Showing posts with label SreejaPallikara. Show all posts
Showing posts with label SreejaPallikara. Show all posts

ട്രാൻസ്ജെൻഡർ

ട്രാൻസ്ജെൻഡർ
******************* 
" എനിക്കു വയ്യ ,ഇനിയും ഈ ബന്ധം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല.'' മുഖം കൈത്തലപ്പിൽ അമർത്തി റിയാസ് വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു. ആഞ്ഞു വന്നൊരു തേങ്ങലിൽ അയാളുടെ ശരീരം ശക്തിയായി ഉലഞ്ഞു. 
കോലായിൽ ഇരിക്കുന്നവർ ഈർഷ്യയോടെ പരസ്പരം നോക്കി. പള്ളിക്കമ്മറ്റിയിലെ പ്രമുഖനായ അബ്ദുറഹ്മാൻ ഹാജി തോളത്തിട്ട തോർത്തെടുത്ത് കുടഞ്ഞ് അല്പം ശബ്ദമുയർത്തിപ്പറഞ്ഞു. 
" അനക്ക് ആളോള് ബിശ്വസിക്കണ ഒരു കാരണം പറഞ്ഞുടടോ ,ഇത് ഒരു മാതിരി.. "
എല്ലാം കേട്ടിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയും താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ് റിയാസിന്റെ ഉപ്പ .ഇതിപ്പോ എത്രാമത്തെ തവണയാണ് പള്ളിയിലും വീട്ടിലുമായി ഇങ്ങനെ ഒത്തുതീർപ്പിന് ആളുകൾ കൂടുന്നത് ! എല്ലായ്പ്പോഴും റിയാസിന് പറയാൻ ഒരേ കാര്യമേ ഉള്ളൂ. അതു കൊണ്ട് തന്നെ ചർച്ചകൾ എങ്ങുമെത്താതെ ഓരോരുത്തരും എഴുന്നേറ്റു പോകും. 
ഒരു കൗൺസിലർ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ റിയാസിനോടും ഭാര്യ ഷഹ് നയോടും വീട്ടുകാരോടുമെല്ലാം കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തതാണ്. ഇരു വീട്ടുകാരും ഇതുവരെ അതൊന്നും അംഗീകരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കുന്നുമില്ല. 
" ഉപ്പച്ചീ, നമ്മളിന്ന് ഉമ്മിവീട്ടിൽ പൂവ്വാ, ല്ലേ... ഇനി ക്ക് ഉപ്പച്ചി മുടി കെട്ടിത്തന്നാ മതി." റിയാസിന്റെ മൂന്നര വയസ്സുകാരി മകൾ ഹയ ഒരു ഹെയർബാൻഡുമായി വന്ന് അവനെ മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നു.
ദൂരേക്ക് തറഞ്ഞു നിന്ന മിഴികൾ വലിച്ചെടുത്ത് റിയാസ് മകളെ ആർദ്രമായി നോക്കി. അവളെ എടുക്കാനായി കുനിഞ്ഞതും അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി അളിയൻ ഷാഹുൽ കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. അതിഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ കുഞ്ഞു ഹയചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
" ഈ കള്ള ഹിമാറ് ഈ പൈതലിന്റെ വാപ്പയല്ലാന്ന് തെളിയിക്കാൻ പറ്റ്വോ.. ങ്ങക്ക്! ങ്ങള് പറഞ്ഞം പ്രകാരം ആന്നെങ്കില് ഓനെ ങ്ങനാ ഇത് പോലെ കുഞ്ഞുണ്ടായത്?"
റിയാസ് ശരീരം കൊണ്ട് പുരുഷനും മനസ്സുകൊണ്ട് സ്ത്രീയുമായ ട്രാൻസ്ജെൻഡർ വ്യക്തിയാണെന്ന് ഇനിയുമെങ്ങിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കാനാണ് എന്നറിയാതെ എന്നിലെ കൗൺസിലർ കുഴങ്ങി. 
റിയാസിന്റേത് അല്പം കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആയ പ്രശ്നം തന്നെയാണ്. കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് തന്നെ റിയാസിന് തന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും എന്തോ വ്യത്യാസം അനുഭവപ്പെടുന്നതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.കൂട്ടുകാരുമായി അവനത് പങ്കുവച്ചതുമാണ്. സ്ത്രീകളെ കാണുമ്പോൾ തനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ യാതൊരു വികാരവും തോന്നുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരെല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു; ഒരു കല്യാണം കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് . 
വീട്ടുകാരുടെ നിർബ്ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് കല്യാണം കഴിക്കേണ്ടി വന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും വല്ലാത്തൊരു മാനസീകാവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു റിയാസിന്റെ സഞ്ചാരം. ഉപ്പയെ ഭയന്ന് വീട്ടിലാരോടും ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞതുമില്ല. മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ കൗൺസിലറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് റിയാസ് എന്നെ കാണാനെത്തുന്നത്. നല്ലൊരു കേൾവിക്കാരനായി ഞാനിരുന്നത് കൊണ്ടാവണം റിയാസ് എന്റെയടുത്ത് മനസ്സു തുറന്നു. കണ്ണാടിയിൽ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായാണ് റിയാസ് കാണുന്നത്, അതുപോലെ നടക്കാനാണിഷ്ടം. ഒരു പുരുഷശരീരം തനിക്ക് ഭാരമാണെന്നും ,ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിൽ ഭാര്യയെ പലപ്പോഴും ഒരു ആണായി സങ്കൽപ്പിച്ചാണ് ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതെന്നും ,ഓപ്പറേഷന് വേണ്ടി വരുന്ന തുക കയ്യിലില്ലാത്തതിനാലാണ് ലിംഗമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യാത്തതെന്നും പറഞ്ഞ് റിയാസ് കുറേ കരഞ്ഞു. ഇനിയും ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നും ഈ ബന്ധം ഒഴിവാക്കാൻ സഹായിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ രണ്ടു വീട്ടുകാരെയും കാര്യം പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
" റിയാസിന്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ട്." ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇത്രയും നാളും ഒരാൾ ട്രാൻസ്ജെൻഡറാകുന്നത് അയാളുടെ കുഴപ്പം കൊണ്ടല്ലെന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കേൾവിക്കാർ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദരായി.ഞാൻ തുടർന്നു,
" റിയാസ് ഒരു ട്രാൻസ്ജെൻഡറാണെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടാൻ 28 വർഷമെടുത്തു. അത് തെറ്റു തന്നെയാണ്.അതു കൊണ്ടാണ് ഒരു പെൺകുട്ടി കൂടി കഷ്ടപ്പെടാൻ ഇടയായത്. പക്ഷേ ഇനി ഒരിക്കലും അയാൾക്ക് സാധാരണ ദാമ്പത്യം തുടരാൻ കഴിയില്ല. ഒരു പുരുഷനെ ഇണയായി കിട്ടാനാണ് അയാളാഗ്രഹിക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ കഷ്ടത്തിലാകുന്നതിന് മുമ്പ് വിവാഹമോചനത്തിന് തയ്യാറാകണമെന്നാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്. " ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ എല്ലാവരേയും നോക്കി.
"ഈ രണ്ടും കെട്ടവന്റെയടുത്തു നിന്നും എനിക്കെന്റെ മോളെ രക്ഷപ്പെടുത്തണം, ഹാ ജ്യാരേ ." ഷഹ് നയുടെ ഉപ്പ ചിലമ്പിച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിട്ട കാറിൽ തട്ടം കൊണ്ടു മറച്ച ശിരസ്സുമായി ഷഹ്ന വേഗത്തിൽ കയറിയിരുന്നു. ഉപ്പച്ചിയെക്കൂടാതെ എങ്ങോട്ടുമില്ലെന്ന് നിലവിളിക്കുന്ന ഹയ മോളെയുമെടുത്ത് ഷാഹുലും മറ്റുള്ളവരും കയറിയതോടെ ഒരു മുരൾച്ചയോടെ കാർ ഗേറ്റും കടന്നു പോയി. എല്ലാം നോക്കിക്കണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ വരാന്തയിലപ്പോഴും....!

Sreeja

ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്



അസുഖങ്ങൾക്ക് അവധിയില്ലെങ്കിലും പൊതുവെ ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഒ.പി.യിൽ തിരക്ക് കുറവനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. പകരം തിങ്കളാഴ്ച നല്ല തിരക്കുമായിരിക്കും. അന്നൊരു തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം എനിക്ക് ഒ.പി. ഇഞ്ചക്ഷൻ റൂമിലായിരുന്നു ഡ്യൂട്ടി. കൂടെ എന്റെ കൂട്ടുകാരി രാജിയുമുണ്ട്.
ശ്വാസം മുട്ടലിന് നെബുലൈസ് ചെയ്യാനെത്തിയവരും ഗ്ലൂക്കോസ് കയറ്റി ഒബ്സർവേഷനിൽ കിടക്കുന്നവരും ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കാൻ വന്നവരുമായി ചെറുതല്ലാത്ത തിരക്ക് രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പതിവുപോലെ എല്ലാവരോടും ചെറിയ രീതിയിൽ കുശലം പറഞ്ഞും സമാധാനിപ്പിച്ചും ഓരോ ജോലികൾ തീർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ധൃതിയിൽ റൂമിലേക്ക് കയറി വന്നു. മുടിയിൽ അവിടവിടെ ചെമ്പൻകളറ ടിച്ച്, ഉച്ചിയിൽ എരുമച്ചാണകം വീണത് പോലെയുള്ള ഹെയർ സ്റ്റൈൽ, കാതിൽ തിളങ്ങുന്ന കടുക്കൻ ,കീറിയ ജീൻസും നാറുന്ന ടീ ഷർട്ടുമിട്ട് ,ന്യൂ ജെൻ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒരു ഫ്രീക്കൻ .ഞങ്ങളുടേത് ഒരു സാധാരണ ഗവ: ആശുപത്രിയാണ്. അവിടെ ഇമ്മാതിരി ആൾക്കാരെ അധികം കാണാറില്ലാത്തതിനാൽ ഞാനവനെ ആകെയൊന്ന് ചുഴിഞ്ഞ് നോക്കി.
" സിസ്റ്റർ, ഒരു TT അടിക്കണം."
കേട്ടാൽ തോന്നും ഞങ്ങൾ ഗുണ്ടകൾ അടിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയാണെന്ന്.
" എന്തു പറ്റിയതാ?"
" തുരുമ്പുള്ള ആണി കാലിൽ കൊണ്ടതാ . TT അടിക്കാമെന്ന് വച്ചു."
"ഒരു ഒ.പി. ടിക്കറ്റെടുത്ത് ഡോക്ടറെ കാണിച്ചിട്ട് വരൂ." ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും നാലായി മടക്കിയ ഒ.പി. ടിക്കറ്റ് അവൻ എനിക്കു നേരെ നീട്ടി.
" ശരി, അവിടിരിക്കൂ, ഷർട്ട് അല്പം താഴ്ത്തി കൈകാണിക്കൂ, ട്ടോ."
സിറിഞ്ചിൽ മെഡിസിൻ എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് അകത്തെ സ്റ്റോർ റൂമിൽ മരുന്നുകൾ അടുക്കി വയ്ക്കുകയായിരുന്ന രാജിയുടെ ചോദ്യം വന്നത്.
" ശ്രീജ സിസ്റ്ററേ, ഇവിടുത്തെ 'സാൽ ബുട്ടാമോൾ' എവിടെ?
"ഓ, രാജീ, അത് ഇന്നലെ മുതൽ കാണുന്നില്ല. ഞാൻ ഫാർമസിയിലൊന്ന് അന്വേഷിക്കട്ടെ!"
ഇഞ്ചക്ഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഫ്രീക്കൻ പോയി. പല വിധ ജോലികളിൽ അന്നത്തെ ഷിഫ്റ്റ് തീർന്നു. തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്രയിൽ വെറുതെ ഫോണിൽ തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒരു ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. നോക്കിയപ്പോൾ ദേ, ചിരിച്ചോണ്ടു നിൽക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഫ്രീക്കൻ. തീർച്ചയായും അവൻ രാജിക്കും ഒരു റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഇനി സാൽബുട്ടാമോളെ അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ?
മനസ്സ് 25 വർഷം മുമ്പത്തെ നേഴ്സിങ് ക്ലാസ് റൂമിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അവിടെ തേരേ സ്മാർട്ടിൻ സിസ്റ്റർ ആദ്യത്തെ വാർഡ് പോസ്റ്റിംഗിന് മുമ്പുള്ള ബാലപാഠങ്ങൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു തരികയാണ്.
" കുട്ടികളേ, നിങ്ങൾ വാർഡിലെത്തിയാൽ പരസ്പരം സിസ്റ്റർ എന്നു മാത്രമേ വിളിക്കാവൂ., ആരും പേര് വിളിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്യരുത്. "
ശുഭം.
ശ്രീജ.പള്ളിക്കര.

ആദ്യരാത്രിയിലെ പ്രസവം


ആദ്യരാത്രിയിലെ പ്രസവം
********************
പരിചയപ്പെടാൻ വന്നവരോട് ചിരിച്ചും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തും വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും എന്റെ രണ്ടു കവിളും വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇന്നെന്റെ കല്യാണമായിരുന്നു. വരൻ രതീഷ്. ബാങ്കുദ്യോഗസ്ഥൻ, റിട്ടയേർഡ് അധ്യാപിക യുടെ ഏകമകൻ. അച്ഛൻ നേരത്തേ മരിച്ചു പോയി.
രതീഷേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ റിസപ്ഷന്റെ ബഹളം തീരുമ്പോൾ രാത്രി ഏകദേശം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ വീട്ടുകാരും അടുത്ത ബന്ധുക്കളും മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. കുറച്ച് നേരം എല്ലാവരും വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഒന്നിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ മേല് കഴുകി വന്നപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും ഊണ് കഴിക്കാൻ റെഡിയായിരിപ്പുണ്ട്. എനിക്കൊട്ടും വിശപ്പ് തോന്നിയില്ല. പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയതിന്റെ അമ്പരപ്പ് വേറെയും. എങ്കിലും എല്ലാവരും എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി.
രണ്ട് ദിവസത്തെ ഉറക്കക്ഷീണമുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് ബന്ധുക്കളെല്ലാം ഓരോ റൂമിലേക്ക് മടങ്ങി. അവസാനം ഏട്ടന്റെ അമ്മ ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും തന്ന് എന്നെ മണിയറയിലേക്ക് അയച്ചു. ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകളോടും അതിലേറെ നെഞ്ചിടിപ്പോടും കൂടി ഞാൻ മണിയറ യിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ കട്ടിലിൽ രതീഷേട്ടൻ ഇരിപ്പുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടപാടെ വെപ്രാളപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, കുറച്ചു നേരം എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിന്ന്, വേഗം പോയി കതക് കുറ്റിയിട്ട് മിണ്ടാതെ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു. എന്നെക്കാളും വെപ്രാളപ്പെട്ടാണല്ലോ ഏട്ടനിരിക്കുന്നതെന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്കു ചിരി വന്നു. ഞാൻ പാൽഗ്ലാസ് ഏട്ടന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. ആ കയ്യിൽ പിടിച്ച് എന്നെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തിയപ്പോൾ അല്പം പാൽ തൂവി ബെഡ്ഷീറ്റ് നനഞ്ഞു.
'സാരമില്ല' എന്ന് നോട്ടം കൊണ്ട് എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ച് പാൽഗ്ലാസ് വാങ്ങി കുടിച്ചെന്ന് വരുത്തി ബാക്കി എനിക്കു തന്നു, ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി മേശപ്പുറത്തേക്ക് വച്ചു.
ഇനിയെന്താവും അടുത്ത ഘട്ടം എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നെന്നെയുണർത്തി രതീഷേട്ടന്റേ ചോദ്യമെത്തി.
'മോൾക്ക് ക്ഷീണമുണ്ടോ?'
മ്ഹും..... ഇല്ല, ഞാൻ.
ഒരാലിംഗനവും കവിളിലൊരുമ്മയും സ്വീകരിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ ഞാനൊരുക്കി നിർത്തി.( സിനിമയിലൊക്കെ കണ്ട് പരിചയമുണ്ട്) അത് വൈകുന്നതെന്തെന്നറിയാൻ ഞാൻ രതീഷേട്ടനെ നോക്കി. കല്യാണ സമയത്തും റിസപ്ഷൻ സമയത്തും കണ്ട ഉൻമേഷവാനായ രതീഷേട്ടനല്ല എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്, വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന് ശേഷമുള്ള രണ്ട് മാസം കൊണ്ട് ഫോൺ വിളികളിലൂടെ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു .എന്നിട്ടും ഇപ്പോഴത്തെ മുഖ ഭാവം എന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല.
'മോളൂ, ഞാനിപ്പം വരാം " എന്നു പറഞ്ഞ് മേശമേലിരുന്ന എമർജൻസി ലാമ്പുമായി രതീഷേട്ടൻ മുറിക്കു പുറത്തേക്കിറങ്ങാനൊരുങ്ങി.
'എന്താ ഏട്ടാ! എന്തുണ്ടായി' വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ഒന്നൂല്ല... അവിടിരുന്നോ... ഇപ്പം വരാം... തിടുക്കത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച് ഏട്ടൻ പോയി. പതുക്കെ ഞാനും മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി. മറ്റുമുറികളിലൊന്നും വെളിച്ചമില്ല. ഇത്ര വേഗം എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയോ !!
കത്തിച്ച എമർജൻസി ലാമ്പുമായി മുറ്റത്ത് ഒരു മൂലയിൽ സ്ഥാപിച്ച പട്ടിക്കൂടിനരികിൽ നിൽക്കുകയാണ് രതീഷേട്ടൻ.
'ഈ നേരത്ത് ഇവിടെന്തെടുക്കുകയാ?"എന്റെ ആത്മഗതം അല്പം ഉറക്കെയായിപ്പോയി.
ചൂണ്ടുവിരൽ ചുണ്ടിൽചേർത്ത് വച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുതെന്ന ആംഗ്യത്തോടെ എന്റെ നേർക്ക് കുനിഞ്ഞ് രതീഷേട്ടൻ പതുക്കെപ്പറഞ്ഞു.
' ജൂലിയ്ക്കെന്തോ വയ്യായ്കയുണ്ട്. ഞരങ്ങുന്നത് കണ്ടില്ലേ!'
ജൂലി രതീഷേട്ടന്റെ പെറ്റ് ഡോഗാണ്. വെളുത്ത പഞ്ഞിക്കെട്ടു പോലെയുള്ള ഒരു പോമറേനിയൻ പട്ടി. ജൂലി ഗർഭിണിയാണെന്നും പ്രസവം അടുക്കാറായെന്നും മറ്റും ഫോൺ വിളികൾക്കിടയിൽ എനിക്കു കിട്ടിയ അറിവുകളാണ്.
' പ്രസവം ആണെങ്കിൽ നമുക്ക് അമ്മയെ സഹായത്തിന് വിളിച്ചാലോ? എന്ന് ഞാൻ .
വേണ്ട ആരേയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട. മാത്രമല്ല ഈ സമയത്ത് ജൂലി മറ്റാരേയും അടുപ്പിക്കില്ല ,ജൂലിയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രസവവും ഞാൻ തന്നെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തത്.
ഇത് പറയുമ്പോൾ രതീഷേട്ടന്റെ മുഖത്ത് നല്ല ആത്മവിശ്വാസം കാണാമായിരുന്നു.
'മോള് പോയിക്കിടന്നോ. ഞാൻ ഇത് കഴിഞ്ഞ് വരാം 'എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് തിരിച്ചയച്ചു.
ഞാനിതുവരെ ഒരു പ്രസവം നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. രതീഷേട്ടൻ പ്രസവമെടുക്കുന്നത് എങ്ങിനെയായിരിക്കും, ഇവ്വിധ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി ഞാനെപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. കതക് കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞെട്ടിയുണർന്നത്.രതിഷേട്ടനാണ്.
'മോളൂ, സുഖപ്രസവമാണ്, അഞ്ച് കഞ്ഞുങ്ങളുണ്ട്. എല്ലാം ജൂലിയെപ്പോലെത്തന്നെ ,എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കൂട് കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയിട്ടാണ് ഞാൻ വരുന്നത്. ഇനി ഞാനൊന്ന് കുളിക്കട്ടെ "
ഇപ്പോൾ രതീഷേട്ടൻ പഴയത് പോലെ പ്രസരിപ്പുള്ള ആളായിരിക്കുന്നു. ജൂലിയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണാൻ എനിക്കും ധൃതിയായി.
എനിക്കു സന്തോഷമായി. ഈ സ്നേഹവും കരുതലും ഇനി മുതൽ എനിക്കും കിട്ടുമല്ലോ. ഏട്ടൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് വരട്ടെ. ചുളിഞ്ഞ ബെഡ്ഷീറ്റ് നേരെയാക്കി, എന്റെ ആദ്യരാത്രി തുടങ്ങുന്നതിനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ബാത്ത് റൂമിലെ ഷവറിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ഒച്ചയോടൊപ്പം മുറിയിലെ ഘടികാരം അഞ്ചടിച്ചു.രാവിലെ കുളി കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ അടുക്കളയിൽ കയറാവൂ എന്ന് എന്റെ അമ്മ പ്രത്യേകം പഠിപ്പിച്ചാണ് വിട്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാനും കുളിച്ചേക്കാം. അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്ത വാക്കു മാറ്റേണ്ട. മാറാനുള്ള ഡ്രസ്സുമെടുത്ത് പുറത്തെ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് ഞാനും......
രചന: ശ്രീജ.പള്ളിക്കര

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo