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാനാവും. ആദ്യമായിട്ടാണ് മനസ്സ് ഇത്രയും കലുങ്കിശതമാവുന്നത്. മഹി തിരുമേനി പറഞ്ഞത് പോലെ കുളക്കരയിലേക്ക് പോകുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവള്‍ക്ക് തോന്നി. എന്തു തന്നെയായാലും വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ഇതൊന്നും ശരിയല്ല. പക്ഷെ താന്‍ പോയില്ലെങ്കില്‍ തിരുമേനിക്ക് തന്നോട് മുഷിച്ചിലുണ്ടാവില്ലേ... അങ്ങനെ പലതും ആലോചിച്ച് അവള്‍ അറിയാതെ മയങ്ങി പോയി.
രാത്രിയുടെ ഏഴാം യാമത്തില്‍ അവളറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഉറക്ക് ഞെട്ടി. തിരുമേനിയുടെ വാക്കുകള്‍ വേദവാക്യമെന്നോണം അവളുടെ കാതുകളില്‍ അലയടിച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ മഹിയോടുള്ള പ്രണയം മഹാ സാഗരം പോല്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. യാന്ത്രികമായി അവള്‍ കിടപ്പിടം വിട്ടെഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു. നിലാവും ചന്ദ്രനും മറഞ്ഞ ഘനാദ്ധകാരത്തില്‍ ഊളിയിട്ട് കുളക്കര ലക്ഷ്യമാക്കി അവള്‍ നിങ്ങി. വെള്ളാരം കല്ല് പോല്‍ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായ് കുളക്കരയില്‍ കളം വരച്ച് ഇടം കൈയ്യില്‍ ശംഖ് കോര്‍ത്ത് പിടിച്ച് പൈശാചിക ഭാവത്തോടെ മഹി അവളുടെ വരവിനായ് കാത്തിരുന്നു.
തുടരും
അഘോര

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 11


രചന : അജ്മല്‍ സികെ
കണ്ണുകള്‍ രണ്ടും അടച്ച് കസേരയില്‍ പിറകിലോട്ട് തല ചായ്ച്ച് ശാന്തമായി വിശ്രമിക്കുന്ന ആ വൃദ്ധന്റെ കാലുകള്‍ തൊട്ട് വന്ദിച്ച് വളരെ ഭവ്യതയോടെ രാഘവന്‍ മാറി നിന്നു. പൂര്‍ണ്ണമായും അദ്ദേഹത്തെ നര കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. ആരോഗ്യദൃഡഗാത്രനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തെ വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതകള്‍ പിടിമുറുക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.
'രാഘവന്‍ വന്ന കാലില്‍ നില്‍ക്കാതെ ഈ ഇറയത്തോട് കയറി ഇരിക്ക്'
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ശബ്ദിച്ചു. ഒന്നു കാണുക പോലും ചെയ്യാതെ മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആളെ തിരുമേനി എങ്ങനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്ന് അവര്‍ക്ക് രണ്ട് പേര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല. പെട്ടെന്നുണ്ടായ വല്ല്യ തിരുമേനിയുടെ തിരോധാനം തൊട്ട് മഹിയുമൊത്തുള്ള യാത്രയും അനുബന്ധ സംഭവങ്ങളുമുള്‍പ്പെടെ ഒരുപാട് സംശയങ്ങള്‍ രാഘവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നും തിരുമേനിയോടാരായാനുള്ള ധൈര്യം രാഘവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
' ചിരുതക്ക് പതിനഞ്ച് തികയാറായല്ലേ... അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയാണ്... ഓളെ നല്ലോണം നോക്കണം'
തിരുമേനി കണ്ണുകള്‍ തുറക്കാതെ തന്നെ രാഘവനോടാവശ്യപ്പെട്ടു.
' ചിരുത സുഖായിട്ടിരിക്കുന്നു... പക്ഷെ നമ്മുടെ മഹിക്കുഞ്ഞ് അപകടത്തിലാണ് അങ്ങുന്നേ........ '
രാഘവന്‍ പറഞ്ഞ് മുഴുമിക്കും മുമ്പേ കൈയ്യുയര്‍ത്തി തിരുമേനി അവനെ തടഞ്ഞു.
' അറിയാം.. നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാന്‍ ഞാനാണ് ജീവനെ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ചത്.. നിനക്ക് പകരം മറ്റാര് മഹിക്ക് കൂട്ടിന് വന്നിരുന്നെങ്കിലും അവിടെ ചത്തു മലച്ച് കിടന്നേനെ'
തിരുമേനിയുടെ വാക്കുകള്‍ അവന്‍ ഞെട്ടലോടെ കേട്ടു.
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മരണത്തിന്റെ പിടിയില്‍ നിന്നാണ് രക്ഷപ്പെട്ടു വന്നതെന്നോ?
രാഘവന് ഉള്ള് പിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
' അതെ, മുമ്പ് അവിടെ രാത്രി സമയങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെട്ടവരാരും ജീവനോടെ അവിടം വിട്ട് പോയിട്ടില്ല'
തിരുമേനി തുടര്‍ന്നു.
' രാഘവന്‍ ചേട്ടാ.... കൂട്ടി കൊണ്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ജീവനോടെയുണ്ടാകുമെന്ന് സ്വപ്‌നത്തില്‍ പോലും ഞാന്‍ കുരുതിയിരുന്നില്ല'
ജീവന്‍ തിരുമേനിയുടെ വാക്കുകള്‍ക്കൊപ്പം കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.
' പിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ മരണത്തെ അതിജയിച്ചു. എന്നെ രക്ഷിച്ചത് അങ്ങയുടെ മന്ത്ര സിദ്ധികളാണോ?
രാഘവന് സംശയം അവസാനിച്ചില്ല.
' നിന്നെ രക്ഷിച്ചത് നീ തന്നെയാണ് രാഘവാ.... നമുക്ക് രണ്ട് പേര്‍ക്കും മാത്രം അറിയാവുന്ന നിന്റെ രഹസ്യം, അതാണ് നിന്നെ രക്ഷിച്ചത്.... '
തിരുമേനി നെടുവീര്‍പ്പോടെ പറഞ്ഞു. എന്താണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപമെന്ന് താന്‍ കരുതിയിരുന്നതോ... അത് തന്നെ പ്രാണനെ വലിയ അപകടത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന തിരുമേനി കസേര വിട്ടെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. പിന്നെ രാഘവന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. തിരുമേനിയുടെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ട് അയാള്‍ ഭയന്നു പോയി. കണ്ണുകള്‍ കുഴികളിലേക്ക് ആണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണ മണിക്ക് പകരം വെള്ള പ്രതലത്തില്‍ എന്തോ കണ്ണില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടിയിണ്ടുണ്ട്.
' എന്താ തിരുമേനി ഇതൊക്കെ? അങ്ങയുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഇതെന്തു പറ്റി?
രാഘവന്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ചോദ്യം കേട്ട് അദ്ദേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി പറഞ്ഞു.
'എന്റെ പുറം കാഴ്ച്ചകള്‍ അവന്‍ കവര്‍ന്നെടുത്തു.... അവിടെ ഇപ്പോള്‍ ഇരുട്ടാണ്...'
സൂര്യ തേജസ് പോലെ തിളങ്ങി നിന്നിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളെ ഇരുട്ടു ബാധിച്ചുവെന്നത് രാഘവന് വിശ്വസിക്കാനായതേയില്ല.
' അങ്ങെന്താണ് പറയുന്നത് അങ്ങയെ അന്ധനാക്കി മാറ്റാന്‍ മാത്രം ശക്തി ഈ ലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കാണുള്ളത്'
രാഘവന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നു.
' പുറത്ത് നിന്ന് ആര്‍ക്കും അതിനാകില്ലെന്ന് നിഴലു പോലെ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രാഘവന് അറിയില്ലേ...'
' അപ്പോള്‍ അങ്ങ് പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഇളയതിരുമേനിയെകുറിച്ചാണോ....'
രാഘവന്‍ സംശയത്തോട് കൂടി ചോദിച്ചു.
' അതെ, ചിത്ര മംഗലത്തെ ഇളയ തിരുമേനി, എന്റെ അനുജന്‍ പ്രതാപ വര്‍മ്മ... അവന്‍ എന്റെ കുലത്തിന് തന്നെ അന്തകനാകുമെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ മറ്റു വഴിയൊന്നും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല....'
ഗദ്ഗദത്തോടെ തിരുമേനി ഉരുവിട്ടു. കണ്ണുകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലല്ലായിരുന്നു തിരുമേനിക്ക് വിഷമം... പ്രതാപവര്‍മ്മന്‍ തന്റെ കൈകളാല്‍ അവസാനിച്ചതിലായിരുന്നു.
ഒന്നും കൃത്യമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും പിന്നെയും തിരുമേനിയെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ രാഘവന്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല. പിറകിലേക്ക് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ തിരുമേനിയുടെ പാദങ്ങള്‍ കസേരയില്‍ തടഞ്ഞ് വീഴാനാഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്ക് ജീവന്‍ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി അദ്ദേഹത്തെ കൈകളാല്‍ താങ്ങി. പിന്നെ പതിയെ അദ്ദേഹത്തേയും കൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് നടന്നു.
രാഘവന്‍ ഇറയത്ത് പലതും ആലോചിച്ച് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഇരുന്നു. അല്‍പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു പത്രം നിറയെ കഞ്ഞിയുമായി ജീവന്‍ രാഘവനരികിലെത്തി.
' ഇന്നലെ മുതല്‍ ഒന്നും കാര്യമായിട്ട് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ലല്ലോ അല്ലെ? തല്‍ക്കാലം ഇത് കഴിക്കു..... വിശപ്പും ക്ഷീണവും അങ്ങ് മാറട്ടെ... നമുക്ക് നീണ്ട യാത്ര ബാക്കി കിടക്കുന്നു'
ജീവന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് അയാളമ്പരന്നു. ഇനിയും യാത്രയോ... ഇനിയെങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര.. എന്തോ ഇപ്പോള്‍ യാത്രയെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നതേ ഭയമാണ് രാഘവന്.
'ഭയക്കേണ്ട ആ കൊടുംങ്കാട്ടിലേക്കല്ല യാത്ര.... നമ്മള്‍ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്.... തിരുമേനിക്ക് ചിത്രമംഗലത്ത് തിരിച്ചെത്താനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു'
ജീവന്‍ രാഘവന്റെ മാനസികസംഘര്‍ഷം വായിച്ചെടുത്തെന്നോണം പറഞ്ഞു.
അപ്പോള്‍ മഹിക്കുഞ്ഞിനെ ആ കൊടുംങ്കാട്ടില്‍ തനിച്ചാക്കി പോവുകയാണോ നമ്മള്‍?
രാഘവന്‍ തന്റെ സംശയം മറച്ച് പിടിച്ചില്ല.
' വരേണ്ടവര്‍ വരേണ്ട സമയത്തെത്തുമെന്ന്് പറഞ്ഞു തിരമേനി. കൂടുതലൊന്നും എനിക്കുമറിഞ്ഞ് കൂടാ'
പിന്നെയും സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കാന്‍ മുതിര്‍ന്ന രാഘവനെ തടഞ്ഞ് കൊണ്ട് ജീവന്‍ പറഞ്ഞു.
' സംശയങ്ങള്‍ നമുക്ക് പിന്നീട് തീര്‍ക്കാം... ആദ്യം ഈ കഞ്ഞി കുടിച്ച് വിശപ്പ് മാറ്റു, ശേഷം അകത്ത് പോയി കുറച്ച് നേരം വിശ്രമിച്ചോളു.... വൈകീട് നമുക്ക് ഇവിടെ വിട്ടിറങ്ങണം'
ജീവന്‍ അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. രാഘവന് വിശപ്പ് അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒറ്റയിരുപ്പിന്.. അയാള്‍ ആ കഞ്ഞി മുഴുവന്‍ കുടിച്ച് തീര്‍ത്തു.
വിശപ്പടങ്ങിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും ആലോചനകളില്‍ മുഴുകി ഇറയത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഉടക്കി നിന്നത്. നിത്യ ബ്രഹ്മചാരി ആയ തിരുമേനി എങ്ങനെ ഈ ബാലന്റെ മുത്തശ്ശനായി. ഇനിയിപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം മറ്റാരും കാണാതെ ഇവിടെ സംബന്ധമോ മറ്റോ ആരംഭിച്ചതായിരിക്കുമോ.... അതു കൊണ്ടാവുമോ അദ്ദേഹം തീര്‍ത്ഥയാത്രയെന്നു പറഞ്ഞ് നാടു വിട്ടത്. ചിന്തകള്‍ കാടു കയറാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കലശലായ മൂത്ര ശങ്ക പിടികൂടിയപ്പോള്‍ ശുചിമുറി എവിടെയാവുമെന്നായി അടുത്ത ചിന്ത. വീടിന് പിറകിലെവിടെയെങ്കിലുമാവുമെന്ന്് കരുതി അങ്ങോട്ട് പോയപ്പോയാണ് കുറച്ച് ദൂരെയായി വലിയ ഒരു എട്ടുകെട്ട് മാളിക കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിലെ വലിയ തറവാടാണെന്ന് രാഘവന് മനസ്സിലായി. പക്ഷെ ആള്‍പെരുമാറ്റമില്ലാതെന്ന പോലെ ചുറ്റിലും കാട് പിടിച്ച് കിടക്കുന്നു. ചുമരുകളും ഓടുമൊക്കെ പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച് ആകെ പരുവമായിട്ടുണ്ട്. എന്തോ ഉള്‍പ്രേരണയില്‍ രാഘവന്‍ ആ എട്ടുകെട്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ആ മാളികയുടെ എടുപ്പും സൗന്ദര്യവും അവനെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു.
എട്ടുകെട്ടടുക്കും തോറും കാലിനടിയിലെ മണ്ണ് നേര്‍ത്തു വരുന്നതായും കലുകള്‍ മണ്ണിനടിയിലേക്ക് ആണ്ടു പോകുന്നതായും അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. ഒട്ടും നിനച്ചിരിക്കാത്ത നേരത്ത് അയാള്‍ അരക്കൊപ്പം ചതുപ്പിലേക്ക് ആണ്ടു പോയി. പിടി വള്ളിക്കായി ചുറ്റിലും അയാള്‍ പരതി. ഒടുക്കം നിവൃത്തിയില്ലാതെ അയാള്‍ ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു. കഴുത്തോളം ചതുപ്പിലേക്ക് പൂണ്ടു പോയപ്പോള്‍ ശ്വാസം മുട്ടുന്നതായി അവന് തോന്നി. ശബ്ദം പുറത്ത് വരാതെ, കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ച് അവന്‍ വികൃതമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിച്ചു. മരണം കൈയ്യകലത്ത് എത്തി നില്‍ക്കുന്നതായി അവന് മനസ്സിലായി. കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ച് കാലന്റെ വരവിനായി അവന്‍ കാത്തിരുന്നു. പതിയെ ശിരസ്സുള്‍പ്പെടെ ചതുപ്പിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോയി.... കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇരുട്ട് ഇരച്ചു കയറി.
തുടരും
അഘോര

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 10



രചന : അജ്മല്‍ സികെ
.....................................
'നിന്റെ ശരീരമിപ്പോള്‍ ഭാരങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുക്തമാണ്. ധൈര്യമായ് നദിയുടെ മുകളിലൂടെ നടന്നു മറുകര പിടിക്കു'
ആരോ മഹിയോട് അശരിരിയെന്നോണം പറഞ്ഞു. ജലോപരിതത്തിലോടെ നടക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ അവന്റെ കാലുകള്‍ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആണ്ടു പോയി. തിരികെ കരക്കു കയറി അവന്‍ ഇനിയെന്തെന്ന ഭാവേന നിന്നു. വീണ്ടും അവനെ ആ ശബ്ദം തേടിവന്നു.
'ശരീരം മാത്രമേ ഭാരങ്ങളെ അതിജയിച്ചുള്ളു നിന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും സംശയങ്ങളുടെ പിടിയിലാണ്.. സംശയങ്ങളെ മാറ്റി വെച്ച് മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കൂ...'
ഓം ഹ്രീം സുഫുര പ്രസ്ഫുര
ഘോരരതതരതനൂരൂപ
ചടപ്രചട കഹവമ
രക്താകാരംബരോ
ബന്ധഖാദയ ഹിപ്രവരഘതിതഗാ
ഹും ഫട്
ആരോ ചൊല്ലിത്തരും പോലെ അവനാ മന്ത്രം ആവര്‍ത്തിച്ചുരുവിടാന്‍ തുടങ്ങി.... അലകടല്‍ പോലെ നിന്നിരുന്ന മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നതും ഇരുള്‍നിറയുന്നതും അവനറിഞ്ഞു.. പതിയെ അവന്‍ കാലടികള്‍ ഇളകി മറിയുന്ന അരുവിയലേക്ക് കയറ്റി വെച്ചു. താഴ്ന്ന് പോവാതെ ജലോപരിതലത്തില്‍ അവന്‍ കയറി നിന്നു. മുതലകള്‍ അവനു പിറകെ അരുവിയിലേക്കിറങ്ങി അവന് അകമ്പടി സേവിച്ചു. അരുവിയില്‍ ഒഴുകിയെന്ന പോലെ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവന്‍ മറുകരയിലെത്തി. തുരുത്തിലേക്ക് അവന്‍ കാലെടുത്തു വെച്ചു... കാലടിക്കിടയില്‍ എന്തോ ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്ന തരിപ്പണമാവുന്നതും... കാലുകളിലേക്ക് നനവ് പടരുന്നതും അവനറിഞ്ഞു. മാറി നിന്ന് അവനതിലേക്ക് തുറിച്ച് നോക്കി. ഒരു തലയോട്ടി. അവന്‍ കാലെടുത്ത് വെച്ചത് അതിലേക്കായിരുന്നു... അത് പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ് രക്തം ഒഴുകിയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.
അത് മാത്രമായിരുന്നില്ല. ആ തുരുത്ത് മുഴുവന്‍ തലയോട്ടികളാലും അസ്്ഥികളാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ നരഭോജികളാവും ഇവിടെ വസിക്കുന്നത് അവന് തോന്നി. അവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണമാവാനാകുമോ ഞാനിവിടെയെത്തിയത്......അവന്‍ ഭയപ്പാടോടെ ചിന്തിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അവന്‍ കണ്ടു. തുരുത്തിന്റെ മദ്ധ്യ ഭാഗത്തായി വള്ളികളാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട് ചോരക്കറ പുരണ്ട് കറുത്ത വലിയ ബലിക്കല്ല്......... അവിടെ വെച്ചായിരുന്നു എല്ലാം തുടങ്ങിയത് അവനോര്‍ത്തു. സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ കണ്ട നാഗങ്ങളെയും ആജാനുബാഹുവിനേയും അവന്‍ ചുറ്റിലും തിരഞ്ഞു.... ഇല്ല താന്‍ ഈ തുരുത്തില്‍ തനിച്ചാണ്..... കൂട്ടിന് ഈ ബലിക്കല്ലും കൂറേ അസ്ഥിപ്രഞ്ചരങ്ങളും മാത്രം...
അവന്‍ ബലിക്കല്ലിനരികിലേക്ക് സാവധാനം നടന്നു. ഏകദേശം അടുത്തെത്താറായപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നോ ഉച്ചത്തിലൊരു ശംഖ് നാദം അവിടെയൊന്നടങ്കം മുഴങ്ങി. ഒന്നിനു പിറകെ മറ്റൊന്നായി ശംഖ് നാദങ്ങള്‍ മുഴങ്ങിക്കോണ്ടിരുന്നു. അവന്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ നടത്തം നിര്‍ത്തി ചുറ്റിലും നോക്കി. സൂര്യവെളിച്ചം എവിടെയോ പോയ് മറഞ്ഞു.. ചുറ്റം അന്ധകാരം നിറഞ്ഞു. ശക്തമായ കാറ്റ് ആ തുരുത്തില്‍ വീശിയടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവന് ഓടി മാറാന്‍ സാധിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവന്റെ ചുറ്റിലുമുള്ള കരിയിലകള്‍ തീ പിടിച്ചു....
അഗ്നിയുടെ ചുവന്ന പ്രഭയില്‍ അവന്‍ മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ച്ച കണ്ടു. തുരുത്തിന്റെ നാനായിടങ്ങളില്‍ നിന്നും അസ്ഥിപ്രഞ്ചരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ.... ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പെണ്‍ കൊടികളെ. പൂര്‍ണ്ണ നഗ്നരായി അവര്‍ അവന് ചുറ്റിലും ഒത്തുകൂടി നൃത്തം വെച്ചു. ചുറ്റിലും തീ പടര്‍ന്നു പിടിക്കുന്നത് പോലും മറന്ന് അവനവരോട് ഉച്ചത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
' നിങ്ങളൊക്കെ ആരാണ് ബാലികമാരേ... നിങ്ങളെവിടെ നിന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റത്'
അയാളുടെ ചോദ്യം കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ അവര്‍ കൈകള്‍ കോര്‍ത്ത് നൃത്തം തുടര്‍ന്നു. അവനവന്റെ ചോദ്യം മൂന്നാവര്‍ത്തി തുടര്‍ന്നു. പെട്ടെന്ന് നൃത്തം അവസാനിപ്പിച്ച്... അവരവനോട് ആക്രോശിച്ചു.
' നിനക്ക് ഞങ്ങള്‍ ആരാണെന്നറിയണമല്ലേ..... ജീവനെടുക്കുമ്പോള്‍ ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്തിനിപ്പോള്‍ ചോദിക്കുന്നു....'
അവരുടെ ആക്രോശങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥം എന്തെന്ന് അവന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
' ജീവനെടുത്തെന്നോ എന്തു അസംഭവ്യമാണ് നിങ്ങളീ പറയുന്നത്... '
അവന്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവരോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
'നിന്റെ അഘോര സാഫല്യത്തിനായി നിഷ്ടൂരം ബലി നല്‍കപ്പെട്ട പാവം പെണ്‍ കൊടികളാണ് ഞങ്ങള്‍...... ചോരവാര്‍ന്ന് ഒടുക്കം ഈ അഗ്നിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ എറിയപ്പെടുകയായിരുന്നു...
അവനപ്പോഴാണ് ആ പെണ്‍കൊടികളുടെ മുഖങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഒരു പോലെയിരിക്കുന്നു. താന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ കാണാറുണ്ടായിരുന്ന പെണ്‍കൊടികള്‍ അല്ലേ ഇവര്‍ അവന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ആ പെണ്‍കൊടികള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ കരയാനാരംഭിച്ചു... കണ്ണുനീരിന് പകരം അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ചോരതുള്ളികള്‍ ഇറ്റി വീണു കൊണ്ടിരുന്നു... അവനും വിഷമം സഹിക്കാനായില്ല... അവനും തേങ്ങി പോയി... അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ചോരതുള്ളികള്‍ ധാരയായി ഒഴുകി.
അപ്പോഴേക്ക് വൃത്താകൃതിയില്‍ അഗ്നി അവനെ വലം വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാലുകളിലേക്ക് തീ ചൂട് പടര്‍ന്നു പിടിച്ചപ്പോള്‍ സഹിക്ക വയ്യാതെ അവന്‍ വയുവിലേക്കെടുത്ത് ചാടി..... തനിക്ക് ചുറ്റും വൃത്താകൃതിയില്‍ രൂപപ്പെട്ട അഗ്നിയെ മറികടക്കാന്‍ അവന്‍ സാധിച്ചില്ല... പക്ഷെ അവന്‍ ചാടികൊണ്ടേയിരുന്നു... സാവകാശം ആ ചാട്ടം ഭ്രാന്തമായ ചുവടുവെപ്പായി മാറി... പിന്നെ അത് രുദ്രതാണ്ഡവമായി മാറി..... അഗ്നി അവനിലേക്ക് അടുക്കും തോറും അവന്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തിയോടെ ആടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവനൊപ്പം ആ പെണ്‍കൊടികളും നൃത്തം ആരംഭിച്ചു. ഒടുവില്‍ പെണ്‍കൊടികളോരോന്നും ആര്‍ത്തനാദങ്ങളോടെ ആ അഗ്നിയിലേക്ക് ചാടി വീണു എരിഞ്ഞൊടുങ്ങി. അവനപ്പോഴും ചിത്തഭ്രമം പിടിച്ചത് പോലെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുകയായിരുന്നു.
.......................................................
' നമുക്ക് മുത്തശ്ശന്റെ അരികിലേക്ക് പോകാം. അദ്ദേഹത്തിനെ ഇതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതലായി എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു തരാന്‍ പറ്റു'
ബാലന്‍ രാഘവനോടായ് പറഞ്ഞു.
'അപ്പോള്‍ മഹിക്കുഞ്ഞ് തിരിച്ച് വന്ന് എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ പരിഭ്രമിക്കില്ലെ ബാലകാ'
അയാളവനോട് സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
' എന്നെ ബാലകന്‍ എന്നു വിളിക്കേണ്ട.. എനിക്കൊരു പേരുണ്ട്. മുത്തശ്ശന്‍ ഇട്ട പേരാണ്.. ജീവാനന്ദന്‍.... ചിലര്‍ ജീവാ. എന്നും ചിലര്‍ ആനന്ദ് എന്നും വിളിക്കും.... ചേട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളത് വിളിക്കാം '
ഇത്ര നേരം സംസാരിച്ചിട്ടും താനവന്റെ പേരു പോലും ചോദിച്ചില്ലെന്ന് ഇളിഭ്യതയോടെ രാഘവന്‍ ഓര്‍ത്തു.
' പിന്നെ മഹി തിരുമേനി ഇനി തിരിച്ചു വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല... ഈ കാടിന് പരിസരത്ത് അധിക സമയം ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് ആപത്താണ്, നമുക്ക് മുത്തശ്ശനരികിലേക്ക് പോകാം'
പ്രതികരണത്തിന് കാത്ത് നില്‍ക്കാതെ അവന്‍ രാഘവന്റെ കാളവണ്ടിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു. പിണ്ണാക്ക് കലക്കി വെച്ച പാത്രം ഭദ്രമായി വണ്ടിയില്‍ എടുത്ത് വെച്ച് ആനന്ദ് പറയുന്ന വഴിയേ അയ്യാള്‍ കാളയെ തെളിച്ചു. കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്ക് അവര്‍ ബാലന്റെ വസതിയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ഒരു പഴകി പൊളിഞ്ഞ ഒറ്റനില വീട്. പൂപ്പലും പായലും പിടിച്ച് ദ്രവിച്ച ഓടുകളാല്‍ മൂടപ്പെട്ട് അതിന്റെ മേല്‍ക്കൂര ഇപ്പോള്‍ താഴെവീഴുമെന്ന ഭാവേന നില്‍ക്കുന്നു. ചാണകം കൊണ്ട് മെഴുകിയ നിലവും മുറ്റത്തെ തുളസി തറയും രാഘവന്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം തന്നെ നിരീക്ഷിച്ചു.
'എന്താ അന്താളിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത്... കാളകളെ ഒതുക്കിക്കെട്ടി.. ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരു'
ജീവാനന്ദന്‍ അയാളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. നന്നായ് പുല്ല് കിട്ടുന്ന ഇടത്ത് വണ്ടി ഒതുക്കിയിട്ട് അയാള്‍ അവന് പിറകെ ആ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. പുറത്ത് ചാരു കസേരയില്‍ ഒരു വൃദ്ധരൂപം ഇരിക്കുന്നത് അവ്യക്തമായി ദൂരെ നിന്ന് രാഘവന്‍ കണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ മുഖം വ്യകത്മല്ല. അരികിലെത്തും തോറും രാഘവന്റെ മുഖം ആശ്ചര്യത്താല്‍ വികസിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവന്റെ ശബ്ദം അവന്‍ പോലും അറിയാതെ പുറത്തേക്കൊഴുകി.
' വല്ല്യ തിരുമേനി.... ഇന്ദ്രവര്‍മ്മ പെരുമാള്‍...'
........തുടരും............

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ
https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 9


രചന : അജ്മല്‍ സികെ
കാളകളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള അമര്‍ച്ച കേട്ടാണ് രാഘവന്‍ കെട്ടു വിട്ടെഴുന്നേറ്റത്. ഇന്നലെ രാത്രി മഹിക്കുഞ്ഞറിയാതെ വണ്ടിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന 2 കുപ്പി ചാരായം അകത്താക്കിയിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് പേടിയില്ലാതെ സുഖനിദ്ര കടാക്ഷിച്ചു. മദ്യലഹരി വിട്ടിറങ്ങാന്‍ ഇനിയും സമയമെടുക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നു. കണ്ണ് മിഴിച്ച് ചുറ്റിലും മഹിക്കുഞ്ഞിനെ തേടി. പക്ഷെ എവിടെയും മഹിയെ കാണുന്നില്ല. ഇനി ഒരു പക്ഷെ വെളിക്കിരിക്കാനോ മറ്റോ മറ തേടി പോയിക്കാണും. കാളകള്‍ക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടാവും.... പിറകിലെ സഞ്ചിയില്‍ നിന്ന് പിണ്ണാക്കും തവിടും ചേര്‍ത്ത് കലക്കി കാളക്കിട്ടു കൊടുത്ത് രാഘവന്‍ ഒന്നു നടു നിവര്‍ത്തി. വലതു വശത്തായി പകല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ കാടു കാണ്ടപ്പോള്‍ രാഘവന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. യാതൊരു വിധ പച്ചപ്പും അവശേഷിക്കാതെ എല്ലാ ഇലകളും ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു... നീളമുള്ള വള്ളികളും കൂര്‍ത്ത മുള്ളുകളുമായി ആര്‍ക്കും ഭയം തോന്നുന്ന തരത്തില്‍ ആകാശം മുട്ടെ ഉയരത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പടുകൂറ്റന്‍ മരങ്ങള്‍, ആരെയും അകത്തേക്ക് കടത്തിവിടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ തിങ്ങി ഞെരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.
'ആരാ? എവിടുന്നാ? എന്താ ഇവിടെ.?
ചോദ്യങ്ങളുടെ ശരമാരി വര്‍ഷിച്ചപ്പോഴാണ് രാഘവന്‍ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. പതിനാല് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ബാലന്‍ പുരിക കൊടി വളച്ച് ചോദ്യഭാവേന രാഘവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.
' ഞാന്‍ കുറച്ചകലേന്നാ.... ചിത്രമംഗലം തറവാട് എന്നു കേട്ടിട്ടില്ലേ...?. '
ചിത്രമംഗലമെന്നു കേട്ടതും ബാലന്റെ മുഖത്ത് പ്രകാശം വിടര്‍ന്നു.
'പിന്നെ ഒത്തിരി കേട്ടിരിക്കുന്നു. മന്ത്ര തന്ത്ര വിധികളിലെ പ്രഗത്ഭര്‍. മുത്തശ്ശന്‍ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. അവിടുത്തെ ആരാണ് അങ്ങ്.'
'ഞാന്‍ അവിടുത്തെ കാര്യക്കാരനായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മഹിത്തിരുമേനിക്കൊപ്പം വണ്ടിക്കാരനായി വന്നതാ.. ഈ കാടിനപ്പുറം മഹിക്കുഞ്ഞിന്റെ ബന്ധുവീടുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ... ഇവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി ഏറെ വൈകി. അതു കൊണ്ട് പുലര്‍ന്നിട്ടാവാം യാത്രയെന്നു കരുതി ഇവിടെ കഴിച്ചു കൂട്ടി.'
ബാലന്റെ മുഖത്തെ പ്രകാശം മായുന്നതും... ഭയം വിരിയുന്നതും രാഘവന്‍ കണ്ടു.
അപ്പോള്‍ രാത്രി മുഴുവന്‍ കഴിച്ചു കൂട്ടിയത് ഇവിടെയാണോ?
അതേ, എന്താ കുഴപ്പം?
ബാലന്‍ എന്തോ ആലോചിച്ച് അല്‍പ സമയം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ പതിയെ ചോദിച്ചു.
എന്നിട്ട് മഹി തിരുമേനി എവിടെ?
അപ്പോഴാണ് രാഘവന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തത് മഹിയെ സമയമിത്രയായിട്ടും കാണുന്നില്ലല്ലോ.
' വെളിക്കിരിക്കാന്‍ പോയതാവുംന്ന് കരുതിയതാ... രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ തൊട്ട് തിരുമേനിയെ ഇവിടെങ്ങും കാണുന്നില്ല..'
പരിഭ്രമത്തോട് കൂടി രാഘവന്‍ പറെേഞ്ഞാപ്പിച്ചു. ബാലന്‍ വീണ്ടും എന്തോ ചിന്തകളില്‍ മുഴുകി.
' ഇനിയിപ്പോള്‍ കാടിനപ്പുറത്തെ ബന്ധുവീട്ടിലേക്ക് പോയിക്കാണുമോ?
രാഘവന്‍ ബാലനോട് ചോദിച്ചു. അവന്‍ അല്‍പ നേരത്തേക്ക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... രാഘവന്‍ മഹി തരുമേനിയെ തിരക്കി കാടിന് ചുറ്റും ഓടി നടന്നു. പക്ഷെ കാടിനകത്തേക്ക് പോകാന്‍ രാഘവന് എന്തോ ധൈര്യം തോന്നിയില്ല. തളര്‍ന്ന് അവശനായി തിരിച്ചെത്തിയ രാഘവനോട് അവന്‍ ചോദിച്ചു.
' ഈ കാടിനപ്പുറം വീടുണ്ടെന്ന് രാഘവനോട് ആരാ പറഞ്ഞത്?
' മഹിക്കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞതാ. എന്തേ.. ശരിക്കും അവിടെ വീടില്ലേ?
രാഘവന്‍ ബാലനോട് ആരാഞ്ഞു.
' അവിടെ വീടില്ല, ഉള്ളത് ഒന്നു മാത്രം.... ദുര്‍മരണം'
ബാലന്‍ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. രാഘവന്റെ ഹൃദയം അതു വരെയില്ലാത്ത അത്രയും ഉച്ചത്തില്‍ മിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
.........................
ആകാശത്ത് പാറി നടക്കുന്നത് പോലെയാണ് അബോധാവസ്ഥ വിട്ടുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ മഹിക്ക് തോന്നിയത്... എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ വീണ്ടും നിലത്തേക്ക് വേച്ചിരുന്നു പോയി... ഓര്‍മ്മകളുടെ നൂല്‍പാലത്തില്‍ പത്തിവിടര്‍ത്തിയാടിയ ആ നാഗങ്ങള്‍ എവിടെ പോയി... അവന്‍ ചുറ്റിലും നോക്കി. തന്റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങിതളം കെട്ടിനിന്നിരുന്ന രക്തം എവിടേക്കാണ് അപ്രത്യക്ഷ്യമായത്. താന്‍ ഊരിയെറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്ക് പകരം ഏതോ മൃഗത്തിന്റെ തോലുകൊണ്ട് കോണകം പോലെ തന്നെ ആരോ ഉടുപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതൊഴിച്ച് നിര്‍ത്തിയാല്‍ താന്‍ നഗ്നനാണ്. ശരീരത്തില്‍ പലയിടങ്ങളിലായി ആരോ ഭസ്മം വാരി പൂശിയിരിക്കുന്നു. തന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ച കുറിയ മനുഷ്യനേയും അവിടെ എവിടെയും കാണ്മാനില്ല. മുഖത്ത് സൂര്യ കിരണങ്ങളേറ്റപ്പോള്‍ നേരം പുലര്‍ന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. പക്ഷെ സൂര്യകിരണങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായും മരങ്ങള്‍ കാടിനകത്തേക്ക് വിടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... പന്തലു പോലെ അവ സൂര്യകിരണങ്ങളെ തടഞ്ഞു വെച്ചു.
മഹി അവശതയോടെ നിലത്ത് കൈകുത്തി എഴുന്നേറ്റ്് നിന്ന് നടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കാലുകള്‍ നിലത്തുറക്കുന്നില്ല. ശരീരം ഒന്നടങ്കം ഭാരമില്ലാതെ അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ ആടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരല്‍പം മുന്നോട്് പോയതേയുള്ളു. വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം ദൂരെ നിന്ന് കാതുകളിലെത്തിയപ്പോള്‍ എന്തോ ഒരുന്മേശം വന്നത് പോലെ തോന്നി മഹിക്ക് . ശബ്ദദിശ ലക്ഷമാക്കി വേഗത്തില്‍ നടന്നു. കുറച്ച് നടന്നപ്പോള്‍ തന്നെ... കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്ന ആ അരുവി കണ്ണുകളില്‍ കാണാറായി. കാടില്‍ നിന്ന് ആ അരുവി തീരത്തേക്ക് അവന്‍ ഓടിയടുത്തു.
അന്ന് താനിവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോള്‍ ഇവിടെ ഒരു തോണിയും കടത്തുകാരനുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നിവിടെ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന അരുവിയയും ചുറ്റിലും കാടുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല. ഈ അരുവിക്കപ്പുറമാണ് ആ തുരുത്തുള്ളത്... ബലിക്കല്ലും ഇണചേരുന്ന നാഗങ്ങളും ആജാനുബാഹുവും അവന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് കൊള്ളിയാന്‍ പോലെ മിന്നി മറഞ്ഞു. തന്റെ ചോദ്യങ്ങളുടെ എല്ലാം ഉത്തരം ആ തുരുത്തിലുണ്ടെന്ന് അവന്‍ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ തോണിയും കടത്തുകാരനുമില്ലാതെ എങ്ങനെ മറുകരയിലെത്തും.
കുറേ സമയം അവനാ തുരുത്തിലേക്ക് നോക്കി ആശയകുയപ്പത്തില്‍ നിന്നു. പിന്നെ അവന്‍ അരുവിയിലെ തന്റെ പ്രതിബിംബം നോക്കി. കണ്ണാടി പോലെ വ്യക്തതയുണ്ടായിരുന്നു പ്രതിബിംബത്തിന്. പതിയെ മുട്ടു കുത്തി ഇരുന്ന് അവന്‍ കൈക്കുമ്പിളില്‍ വെള്ളം കോരി മുഖത്തേക്ക് തളിച്ചു. രണ്ടാമതും ഇരു കൈകളും വെള്ളം ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ജലത്തിനടിയില്‍ നിന്ന് എന്തോ ഉയര്‍ന്നു വന്നത്... ഭയന്ന് നാലഞ്ചടി പിറകിലോട്ട് മാറി അവന്‍ ജല ഉപരിതലത്തിലേക്ക് നോക്കി.... ഒരു പടുകൂറ്റന്‍ മുതല. അതിപ്പോള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും കരക്കു കയറി അവനെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു... വീണ്ടും ജലം ഇളകി മറിഞ്ഞു. അഞ്ചോളം മുതലകള്‍ കരയിലേക്ക് കയറി വന്നു അവന് മുമ്പില്‍ നിരന്നു നിന്നു.
ഉള്ളില്‍ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും മുതലകളുടെ ശാന്തഭാവത്തിലുള്ള നില്‍പ് കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ആക്രമിക്കാനല്ല അവയുടെ ഉദ്ദേശം എന്ന് അവന് തോന്നി. ഉള്‍ക്കിടലത്തോടെ തന്നെ അവന്‍ അനങ്ങാതെ അവക്ക് മുമ്പില്‍ നിന്നു.
' ഭയപ്പെടേണ്ട.... മുതലകള്‍ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. അവ ഈ അരുവിയുടെയും തുരുത്തിന്റേയും കാവലാളികളാണ്'
ആരോ അശരിരിയെന്നോണം പറഞ്ഞു. അവന്‍ ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം എവിടെ നിന്നാണെന്ന്് ചുറ്റിലും തിരഞ്ഞു. കാടും അരുവിയും മുതലകളുമല്ലാതെ മറ്റാരെയും അവന് അവിടെ കാണ്മാനായില്ല. വീണ്ടും എവിടെ നിന്നെന്നറിയാതെ ആ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.
'നിന്റെ കൈകളിലെ ശംഖ് ഉച്ചത്തില്‍ മുഴക്കൂ... '
അപ്പോഴാണ് അവന്‍ കൈകളിലെ ശംഖ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. മനയില്‍ തന്റെ കിടക്കക്കടിയില്‍ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ശംഖ് ഇതെങ്ങനെ ഇപ്പോള്‍ എന്റെ കൈയ്യില്‍ വന്നു . ഇത്രയും സമയം ഇത് തന്റെ കൈകളിലുണ്ടായിട്ടും താനിത് ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല, അവനാശ്ചര്യത്തോടെ ഓര്‍ത്തു.
മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ അവന്‍ ശംഖ് ഇടതു കൈയ്യില്‍ ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ച് ഉച്ചത്തില്‍ മുഴക്കി. മുന്ന് തവണ അവന്റെ ശംഖ് നാദം അവസാനിച്ചതും.... പൊടുന്നനെ ആകാശം ഇരുള്‍ ്മുടാന്‍ ആരംഭിച്ചു. അതുവരെ ശാന്തമായി ഒഴുകിയിരുന്ന അരുവി ഇളകി മറിഞ്ഞു. കാടിന്റെ നാനായിടങ്ങളില്‍ നിന്നും തുരുത്തിന്റെ അകത്ത് നിന്നും വിവിധ ശംഖ് നാദങ്ങള്‍ ദ്വിഗദ്ധം വിറക്കും കണക്കേ അലയടിച്ചു.
ഭയപ്പാടോടെ അവന്‍ അരുവിയിലേക്കും ആകാശത്തേക്കും പിന്നെ തുരുത്തിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. പിന്നെ എന്തിനാണെന്ന് പോലുമറിയാതെ ഭ്രാന്തമായി ഉച്ചത്തില്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു.
തുടരും
അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 8



രചന : അജ്മല്‍ സികെ
അയാള്‍ക്ക് പിറകില്‍ നടത്തമാരംഭിച്ചിട്ട് സമയം ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരാള്‍ക്ക് കഷ്ടിട്ട് പോകാന്‍ മാത്രം ഇടമുള്ള മരങ്ങളാലും മുള്‍ച്ചെടികളാലും തിങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന കാട്ടിലൂടെ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ടാണ് മഹിയുടെ നടത്തം. പലപ്പോഴും ശരീരങ്ങളില്‍ അവിടിവിടങ്ങളില്‍ മുള്ളുകള്‍കൊണ്ടും മറ്റും കീറി മുറിവുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഈ പ്രയാണം എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും... വല്ലാത്ത തളര്‍ച്ചയും ക്ഷീണവും ശരീരത്തെ ബാധിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് അയാളൊന്നു നിന്നു. പൊടുന്നനെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് അയാള്‍ ഓടി മറഞ്ഞു.
തന്നെ ഈ കൊടുങ്കാട്ടില്‍ തനിച്ചാക്കി എങ്ങോട്ടാണ് ആ കുറിയ മനുഷ്യന്‍ ഓടി മറഞ്ഞത്... മരുഭൂമിയുടെ നടുവില്‍ വഴിയറിയാത്ത മനുഷ്യനെ പോലെ അവന്‍ അവിടെ നട്ടം തിരിഞ്ഞു. ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്... കാടിന്റെ പല ദിക്കുകളില്‍ നിന്നും പലതരത്തിലുള്ള ഗര്‍ജ്ജനങ്ങളും അപശബ്ദങ്ങളും അവന്റെ കാതുകളില്‍ അലയടിച്ചു. ഭയത്തിന്റെ തീക്കനല്‍ വീണ്ടും അവനില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു... അല്ലെങ്കിലും അയാള്‍ക്ക് പിറകെ എന്തു വിശ്വസിച്ചാണ് താന്‍ പുറപ്പെട്ടത്. പക്ഷെ ആ കണ്ണുകളിലെ ആജ്ഞാ ശക്തിക്ക് മുമ്പില്‍ താന്‍ വഴിപ്പെടുകയായിരുന്നു.. താന്‍ പോലുമറിയാതെ യാന്ത്രികമായാണ് തന്റെ പാദങ്ങള്‍ അയാള്‍ക് പിറകെ സഞ്ചരിച്ചത്. താന്‍ വലിയ ആപത്തിലാണ് ചെന്നു പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ഏതോ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള മുരള്‍ച്ച വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ ദൂരെ നിന്ന് കേള്‍ക്കാനായി. ആ മുരള്‍ച്ച തന്റെ അരികിലേക്ക് അടുത്തെത്തുന്നതായി മഹിക്ക് തോന്നി... പെട്ടെന്ന് കാടുകളെ വകഞ്ഞ് മാറ്റി അയാള്‍ വീണ്ടും അവന് മുമ്പില്‍ അവതരിച്ചു. കൈകളില്‍ എന്തോ വള്ളി കൂട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വള്ളിയുടെ അറ്റത്ത് എന്തോ പിടയുന്നത് അവനപ്പോഴാണ് കാണുന്നത്. ഒരു ഭീമന്‍ കുറുനരി.. കൈകാലുകള്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്... ചീറ്റിക്കൊണ്ട് കിടക്കുന്നു... അതിനേയും വലിച്ചിഴച്ച് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാള്‍ അവനരികിലേക്ക് വന്നു... അസ്ഥിക്കൂടം പോലെയുള്ള ഈ കുറിയ മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെ ഈ കുറുനരിയെ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി.. അവനത്ഭുതം കൂറി. ആ മൃഗത്തെ അവനരികിലേക്ക് തളളിയിട്ട്....അയാള്‍ തൊട്ടടുത്ത മുള്‍ച്ചെടിയില്‍ നിന്ന് രണ്ട് വലിയ ഇലകള്‍ പറിച്ചെടുത്തു.. അത് കൈകള്‍കൊണ്ട് മടക്കി വലിയ കുമ്പിള്‍ രൂപത്തിലാക്കി ഇടത് കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു.. ഇതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അവനോട് അയാള്‍ ഒന്നും ഉരിയാടിയേയില്ല.
അയാള്‍ ആ മൃഖത്തിനടുത്തേക്ക് പതിയെ ചുവടു വെക്കുന്നത് വര്‍ദ്ധിച്ച ഹൃദയമിടിപ്പോടെ അവന്‍ നോക്കികണ്ടു. ശേഷം അയാളുടെ വലതു കൈപ്പത്തിയിലെ ചൂണ്ടുവിരലിലെ കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ആ മൃഖത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ ആഴത്തില്‍ കുത്തിയിറക്കി.. പിന്നെ ശക്തിയില്‍ നെടുകെ കീറി. കട്ടക്കറുപ്പ് കലര്‍ന്ന രക്തം പുറത്തേക്ക് അനിര്‍ഗളം പ്രവഹിച്ചു. ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും പാഴാക്കാതെ അയാളതെല്ലാം ആകുമ്പിളില്‍ ശേഖരിച്ചു. ആ മൃഖത്തിന്റെ ദയനീയമായ കരച്ചില്‍ അവിടെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അതിന്റെ പിടച്ചിലുകള്‍ക്കും ജീവന്റെ തുടിപ്പുകള്‍ നിലക്കുന്നതിനും മുമ്പു തന്നെ അവസാന തുള്ളി രക്തവും കുമ്പിളില്‍ ഒഴുകിയെത്തിയെന്നുറപ്പായതിന് ശേഷം ആ മൃഗത്തെ വിട്ടെഴുന്നേറ്റ് ആ കുമ്പിള്‍ അയാളവന് നേരെ നീട്ടി.....
കുടിക്കൂ....
ആജ്ജാ സ്വരത്തില്‍ അയാളവനോടാവശ്യപ്പെട്ടു. ഒട്ടും മടി കാണിക്കാതെ യാന്തികമായി അവനത് വാങ്ങി വായയിലേക്ക് കമഴ്ത്തി....
പോകാം.....
അയാള്‍ വീണ്ടും നടത്തമാരംഭിച്ചിരുന്നു. കവിള്‍ നിറഞ്ഞ്... ചുണ്ടിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലൂടെയും ഒഴുകിയിറങ്ങിയ രക്തത്തുള്ളികള്‍ കൊതിയോടെ നാവുകൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്തു.
അവനയാള്‍ക്ക് പിറകെ പാവകുട്ടി കണക്കെ നടന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി അവന് തോന്നി.. ബോധമണ്ഡലത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ അഗ്നിയും ചുടല നൃത്തവും മന്ത്രങ്ങളും മാത്രം തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു... തന്റെ പേരെന്തായിരുന്നു എന്നു പോലും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ അവന് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ഭൂതകാലം ഒരു പുകമറ പോലെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മൂടിക്കിടന്നു. മൂള്‍ക്കാടുകളില്‍നിന്ന് തുറസായ ഒരു കരിയിലക്കാടിലേക്ക് അവര്‍ പ്രവേശിച്ചു. വന്‍ മരങ്ങളും പവിഴപ്പുറ്റുകളും തുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വേലികളും വള്ളികളും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരിടം... കുറച്ച് ദൂരം അങ്ങനെ പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ടു പലയിടങ്ങളില്‍ നിന്നായ് ഇഴഞ്ഞെത്തുന്ന ധാരാളം കരി നാഗങ്ങളെ... പുറ്റുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും നാഗങ്ങള്‍ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. നാഗങ്ങളുടെ സീല്‍ക്കാര ശബ്ദങ്ങള്‍കൊണ്ട് ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം മുഖരിതമായി അവിടം. എന്തോ സ്വഭാവികമായ ഭയം മാറി ഇത്തവണ അവന്റെ തലച്ചോറില്‍ കൗതുകം കുടിയേറിയിരുന്നു.... ആ നാഗങ്ങളോട് എന്തോ ഒരു വാത്സല്യഭാവം തന്നില്‍ വിടരുന്നത് പോലെ... പത്തി വിടര്‍ത്തിയാടുന്ന നൂറുകണക്കിന് നാഗങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ അയാള്‍ നടന്നു നീങ്ങി, പിറകെ അവനും. നാഗങ്ങളെ ചവിട്ടാതിരിക്കാന്‍ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചായിരുന്നു അവന്‍ ഒരോ ചുവടും വെച്ചത്.
പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ നടപ്പ് മതിയാക്കി... മേല്‍പ്പോട്ട് നോക്കി സ്തൂപം കണക്കെ നിന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം മരത്തിന്റെ വള്ളികളില്‍ തൂങ്ങിയാടി പത്തി വിടര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന കരിനാഗത്തിന് നേരെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി... അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ രൂക്ഷ ഭാവം മാറി പകരം ശാന്ത ഭാവം കൈ വന്നിരിക്കുന്നു. പതിയെ അയാള്‍ അതിനരികിലേക്ക് ചുവടു വെച്ചു. ഈ കുറിയ മനുഷ്യന്‍ ഇതെന്തു ഭാവിച്ചാണ്. അവന്‍ അത്ഭുതം കൂറി. നാഗവും അയാളും നേര്‍ക്കു നേരെയെത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ തന്റെ കൈപ്പത്തി ആ നാഗത്തിന് നേരെ നീട്ടി.... സാകൂതം ഇതെല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു മഹി. പതിയെ അയാളുടെ കൈകളിലേക്ക് ആ നാഗം ഇഴഞ്ഞു കയറി.. കൈമുട്ടിന് മുകളില്‍ വരെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞു പത്തി വിടര്‍ത്തി തലയെടുപ്പോടെ നിന്നു... അയാള്‍ പതിയെ തറയിലേക്ക് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന്... തന്റെ കഴുത്ത് മുകളിലേക്കുയര്‍ത്തി തല ഇരു വഷങ്ങളിലേക്കായ് പാമ്പിനൊപ്പം ആട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ആ ആട്ടം അവസാനിച്ച നിമിഷം നാഗം അയാളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞു കൊത്തി.... കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെ അടച്ച് അയാളാ നാഗസ്പര്‍ശം ഏറ്റു വാങ്ങി... വല്ലാത്ത ഒരു വിര്‍വൃതിയിലെന്നോണം... അയാളുടെ ശിരസ് വീണ്ടും ആടിത്തുടങ്ങി... നഗ്നമായ അയാളുടെ ഉടലുകളില്‍ ഞെരമ്പുകള്‍ നീല നിറത്തില്‍ തെളിഞ്ഞു വരുന്നത്.. അവന്‍ ഉള്‍കിടിലത്തോടെ നോക്കി നിന്നു........
അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു സത്യം അവന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്.... തന്റെ കാലുകളില്‍ എന്തോ ചുറ്റി വരിയുന്നു... അതെ അതൊരു കരിനാഗമാണ്... കാലുകളിലൂടെ തുടയിലൂടെ അത് ഇഴഞ്ഞു കയറി... പിന്നെ പതിയെ അത് അവന്റെ വയറുകളില്‍ ചുറ്റി വരിഞ്ഞു പത്തി വിടര്‍ത്തി മുഖാമുഖം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി നിന്നു... വല്ലാത്തൊരാകര്‍ഷണം അതിന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്കുണ്ടെന്നവന് തോന്നി... ഇമവെട്ടാതെ അവനതിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കും പത്തിവിടര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട നാഗക്കുറിയിലേക്കും നോക്കി കോണ്ടിരുന്നു..... നീര്‍ക്കോലിയെ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടാല്‍ ഭയന്നോടിയിരുന്ന താനിതാ... ഒരു കരിനാഗം നേര്‍ക്കു നേര്‍ പത്തി നിവര്‍ത്തി ആടിയിട്ടും ഭയപ്പെടാതെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു അവന്‍ അത്ഭുതം കൂറി....
'ഹേ.. നാഗറാണീ...ഞാന്‍ വീണ്ടും നിന്നരികിലെത്തിയിരിക്കുന്നു... അന്ന് നീ ചുംബിച്ചുണര്‍ത്തിയ നിന്റെ മൃദു അധരങ്ങളാല്‍ നീയെന്നെ വീണ്ടും ഉണര്‍ത്തൂ..... '
സ്വപ്‌നത്തിലെന്നോണം അവനുരുവിട്ടു. ഇതു കേട്ടതും ആട്ടം നിര്‍ത്തി... നാഗം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാഞ്ഞു കൊത്തി. സൂചി മുന പോലൊന്ന് തന്റെ ഹൃദയത്തോളും ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് അവനറിഞ്ഞു. അതിന്റെ തീവ്രതയില്‍ അവന്‍ നിലത്തേക്കിരുന്നു പോയി... നാഗം അവന്റെ വയറില്‍ നിന്ന് ഇഴഞ്ഞ് ദൂരേക്ക് ഇഴഞ്ഞ് പോയി.. മേല്‍ മുണ്ട് മാറ്റി അവന്‍ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കുറ്റു നോക്കി... അവിടെ ചുവന്ന് തുടുത്തിരിക്കുന്നു.... പതിയെ ആ ചുവപ്പിന് പകരം നീല നിറം പടരാന്‍ തുടങ്ങി.. വിഷം ശരീരത്തിലേക്ക് സിരകളിലൂടെ പടര്‍ന്നു പിടിക്കുകയായിരുന്നു.. വല്ലാത്ത ഒരു നിര്‍വൃതിയോടെ അവന്‍ ആ ഒരനുഭൂതി കണ്ണടച്ചു ആസ്വദിച്ചു.. ശരീരമാസകലം ഒരു പുത്തന്‍ ഉണര്‍വ് ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ ലഹരിയുടെ ഉന്മാദാവസ്ഥയില്‍ അവന്‍ വിറച്ചു.... തലച്ചോറില്‍ സുഖത്തിന്റെ ഒരു തരം ഭ്രാന്തമായ പ്രഹേളിക തിരയടിച്ചു.... കൈ നിലത്ത് താങ്ങി എഴുന്നേറ്റ് നിവര്‍ന്നു നിന്ന് വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി അവന്‍ ഉരിഞ്ഞെറിഞ്ഞു... നീലനിറം പടര്‍ന്നു പിടിക്കുന്ന തന്റെ ദേഹം അവന്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണ നഗ്നമാക്കി.... കാലുറക്കാതെ ആടി അവനാ മണ്ണിലേക്ക് തളര്‍ന്നു വീണു... മലര്‍ന്ന് വീണു കിടന്ന അവന്റെ നഗ്ന ദേഹത്തേക്ക്... അപ്പോഴേക്ക് ചുറ്റിലും കൂടിനിന്നിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് കരിനാഗങ്ങള്‍ ചാടി വീണിരുന്നു.... അവയവയുടെ സൂചിമുനപോലുള്ള പല്ലുകള്‍ കൊണ്ട് അവന്റെ ശരീരത്തില്‍ ചുംബനങ്ങള്‍ കൈമാറി.... കണ്ണുകള്‍ മേല്‍പോട് മറഞ്ഞ്..... ലഹരിയുടെ പാരമ്യതയില്‍ അവന്‍ കിടന്നു പിടഞ്ഞു.... അവന്റെ ഓരോ രോമ കൂപത്തില്‍ നിന്നും രക്തം കിനിഞ്ഞൊഴുകാനാരംഭിച്ചു...ആ മണ്ണ് അവന്റെ രക്തത്താല്‍ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടു.. രക്തത്തില്‍ കുളിച്ച്... നാഗങ്ങളാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട്... എപ്പോഴോ മഹിയുടെ ബോധം നിലയില്ലാ കഴത്തില്‍ മറയാന്‍ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.....
തുടരും
അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 7



രചന : അജ്മല്‍ സികെ
കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ഉറക്കം വിട്ടൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തലയില്‍ കല്ല് കയറ്റി വെച്ച പോലെ ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു മഹിക്ക്. ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയാണ്... താങ്ങാനാവാത്ത വിധം ഭാരമാണ് തലക്ക്. എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് മഹി അതു തിരിച്ചറിയുന്നത്... ഒന്ന് അനങ്ങാന്‍ പോലും ആകാത്ത വിധം താന്‍ ചങ്ങലകളാല്‍ ബന്ധനത്തിലാണ്... കൈ-കാല്‍ നോവും വിധത്തില്‍ ഈ ഘനമുള്ള ചങ്ങലകളാല്‍ ആരാണ് തന്നെ ബന്ധിപ്പിച്ചത്...
അമ്മാവാ... അമ്മൂമേ....
അവന്‍ മാറി മാറി ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു. ആരും അവന്റെ വിളി കേട്ടില്ല... പുറത്തെ കാല്‍പെരുമാറ്റം കണ്ടെങ്കിലും വാതില്‍ തുറന്ന് ആരും അകത്തേക്ക് വന്നില്ല.. ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് വന്ന നിമിഷങ്ങള്‍.
ഇതേ സമയം നങ്ങേലി അമ്മുമയുടെ ഒറ്റമുറിയില്‍ പനിച്ച് വിറച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു ദത്തന്‍. തുളസിയും പച്ചമരുന്നുകളും ചാലിച്ച് കിഴിയാക്കി നെറ്റിയില്‍ തേച്ചു പിടിപ്പിക്കുന്നതിനിടെ മഹിയുടെ ആര്‍പ്പു വിളി കേട്ട് നങ്ങേലി ദത്തന് നേരെ നോക്കി.
'വല്ല്യ തിരുമേനി വരും വരെ അവനെ തുറന്നു വിടണ്ട... അവനിപ്പോള്‍ നമ്മുടെ പഴയ മഹിയല്ല....ഇന്നലെ രാത്രി... ഞാന്‍ കണ്ടതാ..... '
പിന്നെയും എന്തോ പറയാനാഞ്ഞ ദത്തന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ ഉയറി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ എല്ലാം മനസ്സിലായെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നങ്ങേലി അമ്മൂമ തലകുലുക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് തേച്ച് പിടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ശ്രദ്ധ തുടര്‍ന്നു. മഹിയുടെ വിളിയൊച്ച വൈകാതെ തന്നെ ആക്രോശമായി മാറി. പിന്നെ പതിയെ ശാന്തമായി. അലറി വിളിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി കാണും ദത്തന്‍ കരുതി.
'ഞാന്‍ വൈദ്യരെ വിളിക്കാന്‍ ആളെ വിട്ടിട്ടിപ്പം വരാം ദീനം ഒരല്‍പ്പം കൂടുതലുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു'
ഇതും പറഞ്ഞ് നങ്ങേലി കാര്യക്കാരന്റെ കുടിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു പോയി. പെട്ടെന്നാണ്.. എന്തോ ഒന്ന് നിലം പതിക്കുന്ന ഭീബത്സമായ ശബ്ദം ആ തറവാട്ടിനെ പിടിച്ച് കുലുക്കിയത്. അറക്ക് പുറത്തേക്ക് അവശതയോടെ നിരങ്ങിയെത്തിയ ദത്തന്‍ കാണുന്നത്, ആഞ്ഞിലി കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ച മഹിയുടെ അറയുടെ വാതില്‍ ഇരട്ടത്താഴോട് കൂടി ആരോ ചവിട്ടി പൊളിച്ചത് പോലെ തകര്‍ന്ന് നിലം പതിച്ചിരിക്കുന്നു... ഓടിചെന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയ അയാള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി....മഹിയെ ആ അറയിലെവിടെയും കാണ്മാനില്ല പകരം മഹിയെ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഘനമേറിയ ചങ്ങലകള്‍ ചിന്നാഭിന്നമായി തറയില്‍ ചിതറി കിടക്കുന്നു.... രണ്ടാനാകള്‍ ചേര്‍ന്ന് ശ്രമിച്ചാലും പൊട്ടിക്കാനാകാത്ത ആ ചങ്ങലക്കണ്ണികള്‍ എങ്ങനെ അവന്‍ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു. വേഗം മുന്‍വശത്തെത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ പടിപ്പുര കടന്ന് ഓടിമറയുന്ന മഹിയെ മിന്നായം പോലെ കണ്ടു ദത്തന്‍. പിന്തുടര്‍ന്ന് പോകാനോ അവനെ പിറകില്‍ നിന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ വിളിക്കാനോ അശക്തനായിരുന്നു അയാള്‍... ഭയമായിരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.
...............
മഹിയുടെ ഓട്ടം അവസാനിച്ചത്. കാളവണ്ടിക്കാരന്‍ രാഘവന്റെ കുടിയിലാണ്. പണ്ട് ഇല്ലത്തെ കാര്യക്കാരനായിരുന്നു രാഘവന്‍ പിന്നീട് വല്ല്യ തിരുമേനിയുടെ ദയവില്‍ സ്വന്തമായി കാളവണ്ടിയൊക്കെ വാങ്ങി ചരക്കുകള്‍ അങ്ങാടിയില്‍ കൊണ്ടിറക്കിയും മറ്റും ഉപജീവനം തേടി ജീവിക്കുന്നു.
' കുടിയിലാരുമില്ലേ.... രാഘവാ... ഒന്നിറങ്ങി വന്നേ...'
മഹിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ആദ്യം പുറത്തേക്ക് വന്നത് രാഘവന്റെ അനിയത്തി ചിരുതകുട്ടി ആണ്. കറുപ്പിന്റെ അഴക് മൊത്തം ചാലിച്ചെഴുതിയത് പോലൊരു പെണ്ണ്.... മഹിയെ കണ്ടതും പുറത്തേക്ക് ചാടി തുള്ളി വന്ന അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് പൂത്തുലഞ്ഞ്... വന്ന വഴിയേ വീടിനകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞോടി.... പെണ്ണിന്റെ നാണവും വരവും പോക്കുമൊക്കെ കണ്ട് ചിരിയൂറി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു മഹി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം തന്നെ രാഘവന്റെ മുഖം വാതില്‍ക്കല്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ചെറിയ വാതില്‍ പടി ആയത് കൊണ്ട് തലമുട്ടാതിരിക്കാന്‍ പരമാവധി കുനിഞ്ഞാണ് അയാള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത്.
' തിരുമേനി ആളെ അയച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇല്ലത്തേക്ക് എത്തുമായിരുന്നല്ലോ... '
തോളിലിട്ട മേല്‍മുണ്ട് അഴിച്ച് കൈകളില്‍ തൂക്കി പിടിച്ച് ഭവ്യതയോടെ രാഘവന്‍ പറഞ്ഞു.
'അതിപ്പോള്‍... എനിക്കൊരു അത്യാവശ്യമുണ്ട്... നിന്റെ വണ്ടിയില്‍ നമുക്കൊരിടം വരെ പോകണം.... കുറച്ച് ദൂരെയാണ്'
' അതിനെന്താ പോകാലോ... പക്ഷെ ഇത്തിരി ചരക്ക് വണ്ടിയിലിരിപ്പുണ്ട് അങ്ങാടിയിലേക്കുള്ളതാ.... വിരോധമില്ലെങ്കില്‍ അത് അങ്ങാടിയിലിറക്കിയിട്ട് പോയാല്‍ മതിയോ'
രാഘവന്‍ തലചൊറിഞ്ഞ് വിനയപുരസ്സരം ചോദിച്ചു. കുടിയിലെ ഓലക്കീറുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ തന്റെ നേരെ പ്രേമ പരവശയായി നോകുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ അത് ചിരുതയുടേതാണെന്ന് മഹിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു... അത് കാണാത്ത മട്ടില്‍ രാഘവന്റെ അഭ്യര്‍ത്ഥനക്ക് സമ്മതം മൂളി തലകുലുക്കി.
'എന്നാല്‍ തിരുമേനി ഇവിടെ കുടിയിലിരിക്ക് ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് പോയേച്ചും വന്നേക്കാം...'
രാഘവന്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറി പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങി... ചിരുതയുടെ കരിനീലക്കണ്ണുകള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നത് കൊണ്ട് കുടിയിലിരിക്കാന്‍ മഹിക്ക് തോന്നിയില്ല...
' രാഘവാ ഞാനും വരുന്നു അങ്ങാടിയിലേക്ക്.. എനിക്കും കുറച്ച് കാര്യമുണ്ട് അവിടെ..'
മറുപടിക്ക് കാത്ത് നില്‍ക്കാതെ വണ്ടിയുടെ പിറകില്‍ ചരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ചാടിക്കയറി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു മഹി. വളവ് തിരിഞ്ഞ് പോകും വരെ ആ കണ്ണുകള്‍ തന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താനവിടെ നില്‍ക്കാത്തതിന്റെ പരിഭവം ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് മഹിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. ഏതാനും വിനാഴികക്കുള്ളില്‍ തന്നെ അവര്‍ അങ്ങാടിയിലെത്തി. രാഘവന്‍ സാധനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി ആവശ്യക്കാര്‍ക്ക് എത്തിച്ച് കൊടുത്ത് തിരിച്ചെത്തും വരെ മഹി വണ്ടിക്ക് പരിസരത്ത് കാത്തിരുന്നു.
' ഇനി പറയു തിരുമേനി, നമുക്ക് എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്.'
പുരികം നെടുകെ വളച്ചു കൊണ്ട് രാഘവന്‍ ചോദിച്ചു.
' സ്ഥലത്തിന്റെ പേരെനിക്കോര്‍മ്മയില്ല.. പക്ഷെ വഴി എനിക്കറിയാം'
മഹി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ അവനോട് പറഞ്ഞു.. പിന്നെ പോകേണ്ട വഴിയെ കുറിച്ച് ഏകദേശം രൂപം രാഘവന് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. കാള വണ്ടിയുടെ പിറക് വശം ഇതിനോടകം തന്നെ വൃത്തിയാക്കി കയിഞ്ഞിരുന്നു രാഘവന്‍.
' വഴി എനിക്ക് പിടി കിട്ടി... അങ്ങ് കയറി ഇരുന്നാട്ടേ... ഇരുട്ടും മുമ്പ് നമുക്കവിടെത്താം'
രാഘവന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് അയാള്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറി ചാരി ഇരുന്നു. കാളകളുടെ കഴുത്തില്‍ കെട്ടിയ മണിയുടെ കലപില ശബ്ദത്തോടെ ശകടം യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
'ജനകന്റെ മകളല്ലോ ചീതപ്പെണ്ണ്....
അവള്‍ക്കല്ലോ രാമച്ചെക്കനുടുപ്പാന്‍ കൊടുത്തു....
അവളേല്ലോ രാവണച്ചന്‍ കട്ടു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി....
അതുമൂലം കുരങ്ങച്ചന്‍ ലങ്കചുട്ടു.....'
രാഘവന്‍ വഴിയില്‍ നീളെ മധുരമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ നീട്ടി പാടി.... ഇടക്ക് മഹിയും രാഘവനൊപ്പം ഏറ്റു പാടി. നാടന്‍ പാട്ടുകള്‍ പാടുന്നതില്‍ രാഘവനെ കവച്ച് വെക്കാന്‍ അവിടെയാരുമില്ല. രാഘവന്റെ നിര്‍ത്താതെയുള്ള പാട്ട് കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ട് ആ യാത്ര അത്ര അരസികമായിരുന്നില്ല... താല്‍ക്കാലികമായി തലയില്‍ കയറ്റി വെച്ച ഭാരം കുറഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി മഹിക്ക്. ചിന്തകളും ആകുലതകളും മാറ്റി വെച്ച് രാഘവന്റെ പാട്ടുകള്‍ക്ക് കാതോര്‍ത്ത് അതില്‍ തന്നെ ലയിച്ച് മറ്റേതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ അയാളിരുന്നു.
അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഇരുട്ട് പൂര്‍വാതികം ശക്തിയില്‍ സ്ഥാനം പിടച്ചപ്പോഴാണ് അവര്‍ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേര്‍ന്നത്.
ഇതു തന്നെയാണോ തിരുമേനി ഉദ്ധേശിച്ച സ്ഥലം? ഇത് കണ്ടിട്ട് ഒരു വന്‍ കാടിന്റെ തുടക്കം പോലെയുണ്ടല്ലോ
മഹിക്കും വല്ലാത്ത ഒരമ്പരപ്പായിരുന്നു... 2 ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്് താനിവിടെ നിന്ന് കാളവണ്ടി പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക പോകുമ്പോള്‍ ഇവിടം ഈ കാടില്ലായിരുന്നു.... ആളനക്കമോ ജനവാസമോ ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം പോലെ എല്ലായിടവും ഒരുപോലെ കാടു പിടിച്ചുകിടക്കുന്നു. ഉള്ളിലെ അമ്പരപ്പ് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ മഹി അവനോട് പറഞ്ഞു.
' അത് ഈ കാടിനപ്പുറത്താണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥലം.... ഞങ്ങളുടെ ഒരു പഴയ തറവാടുണ്ട് അവിടം... രാത്രി ആവാറായ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി യാത്ര അത്ര സുരക്ഷിതമല്ല.... അതു കൊണ്ട് നമുക്ക് ഇന്ന്് രാത്രി ഈ വണ്ടിയില്‍ തന്നെ കഴിയാം നാളെ രാവിലെ പോകാം അങ്ങോട്ട്'
വെറുതെ എന്തിനാണ് രാഘവനെ കൂടി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നേ നിരീച്ചുള്ളു മഹി. വിശ്വാസമാകാത്ത ഭാവത്തോടെ രാഘവന്‍ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാമെന്ന ഭാവത്തില്‍ അര്‍ദ്ധ മനസ്സോടെ രാത്രി മഹിക്കൊപ്പം നില്‍ക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു. കടപ്പാട് ഒരുപാടുണ്ട് മഹിയുടെ തറവാട്ടിനോട് അയാള്‍ക്ക്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മറുത്തൊന്നും പറയാന്‍ അവന് മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.
കഥകള്‍ ഒരുപാട് പറഞ്ഞും രാഘവന്‍ ഉറക്കെ പാടിയും സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. എപ്പോഴോ രണ്ടു പേരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ഉറക്കത്തിന്റെ ഏതോ യാമങ്ങളില്‍ ഒരു കൈ അവനെ തട്ടി വിളിച്ചു. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ശരീരം മുഴുവന്‍ ഭസ്മം പൂശി ഒറ്റ കോണകം മാത്രം ധരിച്ച ഒരു കുറിയ മനുഷ്യന്‍ അവന് മുമ്പില്‍ നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു.
' പോകാം'
മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ അയ്യാളവനോട് പറഞ്ഞു. ആ ചെറിയ ശരീരത്തില്‍ നിന്നു തന്നെയാണാ ഇത്രയും വലിയ ശബ്ദം പുറത്ത് വരുന്നതെന്ന് അവനാശ്ചര്യം തോന്നി.
സ്വപ്‌നം കാണുകയാണോ എന്നറിയാതെ കണ്ണു തിരുമ്മി നടുനിവര്‍ത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ അയ്യാള്‍ ആ കാടിന്റെ പ്രവേശന ഭാഗത്തേക്ക്് നടന്നെത്തിയിരുന്നു. അവന്‍ രാഘവനെ അവിടെയൊക്കെ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് തിരഞ്ഞു... വണ്ടിയുടെ ഓരം ചാരി ഇരുന്ന് അവന്‍ നല്ല ഉറക്കമാണ്.
' ആരാണ് നിങ്ങള്‍' അവന്‍ ഭയത്തോടെ അയ്യാളോടാരാഞ്ഞു.
' തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി അയാള്‍ വീണ്ടും മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു
'ഞാന്‍..... നിന്റെ മനസ്സിലെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം'
പിന്നെ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ആ കണ്ണുകളുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തിയെന്നോണം.. അയാള്‍ക്ക് പിന്നാലെ അവന്‍ വനത്തിനകത്തെ കൂരാകൂരിരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.
തുടരും

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 6



രചന : അജ്മല്‍ സികെ
വൈദ്യര്‍ സഹസ്ര നാമം ചൊല്ലാന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ട്... ചൊല്ലാനാവാതെ താന്‍ വൈദ്യര്‍ക്ക് നേരെ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയതും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്.... പിന്നെ എപ്പോഴാണ് താനാ കളരിപ്പുരവിട്ടോടിയത്... ഓര്‍മ്മയുടെ ഇടനാഴികളിലെപ്പോഴോ കണ്ണിലിരുട്ട് കയറുന്നതും.... ഭ്രാന്ത് പൂക്കുന്നതും.. മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നിലംപൊത്തുന്നതും..... പിന്നീടെപ്പോഴോ...ശക്തമായ തലവേദനയോടെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നതും എല്ലാം ഇപ്പോള്‍ പതിവായിരിക്കുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തനിക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്. മാനസിക നില തെറ്റി താനൊരു മുഴു ഭ്രാന്തനാവുകയാണോ... അതോ വല്ല ബാധയും തന്റെ ശരീരത്തില്‍ താമസമാരംഭിച്ചോ.... എന്തു തന്നെ ആയാലും തനിക്കതിന് ഉത്തരം കിട്ടിയേ പറ്റു.
പെട്ടെന്നാണ് ഒരു മിന്നായം പോലെ ബലിക്കല്ലും നാഗങ്ങളും ആ തുരുത്തും എല്ലാം അവന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നത്. ഈ അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളുടെ എല്ലാം തുടക്കം അവിടെ നിന്നായിരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങിയതിന് ശേഷമാണ് തന്നിലീ മാറ്റങ്ങളൊക്കെ പ്രകടമായിരിക്കുന്നത്... അവിടെ വെച്ച് തനിക്കെന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. .. അതെന്താണെന്ന് കണ്ടെത്തിയാല്‍ തനിക്ക് ഒരു പക്ഷെ ഈ പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ നിന്ന് രക്ഷ ലഭിക്കും അവന്‍ മനസ്സില്‍ കണക്ക് കൂട്ടി. ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ തുരുത്തില്‍ പോകണം.. അവിടെ പതിയിരിക്കുന്ന രഹസ്യം എന്താണെന്നറിയണം... പക്ഷെ വീണ്ടും അവിടേക്ക് ഒറ്റക്കൊരു യാത്ര... അത് ആത്മഹത്യക്ക് സമാനമാണ്... ഭീതിയുടെ കിരണങ്ങള്‍ അവനില്‍ മുളയെടുത്തു... പക്ഷെ ഇങ്ങനെ നരകയാതന അനുഭവിക്കുന്നതിലും ഭേതം അവിടെ ചെന്ന് ധീരമായ് വിധിയെ നേരിടുന്നത് തന്നെ... ആരെയെങ്കിലും ഒന്നു കൂടെ കൂട്ടാമെന്നു വെച്ചാല്‍ എന്തു പറഞ്ഞാണ് കൂടെ കൊണ്ട് പോവുക..... ഇനി കൂട്ടാളിയുടെ ജീവന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാലും താന്‍ തന്നെ മറുപടി പറയേണ്ടേ.... ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും മറുചോദ്യങ്ങളുമായി സംഘര്‍ഷ ഭരിതനായ് അവന്റെ ചിന്താ മണ്ഡലം പുകഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു... ഒടുക്കം അവനുറപ്പിച്ചു... ഒറ്റക്കെങ്കില്‍ ഒറ്റക്ക് ഈ രാത്രി ഒന്നു കടന്നു കിട്ടട്ടെ... അവിടേക്ക് തനിക്ക് പോയേ പറ്റു.
ഇരുട്ട് മുറ്റിയ വഴികളിലൂടെ ഇല്ലത്തേക്ക് വേഗത്തില്‍ നടന്നു മഹി. ചെരുപ്പ് ധരിക്കാതെ കാലുകളിലേക്ക് മുള്ളും കല്ലും കുത്തിക്കയറി വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വല്ലാതെ ദാഹവും വിശപ്പും ശരീരത്തെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നു. 2 ദിവസമായി താന്‍ വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട്... ഏത് സമയവും ചിന്തകളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കെ വിശപ്പും ദാഹവും വരെ മറന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. പരിസരത്തെവിടെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷിക്കാന്‍ ലഭിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന് അവന്‍ അതിയായാഗ്രഹിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അടുത്ത കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ നിന്ന് കരിയിലകള്‍ മെതിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് മഹിയുടെ കാലുകള്‍ നിശ്ചലമായി. ഇനിയിവിടെ എന്തു പരീക്ഷണമാണീശ്വരാ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.. മഹി മനസ്സിലോര്‍ത്തു.
ആരാ അവിടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? അവനുച്ചത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
ഒരു ഭീകര സത്വത്തെയൊ രൂപത്തെയോ പ്രതീക്ഷിച്ച മഹിയുടെ മുമ്പിലേക്ക് കുറ്റിക്കാടിനിടയിലൂടെ അത് പുറത്ത് വന്നു. ഒരു കാട്ടു പൂച്ച. ദേഹം നിറയെ രോമങ്ങളും ചെമ്പിച്ച ചെവികളുമായി യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അവന് മുമ്പില്‍ ഞെളിഞ്ഞു നിന്നു. അതിന്റെ നിപ്പും ഭാവവും കണ്ടപ്പോള്‍ അവന് ചിരി വന്നു. ചെറിയ ശബ്ദങ്ങള്‍ പോലെ തന്നെ വല്ലാതെ ഇപ്പോള്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. പൂച്ചയെ മറികടന്ന് പോകുമ്പോള്‍ വീണ്ടും അവന് കലശലായ ദാഹം പിടിമുറുക്കുന്നതായി തോന്നി... ദാഹം തീര്‍ക്കാതെ ഇനിയൊരടി മുന്നോട്ട് വെക്കാന്‍ സാധിക്കില്ലെന്നത് പോലെ അവന്‍ തളര്‍ന്നു തറയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവന്‍ പിറകിലേക്ക് നോക്കി ആ പൂച്ച തന്നെയും നോക്കി തല്‍സ്ഥാനത്ത് തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ട്. എന്തിനോടോ ഉള്ള വല്ലാത്തൊരഭിനിവേശം അവന്റെ സിരകളില്‍ പടര്‍ന്നു കയറി. അതിശയകരമായ വേഗത്തില്‍ അവനാ പൂച്ചയുടെ ദേഹത്തേക്ക് ചാടി വീണു. ക്ഷണം നേരം കൊണ്ട് തന്നെ ഒന്നു കുതറാന്‍ പോലും ആകാത്ത തരത്തില്‍ ആ പുച്ചയെ നിലത്തേക്ക് കൈകള്‍കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ ഭയം കൊണ്ട് പിടഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതിന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളില്‍ ഭ്രാന്തമായി അവന്‍ പല്ലുകളാഴ്ത്തി... പൂച്ച പ്രാണ ഭയത്തോടെ വികൃതമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിച്ചു... പക്ഷെ യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ അവന്‍ ചുട്‌ചോര കുടിച്ച് ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു... പതിയെ പൂച്ചയുടെ പിടച്ചിലവസാനിച്ച് അത് നിശ്ചലമായി .. താല്‍ക്കാലികമായി അവന്റെ ദാഹവും ശമിച്ചു.
പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വണ്ണം അവന്‍ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് ഇല്ലത്തേക്ക് നടത്തം പുനരാരംഭിച്ചു.
...................
ഉമ്മറത്തെ ചാരു പടിയില്‍ ഉറക്കമിളച്ച് മഹിയുടെ വരവും കാത്ത് ആധിയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ദത്തന്‍ തിരുമേനി.. നേരം പുലരാനായിരിക്കുന്നു.... ഇനിയെന്തൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയാണാവോ അവന്‍ മടങ്ങി വരുന്നത്..... ദൂരെ നിന്ന് എതോ ആള്‍രൂപം നടന്നു വരുന്നത് നിലാവെളിച്ചത്തില്‍ ദത്തന്‍ കണ്ടു.... ആകാരവടിവ് കൊണ്ടും നടത്തത്തിന്റെ ശൈലി കൊണ്ടും അത് മഹി തന്നെയാണെന്ന് ദത്തനുറപ്പിച്ചു... അല്ലെങ്കിലും ഈ പാതിരാവില്‍ മഹിയല്ലാതെ വേറെയാറ് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കും. മഹി പടിപ്പുറക്കടുത്തെത്താറായപ്പോള്‍ അകാരണമായ ഒരു ഭയം ദത്തനെ പിടികൂടി.... അവന് നേരെ നിന്ന് സംസാരിക്കാനും എന്തിന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷണതയെ നേരിടാന്‍ പോലും താന്‍ അശക്തനാണിപ്പോള്‍... വല്ല്യ തിരുമേനി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇതിനെന്തിങ്കിലും പ്രതിവിധി കണ്ടേനേ... എന്തോ വലിയ തീര്‍ത്ഥാടനത്തിലാണ് തിരുമേനി... എന്നു വരുമെന്ന് യാതൊരു പിടിയുമില്ല. പക്ഷെ ഇതിപ്പോള്‍ താന്‍ തനിച്ചെന്തു ചെയ്യാന്‍..... തുറന്നു വെച്ച പടിപ്പുരവാതിലിലൂടെ കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായി മഹി കടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ വേഗം ചാരുകസേരയിലേക്് ചാരി കിടന്നു ദത്തന്‍. പാതി കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന് അവന്റെ ചലനങ്ങള്‍ വീക്ഷിച്ചു.. വെറും ഒറ്റമുണ്ട് മാത്രമെടുത്ത് അലക്ഷ്യമായ കണ്ണുകളോടെ ഉറക്കാത്ത ചുവടുകളോടെ മഹി ഉമ്മറത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നു... അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു തരം പൈശാചിക ഭാവം തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ.... അപ്പോഴാണ് ദത്തന്‍ അത് കണ്ടത് അവന്റെ ചണ്ടുകളില്‍ ഉണങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന കട്ടച്ചോര....
മഹി അകത്തേക്ക് കടന്ന് പോയി കൂറേ സമയം പിന്നിട്ടിട്ടും... ചലിക്കാന്‍ പോലുമാവാതെ ദത്തന്‍ ആ ചാരു കസേരയില്‍ തരിച്ചിരുന്നു പോയി. മനസ്സില്‍ നിന്ന് ചോരയില്‍ കുളിച്ച അവന്റെ ചുണ്ടുകളും പല്ലുകളും മാഞ്ഞു പോകുന്നില്ല... ഒരല്‍പം സമയം കൂടി അയ്യാളവിടെ തന്നെ ചിന്താഗമനായിരുന്നു... പിന്നെ എന്തോ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ചത് പോലെ തറവാട്ടിന് താഴെ നിലവറയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു... മാറാല പിടിച്ച് കിടന്നിരുന്ന ആ നിലവറക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് പൊടിപിടിച്ച് കിടന്നിരുന്ന ഒരു പെട്ടി ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് റാന്തല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ പ്രയാസപ്പെട്ട് കണ്ടെത്തി... പെട്ടിത്തുറന്ന് ഘനമുള്ള 4 ചങ്ങലകള്‍ പുറത്തെടുത്തു ... കൂട്ടത്തില്‍ ഇരട്ടത്താഴിട്ട പൂട്ടും... പിന്നെ അത് കൈകളില്‍ പേറി നിലവറക്ക് വെളിയിലേക്ക് വന്നു. ഒരു വയസ്സന് താങ്ങാവുന്നതിലേറെ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു ചങ്ങലകള്‍ക്കോരോന്നിനും....
പിന്നെ പേടിയോടെ പതിയെ മഹിയുടെ കിടപ്പറയിലേക്കൊന്നെത്തി നോക്കി . ഒന്നുമറിയാതെ അവന്‍ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് . ഒറ്റമുണ്ട് മാറ്റി വേറെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടുണ്ട് . ചുണ്ടിലും മറ്റും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ചോരക്കറകള്‍ കാണ്മാനില്ല. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചങ്ങലകളുമായി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവനരികിലേക്ക് ചുവടു വെച്ചു ആ വയസ്സന്‍. മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന അവന്റെ കൈകളും കാലുകളും ചങ്ങലകളാല്‍ സമയമെടുത്ത് ബന്ധിപ്പിച്ച്... കട്ടില്‍ കാലുമായ് ഇരട്ടത്താഴിട്ട് പൂട്ടിയപ്പോഴാണ് ദത്തന് അല്‍പ്പം ആശ്വാസമായത് ... ഇനി അവന് ഒന്നനങ്ങാന്‍ പോലും ആകില്ല... ഇനി വൈകിക്കൂടാ..... എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കണം.... ദത്തന്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു... വല്ല്യ തിരുമേനി വരും വരെ കാത്തിരിക്കാന്‍ നേരമില്ല... ഇനിയുമൊരുപാട് അനിഷ്ടസംഭവങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷിയാകാന്‍ ഈ വയസ്സനാവുകില്ല... മുണ്ടിന് പിറകില്‍ മറച്ചു വെച്ചിരുന്ന രാക്കി മിനുക്കിയ ആ ഉളി അയ്യാള്‍ പുറത്തെടുത്തു... പിന്നെ പതിയെ അവന്റെ ഇടനെഞ്ച് ലക്ഷ്യമാക്കി വായുവിലേക്കുയര്‍ത്തി... ഒരു ഗര്‍ജ്ജനം കേട്ടാണ് ദത്തന്‍ കട്ടിലിന്റെ തലക്കലേക്ക് നോക്കിയത് .... പുറത്തെ പൊടുന്നനെയെന്നോണം മഴ ഇരമ്പി ആര്‍ത്തു പെയ്തു.. ജാലകത്തിലൂടെ ഇടിമിന്നല്‍ വെളിച്ചം അരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അയ്യാള്‍ കണ്ടു അവിടെ ഒരു രൂപം........ കാളയുടെ വലിപ്പവും ചെന്നായയുടെ മുഖവുമായി ഒരു ഭീകര സത്വം അത് ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളോട് ദത്തന് നേരെ ചീറി..... അയ്യാളുടെ കൈകളില്‍ നിന്ന് ഉളി നിലത്തേക്ക് വീണു പോയി. ഭയന്നു വിറച്ച് ദത്തന്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കെയടച്ചു... വീണ്ടും കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ അവിടെയെവിടെയും ആ ജന്തുവിനെ കാണ്മാനില്ല.. അയ്യാള്‍ നിലത്ത് വീണ ഉളിയും കൈയ്യിലെടുത്ത്... ആ കിടപ്പറക്ക് വെളിയിലേക്ക് അര്‍ദ്ധപ്രാണനോടെ കുതിച്ചു... അവയുടെ വാതില്‍ ശക്തിയോടെ പുറത്ത് നിന്ന അടച്ച് സാക്ഷയിട്ട് ഇരട്ടത്താഴിട്ട് പൂട്ടിയിട്ടും... ദത്തന്റെ ശ്വസം നേരെ ആയിരുന്നില്ല... പരവശനായി അയ്യാള്‍ നങ്ങേലി അമ്മൂമയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. അപ്പോഴും ഇതൊന്നുമറിയാതെ എന്തൊക്കെയോ സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ വിരാചിച്ച് സുഖസുഷുപ്തിയിലായിരുന്നു മഹി.
തുടരും

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

അഘോര - ഹൊറർ നോവൽ - ഭാഗം : 5



രചന : അജ്മല്‍ സികെ
കുളിക്കാന്‍ പോയ മഹിയെ കുറേ കഴിഞ്ഞും കാണാതായപ്പോള്‍ വൈദ്യര്‍ക്ക് ആകെ ഒരു പരവേശം.
'കുങ്കാ നീയാ കുളം വരെ ഒന്നു പോയ് നോക്കൂ... മഹിക്കുഞ്ഞിതു വരെ വന്നില്ലല്ലോ..'
മരുന്നരക്കല്‍ മതിയാക്കി കുങ്കന്‍ പതിയെ കുളക്കരയിലേക്ക് നടന്നു.
ഇതേ സമയം കുളത്തിനടിയില്‍ വെള്ളത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയരാനായ് കൈകളിട്ടടിക്കുകയായിരുന്നു മഹി. പക്ഷെ തന്റെ കാലുകളാരോ പിടിച്ചു വലിക്കും പോലെ..... ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആണ്ടു പോയിക്കോണ്ടിരുന്നു. വെള്ളത്തിനടിയിലെ കൂരാകൂരിരുട്ടിനിടയില്‍ നക്ഷത്രം പോലെ എന്തോ തിളങ്ങുന്നത് അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. കാന്തം പോലെ ആ വെളിച്ചം തന്നെ അതിലേക്ക് വലിച്ചടിപ്പുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. എന്തോ ഒരുള്‍പ്രേരണയില്‍ അവന്‍ ആ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉളിയിട്ടു. പതിയെ പായലുകള്‍ക്കും കുളത്തിനടിയിലെ ചെറു ചെടികള്‍ക്കുമിടയില്‍ നിന്ന് അവനത് കൈയ്യിലെടുത്തു. വളഞ്ഞ് കുയലുപോലുള്ള ഒരു ശംഖ.് അത് അവന്റെ കൈകളിലിരുന്ന് വെട്ടിത്തിളങ്ങി. കൗതുകത്തോടെ അവനത് തിരിച്ചും മറിച്ചും വീക്ഷിച്ചു. ശംഖിന്റെ ഇരു വശങ്ങളിലും അര്‍ദ്ധ വൃത്താകൃതിയില്‍ എന്തൊക്കെയോ കൊത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു..... ഈ ശംഖ് താന്‍ മുമ്പെവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ളത് പോലെ, എന്തോ ഒരാത്മ ബന്ധം തനിക്കതുമായിട്ടുള്ളത് പോലെ. അല്‍പ്പ സമയത്തേക്ക് കുളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലാണ് താനുള്ളത് എന്നത് പോലും അവന്‍ വിസ്മരിച്ചു പോയി. പെട്ടെന്ന് ആ ശംഖിന്റെ പ്രകാശം അണഞ്ഞു വീണ്ടും അവന് ചുറ്റും അന്തകാരം നിറഞ്ഞു. താന്‍ വെള്ളത്തിനടിയില്‍ പെട്ടിട്ട് സമയം ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നത് അവനപ്പോഴാണ് ഓര്‍ക്കുന്നത്. ശ്വാസം പോലുമെടുക്കാതെ എറെ സമയമായി താനീ കുളത്തിനടിയല്‍ എത്തിപ്പെട്ടിട്ട്. എന്നിട്ടും താനിപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടെന്നുള്ളത് അവന് അവിശ്വസനീയമായി തോന്നി. കാലിലെ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞു പോയത് പോലെ... അവന്‍ ജല ഉപരിതലത്തിലേക്ക് നീന്തി ഉയര്‍ന്നു.
........
വൈദ്യരുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം കുളത്തിനരികില്‍ എത്തിയ കുങ്കന്‍ മഹിയെ അവിടെയൊന്നടങ്കം തിരഞ്ഞെങ്കിലും പരിസരത്തെവിടെയും തിരുമേനിയെ കണ്ടില്ല. പെട്ടെന്നാണ്... ജലത്തിന്റെ അടിയില്‍ നിന്ന് അസ്വാഭാവികമെന്നോണം ഒരു വെളിച്ചം ഉയര്‍ന്നത്. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം തന്നെ ആവെളിച്ചം മറഞ്ഞു... ഒരല്‍പ്പ സമയം അവന്‍ വീണ്ടും വെള്ളത്തിലേക്കുറ്റു നോക്കി കാത്തിരുന്നു.... ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് വെള്ളത്തിനടിയില്‍ നിന്ന് പൂര്‍ണ്ണ നഗ്നമായ ഒരു രൂപം ഉയര്‍ന്നു വന്നു. ഭയപ്പാടോടെ കുങ്കന്‍ പിറകിലേക്കാഞ്ഞു പോയി. ചന്ദ്രനും നിലാവും എവിടെയോ പോയ് മറഞ്ഞിരുന്നു. കാറ്റത്തോ മറ്റോ അണഞ്ഞു പോയ റാന്തല്‍ വിളക്ക് പരിസരം നിറയെ കനത്ത അന്തകാരം വിതറിയിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ആ രൂപം ആരാണെന്ന് കുങ്കന് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ആ കൈകളില്‍ എന്തോ തിളക്കം കണ്ട് അവനതിലേക്ക് ആധിയോടെ നോക്കി. അത് ഒരു ശംഖ് ആയിരുന്നു. പടിക്കെട്ടിന്റെ മുകളില്‍ കയറി നിന്ന് ആ രൂപം ദ്വിഗന്തം മുയങ്ങും കണക്കെ ഉച്ചത്തില്‍ ശംഖൂതി... നാലു ദിക്കുകളിലും ആ മുഴക്കം പ്രതിധ്വിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ തീക്ഷണതയില്‍ കുങ്കന്‍ അവന്റെ കാതുകള്‍ പൊത്തി. അപ്പോഴേക്ക് ഒരു വിധം അവന്‍ റാന്തല്‍ തെളിയിച്ചിരുന്നു. ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കുങ്കന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ആ രൂപത്തിനുടമ മഹിയാണെന്ന്.
.......................
കളരിപ്പുരക്കകത്ത് നിന്ന് വൈദ്യരും കേട്ടിരുന്നു ആ ശംഖു നാദം. എന്തോ പടപ്പുറപ്പാടു പോലെ ഉച്ചത്തില്‍ രണ്ടാവര്‍ത്തി അത് അനന്തരീക്ഷത്തില്‍ മുഴങ്ങി ഒടുങ്ങി. അല്‍പം സമയത്തിന് ശേഷം നനഞ്ഞു കുളിച്ച് പൂര്‍ണ്ണ നഗ്നനായി യാന്ത്രികമായ ചുവട് വെപ്പുകളോടെ മഹി കളരിപ്പുരക്കകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. പിറകില്‍ പേടിച്ചരണ്ട മുഖവുമായി കുങ്കനുമുണ്ടായിരുന്നു.
' എന്താ കുട്ടിയിത്... ഹയ്... എന്തൊക്കെയാ നീയീ കാട്ടി കൂട്ടുന്നത്..'
വൈദ്യര്‍ മൂക്കു ചുളിച്ചു കൊണ്ട് മഹിയോട് ചോദിച്ചു. കളരിപ്പുരക്കകത്ത് കയറിയപ്പോള്‍ സുബോധം വന്നത് പോലെ മഹി ചുറ്റിലും നോക്കി. താന്‍ നഗ്നനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അവന്‍ ആകെ ചൂളി തൊട്ടടുത്ത തൂണിന് പിറകിലൊളിച്ചു. കുളത്തിലേക്ക് വീഴും വരെ താന്‍ വസ്ത്രധാരിയായിരുന്നു. പിന്നീടെപ്പോഴാണ് വസ്ത്രങ്ങള്‍ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്. മറവിയുടെ നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ അവനത് മാത്രം ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. വൈദ്യര്‍ തന്റെ മേല്‍മുണ്ടെടുത്ത് മഹിക്ക് എറിഞ്ഞ് കൊടുത്തു. മുണ്ട് കൊണ്ട് നഗ്നത മറച്ച് മഹി തൂണിന്റെ മറവില്‍ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് വന്നു. വൈദ്യരുടെ മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ പോലും അവന് നാണമായി. അത്്ഭുതമെന്നോണം ശരീരത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന മുറിവുകള്‍ എല്ലാം മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. വലതു കൈത്തണ്ടയിലെ മുറിപ്പാടൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം പാടുകള്‍ പോലും അവശേഷിക്കാതെ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. അസാധാരണമായതെന്തോ അവനില്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന വൈദ്യര്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വൈദ്യര്‍ അവന്റെ കൈകളിലെ ശംഖ് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
കുട്ടി ഇത് നിനക്കെവിടുന്ന് കിട്ടി?
' അത് കുളിക്കാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ കുളത്തിനടിയില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയതാ'
വൈദ്യര്‍ അവിശ്വസനീയതയോടെ അവന്റെ മറുപടി കേട്ടു നിന്നു. പണ്ട് ആ കുളത്തിന് പകരം 30 കോല്‍ ആഴമുള്ള വലിയ ഒരു കിണറായിരുന്നു. പിന്നീട് വാസ്തു ശാസ്ത്രപ്രകാരം മനയുടെ വടക്കു ഭാഗത്ത് കിണര്‍ അനുവദനീയമല്ലെന്ന് തിരുവമ്പാട്ട് ആചാരി വിധിച്ചപ്പോള്‍ അത് മണ്ണിട്ട് മൂടാന്‍ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു. ഏത് വേനല്‍കാലത്തും വറ്റാത്ത നല്ല തെളിനീരുറവ ആയത് കൊണ്ട് അത് മണ്ണിട്ട് മൂടി നശിപ്പിക്കാന്‍ മനയിലെ കാരണവന്മാര്‍ക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് മഹിയുടെ വല്ല്യ തിരുമേനി അതിന് പ്രതിവിധി നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത്. കിണറല്ലേ നിശിദ്ധമായുള്ളു. നമുക്ക് വാസ്തു പ്രകാരം അത് ഒരു കുളമായി മാറ്റിക്കുഴിക്കാം. അങ്ങനെ 5 കോണോട് കൂടി നല്ല വലിപ്പമുള്ള കുളമായി ആ കിണറ് പരിണമിച്ചു. ആ കുളത്തിന്റെ 30 കോല്‍ ആഴമുള്ള അടിത്തട്ടില്‍ നിന്നാണ് മഹിക്ക് ഈ ശംഖ് കിട്ടിയതെന്നു പറയുന്നത്. എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാവും.
ആ ശംഘിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ വരച്ച് കൊത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. താന്‍ പഠിച്ച പ്രമാണങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഒന്നും കാണാത്ത ഏതോ ലിപികളില്‍ എന്തോ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. വൈദ്യര്‍ ശംഖിലേക്ക് ദീര്‍ഘ നേരം ഉറ്റു നോക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് കൊണ്ടാവും മഹി വേഗം അത് പിറകിലേക്ക് മറച്ചു വെച്ചു.
' മഹിക്കുഞ്ഞ് ഈ കളത്തിലേക്കിരിക്കു. കുഞ്ഞിന്റെ കൈകൡ ഒരു രക്ഷാ കവചം കെട്ടണം.... '
വൈദ്യര്‍ ഗൗരവത്തില്‍ മഹിയോട് പറഞ്ഞു.
മഹി ഒട്ടും മടിച്ച് നില്‍ക്കാതെ ആ കളത്തിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. നേരത്തെ ജപിച്ച് വെച്ച മന്ത്ര ചരട് പൂജാ മുറിയില്‍ ചെന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ വൈദ്യര്‍ രണ്ട് കൈകൊണ്ടും തൊട്ടു വണങ്ങി എടുത്തു. തിരികെ കളരിപ്പുരക്കകത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ മഹി ധ്യാന നിര്‍ഭരനായി കണ്ണടച്ച് കളത്തിനകത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
' കുഞ്ഞേ സഹസ്രനാമങ്ങള്‍ ജപിച്ച് വലത് കൈ നീട്ടു'
വൈദ്യരുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് നാമം ജപിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ട് മഹിക്ക് മന്ത്രങ്ങളും നാമങ്ങളുമൊന്നും ഓര്‍മ്മയുടെ ഏഴയലത്തു പോലും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. നിസ്സഹാായാവസ്ഥയില്‍ അവന്‍ വൈദ്യരുടെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കി. അപ്പോഴേക്ക് വൈദ്യര്‍ അവന്റെ കൈകളില്‍ മന്ത്ര ചരട് വിധിപ്രകാരം രണ്ട്് കെട്ടും കെട്ടിയിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കെട്ട് കെട്ടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. മഹിയുടെ ശരീരമാകെ വിയര്‍ക്കാനും വിറക്കാനും തുടങ്ങി. അവന്റെ മുഖത്തെ സൗമ്യതക്ക് പകരം ഭയാനകമായ ഭാവം പ്രകടമായി... കൊളുത്തി വെച്ച നിലവിളക്ക് നിലത്തേക്ക് ശക്തിയോടെ പതിച്ച് തിരി അണഞ്ഞു പോയി. ഒടുക്കം കൈകളില്‍ കെട്ടിയ മന്ത്ര ചരട് ആരോ തീകൊടുത്തത് പോലെ കത്തിക്കരിഞ്ഞ് ചാമ്പലായ് തറയിലേക്ക് വീണു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ വൈദ്യര്‍ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ വെള്ളാരം കല്ലുകള്‍ പോലെ തിളങ്ങുന്നു... കൃഷ്ണ മണി മുകളിലോട്ട് മറിഞ്ഞ് പൈശാചിക ഭാവത്തോടെ മഹി ആടിയുറഞ്ഞു... ശംഖ് എടുത്ത് ഉച്ചത്തില്‍ ഊതി ആക്രോശത്തോടെ ശക്തമായ കാല്‍വെപ്പുകളോടെ കളരിപ്പുര ചവിട്ടിക്കുലുക്കി അവന്‍ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
തുടരും

അടുത്ത  അദ്ധ്യായം നാളെ ഇതേ സമയം നല്ലെഴുത്ത് പേജിൽ  or Check this link - എല്ലാ ഭാഗവും വായിക്കാൻ https://www.nallezhuth.com/search/label/Aghora

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo