Showing posts with label AneeshSundaresan. Show all posts
Showing posts with label AneeshSundaresan. Show all posts

“അലോഷിയുടെ മൂന്നാം കണ്ണ്” (കഥ)


നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ എനിക്കും അലോഷിയെ നേരിട്ടറിയില്ല. കഴിഞ്ഞ ഞായാറാഴ്‌ച്ച വൈകുന്നേരം, കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഒത്തുവന്ന ഒരു കമ്പനി കൂടലിനിടെ പ്രകാശാണ് എന്നോട് അയാളെ പറ്റി പറയുന്നത്.

“ നീ കഥയൊക്കെ എഴുതുന്നതല്ലേ? ഈ കേസ് നീയൊന്നു കേട്ടു നോക്ക്; ചിലപ്പോ നിനക്ക് ഗുണം ചെയ്‌തേക്കും”.

പ്രകാശ് എന്റെ പഴയൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റാണ്. ഇപ്പോൾ ഇതേ നഗരത്തിലെ തന്നെ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ പ്രഗത്ഭനായ ന്യുറോളജിസ്റ്റ്. അതുകൊണ്ടാവാം, സാധാരണ മനുഷ്യരും അവരുടെ സങ്കീർണ്ണങ്ങളായ പ്രശ്നങ്ങളും ഒക്കെ, കക്ഷിക്ക്‌‌ വെറുമൊരു ‘കേസ്’ മാത്രമാണ്.

ഐസ് കഷണങ്ങളുടെ തണുപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങിയ ‘ഷിവാസ് റീഗൽ’ വിസ്ക്കി ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത ശേഷം, നന്നായി വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയുടെ ഒരു കഷണമെടുത്തു ചവച്ചുകൊണ്ട്, Dr.പ്രകാശ് ആ മെഡിക്കൽ കേസ് ഡയറി എനിക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രകാശിന്റെ തന്നെ വാക്കുകളിലേക്ക് ...

*****************************************************
ഏകദേശം മൂന്നു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ്, ഒരു റെഫറൻസ് കേസ് ആയിട്ടാണ്, അയാൾ ആദ്യമായി എന്റെ ഓ.പിയിൽ വരുന്നത്. അല്പം മുഷിഞ്ഞ വേഷം. നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന അനുസരണയില്ലാത്ത മുടിയും, പകുതിയോളം നരച്ച കുറ്റി താടിയും. ഒരാൾക്കൂട്ടത്തിൽ വച്ചു പിന്നീട് കണ്ടാൽ പോലും ചിലപ്പോൾ ഞാനയാളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞേനെ. പക്ഷേ, എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൂടുതൽ പതിഞ്ഞത്, ചത്ത മീനിന്റേതു പോലെ തോന്നിച്ച, തുറിച്ചു നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തന്നെയായിയുന്നു. ഹൃതിക് റോഷന്റേതു പോലെ കൂർത്ത താടിയെല്ലുള്ള ഒരു മുഖത്തിന് ഒട്ടും യോജിക്കാത്തതായിരുന്നു, ആ കണ്ണുകൾ.

“ ഗുഡ് മോർണിങ്, ഡോക്ടർ!”, മുന്നിലുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ ഞാൻ ആംഗ്യം കൊണ്ട് ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ, ഒരു രഹസ്യം പറയും പോലെയാണ് അയാൾ എന്നെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തത്.

എനിക്ക് കൈമാറിയ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾക്ക് മുകളിൽ വച്ചിരുന്ന ഓ.പി ടിക്കറ്റിൽ നിന്ന്, “അലോഷി, വയസ്സ് മുപ്പത്തിയെട്ട് ” എന്ന് ഞാൻ വായിച്ചതു അല്പം ഉറക്കെയായിരുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി കഷ്ടപ്പെട്ടു വരുത്തി, അതേ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അയാൾ തലയാട്ടുമ്പോഴും, ആ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ, എന്തെന്നില്ലാത്ത എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

ഒരു പക്ഷേ അത് മറികടക്കാനാവണം, രോഗികളുമായി ഒരു കുശലാന്വേഷണം പതിവില്ലാത്തതാണെങ്കിൽ കൂടി,
“അലോഷി എന്ത് ചെയ്യുന്നു?” ‌എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചത്.

“വെൽഡിങ്ങിന്റെ പണിയാണ്, ഡോക്ടറെ. കുറേക്കാലം സൗദിയിലായിരുന്നു. അവിടെ ഈ നിതാഖത്തിന്റെ പ്രശ്നം വന്നപ്പോ, കഴിഞ്ഞ വർഷം തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വന്നു. ഇപ്പൊ നാട്ടീത്തന്നെ ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പിലാണ് പണി”. പതിഞ്ഞതെങ്കിലും, വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഓക്കേ,ഓക്കേ.. എന്തൊക്കെയാണ് അലോഷിയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ?” ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അയാളുടെ രോഗ വിവരത്തിലേക്കു കടന്നു.

“ ഒരു നാലഞ്ച് കൊല്ലമായിട്ടു കണ്ണിനു എന്തോ ഒരു ഏനക്കേടുണ്ട്, ഡോക്ടർ. ചിലപ്പോ നല്ല ടെൻഷൻ ഉള്ളപ്പോ, അല്ലെങ്കിൽ നല്ലോണം വിശക്കുമ്പോ, ഒക്കെ കണ്ണിലോട്ടു മിന്നലു പോലെ ഒരു വെളിച്ചം വരും. പതിയെ അത് തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശരൂപങ്ങളായി കാഴ്ച്ച മറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും. കണ്ണ് ഇറുക്കെ അടച്ചാലും ആ വെള്ളിരൂപങ്ങൾ കണ്ണിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു തന്നെ നിൽക്കും. പിന്നെ കുറെ കഴിയുമ്പോ അതൊക്കെ മാഞ്ഞു കാഴ്ച്ച തെളിയാൻ തുടങ്ങും. എന്നാലും നല്ല തലവേദന കാണും.” ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

“താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ നിന്നല്ലേ ഇങ്ങോട്ടു റെഫർ ചെയ്തതു? അവിടുത്തെ ഡോക്ടർ, കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ?” അയാളുടെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഓടിച്ചു നോക്കികോണ്ടു ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“അതേ ‌സാറേ..ഞാൻ സൗദിയിലായിരുന്ന സമയത്താണ് ആദ്യമായിട്ട് ഇത് പോലെ വരുന്നത്‌. അന്ന് ഇതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അതുമല്ല, ഭാര്യയുടെ കെട്ടുതാലി വരെ വിറ്റിട്ടാണ് വിസക്ക് പൈസാ കൊടുത്തിരുന്നത്. ഇതൊക്കെ കമ്പനി അറിഞ്ഞാൽ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് അവിടെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നാട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്ന ശേഷവും, മൂന്നാലു തവണ അടുപ്പിച്ചു ഇങ്ങനെ വന്നപ്പോ, ഭാര്യ രശ്മി നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ്, ഗർഭിണിയായിരുന്ന അവളുടെ ചെക്കപ്പിനു വേണ്ടി താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ പോയ കൂട്ടത്തില്, ഞാനും അവിടെയൊരു ഡോക്ടറെ കണ്ടത്. ആ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല, ഇങ്ങനെ വരുമ്പോൾ, നെറ്റിയിൽ അമൃതാഞ്ജനോ മറ്റോ പുരട്ടി കുറെ നേരം കണ്ണടച്ച് കിടന്നാൽ ശരിയാവും എന്ന്.”

“അതേ, ശരിയാണ് അലോഷി. തനിക്കു മാരകമായ രോഗമൊന്നും ഇല്ല. ഇത് സാധാരണ ‘മൈഗ്രെയ്ൻ’ ആണ്. അതിന്റെ ഒരു സ്റ്റേജിൽ ചിലരിൽ കാണപ്പെടുന്ന, ‘ഓറാ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ് ഇയ്യാളു കാണുന്ന ആ പ്രകാശ രൂപങ്ങൾ. അതിനിപ്പോ ഒരു വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയുടെ ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ല. ” മേശപ്പുറത്തിരുന്ന സ്ഫടികത്തിലുള്ള നീല പേപ്പർ വെയ്റ്റ്, ഇടം കൈകൊണ്ടു പതിയെ തിരിച്ചുകൊണ്ടു, ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.

കൂടുതലായി ഒരു പരിശോധനയും ആവശ്യമില്ല എന്ന മുൻവിധിയോടെ, എന്നിലെ പരിചയ സമ്പന്നനായ ന്യുറോളജിസ്റ്റ്‌, അലോഷിയെ തിരിച്ചയക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ്, എന്നെ സ്തബ്ധനാക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഏങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയത്!

ഒരു നിമിഷമൊന്നു പതറിപ്പോയ ഞാൻ, സ്ഥൈര്യം വീണ്ടെടുത്ത് സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, അയാളുടെ അടുത്തെത്തി ചുമലിൽ പതിയെയൊന്നു തട്ടി...“ റിലാക്സ് മാൻ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ? ഒന്നും പേടിക്കാൻ ഇല്ല എന്ന്”.

“ അതല്ല ഡോക്ടറേ, രണ്ടാഴ്ച്ച മുൻപ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. ആരും എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ഡോക്ടറെങ്കിലും ദയവായി ഇതു കേൾക്കണം; വിശ്വസിക്കണം“, വാക്കുകൾ അയാളുടെ കണ്ണുനീർ പോലെ തുളുമ്പി വീണു.

“പറയു… എന്താണുണ്ടായതെന്നു” അലോഷിയുടെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായതയും, ദൈന്യതയും എന്നെ ക്ഷമയുള്ളൊരു കേൾവിക്കാരനാക്കി മാറ്റാൻ കെൽപ്പുള്ളതായിരുന്നു.

പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന്, ഒരു നരച്ച തൂവാല എടുത്തു മുഖം തുടച്ച ശേഷം, അലോഷി ആ സംഭവം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി…

“ അന്ന്, അർജെന്റായി തീർക്കേണ്ട ഒരു ഗേറ്റിന്റെ വെൽഡിങ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പൊ ഒത്തിരി വൈകി. ഭാര്യ തുമ്പില വാട്ടി പൊതിഞ്ഞ തന്നവിട്ട പൊതിച്ചോറ്, വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ പുറകിലത്തെ ചായ്പ്പിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്നു ധൃതിപിടിച്ച് ‌തുറക്കുമ്പോഴാണ്, ചോറു പൊതിഞ്ഞിരുന്ന പത്ര കടലാസ്സിലെ വാർത്തയിൽ കണ്ണുടക്കിയത്. കടൽതീരത്തു മരിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു പിഞ്ചു ബാലന്റെ പടവും വാർത്തയും. യുദ്ധം നടക്കുന്ന സിറിയിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബോട്ടു മറിഞ്ഞു കടലിൽ വീണു പോയതാണത്രേ! എന്തോ, എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഭയങ്കര വിഷമം വന്നു. ആ പടത്തിൽ അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോ, പൊടുന്നനെ ശക്തമായൊരു പ്രകാശം കണ്ണിലേക്കടിച്ചു എന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ കണ്ണുകളിറുക്കെ അടച്ചപ്പോഴുണ്ട്, കണ്ണിനുള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പിയാർക്കുന്നു. ഞാൻ ബലംപിടിച്ചു കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ, മുന്നിൽ ചോറ് പൊതിയും, മരബെഞ്ചും, ചായ്പ്പും ഒന്നും ഇല്ല. കണ്മുന്നിൽ നോക്കെത്താ ദൂരത്തെല്ലാം അലയടിക്കുന്ന വെള്ളം മാത്രം!. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ വെള്ളത്തിനുള്ളിലേക്കു ഊളിയിട്ടു പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. നിലയില്ലാത്ത വെള്ളം!! ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഞാൻ ആണ്ടു പോകുമ്പോൾ, അല്പം അകലെയായി അവനെ കണ്ടു. ഒരാൺകുട്ടി; പൊക്കിൾകൊടിയോട് കൂടി ഒരു ഗർഭസ്ഥ ശിശു! എനിക്ക് നേരെ അവൻ കൈകൾ നീട്ടുന്നതു അപ്പോളെനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ‌കഷ്ട്ടപെട്ട് അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഞാൻ നീന്തിയെത്തുമ്പോഴേക്കും, നീട്ടി പിടിച്ച കൈകളുമായി അവൻ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. വീണ്ടും എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു....”

ഒരു കെട്ടുകഥ കേൾക്കുന്ന അവിശ്വസനീയതയോടെ, അതുവരെ എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്ന അലോഷിയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകളിലേക്കു ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഉറ്റുനോക്കിപ്പോയി.

“ മുഖത്ത് ഒരു തണുപ്പ് വീഴുന്നതറിഞ്ഞു ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ; ഞാൻ ബഞ്ചിൽ കിടക്കുവാണ്. കൂട്ടുകാരൊക്കെ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ തലചുറ്റി നിലത്തു വീണെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്.” ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അലോഷി തുടർന്നു...

“എന്നിട്ടു ?” ആകാംക്ഷ എന്നെ കീഴടക്കുന്നത് വ്യക്തമായും ഞാനറിഞ്ഞു.

“ഡോക്ട്ടർ..എന്തോ ഒരു പേടി എന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തിനോവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വിശപ്പ് കെട്ടു പോയിരുന്നെങ്കിലും, രണ്ടു പിടിച്ചോറു പെട്ടെന്ന് വാരി വിഴുങ്ങുയിട്ടു ഞാൻ കൈ കഴുകുമ്പോ, എന്റെ മൊബേലിൽ വിളി വന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലെ വറീത്‌ ചേട്ടനായിരുന്നു. എടാ അലോഷീ...രശ്മി കുളിമുറീലോന്നു വഴുക്കി വീണു; നീ വേഗം താലൂക്കാസ്പത്രിലൊട്ടു വന്നേന്നും പറഞ്ഞു. ചങ്കും കയ്യേൽ പിടിച്ചോണ്ടാണ് കൂട്ടുകാരന്റെ ബൈക്കേല് ആസ്‌പത്രിവരെ എത്തിയത്. അവടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാനാ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കുറച്ചു മുന്നേ, ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ കൈവിട്ടു കളഞ്ഞത് അവളുടെ വയറ്റിക്കിടന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിനെയായിരുന്നെന്നു!!” ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ, അയാൾ വീണ്ടും വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി...

എന്തെങ്കിലും ഒരു ആശ്വാസവാക്ക്‌ പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു, എനിക്ക്; പക്ഷെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ മറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരിന്നു.

*****************************************************
ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിറുത്തിയ, പ്രകാശ് ഗ്ലാസിൽ അവശേഷിച്ച മദ്യം ഒറ്റയടിക്ക് വായിലേക്ക് കമഴ്ത്തിയിട്ട് ടീപോയിൽ വച്ചിരുന്ന സിഗരറ്റു പാക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റെടുത്തു തീപിടിപ്പിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ മരവിച്ചുപോയ ഞാൻ, ആ വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾ പുറത്തെയിരുളിലെ പുകമഞ്ഞിലേക്ക് അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നതും നോക്കി വെറുതെയിരുന്നു.

“ എന്തായിരുന്നു അയാളുടെ അസുഖം? ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആൾക്കാർക്ക് അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ?” കുറച്ചു നേരമായി ഞങ്ങൾക്കിടയിടുണ്ടായ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ പ്രകാശിനോട് ചോദിച്ചു.

“എന്റെ ഇത്രയും കാലത്തെ മെഡിക്കൽ പ്രാക്ടിസിൽ, ഇതുപോലൊരു കേസ് ആദ്യമായിട്ടാണ്. ‌ എന്താണ് അയാൾക്ക് സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഊഹവും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ കുഞ്ഞു നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കാര്യത്തിൽ അയാൾക്ക്‌ നല്ല ഡിപ്രെഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എട്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആദ്യമായി ഉണ്ടായ പ്രഗ്നൻസി ആയിരുന്നു അത്. ആന്റി-ഡിപ്രെഷൻ മരുന്നുകൾ എഴുതിയിട്ട് ഞാൻ, അയാളോട്, ഒരു സി.റ്റി സ്‌ക്യാൻ കൂടി എടുത്തു ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം വരാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടു. എന്തെങ്കിലും എമർജൻസി ഉണ്ടായാൽ വിളിക്കാൻ, എന്റെ മൊബൈൽ നമ്പറും കൊടുത്തിരുന്നു”.

“ അയാൾ പിന്നീട്‌ വന്നിരുന്നോ, പ്രകാശ് ?”

“ആ കൂടിക്കാഴ്ചക്ക് ശേഷം, ഏകദേശം ഒരു മൂന്നാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോ അയാൾ എന്റെ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു”

“അതെയോ? എന്തിനു?” അലോഷിയെ പറ്റി കൂടുതലറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ എന്നെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങി...

മുക്കാലും വലിച്ചുതീർന്ന സിഗരറ്റ്, ‌ആഷ്ട്രേയിൽ കുത്തികെടുത്തിയിട്ടു പ്രകാശ്, അലോഷി എന്ന പുസ്തകത്തിലെ അടുത്ത അദ്ധ്യായംതുറന്നു ...

“ ഒരു പ്രണയ വിവാഹമായിരുന്നു, അലോഷിയുടേത്. ഭാര്യ ഹിന്ദുവും, ജനിച്ചത് കൃസ്ത്യൻ ആയിട്ടെങ്കിലും,അയാള് തികഞ്ഞ യുക്തിവാദിയും. വിവാഹശേഷം രണ്ടു പേരും കാര്യമായി പള്ളിയിലോ അമ്പലത്തിലോ ഒന്നും പോകുമായിരുന്നില്ല. ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷം, അയാളുടെ ഭാര്യക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ കടുത്ത കുറ്റബോധം തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാത്രമല്ല അവരുടെ തറവാട് ഒരു അമ്പല മതില്കെട്ടിനു ചേർന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. വിവാഹശേഷം ഭഗവതിയെ മറന്നതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് കിട്ടിയതെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവം നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. പ്രായശ്ചിത്തമായി ആ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവപൂജകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അലോഷിയുടെ ഭാര്യ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനിരിക്കുമ്പോഴാണ്, അലോഷിക്ക് വീണ്ടുമൊരു വിചിത്രമായ അനുഭവമുണ്ടാകുന്നത്‌”.

“ ഇത്തവണ അയാൾ, എന്താണ് പറഞ്ഞത് ?” എന്റെ ജിജ്ഞാസ വാക്കുകളായി പുറത്തു ചാടി.

“ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു പോകുകയായിരുന്നു അയാൾ. ബസിലെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ, പുറംകാഴ്ചകളിലേക്കു കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ഒരു കവലയിൽ വച്ചു ഒരു കൂട്ടം രാഷ്രീയപ്രവർത്തകർ തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷം അലോഷി കാണാനിടയായത്. ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടതിന് ശേഷം അയാൾ അസ്വസ്ഥനാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ ഒരു കുരിശുപള്ളിയുടെ മുന്നിൽ ബസ്സ് നിറുത്തിയപ്പോ, അയാളുടെ കണ്ണിലേക്കു ആ കനത്ത വെളിച്ചമടിച്ചു. കാഴ്ചയെ മറച്ചുകൊണ്ടു തെളിഞ്ഞ വന്ന പ്രകാശരൂപങ്ങളിൽ അയാൾ, തിരുമുറിവുകളിൽ നിന്ന് ചോര വാർന്നൊഴുകുന്ന ക്രൂശിതനായ ഈശോയെ കണ്ടുപോലും! പിന്നെ ശത്രുനിഗ്രഹം ചെയ്തു ഘോരനടനമാടുന്ന ഉഗ്രരൂപിണിയായ ഭഗവതിയെയും!! ഇടിമുഴക്കം പോലൊരു ശബ്ദം ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്നതിനോടൊപ്പം, അലോഷി ആകാശത്തിലേക്കു വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. മുകളിൽ പഞ്ഞികെട്ടുപോലെ പാറി നടന്ന അയാൾ, ഒരു കൂട്ടനിലവിളികേട്ടു താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത്, ബോംബ് സ്ഫോടനത്തിലെന്നവണ്ണം ചിതറി തെറിച്ചു കിടക്കുന്ന നൂറു കണക്കിന് മനുഷ്യശരീരങ്ങളായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ തല പൊളിഞ്ഞു ചോരയൊലിപ്പിച്ചു അയാളുടെ ഭാര്യ രശ്മിയും!!”

“എന്നിട്ടു?” എന്റെ ചോദ്യം പകുതിയേ പുറത്തു വന്നുള്ളു...

“കാഴ്ച തെളിയുമ്പോൾ അലോഷിക്കു ശരീരം പൊള്ളാൻ തുടങ്ങി. ഒരു തരത്തിൽ എങ്ങനെയോ വീട്ടിലെത്തി എന്നാണ് അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്. രാത്രി മുഴുവൻ പൊള്ളിപ്പനിച്ച്‌ ബോധം നഷ്ട്ടപെട്ട അലോഷി, അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായി. അയാളുടെ ഭാര്യക്ക് പിറ്റേന്ന് നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവം കൂടാൻ പോകാനും സാധിച്ചില്ല. പക്ഷെ, പിറ്റേന്ന് രാത്രിയാണ് നാട് മുഴുവൻ നടുക്കിയ ആ ദുരന്തം ഉണ്ടായത്! രശ്മിയുടെ നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിലുണ്ടായ ഭയാനകമായ വെടിക്കെട്ടപകടത്തിൽ നൂറു കണക്കിലാളുകൾ അതിദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു!! അമ്പലമതിലിനോട് ചേർന്ന രശ്മിയുടെ വീട് അപ്പാടേ തകർന്നു; കൂട്ടത്തിൽ അവരുടെ അമ്മയെയും എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടമായി”... പ്രകാശ് ഇത് പറയുമ്പോൾ, നന്നായി തണുപ്പിച്ച മദ്യം എന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഒരു നീറ്റലായി പൊള്ളിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു!

“ പ്രകാശ്, പിന്നീട് അയാളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ?”

“മൂന്നാല് ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ്, സി.റ്റി സ്‌ക്യാൻ റിപ്പോർട്ടുമായി അലോഷി എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു. സ്‌ക്യാൻ റിപ്പോർട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കി. അയാളുടെ തലച്ചോറിലെ ഞരമ്പുകളിൽ, ജീവൻ തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു റ്റ്യുമർ ഉണ്ടായിരുന്നു! സർജറി അല്ലാതെ മറ്റൊരു പോം വഴിയും ഇല്ല!!”

രാത്രി വൈകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കാര്യമായൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങാൻ നേരം, കുറെ നേരമായി എന്റെയുള്ളിൽ ചുരമാന്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ സംശയം ഞാൻ ചോദിച്ചു...

“പ്രകാശ്, ഈ സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ അയാൾക്കിനി ഇത്തരം പ്രവചന സ്വഭാവമുള്ള കാഴ്ചകൾ കാണാൻ കഴിയുമോ?”

“ ഞങ്ങൾ ചികിത്സിക്കുന്നത് അയാളുടെ തലച്ചോറിലെ മുഴയെയാണ്; അല്ലാതെ അയാളുടെ മനസിലെ ഭ്രമാത്മക ചിന്തകളെയല്ല!” എന്നാണ് Dr.പ്രകാശ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.

നാളെയാണ് അലോഷിയുടെ ആ സർജറി. ഞാനിതെഴുതുമ്പോൾ, അയാൾ മെഡിക്കൽ കോളേജിലേ പ്രീ-സർജിക്കൽ വാർഡിൽ, മരുന്നുകളുടെ ആലസ്യത്തിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുകയാവും. പക്ഷെ ഞാൻ അസ്വസ്ഥനാണ്; അലോഷിയുടെ ചത്തമീനിന്റേതു പോലെയുള്ള തുറിച്ച രണ്ടു കണ്ണുകൾക്കും നടുവിൽ, മറ്റാരും കാണാതെ അയാൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം തുറക്കുന്ന ആ മൂന്നാം കണ്ണ്, ഇനി എന്നന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുപോകുമോ ? അതറിയാൻ നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ഞാനും ആശങ്കയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്…
(അവസാനിച്ചു)

കടപ്പാട്: കനത്ത വ്യഥകളുടെ, കടുത്ത ആകുലതകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളിൽ, കാഴ്ചയെ ഭാഗികമായി മറച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വിചിത്രമായ ആ പ്രകാശരൂപങ്ങൾക്ക്!!

©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ. 10-Mar-2018

വേട്ടക്കാരൻ(കഥ)

Best of Nallezhuth- No:2--
എനിക്കറിയാം വേട്ടക്കാരാ, എന്റെ മുതുകിൽ തറച്ചു, നെഞ്ചും പിളർത്തി നിൽക്കുന്ന നിന്റെ അമ്പിന്റെ ലക്ഷ്യം ഞാനായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ, ഒരു ചാവാലി ചെന്നായക്കു വേണ്ടി ഒരമ്പു കളയാൻ മാത്രം മണ്ടനല്ല ഈ കാട്ടിലെ ഒരു വേട്ടക്കാരനും. പിന്നെയാണോ മിടുക്കനായ നീ? നിന്റെ അമ്പിൻ മുന മുതുകിൽ തൊട്ട നൊടിയിൽ ഞാൻ അറിഞ്ഞതാണ്, അളന്നതാണ് നിന്റെ കൈവേഗവും കരുത്തും. അല്ലെങ്കിലും, ഒരു വേട്ടക്കാരനെ ശരിയായി വിലയിരുത്താൻ മറ്റൊരു വേട്ടക്കാരനല്ലേ കഴിയൂ.
ആഹ്... എനിക്ക്‌ അതു ഊഹിക്കാം സുഹൃത്തേ.. ഇപ്പോൾ നീ അതു മനസിലാക്കിയിരിക്കുമെന്ന്. അതേ, നമ്മുടെ രണ്ടു പേരുടെയും ലക്ഷ്യം ഒന്നായിരുന്നു. ഒരിര! ഒരൊറ്റ ഇര!! നിന്റെ അമ്പേറ്റു, ചോര വാർന്നു, കിതച്ചോടുമ്പോഴും, എന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉയിരിനായ് പോരാടി പിടയുന്ന, എന്റെ ഇര!
ശരിക്കും, നിന്റെ കണക്കു കൂട്ടലുകളൊക്കെയും കൃത്യമായിരുന്നു! നീ നിലയുറപ്പിച്ച അകലം, തിരഞ്ഞെടുത്ത അമ്പ്, നിന്റെ കയ്യടക്കം, ഞാൺ വലിവ് , അമ്പയച്ച നൊടി; ഒക്കെയും ഒരു മികച്ച വേട്ടക്കാരന്റേത്. പക്ഷെ നീ അറിയാതെ പോയ ഒന്നുണ്ട്; ഇനിമേൽ ഒരുക്കലും നീ മറക്കാൻ ഇടയില്ലാത്ത ഒരു പാഠം.
“നമ്മൾ ഉന്നം വയ്ക്കുന്ന ഒരോ ലക്ഷ്യത്തിനും അപ്പുറം, നമ്മൾ കാണാത്ത ഒരു പ്രതിയോഗി കൂടി ഉണ്ടാകും”.
ഇവിടെ, നീ തോറ്റു പോയതല്ല, ചങ്ങാതീ...‌ ജയിച്ചത് എന്റെ വിശപ്പാണ് !
നിനക്കറിയില്ല, നാളേറെയായി ശമനം കിട്ടാതെ എന്റെ ഉള്ളിൽ എരിയുന്ന തീ. ആ ചൂടിൽ വയറു വെന്തുരുകി, ശ്വാസം അടക്കിപിടിച്ചു, പതുങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, ആ പൊന്തക്കാട്ടിൽ, കൂട്ടം വിട്ടു പോന്ന ഈ വയസൻ ചെന്നായ; ഒരിരയെയും കാത്ത്...
ദിവസങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞ് ഒടുവിൽ ഇന്നാണ്, തീറ്റ തേടി ഇവൻ അവിടേയ്‌ക്ക് വന്നെത്തിയത്. ഇരയ്ക്കു നേരെ കുതിക്കും മുന്നേ, ചുറ്റും ഒന്ന് പരതി നോക്കി. അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്, ഉള്ളിൽ പൊത്ത് വീണ ആ വലിയ മരത്തിനു പുറകിൽ, ഒരു നിഴൽ രൂപമായി, തൊടുത്ത അമ്പുമായി നീ. ഒരു പക്ഷെ, നിന്റെ അമ്പിന് ഞാൻ തന്നെ ഇരയായേക്കാം, എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായിട്ടും; ഒരു നല്ല ചാട്ടത്തിനപ്പുറം ഒത്തു കിട്ടിയ ഇവനെ, വിട്ടു കളയാൻ തോന്നിയില്ല.
“വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുതല്ലലോ മരണഭയം?“
കൂട്ടുകാരാ...ഈ കാട്ടിലെ ഏറ്റവും സമർത്ഥരായ വേട്ടക്കാർ, അത് നീ കരുതുംപോലെ പുലിയോ, കടുവയെ, സിംഹമോ ഒന്നുമല്ല; ഞങ്ങൾ ചെന്നായ്ക്കൂട്ടമാണ്. അമർന്ന് പടരുന്ന കാട്ടുതീ പോലെ ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടത്ത് പതുങ്ങി വരും.ഒരു ഇലയനക്കം പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ, നോട്ടമിട്ട ഇരയെ അവനറിയാതെ, പഴുതില്ലാതെ വളയും. എന്നിട്ടു കാത്തിരിക്കും, ഏറ്റവും നല്ല ഒരു നിമിഷത്തിനായി. ആ നൊടിയെത്തുമ്പോൾ, വീശിയടിയ്ക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഞങ്ങൾ ഇരയ്ക്കു മേലെ പറന്നിറങ്ങും. ഒരേ താളത്തിൽ, വേഗത്തിൽ, കരുത്തിൽ. പിന്നെ അവിടെ ഒരു പോരാട്ടമാണ്. വിശപ്പും, പ്രാണനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം!
“എവിടേയും, എക്കാലവും; വിജയിച്ചത് വിശപ്പ് തന്നെ!!”
ഒരു ചെന്നായയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി, അതിന്റെ കൂട്ടമാണ്. കൂട്ടം വിട്ട്‌ പോന്ന ചെന്നായയാകട്ടേ, സ്വയം വലിയൊരു ദുരന്തവും!
നീ അറിയണം, എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു നല്ല കാലം. അന്ന്, ഞാനായിരുന്നു ഞങ്ങടെ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല വേട്ടക്കാരൻ! വേഗത്തിലും, കരുത്തിലും എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല; ഒരു പക്ഷെ ഞങ്ങളെ നയിച്ചിരുന്ന തലവന് പോലും.
ഒരു നാൾ, കറുകപ്പുൽമേട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നിരുന്ന കറുമ്പൻ കാട്ടുപോത്തിനെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ, തെല്ലിട മാത്രം ഒന്ന് പല്ലിടറിപ്പോയ ഞങ്ങളുടെ തലവൻ ചെന്നായയെ, കൊമ്പിൽ കോർത്ത് അവൻ കുതറിപ്പിടഞ്ഞപ്പോൾ, ചിതറിത്തെറിച്ചതാണ് ഞങ്ങൾ. ചോര വാർന്നു പിടഞ്ഞ തലവന്റെ ഞരക്കം നേർത്തു വന്നു ഒടുവിൽ നിലച്ചപ്പോൾ, തോറ്റു പിൻവാങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി നിന്ന എന്റെ കൂട്ടാളികളുടെ കണ്ണിൽ, എപ്പോഴുമുള്ള വന്യമായ മിന്നൽ തിളക്കത്തിന് പകരം, ഭയത്തിന്റെ മിന്നാമിന്നി വെട്ടം ആദ്യമായി കണ്ടു.
പ്രാണൻ പൊരുതി നേടി എന്ന് കരുതിയ കാട്ടുപോത്ത്, അറിയാതെ ആശ്വസിച്ചു പോയ ഒരു നിമിഷം! ആ ഒരു നിമിഷം മതിയായിരുന്നു എനിക്ക്. കൂട്ടാളികളെ ആകെ അമ്പരപ്പിച്ച്‌, ഉരുൾപൊട്ടി വന്ന മലവെള്ളപാച്ചിൽ പോലെ ഞാൻ അവനിലേക്ക്‌ പാഞ്ഞു കയറി. കരിവീട്ടിയുടെ തായ്യ് വേരുകൾ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങും പോലെ, എന്റെ പോർനഖങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ചൂഴ്ന്നിറങ്ങി. കാട്ടുപാറയുടെ കരുത്തോടെ, എന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ അവന്റെ കഴുത്ത് കടിച്ച്‌ മുറിച്ചു. തെല്ലും ഇടറിയില്ല ഞാൻ; അവൻ പിടഞ്ഞു വീഴും വരെ!
"എന്റെ ഇര, എന്റെ ഭക്ഷണം; അത് എന്റെ അവകാശമാണ്.ജീവിക്കാനുള്ള എന്റെ അവകാശം!"
അടങ്ങാത്ത ആർത്തിയോടെ ഞാൻ ഇരയുടെ കരൾ തിന്നു തീർത്തു വിശപ്പടക്കും വരെ, കൂട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ളവർ, എനിക്ക്‌ ചുറ്റും ക്ഷമയോടെ കാവൽ നിന്നു. അവരുടെ ഊഴവും കാത്ത്. അതാണ് ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ നിയമം.കാരണം, അപ്പോൾ മുതൽ ഞാനായിരുന്നു, ചെന്നായ്ക്കൂട്ടത്തിന്റെ പുതിയ തലവൻ!
ധനുമാസക്കുളിരിൽ കാടാകെ വിറങ്ങലിച്ച് നിന്ന ആ രാത്രിയിൽ, വേട്ടയുടെ ക്ഷീണം തീർത്തു മടയിൽ തെല്ലൊന്നു മയങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ഉടലാകെ പൊതിയുന്ന സുഖകരമായൊരു ഒരു ചെറുചൂടും, അതുവരെ അന്യമായിരുന്ന ഒരു മാദക ഗന്ധവും; അതാണ് എന്നെ ഉണർത്തിയത്. അവളായിരുന്നു അത്! പഴയ തലവന് മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്ന, ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായ സുന്ദരി! തീ പിടിച്ചൊരു കാട്ടുമുല്ല വള്ളി പോലെ, അവൾ എന്നിലേയ്ക്ക് പടർന്നു കയറി. അസാമാന്യമായ കരുത്തോടെ, അവളെന്നെ പുതിയൊരു വേട്ട പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു!
“അന്നാദ്യമായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു; എല്ലാ വിശപ്പിനും മേലെ, ഉടലിനും ഒരു വിശപ്പുണ്ട്!!”
കുറച്ചു നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു അതിഥി കൂടി വന്നെത്തി; എന്റെ വിയർപ്പ്, എന്റെ ചോര, എന്റെ ഉടൽപ്പകർപ്പ്!!
കാടടക്കി വാഴുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ചെന്നായ്ക്കൂട്ടം. കരുത്തോടെ, കരുതലോടെ ഞാൻ അവരെ മുന്നിൽ നിന്നു നയിച്ചു. തികഞ്ഞ അനുസരണയോടെ, കൂട്ടാളികൾ എന്റെ ആജ്ഞകൾ നിറവേറ്റി. വളർച്ചയെത്തിയ ചെറുചെന്നായ്ക്കളെ ഞാൻ വേട്ടയുടെ പാഠങ്ങൾ പരിശീലിപ്പിച്ചു. കരുത്തും, വേഗവും ചോർന്നു പോയ ചാവാലികളെ ഞാൻ നിർദ്ദയം കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ആട്ടിപ്പായിച്ചു. ഉടൽക്കെട്ടിനു തീ പിടിയ്‌ക്കുന്ന ഋതുക്കളിൽ, കൂട്ടത്തിലെ വയസ്സറിയിച്ച മിടുക്കത്തിമാർ, എന്റെ അരക്കെട്ടിന്റെ ഉശിരറിഞ്ഞു.
ഇരയുടെ ചോരമണം, സിരകളിൽ ഉന്മാദം പടർത്തിയ, ഒടുങ്ങാത്ത വേട്ടകൾ!!
ഇണയുടെ നറുമണം, ഉടലാകെ ഉണർവ്വ് പരത്തിയ, അടങ്ങാത്ത വേഴ്ചകൾ!!
അഹങ്കരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ; എന്റെ ശക്തിയിൽ, വേഗത്തിൽ, വേട്ടമിടുക്കിൽ, ചോരത്തിളപ്പിൽ. അന്ന് ഞാനറിഞ്ഞില്ല, കാലം എനിയ്ക്കായും ചിലതൊക്കെ കാത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്.
“കാലം; അതേ, അവനാണ് ശരിക്കും ഏറ്റവും നല്ല വേട്ടക്കാരൻ. ഞാനും, നീയും ഒക്കെ അവന്റെ ഇരകളും!!”
ആ രാത്രി, പതിവുപോലെ, വേട്ടമുതൽ പങ്കിട്ടുതിന്നു മടയിലേക്കണയുന്ന നേരത്തതാണ്, അവളിലേക്ക്‌ എന്റെ നോട്ടമെത്തിയത്‌. അതുവരെ ഞാനതു ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല; മറ്റു ചെന്നായത്തികളേക്കാൾ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു, ഇപ്പോൾ ഈ ചെറുവാല്യക്കാരി. ഇന്നത്തെ ഇണ ഇവൾ തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ചു, അവളിലേക്കടുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് എവിടെ നിന്നോ മുരണ്ട്‍ കൊണ്ട് അവൻ ചീറി എത്തിയത്.
അവൻ, കൂട്ടത്തിലെ രണ്ടാമൻ; ഞാൻ എക്കാലവും എനിക്കൊപ്പം ചേർത്ത് നിറുത്തി വേട്ട പഠിപ്പിച്ച, എന്റെ ചോരയിൽ കുരുത്ത ആദ്യത്തെ സന്തതി! അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അതുവരെ കാണാത്ത ഒരു കനൽ എരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അത് എന്നോടുള്ള പകയോ, അവളോടുള്ള പ്രണയമോ? എനിക്കിന്നും അറിയില്ല.
“ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മേലാളനേയും, കീഴാളനെയും നിശ്ചയിക്കുന്നത് പുറംതൊലിയുടെ നിറമില്ല; കരുത്താണ്!...അതാണ്, കാടിന്റെ നിയമം!!”
മുഴുവൻ ചെന്നായ്ക്കൂട്ടവും, സ്വയം വലയം തീർത്തു ഒരുക്കിത്തന്ന പോർക്കളത്തിനുള്ളിൽ, ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ഏറ്റുമുട്ടുകയായിരുന്നു; എന്റെ തന്നെ ശക്തിയോട്, എന്റെ തന്നെ തന്ത്രങ്ങളോട്. ദയയോ, വാത്സല്യമോ, സ്നേഹമോ തെല്ലുപോലും കടന്നുവരാത്ത, മൃഗീയതയുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ പോരാട്ടം! ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, നേരിടുന്നത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായി എതിരാളിയോടാണെന്നു!
അന്തമില്ലാതെ നീണ്ട ആ പോരാട്ടം, രാവേറെ പിന്നിട്ടപ്പോൾ, പതിയെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; എനിക്കെതിരെ ഒളിപ്പോര് നടത്തുന്ന, എന്റെ ശരിയായ എതിരാളിയെ...കാലം!!
പിന്നീടെപ്പോഴോ, എന്റെ കാലടികൾക്കിടർച്ച വന്നു; കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇരുട്ട് പടർന്നു. വാർദ്ധക്യത്തിനു മേൽ യൗവ്വനം വിജയത്തിന്റെ നീണ്ട ഓരിയിടൽ നടത്തുമ്പോൾ, ഞാൻ അറിഞ്ഞു; വീഴുകയാണെന്നു... ബോധം തെളിയുമ്പോൾ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു!
“മരണത്തേക്കാൾ ദാരുണമാണ്, ചില തോൽവികൾ”
ഇനി ഓടാൻ വയ്യ, വേട്ടക്കാരാ..നന്നായി കിതയ്ക്കുന്നു; ഒപ്പം വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒരു കഴുതപ്പുലികൂട്ടം, ചോരയുടെ മണം പിടിച്ച്, എന്റെ പിന്നാലെ ഓടി വരുന്നുണ്ട്. സ്വന്തമായി വേട്ടയാടാനാറിയാത്ത ഭീരുക്കൾ! അവരിങ്ങെത്തും മുമ്പേ, ഉന്നം തെറ്റി വന്ന നിന്റെ അമ്പ്, എന്റെ പ്രാണൻ എടുക്കും മുമ്പേ; എനിക്ക് ഇവനെ, എന്റെ ഈ ഒടുക്കത്തെ ഇരയെ ഉള്ളിലാക്കണം. പക്ഷെ കൊല്ലും മുമ്പ്, ഇവന്റെ കഴുത്തിലെ പിടി ഞാൻ തെല്ലൊന്നയയ്ക്കും. കാരണം, ഉള്ളിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു തീറ്റമുതൽ ഇവന്റെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നുണ്ട്; അത് ഇവന്റെ ഇരയാണ് ! വീടണയും മുമ്പ്, നിനക്കും കിട്ടട്ടെ, നിന്റെ ഇന്നത്തെ ഇര...
“ഈ ഭൂമിയിൽ, വിശക്കുന്ന വയറുള്ള എല്ലാവരും വേട്ടക്കാരാണ്; ഒപ്പം ഇരകളും!”
ശുഭരാത്രി! സോദരാ…
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

ത്രീ ഡോട്ട്സ്

Dice, Roll, Three, Dots, Luck, Risk, Gamble, Game
=============================
ഫർസാന അലി & അനീഷ് സുന്ദരേശൻ
ഇരുട്ടിനു കടുംചുവപ്പു നിറമായിരുന്നു ആദ്യം. തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നും മുളപൊട്ടി, പിൻകഴുത്തിൽ വേരുകളാഴ്ത്തി, ശരീരമാകെ ശാഖികളായി പടർന്നു കയറിയ അസഹ്യമായ വേദനയുടെ നിറം.
ഇപ്പോൾ എനിക്കവരെ കാണാനും കേൾക്കാനുമാവുന്നുണ്ട് എന്നത് ഒരു പക്ഷേ അവർ അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല. അത്രയും ശക്തമായിട്ടാണല്ലോ കടുംപച്ച നിറത്തിലുള്ള ഈ സ്ലീപ്പിങ് ബാഗിനകത്ത് എന്നെയവർ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കെട്ടിയത്. നിലാവ് ബാക്കിയാക്കിയ മങ്ങിയ മഞ്ഞനിറക്കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കൺതുറക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ സുഷിരം ഈ ബാഗിന്റെ തലഭാഗത്ത് എനിക്കായി കരുതി വെച്ചത് നിയതിയുടെ കാരുണ്യം തന്നെയാവണം.
കൂർത്തും പരന്നും ഉരുണ്ടുമുള്ള കൂറ്റൻ പാറകൾ നിറഞ്ഞ ഈ കുന്നിന്റെ മുനമ്പിൽ എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞാണ് അദ്വൈത് നിൽക്കുന്നത്. അവൻ സിഗരറ്റ് പുകയ്ക്കുകയാണെന്ന് കാറ്റ് വഹിക്കുന്ന ഗന്ധത്തിൽ നിന്നും എനിക്കറിയാനാവുന്നുണ്ട്. ഇടതു കൈ പാറക്കെട്ടിൽ കുത്തി വലതു കൈയിലെ ബീർ ബോട്ടിൽ ചുണ്ടിലേക്ക് കുത്തനെ വെച്ചു ലഹരി നുണയുന്ന ടെറി, ഇരുകാലുകളും നീട്ടിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് അഭിമുഖമായാണ്. വെട്ടം വിതറിക്കൊണ്ട് പാഞ്ഞു വന്നൊരു മിന്നാമിനുങ്ങ് കൃത്യമായി സ്ലീപ്പിങ്ബാഗിലെ സുഷിരമടച്ചു കൊണ്ടു ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചപ്പോൾ ഇരുളൊരു കരിനീലപ്പുതപ്പായി എന്റെ മിഴികളെ പൊതിഞ്ഞു.
“നീ പറയുന്ന പോലെ ജീപ്പുവരെ ചുമന്നു കൊണ്ട് പോയാലും ഫോറസ്റ്റ്കാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു കാടിനു പുറത്തേക്ക് കടത്തുന്ന കാര്യം റിസ്‌ക്കാണ്. ഇതിനെ ഇവിടെത്തന്നെ എങ്ങനേലും ഒഴിവാക്കുന്നതാണ് നല്ലത്”.
ഇരുട്ടിൽ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾക്ക് തെളിമ കൂടും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ കേട്ടത് ഏത് ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ ബഹളത്തിനിടയിലും എന്റെ കർണ്ണപുടങ്ങൾക്ക് അനായാസേന വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ അദ്വൈതിന്റെ സ്വരമാണ്. അവൻ പറഞ്ഞ ‘ഇത്’ ഞാനാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഉള്ളു നീറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ടെൻഷൻ വരുമ്പോൾ പതിവായി ചെയ്യുന്ന പോലെ അവനിപ്പോൾ പറ്റെ ട്രിം ചെയ്ത മേൽചുണ്ടിനു മുകളിലെ കുന്നിക്കുരുവോളം പോന്ന മറുകിന്മേൽ നഖംകൊണ്ട് ചൊറിയുന്നുണ്ടാവാം എന്ന നേരം തെറ്റിയ എന്റെ ചിന്തയുടെ മേലേക്ക് ടെറിയുടെ പരുക്കൻ ശബ്ദം ചിതറി വീണു.
“അരുവിയിലാണേൽ വെള്ളം കുറവാ... എങ്കിപ്പിന്നെ എവിടേലും കുഴിച്ചിടാന്നു വച്ചാ, ഒരു കമ്പിപ്പാര പോലുമില്ലാതെ എങ്ങനെ കുഴിക്കാനാ?”
എന്നെ തീർക്കാനായി സർവ്വ സന്നാഹങ്ങളോടും കൂടെത്തന്നെ വരാമായിരുന്നില്ലേ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളേ എന്നെനിക്ക് ഉറക്കെ ചോദിയ്ക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈർപ്പം വറ്റിയ വായിൽ അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ ഇളയ്ക്കാനാവാതെ ഉണങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നാവും ഉണർച്ചയോടെ ശേഷിച്ച ബുദ്ധിയും എന്നിലെ ചോദ്യത്തെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ക്ഷീണിതയായ എന്റെ ആവശ്യമറിഞ്ഞെന്നോണം, കോഫി മെഷീനിൽ നിന്നും തയാറാക്കിയ ചൂട് മാറാത്ത ഡബിൾ എസ്‌പ്രസോ കോഫീ പുഞ്ചിരിയോടെ വച്ചുനീട്ടുന്ന അദ്വൈതിന്റെയും, നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിനിടയിൽ പാതിയടഞ്ഞ മിഴികളോടെ ഡെസ്കിൽ തല ചായ്ക്കുമ്പോൾ മുതുകിൽ തട്ടി ‘യൂ ഓക്കേ ഹിമാ?’ എന്ന കരുതലോടെയുള്ള ചോദ്യവുമായെത്തുന്ന ടെറിയുടെയും മുഖങ്ങൾ എനിക്കിപ്പോൾ അന്യവും അതോടൊപ്പം വേദനാജനകവുമാണ്.
വേദനയുടെ പരപ്പിലൂടെ ഓർമ്മകൾ തേടി ഊളിയിടുമ്പോഴും അല്പാല്പമായി എന്നിൽ നിന്നും വഴുതി നീങ്ങുന്ന ബോധത്തെ ഇറുകെ പിടിച്ചിരിക്കാൻ എത്രത്തോളം ഞാൻ ബാധ്യസ്ഥയാണെന്ന് എന്റെയുള്ളിൽ നിന്നാരോ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അദ്വൈത് മേനോൻ, ടെറി സെബാസ്റ്റ്യൻ പിന്നെ ഹിമാ ജഹാൻ എന്ന ഞാൻ; മൂവരും ഹൈദ്രാബാദ് ആസ്ഥാനമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന “ത്രീ ഡോട്ട്സ്” എന്ന വെബ് മീഡിയ സ്ഥാപനത്തിലെ ജേർണലിസ്റ്റുകളാണ്. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിയാത്തതും, അവരുടെ കച്ചവട താല്പര്യങ്ങളാൽ തമസ്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നതുമായ വാർത്തകളുടെ പിന്നാലെ യാത്ര ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനത്തെ വേറിട്ട് നിർത്തുന്നത്. കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളിൽ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ പല രഹസ്യ ഇടപാടുകളുടെയും പിന്നിലെ അണിയറകഥകൾ ആദ്യം വെളിച്ചത്തു കൊണ്ട് വന്നത് ഞങ്ങളാണ്. ‘ത്രീ ഡോട്ട്സ്… ഫില്ലിങ് ദി ട്രൂത്ത്’ അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ടാഗ്‌ലൈൻ പോലും.
മലയാളികൾ എന്നതിനു പുറമെ മൂന്നുപേരെയും കൂട്ടിയിണക്കുന്നൊരു പൊതുഘടകമുണ്ട്. അത് ജോലിയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശവും ഒടുങ്ങാത്ത അന്വേഷണത്വരയുമാണ്. പക്ഷേ ഇത് ഞങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദൗത്യമായിരുന്നു. ഫോട്ടോ ജേർണലിസ്റ്റും വിഡിയോഗ്രാഫറുമായ അദ്വൈതിനെയും സയൻസ് ജേർണലിസ്റ്റായ ടെറിയെയും സ്റ്റിങ് ഓപ്പറേഷൻ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ആയ എന്നെയും ഒരു പോലെ ത്രസിപ്പിച്ച ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ തുടക്കം ജർമനിയിൽ ബയോകെമിസ്ട്രിയിൽ ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ടെറിയുടെ കസിൻ സൂസന്നയുടെ ഒരു ഈമെയിലിൽ നിന്നുമായിരുന്നു.
വടക്കുകിഴക്ക്‌ ഹിമവാന്റെ മടിത്തട്ടിലെ വിസ്തൃതമായ മഴക്കാടുകളുടെ ഗർഭഗൃഹത്തിനുള്ളിലെവിടെയോ അധിവസിക്കുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുള്ള അംഗസംഖ്യമാത്രമുള്ള എന്നാൽ രാജ്യത്തെ കനേഷുമാരിക്കണക്കുകളിലൊന്നും ഉൾപ്പെടാത്ത ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗ ജനത. പുറംലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത അവരെ ഈ ലോകത്ത് വ്യത്യസ്തരാക്കുന്ന ഒരു ഘടകമുണ്ട്. അവരിൽ ആണിനും പെണ്ണിനും എല്ലാം നിത്യയൗവ്വനമാണ്! അവരുടെ അംഗസംഖ്യയാകട്ടെ എന്നാൽ കൂടുന്നതുമില്ല!!
“എനിക്കിതൊരു കെട്ടു കഥയോ, അല്ലെങ്കിൽ ആരോ മനപ്പൂർവം കബളിപ്പിക്കാനായി പടച്ചുവിട്ടൊരു തട്ടിപ്പോ ആയാണ് തോന്നുന്നത്” ചില റെഫറൻസ് ചിത്രങ്ങളോട് കൂടിയ സൂസന്റെ ഇമെയിൽ വായിച്ച എന്റെ ആദ്യ പ്രതികരണം അതായിരുന്നു.
“ഹിമാ… നമ്മൾ സത്യാന്വേഷികളാണ്. ഒരു സത്യം, അത് കണ്ടെത്തി തിരിച്ചറിയും വരെ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കണം. ഈ മുൻവിധി നമുക്ക് ചേർന്നതല്ല.” അല്പം നരച്ചു തുടങ്ങിയ ബുൾഗാൻ താടിരോമങ്ങളിൽ മെല്ലെ വലിച്ചുകൊണ്ടു ടെറിയത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ കമന്റ് അവനു ഇഷ്ടമായില്ല എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ശരി, ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു അപൂർവ്വ ഗോത്രവർഗ്ഗം ഉണ്ടെന്നു തന്നെയിരിക്കട്ടെ. എന്നാലും ഇക്കാലത്തു ഈ നിത്യയൗവ്വനമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ; ടെറി... നമ്മളും അരിയാഹാരം തന്നെയല്ലേ കഴിക്കുന്നത്?” എന്നിലെ സംശയാലു ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല.
“നീ ഇത് കണ്ടില്ലേ, ഹിമാ... ? കാടിന്റെ എത്ര മനോഹരമായ ലാൻഡ്‌സ്‌കേപ്പ് ചിത്രങ്ങളാണിതിൽ! എന്ത് കൊണ്ട് നമുക്കിതൊരു ട്രക്കിങ് ആയെടുത്തു അവിടെവരെ ഒന്ന് പോയി വന്നുകൂടാ ? ” അദ്വൈത് ഏതോ സായിപ്പിന്റെ പേര് അടിക്കുറിപ്പിൽ കണ്ട ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ടെറിയുടെ പക്ഷം ചേർന്നു.
അപ്പോൾ ഞാനൊരു മറുപടി പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും രണ്ടാഴ്ച്ചകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ ഈ യാത്രയ്ക്കായി മുന്നിട്ട് നിന്നത് ഞാനായിരുന്നു. കാരണം, നിരസിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു പ്രലോഭനമായി ഈ ദൗത്യം അപ്പോഴക്കും എന്റെയുള്ളിൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെയൊക്കെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
അടിവാരത്തെത്തുന്നതിനു മുന്നേയുള്ള ചെറുപട്ടണത്തിൽ വെച്ചായിരുന്നു കുടിവെള്ളവും ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളും, പിന്നെ ഒന്നു രണ്ടാഴ്ച്ച കാട്ടിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടാൻ വേണ്ടുന്ന അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളും ഞങ്ങൾ ജീപ്പിൽ നിറച്ചത്. ഉച്ചത്തിൽ പോപ്പ് മ്യൂസിക്കും വച്ച് ചുരം കയറുന്ന ദുർഘടമായ പാതയിയിലുടനീളം ഫോർവീൽ ഡ്രൈവുള്ള ജീപ്പോടിച്ചത് ടെറിയായിരുന്നു. മുന്നിലിരുന്ന അദ്വൈതാകട്ടെ അവന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ നിക്കോൺ കാമറയിൽ ചാരുതയാർന്ന വനഭംഗികൾ പകർത്തുന്നതിനൊപ്പം കൈയിലുള്ള മാപ്പിന്റെ സഹായത്താൽ ഞങ്ങളുടെ പ്രയാണത്തിന്റെ ദിശ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നിലെ സീറ്റിലിരുന്ന എന്റെ നോട്ടം കൂടുതൽ സമയവും പതിഞ്ഞത് പക്ഷേ കാട്ടുവഴികളിലൂടെ അതിസാഹസികമായി വാഹനം ഓടിക്കുന്ന ടെറിയുടെ കൈകളിലെ ദൃഢപേശികളിലായിരുന്നു.
രാത്രി എപ്പോഴോ വാനത്തെ ഭാഗികമായി മൂടിയെന്ന പോലെ തഴച്ചു വളർന്ന ഒരു മരത്തിനു ചുവടെ ജീപ്പ് നിർത്തിയിട്ട് ഉറങ്ങിയ ഞങ്ങൾ പിറ്റേന്ന് പുലർന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെയാണ് ബാക്ക്പ്പാക്കുകളിൽ വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് വാഹനത്തിനു കടന്നുചെല്ലാൻ കഴിയാത്ത ഉൾക്കാടിനുള്ളിലേക്ക് ഉത്സാഹത്തോടെ നടന്നു കയറിയത്. ഇന്നേവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തത്രയും ചെറുതും വലുതുമായ ഇഴജീവികളെയും മലമടക്കുകളിലൂടെ കുതിച്ചിറങ്ങുന്ന അനേകം ജലപ്രവാഹങ്ങളെയും ആകാശത്തേക്ക് പണിതുയർത്തിയ കോട്ടമതിൽ പോലെ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്ന പാറക്കൂട്ടങ്ങളെയും താണ്ടി കൊടുംകാട്ടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ അലഞ്ഞു. ചില രാവുകളിൽ കൂടാരം കെട്ടി അതിനുള്ളിൽ പാർത്തും മറ്റുചിലപ്പോൾ ഇലക്കൂട്ടം മറച്ച ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ മണ്ണിന്റെ തണുപ്പ് പറ്റിക്കിടന്നും ഞങ്ങൾ ഉറക്കത്തെ തേടി. പകലുകളിൽ കാടിന്റെ കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ട്, കാടിന്റെ ഗന്ധം ശ്വസിച്ച്, കാടിന്റെ രവം ശ്രവിച്ച് ഞങ്ങൾ കാടിന്റെ രുചിഭേദങ്ങളറിഞ്ഞു.
ഒടുവിലൊരു നട്ടുച്ച വെയിലിൽ തിളങ്ങുന്ന അരുവിയിലെ ഓളങ്ങളെ മുറിച്ചു കടന്നപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തോട് അടുക്കുകയെണെന്നു എനിക്കൊരു ഉൾവിളിയുണ്ടായി. എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതു പോലൊരു മിഷനുമായി മുന്പാരെങ്കിലും വന്നതായോ, വന്നെങ്കിൽ തന്നെ അവർ പുറംലോകവുമായി വീണ്ടും ബന്ധപ്പെട്ടതായോ ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ചുഴികളിൽ ആവോളം പരതിയിട്ടും കണ്ടതില്ലായിരുന്നു എന്നത് എന്റെ ഭയത്തിന്റെ ആക്കം കൂട്ടി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും ക്ഷീണമകറ്റാനായി, അഞ്ചാളുകൾ ഒന്നിച്ച് കൈയെത്തിച്ചാലും ഒതുങ്ങാത്തത്ര വണ്ണമുള്ള മരത്തിന് ചുവട്ടിൽ കിതപ്പോടെ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സൂര്യൻ പതിയെ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ നേരമായപ്പോഴാണ് ദിഗന്തം ഭേദിയ്ക്കുമാറുള്ള ആർപ്പുവിളികൾ കേട്ട് ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിവിറച്ചത്! ചാടിയെണീറ്റ് മൂവരും മുന്നോട്ടുനീങ്ങിയപ്പോൾ മാത്രമായിരുന്നു വിശ്രമിച്ചതത്രയും ഒരു മുനമ്പിന്റെയറ്റത്തെ മരച്ചുവട്ടിലായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് പോലും. മുനമ്പിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധയോടെ മുന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങി, തെല്ലുതാഴെയുള്ള നിരപ്പായ സ്ഥലത്തേക്ക് നീണ്ട ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അനുഭവിക്കാനായത് അത്രയും നാൾ ഞങ്ങൾ തേടിയലഞ്ഞ കാഴ്ചയെന്തോ, അതായിരുന്നു! കൊഴുത്തൊരു മാൻകുട്ടിയെ മുളങ്കമ്പിൽ തലകീഴായി കെട്ടിത്തൂക്കി തോളിലേറ്റി, ആർപ്പുവിളികളോടെ നൃത്തം വെക്കുന്ന ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ!
അത്യാഹ്ളാദത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കിയതും തോളിൽ തൂക്കിയിരുന്ന ബൈനോക്കുലറിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ നീണ്ടതും ഒരേ സമയത്തായിരുന്നു. നഗ്നരായ ഏഴു പുരുഷന്മാരും നാലു സ്ത്രീകളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആ ചെറുകൂട്ടത്തിലെ പുരുഷന്മാരുടെ ടാർസൻ സിനിമയിലെ നായകന്റെ ആകാരഭംഗി ടെറിയിലും അദ്വൈതിലും ഉണ്ടാക്കിയത് അമ്പരപ്പോടെയുള്ള ‘വൗ’ എന്ന ശബ്ദമാണെങ്കിൽ, അപ്സരസ്സുകളെ പോലെ തോന്നിച്ച സ്ത്രീകളുടെ കൃത്യമായ ഉടലളവുകൾ എന്നിൽ ജനിപ്പിച്ചത് ജാള്യതയായിരുന്നു. അതിനാലായിരുന്നല്ലോ ടെറിയുടെയും അദ്വൈതിന്റെയും മുൻപിൽ ഒരുവേള ഞാൻ ചൂളിപ്പോയതും ബൈനോക്കുലറിൽ നിന്നും പിടിവിട്ട കൈകൾ അറിയാതെത്തന്നെ എന്റെ മാറിടങ്ങളിലൂടെയും ഇടുപ്പിലൂടെയും വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചതും.
പ്രത്യേക ആകൃതിയിലുള്ള ഇലകളാൽ മേഞ്ഞ നീണ്ടയൊരു ഷെഡ്ഡുപോലെ തോന്നിച്ചൊരു കുടിലും തൊട്ടരികിലെ പാറക്കെട്ടിലൂടെ നിശബ്ദം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന തെളിനീരും മാത്രമാണ് അവരുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ എന്ന നിഗമനത്തിലെത്താൻ ഞങ്ങളേറെ വൈകിയില്ല. മൂന്ന് ദിനരാത്രങ്ങളാണ് കണ്ണിമ മാറ്റാതെ, ഒച്ചയനക്കം കേൾപ്പിക്കാതെ അവരെയും നിരീക്ഷിച്ചു ഞങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്. രാത്രികളിൽ ഊഴമിട്ട് ഞങ്ങൾ അൽപമെങ്കിലും മരച്ചുവട്ടിൽ കിടന്നുറങ്ങിയെന്നത് ശരീരത്തിന്റെ തളർച്ചയെ മാറ്റാനൊട്ടും സഹായകമാവുന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവരുടെ നിത്യയൗവ്വനത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്ന അസ്വാഭാവികത നിറഞ്ഞ ഒന്നും തന്നെ കാണാനാകാഞ്ഞത് ഞങ്ങളെ ഏറെ നിരാശപ്പെടുത്തി. തീയിൽ ചുട്ട മാംസത്തോടൊപ്പം കാട്ടുതേനും കായ്കനികളും ഭക്ഷിക്കുന്നതും കൂട്ടം കൂടി ഉച്ചത്തിൽ സല്ലപിക്കുന്നതും ഇരുട്ട് കാടിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോൾ മാത്രം കുടിലിനുള്ളിലേക്ക് വലിയുന്നതും മാത്രമേ ഞങ്ങൾക്കു കാണാനായുള്ളു.
“ഇനിയും ഇങ്ങനെ ഉറക്കമിളക്കാൻ നിന്നാൽ നമ്മുടെ കഥ കഴിയും.. ഒന്ന് കണ്ണു തെറ്റിയെന്ന് വെച്ചിട്ട്, ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് ഒന്നും കീഴ്മേൽ മറിയാനും പോണില്ല..” മൂരിനിവർത്തി കോട്ടുവായിട്ട് അദ്വൈത് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു ഇന്നലെ രാത്രി മൂവരും ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
ടെറിയുടെ ലിക്കർ ഫ്ലാസ്ക്കിൽ നിന്നും ഓരോ കവിൾ വീതം വിസ്‌ക്കി പങ്കിട്ടെടുത്തു ഇരുവരും ഉറക്കം തുടങ്ങിയപ്പോഴും അശാന്തതയുടെ പാതിരക്കാറ്റു വീശുന്ന എന്റെ മനസ്സ് അറിയാത്ത ഏതോ ഇരുണ്ട വനസ്ഥലികളിൽ പ്രയാണം നടത്തുകയായിരുന്നു. പിന്നെയും കുറേനേരം കഴിഞ്ഞാണ്, സ്റ്റിങ് ഓപറേഷനുകളിൽ ഞങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന നൈറ്റ് വിഷൻ സ്പൈ-ക്യാമറയുമെടുത്ത്, ഉറങ്ങുന്ന അദ്വൈതിന്റെ കാർഗോ ട്രൗസറിന്റെ പോക്കെറ്റിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്ത സിഗരറ്റും പുകച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ടെന്റിന് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയത്.
അംഗഭംഗമില്ലാത്ത ചന്ദ്രൻ ചൊരിഞ്ഞ നിലാവെട്ടത്തിൽ കാടിന്റെ മായികസൗന്ദര്യം നുകർന്ന് ഏറെ ദൂരം നടന്നു. എപ്പോഴോ കടപുഴകി വീണ വൻവൃക്ഷം മാർഗതടസ്സം സൃഷ്ടിച്ച ഇരുട്ടിടങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ ദിശ കാണാത്ത എന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് വ്യസനിച്ചു. അൽപമകലെ നിലാവിൽ തെളിയുന്ന അരുവിക്കരയിലേക്ക് വൃക്ഷശിഖരങ്ങൾ ചാടിക്കടന്നു മുന്നോട്ടുനീങ്ങാൻ ശ്രമിക്കവെയാണ് ഉജ്ജ്വലമായ ശോഭയിൽ ആ ഭാഗമാകെ പ്രകാശമയമാവുന്നത് ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ കണ്ടത്. ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവെച്ച തീപ്പന്തങ്ങളുമായി അരുവിയ്ക്കു നേരെ പ്രത്യേക താളത്തോടെ, പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലെന്തൊക്കെയോ ഉരുവിട്ട്, കൈകൾ വീശി നീങ്ങുന്ന രൂപങ്ങൾ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരാണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ എനിക്കൊട്ടും അമാന്തിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ശ്വാസമടക്കി വൃക്ഷവേരിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ മറഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് എന്റെ ക്യാമറ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അരുവിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മരത്തിൽ നിന്നും ഊർന്നിറങ്ങിയ വള്ളികളിൽ തീനാളങ്ങൾ ഏൽക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മെല്ലെ വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങി. മുട്ടറ്റം വരെ മുങ്ങിയ മധ്യഭാഗത്ത് എത്തിയശേഷം, അരുവിയുടെ ഇടതുവശത്തെ നെഞ്ചോളം ആഴമുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് അല്പം വേഗതയിലാണ് അവർ നീങ്ങിയത്. ശേഷം, തീപ്പന്തങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ മെല്ലെ തല്ലിക്കെടുത്തി, ചന്ദ്രനു നേരെ ദൃഷ്ടികളയച്ച് അല്പനേരം നിന്നതും ഉച്ചത്തിൽ ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച് മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടതും ക്ഷണനേരം കൊണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്... ഞാൻ എണ്ണി തുടങ്ങിയിരുന്നു; അവർ വെള്ളത്തിൽ നിന്നും പൊങ്ങിവരുന്നത് കാണാതായപ്പോൾ! അക്കം നൂറും കവിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച പതിനൊന്ന് വലതു കൈകൾ മാത്രം വെള്ളത്തിനു മീതെ ദൃശ്യപ്പെട്ടു. കൈയിലെ പായൽ പോലെന്തോ നീണ്ട ഇല ഒന്നിച്ചു വായിലേക്കിട്ടവർ കണ്ണുകളടച്ചു ചവച്ചിറക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉടലിലെ രോമരാജികൾ മുഴുവനും ഒരു നിമിഷം എഴുന്നേറ്റു നിന്നുപോയി.
“ഇതാണ് നീ തേടിവന്നത്. നിനക്കായ് മാത്രം കാലം കാത്തു വച്ച രഹസ്യം” ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരോ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ എന്നോട് അങ്ങനെ പറയുന്ന പോലെ തോന്നി.
തീപ്പന്തങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ, വന്നതുപോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു അവർ തിരിച്ചു പോയതും. എൻറെ കാഴ്ചയ്ക്കുമേറെ അപ്പുറത്ത് അവരെത്തി എന്ന് ബോധ്യമായപ്പോഴാണ് ക്യാമറ ഓഫ് ചെയ്ത് ഞാൻ മെമ്മറികാർഡ് ഊരി പാന്റിന്റെ ഒളിപ്പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകിക്കൊണ്ട് അരുവിയുടെ ഓരത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു നീങ്ങിയത്. കാട്ടിൽ പെയ്തുവീഴുന്ന നിലാവിന് ഇത്രയേറെ തെളിച്ചമുണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ഒരു നാൾ വെളിപ്പെടാനുള്ളതാണ്. ഈ ലോകം ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു മഹാരഹസ്യത്തിന്റെ ചുരുൾ ഞാൻ ഇവിടെ അഴിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ, അധികം ദൂരത്തല്ലാതെ മറ്റൊരു രഹസ്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടി സ്വയം അഴിഞ്ഞുവീഴുകയായിരുന്നു എന്ന് പക്ഷേ അപ്പോൾ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ലോകം കീഴടക്കിയവളെപ്പോലെ ആഹ്ളാദവതിയായാണ് ഞാൻ ടെന്റിലേക്ക് തിരികെ ഓടിയെത്തുന്നത്. ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ ടെറിയും അദ്വൈതും അവർ കിടന്നിടത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വല്ലാതെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്. പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കരുതിയ കുഞ്ഞൻ ടോർച്ചു ഞെക്കിത്തെളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ബാഗിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം പുറത്തു വലിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നുകൂടി കണ്ടതോടെ ഭയം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. സംഭ്രമത്തോടെ ടെന്റിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഞാൻ പക്ഷേ എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയൊരു അപ്രതീക്ഷിത പ്രഹരത്താൽ വേച്ചു വീണുപോയി.
“യൂ ബിച്ച്.. നീ ഞങ്ങളെ ചതിക്കുകയല്ലായിരുന്നു അല്ലെടീ ? ” എന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ച കരുത്തുറ്റ കരം മങ്ങിത്തുടങ്ങുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ വ്യക്തമായും കണ്ടു. ടെറി!!
ഇരുളിൻറെ മറവിൽ നിന്നും അദ്വൈത് തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നു പിടിച്ച എന്റെ മാക്ബുക്ക്! അതിൽ, അമേരിക്കയിലെ ഒരു ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ കമ്പനി എനിക്ക് മാത്രമായി അയച്ചു തന്ന ചില രഹസ്യരേഖകൾ!!
“നീ എന്താ കരുതിയത്, ഈ കാടൻമാരുടെ രഹസ്യം അറിഞ്ഞശേഷം ഞങ്ങളെ പറ്റിച്ച് അമേരിക്കയിലേക്ക് കടന്നു കോടീശ്വരിയായി ജീവിക്കാമെന്നോ ?” അദ്വൈത് എന്റെ ടീഷർട്ടിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് എന്നെ എണീപ്പിച്ചു നിർത്തി.
വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ തലകുനിക്കുമ്പോൾ ചെവികളിൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി മുഴങ്ങുന്നു. അല്ല ഒന്നല്ല; മുന്നിലും പിന്നിലുമായി ഇരുവരുടെയും ചിരികൾ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നൊരു ചിരിയലയാണത് ! ആ കൊലച്ചിരി പെട്ടെന്ന് നിന്നതറിഞ്ഞു ഞാൻ മുഖം തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ എക്കാലവും എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചിരുന്ന ഉരുണ്ടു കയറിയ മാംസപേശികളുള്ള ആ കൈയിൽ ഒരു ബിയർ ബോട്ടിൽ. അത് എന്റെ നേർക്ക് വീശിയടുക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ എല്ലാം ഇരുട്ട്!!
ഈ സ്ലീപ്പിങ് ബാഗിനുള്ളിൽ ശരീരം ശരിക്കൊന്നു അനക്കാൻ പോലുമാകാതെ കിടക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് തെല്ലും കുറ്റബോധമില്ല. എന്റെ വഴി എനിക്ക് ശരിയായിരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒറ്റയാൾ പോരാളിയുടെ ആരും കാണാത്ത ആകാശങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു കുറുക്ക് വഴിയായിരുന്നു അത്. പാതിവഴിയിൽ ലക്ഷ്യമെത്താതെ വേച്ചു വീണുപോയൊരു സ്വപ്നം! ഇനി അറിയേണ്ടത് എന്നെ ഇവർ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് എന്നാണ്. എന്റെ മനോഗതമറിഞ്ഞെന്നവണ്ണം ഇതുവരെ കാഴ്ച്ചയെ മറച്ചിരുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങ് പറന്നുപോയപ്പോൾ എന്റെ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും നിലാവെട്ടത്തിന്റ തിളക്കം.
കുട്ടിക്കാലത്ത്, മുറിഞ്ഞ ഫിലിം കഷണങ്ങൾ വച്ച് ഒറ്റക്കണ്ണടച്ചു നോക്കുന്ന കളിക്കോപ്പിൽ കണ്ട വർണ്ണദൃശ്യം പോലെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ രണ്ടുപേർ.
"ടെറീ.. ഇനി എന്താ പ്ലാൻ?" നിർത്താതെ സിഗരറ്റ് വലിച്ചുതള്ളുന്ന അദ്വൈത് അസ്വസ്ഥതയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയ പോലെ.
പാതിരാക്കാറ്റിന്റെ പതിഞ്ഞ താളത്തിനു മേലേക്ക് 'ഛിൽ' ശബ്ദത്തോടെ ബിയർ ബോട്ടിൽ എറിഞ്ഞുടച്ച ശേഷം അദ്വൈതിന്റെ ചാരത്തേയ്ക്ക് ഉറച്ച കാലടികളോടെ നടന്നടുക്കുന്ന ടെറി.
"അദൂ...നീയെന്നെ വിശ്വസിക്ക്... എന്തിനാണോ ഇവിടെ വന്നത്, അത് നേടിയിട്ടാകും നമ്മൾ ഇവിടുന്നു മടങ്ങുക. അത് കഴിഞ്ഞാൽ സൂസൻ പറഞ്ഞപോലെ നമ്മൾ ജർമനിയിൽ. അവിടെ ഞാനും നീയും മാത്രമുള്ള നമ്മുടേതു മാത്രമായ ഒരു കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗം!!”
ഞാൻ കാണുന്ന ഈ കാഴ്ച്ച, ഇതു വരെ എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നതിന് എത്രയോ അപ്പുറത്താണ്. അദ്വൈതിന്റെ ചുണ്ടിലെരിഞ്ഞ സിഗരറ്റെടുത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ ടെറി അതാ അവന്റെ കൂർത്ത താടി തന്റെ കൈകുമ്പിളിലേക്കെടുത്ത്‌, നേർമ്മയായ കീഴ്ച്ചുണ്ടിൽ ഗാഢമായി ചുംബിക്കുന്നു!! കണ്ടു നിൽക്കാനാവാതെ ഞാൻ ഇമകളെയിറുക്കിയടച്ചു.
എന്റെ ഇരുട്ടിനിപ്പോൾ പച്ചനിറമാണ്. തിങ്ങി ഞെരുങ്ങിയാണെങ്കിലും ഇടംകൈ പാന്റിനുള്ളിലേക്ക് പണിപ്പെട്ടു കടത്തുമ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ? ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച നനവ് മാറാത്ത പായലുപോലുള്ള രണ്ടിലകൾ; അത് പുറത്തെടുത്തു ഞാൻ വായിട്ടു ചവച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ, കോർത്തു പിണഞ്ഞ കാട്ടുവള്ളികൾ കണക്കെ പരസ്‌പരം പടർന്നു കയറുന്ന രണ്ടു രൂപങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ മറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു...
(അവസാനിച്ചു )
©️ ഫർസാന അലി & അനീഷ് സുന്ദരേശൻ - 
@ Nallezhuth FB Group

ശിശിരമെത്തുമ്പോൾ (കവിത)

Image may contain: Aneesh Sundaresan, beard

----------------------------------------
രചന : അനീഷ് സുന്ദരേശൻ
വിട ചൊല്ലാതെയൊരു ചുംബനം നൽകാതെ
ഒടുവിലെക്കിളിയും കൂടൊഴിഞ്ഞു പോകേ
കടശ്ശിയാമിലയും പൊഴിച്ചു കാക്കുന്നു ഞാൻ
കടന്നു വന്നീടുക നീയിനി ശിശിരമേ…
കടുത്ത വേനലിൽ കരിഞ്ഞ മോഹങ്ങൾ തൻ
വടുക്കളൊന്നുമേ മാഞ്ഞതിലൊക്കെയും
കടന്നു പോയ ദിനങ്ങൾ തന്നോർമ്മയായ്
‌മൂടി വയ്ക്കാം നിൻ നനുത്ത മഞ്ഞിലായ്
തുടിപ്പ് വാർന്നൊരെൻ ശുഷ്ക്കമാം ശാഖികൾ
തടുക്കുകില്ല നിൻ ശീതസമീരനെ
ഒടിഞ്ഞു വീഴിലും ഉടലോടൊടുങ്ങിടും
ഉടഞ്ഞ കനവുപോലൊടുവിലീ മണ്ണിലായ്
മിടിക്കുവാനില്ല നെഞ്ചകമെങ്കിലും
തടിക്കുള്ളിലായിരം നോവിന്റെ നീറ്റലിൽ
പിടയുന്ന മരമാണ്; നീയെന്നെയറിയുക
മടിയാതെ വന്നെന്നെ മൂടുക ശിശിരമേ...
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

ദ്വിമാന സമവാക്യങ്ങൾ (ഗദ്യകവിത)

Image may contain: Aneesh Sundaresan, beard, outdoor and closeup

==========================
ഞാൻ 'എ' ആയിരിക്കട്ടെ, നീ 'ബി'യും;
ഒരിക്കലും നിർദ്ധാരണം ചെയ്യാനാവാത്ത
ഒരു ദ്വിമാന സമവാക്യത്തിനുള്ളിലായ്‌
അറിയാതെ അകപ്പെട്ടുപോയ രണ്ടുപേർ!!
ആകെത്തുക ശൂന്യമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
മൂല്യം സ്ഥായിയല്ലാത്ത ചരങ്ങൾക്കൊപ്പം
നമ്മുടെ മാത്രം ശരിയുടെ വാമഭാഗത്ത്
ചില അധിക ചിഹ്നങ്ങളാൽ ബന്ധിതർ.
എങ്കിലും; ഗണിതഭാഷ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം
അചഞ്ചലമായ ഒന്നുണ്ട്; നമുക്കിടയിൽ
ഹൃദയഭാഷയിൽ മാത്രം സംവദിക്കുന്ന
അനിർവചനീയമായ ഒരു സ്ഥിരാങ്കം !
കണക്കു കൂട്ടലുകൾ പിഴച്ചുപോയേക്കാം
ഏതു നിമിഷവും; എങ്കിലും ഭയമില്ല
അത്ര എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുപോകാനാവാത്ത
ഒരു ലഹരിയാണ്, ഈ കണക്കിലെ കളി!
© അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

ചീത്തക്കുട്ടിയും മഴയും നീയും

 Image may contain: Aneesh Sundaresan, beard, outdoor and closeup
------------------------------
“എന്തിന്നാണ് നീ ഈടെ ഈ ചാമ്പമരത്തിന്റെ ചോട്ടില് നിക്കണത് ?”
“നീ മാനം കണ്ടില്ലേ, ഇപ്പോ മഴ പെയ്യും .”
“അപ്പൊ നീ നനയൂലെ ?”
“ഞാൻ മഴ നനയാൻ നിക്കേണ്..”
“ അമ്മ പറഞ്ഞൂല്ലോ ചീത്തക്കുട്ടികളാ മഴ നനയ്യാന്ന് “
“ആഹ്.. ഞാൻ ചീത്തക്കുട്ടിയാ”
“ചീത്തക്കുട്ട്യോളോട് മിണ്ടാൻ പാടില്ലെന്നാ അമ്മ പറഞ്ഞെ”
“അപ്പൊ നീയെന്തിനാ എന്നോട് മിണ്ടാൻ വന്നേ ?”
“അതിനു അമ്മ അറിയൂല്ലലോ, പുറത്തു പോയിരിക്കുവല്ലേ?”
“നീ വീട്ടി പൊക്കോ, മഴ നനഞ്ഞു പനി പിടിക്കണ്ട ”
“അപ്പൊ നിനക്ക് പനി പിടിക്കൂലേ ?”
“ ചീത്തക്കുട്ട്യോൾക്ക് മഴ നനഞ്ഞാ പനി പിടിക്കൂല”
“നല്ല രസാ മഴകൊള്ളാൻ ?”
“ഹും.. നല്ല രസാ.. നല്ല കുളിരാ”
“ ന്നാ.. നിക്കും മഴ കൊള്ളണം”
“ന്നാ.. ഈടെ എന്റെ കൂടെ നിന്ന് മഴ നനഞ്ഞോ”
“ ഹായ് .. നല്ല രസോണ്ട്...മഴ നനയാൻ ”
“കുളിരണുണ്ടോ ?”
“ഹും.. നല്ല സൊകോള്ള കുളിരു”
“ഇഷ്ട്ടായോ ?”
“ഒത്തിരി ഇഷ്ട്ടായി..”
പിന്നെന്തിനാണ് നീ, എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് മഴയത്തു നിർത്തി അമ്മയുടെ സാരിത്തലപ്പിന്റെ ചൂടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയത്?
© അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

ചീത്തക്കുട്ടിയും മഴയും നീയും

Image may contain: Aneesh Sundaresan, beard, outdoor and closeup


------------------------------
“എന്തിന്നാണ് നീ ഈടെ ഈ ചാമ്പമരത്തിന്റെ ചോട്ടില് നിക്കണത് ?”
“നീ മാനം കണ്ടില്ലേ, ഇപ്പോ മഴ പെയ്യും .”
“അപ്പൊ നീ നനയൂലെ ?”
“ഞാൻ മഴ നനയാൻ നിക്കേണ്..”
“ അമ്മ പറഞ്ഞൂല്ലോ ചീത്തക്കുട്ടികളാ മഴ നനയ്യാന്ന് “
“ആഹ്.. ഞാൻ ചീത്തക്കുട്ടിയാ”
“ചീത്തക്കുട്ട്യോളോട് മിണ്ടാൻ പാടില്ലെന്നാ അമ്മ പറഞ്ഞെ”
“അപ്പൊ നീയെന്തിനാ എന്നോട് മിണ്ടാൻ വന്നേ ?”
“അതിനു അമ്മ അറിയൂല്ലലോ, പുറത്തു പോയിരിക്കുവല്ലേ?”
“നീ വീട്ടി പൊക്കോ, മഴ നനഞ്ഞു പനി പിടിക്കണ്ട ”
“അപ്പൊ നിനക്ക് പനി പിടിക്കൂലേ ?”
“ ചീത്തക്കുട്ട്യോൾക്ക് മഴ നനഞ്ഞാ പനി പിടിക്കൂല”
“നല്ല രസാ മഴകൊള്ളാൻ ?”
“ഹും.. നല്ല രസാ.. നല്ല കുളിരാ”
“ ന്നാ.. നിക്കും മഴ കൊള്ളണം”
“ന്നാ.. ഈടെ എന്റെ കൂടെ നിന്ന് മഴ നനഞ്ഞോ”
“ ഹായ് .. നല്ല രസോണ്ട്...മഴ നനയാൻ ”
“കുളിരണുണ്ടോ ?”
“ഹും.. നല്ല സൊകോള്ള കുളിരു”
“ഇഷ്ട്ടായോ ?”
“ഒത്തിരി ഇഷ്ട്ടായി..”
പിന്നെന്തിനാണ് നീ, എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് മഴയത്തു നിർത്തി അമ്മയുടെ സാരിത്തലപ്പിന്റെ ചൂടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയത്?
© അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

മഴക്കാലം

Image may contain: Aneesh Sundaresan, beard, eyeglasses and closeup

ഓരോ മഴയും ഓരോ കഥകളാണ്
വെള്ളിടി വെട്ടിയ അട്ടഹാസങ്ങളുടെ,
തിമിർത്തൊഴുകിയ ശാപവചസുകളുടെ
അമർന്നു പെയ്ത തേങ്ങലുകളുടെ
ഓരോരോ പറയാ കഥകൾ...
ഓരോ മഴയും ഓരോ കവിതകളാണ്
താളം തെറ്റിയ നെഞ്ചിടിപ്പുകളുടെ
പ്രാസം തെറ്റിയ പ്രണയങ്ങളുടെ
ഉപമകളില്ലാത്ത അപമാനങ്ങളുടെ
എഴുതാതെ പോയ കവിതകൾ…
ഓരോ മഴയും ഓരോ ജീവിതങ്ങളാണ്
കൈവെള്ളയിലൂടെ ഊർന്നു പോയ
കുത്തിയൊഴുകി തടയണകൾ തകർത്ത
തെല്ലൊരു ചാറ്റലായ് കുളിരു പകർന്ന
ഓരോരോ വേറിട്ട ജീവിതങ്ങൾ...
ഇനിയും പെയ്തു തോരാത്ത വർഷമേ...
നോവുതിന്നു കുടൽപ്പുണ്ണ് വന്ന് ചത്തൊരു
മോഹപ്പക്ഷിതൻ അസ്ഥിപഞ്ജരങ്ങളീ മണ്ണിൽ
അലിഞ്ഞു ചേരാതെ വേറിട്ട് കിടപ്പുണ്ടതു
നിന്റെ കണ്ണീരിനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കുക!
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ

ഇലയനക്കങ്ങൾ (ഗദ്യകവിത)

Image may contain: Aneesh Sundaresan, standing and outdoor

ശബ്ദമുഖരിതമായ ഈ വാണിഭതെരുവിലൂടെ
നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തെ വകഞ്ഞുമാറ്റി
തിരക്കിട്ടു നിങ്ങൾ പാഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ,
കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ചില ചെറിയ ശബ്ദങ്ങളുണ്ട് …
അരിച്ചാക്കുകൾ അട്ടിയിട്ട കൈവണ്ടിയും വലിച്ചു
നിങ്ങളെ കടന്നു പോയ, മെലിഞ്ഞ വൃദ്ധന്റെ
വിയർത്തു നനഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് വരുന്ന
തളർന്നു പോയ കിതപ്പിന്റെ ശബ്ദം…
ബിരിയാണി മണം നിറഞ്ഞൂ പരക്കുന്ന ഹോട്ടലിൽ
തുളവീണ ട്രൗസറിൻ മേലേ തോർത്തു മുറുക്കിക്കെട്ടി
എച്ചിലെടുത്ത തീൻമേശ അമർത്തിതുടയ്ക്കുന്ന
തമിഴൻ ചെക്കന്റെ കാഞ്ഞവയറിന്റെ നിലവിളി ശബ്ദം...
നിരത്തിന്റ ഇടത്തേയോരത്ത്, മുഷിഞ്ഞ ചാക്കിലിരുന്നു
പച്ചക്കറി വിൽക്കുന്ന വല്യമ്മ, തന്നോട് വിലപേശുന്ന
പട്ടുസാരിയുടുത്ത കൊച്ചമ്മയോടു പതം പറയുമ്പോൾ
തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ ചുമയുടെ ശബ്ദം..
ആ ചുവന്ന കൊടിക്കു പിന്നിലെ മാൻഹോളിൽ
അടിഞ്ഞു കൂടിയ, ഈ തെരുവിന്റെ മുഴുവൻ അഴുക്കും
കോരിയെടുക്കുന്ന കരിപുരണ്ട മനുഷ്യക്കോലത്തിന്റെ
ഉള്ളിൽ നിന്നുയരുന്ന നെടുവീർപ്പിന്റെ ശബ്ദം ...
ഇവയൊന്നും; നിങ്ങൾ കേട്ടെന്നു വരില്ല
കാരണം, ഒക്കെയും തീരെ ചെറിയ ശബ്ദങ്ങൾ...
പക്ഷേ; എല്ലാ കൊടുംകാറ്റും ആരംഭിക്കുന്നത്
ഒരു കൊച്ച് ഇലയനക്കത്തിൽ നിന്നാണ്!
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ 01-May-2018

# “അലോഷിയുടെ മൂന്നാം കണ്ണ്” (കഥ)


# “അലോഷിയുടെ മൂന്നാം കണ്ണ്” (കഥ)
---------------------------------------------------
നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ എനിക്കും അലോഷിയെ നേരിട്ടറിയില്ല. കഴിഞ്ഞ ഞായാറാഴ്‌ച്ച വൈകുന്നേരം, കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഒത്തുവന്ന ഒരു കമ്പനി കൂടലിനിടെ പ്രകാശാണ് എന്നോട് അയാളെ പറ്റി പറയുന്നത്.
“ നീ കഥയൊക്കെ എഴുതുന്നതല്ലേ? ഈ കേസ് നീയൊന്നു കേട്ടു നോക്ക്; ചിലപ്പോ നിനക്ക് ഗുണം ചെയ്‌തേക്കും”.
പ്രകാശ് എന്റെ പഴയൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റാണ്. ഇപ്പോൾ ഇതേ നഗരത്തിലെ തന്നെ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ പ്രഗത്ഭനായ ന്യുറോളജിസ്റ്റ്. അതുകൊണ്ടാവാം, സാധാരണ മനുഷ്യരും അവരുടെ സങ്കീർണ്ണങ്ങളായ പ്രശ്നങ്ങളും ഒക്കെ, കക്ഷിക്ക്‌‌ വെറുമൊരു ‘കേസ്’ മാത്രമാണ്.
ഐസ് കഷണങ്ങളുടെ തണുപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങിയ ‘ഷിവാസ് റീഗൽ’ വിസ്ക്കി ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത ശേഷം, നന്നായി വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയുടെ ഒരു കഷണമെടുത്തു ചവച്ചുകൊണ്ട്, Dr.പ്രകാശ് ആ മെഡിക്കൽ കേസ് ഡയറി എനിക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രകാശിന്റെ തന്നെ വാക്കുകളിലേക്ക് ...
*****************************************************
ഏകദേശം മൂന്നു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ്, ഒരു റെഫറൻസ് കേസ് ആയിട്ടാണ്, അയാൾ ആദ്യമായി എന്റെ ഓ.പിയിൽ വരുന്നത്. അല്പം മുഷിഞ്ഞ വേഷം. നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന അനുസരണയില്ലാത്ത മുടിയും, പകുതിയോളം നരച്ച കുറ്റി താടിയും. ഒരാൾക്കൂട്ടത്തിൽ വച്ചു പിന്നീട് കണ്ടാൽ പോലും ചിലപ്പോൾ ഞാനയാളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞേനെ. പക്ഷേ, എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൂടുതൽ പതിഞ്ഞത്, ചത്ത മീനിന്റേതു പോലെ തോന്നിച്ച, തുറിച്ചു നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തന്നെയായിയുന്നു. ഹൃതിക് റോഷന്റേതു പോലെ കൂർത്ത താടിയെല്ലുള്ള ഒരു മുഖത്തിന് ഒട്ടും യോജിക്കാത്തതായിരുന്നു, ആ കണ്ണുകൾ.
“ ഗുഡ് മോർണിങ്, ഡോക്ടർ!”, മുന്നിലുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ ഞാൻ ആംഗ്യം കൊണ്ട് ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ, ഒരു രഹസ്യം പറയും പോലെയാണ് അയാൾ എന്നെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തത്.
എനിക്ക് കൈമാറിയ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾക്ക് മുകളിൽ വച്ചിരുന്ന ഓ.പി ടിക്കറ്റിൽ നിന്ന്, “അലോഷി, വയസ്സ് മുപ്പത്തിയെട്ട് ” എന്ന് ഞാൻ വായിച്ചതു അല്പം ഉറക്കെയായിരുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി കഷ്ടപ്പെട്ടു വരുത്തി, അതേ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അയാൾ തലയാട്ടുമ്പോഴും, ആ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ, എന്തെന്നില്ലാത്ത എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
ഒരു പക്ഷേ അത് മറികടക്കാനാവണം, രോഗികളുമായി ഒരു കുശലാന്വേഷണം പതിവില്ലാത്തതാണെങ്കിൽ കൂടി,
“അലോഷി എന്ത് ചെയ്യുന്നു?” ‌എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചത്.
“വെൽഡിങ്ങിന്റെ പണിയാണ്, ഡോക്ടറെ. കുറേക്കാലം സൗദിയിലായിരുന്നു. അവിടെ ഈ നിതാഖത്തിന്റെ പ്രശ്നം വന്നപ്പോ, കഴിഞ്ഞ വർഷം തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വന്നു. ഇപ്പൊ നാട്ടീത്തന്നെ ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പിലാണ് പണി”. പതിഞ്ഞതെങ്കിലും, വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഓക്കേ,ഓക്കേ.. എന്തൊക്കെയാണ് അലോഷിയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ?” ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അയാളുടെ രോഗ വിവരത്തിലേക്കു കടന്നു.
“ ഒരു നാലഞ്ച് കൊല്ലമായിട്ടു കണ്ണിനു എന്തോ ഒരു ഏനക്കേടുണ്ട്, ഡോക്ടർ. ചിലപ്പോ നല്ല ടെൻഷൻ ഉള്ളപ്പോ, അല്ലെങ്കിൽ നല്ലോണം വിശക്കുമ്പോ, ഒക്കെ കണ്ണിലോട്ടു മിന്നലു പോലെ ഒരു വെളിച്ചം വരും. പതിയെ അത് തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശരൂപങ്ങളായി കാഴ്ച്ച മറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും. കണ്ണ് ഇറുക്കെ അടച്ചാലും ആ വെള്ളിരൂപങ്ങൾ കണ്ണിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു തന്നെ നിൽക്കും. പിന്നെ കുറെ കഴിയുമ്പോ അതൊക്കെ മാഞ്ഞു കാഴ്ച്ച തെളിയാൻ തുടങ്ങും. എന്നാലും നല്ല തലവേദന കാണും.” ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.
“താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ നിന്നല്ലേ ഇങ്ങോട്ടു റെഫർ ചെയ്തതു? അവിടുത്തെ ഡോക്ടർ, കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ?” അയാളുടെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഓടിച്ചു നോക്കികോണ്ടു ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അതേ ‌സാറേ..ഞാൻ സൗദിയിലായിരുന്ന സമയത്താണ് ആദ്യമായിട്ട് ഇത് പോലെ വരുന്നത്‌. അന്ന് ഇതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അതുമല്ല, ഭാര്യയുടെ കെട്ടുതാലി വരെ വിറ്റിട്ടാണ് വിസക്ക് പൈസാ കൊടുത്തിരുന്നത്. ഇതൊക്കെ കമ്പനി അറിഞ്ഞാൽ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് അവിടെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നാട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്ന ശേഷവും, മൂന്നാലു തവണ അടുപ്പിച്ചു ഇങ്ങനെ വന്നപ്പോ, ഭാര്യ രശ്മി നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ്, ഗർഭിണിയായിരുന്ന അവളുടെ ചെക്കപ്പിനു വേണ്ടി താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ പോയ കൂട്ടത്തില്, ഞാനും അവിടെയൊരു ഡോക്ടറെ കണ്ടത്. ആ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല, ഇങ്ങനെ വരുമ്പോൾ, നെറ്റിയിൽ അമൃതാഞ്ജനോ മറ്റോ പുരട്ടി കുറെ നേരം കണ്ണടച്ച് കിടന്നാൽ ശരിയാവും എന്ന്.”
“അതേ, ശരിയാണ് അലോഷി. തനിക്കു മാരകമായ രോഗമൊന്നും ഇല്ല. ഇത് സാധാരണ ‘മൈഗ്രെയ്ൻ’ ആണ്. അതിന്റെ ഒരു സ്റ്റേജിൽ ചിലരിൽ കാണപ്പെടുന്ന, ‘ഓറാ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ് ഇയ്യാളു കാണുന്ന ആ പ്രകാശ രൂപങ്ങൾ. അതിനിപ്പോ ഒരു വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയുടെ ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ല. ” മേശപ്പുറത്തിരുന്ന സ്ഫടികത്തിലുള്ള നീല പേപ്പർ വെയ്റ്റ്, ഇടം കൈകൊണ്ടു പതിയെ തിരിച്ചുകൊണ്ടു, ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.
കൂടുതലായി ഒരു പരിശോധനയും ആവശ്യമില്ല എന്ന മുൻവിധിയോടെ, എന്നിലെ പരിചയ സമ്പന്നനായ ന്യുറോളജിസ്റ്റ്‌, അലോഷിയെ തിരിച്ചയക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ്, എന്നെ സ്തബ്ധനാക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഏങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയത്!
ഒരു നിമിഷമൊന്നു പതറിപ്പോയ ഞാൻ, സ്ഥൈര്യം വീണ്ടെടുത്ത് സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, അയാളുടെ അടുത്തെത്തി ചുമലിൽ പതിയെയൊന്നു തട്ടി...“ റിലാക്സ് മാൻ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ? ഒന്നും പേടിക്കാൻ ഇല്ല എന്ന്”.
“ അതല്ല ഡോക്ടറേ, രണ്ടാഴ്ച്ച മുൻപ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. ആരും എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ഡോക്ടറെങ്കിലും ദയവായി ഇതു കേൾക്കണം; വിശ്വസിക്കണം“, വാക്കുകൾ അയാളുടെ കണ്ണുനീർ പോലെ തുളുമ്പി വീണു.
“പറയു… എന്താണുണ്ടായതെന്നു” അലോഷിയുടെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായതയും, ദൈന്യതയും എന്നെ ക്ഷമയുള്ളൊരു കേൾവിക്കാരനാക്കി മാറ്റാൻ കെൽപ്പുള്ളതായിരുന്നു.
പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന്, ഒരു നരച്ച തൂവാല എടുത്തു മുഖം തുടച്ച ശേഷം, അലോഷി ആ സംഭവം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
“ അന്ന്, അർജെന്റായി തീർക്കേണ്ട ഒരു ഗേറ്റിന്റെ വെൽഡിങ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പൊ ഒത്തിരി വൈകി. ഭാര്യ തുമ്പില വാട്ടി പൊതിഞ്ഞ തന്നവിട്ട പൊതിച്ചോറ്, വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ പുറകിലത്തെ ചായ്പ്പിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്നു ധൃതിപിടിച്ച് ‌തുറക്കുമ്പോഴാണ്, ചോറു പൊതിഞ്ഞിരുന്ന പത്ര കടലാസ്സിലെ വാർത്തയിൽ കണ്ണുടക്കിയത്. കടൽതീരത്തു മരിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു പിഞ്ചു ബാലന്റെ പടവും വാർത്തയും. യുദ്ധം നടക്കുന്ന സിറിയിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബോട്ടു മറിഞ്ഞു കടലിൽ വീണു പോയതാണത്രേ! എന്തോ, എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഭയങ്കര വിഷമം വന്നു. ആ പടത്തിൽ അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോ, പൊടുന്നനെ ശക്തമായൊരു പ്രകാശം കണ്ണിലേക്കടിച്ചു എന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ കണ്ണുകളിറുക്കെ അടച്ചപ്പോഴുണ്ട്, കണ്ണിനുള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പിയാർക്കുന്നു. ഞാൻ ബലംപിടിച്ചു കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ, മുന്നിൽ ചോറ് പൊതിയും, മരബെഞ്ചും, ചായ്പ്പും ഒന്നും ഇല്ല. കണ്മുന്നിൽ നോക്കെത്താ ദൂരത്തെല്ലാം അലയടിക്കുന്ന വെള്ളം മാത്രം!. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ വെള്ളത്തിനുള്ളിലേക്കു ഊളിയിട്ടു പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. നിലയില്ലാത്ത വെള്ളം!! ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഞാൻ ആണ്ടു പോകുമ്പോൾ, അല്പം അകലെയായി അവനെ കണ്ടു. ഒരാൺകുട്ടി; പൊക്കിൾകൊടിയോട് കൂടി ഒരു ഗർഭസ്ഥ ശിശു! എനിക്ക് നേരെ അവൻ കൈകൾ നീട്ടുന്നതു അപ്പോളെനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ‌കഷ്ട്ടപെട്ട് അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഞാൻ നീന്തിയെത്തുമ്പോഴേക്കും, നീട്ടി പിടിച്ച കൈകളുമായി അവൻ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. വീണ്ടും എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു....”
ഒരു കെട്ടുകഥ കേൾക്കുന്ന അവിശ്വസനീയതയോടെ, അതുവരെ എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്ന അലോഷിയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകളിലേക്കു ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഉറ്റുനോക്കിപ്പോയി.
“ മുഖത്ത് ഒരു തണുപ്പ് വീഴുന്നതറിഞ്ഞു ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ; ഞാൻ ബഞ്ചിൽ കിടക്കുവാണ്. കൂട്ടുകാരൊക്കെ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ തലചുറ്റി നിലത്തു വീണെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്.” ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അലോഷി തുടർന്നു...
“എന്നിട്ടു ?” ആകാംക്ഷ എന്നെ കീഴടക്കുന്നത് വ്യക്തമായും ഞാനറിഞ്ഞു.
“ഡോക്ട്ടർ..എന്തോ ഒരു പേടി എന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തിനോവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വിശപ്പ് കെട്ടു പോയിരുന്നെങ്കിലും, രണ്ടു പിടിച്ചോറു പെട്ടെന്ന് വാരി വിഴുങ്ങുയിട്ടു ഞാൻ കൈ കഴുകുമ്പോ, എന്റെ മൊബേലിൽ വിളി വന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലെ വറീത്‌ ചേട്ടനായിരുന്നു. എടാ അലോഷീ...രശ്മി കുളിമുറീലോന്നു വഴുക്കി വീണു; നീ വേഗം താലൂക്കാസ്പത്രിലൊട്ടു വന്നേന്നും പറഞ്ഞു. ചങ്കും കയ്യേൽ പിടിച്ചോണ്ടാണ് കൂട്ടുകാരന്റെ ബൈക്കേല് ആസ്‌പത്രിവരെ എത്തിയത്. അവടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാനാ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കുറച്ചു മുന്നേ, ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ കൈവിട്ടു കളഞ്ഞത് അവളുടെ വയറ്റിക്കിടന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിനെയായിരുന്നെന്നു!!” ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ, അയാൾ വീണ്ടും വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി...
എന്തെങ്കിലും ഒരു ആശ്വാസവാക്ക്‌ പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു, എനിക്ക്; പക്ഷെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ മറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരിന്നു.
*****************************************************
ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിറുത്തിയ, പ്രകാശ് ഗ്ലാസിൽ അവശേഷിച്ച മദ്യം ഒറ്റയടിക്ക് വായിലേക്ക് കമഴ്ത്തിയിട്ട് ടീപോയിൽ വച്ചിരുന്ന സിഗരറ്റു പാക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റെടുത്തു തീപിടിപ്പിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ മരവിച്ചുപോയ ഞാൻ, ആ വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾ പുറത്തെയിരുളിലെ പുകമഞ്ഞിലേക്ക് അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നതും നോക്കി വെറുതെയിരുന്നു.
“ എന്തായിരുന്നു അയാളുടെ അസുഖം? ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആൾക്കാർക്ക് അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ?” കുറച്ചു നേരമായി ഞങ്ങൾക്കിടയിടുണ്ടായ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ പ്രകാശിനോട് ചോദിച്ചു.
“എന്റെ ഇത്രയും കാലത്തെ മെഡിക്കൽ പ്രാക്ടിസിൽ, ഇതുപോലൊരു കേസ് ആദ്യമായിട്ടാണ്. ‌ എന്താണ് അയാൾക്ക് സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഊഹവും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ കുഞ്ഞു നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കാര്യത്തിൽ അയാൾക്ക്‌ നല്ല ഡിപ്രെഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എട്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആദ്യമായി ഉണ്ടായ പ്രഗ്നൻസി ആയിരുന്നു അത്. ആന്റി-ഡിപ്രെഷൻ മരുന്നുകൾ എഴുതിയിട്ട് ഞാൻ, അയാളോട്, ഒരു സി.റ്റി സ്‌ക്യാൻ കൂടി എടുത്തു ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം വരാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടു. എന്തെങ്കിലും എമർജൻസി ഉണ്ടായാൽ വിളിക്കാൻ, എന്റെ മൊബൈൽ നമ്പറും കൊടുത്തിരുന്നു”.
“ അയാൾ പിന്നീട്‌ വന്നിരുന്നോ, പ്രകാശ് ?”
“ആ കൂടിക്കാഴ്ചക്ക് ശേഷം, ഏകദേശം ഒരു മൂന്നാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോ അയാൾ എന്റെ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു”
“അതെയോ? എന്തിനു?” അലോഷിയെ പറ്റി കൂടുതലറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ എന്നെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങി...
മുക്കാലും വലിച്ചുതീർന്ന സിഗരറ്റ്, ‌ആഷ്ട്രേയിൽ കുത്തികെടുത്തിയിട്ടു പ്രകാശ്, അലോഷി എന്ന പുസ്തകത്തിലെ അടുത്ത അദ്ധ്യായംതുറന്നു ...
“ ഒരു പ്രണയ വിവാഹമായിരുന്നു, അലോഷിയുടേത്. ഭാര്യ ഹിന്ദുവും, ജനിച്ചത് കൃസ്ത്യൻ ആയിട്ടെങ്കിലും,അയാള് തികഞ്ഞ യുക്തിവാദിയും. വിവാഹശേഷം രണ്ടു പേരും കാര്യമായി പള്ളിയിലോ അമ്പലത്തിലോ ഒന്നും പോകുമായിരുന്നില്ല. ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷം, അയാളുടെ ഭാര്യക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ കടുത്ത കുറ്റബോധം തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാത്രമല്ല അവരുടെ തറവാട് ഒരു അമ്പല മതില്കെട്ടിനു ചേർന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. വിവാഹശേഷം ഭഗവതിയെ മറന്നതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് കിട്ടിയതെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവം നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. പ്രായശ്ചിത്തമായി ആ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവപൂജകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അലോഷിയുടെ ഭാര്യ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനിരിക്കുമ്പോഴാണ്, അലോഷിക്ക് വീണ്ടുമൊരു വിചിത്രമായ അനുഭവമുണ്ടാകുന്നത്‌”.
“ ഇത്തവണ അയാൾ, എന്താണ് പറഞ്ഞത് ?” എന്റെ ജിജ്ഞാസ വാക്കുകളായി പുറത്തു ചാടി.
“ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു പോകുകയായിരുന്നു അയാൾ. ബസിലെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ, പുറംകാഴ്ചകളിലേക്കു കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ഒരു കവലയിൽ വച്ചു ഒരു കൂട്ടം രാഷ്രീയപ്രവർത്തകർ തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷം അലോഷി കാണാനിടയായത്. ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടതിന് ശേഷം അയാൾ അസ്വസ്ഥനാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ ഒരു കുരിശുപള്ളിയുടെ മുന്നിൽ ബസ്സ് നിറുത്തിയപ്പോ, അയാളുടെ കണ്ണിലേക്കു ആ കനത്ത വെളിച്ചമടിച്ചു. കാഴ്ചയെ മറച്ചുകൊണ്ടു തെളിഞ്ഞ വന്ന പ്രകാശരൂപങ്ങളിൽ അയാൾ, തിരുമുറിവുകളിൽ നിന്ന് ചോര വാർന്നൊഴുകുന്ന ക്രൂശിതനായ ഈശോയെ കണ്ടുപോലും! പിന്നെ ശത്രുനിഗ്രഹം ചെയ്തു ഘോരനടനമാടുന്ന ഉഗ്രരൂപിണിയായ ഭഗവതിയെയും!! ഇടിമുഴക്കം പോലൊരു ശബ്ദം ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്നതിനോടൊപ്പം, അലോഷി ആകാശത്തിലേക്കു വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. മുകളിൽ പഞ്ഞികെട്ടുപോലെ പാറി നടന്ന അയാൾ, ഒരു കൂട്ടനിലവിളികേട്ടു താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത്, ബോംബ് സ്ഫോടനത്തിലെന്നവണ്ണം ചിതറി തെറിച്ചു കിടക്കുന്ന നൂറു കണക്കിന് മനുഷ്യശരീരങ്ങളായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ തല പൊളിഞ്ഞു ചോരയൊലിപ്പിച്ചു അയാളുടെ ഭാര്യ രശ്മിയും!!”
“എന്നിട്ടു?” എന്റെ ചോദ്യം പകുതിയേ പുറത്തു വന്നുള്ളു...
“കാഴ്ച തെളിയുമ്പോൾ അലോഷിക്കു ശരീരം പൊള്ളാൻ തുടങ്ങി. ഒരു തരത്തിൽ എങ്ങനെയോ വീട്ടിലെത്തി എന്നാണ് അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്. രാത്രി മുഴുവൻ പൊള്ളിപ്പനിച്ച്‌ ബോധം നഷ്ട്ടപെട്ട അലോഷി, അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായി. അയാളുടെ ഭാര്യക്ക് പിറ്റേന്ന് നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവം കൂടാൻ പോകാനും സാധിച്ചില്ല. പക്ഷെ, പിറ്റേന്ന് രാത്രിയാണ് നാട് മുഴുവൻ നടുക്കിയ ആ ദുരന്തം ഉണ്ടായത്! രശ്മിയുടെ നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിലുണ്ടായ ഭയാനകമായ വെടിക്കെട്ടപകടത്തിൽ നൂറു കണക്കിലാളുകൾ അതിദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു!! അമ്പലമതിലിനോട് ചേർന്ന രശ്മിയുടെ വീട് അപ്പാടേ തകർന്നു; കൂട്ടത്തിൽ അവരുടെ അമ്മയെയും എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടമായി”... പ്രകാശ് ഇത് പറയുമ്പോൾ, നന്നായി തണുപ്പിച്ച മദ്യം എന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഒരു നീറ്റലായി പൊള്ളിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു!
“ പ്രകാശ്, പിന്നീട് അയാളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ?”
“മൂന്നാല് ആഴ്ചകൾക്കു മുൻപ്, സി.റ്റി സ്‌ക്യാൻ റിപ്പോർട്ടുമായി അലോഷി എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു. സ്‌ക്യാൻ റിപ്പോർട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കി. അയാളുടെ തലച്ചോറിലെ ഞരമ്പുകളിൽ, ജീവൻ തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു റ്റ്യുമർ ഉണ്ടായിരുന്നു! സർജറി അല്ലാതെ മറ്റൊരു പോം വഴിയും ഇല്ല!!”
രാത്രി വൈകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കാര്യമായൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങാൻ നേരം, കുറെ നേരമായി എന്റെയുള്ളിൽ ചുരമാന്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ സംശയം ഞാൻ ചോദിച്ചു...
“പ്രകാശ്, ഈ സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ അയാൾക്കിനി ഇത്തരം പ്രവചന സ്വഭാവമുള്ള കാഴ്ചകൾ കാണാൻ കഴിയുമോ?”
“ ഞങ്ങൾ ചികിത്സിക്കുന്നത് അയാളുടെ തലച്ചോറിലെ മുഴയെയാണ്; അല്ലാതെ അയാളുടെ മനസിലെ ഭ്രമാത്മക ചിന്തകളെയല്ല!” എന്നാണ് dr.പ്രകാശ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.
നാളെയാണ് അലോഷിയുടെ ആ സർജറി. ഞാനിതെഴുതുമ്പോൾ, അയാൾ മെഡിക്കൽ കോളേജിലേ പ്രീ-സർജിക്കൽ വാർഡിൽ, മരുന്നുകളുടെ ആലസ്യത്തിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുകയാവും. പക്ഷെ ഞാൻ അസ്വസ്ഥനാണ്; അലോഷിയുടെ ചത്തമീനിന്റേതു പോലെയുള്ള തുറിച്ച രണ്ടു കണ്ണുകൾക്കും നടുവിൽ, മറ്റാരും കാണാതെ അയാൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം തുറക്കുന്ന ആ മൂന്നാം കണ്ണ്, ഇനി എന്നന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുപോകുമോ ? അതറിയാൻ നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ഞാനും ആശങ്കയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്…
(അവസാനിച്ചു)
കടപ്പാട്: കനത്ത വ്യഥകളുടെ, കടുത്ത ആകുലതകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളിൽ, കാഴ്ചയെ ഭാഗികമായി മറച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വിചിത്രമായ ആ പ്രകാശരൂപങ്ങൾക്ക്!!
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ. 10-Mar-2018

കടലിൻ മകൾ

Image may contain: 1 person, hat, beard and closeup

കടലമ്മേ കനിവുള്ളവളേ
കണ്ടോയെൻ കരളിൻ പാതി?
കദനക്കടലുള്ളിൽ നിറച്ചൊരു
കടലിൻ മകൾ കാവലിരിപ്പൂ
കാറ്റുണ്ടേ കോളുണ്ടിന്നു
കടലാകെയിടഞ്ഞാണെന്നും
കടലിൽ നീ പോകേണ്ടെന്ന്
കൈകൂപ്പി ചൊന്നേൻ ഞാനും
കടലമ്മ കാത്തോളും; ഞാൻ
കടലിൻ മകനിടറില്ലെന്നു
കൈത്തണ്ടിൻ കനവും കാട്ടി
കടലിൽ പോയ് കണവൻ നീയും
കാറ്റന്നു കൊടുങ്കാറ്റായി
കാറന്നൊരു പേമഴയായി
കരളുരുകിയ പെണ്ണാളിവളോ
കരയിലുമൊരു കണ്ണീരലയായ്
കാത്തല്ലോ നാളുകൾ പലതും
കണ്ടില്ലെൻ കുഞ്ഞിന്റച്ഛനെ
കാറ്റും പോയ്‌ കാറും പോയി
കൂട്ടായവരൊക്കെ പോയി
കരയല്ലേ നീയെൻ മകനെ
കരയെത്തും നിന്നുടെയച്ഛൻ
കടൽമേലെ നടന്നവനവനുടെ
കരുണയ്ക്കായ്‌ കൈകൾ കൂപ്പാം
കടലമ്മേ കനിവുള്ളവളേ
കണ്ടോയെൻ കരളിൻ പാതി?
കരിമിഴികൾ ചെങ്കടലായൊരു
കടലിൻ മകൾ കാവലിരിപ്പൂ
©️അനീഷ് സുന്ദരേശൻ 26-Dec-2017

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo