Showing posts with label LekhaMadhavan. Show all posts
Showing posts with label LekhaMadhavan. Show all posts

ടേപ്പ് പെട്ടി I Short Story I Lekha Madhavan

 

വൈകിട്ട് കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നത് നോക്കി ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അമ്മാളു പണിയൊതുക്കി വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ബിൽഡിംഗിലെ തേപ്പുകാരിയാണ് അമ്മാളു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും തീരാത്ത തുണിക്കൂമ്പാരങ്ങളിൽ നിന്നും ബിൽഡിംഗിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് മോചനം നൽകുന്ന ദേവതയാണ്.
പുതിയ ബിൽഡിംഗ് പണി കഴിഞ്ഞു താമസിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് കുമിഞ്ഞു കൂടി കിടക്കുന്ന തുണികൾ എല്ലാവരും വെറുത്തു തുടങ്ങിയത്. കൃത്യ സമയത്താണ് തേപ്പ് വണ്ടി നിർത്തിക്കോട്ടെ എന്ന ചോദ്യവുമായി അമ്മാളു എത്തിയത്. വെറുതെയല്ല, ബിൽഡിംഗിൽ ഉള്ളവർക്ക് ഒരു ചെറിയ ഡിസ്കൗണ്ട് ഓഫർ കൂടി കൂട്ടിച്ചേർത്തു അമ്മാളു.
കിടക്കയുടെ അരികിൽ കൂട്ടിവെച്ച കുന്നിന്റെ ഉയരം കൂടന്നത് കണ്ട് ഭാര്യമാരും, ചീത്ത വിളി ഒഴിവാക്കാൻ ഭാര്യമാർ നടത്തുന്ന മണിയടി കേട്ട് ഇനി അവിടെ പള്ളിയോ അമ്പലമോ കൂടി വരുമോ എന്ന് ഭയന്ന് ഭർത്താക്കന്മാരും കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലത്താണ് അമ്മാളുവിന്റെ വരവ്.
ബിൽഡിംഗ് കമ്മിറ്റി അമ്മാളുവിന് സ്ഥലം കൊടുത്തു കൊണ്ടുള്ള പ്രമേയം എഴുന്നേറ്റു നിന്നു കൈയടിച്ചു പാസ്സാക്കി.
വണ്ടിയും തള്ളി കയറ്റി വന്ന് പത്ത് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ മുപ്പതോളം കുന്നുകൾ അമ്മാളുവിന്റെ ചുറ്റും മുളച്ചു. വന്ന ദിവസം തന്നെ സംഗതിയുടെ കിടപ്പ് വശം അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
വൃത്തിയായി തേച്ചു മടക്കിയ തുണികൾ അലമാരയിൽ നിറയാനും കിടക്കയുടെ ഓരം ഒഴിഞ്ഞും കണ്ടു തുടങ്ങിയതോടെ ഭാര്യ പിണങ്ങി പോയാലും അമ്മാളു ഇവിടെ നിന്നും പോവില്ല എന്ന് വരെ എത്തി കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ്.
അമ്മാളുവിന് ഒരു നാൽപ്പതു വയസ്സ് പ്രായം വരും. കറുത്ത നിറവും നെറ്റിയിലെ വട്ടപ്പൊട്ടും തടിച്ച പ്രകൃതവും കണ്ടാൽ തമിഴത്തി ആണെന്ന് തോന്നും. ആദ്യത്തെ കുന്നുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായതോടെ തുണിയെടുക്കാൻ പോകുമ്പോൾ കുറച്ചു നേരം വാചകമടിക്കാൻ കൂടെ നിന്ന് തുടങ്ങി അമ്മാളു.
കൊടുത്ത തുണികൾ വേഗം കിട്ടാൻ വേണ്ടി അല്പസ്വല്പം കൈക്കൂലികളും അമ്മാളുവിന് കിട്ടിത്തുടങ്ങി. അതിലൊന്നാണ് ഉച്ചയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന കറികൾ. ചോറ് ചോദിക്കുന്നത് അപമാനം ആയത് കൊണ്ട് അമ്മാളു ചോറുമായിട്ടാണ് വരുക. ബിൽഡിംഗിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കറികൾ വാങ്ങി കാല് നീട്ടിയിരുന്ന് ഒരു ഊണുണ്ട്.
ഒന്നാമത്തെ ഫ്ലോറിൽ ആയത് കൊണ്ട്, ഇടക്കിടെ വെള്ളം കുടിക്കാനും സൊറ പറയാനും അമ്മാളു പോകുന്നത് അമ്മിണിചേച്ചിയുടെ അടുത്താണ്. കൂട്ടത്തിൽ തലേന്ന് കഴിച്ച കറികളുടെ ഗുണഗണങ്ങൾ പാടാനും മറക്കില്ല.
കാല് നീട്ടി ഉരുള പിടിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ കൊടുത്തയാൾ സ്വയം മാസ്റ്റർ ഷെഫ് ആണെന്ന് കരുതുമെങ്കിലും അമ്മിണി ചേച്ചി കേൾക്കുന്നത്,
"എന്നാലും എന്റെ ചേച്ചി, വായിൽ വെക്കാൻ കൊള്ളില്ല" അല്ലെങ്കിൽ
" പാവം ആ സാറിതൊക്കെ എങ്ങനെ കഴിക്കുന്നാവോ" എന്നൊക്കെ ആവും.
ആരെന്തു കൊടുത്താലും രണ്ടു കുറ്റം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അമ്മാളുവിന് സമാധാനം കിട്ടില്ല. എല്ലാവരെയും തേച്ചു ഒട്ടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ അമ്മാളുവിന് തേപ്പ്പെട്ടി എന്നാണ് വിളിപ്പേര്.
ആയിടെ ഒരു ദിവസം ബാൽക്കണിയിൽ ഉണങ്ങാനിട്ട തുണികളെടുക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് താഴെ നിന്ന് അമ്മാളു വിളിക്കുന്നത്.
"ചേച്ചി ഇത്തിരി കറി വേണം, ഇന്ന് ഒന്നും വെയ്ക്കാൻ നേരം കിട്ടിയില്ല" അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ദിവസവും കൊണ്ട് വരുന്ന പോലെ…
തലയ്ക്ക് അടിയേറ്റത് പോലെയായി അമ്മിണി ചേച്ചി. മോരൊഴിച്ച കൂട്ടാനും ചേന മിഴുക്ക് പെരട്ടിയതും ആണ് ഉച്ചയ്ക്കലേക്ക്. ഇനി അതിന്റെ റിവ്യൂ ബിൽഡിംഗിൽ പാട്ടാകുമല്ലൊ ദൈവമെ എന്ന് തലയിൽ കൈവച്ച് നേരത്താണ് ഐഡിയ ബൾബ് മിന്നിയത്.
വേഗം അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് പച്ച മോര് കടുക് വറുത്തു പപ്പടവും കാച്ചി. ഇതിനെന്ത് കുറ്റം പറയും എന്ന് കാണാമല്ലോ.
ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നത് അമേരിക്കയിൽ നിന്നും വെക്കേഷന് വന്ന അഞ്ച് വയസുള്ള കൊച്ചു മോനാണ്.
"അമ്മൂമ്മെ, ടേപ്പ് പെട്ടി"
ചെക്കൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അമ്മിണി ചേച്ചിയും അമ്മാളുവും ഒരുമിച്ച് ഞെട്ടി. കുട്ടി ടിവിയിൽ എന്തോ കാണുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു തൽക്കാലം തടി തപ്പിയെങ്കിലും അമ്മാളു അത് വിഴുങ്ങി എന്ന് തോന്നിയില്ല.
"ഇന്ന് പച്ചമോരും പപ്പടവുമെ ഉള്ളു അമ്മാളു. കുട്ടി ന്യൂഡിൽസ് കഴിച്ചു. കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം പുറത്താണ്" ഒരു സംശയവും തോന്നാത്ത രീതിയിൽ അമ്മിണി ചേച്ചി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
എന്തോ, അധികനേരം നിൽക്കാതെ ടേപ്പ് പെട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മിണി ചേച്ചി സമാധാനത്തോടെ വാതിലടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് പാല് വാങ്ങാൻ താഴെ ചെന്നപ്പോൾ മുകളിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന റോസമ്മയുടെ ചോദ്യം…
"എന്നാലും പച്ച മോരിനൊക്കെ നാറ്റം വരുക എന്ന് വെച്ചാൽ എന്താ ചെയ്യുക അല്ലെ? പാൽക്കാരനെ മാറ്റേണ്ടി വരുമോ ചേച്ചി?"
മാറ്റേണ്ടത് ടേപ്പ് പെട്ടിയെയാണ് എന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്തു അടുപ്പിൽ വെയ്ക്കാത്ത കുക്കർ ഓഫ് ചെയ്യാൻ ഓടി അമ്മിണി ചേച്ചി.
ലേഖ മാധവൻ

കടൽക്കാറ്റ് I Lekha Madhavan

 

കാറ്റ് ചില്ല് ജനാലയിൽ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവളുണർന്നത്. സാമാന്യം ശക്തിയായി തന്നെ മുട്ടുന്നു. കിടക്കയിൽ കിടന്നു തന്നെ അവൾ പുറത്തേക്കു നോക്കി. മരങ്ങൾ ശക്തമായി ഉലയുന്നുണ്ട്. വിചാരിച്ചതിലും മുമ്പ് തന്നെ കാറ്റും മഴയും എത്തിയോ?
കാലത്ത് പത്തു മണിയോടെ കൊടുങ്കാറ്റ് ദ്വീപൽ എത്തും എന്നായിരുന്നു മുന്നറിയിപ്പ്.
അകലെ കറുത്തു കിടക്കുന്ന കടലിലെ തിരമാലകൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ കറുത്ത വിരികൾക്കു താഴെ പുതച്ചുറങ്ങുന്ന ദ്വീപ് കണ്ടു കൊണ്ടാണ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കാറ്റ് ചുഴറ്റി എറിയുന്നതിന് മുമ്പ് ഷട്ടറുകൾ വലിച്ചിട്ടു മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അകത്തു ഇരച്ചു കയറിയ കാറ്റ് കിട്ടിയതൊക്കെ തട്ടിയിട്ടു. മുഖത്ത് വീശിയടിച്ച മഴത്തുള്ളികൾ, ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യം കഴുകി എറിഞ്ഞു.
നാട്ട് വെളിച്ചം നഷ്ടപ്പെട്ട മുറിയിൽ കാറ്റിനോടൊപ്പം ഇരുട്ടും അരിച്ചു കയറി. എമർജൻസി വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനെ ആട്ടിയകറ്റുന്നത് നോക്കി അവൾ കിടക്കയിൽ ചരിഞ്ഞു കിടന്നു.
കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് വരുന്നതിന് മുന്നേ കടയിലേക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വേണ്ടി പ്രധാന ദ്വീപിലേക്ക് പോയതാണ് റോബിൻ.
കാറ്റ് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് തിരിച്ചെത്തും എന്നായിരുന്നു കരുതിയിരുന്നത് . ജസ്ല കിടക്കയുടെ അരികിൽ ഉള്ള ക്ലോക്കിൽ എത്തി നോക്കി.
സമയം രണ്ടു മണി.
അവളുടെ മനസ്സ് റോബിനെ കുറിച്ച് ഉള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകി.
മിനിയാന്ന് വൈകിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ റോബിൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഒരു ദിവസം പോലും അവളെ പിരിഞ്ഞു ഇരിക്കാൻ വിഷമമാണ് റോബിന്.
"ചരക്കുകൾ എടുത്തു നാളെ കാലത്ത് ഉള്ള ബോട്ടിൽ മടങ്ങാം."
റോബിനും ജസ്ലക്കും ഒരു ചെറിയ ഗ്രോസറി സ്റ്റോർ ഉണ്ട്. ദ്വീപിലെ മെഡിക്കൽ സ്കൂളിൽ വരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് അത്യാവശ്യം നിലവാരമുള്ള സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് വളരെ നന്നായി തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ട്.
മഴക്കാലത്തെ കൊടുങ്കാറ്റ് ദ്വീപിനെ പലപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെടുത്തും. അത് കൊണ്ട് ആ സമയങ്ങളിൽ അല്പം അധികം സാധനങ്ങളും മറ്റും വാങ്ങി സൂക്ഷിക്കുന്നത് പതിവാണ്.
ഒരു പ്രധാന ടൂറിസ്റ്റ് ലൊക്കേഷൻ ഒന്നും അല്ലെങ്കിലും സ്കൂബ ഡൈവിങിന് പ്രധാന ദ്വീപിൽ നിന്ന് വരുന്ന ടൂറിസ്റ്റ്കൾക്കും മക്കളെ കാണാൻ എത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കുമായി അവരുടെ വീട് എട്ട് മുറികൾ ഉള്ള ഒരു ഹോട്ടൽ ആക്കിയതും റോബിന്റെ ഐഡിയ ആയിരുന്നു.
നീല നിറത്തിലുള്ള കരീബിയൻ കടലിലിന്റെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ നോക്കി എല്ലാം മറന്ന് ഇരിക്കാൻ പാകത്തിൽ നീണ്ട വരാന്തകളുള്ള ഹോട്ടലിന് ജസ്ലയുടെ പേരാണ്.
അതിഥികൾ വരുമ്പോൾ അവർക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നതും ഹൗസ് കീപ്പിങ്ങും ജസ്ലയും അവൾക്ക് സഹായത്തിന് ആയി വരുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീകളും കൂടി ആണ്.
ഹോട്ടലിൽ നിന്നും വലിയ ലാഭം ഇല്ലെങ്കിലും, ജസ്ലാസ് പാലസ് അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. അവിടെ എത്തുന്ന അതിഥികളിലൂടെ അവൾ കാണാത്ത ലോകത്തിന്റെ കഥകൾ കേട്ടു. എന്നെങ്കിലും റോബിനോടൊപ്പം ആ രാജ്യങ്ങൾ കാണാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
റോബിൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ വന്നു അഞ്ച് വർഷമായി. ഫ്ലോറിഡയിലെ ഒരു റിസോർട്ടിലെ ഗസ്റ്റ് സർവീസിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു അവൾ. ബ്രൗൺ സ്കർട്ടും വെളുത്ത ബ്ലൗസിനും മുകളിൽ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ഏപ്രൺ കെട്ടി ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടി നടക്കുന്ന അവളെ കാണാതിരിക്കാൻ റോബിന് കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് കാരണം ഉണ്ടാക്കി അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറി.
ഹോട്ടലിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന സുന്ദരികളായ പെൺകുട്ടികൾക്ക് അറിയാം കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിലെ സന്തോഷം തേടി വരുന്ന അതിഥികളുടെ മനസ്സ്.
പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി വെളുത്ത നിറമുള്ള, സ്വർണ്ണമുടി ചുരുളുകൾ നെറ്റിയിലിലേക്ക് വീണ് കിടക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷുകാരന് മറ്റെന്തോ പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടെന്ന് അവളുടെ ഹൃദയം പറഞ്ഞു.
കരീബിയൻ ദ്വീപുകളിൽ ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് ചെയ്യാനുള്ള പ്ലാനുകളുമായി വന്നതാണ് റോബിൻ. നഗരത്തിലെ തിരക്കിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു, ഒതുങ്ങിയ ഒരു ജീവിതം. അദ്ധ്വാനിക്കാൻ ഒരു മടിയും ഇല്ലാത്ത ആൾ. അവളിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് അറിയേണ്ടത് ദ്വീപുകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഒരു കോഫി കുടിക്കാൻ ഉള്ള ക്ഷണം അവൾ സ്വീകരിച്ചത് ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെന്റിന്റെ ആവശ്യ പ്രകാരം ആയിരുന്നു. ദ്വീപുകളെ കുറിച്ച് അവൾക്കുള്ള അറിവ്, ആദ്യത്തെ മീറ്റിങ്ങിൽ തന്നെ റോബിൻ അറിഞ്ഞു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വില്പനയ്ക്ക് ഇട്ടിരുന്ന ഗ്രോസറി സ്റ്റോറിന്റെ പരസ്യം കണ്ട് ഈ ദ്വീപിലേക്ക് വരാൻ തീരുമാനിച്ചതും അവർ ഒരുമിച്ച് ആണ്.
ദ്വീപിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിനു തലേന്ന്, ഒരു നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ, കടലിനെ സാക്ഷിയാക്കി അയാൾ അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
റോബിൻ മിക്കവാറും എല്ലാ ആഴ്ചയും പാലും പച്ചക്കറികളും മറ്റും എടുക്കാൻ പ്രധാന ദ്വീപിലെക്ക് പോകാറുള്ളതാണ്.
പരിചയമില്ലാത്തവർക്ക് രണ്ടു മണിക്കൂർ ദീർഘമുള്ള ബോട്ട് യാത്ര ചെയ്യാൻ കൂടുതൽ വിഷമം ആണ്. കരീബിയൻ കടലിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന കാറ്റ് ഉലയുന്ന ഓളങ്ങൾ കൊണ്ട് ബോട്ടിനെ എടുത്തെറിയും. അടിവയറ്റിൽ നിന്നും ഉരുണ്ടു കയറുന്ന തികട്ടൽ യാത്രക്കാരുടെ നില തെറ്റിക്കും.
ദ്വീപിലേക്ക് ആദ്യമായി വരുന്ന ആളുകൾക്ക് നേരെ ഛർദ്ദിക്കാൻ പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗുകൾ നീട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ചിരിയും വേണ്ട എന്ന തലയാട്ടലും വെറും പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് തന്നെ വറ്റി വരണ്ടു ഇല്ലാതാകും. പിന്നെ ഒരിക്കലും അവർ ബോട്ടിൽ കയറില്ല.
ദിവസം ആറ് തവണ സർവീസ് നടത്തുന്ന 12 സീറ്റുകൾ ഉള്ള ചെറിയ സിങ്കിൾ എൻജിൻ പ്ലെയിൻ ആണ് ബോട്ടിൽ അല്ലാതെ ദ്വീപിലെത്താനുള്ള മറ്റൊരു വഴി. ഒരു സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ വലിപ്പം മാത്രം ഉള്ള റൺവേയിൽ ഇറങ്ങുന്ന പ്ലെയിനിന്റെ ചിറകുകൾ ഉയർന്ന പാറക്കെട്ടുകളിൽ ഉരസിയോ എന്ന് തോന്നും. വെറും പത്തു മിനിറ്റ് മാത്രമുള്ള യാത്ര. കടലിന്റെ തൊട്ട് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ ആ നീലിമയെ വാരി പുണരാൻ തോന്നും.
റോബിനെ കാലത്ത് ഉള്ള ബോട്ടിൽ കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഉള്ള ബോട്ടിൽ വരുമെന്ന് കരുതി. ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ കിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ ആണ്
പോർട്ട് ഓഫീസിൽ വിളിച്ചത്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഉള്ള സർവീസ് ടൊർനാഡോ വാണിങ്ങ് കാരണം കാൻസൽ ആയിരിക്കുന്നു. കാറ്റും കോളും വരുമ്പോൾ ദിവസങ്ങളോളം ബോട്ട് സർവീസും എയർ സർവീസും നിർത്തി വെക്കാറുണ്ട്.
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചുഴലിക്കാറ്റിന്റെ വരവ് വിളിച്ചോതി ജീപ്പ് കല്ലുകൾ വിരിച്ച വഴിയിലൂടെ കടന്നു പോയി. റേഡിയോ അനൗൺസ്മെന്റ് കേൾക്കാതെ പോയവർ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. വാതിലുകളും ജനലുകളും ഷട്ടറിട്ട് അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം അങ്ങിങ്ങായി കേട്ട് തുടങ്ങി.
കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ഉള്ളപ്പോൾ വലിയ മരപ്പാളികൾ ചേർത്ത് വെച്ച് ചില്ല് ജനാലകൾ അടക്കണം. ചുഴലികാറ്റിന് കരീബിയൻ കടലിൽ എത്തുമ്പോൾ താണ്ഡവമാണ്. വെള്ളത്തിൽ തട്ടി ചുഴലിയായി, കിട്ടിയതൊക്കെ വലിച്ചെറിയുന്ന മരണം നൃത്തം. ചില്ലുകൾ പൊടിച്ചെറിയാൻ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം മതി.
എല്ലാവരും തിരക്കു പിടിച്ച് മഴവെള്ളം പിടിച്ചു വെക്കാൻ ഉള്ള ടാങ്കുകൾ തുറന്നു വെച്ചു. വരാനിരിക്കുന്ന വേനലിൽ ആകെ ആശ്രയം മഴക്കാലത്ത് ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കുന്ന മഴവെള്ളമാണ്.
"തനിച്ച് ഷട്ടർ ഇടേണ്ട, ഞാൻ വരാം"
റോബിൻ എത്തിയില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു ഡെവിൻ അവളോട് പറഞ്ഞു. ഹോട്ടലിൽ സഹായിക്കുന്ന സ്റ്റെല്ലയുടെ മകനാണ് ഡെവിൻ. കടയിൽ റോബിനെ സഹായിക്കുന്നത് ഡെവിൻ ആണ്.
കാറ്റ് എത്തും മുമ്പ് അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ആയി കടയിൽ തിരക്കു കൂടിയിരുന്നു. ഒരുവിധം എല്ലാവരും പോകുന്നത് വരെ ജെസ്ലക്ക് കടയിൽ ഡെവിനെ സഹായിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഹോട്ടലിൽ സീസൺ അല്ലാത്തതിനാൽ ഒന്ന് രണ്ട് അതിഥികൾ മാത്രം. അവർക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ മേരിയും സ്റ്റെല്ലയും മതി.
കടയടച്ച് ഷട്ടറുകൾ ഇട്ടു. കടയുടെ മേലെയുള്ള വാടക മുറികളിൽ ഷട്ടറുകൾ ഇടാൻ അവിടത്തെ വാടകക്കാരും സഹായിച്ചു.
ഇനി ബാക്കി ഹോട്ടൽ ആണ്. അത്യാവശ്യം വേണ്ട പാൽപ്പൊടിയും ബ്രെഡും മറ്റും എടുത്തു അവൾ ഡെവിനോടൊപ്പം ജസ്ലാസ് പാലസിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ മേരി അവിടെ ഷട്ടറുകൾ ഇട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതിഥികൾക്ക് ഡിന്നർ നൽകുന്നതിനോടൊപ്പം കാറ്റത്ത് പുറത്ത് ഇറങ്ങരുത് എന്നും മറ്റും സേഫ്റ്റി നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകി ജസ്ല ഹോട്ടൽ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ സ്റ്റെല്ലയും ഡെവിനും മേരിയുടെ ഭർത്താവ് മാർക്കോസിനോടൊപ്പം കിച്ചൺ ടേബിളിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. മേരി ഭക്ഷണം എടുത്തു വെയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.
അവൾ അവരോടൊപ്പം ഇരുന്നു.
"ഈ വരുന്ന ചുഴലിക്കാറ്റ് വലിയതാകും എന്നാണ് പറയുന്നത്"
മാർക്കോസിന്റെ വാക്കുകളിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു നിന്നു.
മഴക്കാലത്തെ ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ കരീബിയൻ ദ്വീപുകളുടെ ശാപമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രമായ പരന്ന ദ്വീപുകളിൽ കടൽ അടിച്ചു കയറി ഉണ്ടാകുന്ന നാശനഷ്ടങ്ങൾ.
അവരുടെ ദ്വീപ് സമുദ്ര നിരപ്പിൽ നിന്നും ഉയരെ ആണ്. അത് കൊണ്ട് കടലിലിരച്ചു കയറി നാശം ഉണ്ടാകില്ല.
റോബിൻ പതിവായി താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടൽ പോർട്ടിന് അടുത്താണ്. മഴ കനത്താൽ, ഹോട്ടലിൽ കടൽ വെള്ളം കയറും എന്ന് ഉറപ്പാണ്.
മേരി റൈസും ജർക്ചിക്കനും കുഴിയുള്ള കിണ്ണത്തിൽ വിളമ്പി.
"റോബിൻ എത്തിയില്ലല്ലോ, ഇന്ന് നമുക്ക് ഇവിടെത്തന്നെ കൂടാം." അവൾ തലയാട്ടി സമ്മതം അറിയിച്ചു. റോബിൻ ഉണ്ടെങ്കിലും കൊടുങ്കാറ്റ് വരുമ്പോൾ അവർ ഒരുമിച്ച് അവിടെ കൂടും.
മിക്കവാറും കാറ്റ് ഉള്ളപ്പോൾ മരങ്ങൾ വീണ് ഉള്ള അപകടം ഒഴിവാക്കാൻ ഇലക്ട്രിസിറ്റി ഓഫ് ആക്കും.കാറ്റ് അടങ്ങുന്നത് വരെ റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ വെറുതെ സൊറയടിച്ച് ഇരിക്കാനെ കഴിയൂ. കാറ്റൊഴിയുമ്പോൾ പൊട്ടിവീണ മരങ്ങളും മറ്റും വൃത്തിയാക്കുന്നത് അവർ ഒരുമിച്ച് ആകും.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു മേരി അടുക്കള ഒതുക്കിയിടുമ്പോൾ ജസ്ല അവളുടെ കിടപ്പ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഒരു നക്ഷത്രം പോലും ഇല്ലാത്ത ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി. കുറച്ചു നേരം മുമ്പ്, കാറ്റ് തട്ടിയുണർത്തും വരെ...
കാറ്റിന്റെ താണ്ഡവം ഉള്ളിൽ നിറച്ച ഭയം അവളുടെ ശ്വാസഗതി യോടൊപ്പം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു.
ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്ന രാത്രികളിൽ കൂട്ടു കിടക്കാൻ വരാറുള്ള സുഖമുള്ള ഓർമ്മകളിൽ ചാരി മനസ്സിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഉയർന്ന നിലവിളി ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടി. അതിനൊപ്പം വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നു. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഇല്ലാതെ ഈ സമയത്ത് ആരും വിളിക്കില്ല. അടുത്ത കസേരയിൽ കിടന്ന ജീൻസും ടീഷർട്ടും വലിച്ചു കയറ്റി അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
ഡെവിൻ ആണ്..
ഹോട്ടലിൽ വന്ന അതിഥികളിൽ ഒരാൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു. കാറ്റിന്റെ ശക്തി അറിയാതെ വരാന്തയിൽ ചെന്നപ്പോൾ കാറ്റ് അടിച്ചു വീഴ്ത്തിയതാണ്.
സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കാതെ, ഒരു സാധാരണ കാറ്റ് മാത്രം എന്ന് കരുതി, ബാൽക്കണിയിൽ ചെന്നു എത്തി നോക്കി കാണും... കാഴ്ച കാണാൻ ഇറങ്ങിയത് ഉണ്ടാക്കിയ അപകടം..
നിലവിളി കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ ഡെവിൻ ആണ് ആദ്യം കണ്ടത്.
ഭർത്താവിനെ രക്ഷിക്കാൻ കൂടെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ ഭാര്യയെ മുറിയിലാക്കി,അടുത്ത് മേരിയെ ഇരുത്തിയിട്ടാണ് അവൻ ജസ്ലയുടെ അടുത്ത് എത്തിയത്.
"ഈ സമയത്ത് പുറത്ത് ഇറങ്ങുന്നത് അപകടമാണ്" മാർക്കോസ് അത് പറയുമ്പോൾ ആ ഭാര്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം അവളുടേത് കൂടി ആയിരുന്നു.
"പ്ലീസ് ഹെൽപ്പ്.."
"നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം ഡെവിൻ, ഒരുപക്ഷേ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലോ" അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം റോബിന് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
മാർക്കോസും ഡെവിനും പുറത്തേക്ക് ഉള്ള വാതിലിൽ കയർ കെട്ടി. ഒരു പക്ഷെ കാറ്റിന്റെ തള്ളൽ പുറത്തേക്ക് ആണെങ്കിൽ പിന്നെ അടയ്ക്കാൻ പറ്റി എന്ന് വരില്ല. ഡെവിൻ മുട്ടിൽ ഇഴഞ്ഞാണ് വീണ ആളുടെ അടുത്ത് ചെന്നത്. ചെറിയ ഞരക്കം ഉണ്ട്.
ലഗേജ് കാർട്ടിൽ കയറു കെട്ടി നിർത്തി മാർക്കോസും ഡെവിനും വീണ ആളെ അതിലേക്ക് ഒരുവിധം വലിച്ച് കയറ്റി. സ്റ്റെല്ലയു ജസ്ലയും കാർട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു. വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളത് കണ്ടു.
ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റ് ജസ്ല പാലസിൽ നിന്ന് കുറച്ചു മാറി, പ്രധാന ദ്വീപിന്റെ ദിശയിലേക്ക് അതിവേഗത്തിൽ നീങ്ങുന്നു.
ഒരല്പം പിഴച്ചിരുന്നെങ്കിൽ… അവൾ അതിവേഗത്തിൽ ഷട്ടർ വലിച്ചിട്ടു.
ഭാഗ്യത്തിന് കുറച്ചു മുറിവുകളും ചതവുകളും അല്ലാതെ വലിയ ആപത്തൊന്നും ഇല്ല. അയാളെ മുറിയിൽ ആക്കിയ ശേഷം പ്രഥമ ശുശ്രൂഷ നൽകി ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഭാര്യ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നന്ദിയോടെ ചിരിച്ചു.
ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി അടുക്കളയിലെ ടേബിളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയും ഇരച്ചു കയറുന്ന കടൽ വെള്ളവും... പ്രധാന ദ്വീപ് ഇപ്പോൾ മുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകുമോ?
കടൽ വെള്ളം കരയിൽ താണ്ഡവം നടത്തി മടങ്ങുമ്പോൾ കൂടെ കൂട്ടിയവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ റോബിനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളറിഞ്ഞില്ല, ഹോട്ടൽ ലോബിയിൽ കിടന്ന ലഗ്ഗേജ് കാർട്ടിൽ കുരുങ്ങി പോയത് കൊണ്ട് തിരകൾക്ക് അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകേണ്ടി വന്ന കാര്യം...
ലേഖ മാധവൻ

തുടക്കം




ഒരു തുണ്ട് വെളിച്ചം കിഴക്ക് കീറിയതും അമ്മിണി കിടക്കപ്പായിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. ഇന്ന് വലിയ വീട്ടിലേക്ക് നേരത്തെ എത്തണം എന്ന് അവിടത്തെ അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരും ജാനു എന്ന് വിളിക്കുന്ന ജാനകിക്കുട്ടി പ്രസവത്തിന് വരുന്ന ദിവസമാണ്.
ഏളി വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന മുടി വാരിക്കെട്ടി അമ്മിണി എഴുന്നേറ്റു. പുറകിലെ കോലായയിൽ തൂക്കിയിട്ട കുട്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു നുള്ളു ഉമിക്കരിയും ഇറയത്ത് തിരുകി വെച്ച ഈർക്കിലും എടുത്തു കിണറ്റിൻ കരയിലേക്ക് നടന്നു. കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി വലിയ വീട്ടിലേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടം തുടങ്ങിയിട്ട്. പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ സഹായത്തിന് എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മ കൂടെ കൂട്ടിയതാണ്.
ആദ്യമൊക്കെ കുറച്ചു പണി തീർത്തു സ്കൂളിൽ പോകും. പഠിക്കാൻ വലിയ മിടുക്കി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല.എന്നാലും ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ ഫീസ് ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് വേണ്ട എന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ അവിടത്തെ ജാനു അമ്മിണിയുടെ ഒരു ക്ലാസ്സ് മുകളിൽ ആണ്. ജാനുവിന്റെ പഴയ പാവാടയും ബ്ലൗസിനുമൊപ്പം, പഴയ പുസ്തകങ്ങളും അമ്മിണിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അതിട്ടു ജാനുവിനോടൊപ്പം സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് തന്റെ ചുമതലയായി അവൾ കരുതി.
അമ്മയ്ക്ക് ഒപ്പം കാലത്ത് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ പുസ്തകത്തിന്റെ സഞ്ചിയും എടുക്കും. വലിയ മുറ്റം മുഴുവൻ അടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അമ്മ എടുത്തു വെച്ച ചായ കുടിക്കാം. തേങ്ങ ചിരകൽ, കറിക്ക് അരയ്കൽ, പാത്രം കഴുകൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞാൽ തരുന്ന പലഹാരങ്ങൾ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന് കഴിക്കും. അപ്പോഴേക്കും ജാനു പഠിക്കലും കുളിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വന്നിരിക്കും. അവിടത്തെ അമ്മ നിർബന്ധിച്ച് പലഹാരങ്ങൾ കഴിപ്പിച്ചാലെ ജാനു എന്തെങ്കിലും കഴിക്കൂ. പിന്നെ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ജാനുവിന്റെ അനുജത്തി ആണെന്ന് അവൾ സ്വയം സങ്കൽപ്പിക്കും.
പരീക്ഷ പേപ്പറിൽ കിട്ടിയ മാർക്ക് അവളെ പോലെ തന്നെ ആർക്കും പ്രശ്നം ആയില്ല. ജാനകി കോളേജിലേക്ക് പോയ വർഷം അമ്മക്ക് വയ്യാതായി. അതോടെ സ്കൂളിൽ പോക്ക് അവസാനിച്ചു. അമ്മയുടെ ജോലിയും അവളുടെതായി.
ഉച്ചയ്ക്ക് പണിയൊതുങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അമ്പലക്കുളത്തിൽ കുളിക്കാൻ പോകും. കെട്ടി ഇറക്കിയ കരിങ്കൽപ്പടവുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ലൈഫ് ബോയ് സോപ്പിന്റെ മണം ആസ്വദിച്ച് പച്ച നിറത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ നോക്കി അവളിരിക്കും. ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണം മാറുവോളം വെള്ളത്തിൽ തുടിച്ചു കുളിക്കും.
ജാനുവിന്റെ അമ്മ തരുന്ന വാസന സോപ്പു തേച്ചു കുളിച്ച്, ചെട്ട്യാരുടെ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ കൺമഷിയും ചാന്ത് പൊട്ടും അണിഞ്ഞ് അവൾ ഒരുങ്ങും. വെള്ളിയാഴ്ചതോറും മാറുന്ന സിനിമകളിലെ നായകന്മാരെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് സ്വപ്നം കാണും.
വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ ജാനുവിന്റെ അമ്മ മേടിച്ച് തരുന്ന ഒരു ഡസൻ കുപ്പിവളകളിൽ നാലെണ്ണം രണ്ടു കൈയിലുമായി ഇടും. കൂടുതൽ വളയിട്ടു കിലുക്കാൻ അവളുടെ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല.
"ജോലിക്കാരി പെൺകുട്ട്യോൾ ആരുടെം കണ്ണിൽ പെടാതെ നിൽക്കാൻ പഠിക്കണം"
അല്ലെങ്കിലും വെറും നിഴൽ മാത്രമാണ് ജീവിതം എന്ന് കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്നെ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
ജാനുവിന്റെ പഠിപ്പു കഴിഞ്ഞു ജോലിക്കാരി ആയതും, പിന്നെ അവളുടെ കല്യാണവും അമ്മിണി അരികിൽ നിന്ന് കണ്ടു. അവളുടെ മനസ്സിൽ പൂത്ത മോഹങ്ങൾ, കുളക്കടവിലെ ഉച്ചകളിൽ, വിലകുറഞ്ഞ കണ്ണാടിയിൽ കൺമഷിയും ചാന്തും അണിഞ്ഞ് തീർന്നു.
ജാനു പ്രസവത്തിന് വരുന്ന കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു
"ഇനി കുറച്ചു ദിവസം പണി കുടുതലാകും. നേരം രാത്രി ആയാൽ അവിടെ തന്നെ കിടന്നോ.. " അടുത്ത ദിവസം അത് തന്നെ ജാനുവിന്റെ അമ്മയും പറഞ്ഞു.
ജാനു വലിയ വയറും താങ്ങി വന്നു കയറിയപ്പോൾ അമ്മിണി പലഹാരങ്ങൾ ഇറക്കി വെക്കാൻ അടുത്ത് ചെന്നു.
"അമ്മിണി, നിനക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല" ജാനുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചു… ചക്കിലെ കാളയെ പോലെ ഒരേ ഇടത്ത് കിടന്നു കറങ്ങുന്ന ജീവിതത്തിൽ എന്ത് മാറ്റം വരാനാണ്?
അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ, അമ്മിണിയുടെ ദിവസങ്ങൾ തിരക്കുള്ളതായി. ആ തിരക്കിൽ അവളുടെ ഉച്ചകൾ അവൾക്ക് നഷ്ടമായി.
ഓഫീസിലെ തീരാത്ത ജോലിയും അമ്മായിയമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകളിലെ മുള്ളുകളും ജാനുവിന്റെ കഥകളിൽ നിറഞ്ഞു.
"കുട്ടിയെയും കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് എനിക്ക് വയ്യ. ഏട്ടന്റെ അമ്മ കുട്ട്യേ നോക്കാനൊന്നും പോണില്യ" ജാനു കരഞ്ഞപ്പോൾ ജാനുവിന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ അവൾക്ക് നേരെ നീണ്ടു.
"എന്നാൽ പിന്നെ നീ പോകുമ്പോൾ അമ്മിണിയെ കൂട്ടിക്കോ..അവൾടെ അമ്മ വേണ്ടാന്ന് പറയില്ല, ഇവിടെ വളർന്ന കുട്ടിയല്ലേ ഇവളും"
പിന്നെയുള്ള ആറു മാസത്തിനുള്ളിൽ അമ്മിണിക്ക് പാസ്പോർട്ടും വിസയും വന്നു. ജാനുവിന്റെ ഒപ്പം ഗൾഫിലേക്ക് പോകുന്ന അവളുടെ ഭാഗ്യത്തെ കുറിച്ച് പുകഴ്ത്തിയവർക്ക് ഇടയിലൂടെ ഉടുത്ത തുണിയുടെയും ഉണ്ട ചോറിന്റെയും ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ അവൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
ജാനുവിന് കുഞ്ഞുങ്ങൾ മൂന്നായി. വലിയ വീടും നിറയെ കൂട്ടുകാരും പാർട്ടികളും ആയി. അവൾ ജാനുവിന്റെ മക്കളെ തന്റെ യാണ് എന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് സ്നേഹിച്ചു. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോയി, പണിയൊഴിഞ്ഞ പകലുകളിൽ ആ വീടും അവളുടെയാണ് എന്ന് കരുതി സന്തോഷിച്ചു.
രാത്രിയിൽ ജനലുകൾ ഇല്ലാത്ത മുറിയിൽ, അവൾ വീണ്ടും ജോലിക്കാരി മാത്രമായി. ഒരു കഷണം ലൈഫ് ബോയ് സോപ്പിൽ മുഖം ചേർത്ത് വെച്ച് നാടിനെ ഓർത്തു അവൾ തേങ്ങി. കുളക്കടവിൽ മറന്നു വെച്ച അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ണീർ ചാലുകൾ ആയി ഊർന്നിറങ്ങി തലയിണ നനച്ചു.
രണ്ടോ മൂന്നോ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ അവളുടെ വീടും നാടും അവൾക്ക് അപരിചിതമായി തുടങ്ങി. കുളക്കടവിലെ ഉച്ചകളിൽ കുളത്തിലെ ഓളങ്ങളിൽ കണ്ണും മനസ്സും ചേർത്ത് അവളിരുന്നു. തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ പെട്ടിയിൽ ലൈഫ് ബോയ് സോപ്പുകൾ തിരുകി കയറ്റി.
അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വെള്ളി പൂത്തത് പറയാൻ അവിടെ ഒരുപാട് കണ്ണാടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൈയിൽ വളർന്ന ജാനുവിന്റെ മക്കൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവൾ തളർന്നു. തുടച്ച് തീരാത്ത തറയും കഴുകി തീരാത്ത പാത്രങ്ങളും ആ തളർച്ചയുടെ കഥ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
കുറെ ഫോൺകോളുകൾക്ക് ഒടുവിൽ, അവൾക്ക് പകരക്കാരിയായി മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി അവളുടെ ജനാലകൾ ഇല്ലാത്ത മുറിയിൽ വന്നു. അമ്മിണി ജാനുവിന്റെ അമ്മയെ നോക്കാൻ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്കായി ഒരു കണ്ണും നിറഞ്ഞില്ല.
വലിയ വീടിന്റെ കോലായിൽ ചാരുപടി ചാരി അവളിരുന്നു. പതിമൂന്ന്കാരിയുടെ മുന്നിൽ നീണ്ടു കിടന്ന വലിയ മുറ്റം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറുതായി.
വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ജാനുവിന്റെ അമ്മ കാലുറയ്കാതെ തത്തി നടന്നു. അവർക്ക് കൂട്ടിരിക്കാനുള്ള ശക്തി അവളിൽ അപ്പോഴും ശേഷിച്ചു.
"നിന്റെ വീട്ടിൽ ആരൂല്യലോ.. ഇവിടെത്തന്നെ കൂട്ടിക്കോ അമ്മിണി".
ജാനുവിന്റെ അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ മറുത്ത് പറയാൻ ആകാതെ അവൾ വീണ്ടും തല കുലുക്കി. അമ്മയില്ലാത്ത സ്വന്തം വീട് അവൾക്ക് അന്യമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ജാനുവിന്റെ അമ്മ, ചായയും ആയി ചെന്ന അവളുടെ വിളി കേട്ടില്ല. വലിയ വീട്ടിൽ പുതിയ വാടകക്കാർ വന്നപ്പോൾ അമ്മിണി ആ പടിയിറങ്ങി. ഇത്തവണ മറ്റൊരു തിരിച്ചു വരവ് ഇല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ.
പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് കിഴക്ക് വെള്ള കീറിയപ്പോൾ അവളുണർന്നു. വെളുത്ത മുടി വാരിക്കെട്ടി, പുറത്ത് കോലായയിൽ ഇരുന്നു സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നത് കണ്ടു. ചൂടുള്ള ചായയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന മണം ആസ്വദിച്ചു. അമ്പലക്കുളത്തിലെ പച്ച നിറത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ വീണ് കിടക്കുന്ന വെയിലിനൊപ്പം നീന്തി തുടിച്ചു. കരിങ്കൽ പടവുകളിൽ പാദം ചേർത്ത് വെച്ച് ഇരുന്നു.
എല്ലാ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ദൂരെ, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് മാത്രം സ്വന്തമായി ഒരു ദിവസം… അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു... അമ്മിണിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.
ലേഖ മാധവൻ

സഹയാത്രികൻ (കഥ)


ട്രെയിനിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് ഉലയുന്ന മനസ്സ്... രണ്ടു സീറ്റിന് അപ്പുറം ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അല്പം നീണ്ട മുഖവും കണ്ണുകളിലെ നനുത്ത പുഞ്ചിരിയും എവിടെയോ കണ്ടപോലെ...വീണ്ടും നോക്കണം എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു അസാധാരണ ഭാവം...പക്ഷേ അറിഞ്ഞതായി ഭാവിക്കാതെ കണ്ണുകൾ ഫോണിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ട്രെയിൻ മിസ്സാകാതിരിക്കനുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയിൽ എടുത്തു വെച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരം കിട്ടാറില്ല. ചിലപ്പോൾ എടുത്തു വെച്ച ചോറിന്റെ പാത്രം മറക്കും. അതിന്റെ പേരിൽ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് വഴക്കുകൾ സ്ഥിരമായിയിരിക്കുന്നു.
"നീ മാത്രമാണോ ഈ ലോകത്ത് ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരേയൊരു സ്ത്രീ? കുറച്ച് ധൈര്യം ഒക്കെ വേണം" അത് അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല, പക്ഷേ കഴിയുന്നില്ല.
ഓഫീസിലെ ജോലി ഭാരം കൂടിയ ശേഷം വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ പഴയത് പോലെ നേരം കിട്ടാറില്ല. അതിനപ്പുറം ഇടക്കിടെ നിറയുന്ന കണ്ണുകൾ…. കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വം ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നു. ഒപ്പം കനത്ത ശമ്പളവും കൂടി വന്നപ്പോൾ ആകെ സന്തോഷം ആയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ഒരു മാസം തികയുന്നു… പുതിയതായി വന്ന ബോസും തലയും വാലും തിരിയാത്ത ജോലിയും….
ചില അനുഗ്രഹങ്ങൾ ശാപമായി മാറുന്നത് എത്ര പെട്ടെന്നാണ്.
ഒരു പ്രമോഷന്റെ പേരിൽ സുഹൃത്തുക്കൾ ശത്രുക്കൾ ആയത് പോലെ. സദാ സമയവും ചിരിച്ചു സംസാരിച്ച സഹപ്രവർത്തകർ അകലം പാലിക്കുന്നു. എന്തോ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസത്തിന് ജോലി വലിച്ചെറിഞ്ഞു പഴയ ബോസ് പടിയിറങ്ങിയപ്പോൾ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ആ ജോലി തനിക്ക് നേരെ നീട്ടിയത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ വിചാരിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് നടന്നത്. റിപ്പോർട്ടുകളിൽ തെറ്റുകൾ, അതും സബ്മിറ്റ് ചെയ്തതിന് ശേഷം... കൂടെയുള്ള ആരോ ചതിക്കുന്നത് ആണെന്ന് മാത്രം അറിയാം... എല്ലാം തലകീഴായി മറിയുന്നത് പോലെ…
"ഈശ്വരാ, സഹായിക്കണെ.."
വിഷമം പറയാൻ ഉള്ളിൽ ഒരു ഉണ്ണിക്കണ്ണൻ ഉണ്ട്. "ജോലി ഇല്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ.. എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി കാണിച്ചു തരണേ…"
മുന്നിൽ ഒരു വഴിയും കാണാതെ മനസ്സ് തേങ്ങി.
"ഇത്രയും വിഷമം ആണെങ്കിൽ മറ്റു ജോലി നോക്കിക്കൂടെ?"
ഒരു ഞെട്ടലോടെ മുഖം തിരിച്ചപ്പോൾ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അടുത്ത സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നു
"ഈശ്വരാ, ഞാനിവിടെ ഇരുന്നു തനിയെ സംസാരിച്ചുവോ"
ആകെ പരിഭ്രമം തോന്നി. അയാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
" പേടിക്കേണ്ട, കുറച്ചു നേരമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു... ജോലിയുടെ വിഷമം ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. അത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്"
അറിയാതെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം ഉതിർന്നു വീണു.
ഇറങ്ങാൻ ഉള്ള സ്ഥലം എത്താറായി. അവസാന സ്റ്റേഷൻ ആയതിനാൽ ആകാം അവിടെ ഇവിടെ ആയി രണ്ടു മൂന്നു പേര് മാത്രം.
പെട്ടെന്ന് ട്രെയിൻ നിന്നു. ഒരല്പം താമസം ഉണ്ട് എന്ന് അനൗൺസ്മെന്റ് വന്നു. മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ മുഖം ഫോണിലേക്ക് തിരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അടുത്തിരുന്ന് അയാൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
"എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല"
"അത് തന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്... ഇന്ന് റിസൈൻ ചെയ്യാൻ ആണ് പോകുന്നത്.."
മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കാലങ്ങളായി അറിയാം എന്ന് തോന്നി.
ഒന്ന് ചെറുതായി തലയാട്ടി അയാൾ പുറത്ത് നോക്കി ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
"അതാണ്, ആളുകൾ ദൈവത്തിന്റെ സഹായം ചോദിക്കും. എന്നാൽ ദൈവത്തിന് പ്രവർത്തിക്കാൻ സമയം കൊടുക്കില്ല"
ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. ഒരു നീണ്ട ചുരുൾ മുടി അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ ഉതിർന്നു കിടന്നത് മുഖത്തിന് തിളക്കം കൂട്ടിയത് പോലെ...കണ്ണിലെ പുഞ്ചിരി മനസ്സിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി…
അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി…"പിന്നെ ഞാൻ എന്താ വേണ്ടത്?"
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു... "സഹായം ചോദിച്ചില്ലെ? അത് എത്തുമോ എന്ന് നോക്കൂ"
പെട്ടെന്ന് ട്രെയിൻ ഇളകി.. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സ്റ്റേഷൻ എത്തി.
ബാഗ് തോളിൽ തൂക്കി ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഓർത്തു…അതിന്, തന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് ഇയാളെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
ചോദിക്കാനായി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. തിരക്കിട്ടു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു... ഇത്തവണ ചെറുതായി കണ്ണിറുക്കിയോ? മുന്നിൽ അതി വേഗത്തിൽ നീങ്ങുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി നിന്നു പോയി…
പരിചയമുള്ള ഗാർഡ് ഇറങ്ങുന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു അടുത്ത് വന്നു.
"എന്നോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ സാധാരണ ഈ ട്രെയിനിൽ വരുന്ന ആളാണോ?"
"ആര്? ലാസ്റ്റ് സ്റ്റേഷൻ മുതൽ നിങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഇവിടെ.. നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്നത് ഫോണിൽ അല്ലെ?"
ഗാർഡിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അവിശ്വസനീയത...
ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു കോച്ചുന്ന തണുപ്പ് അരിച്ചു കയറി…അയാൾക്ക് നല്ല ദിവസം പറഞ്ഞു ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ അയാളുടെ മുഖം മാത്രം ആയിരുന്നു…സത്യത്തിൽ എന്താണ് ഉണ്ടായത്?
ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകർ കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്നു… ആ മുഖങ്ങളിൽ എന്തോ ഒരു ഉൽകണ്ഠ…
"ഇപ്പോൾ അർജന്റ് മീറ്റിംഗ് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്തോ അനൗൺസ്മെന്റ് ആണത്രെ"
മീറ്റിംഗ് റൂമിൽ കയറുമ്പോൾ എന്തു വന്നാലും നേരിടാൻ മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
അനൗൺസ്മെന്റ് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അൽഭുതം ഇരട്ടിച്ചു. പഴയ ബോസ് ഒരു പ്രമോഷനോട് കൂടി തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.. തനിക്ക് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയ ചില സഹപ്രവർത്തകർക്ക് മറ്റൊരു ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ…
തിരിച്ചു സീറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ ചെവിയിൽ അയാളുടെ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി.
"സഹായം ചോദിച്ചില്ലെ? അത് എത്തുമോ എന്ന് നോക്കൂ"
ബാഗിൽ ഇരിക്കുന്ന റെസിഗ്നേഷൻ ലെറ്റർ കീറി ചവറ്റുകുട്ടയിൽ ഇടുമ്പോൾ ചുരുൾ മുടി നെറ്റിയിൽ ഉതിർന്നു കിടക്കുന്ന മുഖം വീണ്ടും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
തനിക്ക് പ്രമോഷൻ കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിന് പൂജാമുറിയിൽ വെയ്ക്കാൻ വാങ്ങിയ പുതിയ ചിത്രത്തിലെ ഊഞ്ഞാൽ ആടുന്ന കൃഷ്ണന് ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
ലേഖ മാധവൻ

ഒരു ഇഞ്ചക്ഷൻ കഥ.

Image may contain: 2 people
കാവേരിയുടെ ഇരട്ടപ്പേരായിരുന്നു കോലു നാരായണി. കോല് പോലെ ഉള്ള മുടിയും കൊലുന്നനെ ഉയർന്ന ശരീരവും ഗോതമ്പ് നിറവും കൊണ്ട് കനിഞ്ഞു കിട്ടിയ പേര് തന്നെ.ഇത്തിരി വാശി, അനുസരണക്കേട്, വേലത്തരങ്ങൾ ഒക്കെ കൂട്ടി,തെമ്മാടിത്തരങ്ങളുടെ മേമ്പൊടിയും ചേർന്നാൽ പിന്നെ എല്ലാം മിക്കവാറും അമ്മയുടെ അടിയിൽ കലാശിക്കും. നാരായണിയുടെ രണ്ടു വയസ്സിനു താഴെയാണ് ആറ് വയസ്സുകാരി ദേവു.. ചെമ്പന്‍ മുടിയുള്ള വെള്ളപ്പാറ്റ. അടി വാങ്ങി കൊടുത്തു ഒന്നും അറിയാത്തത് പോലെ നിൽക്കാൻ മിടുക്കി ആണ് ദേവു. എന്നാലും കളിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേരും വലിയ കൂട്ടാണ്.
മിക്കവാറും തലേന്ന് കണ്ട എന്തെങ്കിലും ആവും കളിക്ക് ആധാരം. ഭാവനകളിലൂടെ പറന്നുയർന്നു പുതിയ കളികൾ ഉണ്ടാക്കും. അപ്പോ നിയമങ്ങൾ ഇഷ്ടം പോലെ വളച്ചൊടിച്ച് ദേവൂനെ പറ്റിക്കാൻ എളുപ്പം ആണ്. പിന്നെ തന്റെ ചേച്ചി കോയ്മ നടപ്പിലാക്കാൻ ഇതിലും നല്ല വഴി വേറെ ഇല്ല.
ആയിടക്ക് ഒരു ദിവസം മുത്തശ്ശിക്ക് സുഖമില്ലാതെ ആയി. ആരോ ചെന്നു ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. ഡോക്ടർ ബാഗുമായി വരുന്നതും എന്തോ മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയിൽ ചുറ്റി പാൽക്കാരന്റെ ഹോൺ മാതിരി ഉള്ള ഒരു സാധനത്തിൽ ഞെക്കുന്നതും മറ്റും നോക്കി കർട്ടനു പുറകിൽ കാവേരി നിന്നു. ഡോക്ടർ എന്തോ പറഞ്ഞു സൂചിയുള്ള ഒരു സാധനം എടുക്കുന്നു, കുഞ്ഞു ബോട്ടിലിൽ നിന്ന് മരുന്ന് കുത്തി എടുക്കുന്നു, രണ്ടു തുള്ളി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കളയുന്നു, മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പഞ്ഞി കൊണ്ട് തുടയ്ക്കുന്നു, പിന്നെ ഒരു കുത്ത്. ഔ എന്ന് മൂളി അല്പം കഴിഞ്ഞ് മുത്തശ്ശി കണ്ണടച്ചു കിടക്കുന്നു.. ഡോക്ടർ മാമൻ മുത്തശ്ശിയെ കൊന്നോ ആവോ…
"ഉറങ്ങാൻ മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, എണീക്കുമ്പോൾ ഭേദമാകും", മാമൻ പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ കാവേരിക്ക് സമാധാനം ആയി.
സ്ലേറ്റ് മായ്ക്കാനുള്ള വെള്ളം നിറച്ച് കൊണ്ട് പോകാൻ റബ്ബറടപ്പുള്ള കുപ്പി കിട്ടിയ സന്തോഷം കാവേരിയുടെ മുഖത്ത് മിന്നി. ഇനി ഡോക്ടർ ആ കുപ്പി തിരിച്ചു ബാഗിൽ വെക്കുമോ ആവോ…
"കുപ്പി വേണോ?" ഡോക്ടർ മാമന്റെ ചോദ്യം.
"ഉം , തര്വോ? സ്കൂളിൽ വെള്ളം കൊണ്ട്വോവാനാ"
"എടുത്തോ, നല്ലോണം കഴുകണം ട്ടോ" ,കാവേരി തല കുലുക്കി.
പിറ്റേന്ന് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ മുത്തശ്ശി ഓടി നടക്കുന്ന കണ്ടപ്പോൾ തീർച്ചയായി, ഇനി ഡോക്ടർ ആയിട്ടു തന്നെ കാര്യം. പിന്നെ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ. സ്കൂളിൽ കൊണ്ട് പോകുന്ന കുഞ്ഞ് സ്റ്റീൽ പെട്ടി എടുത്തു. കുറച്ച് പഴയ ന്യൂസ് പേപ്പറൊക്കെ ഒരു ഗമയ്ക്ക് നിറച്ചു. പേനയിൽ മഷി നിറയ്ക്കുന്ന ഫില്ലർ പെൻസിൽ പെട്ടിയിൽ എടുത്തു വെച്ചു. കൂടെ ഡോക്ടർ മാമൻ തന്ന കുപ്പിയിൽ വെള്ളം നിറച്ചതും.
"ദേവു, നമുക്ക് ഡോക്ടർ, ഡോക്ടർ കളിക്ക്വാ?
നീ സൂക്കേടായിക്കോ". ഇത്തിരി നേരം ആലോചിച്ചു ദേവു തല കുലുക്കി.
രണ്ടു വയസ്സിനു മൂത്തതിന്റെ മുഷ്ക് കാട്ടി കാവേരി ഡോക്ടർ ആയി.അഭിനയിക്കാൻ അവസരം കണ്ട് ദേവു വയറു വേദനക്കാരിയും. .നാഡി പിടിച്ചു നോക്കി, ഒരു ഇഞ്ചക്ഷൻ വേണം.
കാവേരി കുഞ്ഞു കുപ്പിയിലെ വെള്ളം ഫില്ലറിൽ ഞെക്കി എടുത്തു, ആകാശത്തേക്ക് നിറയൊഴിച്ചു.. പിന്നെ ദേവുവിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒറ്റ കുത്ത്….അതു പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ദേവു അയ്യോ അമ്മേ എന്ന് ഒരു നിലവിളി. പിന്നെ നടന്നത് കുഞ്ഞു ഡോക്ടറുടെ പരിധിക്കപ്പുറം ആയിരുന്നു. ഫില്ലറു പൊട്ടി കഷണങ്ങൾ ദേവുവിന്റെ കൈയിൽ തറച്ചു കയറി. ചോര വാർന്ന് ഒഴുകുന്ന കൈ പിടിച്ചു ബാത്ത് റൂമിലെ പൈപ്പിനടിയിൽ കാണിച്ചു. ആകെ ചോരമയം.
"ദേവൂ കരയാതെ, എനിക്ക് അമ്മടെ കൈയിൽ നിന്നും അടി കിട്ടും "എന്ന് പറഞ്ഞതും, ദേവു "അമ്മത്ത് പയഞ്ഞുകൊക്കും " എന്ന് കരച്ചിലിന്റെ വോളിയം കൂട്ടി. വെളുവെളുത്ത കൈയിൽ നിന്നും വാർന്നൊഴുകുന്ന ചോര തുടക്കലും, അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിക്കലും രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കലും, കരയണ്ടാടീ എന്ന് കെഞ്ചലും ആയി ആകെ ബഹളം. ഇറയത്ത് ഉള്ള കൊന്ന വടി മാത്രമായിരുന്നു കാവേരിയുടെ മനസ്സിൽ.
കരച്ചിൽ കേട്ട് അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും ഓടിയെത്തി. കിടക്കണ കുട്ടിക്ക് നടക്കണ കുട്ടി കാലൻ എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടേ ഉള്ളു എന്ന് മുത്തശ്ശിയും നിന്നെ ഞാനിന്ന് തല്ലിക്കൊല്ലുമെടി എന്ന് അമ്മയും വരുന്ന വരവു കണ്ടപ്പോൾ ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു കാവേരി, കലവറയിലെ അരിച്ചാക്കിന്റെ ഇടയിലുള്ള ഒളികേന്ദ്രത്തിലേക്ക്. അവിടെ തൂങ്ങിയാടുന്ന പഴക്കുലകളും, അവലും വെല്ലപ്പാത്രങ്ങളും ഉള്ളതു കൊണ്ട് വിശപ്പ് പ്രശ്നം ആവില്ല.
അമ്മയുടെ ദേഷ്യവും, കുട്ടീടെ കൈ മുറിഞ്ഞൂലൊ, ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോണ്ടേ എന്ന ആവലാതികളും കലവറയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു കേട്ടു കാവേരി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്തയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഡോക്ടർ മാമൻ കുത്തിയപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചോര വന്നില്ലല്ലോ. പാവം ദേവൂ, വേദനച്ചു കാണുമോ?
സന്ധ്യ ആയപ്പോൾ കലവറയിൽ ഇരുട്ട് കയറി. . ഇരുട്ടിൽ കലവറയിൽ ഇരിക്കുന്നതിൽ ഭേദം അമ്മയുടെ രണ്ടു മൂന്നു അടിയാണ്. പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. ദേവുവിന്റെ കൈ വെച്ച് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മുഖം പനി കൊണ്ടു വാടിയിരിക്കുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്ത് കിടപ്പാണ്. അമ്മ അടുത്തെങ്ങും ഇല്ല.
കാവേരി മുത്തശ്ശിയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചു.
ചോറു വാരി തരുമ്പോൾ മുത്തശ്ശിയുടെ ചോദ്യം, "അവളു കുട്ട്യല്ലേ, നീയെന്തിനാ കുത്തിയത്?"
"അതിന് ഞാൻ കുത്തിവെച്ച് കളിച്ചതല്ലേ, മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയിൽ ഡോക്ടർ മാമൻ കുത്തീലോ'"
എന്തായാലും അന്ന് കാവേരി തീരുമാനിച്ചു,
'ഞാൻ ഡോക്ടർ ആവ്ണില്ല…'

By: Lekha Madhavan

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo