Showing posts with label Deekshidbalachandran. Show all posts
Showing posts with label Deekshidbalachandran. Show all posts

മഴ

Image may contain: 1 person, standing, ocean, sky, outdoor and water

മച്ചിൽ പിണങ്ങിനിന്ന ഓടിന്റെ ഇടയിലൂടെ തെന്നിവീണ ആദ്യ മഴത്തുള്ളി അവളുടെ പൊക്കിൾ കുഴിയിൽ ഇറ്റുവീണപ്പോൾ അവളിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ലാത്ത തരിപ്പ് അനുഭവപെട്ടു . മയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ വയറിൽ പടർന്നു കയറിയ നനവിനെ വിരലുകളാൽ തുടച്ചുനീക്കി കൊണ്ട് ഓടിന്റെ വിടവിൽ അവൾ കണ്ണെറിഞ്ഞു . " വീണ്ടും മഴയോ ! ..... " തണുത്ത തറയിൽ വിരിച്ച പായിൽ നിന്നും നടു നിവർത്തി ഇരുന്നുകൊണ്ട് പൊളിഞ്ഞൊലിച്ചു തുടങ്ങിയ മതിലിലെ ജനാലയുടെ വിടവിലൂടെ അവൾ മഴയെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി . ' എന്ത് മഴയാണ് നാശം ...... ' ഇരുണ്ട അന്തരീക്ഷം . കാർമേഘത്തിൽ ഒളിച്ച നിലാവിനെ പരതി ഇന്നലെ കഴുത്തോളം പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയെ ശപിച്ചുകൊണ്ടു തന്റെ വീടിനെ കുറിച്ചു ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും അറിയാതെ ഒരുനിലവിളി ഉണർന്നു . ' അയ്യോ ! ന്റെ ജെനി .... ' ' ഞാൻ ന്റെ പൊന്നിനെ മറന്നോ ? ' മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത എന്തോ മറന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഞെട്ടലോടെ അടുത്തിരുന്ന നരച്ച ഭാണ്ഡക്കെട്ടിൽ , പഴകി മുഷിഞ്ഞ കുപ്പായങ്ങൾ തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ട് അടിയിൽ നിന്നും അവൾ തന്റെ ഡയറി വലിച്ചെടുത്തു . എഴുതിത്തീരാത്ത താളിനെ ഓർമ്മപ്പെടുത്താൻ വെച്ച പേനയുടെ സഹായത്തിൽ അവൾ ധിറുതിയിൽ ഡയറി തുറന്നു . ' ഇന്ന് ഞാൻ എന്ത് കാര്യമാണ് ന്റെ ജനിയോട് പറയുക ? ' എന്നത്തേയും പോലെ ജെനികുട്ടിയെ എന്ന തലവാചകം എഴുതാനായി പേനയുടെ തുമ്പ് ഡയറിയിൽ ചേർത്തപ്പോൾ എവിടുന്നെന്നില്ലാതെ ആ ചോദ്യം അവളിൽ പറന്നു വന്നു . " അമ്മക്ക് മരിക്കാൻ പേടിയാണോ ? " കൈകൾ മരവിച്ചു ..... ഉമിനീർ നീരാവി ആകുന്ന പോലെ. ' എന്ത് ഉത്തരമാണ് മോളെ ഞാൻ ന്റെ ജെനിക്ക് തരിക.... ' ക്യാമ്പിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആളുകൾ ആരും കേൾക്കാതെ തന്റെ വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മൗനമായി നിലവിളിച്ചു . ' അവൾ ചോദിച്ചത് സത്യമാണ് ഞാനെന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത് ? ഞാൻ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് ജീവിക്കുന്നത് ? റോഡിലെ വേഗതയിൽ വിധവയാകപ്പെട്ടവൾ .... കാൻസർ എന്ന കഴുകൻ കുഞ്ഞിനെയും കൊത്തിപ്പറക്കുമ്പോൾ നോക്കി നിന്ന മണ്ടി ... ഞാൻ പിന്നെ എന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത് ? എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നത് ? ' ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ തന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന താളുകളെ ഡയറിക്കുള്ളിൽ ആക്കിയതിനു ശേഷം അവൾ മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു . അവിടെ വരാന്തയുടെ മൂലയിൽ കിടന്ന ബെഞ്ചിൽ മുഖം ചേർത്തു കിടന്നു . മുറിക്കുള്ളിലെ ശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി അവൾക്ക് . എന്നാലും കലുഷിതമായ മനസ്സ് അവളിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു . ചാറ്റൽ മഴയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് എന്തിലോ ഉടക്കി . ക്യാമ്പിന്റെ പുറത്തായി ഉള്ള കടയുടെ വശങ്ങളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മിന്നിമറയുന്നത് പോലെ ? ആരാണ് അത് ? എന്തായാലും നോക്കാം എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അവിടേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി . എന്നും ഇരുട്ടിനെ ഭയക്കുന്ന അവൾ ആരോ തന്റെ കൂടെ ഉണ്ട് എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ യാന്ത്രികമായി നടന്നു . അവളുടെ ചലനത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അവിടെ നിന്ന രൂപങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു . " ഇവിടെ ആരും ഇല്ലല്ലോ.... ? " കടയുടെ വശങ്ങളിൽ ഒന്നുകൂടെ നോക്കി ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും ആരുടെയോ തേങ്ങൽ അവളുടെ കാതിൽ പതിച്ചു . ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവൾ കടത്തിണ്ണയിൽ കണ്ണോടിച്ചു . കണ്ടാൽ മൂന്നു വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം വരുന്ന ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് . ആരാണ് ഇവൾ ? അവൾ കുഞ്ഞിനെ തട്ടി വിളിച്ചു . അമ്മ എന്ന ഒരു വാക്ക് മാത്രമേ അവളിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നുള്ളൂ . അവൾ കുറെ നേരം കുഞ്ഞിന് കൂട്ടായി ഇരുന്നു . നേരം വൈകുംതോറും ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞ രൂപങ്ങളുടെ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു . കുഞ്ഞിനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകാൻ തോന്നാത്തതുകൊണ്ട് ഇനി ഈ കുഞ്ഞിനെ തിരക്കി ആരും വരില്ല എന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം അവൾ കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്തു കൊണ്ട് ക്യാമ്പിന്റെ മുറിയുടെ അകത്തേക്ക് നടന്നു . തറയിൽ തനിക്കായി വിരിച്ചിരുന്ന പായിൽ അവളെ കിടത്തി. കാർമേഘത്തെ തള്ളിമാറ്റി വന്ന മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം ഒരുമാത്ര കണ്ടു .. " ജെനി ...... " ' ന്റെ ജെനികുട്ടിയുടെ അതേ മുഖം ..... ' അവൾ വാത്സല്യത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് തലോടി . എന്നിട്ട് ഇരുട്ടിൽ തന്റെ ഡയറിയെ കൈകൾ കൊണ്ട് പരതി അതിനുശേഷം സ്വന്തമാക്കി . വീണ്ടും കണ്ണീറിൽ കുതിർന്ന ആ താളുകൾ അവൾ തീരഞ്ഞു . അതിൽ പേന കൊണ്ട് കോറികൊണ്ട് അടുത്ത താളിൽ അവൾ പേനയുടെ തുമ്പ് ചേർത്തു ' എന്റെ ജെനിക്കുട്ടി ..... പിണക്കമാണോ എന്നോട് ? ഞാൻ നാളെ തന്നെ വീട്ടിൽ എത്തും കേട്ടോ .. പിന്നെ ന്റെ ജെനിയുടെ അനിയത്തികുട്ടിയും എന്റെ കൂടെ കാണും ... പിണങ്ങല്ലേ ... എന്ന് നിന്റെ സ്വന്തം ....... ' എഴുതി അവസാനിപ്പിച്ച് പേന ഡയറിക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കികൊണ്ട് അവൾ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്തോ സ്വന്തമാക്കിയ സന്തോഷത്തിൽ കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് കിടന്നു . രചന : - ദീക്ഷിദ്ബാലചന്ദ്രൻ

മുറിവുകൾ.



" എന്റെ ശരീരം പുഴുക്കൾ വികൃതമാക്കി അതിനുശേഷം മാത്രമേ നീ എന്നെ കാണാവൂ ..... അത്ര വെറുപ്പാണ്  എനിക്ക് നിന്നെ .  
നീ എന്നെ കാമത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അല്ലാതെ പ്രേമം എന്ന വികാരം കൊണ്ട് താഴുകിയിട്ടുണ്ടോ ? ഇല്ല എന്ന ഉത്തരം മാത്രമേ നിനക്ക് നൽകാനാവുമെന്ന് എനിക്കറിയാം .  എന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പലപ്പോഴും കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് ഒരു  ചുംബനത്തിനായി . 

എന്നെ നീ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോഴും നിനക്കുവേണ്ടി  ചലനമറ്റ കളിപ്പാവ ആകുമ്പോഴും എന്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ ? 
വേദനകളുടെ ഇടയിലും നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളൂ .  പക്ഷേ ഇന്ന് എന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് ഒരു ഭാരമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .  അതുകൊണ്ട് എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാരം ഞാനായി ഇല്ലാതെയാക്കുന്നു .  പക്ഷേ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട് എന്നെങ്കിലും നീ എന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുന്ന കാലത്ത് എനിക്കുവേണ്ടി രണ്ട്‌ കണ്ണുനീർ തുള്ളി എങ്കിലും എനിക്കായി നീ മാറ്റിവയ്ക്കണം ....... 
മാറ്റിവെക്കുമോ നീ ? "

അവൻ കൂടുതൽ ഒന്നും വായിക്കാൻ നൽകാതെ അവളുടെ ഡയറി കട്ടിലിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ ഒന്നു നോക്കി . ഇന്നും അവളുടെ മൗനത്തിന്റെ മറുപടി അവനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഫാനിൽ കുരുക്കിട്ട് കയറിൽ ആടുന്ന അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചേർന്നുനിന്നു കൊണ്ട് പതുക്കെ അവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കാൽപാദങ്ങൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ  ചുംബിച്ചു . 
അവൻ പോലുമറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുനീർ അവളുടെ കാൽപാദങ്ങളിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. 
അഭി അവന്റെ കണ്ണുനീർ ഉള്ളിൽ ഒതുകികൊണ്ട് അവൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.

"എന്തിനാണ് അവൾ എന്നോട് ഇങ്ങനെ കാണിച്ചത് ? "

" ഞാൻ  അവളെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലാ യിരുന്നോ ? "

" അവൾ ഉറങ്ങികഴിയുമ്പോൾ അവളുടെ തണുത്ത കവിളിൽ ചുംബിച്ചത് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നോ ? "
" അവളുടെ വേദനകളിൽ എന്നിൽ നിന്നും ഒളിപ്പിച്ചത് എന്തനാകും ? "

" അറിയില്ല എനിക്ക് ഒന്നും ....... "

" പാപിയാണ് ഞാൻ ..... " 

അഭി ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ സ്വന്തം മനസ്സിനോട്  ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു . ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ അവൻ പോലും അറിയാതെ അവന്റെ കൈകൾ ജനൽ പടിയിൽ ഇരുന്ന കത്തിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി .  കത്തി അവന്റെ കൈകളിൽ ആക്കികൊണ്ട് അവൻ പതുകെ അലമാരയുടെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു . അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു അലറികൊണ്ട് കഴുത്തിലേക് കത്തിയുടെ പാടുകൾ വീഴ്ത്തി . തെറിച്ചു വീണ രക്തം കണ്ണാടിയിൽ പടരുന്ന സമയം പണ്ടപ്പോഴോ കണ്ട അവളുടെ ചിരിച്ച മുഖം മിന്നി മറയുന്നത് അവൻ കണ്ടുകൊണ്ട് താഴെക്ക് വീണു........

രചന :-  ദീക്ഷിദ് ബാലചന്ദ്രൻ

മൂക്കുത്തി



കാമമാണോ ? 

അറിയില്ല . 

അപ്പോ പ്രേമമാണോ ?

അതും അറിയില്ല . 

പിന്നെ നീ എന്തിനാണ് ഇന്നലെ അവളുടെ കൈയിൽ കയറിപ്പിടിച്ചത്.

സിഗരറ്റ് പുകച്ചുകൊണ്ട് ദേഷ്യത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു . അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് ഒരു  മറുപടിയില്ല.  അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എന്ത് മറുപടി പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ് ന്യായീകരിക്കാൻ പറ്റില്ല അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു . എന്റെ മൗനം അവനെ വല്ലാതെ ദേഷ്യം ഉണ്ടാക്കി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.  അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ സിഗററ്റ്  ഒന്നുകൂടെ ശക്തിയായി പുകച്ചതിന് ശേഷം എന്റെ അടുത്തു നിന്ന് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നടന്നു പോയി . അവൻ പോയതിന് ശേഷമാണ് അവൻ ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന്റെ തീവ്രത എനിക്ക്  തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചത് .
സത്യത്തിൽ എന്തിനാണ് ഞാൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചത് ?  എന്റെ ആരാണ് അവൾ ? അവളുടെ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കം വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ കൊതിക്കുന്നത് ? ഇപ്പോൾ ആ ചോദ്യം എന്റെ മനസ്സിനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ  മനസ്സ് എന്നോട് മൗനം പാലിച്ചു . 
രണ്ട് ദിവസം എന്റെ കോളജിൽ നടക്കുന്ന പരിപാടിക്ക്  പങ്കെടുക്കാൻ വന്ന കുട്ടി . ഇന്നലെ എന്ന ദിവസമാണ് ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി അവളെ കാണുന്നത് .
അവൾ ആരാണ് ? അവളുടെ പേര് എന്താണ് ? അങ്ങനെ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്റെ മുന്നിൽ ബാക്കിയാകുന്നത് . ഒന്നുറപ്പാണ് അവൾ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ആയി മാറുകയാണ് .  എനിക്കറിയില്ല ഒന്നും ചിലപ്പോൾ വേദനകൾ മാത്രം തന്നു  അകന്നുപോകാൻ ആകാം .
ഇന്നാണ് പരിപാടികളുടെ സമാപനം അതിനു മുൻപ് എങ്കിലും എനിക്ക് അറിയണം അവളെക്കുറിച്ച് . പിന്നീട് കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഞാൻ അവളെ കാണാൻ ഇറങ്ങി . കോളേജ് മുഴുവനും മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കറങ്ങി പക്ഷേ നിരാശയായിരുന്നു എനിക്ക് ഭലം . എവിടെയൊക്കെ തിരക്കിയിട്ടും  ആർക്കും അറിയില്ല അവളെ. എനിക്കെന്തോ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പലതും കൈവരാതെ വരുമ്പോൾ സങ്കടം ദേഷ്യം ആയി  മാറുക തന്നെ ചെയ്യും .  കോളേജിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു വികാരമാണ് തോന്നിയത് . ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ ഇപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത് അവളോട് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്. ആരാണ് എന്ന്‌ പോലും അറിയാത്ത  ഒരു കുട്ടി അവളുടെ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ച എന്നോട് എനിക്കിപ്പോൾ വെറുപ്പാണ് തോന്നുന്നത് . എന്നെങ്കിലും അവളെ കണ്ടാൽ മാപ്പ് ചോദിക്കണം എന്ന മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കോളജിന്റെ പുറത്തേക്കു വന്നത് .  അപ്പോഴാണ് പരിപാടികൾ കഴിഞ്ഞ് പുറപ്പെടാൻ വണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഒരു മൂക്കുത്തി തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടത്. അവളെ ഒന്നു കൂടെ കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷമോ ചിലപ്പോൾ അവളെ ഇനി ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ല എന്ന സങ്കടമോ എന്ന്‌ അറിയില്ല എന്റെ കാലുകൾ യാന്ത്രികമായി അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി . അവൾ എന്നെ കണ്ടതും പണ്ടെപ്പഴോ കണ്ട് മറന്ന ഒരാളെ കണ്ടതുപോലെ എന്നെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു . അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ തീവ്രത എന്റെ വാക്കുകളെ  മൗനത്തിൽ മുക്കുന്നത് പോലെ എനിക്കു തോന്നി .  എന്റെ മൗനം അവൾക്ക് അരോചകമായി തോന്നിയത് കൊണ്ടാവാം  അവളെന്നോട് എന്നോട് കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി .   അവളുടെ ഭാഷ എനിക്ക് ഒന്നും  മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും എന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു . ആ വേദന എന്റെ മനസ്സിനെ മരവിപ്പിച്ചത് പോലെയാക്കി.  കൈ കൊണ്ടുള്ള സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെ കാത്തു കിടക്കുന്ന ബസ്സിന്റെ അരികിലേക്ക് അവൾ നടന്നു . ബസ്സിൽ കയറുന്നതിനുമുൻപ് അവൾ എന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി . അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു . ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ . എന്റെ മനസ്സ് പഴയതുപോലെ ആയി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബസ്സ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു .
എന്തിനാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് ? അവൾ എന്താണ് എന്നോടു പറഞ്ഞു ? എനിക്ക് അറിയില്ല . 
രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം എനിക്ക് നൽകി കൊണ്ട് അവൾ പോയത് എന്തിനാണ് ? ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവളുടെ മുക്കുത്തിയുടെ തിളക്കത്തിൽ നിറഞ്ഞ കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ എന്നെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വേട്ടയാടുന്നത് ?...

രചന :- ദീക്ഷിദ് ബാലചന്ദ്രൻ

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo