Showing posts with label AjithakallyaniSree. Show all posts
Showing posts with label AjithakallyaniSree. Show all posts

കുമ്പസാരം

Image may contain: 1 person, closeup and indoor

മനസിനെ ബാധിച്ച തളർച്ചയിൽ എ സി യുടെ തണുപ്പിലും ഞാൻ നന്നായി വിയർക്കുന്നതറിഞ്ഞു .... ശരീരത്തിലാകമാനം വിയർപ്പു ചാലുകൾ ഒലിച്ചിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന മുഖവുമായി പരവേശത്തോടെ ക്യാബിനിലുളിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അക്ഷമയോടെ ഓടി നടന്ന എനിക്ക് ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന ശരീരത്തെ മറച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും അനാവശ്യമായി തോന്നി. മനസു വെന്തുരുകുകയായിരുന്നു. ഈർഷ്യയോടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ടൈ വലിച്ചെടുത്തു മേശമേലെറിഞ്ഞു ... ഷർട്ടിന്റെ കുടുക്കുകൾ അഴിച്ചിട്ടു ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ പരവേശത്തിൽ നിന്നും അല്പമെങ്കിലും സ്വതത്രനാകാൻ കൊതിച്ചെങ്കിലും ഫോണിലേക്കു വീണ്ടും വന്ന ആ അജ്ഞാത കാൾ എന്നെ വീണ്ടും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. "ഹ.... ലോ.. "
ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തോടെയുള്ള എന്റെ പ്രതികരണം കേട്ടു മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചിരി മുഴങ്ങി..
"എന്താ രാജീവ്‌.. ശബ്ദമൊക്കെ ഇടറി.... കുറച്ചു മുൻപ് എന്നോട് ആക്രോശിച്ച അതേ ആള് തന്നെയാണോ ഇതു? ഞാനയച്ച വീഡിയോ കണ്ടതിന്റെ പരിണിത ഫലമാണല്ലേ? ഇപ്പോൾ എന്ത് പറയുന്നു നിങ്ങൾ? "
"നിങ്ങളാരാണ്? എന്താ നിങ്ങളെന്നെ ബ്ലാക്‌മെയ്ൽ ചെയ്യുകയാണോ? നിങ്ങൾ കളിക്കുന്നത് എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടാണ്. നിങ്ങൾക്കെന്താണ് വേണ്ടത്? "
"നിങ്ങളാരാണെന്നു പറയൂ... ഹലോ.... ഹലോ... "
മറുതലക്കൽ അനക്കമില്ല. ഫോൺ കട്ട്‌ ആയിരിക്കുന്നു. എന്റെ സകല നിയന്ത്രണവും കൈ വിട്ടു മേശമേൽ ആഞ്ഞിടിച്ചു. സങ്കടമോ ദേഷ്യമോ ഒക്കെക്കൂടി എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. എത്ര ആലോചിട്ടും തന്നെ ബ്ലാക് മെയിൽ ചെയുന്നതാരെന്നോ തന്റെ പ്രൈവറ്റ് സെക്രട്ടറി ആയ സ്റ്റെല്ലയുമായി തന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ അതീവ രഹസ്യമായി നടത്തിയ ഒത്തു ചേരലിന്റെ വീഡിയോ മറ്റൊരാൾ എങ്ങനെ റെക്കോർഡ് ചെയ്തു എന്ന് എത്ര തലപുകഞ്ഞാലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് പിടികിട്ടുന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല വരാൻ പോകുന്നതെന്താണെന്നറിയാതെ ഓരോ നിമിഷവും ഉരുകിത്തീരുകയാണ്.
കസേരയിലേക്ക് മറിഞ്ഞുകിടന്നു പ്രതിയാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഓരോരുത്തരെയും മനസ്സിലോർത്തു. ഇല്ല.. ഞാനും സ്റ്റെല്ലയുമല്ലാതെ ഈ ബന്ധം മറ്റാർക്കുമറിയില്ല. അന്ന് ഫ്ലാറ്റിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരല്ലാതെ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ഇന്ദു രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് അവളുടെ വീട്ടിൽ പോയ അവസരത്തിലായിരുന്നു ആ കൂടിക്കാഴ്ച. എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ, എന്റെ മുറിയിൽ ഞാനറിയാതെ ഒളിക്യാമറ വയ്ക്കണമെങ്കിൽ അതാരായിരിക്കും? സ്റ്റെല്ല..... അവൾ തന്നെയാകുമോ? വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക നില പരുങ്ങലിലാണെന്ന പേരിൽ പല തവണ അവൾ പണം പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ പണത്തിനു വേണ്ടി അവൾ തന്നെ ആസൂത്രണം ചെയ്തതാകുമോ ഈ കെണി? കാശുള്ള ഏത് ആരുടെ കൂടെ പോകാനും മടി കാണിക്കാത്ത ഇത്തരം പെൺകുട്ടികളൊയൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല..
കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിയ്ക്കാൻ നില്കാതെ ഫോണെടുത്തു സ്റ്റെല്ലയോടു ക്യാബിനിലേക്കു വരാനാവശ്യപ്പെട്ടു. ഒരു വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നിലേക്ക്‌ വന്നു നിന്ന സ്റ്റെല്ലയ്‍ക്കു ഒരു കമ്പനി എംഡി യുടെ ക്യാബിനിലേക്കു കടക്കുന്നതിനു മുൻപ് അനുവാദം ചോദിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഔപചാരികത തീർത്തും അജ്ഞാതമായിരുന്നു. എന്നോടുള്ള അതിരുവിട്ടുള്ള അടുപ്പം ഓഫീസിൽ വേണ്ട എന്ന എന്റെ താകീതുകൾ അവൾ പലപ്പോഴും കാറ്റിൽപറത്തി. ശരീര വടിവ് പരമാവധി പ്രദര്ശിപ്പിക്കത്തക്ക വിധം
ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആകര്ഷണീയതയായിരുന്നു . അവളുടെ ഈ സൗന്ദര്യം കൈമുതലാക്കിയാണ് അവൾ എന്നെ അവളിലേക്ക്‌ ആകർഷിപ്പിച്ചത് .അതേ വാളാണ് ഇപ്പോൾ തന്റെ തലക്കുമേൽ തൂങ്ങിയാടുന്നതും.
സ്റ്റെല്ലയുടെ വശ്യമായ ചിരി ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ അവസ്ഥയെ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണാതീതമാക്കി.
"സ്റ്റെല്ല....ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് സത്യ സന്ധമായ മറുപടി കിട്ടണം. എന്നെ ചതിക്കണമെന്നു നീ എപ്പഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? "
പരിധിവിട്ട ദേഷ്യവുമായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ വാക്കുകൾ എന്തോ തമാശ കേട്ട മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചതല്ലാതെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അതെന്നെ കൂടുതൽ ചൊടിപ്പിച്ചു. ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അവളുടെ നേർക്കു ചീറി അടുത്ത ഞാൻ അവളുടെ കഴുത്തിനു പിടിച്ചു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു അമർത്തി നിർത്തി. "സത്യം പറയെടി നീയാണോ ആ വീഡിയോ എനിക്ക് അയച്ചു എന്നെ ബ്ലാക്‌മെയ്ൽ ചെയ്യുന്നേ? സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിനക്കിനിയും ജീവിക്കാം. അല്ലേൽ..... "
തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ എന്റെ ആക്രമണം സ്റ്റെല്ലയിൽ ഒരു വലിയ ഞെട്ടലുളവാക്കി.
അവളുടെ കഴുത്തിൽ നെരിഞ്ഞമരുന്ന എന്റെ കൈകൾ അവൾ പരമാവധി ശക്തിയോടെ അടർത്തി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. മരണവെപ്രാളത്തിൽ പിടയുന്ന അവളെ സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ഞാൻ പതിയെ മോചിപ്പിച്ചു.
നിലത്തിരുന്നു കഴുത്തു തടവിക്കൊണ്ട് ആഞ്ഞു ശ്വാസോച്‌വാസം നടത്തുകയും ചുമയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവളെ ഞാൻ അവജ്ഞയോടെ നോക്കി. കൈകൊണ്ടു വെള്ളത്തിനായി ആഗ്യം കാണിച്ച അവൾക്കു നേരെ മേശമേൽ ഇരുന്ന കുപ്പി എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒരു ഭ്രാന്തമായെഅവസ്ഥയിലായിരിന്നു ഞാൻ. ഇതെങ്ങാനും ഇന്ദുവിന്റെ കയ്യിൽ എത്തിയാൽ പിന്നെ ഉണ്ടാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും സങ്കല്പിക്കാൻ പോലുമാവില്ലരുന്നു. ഇന്ദുവിനെ പൂർണമായും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്കൊരിക്കലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല .
സ്റ്റെല്ലയുമായുള്ള അടുപ്പം വെറും ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യം മാത്രമായിരുന്നു . ഒരു കൈയബദ്ധം.
"സാ.... സർ പറയുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസിലാകുന്നില്ല... ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. എനിക്ക് താഴെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളാണ്. നിവൃത്തികേട്‌ കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ. അല്ലാതെ സർ വിചാരിക്കും പോലെ .... "
വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാനാകാതെ സ്റ്റെല്ല വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ഒന്നും
വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
സ്റ്റെല്ലയോടു കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം കൂടുതൽ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ഇന്ന് രാവിലെ വാട്സപ്പിലൂടെ എനിക്ക് കിട്ടിയ വീഡിയോ കാണിക്കേണ്ട താമസം, സ്റ്റെല്ല സർവവും നഷ്ടപെട്ടവളെപോലെ തളർന്നിരുന്നു. "എന്താണിത് സർ? ആരാണിത് ചെയ്തത്? ഇതു പുറം ലോകമറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല ".രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി ഏങ്ങിക്കരയുന്ന സ്റ്റെല്ല ഇക്കാര്യത്തിൽ നിരപരാധിയാണെന്നുള്ളതിനു എനിക്ക് കൂടുതൽ തെളിവുകൾ വേണ്ടി വന്നില്ല.
"നിന്റേതിനേക്കാൾ പരിതാപകരമാണ് എന്റെ അവസ്ഥ. ഇതെങ്ങാനും തീർത്തും നിഷ്കളങ്കയായ. എന്റെ ഭാര്യ അറിഞ്ഞാൽ അവൾക്കത് താങ്ങാനാകില്ല . പിന്നെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യം? ".
"നീ പൊയ്ക്കോളൂ തല്ക്കാലം ഇതു നിന്റെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ മതി.കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ആരെയും എന്റെ ക്യാബിനിലേക്കു കയറ്റി വിടണ്ട. എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്ന് ഞാനാലോചിക്കട്ടെ. എന്തായാലും പെട്ടു ഇനി ഇതിൽ നിന്നും എങ്ങനെയെങ്കിലും കര കയറിയേ പറ്റു. "
പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ വീണ്ടും അതേ അജ്ഞാത കാൾ.... ആവേശത്തോടെ ഫോണെടുത്ത എന്നോട് അല്പം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു ചോദ്യം "തെറ്റിലെ പങ്കാളിയെ വെറുതെ സംശയിച്ചു അല്ലേ? അവളല്ല ഇതു ചെയ്തതെന്ന് ബോധ്യപെട്ടല്ലോ അല്ലേ? ഞാനാരാണെന്നു അന്വേഷിച്ചു വെറുതെ മിനക്കെടേണ്ട. അതു കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കും. "
"നീ എവിടെയുള്ളവളായാലും ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കും.നീയെന്താ വിചാരിച്ചേ ഒരു വീഡിയോ കാണിച്ചു ഈ രാജീവിനെ പൊട്ടൻ കളിപ്പിക്കാമെന്നോ? ഞാനാരാണെന്നറിയാമോ നിനക്ക്? "
"നല്ല ചോദ്യം. നിങ്ങളെ എനിക്ക് അറിയാവുന്നപോലെ മറ്റാർക്കും അറിയില്ല . . പിന്നെ ഭീഷണി വേണ്ട എന്ന് ആദ്യമെപറഞ്ഞല്ലോ . സൈബർ സെല്ലിൽ പരാതിപ്പെട്ടാൽ നിങ്ങൾക്കെന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമായിരിക്കും. പക്ഷെ അതിനു മുൻപ് ഈ വീഡിയോ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയ്കു കിട്ടിയിരിക്കും. ഉറപ്പു. കമ്പൂട്ടർ എൻജിനീയറായിട്ടും ജോലിക്ക് വിടാതെ നിങ്ങൾ സസുഖം വാഴിക്കുന്ന, നിങ്ങളെന്തു പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയുടെ കൈയിൽ ഇതു കിട്ടിയാൽ മോര്ഫിങ്ങാണെന്നും ബിസിനസ്‌ വൈരഗ്യമാണെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിച്ചാലും നടക്കില്ല. മോർഫിംഗ് വീഡിയോ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാവുന്ന പരിജ്ഞാനം തന്റെ ഭാര്യക്കെന്തായാലും ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് മര്യാദക്കെങ്കിൽ അങ്ങനെ അതല്ല എന്നെ വെറുതെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കി ഉള്ള ജീവിതം കളയരുത്."
ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ നിന്നിരുന്ന ഞാൻ പതിയെ ചെയറിലേക്കു മറിഞ്ഞു. എന്റെ അവസ്ഥയെ അവിശ്വസനീയതയോടെയും അതിനേക്കാളുപരി ഞെട്ടലോടെയും നോക്കി നിന്നിരുന്ന സ്റ്റെല്ലയോടു പുറത്തേക്കു പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. മടിച്ചു മടിച്ചെങ്കിലും എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കികൊണ്ട്‌ അവൾ പുറത്തേക്കു പോയി .
കുറച്ചു നിമിഷത്തേക്ക് മറുതല യ്ക്കൽ നിന്നും യാതൊരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല. ശബ്ദം നഷ്ടപെട്ടവനെപോലെ ആയി ഞാനും. മനസിനെ പൂർവസ്ഥിയിലേക്കു കൊണ്ട് വന്നു വളരെ മാന്യവും സമാധാനപരവുമായ ഒരു സംഭാഷണത്തിന് ഞാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
"ശരി ഇനി പറയൂ... നിങ്ങളാരാണെന്നു എനിക്കറിയേണ്ട. എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്?
"എത്ര മൃദു സമീപനമാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടേത്. ഇണക്കമുള്ള ഒരു ആട്ടിൻ കുട്ടിയെ പോലെ. "
ഞാൻ നിശബ്ദം ആ ശബ്ദത്തെ കൂടുതൽ അളക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്കു അധികം പ്രായം ഇല്ലെന്നു തോന്നി ശബ്ദത്തിലൂടെ. വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലുള്ള അവരുടെ സംസാരം കേൾക്കണമെങ്കിൽ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കാതോർക്കണം. ഇടയ്ക്കിടെ എവിടെയോ പ്രത്യേകിച്ച് ചില വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ കേട്ടു മറന്ന ഒരു സംസാര രീതി. ആരുടെയാണെന്നോ എവിടെ കേട്ടതാണെന്നോ ഓർമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
"ഹലോ രാജീവ്‌... നിങ്ങളവടെ തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലെ? "
"അതേ,. കേൾക്കുന്നുണ്ട്. "
"നോക്കു രാജീവ്‌ നിങ്ങളെ നിങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ പേരിൽ ക്രൂശിക്കാനോ ദ്രോഹിക്കാനോ ഞാനൊരുക്കമല്ല. പക്ഷെ നിങ്ങളെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചും വിശ്വസിച്ചും അനുസരിച്ചും കഴിയുന്ന നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ വഞ്ചിച്ചതിനു പകരം നിങ്ങൾ അവരോടു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ കുറ്റബോധം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം മതി ".
മനസിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ചെയ്തുപോയ മഹാപരാധത്തിന്റെ കുറ്റബോധം എന്റെ മനസിനെ വല്ലാതെ കാർന്നു തിന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
"എനിക്ക് കുറ്റബോധമുണ്ട് ".
"എപ്പോൾ മുതൽ? ഇന്ന് ഞാനീ വീഡിയോ കാണിച്ചു വിരട്ടിയപ്പോ മുതൽ അല്ലേ? അതു നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയുടെ മുന്പിലെത്തിയാൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ഭവിഷ്യത് ഓർത്ത്, അതു ഭയന്ന് മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ അനുസരിച്ചത്. ഇന്നലെ വരെ എന്തുകൊണ്ട് ഈ തോന്നൽ നിങ്ങളിലുണ്ടായില്ല? കാരണം നിങ്ങളുടെ കുറ്റബോധം മനസ്സിൽ തട്ടിയതല്ല.. "
"അല്ല... "
എന്നിൽ നിന്നുയർന്നതു ഒരു ആക്രോശമായിരുന്നു... "ക്ഷമിക്കണം .. ഞാനറിയാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടതാണ്. എനിക്ക്... എനിക്ക്... അറിയാതെ ഒരു തെറ്റ് പറ്റിയതാണ്. വിരസമായി തോന്നിയ ജീവിതത്തിൽ സ്റ്റെല്ലയോടു തോന്നിയ കൗതുകം മാത്രമായിരുന്നു അതും ഒരു തവണ ഒരേ ഒരു തവണ . ഞാനൊരു പുരുഷനല്ലേ? നാളുകളായി മനസ്സിൽ കുഴിച്ചു മൂടിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ സ്റ്റെല്ലയുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് ....... "
"സ്റ്റെല്ല വിവാഹിതയല്ല....അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്കാരോടും ഇത്തരത്തിൽ ഒരു കമ്മിറ്റ്മെന്റ് ഉണ്ടാവേണ്ട കാര്യമില്ല. പണത്തിനു വേണ്ടി ചിലപ്പോൾ ആരുടെ കൂടെ പോകാനും തയ്യാറാകുന്ന അവളെ പോലുള്ള വില കുറഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിനോടൊപ്പം പോകാൻ തുനിഞ്ഞ നിങ്ങൾ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയോട് മനസു തുറന്നെങ്കിൽ... അവളെ കൂടുതൽ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ....നിങ്ങൾക്ക് ഈ അവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നില്ലേ? "
ഗൗരവത്തിൽ നിന്നും ശാന്തമായ സ്വരത്തിലേക്കുള്ള ആ സ്ത്രീയുടെ മാറ്റവും അവരുടെ ക്ഷമയോടെയുള്ള സംസാര ശൈലിയും എന്നെ അവരിലേക്ക് ഒരല്പം അടുപ്പിച്ചോ എന്ന തോന്നൽ എന്റെ ഉളിൽ ശക്തമായി.
"വളരെ ശരിയാണ്. പക്ഷെ ഇന്ദുവിനോട് ഒന്നും തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയ അവസ്ഥയല്ല ഇപ്പോൾ വീട്ടിലുള്ളത്. അവൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കും. നിങ്ങൾക്കറിയില്ല അതൊന്നും. പറഞ്ഞാലും ഒരുപക്ഷെ മനസിലാവണമെന്നില്ല. "
"രാജീവ്‌ പറയൂ. ഏറെ നാളായി ആരോടും പറയാതെ മനസിന്‌ ഭാരമായി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന തന്റെ സ്വകാര്യ ദുഃഖങ്ങൾ എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞാൽ തനിക്കു ആശ്വാസം കിട്ടുമെങ്കിൽ ആകട്ടെ ".
ആ സ്വരത്തിനു എവിടെയോ എന്നെ മനസിലാക്കാനും ഉൾക്കൊളളാനും കഴിവുള്ള പോലെ തോന്നി. ഒരു വൈകാരികമായ അടുപ്പം ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആ സ്വരവുമായി ഉണ്ടായപോലെ തോന്നി എനിക്ക്.
"വീട്ടിൽ ചിലവിടുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എനിക്ക് മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
രണ്ടു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ആദ്യമായി കിട്ടിയ കുഞ്ഞ്. ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളോടും പ്രതീക്ഷകളോടും കൂടിയാണ് ഞങ്ങൾ അവൻ്റെ വരവും കാത്തിരുന്നത്. ആദ്യ അഞ്ചു മാസവും കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ പോയി. ആറാം മാസത്തെ പരിശോധനയിലാണ് ഡോക്ടർ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ആ സത്യം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്. കുഞ്ഞിന് അംഗവൈകല്യമോ മാനസിക വൈകല്യമോ ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത 95%ആണെന്ന്.വേണ്ട വിധം ആലോചിച്ചു ഒരു തീരുമാനം അധികം വൈകാതെ തന്നെ അറിയിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ താങ്ങാനാവാതെ ആ സത്യം ഞാൻ ഇന്ദുവിനോട് പറഞ്ഞു. എന്നായാലും ആദ്യമവളാണ് ആ സത്യം അറിയേണ്ടത് എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ. ഏറെനാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിന് കുഞ്ഞുടുപ്പും അവൻ്റെ ഓരോ വളർച്ചയുമായും ബന്ധപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളും നെയ്തു കൂട്ടുന്ന ഇന്ദുവിന്‌ ഇതു താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. "അവനെങ്ങനെയോ പുറത്തു വരട്ടെ രാജീവേട്ടാ... നമുക്ക് ശരിയാക്കിയെടുക്കാം.ലോകത്തു എവിടെ വേണേലും കൊണ്ടുപോയി ചികിൽസിക്കാം. നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ കണ്മണിയല്ലേ, നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ അടയാളമല്ലേ അവൻ. അവനെ നമുക്കു വേണം. അവനെ കൊല്ലാൻ സമ്മതിക്കരുത്.പ്ലീസ് രാജീവേട്ടാ . എനിക്ക് രാജീവേട്ടൻ വാക്കു തരണം."
നിറവയറുമായി എന്റെ കാലുപിടിച്ചു വാവിട്ടു നിലവിളിക്കുന്ന എന്റെ ഇന്ദുവിന്റെ മുഖം ഇന്നുമുണ്ട് മനസ്സിൽ നിന്നും മായാതെ. അവളുടെ ആ അവസ്ഥ കാണാൻ ശക്തിയില്ലാതെ, ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവൾക്കു വാക്കു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെനിക്കു.
ഇതറിഞ്ഞ പണക്കൊഴുപ്പിൽ വിലസുന്ന ദുരഭിമാനിയായ എന്റെ അച്ഛന് ഞങ്ങളുടെ വികാരമോ മനസോ കാണാനുള്ള വിശാല ഹൃദയമുണ്ടായില്ല. ഇങ്ങനൊരു കുഞ്ഞ് പിറന്നാൽ ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും മുഖത്ത് എങ്ങനെ നോക്കുമെന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ഭയം.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങളെ മനസിലാക്കാൻ പറ്റിയിരുന്ന ഇന്ദുവിന്റെ അമ്മയൊഴികെ മറ്റെല്ലാവരും എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തീരുമാനത്തെ പിന്താങ്ങി. എന്റെയും ഇന്ദുവിന്റേയും, കുടുംബത്തിന്റെയും നന്മക്കെന്ന പേരിൽ എല്ലാവരും ചേർന്നു ആ ദുരഭിമാനക്കൊല നടത്തി.
നിശബ്ദനായി ഞാനും ആ പാപത്തിൽ പങ്കാളിയായി.
ആറ്റുനോറ്റുണ്ടായ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ ഇന്ദുവിന്റെ വയറ്റിൽ വച്ചു തന്നെ കൊന്നുകളയാൻ സമ്മതം മൂളേണ്ടി വന്ന എന്റെ അവസ്ഥ ആർക്കും കൊടുക്കരുതേ എന്ന് ഈശ്വരനോട് ഉളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇന്ദുവിൽ നിന്നും പറിച്ചെടുക്കപെടുമ്പോൾ മരണ വേദനയോടെ പിടയുന്ന അവൻ്റെ ചോര പുരണ്ട മുഖം നിന്നും പലരാത്രികളിലും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ട്.
ഇന്ദുവിന്ദ് നൽകിയ വാക്കു പാലിക്കാൻ ഞാനെന്ന ഹതഭാഗ്യനായ അച്ഛന് ആയില്ല. തകർന്ന മനസും വേദനയുളവാക്കുന്ന ശരീരവുമായി കിടക്കുന്ന ഇന്ദുവിനെ കാണാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവളെങ്കിലും എന്റെ നിസ്സഹായാവസ്‌ഥ മനസിലാകുമെന്ന അവസാന പ്രതീക്ഷയും അസ്ഥാനത്താക്കി കൊണ്ട് ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അവളെന്നോട് പെരുമാറി.
ആ സംഭവത്തിന്‌ ഒരു വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ട്. അതിനു ശേഷം ഇന്ദു എന്നോട് പഴയപോലെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ടില്ല. സദാ സമയവും ചിന്തയിൽ മുഴുകി ജോലികളെല്ലാം യാന്ത്രികമായി ചെയ്യുന്ന അവളോട്‌ ഇടക്കെപ്പോഴോ നിരപരാധിയായ എന്നെ മനസിലാക്കാത്തതിൽ എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി തുടങ്ങി. അവൾ ഉദരത്തിൽ പേറിയ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് പേറിയതു. ഇന്നുമൊരു നീറ്റലായി അവനുണ്ട് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ. അതു മനസിലാകാതെ ഒരു ശത്രുവിനെ പോലെ എന്നോട് പെരുമാറുന്ന ഇന്ദുവിനെ ഞാനും പതുക്കെ അവഗണിച്ചു. തെറ്റാണ്... എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ദുരഭിമാനമാണ് അമ്മയാകാനുള്ള അവളുടെ ഭാഗ്യം തട്ടിത്തെറുപ്പിച്ചതെന്നു ഞാൻ മറക്കാൻ പാടില്ലാരുന്നു.അവളെന്നെ എത്ര ഒഴിവാക്കിയാലും അവളുടെ മനസിനും ശരീരത്തിനും ഏറ്റ വേദന ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ഏക മരുന്ന് എന്റെ സ്നേഹവും സാമീപ്യവുമാണെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കണമായിരുന്നു.
തെറ്റ് എന്റേത് മാത്രമാണ്. പക്ഷെ ഞാൻ....... വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാനാവാതെ
ഞാൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു പോയി.
എല്ലാം അജ്ഞതയായ എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസിന്‌ വല്ലാത്തൊരാശ്വാസം തോന്നി.
മറുതലയ്ക്കൽ അതിവേഗത്തിൽ ഉയർന്നു താഴുന്ന ശ്വസോച്ഛാസ ത്തിന്റെ ഗതി എനിക്ക് അളക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഒരു പക്ഷെ എന്റെ കഥ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ആ അജ്ഞാത ശബ്ദം ഞാൻ വീണ്ടും കേട്ടു.
"ഹലോ.... രാജീവ്‌ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകു.. ഇന്ദുവിനെ കണ്ടു സംസാരിക്കൂ. "
ആ വാക്കുകൾക്ക് അല്പം പതർച്ച ഉള്ളപോലെ തോന്നി എനിക്ക്.
"അത്.. എനിക്കെന്തോ ഇന്ദുവിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട്. അവളെ ചതിച്ചിട്ടു.... "
ഇന്ദുവിനെ കുറ്റംബോധം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ മനസുമായി അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള എന്റെ വൈമനസ്യം ഞാൻ തുറന്നു സമ്മതിച്ചു.
"ഒരിക്കലുമില്ല. അത് നിങ്ങൾക്ക് അവളെ മനസിലാകാത്തതുകൊണ്ടാണ്..... അവൾക്കു നിങ്ങളോട് എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയും. എല്ലാം പോയി തുറന്നു പറയൂ. "
എന്തോ ആ ശബ്ദം എന്നിൽ വല്ലാതെ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു.
കാറെടുത്തു ഫ്ളാറ്റിലേക്കു പായുമ്പോൾ മനസ് നിറയെ ഇന്ദുവായിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു കൊണ്ട് പുറത്തു നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ കണ്ണും നട്ടു ചിന്താമഗ്നയായി നിൽക്കുന്ന ഇന്ദു എന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നപോലെ തോന്നി എനിക്ക്.
പറയാൻ മനസ്സിൽ കരുതി വച്ചതെല്ലാം പറയാൻ തുടങ്ങിയ എന്നെ അവൾ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട...ഒന്നും പറയണ്ട. സ്നേഹം മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ ജീവിതം പഴയതൊക്കെ തുടച്ചു നീക്കിയ പുതിയ മനസുമായി വേണം തുടങ്ങാൻ. "
മനസു നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദുവിനെ ഞാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു എന്റെ ജീവിതത്തോട്, ഹൃദയത്തോട് എന്നെന്നേക്കുമായി..
എന്റെ ജീവിതത്തിനു പുതു ജീവൻ നൽകിയ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കടന്നു വന്ന ആ അജ്ഞാത സുഹൃത്തിനോട് ഈ അവസരത്തിലൊരു നന്ദി വാക്ക് പറയാനായി ഫോണെടുത്തു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തതും ഇന്ദുവിന്റെ കൈയിലെ ഫോണാണ് റിങ് ചെയ്തത്.വിശ്വാസം വരാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ അതേ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. റിംഗ് ചെയുന്നത് ഇന്ദുവിന്റെ ഫോൺ തന്നെ.
"മിസ്റ്റർ രാജീവ്‌, താങ്കൾ പേടിക്കണ്ട..... ആ വീഡിയോ ഞാൻ
മായിച്ചു കളഞ്ഞു നിങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയുടെയും ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ".എന്റെ അജ്ഞാത സുഹൃത്തിന്റെ അതേ ശബ്ദത്തിൽ, അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ശബ്ദത്തോടെ അവളതു പറയുമ്പോൾ
വിശ്വാസം വരാതെ ഇന്ദുവിനെ ഉറ്റു നോക്കിയ എന്നിൽ കള്ള ചിരിയോടെയുള്ള ഇന്ദുവിന്റെ വാക്കുകൾ നേരിയ ചിരി പടർത്തി .....
അജിത കല്യാണി

പെണ്ണ്

Image may contain: 1 person, smiling, selfie and closeup

രാത്രി ഏകദേശം 10മണി ആയിക്കാണും..... തേങ്ങ വീഴും പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടു ഞാൻ കാതു കൂർപ്പിച്ചു. 9 മണിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന എന്നെ നിദ്ര ദേവി ഒരല്പം പോലും കടാക്ഷിചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല ഒരു പായിൽ ഉറങ്ങി, ഒരേ ആഹാരം കഴിച്ചു, ടീവിയിൽ ഒരേ സീരിയൽ കണ്ടു, കൂടെ കഴിയുന്ന ഭാര്യയെ കനിഞ്ഞങ്ങ്‌ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തിന്റെ പേരിലാണ് ഈ വിവേചനം എന്ന് ആലോചിച്ചു കിടക്കുമ്പോളാണ് മേല്പറഞ്ഞ ശബ്ദം കാതുകളിൽ എത്തിയത്.
ഓഹോ... ഇനി വല്ല കള്ളന്മാരെങ്ങാനും ആണേൽ പണികിട്ടും. ജോലിയിൽ നിന്നും വിരമിച്ച ശേഷം മുഴുവൻ സമയവും ഭാര്യക്ക് സീരിയൽ കാണാൻ കമ്പനി കൊടുത്തും, ഫുഡ്‌ അടിച്ചും വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുന്നതിനാൽ ഒരു മല്പിടുത്തതിനുള്ള ആരോഗ്യം പോരാ ... ആളുകളെ വിളിച്ചു കൂട്ടുന്ന കാര്യത്തിലാണേൽ തീരെ പേടിക്കാനില്ല 105 ഡെസിബെൽ യൂണിറ്റിൽ ഇടതടവില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ലൈഫ് ലോങ്ങ്‌ ഗ്യാരന്റി ഉള്ള സൗണ്ട് ബോക്സ്‌ കഴിഞ്ഞ 30 വർഷമായി പാതി മെയ് ആയി കൂടെ ഉണ്ട്. അപ്പൊ പിന്നെ പേടിക്കാനില്ല സമയത്തിന് ഉറക്കപ്പായിൽ നിന്നും ആൾകാർ ഇങ്ങെത്തിയാ മാത്രം മതി.

ഒന്നു കൂടി കാതു കൂർപ്പിച്ചു..... ഭാഗ്യം.... ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല.... വീണ്ടും നിദ്ര ദേവിയുടെ വിവേചനത്തിന്റ കാരണം ഓർത്തു മാനസിക വ്യാപാരം നടത്തികൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു കാളിങ് ബെൽ ശബ്ദം... ഇവിടെ തന്നെയാണല്ലോ... അടുത്ത് കിടക്കുന്ന ഭാര്യയെ നോക്കി. ഒരു രക്ഷയുമില്ല... നിദ്ര ദേവിയുടെ പതിവ് കോട്ട കൂടാതെ പ്രത്യേകം അനുവദിച്ചു കിട്ടിയ സ്പെഷ്യൽ ഓഫർ പരമാവധി ആസ്വദിക്കുകയാണ് പുള്ളിക്കാരി.. ഒറ്റക്ക് പോയി നോക്കാനൊരു ഭയം.. ജോലിയിൽ നിന്നും വിരമിച്ചതിൽ പിന്നെ പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യവും വിരമിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു... എന്തും വരട്ടെ എന്ന് കരുതി പതിയെ എണീറ്റു..
പീപ് ഹോളിലൂടെ നോക്കി. ആരേം കാണുന്നില്ല. കള്ളന്മാർ തന്നെ ... വല്ല മുളകുപൊടി പ്രയോഗമോ തലക്കടി പ്രയോഗമോ ആയിരിക്കും ഉദ്ദേശം..അല്ലെങ്കിൽ വാതിലിനു നേരെ നിന്നാലെന്താ? പോരാത്തതിന് വയസായ ദമ്പതികൾ മാത്രം താമസിക്കുന്ന വീടും.. എന്തായാലും തുറക്കുന്നില്ല എന്നു തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു തിരികെ ബെഡ് റൂമിലേക്ക്‌ മടങ്ങും മുൻപേ അടുത്ത ബെൽ.. തുരു തുരെ ബെൽ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി.... സ്പെഷ്യൽ ഓഫറിനു തടസം നേരിട്ട ഈർഷ്യയുമായി തലയും ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മെയിൻ ഡോർ തുറക്കാൻ വന്ന ഭാര്യ വാതിലിനടുത്തു ചിന്താമഗ്നനായി നിൽക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട് അത്ഭുതം കൂറി.
"ഹല്ലാ.. മനുഷ്യ നിങ്ങളെന്താ ഇവിടെ ഈ രാത്രിയിൽ ഡോറിനടുത്തൊരു തത്തിക്കളി? " സ്വതവേ ചെറിയതായ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്നു കൂടെ ചെറുതാക്കി എന്റെ നേർക്കു സംശയത്തിന്റെ ആയിരം കൂരമ്പുകൾ എയ്തു. "എന്റെ പൊന്നമ്മിണി ഞാ....... " "എന്താ വിളിച്ചേ.... എന്താ വിളിച്ചേ... പൊന്നാമ്മിണിയോ? സത്യം പറ ആരാ ഈ പൊന്നമ്മിണി? എന്റെ പേര് അമ്മിണി എന്നല്ലേ .എനിക്കിപ്പോ അറിയണം. "

ഈ വൈകിയ വേളയിൽ വിളിക്കാതെ വന്ന അജ്ഞാതനായ ബെല്ലടിച്ചു ശല്യം ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതിഥിയും (ചിലപ്പോൾ മരണ ദൂതനുമാകാം )അതിനിടയിൽ സംശയത്തിന്റെ വലവീശിയെറിഞ്ഞു ഞാനെന്ന കൊമ്പൻ സ്രാവിനെ പിടിക്കാനിറങ്ങിയ ഭാര്യ അമ്മിണിയും കാര്യങ്ങൾ എന്റെ നിയന്ത്രണാതീതമാക്കി. 
"എടി പോത്തേ... നിനേക്കാളും മുൻപേ ഞാനിവിടെ വന്നതാ ഡോർ തുറക്കാൻ... ആരാന്നറിയാതെ തുറന്നാലേ ചിലപ്പോൾ പിള്ളേര് രാവിലത്തെ ഫ്ലൈറ്റിനിങ് വരേണ്ടി വരും " "ങേ... അതെന്തിനാ?"
“നമ്മടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മാലയിട്ടു വയ്ക്കാൻ.... എടി... സീരിയൽ ഞാനും കാണുന്നുണ്ട് എന്റെ ബുദ്ധി എങ്ങും പോയിട്ടില്ല...." 
"അത് ഉണ്ടെങ്കിലല്ലെ പോകു . എന്റെ സീരിയലിനെ കുറിച്ച് അനാവശ്യം പറയരുത് .എനിക്ക് ആ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങളെക്കാൾ സർവീസ് കൂടുതലാ " 
അസമയത്തുള്ള അവളുടെ കൌണ്ടർ കേട്ടപ്പോ ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും അതങ്ങു വിഴുങ്ങി..... 
വീണ്ടും ബെല്ലടി ശബ്ദം."ഇതിങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല... പോലീസുകാരന്റെ വീട്ടിലാണോ അവന്മാരുടെ കളി. നിങ്ങളാ ഡോർ തുറക്ക് മനുഷ്യാ... " ഒരു നിമിഷം അവളാണോ ഞാനാണോ പോലീസെന്നു തോന്നിപോയി.ഭാര്യ പകർന്നു നൽകിയ ധൈര്യത്തിൽ ഡോർ തുറന്ന ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി... 
കൂടെ നിന്ന ഭാര്യ ഞെട്ടിയോന്നറിയാൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോ അവളതാ വായും പൊളിച്ചു നിൽക്കുന്നു... സിറ്റ് ഔട്ടിലൊരു പട്ടി മാത്രം... വേറാരുമില്ല... അതാണേൽ വാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്തു നിൽക്കുന്നപോലെ . ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ഒരടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ഇനി വല്ല പ്രേതവുമാണോ ?
"ആരുമില്ല മനുഷ്യനെ. നിങ്ങളിങ് പോരെ. ഏതോ അഹങ്കാരി പിള്ളേർ വല്ല സിനിമയും കണ്ടു മടങ്ങി വരും വഴി പറ്റിച്ച പണിയാ.. ഇന്നലെ മാങ്ങാ പൊട്ടിച്ചതിനു നിങ്ങൾ വഴക്ക് പറഞ്ഞ ആ പിള്ളേർ തന്നെയാരിക്കും ..”
അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചതും ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ കണ്ട കത്തി കണ്ടു ഞാൻ വിളിച്ചു കൂവി "എടിയേ ഒരു കത്തി.... " 
"ആ എനിക്കറിയാം പണ്ടേ... നിങ്ങളല്ലേ .. "
"എടി അതല്ല. ടേബിളിന്റെ പുറത്തൊരു കത്തി. "
"അതെന്റെയാ മനുഷ്യാ.. ഒരെണ്ണം എപ്പഴും തലയിണയുടെ അടിയിലുണ്ട്. നിങ്ങളല്ലേ കൂടെയുള്ളത് ". 
ഈ പെണുങ്ങൾ ഒരു സംഭവം തന്നെ... രാത്രിയിലും സകല സന്നാഹങ്ങളുമായാണ് കിടപ്പു. പണ്ടൊക്കെ ചേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ തേനൊലിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോ എന്റെ ഈ എന്നേക്കാൾ മുൻപേ നിൽക്കുന്ന കുടവയറും കണ്ണാടി പോലും തോൽക്കുന്ന കഷണ്ടി തലയും ഒക്കെ കണ്ടു ഞാനൊരു മനുഷ്യന് തന്നെയാണെന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ സ്വയം ഓര്മിപ്പിക്കാനെന്ന വണ്ണം മനുഷ്യാ എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു... 
ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരുന്ന എന്നെ വീണ്ടും കാളിങ് ബെൽ ശബ്ദം ഉണർത്തി. ആരാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം.അവന്മാരെ ഇന്ന് ഞാൻ ശരിയാക്കും.. മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി അമ്മിണിയുടെ പേനാക്കത്തിയുമായി ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നതും ഞെട്ടി പുറകോട്ട് മാറി..... 
ഒരു പെൺകുട്ടി.... 
തോളിലൊരു ബാഗും അഴിച്ചിട്ട മുടിയുമായി... യക്ഷിയാണോ ദൈവമേ... കാലിലേക്ക് നോക്കി ഭാഗ്യം കാല്പാദം നിലത്തു മുട്ടുന്നുണ്ട്. അല്ലേലും നീല ചുരിദാറിടുമോ യക്ഷി?അവളുടെ കാല്പാദത്തിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടു അവളും കുനിഞ്ഞു നോക്കി.
"എന്താ അങ്കിളേ?കാലു നിലത്തു മുട്ടുന്നുനുണ്ടോന്നു നോക്കുവാണോ? " 
എന്റെ മനസു വായിച്ചപോലെ ഉള്ള ചോദ്യം കേട്ടു ഞാനൊന്നു പരുങ്ങി. 
"ഏയ് ഞാൻ അടി മുടി നോക്കാൻ തുടങ്ങുവാരുന്നു. " 
"ഏതാ മനുഷ്യാ ഈ പെൺകൊച്ചു? നിങ്ങളെ തിരക്കി അർധരാത്രിക്ക് പെണുങ്ങൾ വീട്ടിൽ വരാൻ തുടങ്യോ? "
ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നോടിയിറങ്ങി വന്ന അമ്മിണി വീണ്ടും സംശയത്തിന്റെ വല വീശി. 
"അയ്യോ. ഈ കൊച്ചല്ലേ കാളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചേ?" 
"ഈ രാത്രിയിൽ നീ ഏതാടി കൊച്ചേ? ഒറ്റക്കാണോ? നിന്നെ മുൻപിവിടെ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ? " 
ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അമ്മിണി ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളെറിഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ അതേ ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെ എന്റെ മനസിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. 
"ഒന്നകത്തോട്ടു വന്നോട്ടെ ആന്റി ?" 
അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങ്യ അവളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി അമ്മിണിയുടെ ക്രോസ്സ് വിസ്താരം തുടങ്ങി.
"നീ വല്ല കുഴപ്പം പിടിച്ച കേസ് വല്ലതുമാണോടി കൊച്ചേ. വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ കൊള്ളാമോ? " 
ചോദ്യം കേട്ട പാടെ ബാഗിൽ നിന്നും വോട്ടർ ഐഡി കാർഡും കോളേജ് ഐഡി കാർഡും എടുത്തു അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ നീട്ടി, അകത്തെ ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്ന ഫോട്ടോകളിലേക്കു നോക്കി നിര്നിമേഷയായി നിന്നു. അത് വാങ്ങി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് അന്ധാളിച്ചു. ഏതോ നല്ല വീട്ടിലെ കുട്ടി.ബാംഗ്ലൂരിൽ ബി. സി. എ യ്ക്കു മൂന്നാം വർഷം പഠിക്കുന്നു.... 
കാർഡുകൾ നോക്കി ബോധ്യപ്പെട്ട അമ്മിണി അവളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ ഏതോ ഒരു സീരിയലിലെ വീര നായികയുടെ ഭാവമായിരുന്നു അമ്മിണിയുടെ മുഖത്ത്. ഞാൻ അമ്മിണിയുടെ ബുദ്ധിപരമായ നീക്കങ്ങൾ സാകൂതം വീക്ഷിച്ചു നിശബ്ദമായി നിന്നു. ഒരു ഗ്രഹനാഥന്റെ അധികാരം കാണിക്കണമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ‘പെണ്ണ്’ കേസ് ആയതു കൊണ്ടും പിന്നെ അമ്മിണിയുടെ സംശയ വല ഭയന്നും മൗനം പാലിച്ചു. 
ഹാളിലേക്ക് കയറിവന്നപാടേ തന്നെ ആ കുട്ടി ചോദിക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കാതെ ഡൈനിങ് ടേബിളിനു മുകളിലിരുന്ന ഒരു ജഗ് വെള്ളം മുഴുവൻ ഒറ്റ വലിക്കു കുടിച്ചുതീർത്തു. ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് കാലിയാക്കപ്പെട്ട ജെഗിലേക്കു നോക്കി അമ്മിണി നെടുവീർപ്പിട്ടു. അതിശയത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടി പതിയെ സോഫയിലേക്ക് നിവർന്നിരുന്നു. 
ആ ഇരുപ്പിൽ ഞാനവളെ ഒന്നു അടിമുടി നോക്കി വിലയിരുത്തി. നല്ല നിറം. പാറിപറന്നതെങ്കിലും ഭംഗിയുള്ള ചുരുണ്ട മുടി. പടർന്ന കരിമഷി ,ആ വിടർന്ന കണ്ണുകൾക്ക്‌ കൂടുതൽ ഭംഗിയേകി. ഉയർന്ന ഭംഗിയുള്ള മൂക്കിന് കൂടുതൽ ശോഭയേകി പച്ചക്കല്ലിൽ ഒരു മൂക്കൂത്തി വെട്ടി തിളങ്ങുന്നു. അല്പം തടിച്ചതെങ്കിലും ഭംഗിയുള്ള ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ. ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരം. ആകെപ്പാടെ ഒരു സുന്ദരികുട്ടിയായ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ മകളെ ഓർമ വന്നു.
എന്തായാലും ഏതോ നല്ല വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്ന അമ്മിണിയുടെ കണ്ടെത്തലിനു തെളിവായിരുന്നു അവളുടെ കുലീനത നിറഞ്ഞ രൂപം. സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന അവൾ പതിയെ എണീറ്റു മുഖം കഴുകി ഷാൾ കൊണ്ടുതന്നെ മുഖം തുടച്ചു. 
"നിന്നെ കണ്ടിട്ട് ഏതോ നല്ല വീട്ടിലെ കൊച്ചാണെന്നു തോന്നുന്നു. എന്താ പേര്? "
"അനുപമ "
നല്ല പേര്...... അവൾക്കു ചേർന്ന പേര് തന്നെ. 
"ഞാൻ അസമയത് വന്നു ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചതിൽ ക്ഷമിക്കണം..ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടു കുറെ നേരമായി. എത്തിയപ്പോ രാത്രിയായി പോയി. സിറ്റ് ഔട്ടിൽ ഇരുന്നു നേരം വെളുപ്പിക്കാമെന്ന ആദ്യം കരുത്യേ. പക്ഷേ ഒരു പട്ടി എവിടെ നിന്നോ വന്നപ്പോൾ പേടിച്ചു പോയി. " 
"അപ്പൊ ഞങ്ങൾ കുട്ട്യേ കണ്ടില്ലലോ പുറത്തു.? " 
"ആ പട്ടിയെ പേടിച്ചിട്ടു കാർപോർച്ചിലേക്കു മാറി നികുവാരുന്നു.ആ പട്ടി പോയപ്പോൾ വീണ്ടും വന്നു ബെല്ലടിച്ചു."
“ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ എടുക്കട്ടെ? മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടല്ലോ. "
പരുഷമായ വാക്കുകൾകിൽ അല്പം മയം പുരട്ടിയുള്ള അമ്മിണിയുടെ ചോദ്യം അനുപമയോടുള്ള മൃദു സമീപനത്തിന്റ തുടക്കമാരുന്നു. 
"വേണം.... ഞാൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു, ഇന്നു ഉച്ച മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കാണേൽ വിശപ്പു തീരെ സഹിക്കാനും പറ്റില്ല. " 
ആദ്യം കണ്ട മുതൽ അനുപമയിൽ എന്നെ ആകർഷിച്ചത് അവളുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കതയും കൂസലില്ലായ്മയുമാണ് . അസമയത് അഭയം തേടി വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയ ഒരു പെൺകുട്ടിക്കുണ്ടാവേണ്ട സ്വാഭാവികമായ ഒരു പരിഭ്രമമോ അപരിചിതരോട് ഇടപെടുമ്പോൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന അകൽച്ച കുറവോ ഒന്നും തന്നെയില്ല.
"അനുപമയ്‌ക്കെന്താ വേണ്ടേ കഴിക്കാൻ? "
“പൊറോട്ടയും ബീഫും കിട്ടുമോ? " 
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടു ഞങ്ങൾ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.
"ഈ സമയത്തു ഒരു വീട്ടിൽ മിച്ചം വന്ന ഭക്ഷണം ഉണ്ടായാൽ ഭാഗ്യം. അങ്ങനെ മിച്ചം വന്നതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തരൂ. ഹോട്ടലൊന്നുമല്ലലോ എന്താ വേണ്ടതെന്നു ചോദിക്കാൻ. " 
എടുത്തടിച്ച പോലെയുള്ള അനുപമയുടെ സംസാരം എനിക്ക് രസകരമായി തോന്നി. ധിക്കാരിയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും ആ മുഖത്ത് നോക്കി ആർക്കും അവളോട്‌ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തോന്നില്ല. ആ സംസാരം അമ്മിണിക്കും നന്നേ രസിച്ചുവെന്നു തോന്നുന്നു.ആദ്യത്തെ പരുക്കൻ സമീപനം മാറിയ മട്ടാണ് ഇപ്പൊ. ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചിരിയുമായി അമ്മിണി ഫ്രിഡ്ജിനുള്ളിൽ നിന്നും ചോറും കറിയും പുറത്തെടുക്കേണ്ട താമസം,അനുപമ അടുക്കളയിൽ കയറി പ്ലേറ്റെടുത്തു ഭക്ഷണം ഒന്ന് ചൂടാക്കാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ പ്ലേറ്റിലേക്കു തട്ടി അടുക്കളയിൽ തന്നെയിരുന്നു കഴിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.
"എന്ത് കുട്ടിയാ അല്ലെ? വര്ഷങ്ങളായി അടുപ്പമുള്ളപോലെ. എന്തോ ഒരു സ്നേഹം തോന്നുന്നു അതിനോട്." 
അത്ഭുതത്തോടെ അവളുടെ ചെയ്തികൾ നോക്കി നിന്നിരുന്ന എന്നോട് അടുക്കളയ്ക്ക് പുറത്തേക്കു വന്ന അമ്മിണി നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി . ഇതിനോടകം അനുപമ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഹാളിലേക്ക് വന്നു ഞങ്ങളോടൊപ്പം സോഫയിൽ ഇരുപ്പായി. 
"നല്ല ടേസ്റ്റി ഫുഡ്‌ ആന്റി. എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന പോലെത്തന്നെ. താങ്ക്സ് . " 
അതുകേട്ടു അമ്മിണി ഒരല്പം വികാരാധീനയായോ എന്നൊരു സംശയം. അന്യദേശത്തുള്ള മകളെ ഓർത്താവാം. 
"നിങ്ങളെന്താ എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാത്തതു? അറിയണ്ടേ ഞാനെങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് അതും ഈ പാതിരാത്രിയിൽ ഇവിടെ വന്നൂന്ന്?" 
"അറിയണം. മോൾ പറ." 
ഞാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. 
" ഞാൻ ബാംഗ്ലൂർ നിന്നും വന്നതാണ് ഇവിടെ ,എന്റെ കാമുകനെകുറിച്ച് കൂടുതലറിയാൻ . ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ 2വർഷമായി അടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. " 
കൂസലില്ലായ്മ ആൾരൂപമായ അനുപമയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. 
"വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞിട്ടാണോ ഈ വരവ്? മോൾടെ വീട് എവിടെയാ? " 
അമ്മിണി വിടാൻ ഭാവമില്ല. തല നാരിഴ കീറി പരിശോധിക്കും വിധമുള്ള അന്വേഷണം. എനിക്കാണേൽ കുട്ടിയുടെ കാമുകനെ കുറിച്ചറിയാനുള്ള ആകാംഷയും.
"അറിയിച്ചിട്ട് വരാൻ ഇവിടെ ആരുമില്ല. എറണാകുളത്താണ് വീട്. എന്റെ അമ്മ 3വർഷം മുൻപ് മരിച്ചു. അറ്റാക്ക്‌ ആരുന്നു. അച്ഛന് ദുബൈയിൽ ബിസിനസ്‌ ആണ്. ഞാനൊറ്റ മകളാണ്. അമ്മ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ ഒരു വർഷം ഞാൻ വീട്ടിൽ തന്നെയാരുന്നു. എനിക്കെല്ലാം എന്റെ അമ്മയാരുന്നു. അമ്മയുടെ വേർപാട് എനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാരുന്നു. ഒടുവിൽ എന്നെ ബാംഗ്ലൂർ പഠിക്കാൻ വിട്ടിട്ടു അച്ഛൻ ദുബൈയിലേക്ക് മടങ്ങി . കഴിഞ്ഞ വർഷം അച്ഛൻ അവിടെ തന്നെയുള്ള ഒരു നഴ്സിനെ കല്യാണം കഴിച്ചു.”
"അപ്പൊ അച്ഛനുമായി ഒരു അടുപ്പവുമില്ലെ ഇപ്പൊ?" 
"പണ്ടും ഇല്ല... ഇപ്പോഴുമില്ല..അച്ഛനുമായി ഞാൻ അധികം സംസാരിക്കാറില്ല. എന്തോ പണ്ട് മുതലേ അങ്ങനെ ആയിപോയി. എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പണമയച്ചു തരും,പിന്നെ ഞാനും അമ്മയും താമസിച്ചിരുന്ന വീട് എനിക്കാണ്. അമ്മയുടെ പേരിൽ ബാങ്കിൽ കുറെ ക്യാഷ് ഉണ്ട് പിന്നെ അമ്മയുടെ ഗോൾഡും..... എനിക്കിതൊന്നും വേണമെന്നില്ല. പൈസ ഉണ്ടാക്കാൻ മാത്രം ജീവിച്ച അച്ഛന് എന്നേം അമ്മേം സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റീട്ടില്ല.അമ്മ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ ഞാനൊറ്റയ്കായി. അതുകൊണ്ട് സ്നേഹിക്കാനറിയാവുന്ന ഒരാളെ മാത്രേ കെട്ടു എന്ന് ഞാൻ പണ്ടേ തീരുമാനിച്ചത്." 
"അനുപമയുടെ കാമുകനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞില്ല? " 
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു അനുപമ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അതിന്റെ പൊരുൾ എനിക്ക് മനസിലായില്ലെങ്കിലും അനുപമയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനിർവചനീയമായ ഭാവം അവളിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതയുള്ളപോലെ തോന്നൽ എന്നിൽ ശക്തമായി. തുറന്ന മനസോടെയാണ് അവൾ ഇടപെടുന്നതെങ്കിലും വര്ഷങ്ങളായി പല തരക്കാരായ കുറ്റവാളികളെ കണ്ടു പരിചയിച്ച എനിക്ക് അവളിലെന്തൊ നിഗൂഢത ഉള്ള പോലെ തോന്നി. 
"അവനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതിന് മുൻപ് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ കുറിച്ചും ഈ നാട്ടിൽ വരാനുണ്ടായ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും പറയേണ്ടി വരും. " 
"അല്ല.... എനിക്കൊരു സംശയം.ആ പയ്യന്റെ വീട് മോൾക്കറിയാവുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ മോൾ തിരക്കിപിടിച്ചു ഇവിടെ വന്നേ . ഇവിടെ അടുത്തുള്ള പയ്യനാണേൽ ഞങ്ങൾക്കറിയാതിരിക്കുമോ? " 
അമ്മിണിയുടെ സംശയം കേട്ടു ആദ്യമൊന്നാലോചിച്ച ശേഷമാണ് അവൾ മറുപടി തന്നത്. 
"ഈ നാട്ടിൽ തന്നെയാണ്. നിങ്ങള്ക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അവനെ നല്ലതുപോലെ അറിയാമോ എന്നറിയില്ല എങ്കിലും അറിയാമാരിക്കും. " 
"ആഹാ അപ്പോ എന്താ അവന്റെ പേര്. ദേ ഇങ്ങേരു റിട്ടയേർഡ് ആയതാ പോലീസിൽ നിന്നും. ഇങ്ങേര്ക്കറിയാത്ത ആരുമില്ല ഈ നാട്ടിൽ. “
" "ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു ആന്റി? ആളുടെ സ്വഭാവമല്ലേ നമുക്കറിയേണ്ടത്? അതിലേക്കൊക്കെ വരും മുൻപ് എന്റെ കഥ അറിയണ്ടേ നിങ്ങൾക്ക്? " 
"നീ ഇടയ്ക്കു കേറി ചോദ്യം ചോദിക്കല്ലേ അമ്മിണി. ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു തീർക്കട്ടെ. പിന്നെയല്ലെ ആളെ അന്വേഷിക്കലും പേരു ചോദിക്കലും. "
ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തുന്ന ആകാംഷ എന്നെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തിയിരിക്കുകയായിയുന്നു. 
ഏതോ സ്വപ്നത്തിലെന്നോണം അവൾ പതിയെഎണീറ്റു ,ജനലിന്റെ നേർക്കു നടന്നു. ജനലഴികളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു പുറത്തെ ഇരുളിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് കൊണ്ട് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ അവളെക്കുറിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി.
"ഈ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ട് പോലെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വെളിച്ചമായിട്ടാണ് അവൻ കടന്നു വന്നത്. ആദ്യം കണ്ട മുതൽ തന്നെ അവനെന്നെയും ഞാനവനെയും ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്‌ മറ്റാരിലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആകർഷണീയത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ കൂടെ താമസിക്കുന്ന നീനയുടെ കസിൻ ബ്രദറിന്റെ വിവാഹ പാർട്ടിയിൽ വച്ചാണ് ആ ബ്രദറിന്റെ തന്നെ സുഹൃത്തും കൂടെ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നതുമായ അവനെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ചെറിയൊരു പരിചയപെടലിൽ തുടങ്ങിയ ബന്ധം പിന്നീട് വളർന്നു. അമ്മ മരിച്ച ശേഷം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ എനിക്ക് അവൻ എല്ലാമെല്ലാമായി മാറി. അവന്റെ സ്നേഹം, കരുതൽ, തമാശകൾ, കുസൃതികൾ എല്ലാം എന്നെ അവനിലേക്ക്‌ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല നഷ്ടങ്ങളും ദുഖങ്ങളും എനിക്ക് വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി തീരുകയും ചെയ്തു .എന്നിലെ വിഷാദ ഭാവം എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു പകരം പ്രണയത്തിന്റെ, അവനോടുത്തുള്ള വരും കാല ജീവിതത്തിന്റെ നിറം ചാലിച്ച സ്വപ്‌നങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. 
അവനിലൂടെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുകയായിരുന്നു. ആർക്കും പിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഞങ്ങളൊന്നായി എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും. പതിയെ പതിയെ അവന്റെ ഫ്ളാറ്റിലെ ഒരു നിത്യ സന്ദര്ശകയായി മാറി ഞാൻ.ഒരിക്കൽ ഒരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു എന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നു എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആദ്യം പരിഭ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒന്നിച്ചൊരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ നെയ്തികൂട്ടുന്ന അവനു അതൊരു സന്തോഷ വാർത്തയാകുമെന്നു കരുതി അവനെ അറിയിച്ചു. സന്തോഷപൂർവം അവനാ വാർത്തയെ സ്വീകരിച്ചു.
ഉടൻ തന്നെ വീട്ടുകാരോട് വിവാഹത്തെകുറിച്ചു സംസാരിക്കണമെന്നും ഈ സന്തോഷം ആഘോഷിക്കണമെന്നുമായിരുന്നു അവന്റെ പ്രതികരണം. അന്ന് തന്നെ അവന്റെ നിർദേശപ്രകാരം അവന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ ചെന്ന എന്നെ കാത്തു അവന്റെ നാല് സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്റെ സകല സന്തോഷങ്ങൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും പൂർണ വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട് ആ വേദനിപ്പിക്കുന്ന പകൽ കടന്നുപോയി. 
സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തിൽ പേറുന്ന അവനോടൊത്തുള്ള ജീവിതവും പ്രതീക്ഷിച്ചു കഴിയുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ നിർദയം അവൻ അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ കാമകേളികൾക്കെറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തെങ്കിലും അരുതെന്നു കരഞ്ഞു കാലുപിടിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇന്നൊരു തീരുമാനമായിക്കോളും നീ പേടിക്കണ്ട എന്ന ക്രൂരമായ മറുപടിയാരുന്നു എനിക്ക് കിട്ടിയത് . 
എന്റെ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹത്തിനു അവനിട്ട വില എന്റെ ശരീരവും പിന്നെ അവന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ ജീവനുമായിരുന്നു. എപ്പോഴും നിന്റെ ചിരിച്ച മുഖമാണെനിക്ക് കാണേണ്ടതെന്നു നൂറു വട്ടം കാതിൽ മന്ത്രിച്ചിരുന്ന അവൻ അന്നെന്നെ ഒരുപാട് കരയിപ്പിച്ചു പിന്നെ ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ ഓർത്തു കരയാനുള്ള വേദനയും സമ്മാനിച്ചു. 
കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരു പോലും പൊടിയാതെ മനസുനീറുന്ന വേദനയുമായി അവളുടെ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയ അനുപമയോട് എനിക്ക് സഹതാപത്തെക്കാളും അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനം തോന്നി. 
ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഈ കുട്ടിക്കിതെങ്ങനെ താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസിനെ മഥിച്ചു.നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ആരുംകാണാതെ തുടച്ചു അമ്മിണിയെ ഒന്ന് പാളി നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ സാരിത്തലപ്പ് കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത് ചെന്ന് തോളിൽ കൈവച്ചപ്പോൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ എന്നെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എല്ലാം.
"എന്തൊക്കെയാ ഈ ലോകത്തു നടക്കുന്നെ? മനുഷ്യപറ്റില്ലാത്ത ഇവനൊന്നും അമ്മയും പെങ്ങന്മാരുമില്ലേ? ഇവനെയൊക്കെ ഒരു സ്ത്രീ പ്രസവിച്ചതല്ലേ? ദുഷ്ടന്മാർ.......... " 
വികാരക്ഷോഭം കൊണ്ട് പൊട്ടി തെറിക്കുന്ന അമ്മിണിയെ പതിയെ അനുപമ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നി മറഞ്ഞ ഭാവം സഹതാപമോ പുച്ഛമോ പോലെ തോന്നി എനിക്ക് .
"മോളിതൊന്നും പോലീസിൽ പരാതി പെട്ടില്ലേ? " 
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു അനുപമ ക്രൂരമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. 
"എന്തിനു? എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടതൊക്കെ അവർ തിരിച്ചു തരുമോ? ഇല്ലല്ലോ. ആർക്കും ഒന്നും തിരിച്ചു തരാൻ പറ്റില്ല. കരയാൻ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർപോലും ബാക്കിയില്ല എന്റെ കണ്ണിൽ. എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടതിനൊക്കെ പകരം വീട്ടാൻ ഞാനങ്ങു തീരുമാനിച്ചു. ഇന്നു രാവിലെയായിരുന്നു... അതു ഞാനങ്ങു ചെയ്തു. "
"എന്ത്? " 
ഒരു ഉൾകിടിലത്തോടെ ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം പുറത്തു വന്നോ എന്നൊരു സംശയം തോന്നി.
"എന്റെ കാമുകനെ,എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ട എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനെ ഞാൻ വക വരുത്തി. ഇന്ന് അതിരാവിലെ ഇങ്ങോട്ടേക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് ഓൺലൈനിൽ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് അവന്റെ ഫ്ളാറ്റിലേക്കെത്തുമ്പോ അവൻ കമിഴ്ന്നുകിടന്നു നല്ല ഉറക്കം.... ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഒരു കീ എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്നു. ഏതു സമയത്തും അവനെ വക വരുത്താൻ ഞാനെന്റെ മനസിനെ പാകപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കൈയിൽ കരുതിയിരുന്ന കത്തി കൊണ്ട് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ കൊടുത്ത അവന്റെ പുറം ഞാൻ കുത്തി കീറി.... എന്റെ പക തീരുവോളം. അവന്റെ സുഹ്ര്തുക്കളെ അവന്റെ ഫോണിൽ നിന്നു തന്നെ വിളിച്ചു വിവരം അറിയിച്ചിട്ടാണ് അവന്റെ വീടിന്റെ അഡ്രസ്സും തപ്പിയെടുത്തു ഞാനിറങ്ങിയത്. അവൻ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല.... ഉറപ്പു.... " 
വെറുപ്പും പകയും നിറഞ്ഞ മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് പൊത്തി,അവൾ സോഫയിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്നു.. ശ്വാസമെടുക്കാൻ അവൾ നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നപോലെ തോന്നി.. ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളവുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന അമ്മിണിയെ നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു 
"ആന്റിയുടെ മകനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചവൾക്കാണ് ആന്റി അഭയം തന്നത്, സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയത്. " 
ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അമ്മിണിയുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗ്ലാസ്‌ തറയിൽ വീണു ചിതറി. സപ്ത നാഡികളും തളർന്നവനെ പോലെ നിന്നു പോയി ഞാൻ. 
"എന്താ പറഞ്ഞെ?" 
"അതേ.... എന്റെ കാമുകൻ, എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ, നിങ്ങളുടെ മകൻ എല്ലാം ഒരാൾ തന്നെ.... ഈ മുഖം എനിക്കൊരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല.... "
ഭിത്തിയിലെ അമലിന്റെ ഫോട്ടോയിൽ ചൂണ്ടിയാണവൾ അതു പറഞ്ഞത്. പെട്ടെന്നുള്ള അനുപമയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു മനസു തകർന്ന അമ്മിണി അലറിക്കരഞ്ഞു. അനുപമയുടെ ഇരുതോളുകളിലും പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് അമ്മിണി അലറി .
"എന്തിനാ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നീ.... അവനെക്കൊണ്ട് ഞാൻ മാപ്പ് പറയിപ്പിക്കാമായിരുന്നു നിന്നോട്. ഞങ്ങൾ നിന്റെ കാലിൽ വീണേനെ. ആകെയൊരു ആൺ തരിയെ ഉള്ളു.. അതിനെ നീ..... "
"കുറച്ചു മുൻപ് ആരുമല്ലാത്ത എന്റെ കഥ കേട്ടു ആന്റി മനസു നൊന്തു കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി ആന്റിക്ക് പെണ്ണിന്റെ സങ്കടം മനസിലാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്. അതിനു കാരണക്കാരനായത് നിങ്ങളുടെ മകനാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോ ആ പെണ്ണിനോടുള്ള സഹതാപം തീർന്നു.... ദേഷ്യമായി... മുൻപ് പറഞ്ഞല്ലോ എന്റെ കാലിൽ വീഴാമെന്നു.. അങ്ങനെ കാലിൽ വീണാലോ മാപ്പ് പറഞ്ഞാലോ തിരിച്ചു കിട്ടുന്നതാണോ എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടത്? ഞാനനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്കും അപമാനത്തിനും പകരം നിങ്ങളെന്തു നൽകിയാൽ പറ്റും? നാല് ആണുങ്ങൾ പിച്ചി ചീന്തിയ ശരീരവുമായി നിങ്ങളുടെ മകനോടപ്പമെന്നല്ല ആരോടുമൊപ്പം ജീവിക്കാൻ എനിക്കിനി പറ്റില്ല.. എന്റെ സ്ഥാനത്തു നിങ്ങളുടെ മകൾക്കിങ്ങനെ സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളെങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? പറയൂ... ആന്റി തന്നെ ചോദിച്ചില്ലേ അമ്മയും പെങ്ങന്മാരും ഉള്ള, ഒരു നല്ല സ്ത്രീ പ്രസവിച്ച ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തിയാണോ ആന്റിയുടെ മകൻ ചെയ്തത്? ഞാൻ നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്താനോ വേദനിപ്പിക്കാനോ വന്നതല്ല.രാത്രിയിൽ അഭയം ചോദിച്ചു വന്ന എന്നോട് കാണിച്ച ഈ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും കരുതലിൽ നിന്നും എനിക്കറിയാം നിങ്ങളുടെ കുറ്റം കൊണ്ടല്ല അമൽ ഇങ്ങനെ ആയതെന്നു. ഇവിടേക്ക് വരുമ്പോൾ എനിക്കെന്തു പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് വിട്ടു തന്നിരിക്കുന്നു. എന്നെ നിങ്ങൾക്കെന്തും ചെയാം. പിടിച്ചു പോലീസിൽ ഏല്പിക്കാം. തല്ലണമെങ്കിൽ തല്ലാം, കൊല്ലണമെങ്കിൽ അതുമാവാം.എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു നിങ്ങളിൽ നിന്നും എന്ത് ശിക്ഷയും ഏറ്റുവാങ്ങാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. പൊലീസോ കോടതിയോ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എന്നെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഏറ്റവും യോഗ്യത നിങ്ങൾക്കാണ്. എന്റെ അമലിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും.... " 
അതുവരെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്ന എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയായി പോയല്ലോ ദൈവമേ. ഒരുവശത്തു മരിച്ചോ ജീവനോടെ ഉണ്ടോ എന്നറിയാതെ സ്വന്തം മകൻ.. മറു വശത്തു അവൻ നിർദയം അതി ക്രൂരമായി തകർത്തുകളഞ്ഞ മനസും ശരീരവുമായി ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയും.... ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാതെ പറ്റില്ല.... 
അമ്മിണിയേയും കൂട്ടി മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഒരുപാടു നേരം സംസാരിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനവുമായി പുലർച്ചെ തന്നെ നേരെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് അനുപമയുമായി പുറപ്പെട്ടു. 
യാത്രയിലുടനീളം അനുപമ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഇടയ്ക്ക് അമ്മിണിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിൽ കയറ്റി വച്ച ഭാരം ഇറക്കിയ പോലൊരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. 
മനസുകൊണ്ട് ഒരായിരം തവണ അവളുടെ കാലിൽ വീണു ഞാൻ.... ഈ ചെറു പ്രായത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ ആരോരുമില്ലാത്ത അവളനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്കും അപമാനത്തിനും പകരമാകില്ല ഒന്നും... 
മകന്റെ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതനുസരിച് അവനെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി. അനുപമ പറഞ്ഞ പോലെ അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല. നട്ടെലിനു മാരകമായ മുറിവേറ്റതിനാൽ ചലനമറ്റ ശരീരവുമായി ജീവച്ഛവമായി കിടക്കുന്ന മകനെ കണ്ടു അമ്മിണി കരഞ്ഞില്ല... ഞാനും.... 
ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു സംസാരിച്ചതിൽ നിന്നും ഒന്ന് വ്യക്തമായി സമയമെടുക്കും എങ്കിലും അതീവ ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള ചികിത്സയും പരിചരണവും അമലിനെ എണീറ്റു നടക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന്. 
ബോധം വീണ അമലിനെ കാണാൻ ഞങ്ങൾ ആദ്യം പറഞ്ഞയച്ചത് അനുപമയെ ആയിരുന്നു. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർചാലുകൾ അവന്റെ തെറ്റിനുള്ള നിശബ്ദമായ ക്ഷമാപണമായിരുന്നു. 
ഒരു തേങ്ങലോടെ അനുപമ അവന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു.

ഞങ്ങളുടെ മകന്റെ തെറ്റിന്റെ ഫലമാകാം അവനു ദൈവംനല്കിയതു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അനുപമ എന്ന പുണ്യം ഇന്നും ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്.. ഒരു മകളായി, എന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയായി.. അതിലെല്ലാമുപരി ഞങ്ങളുടെ സർവവുമായി. ജീവച്ഛവമായി കിടന്നിരുന്ന അമൽ ഇപ്പോൾ പതുക്കെ പിടിച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി. അനുപമ ഒരു നിഴലായി താങ്ങായി.... അവന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായി അവനോടൊപ്പമുണ്ട്.......
അജിത കല്യാണി

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo