Showing posts with label TrincyShaju. Show all posts
Showing posts with label TrincyShaju. Show all posts

ആകാശവാണി (ഹാസ്യം)


ശാന്തേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് ശിവേട്ടന്, മാന്തോപ്പിൽ സോമൻ മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലെ ഡ്രൈവറാണ്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ മുതലാളിയുടെ മകളെ കോളേജിൽ നിന്നും കൂട്ടികൊണ്ടുവരാണ് പോകും. പലപ്പോഴും അവൾ കോളേജിന് മുന്നിൽ കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചു നിൽക്കാറുണ്ട്. കൂട്ടുകാരെന്ന് വച്ചാൽ പെൺകുട്ടികളും ആൺകുട്ടികളും കാണും.
ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ഒരാൾ സ്ഥിരമായി അവളുടെ കൂടെ സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്, എന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു ശിവൻ. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ മാത്രമേ കൂടെ കാണൂ. അവർ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഐസ് ക്രീം നുണയുകയോ, കടല കൊറിക്കുകയോ പഴം പൊരി കഴിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്തുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു നിൽക്കും. ഒരു ദിവസം ശിവൻ ചോദിച്ചു.
“ഏതാ മോളെ ആ ചെക്കൻ, മോളുടെ കൂടെ കാണാറുള്ളത്?”
“അതെന്റെ ബെസ്ററ് ഫ്രണ്ട് ആണ് ചേട്ടാ. എന്റെ കൂടെയാ പഠിക്കുന്നെ.”
“മോൾക്ക് പെൺകുട്ടികളെ ഫ്രണ്ട് ആയാൽ പോരെ മോളെ.....”
“ആൺകുട്ടികൾ ഫ്രണ്ട് ആയാൽ എന്താ കുഴപ്പം? ചേട്ടൻ എന്റെ അച്ഛൻ ആവണ്ട, ഡ്രൈവർ ആയാൽ മതി.”
******************
അന്ന് വൈകുന്നേരം ശിവൻ ഭാര്യ ശാന്തയോട് പറഞ്ഞു.
“ഉം.... മുതലാളിയുടെ മകൾ ഒരു അഹങ്കാരിയാ. അവളെ ഞാനൊന്നു ഗുണദോഷിച്ചപ്പോൾ എന്നോട് പറയാണ്, ഡ്രൈവർ ഡ്രൈവറുടെ പണി നോക്കിയാ മതി, എന്റെ കാര്യം അന്വേഷിക്കേണ്ട എന്ന്.”
“എന്താ ഉണ്ടായേ?”
“ആ കൊച്ചിന് ആണ്കുട്ടികളുമായാണ് കൂട്ട്. കൂടെ പഠിക്കുന്നവരാ, എന്നാലും ഇപ്പോഴും ആൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ നടന്നാൽ നാട്ടുകാര് പറയത്തില്ലേ? ഒരു പേരുദോഷം ഉണ്ടാവേണ്ട എന്ന് കരുതി പറഞ്ഞതാ... ആലോചനകൾ നടക്കുന്ന സമയമല്ലേ....”
******************
പഞ്ചായത്തു പൈപ്പിൻചുവട്ടിൽ വെള്ളമെടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ, ശാന്തചേച്ചി രാധയുടെ ചെവിയരുകിൽ കുശുകുശുത്തു.
“എടീ രാധേ, നീയറിഞ്ഞൊ, നമ്മുടെ മാന്തോപ്പിലെ സോമൻന്റെ മോള് ഒരുത്തനുമായി പ്രേമമാണെന്ന്.”
“ആണോ ചേച്ചി... ആ പെണ്ണൊരു മിണ്ടാപൂച്ചയല്ലേ?”
“മിണ്ടാപൂച്ചകളാ കലമുടയ്ക്കാറ്.... നിനക്കറിയോ കോളേജില്നിന്നും വരുന്ന വഴി അവള് ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ബീച്ചിൽ കറങ്ങുന്നതു കണ്ടവരുണ്ട്.”
“ഹമ്പടി കള്ളീ.... അവള് ആള് കൊള്ളാമല്ലോ.”
“ഇന്നലെ എന്റെ ശിവേട്ടൻ ടൗണിൽ പോയപ്പോ കണ്ടു ഒരു ചുള്ളൻ ചെക്കനുമായി അവൾ കറങ്ങി നടക്കുന്നു. ഐസ്ക്രീം തിന്നുന്നു. കടല കൊറിക്കുന്നു. നീ ആരോടും പറയണ്ടാട്ടോ....”
“ഏയ് ഞാനാരോട് പറയാൻ. എനിക്കീ ചെവി കേട്ടത് മറുചെവി അറിയത്തില്ല.”
*****************
കുളക്കടവിൽ അലക്കിക്കുളിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ രാധ, ഖദീജയുടെ ചെവീൽ മന്ത്രിച്ചു.
“ഖദീജയറിഞ്ഞോ മാന്തോപ്പിലെ സോമൻചേട്ടന്റെ മോള് ഒരുത്തനുമായി ബീച്ചിൽ ചുറ്റിക്കറക്കമാണെന്ന്. അവിടെ വച്ച് കെട്ടിപിടുത്തോം ഉമ്മവയ്ക്കലും ഒക്കെ ഉണ്ടെന്ന പറയണേ. പലരും കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്.”
*****************
ഖദീജ പിറ്റേന്ന് തയ്യൽ ക്ലാസ്സിൽ പോയപ്പോൾ കൂട്ടുകാരി മാലിനിയുടെ ചെവിയിൽ മൊഴിഞ്ഞു.
“മാന്തോപ്പിലെ സോമൻചേട്ടന്റെ മോള്... ഒരാളുമായി ചുറ്റിക്കളിയുണ്ടെന്ന്.”
“പിന്നെ അതൊരു പാവം പെണ്ണാ... ഒരു പൊട്ടി”
“ഉം..... നാട്ടുകാര് ബീച്ചിൽ വച്ച് വളഞ്ഞുവെച്ചു പിടിച്ചത് പിന്നെ അവളുടെ പാവത്തം കൊണ്ടായിരിക്കും.”
“ഏതു ബീച്ചിൽ?”
“കഴിഞ്ഞ പതിനാലാം തീയ്യതി ന്റെ റസാഖിക്ക, ടൗണിൽ പോയതാ ബിരിയാണിക്കുള്ള സാധനങ്ങള് മേടിക്കാൻ... അവിടെ പുതിയങ്ങാടി സ്റ്റോപ്പിലെ ബീച്ച് ഹോട്ടലിന്റെ അടുത്തുള്ള ബീച്ചിലേ, ഒരുത്തനുമായി വേണ്ടാത്ത രീതിയിൽ കണ്ടെന്നോ, ദേഹത്ത് പാതി തുണിയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂന്നോ, ഒക്കെ പറയുന്നു.”
“റസാഖിക്ക കണ്ടോ?”
“ഏയ് അങ്ങേര് ചെന്നപ്പോൾ നാട്ടുകാര് ചേർന്ന് വിസ്തരിക്കാ അവരെ”
“എന്നിട്ട്?”
“നാട്ടുകാര് കുറെ ഗുണദോഷിച്ചു വിട്ടു.”
മാലിനി മൂക്കത്തു വിരൽ വച്ചിരുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും തയ്യൽ ക്ലാസ്സിൽ എല്ലാവരും വിവരം അറിഞ്ഞു. .
*****************
പിറ്റേന്ന് മുതൽ കവലയിലും റേഷൻ കടയിലും സംസാരവിഷയമായി. എല്ലാവരും ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. ശിവേട്ടൻ ചായക്കടയിൽ ഒരു കാലിച്ചായ കുടിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ, അവിടത്തെ പ്രധാന ബെഞ്ച്മേറ്റ്സ് ചോദിച്ചു.
“എടാ ശിവാ.... ഈ കേൾക്കുന്നതെല്ലാം ശരി തന്നേ?”
“നിങ്ങളെന്താ കേട്ടത് എന്നറിയാതെ ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ.”
“എടാ നിന്റെ മുതലായിയുടെ മകളെ ഹോട്ടൽ റെയ്ഡിൽ പിടിച്ചു എന്ന് പറയുന്നല്ലോ?”
“എന്ത് റെയ്ഡോ?”
“ആ നീയൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ? ആ പെണ്ണ് പെഴയാടാ. അവള് കോളേജിൽ പോകുവാനും പറഞ്ഞിവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങും. ഒരുങ്ങിക്കെട്ടിയുള പോക്ക് കണ്ടാലറിയത്തില്ലേ, ശരിയല്ല പോക്കെന്ന്.”
“ബീച്ച് ഹോട്ടലിൽ വച്ച് പോലീസ് പിടിച്ചെന്നോ, കൂടെ മൂന്നുനാലു ചെക്കന്മാര് ഉണ്ടായിരുന്നെന്നോ, അവരവിടെ നീലച്ചിത്രം പിടിക്കായിരുന്നെന്നോ ഒക്കെ പറയുന്നു.”
“നമ്മുടെ സോമൻ മുതലാളിയല്ലേ ആള്... കാശുകൊടുത്ത് ഒക്കെ ഒതുക്കി. കേസ് ഇല്ലാതാക്കി.”
“ഇപ്പൊ മോൾക്ക് കല്യാണാലോചന തകൃതിയായി നടക്കുന്നുണ്ട്. ഏതേലും പാവത്തിന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവയ്ക്കും മൊതലിനെ.”
“അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇങ്ങേരെങ്ങിനെ ഇത്ര വേഗം പണക്കാരനായി? അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ മിടുക്കാണെന്നാ പറയണേ, ഇതുപോലെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിൽ തുടങ്ങിയതാ അയാളുടെ കളി.....”
ചായക്കടയിലെ ആളുകളുടെ സംസാരങ്ങൾ കേട്ട് ശിവേട്ടൻ തലയിൽ കൈ വച്ച് ഇരുന്നു പോയി.
******************
അയാൾ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
“എടി നീ പറഞ്ഞതാ ശരി, ആ പെണ്ണ് ശരിയല്ല. അവളെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ അവള് പിഴയാത്രെ.. നാട്ടുകാര് മൊത്തം പറയുന്നു. അവളെ ഏതോ ഹോട്ടൽ റെയ്ഡിൽ പിടിച്ചെന്ന പറയണേ. ഭാഗ്യത്തിന് കേസുണ്ടായില്ല. പക്ഷെ ആ പെണ്ണിന്റെ കല്യാണം മുടങ്ങി.”
ശാന്തേച്ചി മൂക്കിൽ വിരൽ വച്ച് നിന്ന് പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ഭഗവാനെ... ഇങ്ങനൊക്കെ ഉണ്ടാവാൻ മാത്രം ആ വീട്ടുകാര് എന്ത് പാപം ചെയ്തു.”
ഈ കഥയിൽ ആരും ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല, ഒരു ചെവിയിൽ നിന്നും അടുത്ത ചെവിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ഇത്തിരി ഭാവനയും ഭംഗികൂട്ടലും നടത്തി അത്രമാത്രം.
സ്നേഹപൂർവ്വം
ട്രിൻസി ഷാജു
കുവൈറ്റ്

കന്യാസ്ത്രീയുടെ സംശയം (കഥ)

 
റ്റ്രർണീം....... റ്റ്രർണീം...... റ്റ്രർണീം...... റ്റ്രർണീം...... റ്റ്രർണീം...... റ്റ്രർണീം...... ലാൻഡ് ഫോണിന്റെ നീട്ടിയുള്ള മണിനാദം നിർത്താതെ കേട്ടപ്പോൾ ഞാനോടിച്ചെന്നു ഫോണെടുത്തു.
“ഹലോ”
“ഡീ പെണ്ണേ, നിനക്ക് സുഖമാണോ?”
“ഉം.. സുഖമാണ്. ചേട്ടനോ?”
“ഉം കുഴപ്പമില്ല മോളെ. കുഞ്ഞെന്തേടീ?”
“അവളുറങ്ങാ ചേട്ടാ... ഇപ്പൊ പാലുകുടിച്ചുറങ്ങിയുള്ളൂ.”
“ങേ പാലുകുടിച്ചോ...? ഇനിയെന്നാടീ ഞാനിതൊക്കെ കാണാ.”
“എന്ത്?”
“അവള് പാലുകുടിക്കണതും ഉറങ്ങണതും ഒക്കെ.”
“അത് മാത്രം കണ്ടാമതിയോ?”
“ഏയ്, അവളുറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോ.... പിന്നെ....”
“എന്നാലേ ഇനിം അഞ്ചു മാസം കഴിഞ്ഞാൽ ലീവെടുത്തു പോരാൻ നോക്കിക്കോ. ഇപ്പൊ വന്നാലേ ഒന്നും നടക്കില്ല. എന്റെ മുറിയുടെ ഏഴയലത്ത് വരാൻ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല. ഇരുപത്തെട്ട് കഴിഞ്ഞട്ടേയുള്ളൂ. കൊച്ചിന് ആറുമാസം ആകാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല മോനെ.”
“ഉം... എന്ന പിന്നെ നവംബറിൽ വരാൻ നോക്കാം. ആ പിന്നെ എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ വീട് ആ ഇറിഗേഷൻ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ അടുത്താണ്. അടുത്താഴ്ച അവൻ തിരിച്ചുവരും. അവന്റെ കൈയിൽ നീ മോളുടെ ഫോട്ടോസ് കൊടുത്തയക്കണം. കാണാൻ കൊതിയാവാ.”
“ആഹാ കൊച്ചിന്റെ ഫോട്ടോ മാത്രം മതിയോ?”
“അല്ലെൻറെ പൊന്നേ, എന്റെ ഈ സുന്ദരിക്കോതയുടെയും വേണം.”
“ഉം...മ്മ്. എന്നിട്ടെന്തിനാ?”
“അത് ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്. ഇപ്പൊ പറയാൻ പറ്റില്ല. ഇവിടെ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ട്. നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ചെയ്തുകാണിച്ചുതരാം.”
“ശ്ശ്യോ....പോ അവിടന്ന്.....”
ഞാനാകെ പൂത്തുലഞ്ഞു. ചുവന്നു തുടുത്തു. അവനും. ഒരു നിശ്വാസമുതിർത്തുകൊണ്ടു അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വയ്ക്കട്ടെ മോളെ, ഫോട്ടോസ് കൊടുത്തയക്കണേ.”
“ചേട്ടാ ചക്ക വരട്ടിയത് ഇരിപ്പുണ്ട് കൊടുത്തയക്കാമോ? അവര് സമ്മതിക്കോ?”
“ഒരു കിലോ വരെ കൊടുത്തയാക്കാൻ കുഴപ്പം ഉണ്ടാവില്ല. ഞാൻ നമ്പർ പറയാം, 2379845 അവനോടു ഒന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചിട്ടു മതി. ശരി എന്നാ, ഒരു ഉമ്മ തന്നെടീ”
“ഉമ്മ ഉമ്മ ഉമ്മ ശരി ചേട്ടാ.”
“ബൈ മോളെ”
“ബൈ”
ടക് ടക്. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ വച്ച് കഴിഞ്ഞും ഞാൻ ഇത്തിരി നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. പിന്നെ പറഞ്ഞതോർത്തു ഞാൻ പുളകം കൊണ്ടു. മോളെ ഒരു മാസം വയറ്റിലായപ്പോൾ പിരിഞ്ഞതാണ്. പിന്നെ ഈ ഫോൺ വിളിയും കത്തും മാത്രം. പ്രസവം ഓപ്പറേഷൻ ആയിരുന്നു. അന്നൊക്കെ വേദന കൊണ്ടു പുളയുമ്പോൾ ചേട്ടൻ ഒന്നടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ചിന്തിക്കും. പക്ഷെ....
“ആഹാ നീ സ്വപ്‍നം കണ്ടു നിക്കാണോ? ദേ കൊച്ചെഴുന്നേറ്റു.”
അമ്മയാണ്. ഞാൻ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു. റിസീവർ വച്ച് വന്നു കുഞ്ഞിനെ കൈയിൽ വാങ്ങി. കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ചരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“അമ്മേടെ ചക്കരമോള് എണീറ്റോ, ഇത്ര വേഗം എണീറ്റോ, അപ്പ വിളിച്ചല്ലോ... കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം ചോച്ചല്ലോ..... കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ കൊതിവരണൂന്നു പറഞ്ഞല്ലോ... കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ അപ്പ വരൂലോ...”
“അവൻ വരണുണ്ടോടീ.. അപ്പൊ മാമ്മോദീസ നടത്തണല്ലോ.”
“ഏയ് ഇപ്പൊ വരണില്ല അമ്മേ. നവംബറിലാ വരണേ.”
“ആഹാ.... പിന്നെന്താ ഇന്നൊരു വിളി സാധാരണ വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ വിളി”
“ആ അത് അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഒരു കൂട്ടുകാരൻ തിരിച്ചു പോണുണ്ട്ന്നു, ഇവിടെ ഇറിഗേഷൻ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ അവിടെയാ വീട്. കുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോസ് കൊടുത്തയക്കാൻ പറഞ്ഞതാ.”
“അവനവിടെ ഇരിക്കപ്പൊറുതി ഉണ്ടാവില്ല. അപ്പച്ചൻ വരുമ്പോൾ ഫോട്ടോസ് എടുക്കാൻ പറയാം. ക്യാമറ ഉണ്ടായതു ഭാഗ്യം. അല്ലെങ്കി സ്റ്റുഡിയോയിൽ പോകേണ്ടി വന്നേനെ.”
“അതന്നെ. ഇത് കൊണ്ടുകൊടുക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യും അമ്മേ. അപ്പച്ചനും ചേട്ടനും ഒരു ഒഴിവും ഇല്ല. രണ്ടുപേര്ക്കും ജോലിത്തിരക്കാണ്. പാതിരാ ആവും വരുമ്പോ. എന്ത് ചെയ്യും?”
“എന്നാ കൊടുക്കണ്ടേ?”
“അടുത്ത ശനിയാഴ്ചയാ പോണേ. തലേന്നെങ്കിലും കൊണ്ടുകൊടുക്കണ്ടേ. ഇത്തിരി ചക്ക വരട്ടിയത് കൊടുക്കമൊന്നു ചോദിക്കണം. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അത് ലഗേജ്ൽ പാക്ക് ചെയ്യണ്ടേ.”
“ഇന്ന് വ്യാഴം. ഫോട്ടോ ഇന്നെടുത്താൽ, നാളെ കൊണ്ടുകൊടുത്താലും, ശനിയാഴ്ചക്കു കഴുകി കിട്ടോ? അങ്ങനെയാണെങ്കി ഞായറാഴ്ച്ച ചേട്ടന്റ കൈയിൽ കൊടുത്തയക്കാം.”
“അതെങ്ങനെ അമ്മേ, ഒന്നാമത് ശനിയാഴ്ച അവർ തുറക്കില്ല. ശനിയും ഞായറും അവർക്കു കല്യാണതിരക്കല്ലേ. മാത്രമല്ല ചേട്ടന് അന്നല്ലേ ചേച്ചിടെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ കല്യാണം.”
“അഹ് അത് ശരിയാണല്ലോ. ആ എന്തേലും വഴിയുണ്ടാക്കാം നീ തല്ക്കാലം കുഞ്ഞിന്റെ തുണി മാറ്റി അതിന്റെ മേല് കഴുകിക്കു, ഇരുട്ടവനേന് മുൻപ്.”
“ശരിയമ്മേ. ചക്കരെ നമുക്ക് കുളിക്കണ്ടേ.. മേല് കഴുകണ്ടേ, പൗഡറിടണ്ടേ...”
അവൾ കുഞ്ഞിളം ചുണ്ടുകൾ പിളർന്നു ചിരിച്ചു. അമ്മയുടെ കൊഞ്ചൽ മനസിലായിട്ടോ എന്തോ..... കൈയും കാലും ഇളക്കി കളിച്ചു. അമ്മയുടെ പഞ്ചാരയുമ്മകൾ ഏറ്റുവാങ്ങി സന്തോഷിച്ചു.
അടുക്കളയിൽ പോയ അമ്മ ശരവേഗത്തിൽ തിരിച്ചുവന്നു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു.
“ഡീ ഇരുപത്തെട്ട് കഴിഞ്ഞില്ലേ. നീ പോയി കൊടുത്തിട്ടു വാ.”
“എങ്ങനെ പോവും?”
“ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിക്കാം, ആ നസീറിനെ വിളിക്കാം. പോയി കൊടുത്തിട്ട്, ആ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ തിരിച്ചു വരാം.”
“അങ്ങനെ പോരാൻ പറ്റുമോ. ഇത്തിരി നേരം അവിടെ ഇരിക്കേണ്ടി വരില്ലേ?”
“ഒരു ചായ കുടിക്കാന്ള്ള നേരം അല്ലെ വേണ്ടൂ. പിന്നെ കുഞ്ഞ് വീട്ടിലാണെന്നു പറഞ്ഞട്ട് നിനക്ക് വേഗം പോരാനും പറ്റും.”
“അഹ് എന്നാ അങ്ങനെ ചെയ്യാം.”
അങ്ങനെ ഫോട്ടോയെടുപ്പും കഴുകിക്കലും ഒക്കെ ആഘോഷപൂർവം നടന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കണതും കിടക്കണതും ഒക്കെ എടുത്തു. നാലു പേജുള്ള ഒരു പ്രണയലേഖനവും എഴുതി. ബുധനാഴ്ച ആയപ്പൊളേക്കും എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു. പ്രണയലേഖനവും ഫോട്ടോസും കൂടി ഇരുന്നൂറ്റിയമ്പത്തിരണ്ട്‌ ഗ്രാം. ബാക്കി എഴുന്നൂറ്റിനാപ്പത്തെട്ടു ഗ്രാം ചക്ക വരട്ടിയത്. ഓട്ടോറിക്ഷ വന്നു, കുഞ്ഞിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പുറപ്പെട്ടു. അമ്മ നസീറിക്കയോട് പറഞ്ഞു.
“നസീറെ, സൂക്ഷിച്ചു പോയ്‌കൊള്ളൂട്ടോ, പ്രസവം കഴിഞ്ഞട്ടു ഇരുപത്തെട്ട് കഴിഞ്ഞട്ടേയുള്ളൂ.”
“ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം ചേച്ചി പേടിക്കേണ്ട.”
കൂട്ടുകാരന്റെ വീട് കണ്ടുപിടിച്ചു. അവിടെ ചെന്ന് സാധനങ്ങൾ കൊടുത്തു. ചായ വയ്ക്കണ നേരത്തു കുറച്ചു വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു. അവടത്തെ കുട്ടികൾ അടുത്ത് വന്നു തൊട്ടു നോക്കി. ബാഗിലെ ചോക്ലറ്റ് എടുത്തു കൊടുത്തപ്പോൾ അവർക്കു സന്തോഷമായി. ചായയൊക്കെ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാത്ര പറഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. അപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു.
“അതെ നിങ്ങൾ ടൗണിലേക്കല്ലേ പോണേ, എന്റെ പെങ്ങൾ കന്യാസ്ത്രീ ഇവിടെയുണ്ട്, നിങ്ങടെ കൂടെ വന്നാൽ ടൗണിൽ ഇറക്കമോ?”
“ഓ അതിനെന്താ.. വന്നോട്ടെ”
അപ്പോൾ ഒരു മുറിയിൽനിന്നും ഒരു കന്യാസ്ത്രീ ഇറങ്ങി വന്നു. അധികം പ്രായം തോന്നിക്കില്ല. നല്ല വെളുത്ത മുഖം, എന്നാൽ ഏറ്റിപ്പിടിച്ചുള്ള ഒരു ഭാവം.
നമ്മളീ കന്യാസ്ത്രീകളുടെ കൂടെ കുറേ വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഇതുങ്ങളുടെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം ഏതാ തരമെന്ന്‌. പഠിച്ചതും ജോലിചെയ്തതും ഒക്കെ കന്യാസ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ആണല്ലോ. ആഞ്ഞ് അവരോടൊപ്പം ഞാനും ഓട്ടോയിൽ കയറി. അവിടെ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയോട് എച്എം ചോയ്ക്കണ പോലെ.
“എന്താ കുട്ടിയുടെ പേര്?”
“ചിഞ്ചു”
“ജിത്തുക്കുട്ടനെ എങ്ങനാ പരിചയം?”
“ങ്ഹേ ഏതു ജിത്തുക്കുട്ടനെ?”
“കുട്ടിയ്ക്ക് എത്ര ജിത്തുക്കുട്ടനെ അറിയാം?”
“എനിക്ക് കുറെ ജിത്തുനെ അറിയാം. ഒന്നെന്റെ ഭർത്താവാ”
“ആ എന്റെ ആങ്ങള ജിത്തുക്കുട്ടനെ എങ്ങനെ അറിയാമെന്ന ചോദിച്ചേ?”
“എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കൂട്ടുകാരനാ. കുവൈറ്റിൽ അവർ ഒരു സ്ഥലത്താ ജോലി.”
“ഉം... കുട്ടി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”
“ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗർഭിണിയായപ്പോ നിർത്തി. എനിക്ക് റെസ്റ്റ് ആയിരുന്നു.”
“ഉം..... ഇപ്പോഴത്തെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് എന്നും റെസ്റ്റാ. മര്യാദയ്ക്ക് പണിയെടുക്കില്ല അതാ, ദേഹം അനങ്ങാൻ പറ്റില്ല.”
ഉം പിന്നെ സിസ്റ്ററിനു എന്തോരം എക്‌സ്‌പീരിയൻസാ... ഗർഭിണിയായപ്പോ പണിയെടുത്തു നടക്കായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തേ.”
“ഏയ് ഒന്നുമില്ല.”
“കുഞ്ഞിന് എത്ര വയസ്സായി.”
“വയസ്സായിട്ടില്ല. ഇരുപത്തെട്ട് കഴിഞ്ഞേയുള്ളൂ”
“ആഹാ അപ്പോഴേക്കും കറക്കം തുടങ്ങിയോ?”
“അല്ല ആവശ്യം വന്നാൽ പോകാണ്ട്‌ പറ്റോ?”
“ഹം ഇതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പെണ്ണുങ്ങടെ കുഴപ്പം, പ്രസവം കഴിഞ്ഞാലും കുറച്ചുനാൾ അടങ്ങി കിടക്കില്ല. തോന്ന്യവാസം തന്നെ. ഇതൊക്കെ സമ്മതിക്കണ കാരണവന്മാരെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.”
ഉവ്വ.. എന്റെ കാരണവന്മാരെ പറഞ്ഞാൽ തള്ള വിവരമറിയും. ഒരു തള്ള് തന്നാൽ ഓട്ടോയിൽ നിന്നും തെറിച്ചുവീഴും പറഞ്ഞേക്കാം. എന്റെ ചെലവിൽ ടൗണിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തിട്ട് എന്റെ കാരണവന്മാരെ പറയുന്നോ. വീണ്ടും ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഭർത്താവു എന്നാ പോയെ?”
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ടു മാസം ആയപ്പോൾ പോയതാ”
“എത്ര നാളായി കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട്?”
“മൂന്ന് വർഷം.”
“അതിപ്പിന്നെ വന്നിട്ടില്ലേ”
“ഇല്ല”
സിസ്റ്റർ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ഞാനും നോക്കി ചിരിച്ചു. അവർ കഴുത്തിലെ കുരിശുമാലയിൽ പിടിച്ചു. പിന്നെ ഒന്നുകൂടെ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“അപ്പൊ കുഞ്ഞിന് എത്ര വയസ്സായി എന്നാ പറഞ്ഞേ? രണ്ടര വയസ്സോ?”
“അല്ല സിസ്റ്ററെ ഒരു മാസം ആയിട്ടുള്ളൂ”
സിസ്റ്ററിന്റെ തലയിൽ നിന്നും കിളികൾ പറന്നു പോയി. നക്ഷത്രങ്ങൾ ആ തലയ്ക്കു മുകളിൽ ചുറ്റി പറന്നു. അതുവരെ മുഖത്തു നോക്കാതെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ അവർ ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ വളരെ ഗൗരവത്തിൽ മുന്നോട്ടു നോക്കിയിരുന്നു. ടൗണിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“സിസ്റ്ററെ എവിടെയാ ഇറങ്ങണ്ടേ? ടൌൺ എത്തി.”
അവർ എന്നെ നോക്കിയിരിപ്പുണ്ട് പക്ഷെ അനക്കമില്ല. ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“എവിടെയാ ഇറങ്ങണ്ടേ?”
അനക്കമില്ല. പണ്ടാരം ചത്തോ? പണിയായോ ദൈവമേ? ഞാൻ അവരെ തൊട്ടു. നോ രക്ഷ ഒരു അനക്കവും ഇല്ല. കുലുക്കി വിളിച്ചു.
“സിസ്റ്റർ, എവിടെയാ ഇറങ്ങണ്ടേ? ടൌൺ എത്തി.”
“ഹ് എന്താ... അഹ്”
“ടൌൺ എത്തി, എവിടെയാ ഇറങ്ങണ്ടേ?”
“ആ എത്തിയോ.. എന്നെ പള്ളി സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറക്കിയാൽ മതി.
ഞാൻ തലകുലുക്കി. എന്നിട്ടു നസീറിക്കയോട് പറഞ്ഞു.
“ഇക്കാ... പള്ളിസ്റ്റോപ്പിൽ”
പള്ളിസ്റ്റോപ്പെത്തി. അവർ സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അവർ അവിടെ തന്നെ അങ്ങനെ നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. പ്രേതം ബാധിച്ചമാതിരി. എനിക്ക് ചിരിവന്നു.
“ഇക്കാ സിസ്റ്ററിന്റെ കിളിപോയി...”
“എന്റേം കിളി പോയി മോളെ, അവൻ ഇതുവരെ ഇങ്ങോട്ടു വന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങന്യാ ഇപ്പൊ?”
“അത് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയില്ലേ ഇക്കാ, വിസിറ്റ് വിസയ്ക്ക്? ചേട്ടൻ ഇങ്ങോട്ടു വന്നില്ല എന്നല്ലേയുള്ളൂ....”
“അത് ശരി ഞാൻ പേടിച്ചുപോയിട്ടാ”
“ഞാൻ അവിഹിതം നടത്തി എന്ന് വിചാരിച്ചു അല്ലെ. പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ മൂന്നു മാസം ചേട്ടന്റെ കൂടെ കുവൈറ്റിൽ ആയിരുന്നു.”
“അത് ശരി, അപ്പൊ... മല അബ്ദുള്ളയുടെ അടുത്ത് പോയി അല്ലെ?“
“അല്ലപിന്നെ, അബ്ദുള്ള മലയുടെ അടുത്ത് വന്നില്ലേൽ മല അബ്ദുള്ളയുടെ അടുത്ത് പോവും. ഉം.... എന്നെ മലയാക്കി അല്ലെ?
“ഹാഹാഹ് അല്ല മോളെ ആ സിസ്റ്ററിനോട് അത് പറയാരുന്നില്ലേ? അത് ആകെ സ്ക്രൂ ഇളകിയ മാതിരി ആയിപ്പോയല്ലോ”
“അതെ മനഃപൂർവം പറയാതിരുന്നതാ. കേറിയപ്പോ മുതല് ഒരു മാതിരി ചോദ്യം ചെയ്യലും ഇപ്പോഴത്തെ പെണ്ണുങ്ങളെ കുറ്റം പറയലും ഒക്കെ. പിന്നെ എന്റെ അപ്പനേം അമ്മയേം കുത്തിപ്പറഞ്ഞത് എനിക്കൊട്ടും ഇഷ്ട്ടായില്ല. അവരിത്തിരി സ്ക്രൂ പോയിത്തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.”
“ഹഹഹഹ അത് കലക്കി. അവർക്കു ഇത്തിരി കൂടുതലാണെന്നു എനിക്കും തോന്നി.”
“ഇത്തിരിയല്ല, കുറെ കൂടുതലാണ്, ഇത്രേം വിശേഷം ചോദിച്ച ആൾക്ക് ബാക്കി കൂടിയല്ലേ സംശയവും ചോദിച്ചൂടെ..... ചുമ്മാ ഓരോന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു കൂട്ടി അപവാദം ചിന്തിക്കാതെ.”
“ശരിയാ മോളെ, ആളുകളിങ്ങനെയാ... പകുതി കേൾക്കും പകുതി ചോദിച്ചറിയും. പിന്നെ മനസ്സിൽ ഓരോന്ന് വിചാരിച്ചുകൂട്ടി അതും ചേർത്ത് മറ്റുള്ളോരോട് വിളമ്പും.”
അപ്പോഴേക്കും വീടെത്തി, അമ്മാമയും മോളും അവളെയും കാത്ത് ഉമ്മറത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മോള് മിടുക്കിയാട്ടോ...”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇതും പറഞ്ഞു നസീറിക്ക പോയപ്പോൾ അമ്മ കണ്ണുമിഴിച്ചു. വിശേഷങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചുകൊണ്ടു അവൾ കുഞ്ഞിന് പാലുകൊടുത്തു. അമ്മ ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു കുന്തം മറിഞ്ഞു.
സ്നേഹപൂർവ്വം
ട്രിൻസി ഷാജു
കുവൈറ്റ്

മക്കളാണ്.

.

അച്ചു പത്താം ക്ലാസ്സിലാണ്. C.B.S.E. സിലബസ്. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ കയറിയ അന്ന് മുതൽ നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിലെ അത്ഭുതവസ്തുവാണ് അച്ചു.
“ശ്ശ്യോ പത്താംക്ലാസ്സായോ, ദൈവമേ, ഇനി ഇങ്ങനെയൊന്നും നടന്നാൽ പോരാട്ടോ”
അച്ചു തലയാട്ടും, അണപ്പല്ലുകൾ ഉള്ളിൽ ഞെരിച്ചുപിടിച്ച്, പുറമെ ചിരിക്കും. എന്നിട്ട് ആരും കേൾക്കാതെ പിറുപിറുക്കും,
“എന്ന ഞാൻ ഇന്നുമുതൽ കാലുമുകളിലും കൈ താഴെയുമായി നടക്കാം. ഇങ്ങനെ നടന്നാ പോരാത്രേ, പിന്നെ ചാടി ചാടി നടക്കണോ?”
അടുത്ത ചോദ്യം.
“പത്താം ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞാൽ എന്താ പ്ലാൻ?”
“തീരുമാനിക്കണം, ഒരു കൺഫ്യൂഷൻ ഉണ്ട്.”
“അയ്യോ ഇതുവരെ തീരുമാനിച്ചില്ലേ, എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്. ഇതൊക്കെ നേരെത്തെ തീരുമാനിക്കണ്ടേ. ഇനി എന്നാ? വൈകിയാൽ സീറ്റൊന്നും കിട്ടില്ല. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ, ബ്രില്യൻസ് അക്കാദമിയുടെ എൻട്രൻസ് വരുന്നുണ്ട് സെപ്റ്റംബറിൽ. അത് എഴുതണം. പതിനൊന്നിലേക്കുള്ള അഡ്മിഷൻ കിട്ടാനാണ്.”
“അതിനു സെപ്റ്റംബറിൽ എന്റെ പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഫസ്റ്റ് ടേം എക്സാം നടക്കുകയേ ഉള്ളൂലോ? പിന്നെങ്ങനെയാ പതിനൊന്നിലേക്കു എൻട്രൻസ് എഴുതണേ?”
“അയ്യോ ഈ കുട്ടിക്ക് ഇതൊന്നും അറിയില്ലേ? ഇത് ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിലെ സിലബസ് വച്ച് നടത്തുന്ന പരീക്ഷയാ. അതിന്റെ മാർക്ക് അനുസരിച്ചാണ് അഡ്മിഷൻ തരണേ. പിന്നെ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മാത്രം മതി. ബോർഡ് എക്സാം കഴിയുമ്പോഴേക്കും അഡ്മിഷൻ റെഡി ആയിരിക്കും.”
“ആണോ ശരി.”
“എന്റച്ചൂ, തലയാട്ടി ഇരിക്കാതെ എത്രയും വേഗം ഡോക്ടർ ആണോ എൻജിനീയർ ആണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കൂ. എന്നിട്ടു എൻട്രൻസ് പരീക്ഷക്ക് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത് തയ്യാറെടുക്കൂ.”
“ങേ അപ്പോൾ പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പഠിക്കണ്ടേ?”
“അത് പഠിക്കാൻ ഇനിയും സമയം ഉണ്ട്. അടുത്ത മാർച്ച് വരെ. എൻട്രൻസ് ഈ സെപ്റ്റംബറിലാണ്.”
“ഓ ശരി…”
അച്ചൂന് കൺഫ്യൂഷൻ ആയി. സ്കൂളിലെ ടീച്ചർ പറയുന്നു, ഓരോ ദിവസവും എടുക്കുന്നത് അന്ന് തന്നെ പഠിക്കണം എന്ന്. അപ്പയും അമ്മയും നാട്ടുകാരും പറയുന്നു, എൻട്രൻസ് പരീക്ഷക്ക് പഠിക്കണം എന്ന്. എന്ത് ചെയ്യും.
അച്ചൂന് ഒരു ഫ്രീലാൻസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആകാനാണ് ഇഷ്ടം.
അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ വലിയ വായിൽ നിലവിളിച്ചു. ഒരാഴ്ച പട്ടിണികിടന്നു. അച്ചുവിനോട് മിണ്ടാതെ നടന്നു. അവസാനം അച്ചു തീരുമാനം മാറ്റി. ഡോക്ടർ ആവാൻ പഠിച്ചോളാം. അതോടെ അമ്മയ്ക്ക് പഴയ പോലെ തന്നെ വലിയ സ്നേഹം. അപ്പോൾ എനിക്ക് ഡോക്ടറാകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അമ്മ എന്നെ വെറുക്കുമോ?
ഒൻപതിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പ്രശസ്‌തമായ ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ അഡ്മിഷൻ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഫൈനൽ എക്സാം കഴിഞ്ഞു പിറ്റേന്ന് മുതൽ പത്തിലേക്കുള്ള ട്യൂഷൻ തുടങ്ങി.
“ഒരു വിശ്രമം ഇല്ലേ, എനിക്ക്?”
അച്ചുവിന്റെ ചോദ്യം അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. ഉത്തരം ആരും പറഞ്ഞില്ല.
പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോൾ പോകാനിരുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ, കാണാനിരുന്ന സിനിമകൾ, അപ്പൂപ്പന്റെ കൂടെ കഴിയാൻ കാത്തിരുന്ന ദിനങ്ങൾ.... എല്ലാം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞു തുടങ്ങാനിരിക്കുന്ന പത്താം ക്ലാസ്സിന്റെ പേരിൽ.
ഇഷ്ടങ്ങളും മോഹങ്ങളും എല്ലാം നുള്ളിക്കളഞ്ഞു എത്തിയതാണ് പത്തിൽ. ടീച്ചർമാരുടെ വക ഭീഷണിയും പേടിപ്പിക്കലും എല്ലാം സ്കൂളിൽ, പുറത്തു നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും. പത്താം ക്ലാസ് എന്താ ഭൂതമാണോ?
ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് പത്താം ക്ലാസ്സാണത്രെ? ആരുടെ ഭാവി? എന്റെയോ….? എന്റെ ഭാവി ഞാനല്ലേ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് പക്വതയില്ലത്രേ. അതിനാൽ എന്റെ ഭാവി അവരങ്ങോട്ട് തീരുമാനിച്ചു. ഡോക്ടർ... രക്തം കണ്ടാൽ തല കറങ്ങുന്ന, ഇൻജെക്ഷൻ എടുക്കാൻ പേടിക്കുന്ന, കോഴിയുടെ കുടൽമാല കണ്ടാൽ പോലും പേടിസ്വപ്നം കാണുന്ന ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു ഡോക്ടർ ആകും.
അടുത്ത ഓപ്ഷൻ എഞ്ചിനീയർ ആണ്. എത്തുന്ന എനിക്കിഷ്ടമില്ല. പക്ഷെ ആരോട് പറയാൻ....?, ആര് കേൾക്കാൻ...?
ദേ വരുന്നു അടുത്ത കടമ്പ. ഈ തവണ മുതൽ കണക്കിന് രണ്ടു തരം എക്സാം ഉണ്ടത്രേ, C.B.S.E. കുട്ടികളോട് കാരുണ്യം കാട്ടിയിരിക്കുന്നു. കണക്കു ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവർക്കായി ഒരു മാത്തമാറ്റിക്സ് ബേസിക് എക്സാം കൂടി വച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഒരു ഗുണമുള്ളതു ടോട്ടൽ മാർക്സ് കൂടുതൽ കിട്ടും എന്നതാണ്. കടുകട്ടി മാത്‍സ് പഠിക്കേണ്ട. ഒരു പ്രശ്നം, പതിനൊന്നാം ക്‌ളാസിൽ മാത്‍സ് എടുക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന് മാത്രം.
അച്ചൂന് മാത്‍സ് വേണ്ട. ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് മാത്രമല്ല, പഠിക്കാനും ഇഷ്ടമില്ല. അച്ചു ബേസിക് മാത്‍സ് തെരഞ്ഞെടുത്തു. ഉടൻ വന്നു ബന്ധുക്കളുടെ കമെന്റ്.
“അച്ചൂ, ബേസിക് മാത്‍സ് എടുക്കല്ലേട്ടാ, സ്റ്റാൻഡേർഡ് എടുത്താൽ മതി.”
“എനിക്ക് മാത്‍സ് ഇഷ്ടമില്ല.”
“ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും പഠിക്കണം. സ്റ്റാൻഡേർഡ് എടുത്താലേ ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള പഠനത്തിന് ഉപകാരം ഉണ്ടാവൂ. മാത്‍സ് ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്ത് പഠിക്കാനാണ്. നിന്റെ ഭാവി പാതാളത്തിൽ പോകും.”
അച്ചു വീണ്ടും സംഘർഷത്തിലായി. രാത്രിയിൽ പഠിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ അച്ചൂന് ചുറ്റും നൃത്തം വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ അക്ഷരങ്ങളും അച്ചുവിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.
“സ്റ്റാൻഡേർഡ് എടുക്കൂ., ബേസിക് എടുത്തവർ സീറോ ആണ്. മണ്ടന്മാരാണ്.”
“പഠിക്കൂ, നിന്റെ ഭാവിയാണ്.”
“പത്താം ക്‌ളാസ്സ്‌ ഭീകരമാണ്. പരീക്ഷ, എൻട്രൻസ്, അഡ്മിഷൻ...”
എവിടെ നോക്കിയാലും കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ... ചൂണ്ടുവിരലുകൾ, തുറുപ്പിച്ച കണ്ണുകൾ, ചലിക്കുന്ന വായകൾ...
ഇന്നലെ ദോശ തിന്നാനിരുന്നപ്പോൾ, ദോശയിൽ കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ..
അച്ചുവിന്റെ മനസ്സ് കൈവിട്ടു പോകാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നിലും മനസ്സുറക്കുന്നില്ല. പഠിച്ചത് മറന്നു പോകുന്നു. പാഠഭാഗങ്ങൾ മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ക്ലാസ്സിലെ ശ്രദ്ധിക്കാനാവുന്നില്ല. ടീച്ചർമാർ പരാതികൾ എഴുതിവിടാൻ തുടങ്ങി. ടെസ്റ്റ് പേപ്പറുകളിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സ്കൂളിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
“Meet Principal on Monday, 22/02/2019.”
ചുവന്ന മഷിയിൽ ഡയറിയിൽ എഴുതി വിട്ടിരിക്കുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും വന്നു.
“എന്താ നിങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കുന്നത്, ഈ കുട്ടി ഇങ്ങനെയാകാൻ എന്താണ് കാരണം. നല്ലോണം പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തോൽക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് സ്കൂളിൽ വരുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു. എന്ത്‌ ചോദിച്ചാലും മിണ്ടില്ല. തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കും. സ്കൂളിന്റെ പേര് കളയാൻ പറ്റില്ല, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു റെപ്യുട്ടേഷൻ ഉണ്ട്. എല്ലാ വർഷവും ഫുൾ എ+ കിട്ടുന്നതാണ്, ഇതിപ്പോൾ ഈ കുട്ടി അത് കലയും എന്ന് മാത്രമല്ല, തോൽക്കുക കൂടി ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഈ വർഷം പരീക്ഷയ്ക്കിരിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
മാതാപിതാക്കൾ തലയും കുമ്പിട്ടിരുന്നു കേട്ടു എല്ലാം. അവസാനം പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം. അച്ചു ഇനി ഒരു പ്രശ്‌നവും ഉണ്ടാക്കില്ല.”
അച്ചുവിന്റെ മേൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ തുടങ്ങി. ട്യൂഷൻ ടീച്ചർമാർ വീട്ടിലേക്കു വന്നുതുടങ്ങി. ഒരു നിമിഷം പോലും ഒഴിവില്ല. ഒരു ദിവസം പോലും വിട്ടുപോയില്ല. ക്ലാസ്, ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്, വീട്ടിലെ ട്യൂഷൻ..
സിനിമയില്ല, കളിയില്ല, ടി വി യില്ല, പുറത്തുപോക്കില്ല…
പുസ്തകം, പഠനം, പ്രോബ്ലം സോൾവിങ്, വരയ്ക്കൽ, നോട്ടെഴുതൽ...
അവസാനം, മോഡൽ എക്സാം തുടങ്ങാറായി. അച്ചുവിന്റെ മേൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രഷർ.. ഉപദേശങ്ങൾ, ശാസനങ്ങൾ, തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങൾ, അലമുറകൾ, അലർച്ചകൾ, അലാറം,....
ഉറങ്ങാൻ രണ്ടുമൂന്ന് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. രാത്രി ഒരു മണി വരെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ്, ഉറങ്ങാൻ കിടന്നാൽ നാലു മണിക്ക് അലാമടിക്കും. കട്ടൻ കാപ്പിയുമായി അമ്മ റെഡിയാകും. ബക്കറ്റിൽ വെള്ളവുമായി അച്ഛൻ പിന്നാലെ…
തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കാൽ വച്ച് പഠിച്ചാൽ ഉറക്കം വരില്ലത്രേ...
ഒരു ദിവസം, രാത്രിയിൽ അച്ചു, ഒരു മണിക്ക്, പഠനം കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. എല്ലാവരും കിടന്ന് ലൈറ്റ് കെടുത്തി. ഒരു മണിക്കൂർ അച്ചു കാത്തിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ എണീറ്റ്, വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തുറന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി…..
നാലു മണിക്ക് അലാമടിച്ചപ്പോൾ അമ്മ കട്ടൻകാപ്പിയുമായി വന്നു. കട്ടിലിൽ അച്ചുവില്ല. ബാത്‌റൂമിലുമില്ല. മേശയിൽ ഒരു കത്ത് മാത്രം, ഒറ്റവരിയുള്ള കത്ത്.
"ഞാൻ പോകുന്നു പരീക്ഷയില്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്ക്… അച്ചു."
************************
ഇതിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങളോ, തുടർച്ചയോ ഞാൻ എഴുതുന്നില്ല. ആ കുട്ടിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നതിനേക്കാൾ, ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒന്നാണിത്. പ്രത്യേകിച്ച് മലയാളികൾക്കിടയിൽ. പത്താം/പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ പരീക്ഷയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിക്കുന്നത് എന്ന നിലയിൽ, പാവം കുട്ടികളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളും നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും....
എന്റെ മകളും പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. മാത്‍സ് ഇഷ്ടമില്ല. ബേസിക് മാത്‍സ് ആണെടുത്തത്. അപ്പോൾ ഒരാൾ ഉപദേശത്തിന് വന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞു,
“എന്റെ മോള് അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിനാണ് പഠിക്കുന്നത്. അവൾക്കിഷ്ടമില്ലാതെ ഒന്നും അവൾ പഠിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മാത്‍സ് അവൾക്കു വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട. ബാക്കി നാലു വിഷയം ഉണ്ട് അതിൽ ഏതെങ്കിലും പഠിച്ചോളും. ഇതും പറഞ്ഞു എന്റെ മോളെ ആധിപിടിപ്പിക്കാൻ വരണ്ട.”
അതോടെ ആ വായ അടഞ്ഞു.
എന്റെ മോൾക്ക് ഇഷ്ടം ഫാഷൻ ഡിസൈനിങ് പഠിക്കാനാണ്, ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. അവൾ മനസമാധാനത്തോടെ പഠിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം ക്ലാസ്സിലേക്ക് മെറിറ്റ് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ എൺപതു ശതമാനം മാർക്ക് വേണം. ഞാൻ പറഞ്ഞു
“മാത്‍സ് ഇഷ്ടമില്ല, ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എങ്കിൽ, മാത്‌സ്‌നു നീ ജയിച്ചാൽ മതി, പക്ഷെ മറ്റു വിഷയങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ മാർക്ക് വാങ്ങി, ഈ എൺപതു ശതമാനം നേടണം. അല്ലെങ്കിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”
“സാരമില്ല അമ്മെ ഞാൻ പഠിച്ചോളാം എനിക്ക് കിട്ടും.”
അവൾ ശ്രമിക്കുന്നു. പഠിക്കുന്നു. തയ്യാറെടുക്കുന്നു. നോ ടെൻഷൻ.
മക്കളാണ്, ഒരു കീ കൂടുതൽ തിരിച്ചാൽ കൂടുതൽ പ്രൊഡക്ഷൻ ഉണ്ടാകുന്ന യന്ത്രങ്ങളല്ല.. നമ്മുടെ സ്റ്റാറ്റസ് ഖൊ കാണിക്കാനുള്ള സാധനങ്ങൾ അല്ല അവർ. അവർക്കും മനസ്സുണ്ട്, ഇഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവർ പഠിക്കട്ടെ സമാധാനത്തോടെ, കളിക്കട്ടെ ഇഷ്ടത്തോടെ, ആവശ്യത്തിന് ഉറങ്ങട്ടെ, കുത്തിനോവിക്കല്ലേ ആ മനസ്സുകൾ...
എൻട്രൻസ് എന്ന പേരിൽ ദ്രോഹിക്കുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിക്കൂ… ബ്രില്ലിയൻസ് അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് സ്ഥാപനം നടത്തുന്ന സ്കൂൾ, പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ, എൻട്രൻസിന് തയ്യാറെടുപ്പിക്കുന്നു, എന്ന പേരിൽ വർഷത്തിൽ ആകെ എട്ടു ദിവസമാണ് ഒഴിവുകിട്ടുന്നത്.
ഓർക്കുക മക്കളാണ്, ഈ ദ്രോഹം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടു നാളെ ഈ മക്കൾ നമ്മളെ നോക്കിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കരയരുത്.. അതിനവകാശമില്ല നമ്മൾക്ക്.
സ്നേഹത്തോടെ,
ട്രിൻസി ഷാജു
കുവൈറ്റ്

ജേക്കബ് പാസ്റ്റർ.

Image may contain: 1 person
ജേക്കബ് പാസ്റ്ററിനു വലിയ ദൈവവിളിയാണ്. പാസ്റ്റർ തലയിൽ കൈവച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ ഉടൻ കാര്യം നടക്കും. പൊതുവെ എല്ലാവർക്കും വലിയ വിശ്വാസം ആണെന്നാണ് പാസ്റ്റർ പറയുന്നത്. പൊങ്ങച്ചം പറയുകയാണെന്ന് പറയല്ലേ, ശരിക്കും നടക്കും, അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ തന്നെ പറഞ്ഞ ഈ സാക്ഷ്യം കേട്ട് നോക്ക്.
പാസ്റ്റർ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിലെ ഉടമ അറബിയുടെ മകൾ, കല്യാണം പോലും കഴിയാത്ത ഈ പെൺകുട്ടി ഒരു ഗോദ്‌റെജ്‌ അലമാരയുടെ വീതിയുള്ള ശരീരവുമായി നിരങ്ങി നീങ്ങിയിരുന്നു കാലം. മകൾക്കു വേണ്ടി പ്രത്യേകം വലിയ ഡോറുള്ള കാർ വാങ്ങിയിരുന്നു അറബി. ആ പെൺകുട്ടി ഓഫീസിൽ വന്നാൽ കടക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം മുൻവശത്തെ വാതിൽ വീതികൂട്ടി പണിതു വെച്ചു. വീട്ടിലെ ഡോറുകളും അങ്ങനെ തന്നെ.
ബ്യൂട്ടി പാർലറിൽ പോകുമ്പോളാണ് കൂടുതൽ പ്രശ്നം. ഫേഷ്യൽ, സ്പാ തുടങ്ങി എന്തിനും ഏതിനും മൂന്നിരട്ടി ചാർജ് വാങ്ങും. ആനക്കും ആടിനും ഒരേ ചാർജ് വാങ്ങൽ പറ്റില്ലാന്ന് ബ്യൂട്ടി പാർലർ ഉടമ പറഞ്ഞു.
ഹോട്ടലിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോയാൽ പ്രത്യേകം കസേര കൊണ്ടുപോണം.
പെണ്ണിന് കല്യാണപ്രായമായി. ഈ പെൺകുട്ടിയെ ആരാണ് കല്യാണം ആലോചിച്ചു വരിക, കുറെ കാശുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. വലിയ വലിയ വീടുകളിൽ പോലും ഒരുപാടു പെണ്ണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കല്യാണം നടക്കാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.
(അറബിപെൺകുട്ടികൾക്കു ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർ കല്യാണം ആലോചിച്ചു വരണം. പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിൽനിന്നും ആലോചന തുടങ്ങുന്നത് മാനക്കേടാണ്. പെൺകുട്ടികളെ വല്ല കല്യാണത്തിനോ പാർട്ടിക്കോ കണ്ടിഷ്ടപ്പെടുന്ന ഏതെങ്കിലും പെണ്ണുങ്ങൾ അവരുടെ വീട്ടുകാരായ ചെറുക്കന്മാർക്കായി അവളെ കല്യാണം ആലോചിക്കും. അല്ലാതെ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാർ ചെറുക്കനെ അനേഷിക്കുകയോ മാട്രിമോണിയൽ പോലെയുള്ള സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ല. ആരും അനേഷിച്ചു വരാത്ത പെൺകുട്ടികൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് മുരടിക്കും. അങ്ങനെ ഒരുപാടു പെൺകുട്ടികൾ ഉണ്ട്.)
അങ്ങനെ വലിയ ദുഃഖിതനായി എംഡി കാലം കഴിക്കവേ, പാസ്റ്റർ ആ മകൾക്കുവേണ്ടി നിരന്തരം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ തലയിൽ കൈവച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ മാത്രമേ ഫലം ഉണ്ടാകൂ, അറബി പെണ്ണിന്റെ മേൽ കൈ വച്ചാൽ വിവരം അറിയും എന്നതിനാൽ പാസ്റ്റർ ആ സാഹസത്തിന് മുതിർന്നില്ല. എന്നാൽ ഒന്ന് കൈ വെച്ചു പ്രാർത്ഥിപ്പാനുള്ള അവസരത്തിനായി മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് ശരീരത്തിൽ നിന്നും കൊഴുപ്പു നീക്കം ചെയ്യുന്ന ഓപ്പറേഷൻ പ്രചാരത്തിൽ വന്നത്. കാശു ഒരു പ്രശ്നം അല്ലാതിരുന്ന അറബി മകളെ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യാൻ കൊണ്ടുപോയി.
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു,............. ശരീരത്തിലെ ആവശ്യമില്ലാതെ കൊഴുപ്പും അമിതവണ്ണവും നീക്കം ചെയ്യുന്ന വലിയ ഓപ്പറേഷനും അതിന്റെ വിശ്രമവും കഴിഞ്ഞു ഒരു ദിവസം പെൺകുട്ടി ഓഫീസിൽ വന്നു. തെച്ചിക്കോട്ട് രാമചന്ദ്രന്റെ തലയെടുപ്പോടെ നടന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടി, മെലിഞ്ഞു ഐശ്വര്യ റായ് പോലെ റാമ്പ് വാക് ചെയ്യുന്ന കണ്ടു പാസ്റ്റർ വാ പൊളിച്ചിരുന്നു. മലയൊഴുകി വരുംപോലെ വന്നിരുന്നവൾ, മലയിലൊഴുകുന്ന കൊച്ചരുവി പോലെയായി. സമനില വീണ്ടുകിട്ടിയപ്പോൾ വേഗം പറഞ്ഞു.
"മാഡം, ഐ ഹാവ് ഡെയിലി പ്രയർ ഫോർ യുവർ ബിഗ് ബോഡി ടു ബി സ്മാൾ. നൗ യുവർ ബോഡി ഈസ് സ്മാൾ. യു ആർ വെരി ബ്യൂട്ടിഫൂൾ. പ്രയ്‌സ് ടു ലോർഡ്"
അതുകേട്ടവൾ കുപ്പിവള കിലുങ്ങും പോലെ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു.
"ഓ ജക്കൂപ്, ദിസ് ഈസ് നോട് ബൈ യുവർ പ്രയർ. ഐ ഡിഡ് സർജറി, യു നോ. ടൂ മച്ച് പെയിൻ. ഇറ്റ്സ് ഹൊറിബിൾ യു നോ?"
“ഓ മൈ ഗോഡ്, യു ഡിഡ് സർജറി? വാട്ട് സർജറി?”
“യു നോ ദി ഡോക്ടർ കട്ട് മൈ എക്സ്ട്രാ ഫാറ്റ് ഫ്രം മൈ ബോഡി.”
ഇതും പറഞ്ഞു അവർ അകത്തേക്ക് പോയി. പാസ്റ്റർ തലയും കുത്തി ആലോചനയായി. എന്താണീ ഓപ്പറേഷൻ. എങ്ങനെയാണീ ഫാറ്റ് കട്ട് ചെയ്യുന്നത്. ചുറ്റിനും നോക്കി, കൂടെയുള്ളവർക്കൊന്നും അത് കേട്ടിട്ട് ഒരു കുലുക്കവും ഇല്ല. ചുമ്മാ ഇരുന്നു ജോലി ചെയ്യുന്നു. ആരോടെങ്കിലും ചോദിക്കാമെന്ന് വച്ചാൽ വല്യ പാസ്റ്റർ ആണെന്നും വല്യ അറിവാണെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട്.... മോശമല്ലേ. തനിയെ കുത്തിയിരുന്ന് ആലോചിച്ചു. എഴുനേറ്റു നടന്ന് ആലോചിച്ചു.
ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ഒടുവിൽ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോകാനെന്ന പോലെ വാഷ്‌റൂമിൽ പോയിനിന്ന്, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി.
"ഓ യഹോവേ, ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു യഹോവേ, എനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തി തരണമേ യഹോവേ, അതെന്താണെന്നു എനിക്ക് മനസിലായില്ല കർത്താവെ, ഞാൻ പാപിയാണ് യഹോവേ. സത്യം വെളിപ്പെടുത്തണമേ യഹോവേ, സ്തോത്രം സ്തോത്രം സ്തോത്രം......യീ ഹ ഹ ഹ ഹ ലാല ല ലാല സ്തോത്രം..........."
അറിയാതെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ അപശബ്ദങ്ങളോടൊപ്പം "ഓ ലോർഡ്", "മൈ ലോർഡ്" എന്നൊക്കെ ഉയർന്നു കേട്ടു. വാഷ് ഏരിയയിൽ സിഗരറ്റു വലിക്കാൻ വന്ന ഒരാൾ ജേക്കബ് പാസ്റ്റർ കരയുന്ന സ്വരം കേട്ടു മറ്റുള്ളവരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി. എല്ലാവരും വാതിലിൽ തട്ടി വിളിച്ചു,
"ജേക്കബ്..... ജേക്കബ്...... വാട്ട് ഹാപ്പെൻഡ്?എനി തിങ് റോങ്ങ്? ആർ യു ഓക്കെ?"
തീവ്ര പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്ന ജേക്കബ് അതൊന്നും കേട്ടില്ല. അപ്പോഴേക്കും ഹെൽത്ത് ആൻഡ് സേഫ്റ്റി മാനേജർ ആംബുലൻസിനു ഫോൺ ചെയ്തു. പിന്നെയും തട്ടും മുട്ടും ബഹളവും കേട്ട്‌ ജേക്കബ് പാസ്റ്റർ പ്രാർത്ഥന നിർത്തി. പുറത്തെ ബഹളം കേട്ട്‌ ആർക്കു എന്ത് പറ്റി എന്നറിയാൻ വാതിൽ തുറന്നു ഓടി വന്നു.
അപ്പോൾ ജനറൽ മാനേജർ,
"ഓ ജക്കൂപ്, വാട്ട് ഹാപ്പെൻഡ്? ആർ യു ഓക്കേ? യു വാണ്ട് വാട്ടർ? ആംബുലൻസ് ഈസ് റെഡി. ലെറ്റ്സ് ഗോ ഹോസ്പിറ്റൽ."
"നോ സർ, ഐ ആം ഓക്കേ, ഐ വാസ് ജെസ്റ് പ്രേയിങ് ഒൺലി. നതിങ് റോങ്ങ്."
"യഹ് അല്ലാഹ്, യു വെർ പ്രേയിങ്!!!! ലൈക് ദിസ്!!!! യുവർ ഗോഡ് വിൽ റൺ എവേ"
അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നിട്ടു പറഞ്ഞു, "ഓ മുഹമ്മദ് ക്യാൻസൽ ദി ആംബുലൻസ്."
എല്ലാരും തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ജേക്കബ് പാസ്റ്റർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു മലയാളിയോട് ചോദിച്ചു.
"എന്താ ഇപ്പൊ ഉണ്ടായേ, എന്തിനാ എല്ലാരും ഇവിടെ കൂടി നിന്നെ?"
"എന്നാ പാസ്റ്ററെ ഇത് ഒരു മാതിരി കോപ്പിലെ പ്രാർത്ഥന. മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കാനായിട്ട്...."
പാവം ജേക്കബ് പാസ്റ്റർ ഇതിവർത്തവ്യതാമൂഢനായി നിന്ന് പോയി. അപ്പോഴാണ് ആ വെളിപാടുണ്ടായത്. എങ്ങനെയാണ് ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്തത് എന്ന്. അവിടെ നിന്ന് ഒരു ചാട്ടം ചാടി.
"ഹീയ്യാ....."
രണ്ടു കൈയും മുകളിലേക്കുയർത്തി യഹോവെക്കു നന്ദി പറയാൻ തുടങ്ങി, അപ്പോഴേക്കും ഒരാൾ വരാന്തയിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു പതുക്കെ സീറ്റിലേക്ക് നടന്നു.
കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എംഡിയുടെ മകളുടെ കല്യാണം നടന്നു. അവർ ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ വന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും വിഷ് ചെയ്തു, കൂട്ടത്തിൽ ജേക്കബ് പാസ്റ്ററും. അപ്പോൾ അവർ പാസ്റ്ററിന്റെ പ്രാത്ഥനക്കു പ്രത്യേകം നന്ദി പറഞ്ഞു.
"ജക്കൂപ് താങ്ക് യു ഫോർ യുവർ പ്രയേഴ്സ്. നൗ എവെരിതിങ് ഓക്കേ, മൈ ഡോട്ടർ മാരീഡ്. താങ്ക് യു."
ഇതൊക്കെ കേട്ട്‌ അടുത്ത് നിന്ന പുതിയ പയ്യൻ ചോദിച്ചു,
"അച്ചായാ എന്തിനാ അവര് താങ്ക്സ് പറഞ്ഞെ?"
"അതോ എംഡിയുടെ മോള് ഭയങ്കര വണ്ണം ആയിരുന്നു. അതിന്റെ കല്യാണം നടക്കാതെ എംഡി ഭയങ്കര സങ്കടം. എന്നോട് പ്രാർത്ഥന ആവശ്യപ്പെട്ടു. വണ്ണം കുറക്കാൻ ഒരു ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്തു. അതാണെങ്കിൽ ശരീരത്തെ ഫാറ്റ് എടുത്തു കളയുന്ന ഓപ്പറേഷൻ, ശരീരം മുഴുവൻ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്ത മുറിവിന്റെ പാടുകളല്ലേ. ആ പെണ്ണിന്റെ കല്യാണം വല്ലോം നടക്കോ. പിന്നെ ഞാൻ ഡെയിലി പ്രാർത്ഥന നടത്തി. തലയിൽ കൈ വെച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ നടന്നില്ല. അറബികളല്ലേ. അവസാനം പ്രാർത്ഥന ഫലിച്ചു. ദേ കല്യാണം നടന്നു."
പാസ്റ്ററുടെ ഓപ്പറേഷൻ വിജ്ഞാനം കേട്ടു പുതിയ പയ്യൻ വല്ലാണ്ട് ഇമ്പ്രെസ്സ്ഡ് ആയി. അവൻ പറഞ്ഞു.
"അച്ചായൻ വലിയ സംഭവം ആണല്ലേ."
“പിന്നല്ലാതെ, നിനക്കറിയോ ഞാനൊരു പാസ്‌റ്റർ ആണ്. തലയിൽ കൈ വെച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ ഉടൻ കാര്യം നടക്കും."
"എങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കണം. എനിക്ക് മൂത്രത്തിൽ കല്ലുണ്ട്. ഭയങ്കര വേദനയാ. ചിലപ്പോ രക്തം വരും. മരുന്ന് കുറെ കഴിച്ചതാ. പക്ഷെ ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ഇനി ഓപ്പറേഷൻ വേണ്ടിവരും എന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞെ."
"ഏയ് നിനക്ക് ഓപ്പറേഷൻ ഒന്നും വേണ്ടിവരില്ലെടാ, ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം."
ഇതും പറഞ്ഞു രണ്ടു പേരും സ്റ്റോർ റൂമിൽ പോയി (ശബ്ദം പുറത്തു കേൾക്കില്ല), അവൻ മുട്ട് കുത്തി നിന്നു. പാസ്റ്റർ അവന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ചു പ്രാത്ഥിച്ചു. ഉറക്കെ ഉറക്കെ സ്തുതിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു.
"യഹോവേ ഞാൻ നിന്നോട് യാചിക്കുന്നു, ഈ മകന്റെ മൂത്രത്തിൽ കല്ല് പുറത്തു ചാടിച്ചു കളയണമേ. കല്ല് ദൂരെ എറിഞ്ഞു കളയണമേ. സ്തോത്രം ദൈവമേ സ്തോത്രം ..... കല്ല് പിശാചാണ്, പിശാചിനെ ദൂരെയാക്കണമേ. ദൂരെ.... ദൂരെ..... ദൂരെ........ എറിഞ്ഞു കളയണമേ. സ്തോത്രം, സ്തോത്രം, സ്തോത്രം, സ്തോത്രം,സ്തോത്രം, ........"
അര മണിക്കൂർ പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞു അവർ ഇറങ്ങി, അപ്പോൾ പയ്യന് മൂത്രം ഒഴിക്കാൻ തോന്നൽ ഉണ്ടായി. പാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു,
"ധൈര്യമായി പോയിട്ട് വാ, ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നു യഹോവയെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. നീ വേഗം വാ."
ഒന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും പയ്യൻ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോയി. അത് കഴിഞ്ഞു ഓടി വന്നു സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക്. പിന്നീട് അതേപ്പറ്റി പാസ്റ്ററുടെ സാക്ഷ്യം.
“അവൻ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോയപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ മുട്ടിൽ നിന്നു കൈകൾ ഉയർത്തി പിടിച്ചു യഹോവയെ ഉച്ചത്തിൽ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, ആ നേരത്തു എന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. അവൻ തിരിച്ചോടി വന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു പറഞ്ഞു, പാസ്റ്റർ എന്റെ കല്ലുകൾ പോയി, ഞാൻ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ നിന്നപ്പോൾ മൂത്രത്തിന് പകരം പത്തു പന്ത്രണ്ടു കല്ലുകൾ ആണ് വന്നത്. അത് ക്ലോസെറ്റിലേക്കു തെറിച്ചു വീണു. വലിച്ചെറിയുന്നപോലെ കല്ലുകൾ വീണു. ക്ലോസെറ്റ് പൊട്ടി. അവനു പിന്നെ പുതിയ ക്ലോസെറ്റ് വാങ്ങി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു കമ്പനിക്ക്. എന്നാലെന്താ എന്റെ പ്രാർത്ഥന കൊണ്ട് മൂത്രത്തിൽ കല്ലിനു ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യാതെ കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി നിങ്ങ പറ, ദൈവവിളി ഇല്ലേ എനിക്ക്?"
സ്‌നേഹപൂർവം
ട്രിൻസി ഷാജു
കുവൈറ്റ്

യുദ്ധത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ

Soldiers, Military, Usa, Weapons, War, Fight, Defense
ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറാമാണ്ട് ആഗസ്ത് മാസം രണ്ടാം തീയ്യതി വെളുപ്പിന് രണ്ടുമണിയോടെയാണ് കുവൈറ്റിനെയും ലോകത്തെ മുഴുവനും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഇറാക്ക് അധിനിവേശം ആരംഭിച്ചത്. തലേന്ന് രാത്രിയിൽ, നല്ലൊരു നാളെ സ്വപ്നം കണ്ട്, പ്രാർത്ഥിച്ചും അല്ലാതെയും ഉറക്കം പൂകിയ സ്വദേശികളും വിദേശികളും, എല്ലാം ഒരേപോലെ വെളുപ്പിനേയുള്ള വെടിശബ്‍ദങ്ങളും, ഇറാഖി പട്ടാളവണ്ടികളുടെ റോന്തു ചുറ്റലും കണ്ട് ഞെട്ടിവിറച്ചു.
യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിയാതെ വിദേശികൾ എല്ലാവരും സാധാരണ പോലെ ജോലിക്കായി പുറപ്പെട്ടു. റോഡിൽ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ പരിശോധിക്കപ്പെട്ടു. ഐഡി കാർഡുകൾ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു. സ്വദേശികളെ കണ്ടെത്തേണ്ട വേണ്ടിയാണു പരിശോധന എന്നും വിദേശികൾക്ക് ആപത്തില്ല എന്നും അഭ്യൂഹങ്ങൾ പരന്നെങ്കിലും വിദേശികളായ പലർക്കും പല വിധത്തിലുള്ള നഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. മണിക്കൂറുകളോളം തടഞ്ഞു വയ്ക്കപ്പെട്ടു, ആരെയൊക്കെയോ ഉന്നം വച്ചുള്ള വെടിയുണ്ടകൾ പാഞ്ഞു കയറി ജീവഹാനി സംഭവിച്ചു, ക്രൂരരായ പട്ടാളക്കാരുടെ മർദ്ദനങ്ങൾ ഏറ്റു, അങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതം ഒരു ദിവസം വെളുപ്പിന് മുതൽ ദുസ്സഹമായി.
ജോലി, വീട്, വീട്ടുസാധനങ്ങൾ, തുടർന്നുള്ള ജീവിതായോധനം എന്നിവയോർത്തു പലരും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മാത്രം നാട്ടിലേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു. കുറെ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീടും ദുസ്സഹമായ ജീവിതം നിമിത്തം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടേണ്ടി വന്നു. തകർന്നു വീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ, പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മൈനുകൾ, തീ പടർന്നു ആളിക്കത്തുന്ന എണ്ണക്കിണറുകൾ, തോക്കുമായി പട്ടാളക്കാർ അതിക്രമിച്ചു കയറുന്ന വീടുകൾ................ആളുകൾ ഉടുത്ത വസ്ത്രവുമായി ജീവനെ രക്ഷിക്കാൻ ഓടുകയായിരുന്നു. ആ പോക്കിലും കൈയിൽ കൊള്ളാവുന്ന സാധനങ്ങൾ എടുത്തവർ കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടു.
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവരായി നാട്ടിലെത്തിയവർക്കു മുൻപിൽ ഉപജീവനം ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി.
ദൈനംദിന ആഹാര്യം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം, കുട്ടികളുടെ പഠിപ്പ്, രോഗത്തിന് മരുന്ന്............ എല്ലാമെല്ലാം............ അതുവരെ സമ്പാദിച്ചതൊക്കെയും കാർന്നു തിന്ന ഇത്തിൾ കണ്ണികൾ, ആപത്തിൽ ആർത്തു ചിരിച്ചു. അവഗണിച്ചു.
അവസാനം ഏഴു മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഫെബ്രുവരിയിൽ ഇറാഖിന് കുവൈറ്റിൽ നിന്നും പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. അതുവരെയും കെട്ടിടങ്ങളുടെ ബേസ്‌മെന്റിലും ഭൂഗർഭ അറകളിലും വിദേശ നാടുകളിലും അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന സ്വദേശികൾ സാധാരണ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കെട്ടിപ്പടുത്തതൊക്കെ വിട്ടു പോകാൻ മടിച്ചു ഇവിടെ തന്നെ പറ്റിപിടിച്ചിരുന്നവർ യുദ്ധമുഖത്തുനിന്നും പെറുക്കിയെടുത്തവ കൂട്ടിവച്ചു സ്വരുക്കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. പൊട്ടാതെ കിടന്നിരുന്ന മൈനുകളെയും ബോംബുകളെയും അവഗണിച്ചും, ശ്മാശാന ഭൂമിക്കു സമം കിടന്ന മരുഭൂമിയിലൂടെ ചുറ്റി നടന്നു അവർ കമ്പനിയുടെ അടിസ്ഥാനമിട്ടു.
പതുക്കെ പതുക്കെ വിട്ടുപോയവരും ഓടിപ്പോയവരുമായർ തിരിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങി.
തിരിച്ചു വന്നവർക്കെല്ലാം ജോലി കിട്ടി. പലർക്കും നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലി തന്നെ കിട്ടി.
എന്തായാലും, കുവൈറ്റ് അതിന്റെ പഴയ പ്രതാപം വീണ്ടെടുത്തു. യുദ്ധസമയത്തു ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവർക്കും, സ്വദേശികൾക്കും വിദേശികൾക്കും നഷ്ടപരിഹാരം കൊടുത്തു. മൂന്ന് തവണയായിട്ടാണ് നഷ്ടപരിഹാരം കൊടുത്തത്. കുടുംബമായി ഉണ്ടായിരുന്നവർക്കു അതിനനുസരിച്ചും ഒറ്റയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നവർക്കു വേറെ രീതിയിലും ആണ് കിട്ടിയത്. എന്തായാലും ആളുകൾ പൊതുവെ സന്തോഷവാന്മാരായി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് വിദേശികളുടെ ഒഴുക്കായി.
അപ്പോഴാണ്, കുവൈറ്റ്, ഇറാഖിനോട് പകരം വീട്ടിയത്.... രണ്ടായിരത്തി മൂന്നിൽ, സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും ദുരിതത്തിലായി. അമേരിക്കയുടെ കൂട്ടുപിടിച്ചു ഇറാഖിനെ നിലം പരിശാക്കി.... വൈകാതെ സദ്ദാമിനെ പിടിച്ചു തടവിലാക്കി വിചാരണ ചെയ്തു തൂക്കിലേറ്റി. അതോടെ യുദ്ധം അവസാനിച്ചു. കുവൈറ്റ് വീണ്ടും സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക്...............
*****************************
അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷമാണു ഈയുള്ളവൾ കുവൈറ്റിൽ കാലുകുത്തുന്നത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കെട്ട്യോനെ പിരിഞ്ഞു രണ്ടരവർഷം നാട്ടിൽ, ശേഷം മൂന്നുമാസത്തേക്കു കിട്ടിയ ഒരു വിസിറ്റ് വിസ. മംഗഫിൽ ഒരു കോട്ടയംകാരൻ അച്ചായന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ, ഷെയറിങ് താമസം ആയിരുന്നു, ഞങ്ങൾ. രണ്ടു ബെഡ്‌റൂമിൽ ഒന്ന് അവർക്കും മറ്റേതിൽ ഞങ്ങളും. ഹാൾ, ബാത്റൂം, അടുക്കള എല്ലാം കോമൺ.
ആദ്യത്തെ കുറേ നാളുകൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നീണ്ട വിരഹത്തിനു ശേഷമുള്ള സംഗമം.............. പ്രണയവും പിണക്കങ്ങളും ഇണക്കങ്ങളുമായി രാവും പകലും ഞങ്ങൾ ആഘോഷിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒന്നര മാസത്തിനു ശേഷം ഒരു നാൾ അവരെത്തി, നാട്ടിലെ വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞു അച്ചായനും കുടുംബവും.
അച്ചായനും ഭാര്യയും മകളും. നല്ല സ്നേഹമുള്ള അച്ചായനും ആന്റിയും. മകൾക്കു ഒരു ഇരുപതു വയസ്സ് കാണും, നല്ല കുട്ടി. ഇവിടെ ജനിച്ചു വളർന്നതിന്റെ ഒരു ജാടയും ഇല്ല.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമാണു ആന്റി ആ കഥ പറഞ്ഞത്, കുവൈറ്റ് യുദ്ധത്തിനിടയിൽ എല്ലാമുപേക്ഷിച്ചു ജീവനും കൊണ്ടോടിയ കഥ.
**************************
കാതടപ്പിക്കുന്ന വെടിശബ്ദം കേട്ടാണ് അന്ന് വെളുപ്പിനെ ഉറക്കമുണർന്നത്, ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ റോഡിലൂടെ പട്ടാള വണ്ടികൾ റോന്തു ചുറ്റുന്ന കണ്ട് പകച്ചു പോയി. എന്നാലും എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിഞ്ഞത് നല്ല പോലെ നേരം വെളുത്തതിന് ശേഷമാണു. അച്ചായൻ പതിവുപോലെ ജോലിക്കു പോകാനിറങ്ങിയപ്പോൾ ബിൽഡിങ്ങിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് തന്നെ പട്ടാളക്കാർ ഐഡി കാർഡ് പരിശോധിച്ചു, അപ്പോഴും അത് കുവൈറ്റിന്റെ പട്ടാളം അല്ല എന്ന് മനസിലായില്ല. പിന്നീടങ്ങോട്ട് വഴിയിലുടനീളം നിറയെ പട്ടാളക്കാർ, പട്ടാളവണ്ടികൾ, പരിശോധനകൾ, വെടിശബ്ദങ്ങൾ, ആക്രോശങ്ങൾ...............
അവസാനം ആരോ പറഞ്ഞു, "ഇറാക്ക് കുവൈറ്റിനെ പിടിച്ചെടുത്തു......... വേഗം നാട്ടിലേക്കു രക്ഷപ്പെടുന്നതാണ് നല്ലത്."
ടിക്കറ്റ് എടുക്കാനും രക്ഷപ്പെടാനും ആളുകൾ പരക്കം പാഞ്ഞു, കമ്പനിയിൽ പാസ്പോര്ട്ട് കിട്ടിയാലല്ലേ പോകാനൊക്കൂ............ അവർ പറഞ്ഞത് വിദേശികൾക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല. ജോലിയൊക്കെ സാധാരണ പോലെ നടക്കും. കുവൈറ്റിന് പകരം ഇറാഖി ഗവണ്മെന്റ് ഭരിക്കും എന്നേയുള്ളൂ. കൂട്ടത്തോടെ അവധിയെടുക്കാനും ആരെയും അനുവദിച്ചില്ല. പല കമ്പനി ഓഫീസുകളും പട്ടാളം പിടിച്ചെടുത്തു. ചിലർ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും നാട്ടിലേക്കു വിട്ടു. അപ്പോഴേക്കും വിമാനസർവീസും നിർത്തിവച്ചു. വിമാനത്താവളം അടച്ചു.
രാത്രിയോ പകലോ എന്നില്ലാതെ പട്ടാളക്കാർ വീടുകളിൽ കയറി പരിശോധന നടത്തും, രാത്രി രണ്ടു മണിക്കും മൂന്നു മണിക്കും പോലും അവർ കയറി വരും, വാതിൽ തുറക്കാൻ താമസിച്ചാൽ വാതിൽ ചവുട്ടി പൊളിക്കും. സ്വദേശികളായ ആരെങ്കിലും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാനാണ് പരിശോധന. വിദേശികളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ത്യക്കാരെ ഒന്നും ചെയ്യരുത് എന്ന് മുകളിൽ നിന്നും ഉത്തരവുണ്ട്, എന്ന് പറയുന്നു എന്നാലും പട്ടാളക്കാരുടെ പ്രവർത്തികൾ എല്ലാവരെയും ചകിതരാക്കി.
ഇരകളുടെ നേർക്ക് പല്ലും ദംഷ്ട്രയും കാണിച്ചു പേടിപ്പിക്കുന്ന വന്യമൃഗങ്ങളുടെ മുന്നിലെന്നപോലെ ആളുകൾ പേടിയുടെ ഗർത്തത്തിൽ വീണു.
കടകളിൽ ആഹാരസാധനങ്ങൾ കിട്ടാതായി. പട്ടാളക്കാർ അവർക്കാവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ എടുത്തു കൊണ്ട് പോകും. അത് വീടായാലും കടകൾ ആയാലും. വീടുകളിലെ പണവും സ്വർണവും വരെ പലയിടത്തു നിന്നും കൊണ്ടുപോയി. സ്വദേശികളെ അനേഷിച്ചു വരുന്ന അവർ അലമാരയും കട്ടിലിന്റെ കീഴിലും എന്ന് വേണ്ട എല്ലായിടവും തെരയും.
ഒരു പകലിൽ, റോഡിനപ്പുറത്തുള്ള ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കുറെ പട്ടാളക്കാർ കയറി പോകുന്നത് കണ്ട് ജനലിലൂടെ നോക്കിനിന്നു, അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവരുടെ ഭർത്താവു പുറത്തേക്കു പോയിരിക്കുന്നു. പട്ടാളക്കാർ അവിടെ മുഴുവൻ തെരഞ്ഞു, ആരും കാണാതെ തിരികെ പോകാൻ നേരം ഒരുത്തൻ ആ പെണ്ണിനെ കയറി പിടിച്ചു. അവർ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്ക്‌ ഹരം കയറി എന്ന് തോന്നുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ വലിച്ചു കീറി, അവളെ ബലാൽക്കാരമായി ഭോഗിച്ചു, അവന്റെ ഊഴം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്തവൻ അങ്ങനെ മൂന്നോ നാലോ പേർ.............
പട്ടാളക്കാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്ത വീടുകളിലെ സ്ത്രീജനങ്ങൾ അവിടേക്കു ചെന്നു, ജീവൻ മാത്രം ബാക്കിയായ ആ ശരീരം അവർ താങ്ങിയെടുത്തു, ആരുടെയോ വണ്ടിയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മനസിലായത് അവർ അഞ്ചു മാസം ഗർഭിണി ആയിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ അവർക്കു നഷ്ടമായി, സുന്ദരിയായ ഒരു അറബിപെണ്ണ്, അവളുടെ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞായിരുന്നു അത്............
അതോടെ ആളുകൾ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത് നിർത്തി, കൂട്ടമായി ഏതെങ്കിലും വീട്ടിലോ, ബേസ്‌മെന്റ് ഹാളിലോ താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആളുകൾ ജോലിക്കു പോകാതായി. കമ്പനികൾ അടച്ചു തുടങ്ങി. അമ്മാനിൽ നിന്നും ജോർഡനിൽനിന്നും എയർ ഇന്ത്യയുടെ വിമാനത്തിൽ നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ട് പോകും എന്നാണ് എംബസി പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ അവിടേക്കു എത്തിപ്പെടാൻ ബസിൽ പോകണം, മരുഭൂമിയിലൂടെ കിലൊമീറ്ററുകളോളം യാത്ര ചെയ്തു അവിടെ എത്തണം.
അത്യാവശ്യ രേഖകളും ഒരു ബാഗിൽ കൊള്ളാവുന്ന സാധനങ്ങളും മാത്രം എടുത്തു, അതുവരെ സമ്പാദിച്ച പലതും പ്രിയപ്പെട്ട പത്രങ്ങൾ ഗ്ലാസ്സുകൾ, മറ്റു വീട്ടുപകരണങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു, ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി മാത്രം, യാത്ര തിരിച്ചു. കൊടും ചൂടിലും പൊടിക്കാറ്റിലും, വെടിമരുന്നിന്റെയും ചോരയുടെയും മണമുള്ള വഴികൾ താണ്ടി, പട്ടാളവണ്ടിയുടെ തടഞ്ഞു വയ്ക്കലും പരിശോധനകളും വിശപ്പും ദാഹവും എല്ലാം അതിജീവിച്ചു അവസാനം അമ്മാനിൽനിന്നും ബോബെയിലേക്കു. അവിടെ നിന്നും നാട്ടിലേക്കു.
അവിടെ, നാട്ടിൽ............... പകുതിക്കു വെച്ച് മുറിഞ്ഞു പോയ കുട്ടികളുടെ പഠനം വീണ്ടെടുക്കാൻ, ദൈനംദിന ചെലവുകൾക്ക് പൈസ കണ്ടെത്താൻ എല്ലാം ബുദ്ധിമുട്ടി. വീട് നേരെത്തെ വച്ചതു കൊണ്ട് കേറിക്കിടക്കാൻ ആരുടെയും ഔദാര്യം വേണ്ടിവന്നില്ല. നേരത്തെ അടുപ്പത്തിലായിരുന്നു ബന്ധുജനങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു. പരിഹസിക്കുന്നവരുടെയും സഹതപിക്കുന്നവരുടെയും മുഖം വേദനയുളവാക്കി.
എല്ലാം ശാന്തമായി, വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ വിസ കിട്ടിയപ്പോൾ, ഓടിവന്നു. താമസിച്ചിരുന്ന വീട് അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ ആരൊക്കെയോ കൊള്ളയടിച്ചിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ..................... ആശിച്ചു മോഹിച്ചു വാങ്ങി വച്ചിരുന്ന ഡിന്നർ സെറ്റുകൾ, ഗ്ലാസ് പാത്രങ്ങൾ, ഷോകേസ് ഐറ്റംസ്, വസ്ത്രങ്ങൾ, ഫ്രിഡ്ജ്, ടി വി, സോഫ സെറ്റി, മൈക്രോ വേവ് അവൻ, എന്നുവേണ്ട എല്ലാം ആരൊക്കെയോ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു, ആർക്കും വേണ്ടാതെ കിടക്കുന്ന കുറെ പുസ്തകങ്ങളും, പേപ്പറുകളും കീറിയ ബെഡും മറ്റും അലോങ്കോലമാക്കിയ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ കണ്ണീരോടെ ഇരിക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ..
ചപ്പുചവറുകളും മറ്റും വരിക്കളഞ്ഞു, ഉപയോഗ്യയോഗ്യമായ ചില വസ്തുക്കൾ പെറുക്കിയെടുത്തപ്പോൾ അടുത്ത കടമ്പ, അവിടെ താമസിക്കാൻ പറ്റില്ലത്രേ, ആ ബിൽഡിങ് ഇപ്പോൾ പുതിയ ഉടമസ്ഥന്റെ കൈവശമാണ്, അയാൾക്ക്‌ ഇവർ പറഞ്ഞതൊന്നും വിശ്വാസമില്ല. കെട്ടിടം തട്ടിയെടുത്തവന് പഴയ താമസക്കാരെ വിശ്വസിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യം അല്ലാലോ. വെറും കൈയോടെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.
"അതിനെന്തേ, നിങ്ങൾക്ക് മൂന്നും നാലും ഇരട്ടിയായി ഗവണ്മെന്റ് തിരിച്ചു തന്നില്ലേ. നഷ്ടം മുഴുവൻ നികത്താനും ബാക്കി സേവ് ചെയ്യാനും പറ്റിയില്ലേ?"
അതിനു മറുപടി ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു. അവർ പലപ്രാവശ്യം, യുദ്ധസമയത്തു ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കാനായി രേഖകൾ സമർപ്പിച്ചിട്ടും അവർക്കു ഒരു ദിനാർ പോലും കിട്ടിയില്ല. എല്ലാവരും കിട്ടിയ കാശിന്റെ കണക്കുകൾ പറഞ്ഞു ബാങ്ക് ബാലൻസിന്റെ വലുപ്പം കൂട്ടിയപ്പോൾ അവർ കണ്ണീരോടെ ഇരുന്നു. ബാച്‌ലർ ആയിരുന്നവർക്കു വരെ ഫാമിലി ആണെന്ന രീതിയിൽ നഷ്ടപരിഹാരം കിട്ടിയിട്ടും അർഹതയുള്ള ഇവർക്ക് ഒന്നും കിട്ടിയില്ല.
പിന്നീട്, ഉറുമ്പിനെ പോലെ ഒരു ദിനാറും കൂട്ടിവച്ചു മക്കളുടെ പഠിത്തവും മറ്റും ചെലവുകളും നടത്തി അവർ ജീവിച്ചു. മക്കളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു അതികം വൈകാതെ അവർ നാട്ടിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്തു. ഇന്ന് മക്കളും മരുമക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമായി സന്തോഷത്തോടെ നാട്ടിൽ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടാകും അവർ............
ഒരു യുദ്ധം ഇനിയും ഉണ്ടാകാം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന മനസ്സുമായി ജീവിക്കുന്ന പ്രവാസികൾക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.
(പറഞ്ഞു കേട്ട അറിവ് വെച്ച് എഴുതിയ വിവരണം ആണ്. യാഥാർഥ്യവുമായി പൊരുത്തമില്ലാതെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ സദയം ക്ഷമിക്കുക............. ഞാൻ നേരിട്ടറിഞ്ഞ ഒന്നും ഇതിൽ ഇല്ല. കേട്ടറിവ് മാത്രം ആണ്.)
സ്നേഹപൂർവ്വം
ട്രിൻസി ഷാജു, 
കുവൈറ്റ്

 

അമ്മായിയമ്മയോടൊപ്പം ഒരു കല്യാണം കൂടിയപ്പോൾ

Image may contain: 1 person, closeup and indoor
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു അധികം വൈകാതെ ഭർത്താവ് ഗൾഫിലെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി പോയതിനാൽ പുറമെ ദുഃഖഭാവവും അകമേ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ജയ് വിളികളുമായി നടക്കുന്ന പുതുപ്പെണ്ണ്. ഒരു ദിനം ഒരു ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ കിടക്കവേ, പൊടുന്നനെ വാതിലിൽ ഒരു തട്ടും മുട്ടും കേട്ട് ചാടിയെണീറ്റ് നോക്കിയപ്പോൾ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു സുസ്മേരവദനയായി പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മായിഅമ്മ. സ്വതവേ ഒരു പുച്ഛവും വെറുപ്പും ദേഷ്യവും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു ഭാവത്തിൽ, അപ്പത്തിന് കോരിയൊഴിക്കാൻ പാകത്തിൽ വീർത്ത മോന്തയുമായി കാണാറുള്ള അമ്മായിഅമ്മ കോൾഗേറ്റ് ടൂത്തപേസ്റ്റ്ന്റെ പരസ്യത്തിലെ പോലെ അവതരിച്ചതു എന്താണെന്നു മനസിലാകാതെ നിന്നപ്പോൾ വന്നു തിരുമൊഴികൾ,
"ദേ അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കല്യാണം വിളിക്കാൻ വന്നേക്കണ്‌, …......മോള് വേഗം മുഖം കഴുകി വാ"
ആ മോള് വിളിക്ക് ഒരു ഇത്തിരി കടുപ്പം കൂടുതൽ ഇല്ലേ എന്ന് തോന്നാതിരുന്നില്ല, ആരെങ്കിലും വരുമ്പോൾ മാത്രം ഉള്ള ഈ മോള് വിളി കുറച്ചൊന്നുമല്ല മരുമകളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാറ്. സാധാരണയായി ചുമരിലേക്കു നോക്കി ആരോടെന്നില്ലാതെ ഡയലോഗ് കാച്ചാറുള്ള അമ്മായിഅമ്മ വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും വിരുന്നുകാർ വന്നാൽ പിന്നെ 'മോളെ' എന്നും 'എന്റെ മോളാ' എന്നൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും എടുത്തെടുത്തു പറയാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ആ കടപ്പല്ലുകൾ ഞെരിയുന്നതും കണ്ണിൽ തീയാളുന്നതും അവൾ അറിയാറുണ്ട്.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ വെറുതെ തലയാട്ടി അപ്പുറത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, കല്യാണ സമയത്തും ആൽബത്തിലും പിന്നീടൊരിക്കൽ വിരുന്നിനു പോയപ്പോഴും കണ്ടു പരിചയമുള്ള ഒരു മുഖം. ഭർത്താവിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ, അവന്റെ കല്യാണം ആണ്. അതിനു ക്ഷണിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. കല്യാണം വിളിക്കാൻ വന്ന കൂട്ടുകാരൻ മരുമകളെ കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ചതിന്റെ ദേഷ്യത്തിലാണ് അമ്മായിഅമ്മ.
അയാൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോളൊക്കെ, ശ്രീകണ്ഠൻ നായരുടെ ടോക്ക് ഷോ പോലെ അമ്മായിഅമ്മ ഇടയ്ക്കു കയറി സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവസാനം അയാൾ പറഞ്ഞു
“അമ്മ ഇത്തിരിനേരം മിണ്ടാതിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കീ കല്യാണം ഒന്ന് വിളിക്കാമായിരുന്നു, പോയിട്ട്‌ ഇത്തിരി തെരക്കുണ്ടേ, അതോണ്ടാ"
ശേഷം നിശബ്ദത പരന്നപ്പോൾ അയാൾ വേഗം കല്യാണം വിളിച്ചു, ഇറങ്ങി ഓടി.
അങ്ങനെ കല്യാണ ദിവസമായി, രാവിലെ മുതൽ അമ്മായിഅമ്മ തിരക്ക് കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. "വേഗം ഇറങ്ങണം, പെട്ടന്ന് സാരി മാറി വാ"
"അയിന് പന്ത്രണ്ട് അഞ്ചിനല്ലേ കെട്ട്, ആ നേരത്തേക്ക് പള്ളിയിൽ എത്യാ പോരെ? ചെക്കന്റെ വീട്ടീന്ന് പതിനൊന്നേ മുക്കാലിനാ വണ്ടി പോണേ. ഇത്രയ്ക്കു ധിറുതി എന്തിനാ?" മരുമകൾ
"അതെ നീ ഇന്നലെ വന്നോളാ, നിനക്കറിയില്ല അവരുടെ വീട്ടുകാരുമായുള്ള ബന്ധം. തലേന്നേ പോണ്ടതാ. നിങ്ങടെ കല്യാണത്തിന് അവൻ തലേന്ന് തന്നെ വന്നര്ന്നു"
“ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ കല്യാണത്തിന് തലേന്ന് പോയിട്ടുണ്ട്, എന്ന് വച്ച കെട്ട്യോന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കല്യാണത്തിന്, കെട്ട്യോനില്ലാതെ തലേന്നേ പോവാൻ എനിക്കേ ഓളം വെട്ടില്യ"
അതിനു മറുപടി ഉറക്കെ പറയാതെ എന്തൊക്കൊയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അമ്മായിഅമ്മ പിന്തിരിഞ്ഞു.
അവസാനം പത്തരയോടെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി എത്തിയപ്പോൾ,
"ഈ മാല മാത്രേ ഇടാനൊള്ളൂ, എന്തോരം ആള്ക്കാര് കാണാൻ വരണതാ, ഒള്ള മലയൊക്കെ ഇട്ടൂടെ, എന്തിനാ വച്ചോണ്ടിരിക്കണേ?"
അമ്മേ മാലയൊക്കെ ലോക്കറിൽ വച്ചേക്കല്ലേ, പിന്നെ എല്ലാം കൂടെ ഒന്നിച്ചു ഇട്ടോണ്ട് നടക്കേണ്ട ആവശ്യം എന്താ? ഒരെണ്ണം ഇട്ടാ മതി. ഇപ്പൊ ഇതാ ഫാഷൻ."
"ഹം ഒരു ഫേഷൻ, ഒന്നും ഇടാൻ ഇഷ്ടല്ലെങ്കി, ഇങ്ങട് തെന്നെക്ക്, ഞാനും എന്റെ മോളും ഇട്ടോളാം"
മരുമകൾക്ക് ഇരച്ചു കയറി, ഉള്ളിൽ പിറുപിറുത്തു, "ഹം തള്ളയുടെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് കൊള്ളാം, എല്ലാം കൂടി കൊണ്ടുപോയി സ്വന്തം മോൾക്ക് കൊടുക്കാനാണ്. എന്റെ അപ്പൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു ഉണ്ടാക്കി തന്നത് മുഴുവൻ സ്വന്തമാക്കാൻ ഉള്ള ത്വര. ഇപ്പ താരാട്ടാ."
"എന്താന്ന്?"
"അല്ല ബസ് വരാറായി, ഇറങ്ങാന്ന് പറഞ്ഞതാ."
"അപ്പൊ മാല ഇടാൻ പറഞ്ഞാട്ടോ?"
"ഇപ്പൊ ഏതായാലും മാല ഇടാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ കൈയിൽ ഇത് മാത്രേള്ളൂ."
"കല്യാണന്ന്‌ അറിയർന്നില്ലേ? ബാങ്കിൽ പോയി എടുക്കാഞ്ഞേന്ത്യേ?"
"ഇന്നലെ ടൗണിൽ പോണംന്നു പറഞ്ഞപ്പോ, വല്യ ബഹളം വച്ചതല്ലേ? തുള്ളി നടക്കാൻ പോണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു. ബാങ്ക് ഇങ്ങോട്ടു വരില്ല."
"അത് നീ ബൂട്ടിപ്പറിൽ പോവ്വാണ്ന്നു പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ. എന്റെ മോൻ ഇവിടെ ഇല്ല്യാത്തപ്പോ നീയിങ്ങനെ ബൂട്ടിപ്പറിൽ പോയി തേച്ചു മിനുക്കണ്ട."
"എന്നാലേ, ആ മോൻ ഇല്ല്യാത്ത കല്യാണത്തിന് ഈ മാല മതി."
“എന്റെ ദൈവമേ, ഇതിനെയൊക്കെ ഇങ്ങോട്ടു കെട്ടിയെടുക്കാൻ ഞാൻ എന്ത് പാപം ചെയ്തോ, എന്റെ കർത്താവെ............, നിന്നെയൊക്കെ....................”
“അയ്യോ....... കർത്താവിനെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ.......... ഒരു കുരിശുമരണത്തിന്റെ ക്ഷീണം മാറിയിട്ടില്ല. പാവം കർത്താവു.”
“ഏതു പറഞ്ഞാലും ഒരു ഓഞ്ഞ ഇളിയും തറുതലയും, ഞാനൊക്കെ എന്റെ അമ്മായമ്മയുടെ മുന്നിൽ മിണ്ടാറില്ല. അറിയാമോ?”
“അതെനിക്കെങ്ങനെ അറിയാനാ...........ഞാൻ ഇന്നലെ വന്നതല്ലേ. ദേ ബസ് വരാറായി, വേഗം ഇറങ്ങാം, ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനി പോയിട്ട് കാര്യമില്ല.”
ബസിൽ കേറി ടിക്കറ്റ് എടുക്കാൻ നേരം, പകുതി വഴിക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് മാത്രം എടുത്തു. അമ്മായിഅമ്മ.
"അതെന്താ അവിടേക്കു എടുത്തേ? ബാക്കി വഴി എങ്ങനെ പോകും?"
"അവിടെ നിന്നും ഓട്ടോറിക്ഷക്കു പോകാം. നമ്മൾ വീട്ടീന്ന് തന്നെ ഓട്ടോറിക്ഷക്കാ വന്നെന്നു അവർ വിചാരിച്ചോളും"
"അവർ എന്ത് വേണേലും വിചാരിച്ചോട്ടെ, ഓട്ടോറിക്ഷക്കു കൊടുക്കാൻ കാശെടുത്തിട്ടുണ്ടോ?"
"നിന്റെ കൈയിൽ ഇല്ലേ.?"
"എന്റെ കൈയിൽ ഒന്നും ഇല്ല. കഷ്ടിച്ച് ബസിനു മാത്രേ ഉള്ളൂ."
"അതെന്താ കാശു എടുക്കാഞ്ഞേ?"
"ഇന്നലെ ബാങ്കിൽ പോകാൻ സമ്മതിച്ചില്ലലോ. കഴിഞ്ഞാഴ്ച അയച്ച ചെക്ക് മാറാൻ ഇതുവരെ പോയില്ലായിരുന്നു."
"ഏതു മുടിഞ്ഞ നേരത്താണോ എന്റെ കർത്താവെ.... നീ......"
"അയ്യോ അമ്മെ നാട്ടുകാര് കേൾക്കില്ലേ... പാവം കർത്താവു.... എന്തിനാ വെറുതെ...."
"എന്നാ ബാക്കി ഉള്ള വഴിക്കു നീ ടിക്കറ്റ് എടുക്ക്".
"ഞാനേ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ എടുക്കാം. ഇപ്പൊ അമ്മ എടുക്ക്."
കണ്ടക്ടർ ആ വഴി വന്നപ്പോൾ, എടാ മോനെ എനിക്ക് സ്ഥലം മാറിപ്പോയെടാ, എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ബാക്കി വഴിക്കും കൂടെ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. അങ്ങനെ കല്യാണ വീടെത്തിയപ്പോൾ.....
"ഹോ എന്താ തിരക്ക് ബസിൽ, ഇവള് പറഞ്ഞതാ ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിക്കാംന്നു, പക്ഷെ ഞാൻ പറഞ്ഞു, എന്റെ മോന്റെ കാശു അങ്ങനെ ധൂർത്തടിക്കണ്ടാന്നു. അതാ ബസിൽ വന്നേ"
"അല്ലേലും ഇപ്പോഴത്തെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് കാശിനു ഒരു വിലയും ഇല്ല ചേടത്തി,.............." കല്യാണ ചെക്കന്റെ അമ്മ.
പിന്നെ മരുമകളെ നോക്കി, “എന്തൊക്കെയുണ്ട് മോളെ വിശേഷങ്ങൾ? സുഖല്ലേ?”
"ആണ് വല്യമ്മേ, നല്ല വിശേഷങ്ങൾ, ഇപ്പൊ നിങ്ങടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോ ഒന്നുകൂടി സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്."
ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാരും ചിരിച്ചു. "അയ്യോ എനിക്ക് അവിടെ തെരക്കുണ്ട്, ഇരിക്കുട്ടാ" വല്യമ്മ വേഗം വലിഞ്ഞു.
കെട്ടിന് പോകാൻ ഒരു ബസും ഒരു കാറും ആണുള്ളത്. ചെക്കനും വേറെ ആരെങ്കിലും മാത്രം, ബാക്കിയുള്ളവർ ബസിൽ. ഇറങ്ങാൻ നേരം അമ്മായിഅമ്മ, "വേഗം കാറിൽ കേറിക്കോ"
"ഞാനെന്തിനാ ആ കാറിൽ കേറണേ, അതിനു വേറെ ആളുണ്ടാകും, അമ്മ വാ ബസിൽ കേറാം."
"ഏയ് നിക്ക്, അവര്ക്കു നമ്മളെ വല്യ കാര്യാ, നമുക്ക് കാറിൽ കേറാം, ഞാൻ പറയാം"
"അമ്മ പറഞ്ഞു കാറിൽ കേറിക്കോ, ഞാൻ ബസിൽ പോണൊള്ളൂ"
അതും പറഞ്ഞു മരുമകൾ ബസിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നും ഡക്ക് ആയി വരുന്ന ബാറ്റ്സ്മാനെ പോലെ അമ്മായിഅമ്മ വന്നു,
"എന്തെ കാറിൽ കേറിയില്ല?"
"ഹം കെട്ടാൻ പോണേയുള്ളൂ അതിനു മുന്നേ അവനു എന്താ ഒരു അഹങ്കാരം, നമ്മളെ കാറിൽ കേറ്റാൻ പറ്റില്ലാന്ന്. ആ കാറിൽ കേറാൻ വേറെ ആൾക്കാരുണ്ട് എന്ന്.ഇങ്ങനെയുണ്ടോ ചെക്കന്മാർ...... ഇനി അവൻ ആ പെണ്ണിനെ കെട്ടി കഴിയുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും. ആ ചേടത്തിയുടെ കഷ്ടകാലം"
മരുമകൾ ചിരിച്ചു. ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ എത്തി എല്ലവരും ഇറങ്ങി. പള്ളിവരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിനേയും കൂട്ടരെയും കണ്ടപ്പോൾ, "ഒന്നിനെയും കാണാൻ ഒരു വർക്കത്തും ഇല്ല."
അമ്മായമ്മക്ക് കാറിൽ കിട്ടാത്തതിന്റെ കലി അടങ്ങിയിട്ടില്ല. "ഈ ചെക്കന് അങ്ങനെ തന്നെ വേണം, അവന്റെ അഹങ്കാരത്തിനു കിട്ടിയ പണിയാ. അല്ലെങ്കിൽ ഇതിലും നല്ല പെണ്ണിനെ കിട്ടാൻ പറ്റില്ലേ. കാണാൻ നല്ല യോഗ്യതയുള്ള ചെക്കനല്ലേ. ഈ പെണ്ണെന്താ ഇങ്ങനെ, കഴുക്കോലിന് മുട്ടും മൊനേം ചെത്തിയ പോലെ, മുന്നിലും പിന്നിലും ഒന്നും ഇല്ലാലോ?"
"അമ്മേ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്, ആളുകള് കേക്കും."
കെട്ടൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കല്യാണ സദ്യ തുടങ്ങി, ആദ്യ പന്തിയിൽ ഇരിക്കാൻ തിടുക്കം കൂടിയപ്പോൾ, മരുമകൾ പറഞ്ഞു. "ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട് അമ്മേ, പെണ്ണിന്റെ ആൾക്കാർ ഇരിക്കട്ടെ, അവരുടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇരിക്കാം."
"ഹം നീ അതും നോക്കിയിരുന്നോ...... അവസാനത്തേക്കു നിന്നാലേ കോഴിക്കറിയിലെ നല്ല കഷണങ്ങളൊക്കെ നാട്ടുകാര് തിന്നും. അവസാനം ഇരിക്കുന്നോർക്കു പൊട്ടും പൊടിയും ചാറും മാത്രേ ഉണ്ടാവോള്ളൂ."
ഇതും പറഞ്ഞു പുള്ളിക്കാരി മുന്നോട്ടോടി മുന്നിൽ കണ്ട ഒരു സീറ്റിൽ ചാടിക്കേരിയിരുന്ന്, അടുത്ത സീറ്റിൽ കൈ വച്ച് മരുമകളെ വിളിച്ചു വേറെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ മരുമോളും ചെന്നിരുന്നു. പന്തി നിറഞ്ഞപ്പോൾ വിളമ്പുകാർ വരാൻ തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരെയും പിടിച്ചു നിറുത്തി അമ്മായിഅമ്മ ആവശ്യമുള്ളത്രയും വിളമ്പിച്ചു. അവസാനം ചോറും വന്നു, അത് കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മായമ്മയെ കാണാനില്ല. പകരം ചോറിന്റെയും കറിയുടെയും ഒരു കൂന മാത്രം. ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മായമ്മയുടെ തലയുടെ മുകൾ ഭാഗം മുതൽ കണ്ടു തുടങ്ങി. കടലിലൂടെ ദൂരെനിന്നും വരുന്ന കപ്പലിന്റെ പുകക്കുഴൽ ആദ്യം കാണുന്നു, പിന്നീട് കൊടിമരവും മറ്റു ഭാഗങ്ങളും കാണും എന്ന് പഠിച്ചത് മരുമകൾ ഓർത്തു.
ഇടയ്ക്കിടെ, ജെസിബിയുടെ തുമ്പിക്കൈ മണ്ണ് വാരുന്ന പോലെ, ഒരു കൈ വന്നു ഇലയിലെ ഇറച്ചി കഷണവും ചോറും മറ്റും വാരി കൊണ്ട് പോകുന്ന കാണാം. എല്ലാം കൂടെ ഒരു ഗുഹയിലെന്ന പോലെ വായിൽ ഇടുന്നതും, പഴക്കം ചെന്ന ആ ഗ്രൈൻഡിങ് മെഷീൻ ഊർജ്വസ്വലതയോടെ പണിയെടുക്കുന്നതും മരുമകൾ മിഴിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ
“കോഴി വച്ചതു ശരിയായിട്ടില്ല”,
“സവാള നന്നായി മൊരിഞ്ഞിട്ടില്ല”,
“പോത്തിലെ മസാല ശരിക്കു പിടിച്ചിട്ടില്ല”,
“അച്ചാർ ഒരു സുഖവും ആയില്ല”
എന്നൊക്കെ നല്ല നല്ല അഭിപ്രായവും തട്ടി വിടുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെ നിർത്താതെ കഴിപ്പും പറച്ചിലും എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു എന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവർ നോക്കി അടക്കം പറയുന്നതും വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നതും കണ്ട്, മരുമകൾ പൊതുനിരത്തിൽ തുണിയുരിഞ്ഞത് പോലെ ഞെളിപിരി കൊണ്ടു.
ഒരു വേള, കോഴിക്കറി വിളമ്പാൻ വന്നയാളോട്, വെപ്പുകാരനെ കാണാൻ ബഹളം വെച്ചു, എവിടെയാ വെപ്പുകാരൻ, അയാൾക്ക്‌ കോഴി എങ്ങനെയാ വെക്ക്യാന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാം. ആദ്യം തന്നു സവോള നന്നായി മൊരിയണം എന്നിട്ടേ പച്ചമുളകും ഇഞ്ചി വെളുത്തുള്ളി ഒക്കെ ഇടാവൂ. ഇത് വെറുതെ എല്ലാം ഒന്നിച്ചു ഇട്ടേക്കാ. അതുകാരണം കൊണ്ടാ....."
അപ്പോഴേക്കും ചെക്കന്റെ ചേട്ടൻ അവിടെ വന്നു,
"വല്യമ്മ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കോ, ഇത് വലിയ ശല്യമായല്ലോ? മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്താനായിട്ടു.............."
"അല്ല അയാൾക്ക്‌ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ട.............."
"ആദ്യം അത് തിന്ന്, എന്നിട്ടു വാ കാലവറയിലേക്കു, പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ഞാൻ സമയം തരാം."
അതോടെ ഒന്നടങ്ങിയ അമ്മായിഅമ്മ വീടും ജെസിബിയും ഗ്രൈൻഡിങ് മെഷീനും പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ തൊടങ്ങി. അതോടെ മരുമകൾ അവിടെ നിന്നും സ്കൂട്ടായി.
പണിയെടുത്തു തളർന്നു വിയർത്തു കുളിച്ചു അമ്മായിഅമ്മ വന്ന്‌
"വാ അവിടെ പോട്ടം എടുക്കണ്ട്, നമ്മുടേം എടുക്കാം."
രോമം കത്രിക്കാൻ കൊണ്ടു പോകുന്ന ചെമ്മരിയാടിന്റെ മനസ്സോടെ മരുമകൾ കൂടെ ചെന്നു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ, ഫോട്ടോഗ്രാഫറും വീഡിയോ ഗ്രാഫറും കൂടി നിൽക്കുന്നവരും ഒന്നിച്ചു മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി ചിരിച്ചു. മരുമകൾ നിന്ന നിൽപ്പിൽ മെഴുകുതിരിയെ പോലെ ഉരുകി.
"ഡാ ചെക്കന്മാരെ, വേഗം ഇവളെ ചെക്കന്റേം പെണ്ണിന്റേം കൂടെ നിർത്തി അഞ്ചാറ് പോട്ടം എടുത്തേ, ന്റെ മോനെ കാണിക്കാനുള്ളതാ, അവനു അയച്ചു കൊടുക്കണം പോട്ടം."
കൊല്ലാൻ പിടിച്ച ആട്ടിൻകുട്ടിയെ പോലെ മരുമകൾ ദയനീയമായ്‌ നോക്കി, ചെക്കന്റെ ചേട്ടൻ വീണ്ടും വന്നു അമ്മായമ്മയോടു പറഞ്ഞു,
"അതേയ് ആരെയൊക്കെ നിർത്തി ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. അവളെ നിർത്തി ഫോട്ടോ എടുക്കണേൽ ഞങ്ങൾ വിളിക്കാം അപ്പൊ വന്നാൽ മതി. പന്തലിൽ ഉണ്ടാക്കിയ പോലെ വള വള ഊള വർത്താനം പറഞ്ഞു നാറ്റിക്കാൻ വന്നാൽ........ദേ വല്യമ്മയാണെന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല പറഞ്ഞേക്കാം."
ഓഗ്ഗി മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി ശതുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്നത് പോലെ നിന്ന നില്പിൽ ഇല്ലാതാവാൻ മരുമകൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
കൂട്ടയടിയുടെ ക്ലൈമാക്സിൽ പോലീസ് വരുന്നത് പോലെ മരുമകളുടെ ഫോണിൽ ഒരു കാൾ വന്ന പോലെ അഭിനയിച്ചു ഹലോ ഹലോ കേൾക്കുന്നില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു മരുമകൾ സീനിൽനിന്നും അപ്രത്യക്ഷയായി. വേഗം മുറ്റത്തെ ഒരു കോണിൽ ആരും കാണാതെ നിന്നു. രണ്ടു മിനുട്ടിനുള്ളിൽ ചതഞ്ഞരഞ്ഞ ടോം പൂച്ചയെപ്പോലെ അമ്മായിഅമ്മ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു വന്നു.
“നീയിവിടെ നിക്കായിരുന്നോ? അവര് പോട്ടം പിടിക്കാൻ വിളിച്ചു.”
“അമ്മക്ക് ഇനീം മതിയായില്ലേ?”
“എന്നാ നമുക്ക് വീട്ടീ പോയാലോ?”
“ഉം...................”
“എന്നാ വാ അവരോടു യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് വരാം”
ഇത്തവണ മരുമകൾ "വിടമാട്ടേൻ" എന്ന നാഗവല്ലി സ്റ്റൈൽ ഒരു നോട്ടം വെച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ,
"അല്ലെങ്കി നീയിവിടെ നിക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് വരാം"
വീടെത്തുന്ന വരെ പിന്നെ രണ്ടു പേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. വൈകുന്നേരം, ഗൾഫിൽ നിന്നും കെട്ട്യോൻ കല്യാണത്തിന് പോയ വിശേഷം അറിയാൻ വിളിച്ചു. അമ്മായമ്മയുടെ വിവരണം കഴിഞ്ഞു മരുമകളുടെ ഊഴം വന്നു.
“ചക്കരെ............ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു കല്യാണം?, അടിച്ചു പൊളിച്ചില്ലേ?
“ചക്കരയല്ല.............., കൊക്കര........, ദേ മനുഷ്യാ, എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കല്ലേ...................., ഇതിലും ഭേദം എന്നോട് തുണിയില്ലാതെ റോഡിക്കൂടെ നടക്കാൻ പറയണതായിരുന്നു. അതിനു ഇത്രേം നാണക്കേട് ഉണ്ടാവില്ല.”
"അതിനിപ്പ എന്താ ഉണ്ടായേ മോളൂ......."
"ഓ ഒരു മോളൂ..... എന്താ ഉണ്ടായെന്നു, ദേ കൂട്ടുകാരൻ ഇനി അങ്ങോട്ട് കേറ്റുമോ എന്ന് കണ്ടറിയണം. പിന്നെ, ദേ നിങ്ങൾ എന്നെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്താലും വേണ്ടില്ല, ഇനി മേലാക്കം നിങ്ങടെ തള്ളയുടെ കൂടെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ.................സത്യം പറയാലോ മനുഷ്യാ നിങ്ങളെ ഞാൻ കൊല്ലും."
പഠക്ക്...ഠക്ക്....ഠക്ക്......ഫോൺ വച്ച ശബ്ദം കേട്ട് ചെവിയും തിരുമ്മി കിളിപോയി, പാവം കെട്ട്യോൻ പാടി ...................
"ദൈവമേ ഒരു പിടി ദുരിതവും അതിലൊരു കനവുമിതോ
കാലമേ തളരുന്നിതനുദിനം എൻ മന സമനില പോയി
വേണ്ട എനിക്കീ ജീവിതം വേണ്ട മടുത്തൂ....."
സ്നേഹപൂർവ്വം
ട്രിൻസി ഷാജു @ Nallezhuth
കുവൈറ്റ്
 20/06/2019

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo