Showing posts with label NeethiBalagopal. Show all posts
Showing posts with label NeethiBalagopal. Show all posts

ഒട്ടാൽജിയ

 


വാട്ടീസ് ഒട്ടാൽജിയ ? ഡൂ യൂ നോ ദ മീനിംഗ് ഓഫ് ഒട്ടാൽജിയ ?.. ഇതൊരു ബയോളജി ക്ലാസ് അല്ല ..നിങ്ങളോടൊക്കെത്തന്നെയാ ചോദിക്കുന്നത് ....! അറിയില്ലെങ്കിലും അറി യുമെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം .

ഞാൻ ചിന്മയാ മിഷൻ കോളജിൽ ബി .എ സെക്കൻറ് ഇയറിന് പഠിക്കുന്ന കാലം .കോള ജിലെ അന്തരീക്ഷം വളരെയധികം സ്ട്രിക്ടാ യിരുന്നു ...പോരാത്തതിന് ചിന്മയ മിഷൻ കോളേജ് ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ ബാക്കി കോളജുകളെ പോലെയല്ല ,നമുക്ക് സ്കൂൾ ടൈമിങ്ങാണ് .അതായത് 9.30 മുതൽ 3.30 വരെ .രാവിലെ ബെല്ലടിച്ചാൽ പ്രാർത്ഥന, വൈകുന്നേരം ബെല്ലടിക്കും മുന്നേ പ്ലെഡ്ജ് .. വൈകുന്നേരത്തെ പ്രതിജ്ഞ ഇത്തിരി ഗുലുമാൽ പിടിച്ച കാര്യമാണ് . കാരണം , പലരും ബസ് കിട്ടാൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഓടാൻ വെമ്പി നിൽക്കുകയായിരിക്കും . അപ്പോഴാണ് പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലി നന്നാക്കാൻ കോളേജ്കാര് ശ്രമിക്കുന്നത് .പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലി കഴിയുമ്പോഴേക്കും മിക്കവാറും, പിള്ളേർ നടന്ന് നടന്ന് വാതിലിൻ്റെ
അടുത്തത്തിയിരിക്കും ... പിന്നെയൊരോട്ടമാ ണ് .. ഇല്ലെങ്കിൽ സ്റ്റെയർകേസിൽ തിരക്കാ വും .ആ ഉന്തിലും തള്ളിലും നിന്നു കൊടുത്താ മതി .നടക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല .താഴെ പോയി ലാൻഡ് ചെയ്യാം ...
കോളജിൻ്റെതായ യാതൊരു വിധ ആർഭാട ങ്ങളും ഇല്ലാത്ത എന്നാൽ സ്കൂളിൻ്റെ എല്ലാ വിധ സാഹചര്യങ്ങളും ഒത്തുചേർന്ന ഒരു സ്ഥാപനം .. അവധിയെടുത്താൽ ലീവ് ലെറ്റർ
കൊടുത്തിരിക്കണം .. പിന്നെ സ്കൂളിലേ
പോലെ മാസപ്പരീക്ഷ ,കാൽക്കൊല്ലപ്പരീക്ഷ ,
അരക്കൊല്ലപ്പരീക്ഷ കൊല്ലപ്പരീക്ഷ അങ്ങനെ എല്ലാ പരീക്ഷകളും ഉണ്ട് .. ഇതിലെ ഹൈ ലൈറ്റ് എന്താറിയോ ? ..ഇതിനൊക്കെ നമുക്ക് റിപ്പോർട്ട് കാർഡും കിട്ടും .. അത് രക്ഷിതാക്കളുടെ ഒപ്പ് വാങ്ങി പ്രിൻസിപ്പാളി നെ കാട്ടണം . ഇപ്പോ മനസിലായല്ലോ ഞാൻ പഠിച്ച കോളജിൻ്റെ അന്തരീക്ഷം .!.. പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും സ്കൂളിൽ കൊണ്ടു പോയി ചേർത്തതു പോലെയൊരു തോന്നലായിരു ന്നെനിക്ക് ..
അക്കാലത്ത് ചെറിയ തോതിൽ പരോപകാ രം ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്വഭാവം എനിക്ക് ഉണ്ടായി രുന്നു..വേറൊന്നുമല്ല ,എൻ്റെ ഫ്രണ്ട്സിനും അല്ലാത്തവർക്കും ലീവ് ലെറ്റർ എഴുതിക്കൊ ടുക്കുക എന്ന മഹത്തരമായ ജോലി ,പിന്നെ കാൻ്റീനിൽ പോയി പഴം പൊരി പോലുള്ള ഐറ്റംസ് ,ബോൾ പെന്നിൻ്റെ റീഫിൽ എന്നിവ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു കൊടുക്കുക തുടങ്ങിയ നിരുപദ്രവകരമായ ജോലി ഞാൻ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ചെയ്തിരുന്നു ... എൻ്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരികൾക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമല്ലാ യിരുന്നു അക്കാര്യം .
ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ എത്തി വഴിനീളെയു
ള്ള കാര്യങ്ങൾ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയോട് വിവരി
ക്കുന്നതിനിടയിൽ റീന ഓടി വന്ന് എന്നോടു
പറഞ്ഞു ,
"എണേ ,എനിക്കൊരു ലീവ് ലെറ്റർ എഴുതി ത്താ ,ഇല്ലെങ്കിൽ ഇന്നലെ വരാത്തേന് പ്രിൻസിപ്പാളിൻ്റെ മുന്നിൽ പോയി തൊഴണ്ടി വരും ".
"എടാ ഇപ്പോ ബെല്ലടിക്കും .. ഇപ്പഴാ ഓർമ്മ വരുന്നേ ?"
സംസാരത്തിൻ്റെ രസച്ചരട് മുറിഞ്ഞ നീരസ ത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു .ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാ
ലും ഞാൻ അവസാനം എഴുതിക്കൊടുക്കും
എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് പേപ്പർ എന്നെ
ഏൽപിച്ചിട്ട് അവൾ പോയി .ഞാൻ റീനയെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു
"ഡാ എന്തുകൊണ്ടാണ് ലീവെടുത്തതെന്നെഴു തണം ? "
"പനി എന്നെഴുതിക്കോ "...
ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിന്നു പോയ സംസാ രം തുടർന്നു കൊണ്ട് പേപ്പർ എടുത്ത് വെച്ച് എഴുതാൻ തുടങ്ങി .. സ്ഥിരം എഴുതുന്നതു കൊണ്ട് ഫുൾ കോൺഫിഡൻ്റ് ആണ് ട്ടോ . ഓവർ കോൺഫിഡൻ്റ് എന്നും പറയാം .. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബെല്ലടിച്ചു. റീന ഓടി വന്ന് ലീവ് ലെറ്റർ വാങ്ങി തിരിച്ചോടി . ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ,
"ഡാ ഒന്നു വായിച്ചു നോക്കീട്ട് കൊടുക്കണേ ".
"നീയല്ലേ എഴുതിയത് ..പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടാവി ല്ല ..."
അപ്പോഴേക്കും മിസ് ക്ലാസിലെത്തി .. അറ്റൻ ഡൻസ് (ഹാ അതൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു ) എടുക്കാൻ തുടങ്ങി .. അത് കഴിഞ്ഞ പാടെ റീന എൻ്റെ മുന്നിലൂടെ ലീവ് ലെറ്ററും
കൊണ്ടു പോകുന്നത് കണ്ടു .ഞാൻ ബുക്കും
പെന്നും എടുത്ത് വെക്കുന്ന തിരക്കിനിടയിൽ
മിസിനെയും റീനയെയും ഒന്നു നോക്കി .. മിസ്
ലീവ് ലെറ്റർ വായിച്ച പാടെ റീനയോടൊരു
ചോദ്യം ,
"ഐ വാസ് ഫീവർ എന്നോ ? നീയിന്നലെ ഫീവറായിരുന്നോ ?പോയി മാറ്റി എഴുതിക്കൊ ണ്ടു വന്നേ .."
ലീവ് ലെറ്റർ മിസിൻ്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തിരിച്ച്
വാങ്ങി പോകുന്ന വഴിയിൽ റീന എൻ്റെ ഇടത്
കൈത്തണ്ടയിൽ നല്ലൊരു നുള്ളു വെച്ചു തന്നു ..എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടി .. ഏസ് ഐ വാസ് ഹാവിങ്ങ് ഫീവർ എന്നത് സംസാരത്തി നിടയിൽ, ഹാവിങ്ങ് മുഴുവനായിട്ടങ്ങ് വിഴുങ്ങി .ഹാവിങ്ങ് ചേർത്ത് മാറ്റിയെഴുതാൻ ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു .
ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ റീനയിൽ നിന്ന കന്ന് നടന്നു .റിസ്കെടുക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ. അല്ലാതെ പേടിച്ചിട്ടല്ല ..
അങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരി ആയിരി ക്കുന്ന സമയത്താണ് ഒരു പരീക്ഷയ്ക്ക് ഞാൻ ലീവെടുക്കുന്നത് .. കാരണം വിശ്വ വിഖ്യാതമായ ചെവിവേദന .ചെവിവേദന ആയി വീട്ടിലിരുന്ന ദിവസം ആണെന്ന് തോ ന്നുന്നു ,എൻ്റെ മൂത്ത ചേച്ചി ഡിക്ഷ്ണറിയിൽ നിന്ന് ചെവി വേദനയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ വാക്ക് കണ്ടു പിടിച്ചത് ... "ഒട്ടാൽജിയ.".. എന്നു വെച്ചാൽ ചെവിവേദന.. ആ വാക്ക് കാട്ടിത്ത ന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു ,
"ഇനി ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷനിൽ നീ ഇയർ പെയ്ൻ അല്ലെങ്കിൽ ഇയർ എയ്ക് എന്നൊ ന്നും എഴുതേണ്ട .ഒറ്റ വാക്ക് "ഒട്ടാൽ ജിയ" ..അതെഴുതിeക്കാട്ടാ ".
ഞാനവളെ നോക്കി .. എന്തോ സാധാരണ കാണുന്ന പാരയൊന്നും ആ കണ്ണുകളിൽ
തെളിഞ്ഞില്ല .അതുമല്ല തലയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു
വെള്ളിവെളിച്ചം കാണുകയും ചെയ്തു .. എനിക്ക് പുതിയ അറിവു പകർന്ന് തന്ന മാലാഖ ...പോരാത്തതിന് അവൾ ഇംഗ്ലീഷ്
മീഡിയമാ ,ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം .. നമ്മൾ സാദാ
സർക്കാർ സ്കൂൾ . ഇംഗ്ലീഷിൻ്റെ കാര്യം എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ കേൾക്കും ... അങ്ങനെ ചെവിവേദന മാറി സ്കൂളിലേക്ക് , സോറി കോളേജിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ " ഒട്ടാ ൽജിയ" അടക്കം ചെയ്ത ലീവ് ആപ്ലിക്കേ ഷനുമുണ്ടായിരുന്നു എൻ്റെ പുസ്തകത്തിനിടയിൽ ..
=====
സാധാരണ പോലെ തന്നെ നേരത്തേ ക്ലാസി ലെത്തി കലപില സംസാരങ്ങൾക്കിടയിൽ എൻ്റെ ശബ്ദവും കൂടിച്ചേർന്നു .. ബെല്ലടി
ച്ചതോടെ മിസ് ക്ലാസിലെത്തി ..അറ്റൻഡൻസ്
എടുത്ത് കഴിഞ്ഞ പാടെ ഞാൻ എൻ്റെ ലീവ് ലെറ്റർ എടുത്ത് മിസ്സിന് കൊടുത്തു .. ഞാൻ
നോക്കി നിൽക്കേ മിസ് അത് ഒരാവർത്തി
വായിച്ചു ... എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി .. ഒന്നും
മിണ്ടിയില്ല .. മിസ് ഒന്നു കൂടെ വായിച്ചു ..
വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി .ഞാൻ മിസിനെയും നോക്കി ... മിസ് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. 'മിസെന്നാ
ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നേ' എന്നോർത്തോണ്ടിരി ക്കുമ്പോ മിസ് പറഞ്ഞു ,
"പൊക്കോളൂ .."
ഞാൻ പോയി എൻ്റെ സീറ്റിലിരുന്നു .. മിസ്സിന്
എന്തോ ഒരു വിഷമം പോലെയുണ്ടോ ?ഏയ്
തോന്നലാവും .ഞാൻ സമാധാനിച്ചു .ഇടയ്ക്ക്
മിസ് ആ പേപ്പർ കയ്യിലെടുക്കും ,പിന്നെന്തോ
ചിന്തിച്ച് മടക്കി വെക്കും .. ഇങ്ങനെ രണ്ടു മൂ
ന്നാവർത്തി എടുത്ത് നോക്കി ,മിസ് രജിസ്റ്ററി ലേക്ക് ലെറ്റർ എടുത്ത് വെച്ചു. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് പോയി ..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ എൻ്റെ ക്ലാസിലെ തന്നെ
ഒരു കുട്ടി വന്നു പറഞ്ഞു,
"നിന്നെ ശോഭ മിസ് വിളിക്കുന്നുണ്ട് കേട്ടോ ."
ഞാൻ വേഗം സ്റ്റാഫ് റൂമlലേക്ക് ചെന്നു . ശോ ഭാമിസും വേറേ രണ്ടു ലക്ചറർമാരും ഉണ്ടാ യിരുന്നു സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ .. ഞാൻ ചെന്ന പാടേ മിസ് ,ലീവ് ലെറ്റർ നീട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു ,
"നീതി ,ഇതൊന്ന് മാറ്റി എഴുതിക്കൊണ്ട് വന്നേ ."
ഞാനത് വാങ്ങി ,വായിച്ചു കൊണ്ട് ക്ലാസിലേ ക്ക് നടന്നു .എനിക്കെഴുതാനറിയാവുന്ന രീതി യിൽ സാധാരണ എല്ലാവരുമെഴുതുന്ന അതേ ആപ്ലിക്കേഷൻ .. ഇതിനെന്താണ് കുഴപ്പം എ ന്ന് മാത്രം മനസിലായില്ല .. ഞാൻ പല പ്രാവ ശ്യം വായിച്ചു നോക്കി ..
"ഏസ് ഐ വാസ് ഹാവിങ്ങ് ഒട്ടാൽജിയ, ഐ കുഡ്ൻ്റ് അറ്റൻഡ് ദ എക്സാം ഓൺ ".... തുട ങ്ങി ബാക്കി എല്ലാ ചേരുവകളും ചേർന്ന ഒരു നോർമൽ ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷൻ .. ശരി ,അതി നെ മാറ്റിക്കളയാം ..ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ എഴുതി ശോഭാ മിസിനെ കാണാത്തതു കൊ ണ്ട് വിജയ മിസിനെ ഏൽപ്പിച്ച് ക്ലാസിലേക്ക് പോയി .
അന്ന് എന്തോ കാരണത്താൽ ഉച്ചക്ക് ശേഷം
അവധിയായിരുന്നു .ആ ദിവസം അങ്ങനെ
പോയി ..
പിറ്റേ ദിവസം ക്ലാസിൽ എത്തിയ പാടേ എനി ക്ക് വീണ്ടും സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്ന് വിളി വന്നു .. ഞാനോടി ... സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അഞ്ചാറു ലക്ച റർമാരുണ്ടായിരുന്നു .. വീണ്ടും ശോഭാ മിസ് എനിക്ക് നേരേ ലീവ് ലെറ്റർ എടുത്ത് നീട്ടി .
"നീയിതൊന്ന് മാറ്റിയെഴുതിeക്ക "..
ഞാൻ ലെറ്ററിലേക്ക് വൈക്ലബ്യത്തോടെ നോക്കി .ഇതിലും ഭേദം ഇമ്പോസിഷൻ തരുന്നതായിരുന്നു .. എന്താ പ്രശ്നമെന്ന് മനസിലാവുന്നുമില്ല .. ഹാൻഡ് റൈറ്റിങ്ങ് നന്നാക്കാനാണോ ആവോ വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതിക്കുന്നത് ?.. എൻ്റെ ഹാൻഡ് റൈറ്റിങ്ങ് പൊതുവേ നല്ലതാണെന്നാണ് എല്ലാവരും പറയാറ്. .അപ്പോപ്പിന്നെ അതാവില്ല ... ഇത്ത വണ ഞാനെഴുതിയിരുന്നത് ,ഡ്യൂറ്റു ഒട്ടാൽജി യ ,ഐ കുഡ്‌ൻ്റ് അറ്റൻഡ് ദ എക്സാം ഓൺ ......... ബാക്കിയെല്ലാം മുറ പോലെ ..
വീണ്ടും വേറേ രീതിയിൽ എഴുതി മിസ്സ് ഉള്ള ക്ലാസിൽ കൊണ്ട് കൊടുത്ത് ഞാനെൻ്റെ
ക്ലാസിൽ ചെന്നിരുന്നു .. എന്തോ ഒരു വൈക്ല
ബ്യം .. 'വൺസ് മോർ', 'വൺസ് മോർ 'എന്ന്
പറഞ്ഞ് എൻ്റെ ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷൻ എഴുതാ നുള്ള കഴിവ് ഭേദപ്പെടുത്താനാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം തോന്നി .ഇത്രയും നാൾ
ഞാനെഴുതിയതൊക്കെ ശരിയായിരുന്നില്ലേ ?
..
ആ ദിവസം ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് വേറേ ക്ലാസിലെ കുട്ടി വന്ന് എൻ്റെ ക്ലാസിൽ ആകെ മൊത്തം വീക്ഷിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്നെ ശോഭാ മിസ് വീണ്ടും വിളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് .. ഞാൻ ആ കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു ,എന്നെ കണ്ട പാടെ അവൾ പറഞ്ഞു
"ഹാ ,നിന്നെത്തന്നെ ".
"ശോഭാ മിസ് ?"
"അതെ .."
ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക്
വീണ്ടും ... എന്തൊക്കെ പുലിവാലാണോ എ ൻ്റെ ദൈവമേ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരു ന്നത് ..! ലഞ്ച് ബ്രേക് ആയതു കൊണ്ട് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഒരു വിധം എല്ലാ ലക്ചറർമാരും ഉണ്ടാ യിരുന്നു .. എന്നെ കണ്ട പാടെ ശോഭാ മിസ്
പറഞ്ഞു ..
"നിന്നോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു ആപ്ലിക്കേ ഷൻ മാറ്റി എഴുതാൻ .. വീണ്ടും വീണ്ടും അത്
തന്നെ എഴുതിക്കൊണ്ടു വരുന്നതെന്താ ?"
ചക്രവ്യൂഹത്തിലകപ്പെട്ട അഭിമന്യുവിനെപ്പോ ലെ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി ..എല്ലാ ടീച്ചർസും
എന്നെ നോക്കി ഞാനെന്ത് പറയുമെന്ന്
നോക്കിയിരിപ്പാണ് ... ഞാൻ വിഷമത്തോടെ
പതിയെ പറഞ്ഞു .
"മിസ് ഞാൻ മാറ്റി എഴുതിയല്ലോ "..
"എവിടെ ?.. ഇതെന്താണ് ഒട്ടാൽജിയയോ ?
എന്താണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ ?എവിടെ യും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പേര് .."
പെട്ടെന്ന് എൻ്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ നൂറ് വാൾട്ട്
ബൾബ് കത്തി .. അപ്പോ ഒട്ടാൽജിയ ആണ്
വില്ലൻ .അല്ലാതെ എൻ്റെ ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷ
നെഴുതാനുള്ള കഴിവല്ല .ആശ്വാസമായി .. ഞാൻ പറഞ്ഞു ,
"മിസ് ,ഒട്ടാൽജിയ എന്ന് വെച്ചാൽ ചെവിവേദ ന എന്നാണർത്ഥം ".
"ആര് പറഞ്ഞു ?ഇതും കൊണ്ട് പ്രിൻസിപ്പാളി ൻ്റെ അടുത്ത് ചെന്നാൽ പ്രിൻസിപ്പാൾ ചോദി
ക്കില്ലേ ഇതെന്താണെന്ന് ? ഞാനെങ്ങനെ പറയും ?"
"ഡിക്ഷ്ണറിയിൽ ഉണ്ട് മിസ് ".
"ഏത് ഡിക്ഷ്ണറിയിൽ ? ഇവിടെ വന്ന് ഇതി ലൊന്ന് നോക്കിക്കേ .ഉണ്ടോന്ന് ."
ഞാനാ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി .
ഇംഗ്ലീഷിൻ്റെ മിസ് ഭാനുമതി ..
"മെഡിക്കൽ ടേം അല്ലെങ്കിൽ അത് ഉപയോ ഗിക്കരുത് "..
കോമേഴ്സിലെ വേണു സർ .
സംഭവം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മൊത്തം ചർച്ചാ വിഷ യം ആയെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി .. ശോഭാ മിസ് പറഞ്ഞു ,.
"നീ ചെന്ന് ഇയർ പെയ്ൻ എന്നോ ഇയർ എ യ്ക് എന്നോ എഴുതിക്കൊണ്ടു വരൂ" ..
ഞാൻ ആ ലീവ് ലെറ്റർ വാങ്ങി ക്ലാസിൽ പോ യി .. മര്യാദയ്ക്ക് ഒട്ടാൽജിയ എന്ന ഹൈലെ
വൽ ചെവിവേദനയെ മാറ്റി ഇയർ പെയ്ൻ
എന്ന സാദാ ചെവിവേദനയാക്കി മാറ്റി മിസിന്
കൊടുത്തു .. ശോഭാ മിസ് ഖുശ് ,പൂരാ സ്റ്റാഫ്
റൂം ഖുശ് .. ഞാൻ മാത്രം നാ ഖുശ് .. ചെവിവേ ദനയ്ക്ക് ഗമ പോരാത്ത പോലെ ....
പിറ്റേ ദിവസം ചേച്ചി പറഞ്ഞ പ്രകാരം ഞാൻ വീട്ടിലെ ഡിക്ഷ്ണറിയും പേറിയാണ് കോളേ ജിലേക്ക് പോയത് ..ശോഭാ മിസിനെ കാട്ടിയ പ്പോൾ മിസ് ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഇംഗ്ലീഷിൻ്റെ ഭാനുമതി മിസിനെ കാണിക്കാൻ പറഞ്ഞു .. ഭാനുമതി മിസ് പറഞ്ഞു .
"വേണു സർ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ ?മെഡിക്ക ൽ ടേം അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഉപയോഗിക്ക രുതെന്ന് ...അതുമല്ല നമുക്ക് ഭാഷ എന്തിനാ ണ് ? ആശയ വിനിമയത്തിനല്ലേ ?.അപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും മനസിലാകുന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ ".
ഞാൻ തലയാട്ടി ... എൻ്റെ ചേച്ചിയോട് ആ സമയം തോന്നിയ ദേഷ്യം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ
വയ്യ ... ഡിക്ഷ്ണറിയിൽ ഉള്ളതെല്ലാം വിശ്വ സിക്കരുത് എന്ന് എന്നോടാരോ പറഞ്ഞതു പോലെ തോന്നി .. ഒട്ടാൽജിയയെ ഡിക്ഷ്ണ റിക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച് ഞാൻ പതിയേ ക്ലാസി ലേക്ക് നടന്നു...
നീതി

വിജയരാഘവൻ സാറും ചെവിവേദനയും


ഒട്ടാൽജിയ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോളജി ലെ ചില ഓർമ്മകൾ എന്നെത്തേടി എത്തി ത്തുടങ്ങി. ....അതിൽ ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷൻ സംബന്ധിച്ച ചില രസകരമായ ഓർമ്മകൾ തന്നെയാണ് .. ഒപ്പം അന്നത്തെ നമ്മുടെ

പ്രിൻസിപ്പാളായ വിജയരാഘവൻസാറിനെ
പറ്റിയും ഓർത്തു ഞാൻ ..
വിജയരാഘവൻ സാറിനെ പറ്റി പറയുമ്പോൾ
ഇതൊരു കളിയാക്കലായി എടുക്കരുതെന്ന്
അപേക്ഷയുണ്ട്ട്ടോ .. വളരെ നിഷ്കളങ്കനും
സാത്വികനുമായ ഒരു മാന്യൻ .ഞാൻ ഒരു പാട്
ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു സാറിനെ ... സാറിൻ്റെ
ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസിൽ സംസാരിക്കാതെയിരുന്ന് ക്ലാസ് ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചിലരിൽ ഞാനും പെടുമായിരുന്നു .. സ്പോക്കൺ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ് എന്നും പറഞ്ഞ് കോളജ് വിട്ട ശേഷം ഒരു മണിക്കൂർ സാറിൻ്റെ ക്ലാസ് ഉണ്ടാവാറു ണ്ടായിരുന്നു .മാക്സിമം പത്ത് കുട്ടികൾ മാത്രം ഉണ്ടാവുമായിരുന്ന ആ ക്ലാസിൽ ഞാൻ എന്നും ഹാജരായിരുന്നു ... വിജയരാഘവൻ സാറിൻ്റെ ഏറാൻ മൂളി എന്ന് എൻ്റെ ഫ്രണ്ട്സ് എന്നെ കളിയാക്കുമായി രുന്നു ..
ബ്രണ്ണൻ കോളേജിൽ നിന്ന് റിട്ടയർ ചെയ്ത ശേഷം നമ്മുടെ കോളജിൻ്റെ പ്രിൻസിപ്പാൽ
സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തതായിരുന്നു അദ്ദേഹം ..
ചിന്മയാ മിഷൻ്റെ ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ
കോളജ് ഭയങ്കര സ്ട്രിക്ട് ആയിരുന്നെന്ന്
പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ .. ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് അടുത്ത് താമസിക്കുന്ന ചില കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ പോയി ലഞ്ച് കഴിച്ചു വരും .അങ്ങനുള്ളവർക്കേ ഗേറ്റി
നു വെളിയിൽ പോകാൻ അനുവാദമുള്ളൂ .
ബെല്ലടിച്ചാൽ ഉടൻ ഗേറ്റ് അടച്ചിടും ..
ഏതെങ്കിലും പരീക്ഷയിൽ തോറ്റാൽ റിപ്പോർട്ട് കൊണ്ട് പ്രിൻസിപ്പാളിനെ കണ്ട് ബോധിപ്പിക്കണം ."എന്ത് കൊണ്ട് തോറ്റു , എന്ത് കൊണ്ട് ആബ്സൻ്റ് "ആയി എന്നൊ ക്കെ അദ്ദേഹത്തോട് പറയണം .ചിലപ്പോ രക്ഷിതാക്കളെ വിളിച്ചോണ്ട് ചെല്ലാൻ പറയും .. മൊത്തം പുലി വാലാന്നേ ...!!
ചില പെൺകുട്ടികൾക്ക് ലവ് ലെറ്റർ വരും
തപാൽ വഴി .. അത് ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരേ
പ്രിൻസിപ്പാളിൻ്റെ അടുത്തേക്കാണ് പോവു ക .അത് തുറന്ന് വായിച്ചിട്ട് സാർ തീരുമാനി ക്കും അതിൻ്റെ ഉടമസ്ഥയ്ക്ക് കൊടുക്കണോ
വേണ്ടയോ എന്ന് ..
അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഞാൻ
ചെവി പ്രശ്നത്തിൻ്റെ പേരിൽ പരീക്ഷയ്ക്ക്
അവധിയെടുക്കുന്നത് .( ഹാ അത് തന്നെ . ഒട്ടാൽജിയ ).. റിപ്പോർട്ട് കിട്ടിയപ്പോ ഒരു പരീ ക്ഷയ്ക്ക് ലീവ് ആയതിൻ്റെ പേരിൽ
പ്രിൻസിപ്പാളിൻ്റെ മുന്നിൽ എന്ത് കൊണ്ട് ലീവ്
ആയി എന്നത് കാര്യകാരണസഹിതം വിവരി ക്കണം .ചിലപ്പോ സാറിൻ്റെ ചീത്ത നല്ലവണ്ണം
കേൾക്കേണ്ടി വരും .
അന്ന് ഞാൻ ഓഫീസി ലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോ ലീവെടുത്ത വേറെ ചിലരും റിപ്പോർട്ടും പിടിച്ചു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു ... ആബ്സെൻ്റ് ആയതിൻ്റെ കാരണം ചോദിച്ചപ്പോൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കാരണങ്ങളുണ്ട് . ഒരാൾക്ക് ചേട്ടൻ്റെ കല്ല്യാണം ആയിരുന്നെ ങ്കിൽ മറ്റെയാൾക്ക് അമ്മൂമ്മ മരിച്ചു , മൂന്നാമ ത്തെയാൾ മംഗലാപുരം പോയിട്ട് ... ഓരോ കാരണത്തിനും സാർ ഉഷാറായി ചീത്ത പറ ഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു .എനിക്ക് നിന്ന നിൽപിൽ ക്ഷീണം വരാൻ തുടങ്ങി .. പേടിച്ചിട്ട് തന്നെ .. മൂന്നു പേരുടെയും ക്വാട്ട കഴിഞ്ഞപ്പോ അവർ പോയി .സാർ എൻ്റെ നേരേ നോക്കി ... ഇനിയും ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം ഞാൻ റിപ്പോർട്ട് കാർഡ് സാറിൻ്റെ നേരേ നീട്ടി ... റിപ്പോർട്ട് കാർഡ് ഒന്ന് ഓടിച്ച് നോക്കിയ ശേഷം അദ്ദേഹം എൻ്റെ നേരേ നോക്കി ..
"ഒരു പേപ്പറിന് ലീവ് .എന്താ കാര്യം ?"
"ചെവി വേദന."
അത്രയും നേരം രോഷാകുലനായിരുന്ന സാർ
പെട്ടെന്ന് ശാന്തനായി .. ആ മുഖത്ത് കരുണ
യോ വേറെന്തൊക്കെയോ ചേർന്ന ഭാവങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു..
"ചെവിവേദനയോ ? പെൻസിലോ പെന്നോ
ചെവിയിലിടാറുണ്ടോ ?.."
"ഇല്ല സർ"
"ഒരിക്കലും അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യരുത് .. അങ്ങനെ ഇട്ടിട്ടാണ് എൻ്റെ ചെവി ഞാൻ നശിപ്പിച്ചത് .കേൾവിക്കുറവ് വരെ വന്നു .. ഡോക്ടരെ കാണിച്ചില്ല ?
"കാണിച്ചിരുന്നു സാർ .. ആൻ്റിബയോട്ടിക്കും ഡ്രോപ്സും തന്നു .."
"നല്ലോണം ശ്രദ്ധിക്കണം .. എന്നാ പൊക്കോ ളൂ"
ഞാൻ സ്വപ്നലോകത്തിലെന്ന പോലെ ഓഫീ സിന് വെളിയിലിറങ്ങി .. അത്രയും നേരം സാറിൻ്റെ രൗദഭാവം കണ്ടു പേടിച്ച് ബോധം പോകുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് സാറിൻ്റെ ഈയൊരു രൂപം ഞാൻ കാണു ന്നത് ശാന്തസ്വരൂപനായ വിജയരാഘവൻ സാർ ... ഇതെന്ത് മറിമായം !!
അന്ന് ഞാനൊരു കണ്ടു പിടുത്തം നടത്തി ..
സാറിന് ചെവിയും ചെവിവേദനയും വീക്നെ സ്സ് ആണ് .. അന്ന് മുതൽ എപ്പോൾ ലീവെടു
ത്താലും എന്തിന് ലീവെടുത്താലും എനിക്ക്
ചെവിവേദന തന്നെ ..
അന്ന് ക്ലാസ്സിൽ ചെന്ന് ഫ്രണ്ട്സിനോടൊക്കെ
പറഞ്ഞു ,"ഇനി എന്ത് വന്നാലും ചെവിവേദന യിൽ പിടിച്ചോ" എന്ന് ....
അതിനു ശേഷം ഏതോ ഒരു ടേമിൽ ലീവെടു
ത്ത് റിപ്പോർട്ട് കാർഡിൽ ആബ്സെൻ്റ് അടയാളം കിട്ടിയ ചിലർ ഒന്നിച്ച് പ്രിൻസിപ്പാ ളിൻ്റെ മുന്നിലെത്തി .അക്കൂട്ടത്തിൽ റീനയുമു ണ്ടായിരുന്നു .. ചെവിവേദന എന്നും പറഞ്ഞ് ആപ്ലിക്കേഷനെഴുതി വാങ്ങിയവൾ .. പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വളരെ വിഷമത്തോടെ ക്ലാസിൽ തിരിച്ചെത്തി ..കണ്ടപാടെ വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു ..
"എന്തായി ? സാർ ചീത്ത പറഞ്ഞോ ?"
ഇല്ല എന്ന മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച ,എന്നോടവൾ
പറഞ്ഞു
"നാളെ അച്ഛനെ കൂട്ടിച്ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു .".
ഞാനന്തം വിട്ടു .. ചെവിവേദന എന്നു പറ ഞ്ഞാൽ അലിയാത്ത മനസ്സോ വിജയരഘവ ൻ സാറിന് ..എന്തോ എവിടെയോ ഒരു പന്തി കേട് ..
"നീ തെളിച്ച് പറ കുട്ടീ .എന്താണ്ടായേ ?"
"എണേ സാറിന് ചെവിവേദന എന്ന് കേട്ടാൽ
ഭയങ്കരം സിമ്പതി ആണെന്ന് നീ ആരോടൊ ക്കെയാ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ?"
"എന്തേ ?"
"അല്ല ഇന്ന് ഈ ക്ലാസിന്ന് അഞ്ച് പേര് സാറി ൻ്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു .. എല്ലാവരും ചെവി വേ ദന എന്ന് പറഞ്ഞു .സാറിന് ദേഷ്യം വന്നു .. ഗെറ്റൗട്ട് അടിച്ചു .. അച്ഛനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു
ചെന്നിട്ട് ക്ലാസിൽ കയറിയാ മതീന്നും പറ ഞ്ഞു"
യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെവിവേദന അനുഭവിക്കു ന്ന എനിക്കു പോലും രക്ഷയില്ലാതായി ..
എൻ്റെ ഒട്ടാൽജിയ ഭഗവാനേ ... കാത്തോള ണേ ...അവൾക്ക് ചെവിവേദന എന്ന് എഴുതി ക്കൊടുക്കാൻ തോന്നിയ പൊട്ട ബുദ്ധി ഓർത്ത് ഞാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു ...
നീതി

ഹലോ മൈഡിയർ റോങ്ങ് നമ്പർ


"ഹലോ... സീനയെ കിട്ടുവോ' ?"

അപ്പുറത്ത് ഒരാൺ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു .

"ഓ .. ഒരു മിനിറ്റ്.... നിങ്ങളാരാണെന്ന് പറയണം ?"

ആൺ ശബ്ദം തിരിച്ചു ചോദിച്ചു ...

ഞാൻ പറഞ്ഞു ,

"സീനയുടെ അടുത്ത ഫ്രെണ്ടാണ് .ഒന്നു ഫോ
ൺ കൊടുക്കാമോ ?"

ഒരു ബോംബ് കൈയിൽ വെച്ചിട്ടെന്ന പോലെ
ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു .. പേര് പറയാതെ ഒന്നു പറ്റിക്കണം .. നമ്മടെ മാസ്റ്റർ പീസ് ഐഡിയ ആണ് .അവൾ പേരു
പറയുമോന്ന് നോക്കണം ..

"ശരി .."

എന്ന് പറഞ്ഞ് മറുതലക്കലെ ആൾ സീനയെ
വിളിക്കാൻ പോയി .. ഞാൻ ആവേശത്തിലാ യിരുന്നു നാട്ടിൽ വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ല സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി ... ആഹാ അവളെ പറ്റിക്കുന്നതും അവൾ പറ്റിക്കപ്പെ ടുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് ഞാൻ റിസീവറും പിടിച്ചിരുന്നു .കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കേണ്ടി
വന്നു എനിക്ക് .അപ്പുറത്ത് സീനയുടെ 'ഹലോ
കേട്ടു .ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെണിറ്റു വന്ന പോ ലെയുള്ള ശബ്ദം .. അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു

"ആരാ ?"

ഞാൻ ആവേശത്തിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ,

"നീ പറ ഞാനാരാന്ന് "

അവൾ വീണ്ടും ....

"ആരാ ?"

ഞാൻ ..

"നീ പറയെടാ ആരാന്ന് .."

എൻ്റെ ചിരി ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി ..

"നീതി അല്ലേ ?"

"ഏത് നീതി ?"...( ലോകത്തിൽ എത്ര നീതിയെ അവൾക്കറിയാന്ന് എൻ്റെ പൊട്ട ബുദ്ധിയിൽ തെളിഞ്ഞില്ല )

"നീതി ബാലഗോപാൽ ".

"ഓഹോ അപ്പോ നിനക്കെന്നെ മനസിലായ ല്ലേ ?അടിപൊളി .പറയെടാ എന്തൊക്കെയാ
വിശേഷങ്ങൾ ?"

ഞാൻ ചിരി നിറുത്തുന്നില്ല .. പകരം അപ്പുറ ത്ത് ശ്മശാന മൂകത .

"ഡാ പോയോ ?"

പെട്ടെന്ന് അപ്പുറത്ത് ഒരു പുരുഷശബ്ദം സീനയോടെന്തോ പറയുന്നത് കേട്ടു .സീന യ്ക്കെന്ത്പറ്റി എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ
പുരുഷശബ്ദം എന്നോട് പറഞ്ഞു ,

"അതേയ് സീനേടെ അച്ഛൻ വൈകിട്ട് നാലു മ
ണിക്ക് മരിച്ചു പോയി .. നാളെയേ ബോഡി എടുക്കൂ ."

ഞാൻ കറണ്ട് കമ്പിയിൽ നിന്ന് ഷോക്കേറ്റ കാക്കയെപ്പോലെ ഒന്ന് വിറച്ചു .. പെട്ടെന്ന് 'അയ്യോ'ന്നും പറഞ്ഞ് ഫോൺ താഴെ വെച്ചു ..

സീനയുടെ അച്ഛൻ്റെ ബോഡി അവിടെയുണ്ടാ
യിരുന്നു .മരണം അറിഞ്ഞെത്തിയ ബന്ധുക്ക ളും ... ഞാൻ ഏറ്റ ഷോക്ക് വിട്ടുമാറാതെ കുറേ നേരം ഇരുന്നു ..

അബദ്ധങ്ങൾ എനിക്ക് പുത്തരിയല്ല എന്ന്
വീണ്ടും വീണ്ടും അതിശക്തമായ് തെളിയിച്ച്
കൊണ്ട് മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ ..

ഗുഡ്ഗാവിൽ ഉള്ള സമയത്ത് വൈകുന്നേര ങ്ങളിൽ ഞാനും ബിന്ദുവും കൂടി നടക്കാൻ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. ..ലാത്തിയടി ആണ് മെയിൻ ഉദ്ദേശം .. നടത്തം പേരിനാ ... പാർക്കിൽ ആണ് മിക്കവാറും പോവുക . അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ അപ്പാർട്ട്മെൻറിന് ചുറ്റും നടക്കും .മൂന്ന് റൗണ്ടടിച്ചാൽ ഒരു കിലോമീറ്റർ ആവും .അഞ്ച് റൗണ്ടടിച്ച് നമ്മൾ അവിടെ യെവിടെങ്കിലും ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കും . പിന്നെ പ്രമോദിൻ്റെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് വരും വരെ ആ ഇരിപ്പിരിക്കും .

അന്ന് മൂന്ന് റൗണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോ എനിക്കൊരു
തോന്നൽ ,ചുമ്മാ ഒരു തോന്നൽ ... ഒന്ന് കവിതയുടെ വീട്ടിൽ കയറിയാലോന്ന് .ബിന്ദു വിനും സമ്മതം .. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ രണ്ടു
പേരും കൂടി കവിതയുടെ ഫ്ലാറ്റിൻ്റെ മുന്നിൽ
നിന്ന് ബെല്ലടിക്കുന്നു .. പെട്ടെന്ന് എൻ്റെ തലയ്ക്കകത്ത് കുരുട്ടു ബുദ്ധി ഉദിക്കുന്നു .
ഞാൻ ബിന്ദുവിനെ പിടിച്ച് സൈഡിലേക്ക്
മാറ്റി നിർത്തിയിട്ട് ,ശ് ..... എന്ന് വിരൽ ചുണ്ട ത്ത് വെച്ച് കാട്ടി .. അനന്തരം കവിത വരാൻ
വെയ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു .കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ
തുറന്നതും ഞാൻ സൈഡിൽ നിന്നും ' ബൗ'
എന്ന ശബ്ദത്തോടെ രണ്ടു കൈയും പൊ ക്കി കവിതയെ പേടിപ്പിക്കുന്നു .''ഒരു സെക്കൻ്റ് കഴിഞ്ഞ് പേടിച്ച കവിതയെ കാണാൻ കണ്ണു തുറന്ന എനിക്ക് കവിതയുടെ ഭർത്താവ് സുഭാഷ് വാതിലും പിടിച്ച് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണാൻ പറ്റിയ ത്... ചമ്മി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയ ല്ലോ ... .ബിന്ദു എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി .സുഭാഷ് ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു ,

"ശോ വല്ലാതെ പേടിച്ചു പോയല്ലോ ...!!!"

ഞാനൊന്നുടെ ചമ്മി നാറി എന്നു പറയണം .. ഈയൊരു സംഭവം പറഞ്ഞ് ഇന്നും എന്നെ കളിയാക്കുന്ന ദ്രോഹികളുണ്ട് ഗുഡ്ഗാവി ൽ ..പിന്നെ തൊലിക്കട്ടി ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രം പാവം ഞാൻ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതാ ... അറിയോ ?

അബദ്ധങ്ങളും ഞാനും ഇണപിരിയാത്ത സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെയാണെന്ന് വീണ്ടും
വീണ്ടും തെളിയിക്കപ്പെടുകയാണ് ട്ടോ .. ഞാനാരാ മോൾ ....!!

ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് കൃത്യം മൂന്നര മണിക്ക് എൻ്റെ
ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യുന്നു .നോക്കുമ്പോൾ ഒരു
അൺനോൺ നമ്പറിൽ നിന്നാണ് കോൾ .
ഞാൻ ഫോണെടുത്തപ്പോൾ അപ്പുറത്ത് കേട്ടു പരിചയമുള്ള ശബ്ദം പോലെ തോന്നി..
എൻ്റെ കൂടെപ്പഠിച്ച അനൂപാണെന്ന് ചുമ്മാ ഊഹിച്ചു ... അയാൾ പറഞ്ഞു

"ഹലോ നീതിയeല്ല ?"

"അതല്ലോ ?"

"ഒരു ബുക്ക് ...."

ഇത്രയും ആയപ്പോൾ അനൂപ് തന്നെ എന്ന് ഞാൻ തീർച്ചയാക്കി .. എന്നിട്ട് പ്രമോദിനെ ഒഴികെ ബാക്കി സകലരേയും 'എടാ പോടാ' വിളിച്ച് ശീലമുള്ള ഞാൻ പറഞ്ഞു ..

"എടാ നിനക്കെൻ്റെ ബുക്ക് കിട്ടിയോ? എപ്പോ
ഴാ കിട്ടിയേ ?"

"അതല്ല ഒരു ബുക്കിൻ്റെ കാര്യം പറയാനാണ് "

"അതേ അനൂപേ നീയല്ലേ ?.. ബുക്ക് കിട്ടിയില്ലേ?"

അയാൾ ഫോൺ ഡിസ്കണക്ട് ചെയ്തു ... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഫോൺ വന്നു , ഞാൻ വല്ലതും പറയും മുന്നേ അയാൾ
പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു ,

"അതേയ് ഒരു ബുക്ക് പാർസൽ ഉണ്ട് . നിങ്ങ ളൊന്ന് ഗേറ്റിന് വന്നാൽ ഞാൻ എത്തിക്കാം . പോസ്റ്റ്മാനാണ് ..."

"അല്ലെടാ അനൂപേ നീയെന്താ കളിപ്പിക്കുവാ ന്നോ ?"

ചോദ്യം മുഴുമിപ്പിക്കും മുന്നേ വീണ്ടും ഫോൺ
ഡിസ്കണക്ട് ആയി .. ഞാൻ പ്രമോദിനോട്
ആരോ വിളിച്ചെന്നും എന്തോ ബുക്ക് വരുന്നു
ണ്ടെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആരെങ്കിലും കളിപ്പി ക്കുവായിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു .. അതിനിട
യിൽ വീണ്ടും ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു .ഞാൻ
ഫോൺ പ്രമോദിന് കൊടുത്തു .അയാൾ എ ന്നോട് പറഞ്ഞത് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് വഴി ചോദിച്ചു .. എന്നിട്ട് ഗേറ്റിന് ചെല്ലാൻ പറ ഞ്ഞു ..പ്രമോദ് മാസ്കെടുത്തിട്ട് ഗേറ്റിന് ചെന്നു നിന്നു .ഒരു ഓട്ടോയിൽ പോസ്റ്റ്മാൻ
ഒരു പാർസലും കൊണ്ട് .. നമ്മുടെ ശ്രീകലാ
മേനോൻ്റെ ഇപ്പോ ഇറങ്ങിയ "ദേവദാരു ഇലകൾ പൊഴിക്കാറില്ല "എന്ന പുസ്തകം കൊണ്ട് വന്നതായിരുന്നു .. ഞാൻ അയാളു
ടെ മുന്നിൽ ഇറങ്ങിയില്ല .. എന്തിനാ വെർതേ
അല്ലേ ?

നീതി

ആര്യക

 


'ദേവിയമ്മ' എന്ന തുടർക്കഥ എഴുതിയ നീതിച്ചേച്ചിയുടെ പുസ്തകം "ആര്യക" വായിക്കണേ. 

ആ നിമിഷം, ഇദ്ദ, പാവം അയ്മൂട്ടിക്ക, വിശ്വാസത്തിന്‍റെ നടയില്‍, അനുപല്ലവി, കനവുകള്‍ പൂക്കുന്നിടം, . ലോനപ്പേട്ടനും മക്കളും, നന്മച്ചെപ്പ്, വിരലടയാളം, നീലാകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍, നീര്‍ക്കുമിളകള്‍, മറുപുറം, പാളങ്ങള്‍, കര്‍ക്കിടകം പെയ്യുമ്പോള്‍, ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു, ആര്യക എന്നീ പതിനാറു കഥകൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയ നല്ലൊരു കഥാസമാഹാരമാണ് ആര്യക .

ഗ്രന്ഥപരിശോധകക്കുറിപ്പിൽ ശ്രീ ബാബുപോൾ തുരുത്തി  ഇങ്ങനെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നു. 

"ഉദാത്തമോ  ഇതുവരെപ്പറയാത്ത ഇതിവൃത്തമോ ആണ് എന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ചു, ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യസ്പർശിയായി നില്ക്കുന്നു എന്ന ഭാവതലത്തില്‍നിന്നുകൊണ്ടാണ് ‘ആര്യക’യിലെ കഥകള്‍ വായനക്കാരോടു സംവദിക്കുന്നത്. ക്ലിഷ്ടതയില്ലാതെ, വിഷയത്തിന്‍റെ അതിരുകളില്‍നിന്നു വിട്ടുപോകാതെ, ബോധപൂര്‍വ്വമായ കൈയടക്കം പാലിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ് ‘ആര്യക’യിലെ ഓരോ കഥയും ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. കഥയ്ക്കു വേണ്ട ഇതിവൃത്തം സ്വന്തം  ജീവിതപരിസരങ്ങളില്‍നിന്നു കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. കഥകളിലൂടെ കഥാകാരി  മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നമുക്ക് അപരിചിതരല്ല. നമ്മെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ആവാസവ്യവസ്ഥയിലെ സാധാരണക്കാരായ സഹജീവികളുടെ നൊമ്പരങ്ങളെയാണ് ഈ കഥകളില്‍ കാണുവാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. ലഘുവായി വായിച്ചുപോകാമെങ്കിലും ഗഹനമായ ചിന്തകളും ഈ കഥകള്‍ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്നുണ്ട്. വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന നാടകീയമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളല്ല, സാധാരണമനുഷ്യരുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങളും ജീവിതമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളുമാണ് നീതിബാലഗോപാലിന്‍റെ കഥയുടെ ജീവന്‍."

പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്  നല്ലെഴുത്താണ്.  നീതിച്ചേച്ചിക്ക് ഒരു മെസ്സേജിട്ടാൽ ഈ പുസ്തകം വീട്ടിലെത്തും. വായിക്കുക, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക 

പുസ്തകം വാങ്ങാൻ ഈ നമ്പറിൽ വിളിച്ചാലും - 9811436858.

ദേവിയമ്മ - ഭാഗം 2

 


അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് നാട്ടിൽ എത്തിയതായിരുന്നു ഞാൻ .കുളി കഴിഞ്ഞ് കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം നാട്ടിലെ ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എൻ്റെ മുന്നിലൂടെ ദേവിയമ്മ പലതവണ കടന്നു പോയി .പതിവില്ലാത്ത കാഴ്ചയായത് കൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ ശ്രദ്ധി ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു ..ഇടയ്ക്ക് ചെവി ചൊറിയും .എൻ്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാനെന്ന പോലെ വല്ലതും പറയും .അപ്പോ ഞാൻ ചോദിച്ചു ,

"ദേവിയമ്മ ഊണ് കഴിച്ചോ ?"

"ഹാ അതൊക്കെ നേരത്തേ കയിഞ്ഞ് ."

അത് പറയുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഡൈനി ങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന അകം പണിക്കാരി ചേച്ചിയുടെ നേരേ ഒന്നു തറപ്പിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടു .. ദേവിയമ്മ അടുക്കളയിൽ പലകയിട്ടിരുന്നാണ് കഴിക്കു ക .. രണ്ടു പേരെയും രണ്ടു തട്ടിൽ കാണുന്ന തിൻ്റെ ഈർഷ്യ അവരിൽ തെളി ഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു . സത്യത്തിൽ ആ വേർതിരിവ് എന്നിലും ചെറിയ തോതിൽ വിഷമങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാതിരുന്നില്ല .

അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ
വല്ല്യമ്മ ചോദിച്ചു ,

"നീയെന്തേ ഓള കാതിലേനപ്പറ്റി ചോയ്ക്കാ ഞ്ഞേ ?അത് കാണിക്കാനല്ലേ ഓള് നിൻ്റെ മുമ്പിലൂട്ട കറങ്ങ്ന്നേ .. ചെവി ചൊറിഞ്ഞോ ണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ ?"

ശരിയാണല്ലോ .. കൊടുക്കുന്ന ശമ്പളം മുഴുവ
നായി അവരെ ഏൽപിക്കാതെ ദേവിയമ്മയു ടെ പേരിൽ കുറേശ്ശെ ബാങ്കിൽ ഇട്ടിരുന്നു വല്യമ്മമാർ ... ഇല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ മകൻ രാഘവൻ കൊണ്ടു പോയി കള്ളുകുടിച്ച് തീർത്തേനേ...!! ആ പൈസ എന്ത് ചെയ്യണ മെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ സ്വർണ്ണത്തിൻ്റെ കമ്മൽ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് കമ്മൽ വാ ങ്ങിയ കാര്യം അമ്മ പറഞ്ഞതോർമ്മ വന്നു .. അവരോട് അതേപ്പറ്റി ചോദിക്കാതിരു ന്നതിന് കുറ്റബോധം തോന്നി ..ഊണ് കഴിഞ്ഞ് ദേവി യമ്മയെത്തേടി ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു .. അടുക്കളപ്പടി മേൽ താടിക്ക് കൈ കൊടുത്ത് അകലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കു
കയായിരുന്നവർ ..

"ദേവിയമ്മ മോനെ കാണാൻ പോയില്ലായിരു
ന്നോ ?"

"ഇല്ല ,അന്നക്കാണാൻ രാഘവൻ എടക്ക് വരും .ഓന് അമ്മേനേ കാണാണ്ടിരിക്കാൻ
പറ്റ്വോ ?."

"അതേല്ലേ ? ആഹാ ദേവിയമ്മേടെ കമ്മൽ
നന്നായിട്ടുണ്ടല്ലോ .ഇതാണോ പുതുതായി
ഉണ്ടാക്കിച്ചത് ?"

"ഹാ ,ഇതന്നെ .. പക്ഷേണ്ടല്ലോ .. കാതില ഇട്ട്
രണ്ടാം ദിവസം കാത് പഴുത്തു .. എല്ലാരും കണ്ണ് വെച്ചിട്ടാ ...!

കേട്ടതും എൻ്റെ നെഞ്ചിലൊരാന്തൽ .. നല്ലതാ
ണെന്ന് പറഞ്ഞും പോയല്ലോ ദൈവേ എന്നോ ർത്തു .

ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമിക്കാൻ ഓരോ ആളായി അവരവരുടെ മുറിയിലേക്ക്
പോകുമ്പോൾ മൂത്ത വലിയമ്മ എന്നെ പിടിച്ച്
പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ട് ദൂരേക്ക് ചൂണ്ടി
കാട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു ,

"നോക്കിക്കേ ദേവി അങ്ങട്ടേലേക്ക് ( അയൽ വക്കത്ത് ) പോന്ന് ണ്ടോന്ന് ? എനിക്ക് ദൂരേ ന്ന് ആളെ തിരിയാത്ത പോലെ ".

ഞാൻ നോക്കുമ്പോ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി
ധൃതി വെച്ച് അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ദേവിയമ്മയേക്കണ്ടു .ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറും മുന്നേ തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി . ഇത്തി രി മടിച്ചാണെങ്കിലും ദേവിയമ്മയാണെന്ന് എനിക്ക് പറയേണ്ടി വന്നു .വല്യമ്മ പറഞ്ഞു ,

"ഓള് ഈട്ന്ന് കിട്ടുന്ന പലഹാരങ്ങളും മറ്റും ഓർക്ക് കൊടുക്കാൻ പോകുന്നതാണ് .. ഓർക്കിവൾ കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ കിട്ടാത്ത പോലെയാണ് . ഒളിച്ചു കളിയാണ് മൊത്ത ത്തിൽ ".

എന്നോട് അകം പണിക്ക് വരുന്ന ചേച്ചി പറഞ്ഞു .

"എനിക്കറിയില്ല ഇവരൊക്കെ എന്തിനാ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന് .ആ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവരതെടുത്തു കൊണ്ടു പോകുന്നത്.അതും അവർക്ക് കൊടുക്കുന്ന തിൻ്റെ ഓഹരി .. ആ കുട്ടികളെന്ന് പറഞ്ഞാ പാവത്തിന് ജീവനാണ് ".

കാര്യത്തിൻ്റെ നിജസ്ഥിതി എൻ്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി .ദേവിയമ്മ എന്നും പറയുന്ന അവരുടെ മകൻ രാഘവ ൻ്റെ മക്കളെ അവർ ആ കുട്ടികളിലൂടെ കാണുന്നതാവാം .

തറവാടിനു ചുറ്റുമുള്ള പറമ്പും മരങ്ങളും ചെടികളും പൂക്കളും എല്ലാം ദേവിയമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തമായിരുന്നു .മിക്കപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് പറമ്പിലൂടെ നടക്കുന്ന ത് കാണാമായിരുന്നു.. പറമ്പിലേക്ക് അനധി കൃതമായി കടന്നു വരുന്ന കുട്ടികളെയും പശുക്കളെയും പട്ടികളെയും ഒക്കെ കല്ലും വടിയും എടുത്ത് ഓടിച്ചു വിടുമായിരുന്നു . എന്നിട്ട് ഉറക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞു കൊണ്ടു തിരിച്ചു വരുന്നത് കാണുമ്പോ താനേ ചിരി വരും .

"എന്തിനാ അതിനെയൊക്കെ ഇങ്ങനെ ഓടിക്കുന്നതെ"ന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ ,

"വേറേ എത്ര സ്ഥലമുണ്ട് .അവിടെങ്ങാനും പോയിക്കളിച്ചു കൂeട" ന്ന് പറയും ..

എവിടെ നിന്നോ വലിഞ്ഞുകയറി വന്ന
പൂച്ചയെ അവർ സ്വന്തം മക്കളെ പോറ്റുന്നത്
പോലെ പോറ്റി .ആരും അടുത്തില്ലാത്ത സമയത്ത് അവർ പൂച്ചയെ പേരക്കുട്ടികളുടെ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കാ റുണ്ടായിരുന്നു .. മനസ്സൊന്നു പിടയ്ക്കും ആ
നേരങ്ങളിൽ .

ഒരിക്കൽ അവർ വാഴയ്ക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ തനിയെ പറയുന്നുണ്ടാ യിരുന്നു .

"എന്തിനാ ഇന്നെ ഞാൻ വെള്ളവും വളവും തന്ന് പോറ്റുന്നേ ? ഇനിക്ക് കുലയ്ക്കേണ്ട ല്ലോ ?"

ശരിയായിരുന്നു അത് .ആ വാഴ ഒരിക്കലും കുലച്ചു കണ്ടില്ല ..

അലസമായ ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്.എല്ലാവർക്കും ചായയുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അകം പണിക്കാരി ചേച്ചി . ചായയെടുക്കാൻ അടുക്കളയിൽ കയറിയ ഞാൻ ദേവിയമ്മയും ചേച്ചിയും തമ്മിലുള്ള സംസാരം കേട്ടു നിന്നു പോയി .. ചേച്ചി നീട്ടിയ ചായക്കപ്പ് വാങ്ങും മുന്നേ ചേച്ചിയുടെ കപ്പിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയിട്ട് , എനിക്ക് "വേണ്ട "എന്ന് ദേവിയമ്മ .. "എന്തേ "എന്ന് ചേച്ചി ചോദിച്ചപ്പോൾ ,

"നിൻ്റെ കപ്പിൽ നിറയേ ഉണ്ടല്ലോ ?എനിക്കെ ന്താ ഇത്രേം കുറവ് ?"

"ഉയ്യെൻ്റെ ദേവിയമ്മേ ഇങ്ങളെന്നാപ്പാ ഇങ്ങ നെ...!! ഞാൻ വേണ്ടീട്ട് ചെയ്തതല്ലപ്പാ ആയിപ്പോയതാണ് ."

"നീയും ഞാനും ഈ വീട്ടിലെ പണിക്കാരാണ് .
അന്നെ എല്ലാരും തലേല് എടുത്ത് വെച്ച് നടക്ക് ന്നെന്നും വെച്ചിട്ട് അത് മറക്കണ്ട . കേട്ടാണേ ....!!"

ദേവിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ രോഷം ആളിക്ക ത്താൻ തുടങ്ങി .ചേച്ചി എന്നെക്കണ്ടതും സ്വയം തലയ്ക്കടിച്ച് ദേവിയമ്മയുടെ നേരേ ചൂണ്ടീട്ട് പറഞ്ഞു ,

"എന്ത് ചെയ്യാനാ ?പറഞ്ഞിട്ട് മനസിലാവണ്ടേ
കുരിപ്പിന് ..."

ദേവിയമ്മ ചായ കുടിക്കാതെ പുറത്തേക്കിറ
ങ്ങിപ്പോയി .അതിൽപ്പിന്നെ ആദ്യം അവരുടെ
കപ്പിൽ നിറച്ച് ചായ ഒഴിച്ചതിനു ശേഷം മാത്ര മേ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കപ്പിലേക്ക് ചായ ഒഴിക്കാറുള്ളൂ ...

ആയിടയ്ക്ക് ദേവിയമ്മയ്ക്ക് അല്ലറ ചില്ലറ
അസുഖങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു .. പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ബ്ലീഡിങ്ങ് തുടങ്ങി . വീട്ടിലെല്ലാ വർക്കും പേടിയായി .ഗർഭപാത്രം നീക്കം ചെയ്യേണ്ടി വന്നാലോ എന്ന ചിന്ത എല്ലാവരെ യും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു .. അവരുടെ മകൻ രാഘവനെ വിളിച്ചു വരുത്തി അവരെ പറഞ്ഞ യച്ചാലോ എന്നൊക്കെ ചർച്ചകൾ തുടങ്ങി . ഡോക്ടറെ കാണിച്ചപ്പോൾ വേറേ കുഴപ്പമൊ ന്നുമില്ല എന്ന് കേട്ട് ഒരു ആയുർവേദ ഡോ ക്ടറെ കൊണ്ടു കാണിച്ചു മരുന്നു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവരുടെ അസുഖം ഏറെ ക്കുറേ ഭേദമായി .എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമാ യെങ്കിലും ഇനിയും അവർക്ക് വല്ല അസുഖ വും വന്നാലോ എന്ന് എല്ലാവരും ആശങ്കപ്പെ ട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു .അവസാനം രാഘവനെ വിളിച്ചു വരുത്താൻ തന്നെ തീരുമാനമായി . അയാൾക്ക് വലിയമ്മ കത്തയച്ചു .

തറവാടുമായുള്ള അവരുടെ ബന്ധം അറ്റു പോകാറായെന്ന തോന്നലിൽ ആവാം അവർ തീർത്തും മൂകയായിരുന്നു .. എന്നും പറമ്പി ലൂടെ തനിയേ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നിരു ന്ന അവർ നിശ്ശബ്ദയായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന കാഴ്ച തീർത്തും നൊമ്പരമായി മാറി .. അവ സാനം ദേവിയമ്മയെ പടി കടത്തുന്ന ആ ദിനം വന്നെത്തി .. എന്നാൽ അപ്രതീക്ഷിത മായി വല്യമ്മയുടെ മകളുടെ കുബുദ്ധി പ്രവർ ത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി .അവർ വല്യമ്മമാരോട് പറയുന്നത് കേട്ടു ,

"അല്ല ഈ ദേവി പോകുന്നേനു മുന്നേ അതിൻ്റെ ബാഗൊക്കെ ഒന്നു നോക്കണ്ടേ ?. എന്തെങ്കിലും അടിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ ?.. രാഘവൻ എത്തും മുമ്പേ ചെക്ക് ചെയ്തേ ക്കാം . എന്നിട്ടവൾ എടുത്തു വെച്ചോട്ടെ ..."

അവരുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുരുങ്ങിയത്
പോലൊരു തോന്നൽ .ഒന്നും പറയാനോ അവരെ വിലക്കാനോ ഉള്ള ധൈര്യം എനിക്കി ല്ലായിരുന്നു .എനിക്ക് മാത്രമല്ല അവിടുള്ള ആർക്കും ഇല്ലായിരുന്നു ..ദേവിയമ്മയുടെ മുഖം എൻ്റെയുള്ളിൽ കിടന്ന് വിങ്ങാൻ തുട ങ്ങി .. ആലോചിക്കും മുമ്പേ ചേച്ചി ദേവി യമ്മയേ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് നടന്നു .അപ്പോഴേക്കും ദേവിയമ്മയും എത്തി. കുളി കഴിഞ്ഞ് തല തുവർത്തി കൊണ്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവർ .. ചേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് എന്തേ എന്ന ഭാവത്തിൽ ചേച്ചി യെ നോക്കി .യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാ തെ ചേച്ചി പറഞ്ഞു ,

"ദേവീ നീ നിൻ്റെ സാധനങ്ങളെല്ലാമിങ്ങെടു ത്തേ .. നോക്കട്ടെ "

അവർ ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവണം .ചേച്ചിയുടെ പിന്നാലെ എത്തിയ വല്യമ്മമാരുടെ നേരേ
ദയനീയമായി നോക്കി ..എന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാ തെ അകത്ത് പോയി ബാഗെടുത്തു കൊണ്ടു
വന്നു .എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കേ ചേച്ചി
ബാഗ് തുറന്ന് സാധനങ്ങളെല്ലാം വാരിവലിച്ചു
പുറത്തിട്ടു ... ആദ്യം തന്നെ പുറത്തേക്ക് വീണത് ഒരു കാലില്ലാത്ത ബാർബിഡോൾ ആയിരുന്നു .പിന്നെ കുറച്ചു തുണികൾ , രണ്ടു മൂന്നു ഹെയർ ബാൻഡ് പഴയ രണ്ടു മൂന്നു ഫ്രോക്ക് ,ഒരു കൊച്ചു മണിപ്പേഴ്സ് ..അതിൽ
തറവാട്ടിൽ അതിഥികളായെത്തുന്നവർ കൊ
ടുത്തിരുന്ന കുറച്ച് രൂപ .അവസാനം എല്ലാവ രെയും കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കിലു ക്കാംപെട്ടി പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു .. ഒന്നും കിട്ടാത്തതിൻ്റെ നൈരാശ്യവും ജാള്യത
യും കലർന്ന ചിരിയോടെ ചേച്ചി പറഞ്ഞു ,

"രാഘവൻ്റെ കുട്ടികൾക്ക് കളിപ്പാട്ടം ഒക്കെണ്ട
eല്ലാ .നന്നായി .."

അതും പറഞ്ഞ് അവർ എല്ലാം തിരിച്ച്
ബാഗിലേക്ക് വാരിയിട്ടു .. ദേവിയമ്മ തലയും
കുനിച്ച് താഴേക്ക് നോക്കി ഒരേ നിൽപാണ് .
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണീർ തറയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
ഒരു പക്ഷേ ആ ചുടുകണ്ണീർ തറയേപ്പോലും
പൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം ,അവരുടെ ഉള്ളം പോലെ. വർഷങ്ങളായി അവർ തറവാട്ടിനായി സമർപ്പിച്ച അവരുടെ സത്യസന്ധതയും ആത്മാർത്ഥതയും വിശ്വാസ്യതയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയായി രുന്നു . .അതേ സമയം പുറത്ത് ഒരു ഓട്ടോറി ക്ഷ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം .. ഞാൻ ഉദ്വേഗ ത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ..വെള്ള മുണ്ടും നരച്ച നീല ഷർട്ടുമിട്ട ഒരാൾ പുറത്തിറങ്ങി .രാഘവനാണെന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു .ദേവിയമ്മ പതിയേ അകത്തേക്ക് ചെന്ന് മുടി ഒന്നു കെട്ടിയിട്ടു വന്നു.. അപ്പോഴും ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കുന്നി ല്ലായിരുന്നു അവർ .. ബാഗ് എടുത്ത് തല കുനിച്ച് മെല്ലേ നടന്ന് ഓട്ടോയ്ക്കകത്ത് കയറി
ഇരുന്നു .പുറത്ത് നിന്ന് രാഘവൻ എല്ലാവരോ ടുമായി യാത്ര പറഞ്ഞു .ഓട്ടോ അകന്നകന്ന്
പോകുന്നത് എല്ലാവരും ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് നോക്കിക്കണ്ടു .ഒരു പക്ഷേ ദേവിയമ്മയുടെ
മനസിലേക്ക് ഒരു പിടി കനൽ വാരിയിട്ടാണ്
അവരെ അയച്ചതെന്ന് ആരും ഓർത്തു കാണില്ല ...

അവസാനിച്ചു

നീതി

--------------

ഒരിക്കൽക്കൂടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും വായിക്കാൻ :-

https://www.nallezhuth.com/2020/09/Deviyamma-Part1.html

https://www.nallezhuth.com/2020/09/Deviyamma-Part2.html

ദേവിയമ്മ - ഭാഗം 1

വിവാഹ ദിവസത്തിലായിരുന്നു ഞാനവരെ ആദ്യമായി കണ്ടത് .. കല്യാണ വസ്ത്രങ്ങളും മെയ്ക്കപ്പും എല്ലാം അഴിച്ചുമാറ്റി , ആരോ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ വഴിയിലൂടെ ബാത്റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ നിന്ന് എത്തി നോക്കുന്ന പ്രായമേറിയ ഒരു രൂപം .
അടുക്കളയിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അന്ത്രാളത്തിലെ വെട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചൊരു മുഖം .. അത്രേ കണ്ടുള്ളു . മനസിലൊരു ചോദ്യചി ഹ്നം ഉയർന്നെങ്കിലും അപരിചിതത്വം നിറഞ്ഞഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് ഞാൻ നടന്നകന്നു ..വൈകിട്ട് എല്ലാവരും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി അകത്തേക്ക് നോക്കി "ദേവിയമ്മേ "എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചു .എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ,

"ദേവിയമ്മേ ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നേ .. ഇങ്ങക്ക ല്ലേ പുതിയ പെണ്ണിനെക്കണ്ടിട്ട് മതിയാവാ ഞ്ഞേ ?'"

എന്നിട്ട് എല്ലാരോടുമായിപ്പറഞ്ഞു ,

"പുതിയ പെണ്ണിനെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടായത് ദേവിയമ്മയക്കാണ് .. കാണാനും നല്ലിണ്ട് പോലും തോന മുടിയും ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു
നേരത്തേ" .

എൻ്റെയുള്ളിൽ രഹസ്യമായൊരു സന്തോഷം
വന്നു നിറഞ്ഞു .ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ നിന്നും
കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രശംസ .ഞാൻ വിനയം
നിറഞ്ഞൊരു ചിരി ചിരിച്ചു .എല്ലാവരും എൻ്റെ
നേരേ നോക്കി .. കേരളത്തിന് വെളിയിൽ നിന്ന് ഏറെക്കാലത്തിന് ശേഷം തറവാട്ടിലെ കല്യാണത്തിന് എത്തിയവരായിരുന്നു ഏറെ പ്പേരും .വല്യമ്മമാരുടെ മക്കളും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ബന്ധുക്കൾ .

ആ കുടുംബസദസിലേക്ക് മടിച്ച് മടിച്ച് ദേവിയ
മ്മ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിന്ന് എത്തിനോക്കി
നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു ... ആ ചിരിയിൽ പല്ലുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ മോണയായിരുന്നു തെളിഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നത് .ഞാൻ അടുക്കളയി ൽ നേരത്തേ കണ്ട രൂപമായിരുന്നത് .

"എന്താ ദേവിയമ്മേ ഇത്ര നാണം ?പെണ്ണി നോട് വല്ലോം ചോയ്ക്കണാ ഇങ്ങക്ക് ?"

വല്യമ്മയുടെ മകൻ്റേതായിരുന്നു ചോദ്യം . അവർ ഒന്നും പറയാതെ വാ പൊത്തിച്ചിരിച്ചു
കൊണ്ട് അകത്തേക്കോടി ..എല്ലാവരും
ദേവിയമ്മയെപ്പറ്റി ആയി ചർച്ച .ഞാൻ എല്ലാം
മിണ്ടാതെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു .ദേവിയമ്മ വർഷങ്ങളായി തറവാട്ടിലെ പുറംജോലികൾ ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ ആയിരുന്നു .കരിപുരണ്ട പാത്രങ്ങൾ വ്യത്തിയാക്കുക ,മുറ്റവും അടു ക്കളയും അടുക്കള വരാന്തയും അടിച്ചു
തളിക്കുക ,മീൻ മുറിക്കുക, തേങ്ങ പറിച്ചാൽ
തേങ്ങ പെറുക്കുക തുടങ്ങിയ പണികൾ .
അടുക്കളയിലും പരിസരത്തും മാത്രമേ അവ രേ കാണുകയുള്ളൂ ... ഒന്നും ചെയ്യാത്ത നേര
ങ്ങളിൽ അന്ത്രാളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു ള്ള വാതിൽപ്പടി മേൽ താടിക്ക് കൈ കൊടു ത്ത് അകലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു ...

"എന്താ ദേവിയമ്മേ ഇത്രം വലിയ ചിന്ത ?

എന്നു ചോദിച്ചാൽ

"ഏയ് ഒന്നൂല്ല "എന്ന് കണ്ണടച്ച് കാണിക്കുമായി രുന്നു .ചിലപ്പോ പറയും ,

"അനക്ക് രാഘവൻ്റ മക്കള കാണാനോർമ്മ
യാവ്ന്നപ്പാ.. ചെറ്ത് ഓടിക്കളിക്ക്ന്ന് ണ്ടാ വും .അന്നക്കണ്ടാ അച്ഛമ്മ എന്നുവിളിച്ചോണ്ട് ഓടി വരും ."

അവരുടെ ഒരേയൊരു മകനാണ് രാഘവൻ . മകനെയും പേരക്കിടാങ്ങളെയും ഓർത്ത് തേ
ങ്ങുന്ന ഒരു അമ്മ മനസിനെ ഞാൻ അവരിൽ കണ്ടിരുന്നു .. ഇടയ്ക്ക് തറവാട്ടിലെത്തി അമ്മ യുടെ ശമ്പളം കണക്ക് പറഞ്ഞ് വാങ്ങിക്കൊ ണ്ടു പോയി ആ കാശിനു കൂടി കള്ളു വാങ്ങി ക്കുടിക്കുന്ന കുടിയനായ ഒരു മകൻ ആയിരു ന്നു രാഘവൻ .. എങ്കിലും അവരുടെ നാവിൽ
നിന്ന് രാഘവൻ എന്നുച്ഛരിക്കുമ്പോൾ തേനൂറുമായിരുന്നു ...

ഒട്ടും തന്നെ പരിചയമില്ലാത്ത അടുക്കളയിൽ
പാചകത്തിൻ്റെ ബാലപാഠം പോലും അറിയാ ത്ത എനിക്ക് ദേവിയമ്മയും അകം പണിക്ക്
വരുന്ന ചേച്ചിയും വലിയ ആശ്വാസമായി രുന്നു .ചായയുണ്ടാക്കലും അത്യാവശ്യ പാത്രം കഴുകലും മാത്രമായിരുന്നു എൻ്റെ ജോലി . ഞാൻ ചായയിടാനൊക്കെ അടുക്കളയിൽ കയറിയാൽ സാധനങ്ങൾ എടുത്തു തരാനും കാട്ടിത്ത രാനുമായി അവർ കൂടെയുണ്ടാ കുമായിരുന്നു ... കുറച്ചു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അധികാരത്തിൻ്റേതായ ചില ശാസനകളും ദേവിയമ്മയുടേതായി വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു..

ഞങ്ങൾ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചപ്പോഴും
അന്ത്രാളത്തിൻ്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് എത്തി
നോക്കുന്ന ആ മുഖം മാത്രം പുറത്തേക്ക് കണ്ടു .

അതിനു ശേഷം തറവാട്ടിൽ ഫോൺ ചെയ്യു
മ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയുടെയും വല്യമ്മ
മാരുടെയും കത്തുകളിലൂടെയോ മാത്രം ദേവിയമ്മയുടെ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു .

വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ നാട്ടിൽ പോകുമ്പോ ദേവിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ നിന്ന് എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടാ
വുമായിരുന്നു .നമുക്കു കുളിക്കാനുള്ള വെള്ളം ചൂടാക്കി തന്നും കുളിമുറിയിൽ വെള്ളം കൊ ണ്ടു വെക്കാനും ഒക്കെ വളരെ ആവേശമായിരുന്നു അവർക്ക് . അപ്പോഴേ ക്കും അവർ എൻ്റെ മേലെയും അവരുടെ അധികാരം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു .

നാട്ടിലെത്തിയതിൻ്റെ പിറ്റേ ദിവസം അടുക്കള യിൽ എന്തോ ചെയ്ത കൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ
മസാലപ്പാത്രം എവിeടന്ന് ചോദിച്ച എന്നോടാ യ് മറു ചോദ്യം ഉയർന്നു ..

"അല്ലാ നീയെന്താ പുതിയ പെണ്ണിനെപ്പോലെ .
ഇന്നാണാ ഈ വീട്ടിൽ കെട്ടിക്കോണ്ടു വന്നേ ?"

ചോദ്യം കേട്ട ഞാൻ ഞെട്ടി .അടുക്കളയിലേ ക്ക് കടന്ന് വന്ന വല്യമ്മ അത് കേട്ട് ദേവിയമ്മ യോടായി പറഞ്ഞു,

"ഓളെന്താ ഈs സ്ഥിരോണ്ടാ?ബേണ്ടാത്ത ബർത്താനം പറഞ്ഞാ ഒറ്റച്ചവിട്ട് ബെച്ചു തരും
കേട്ടിനാ ?"

അവർ തലയും കുനിച്ച് പുറത്തേക്ക് പോകു ന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സത്യത്തിൽഎനിക്കെന്തോ
ഒരു വിഷമം തോന്നി ... സ്വന്തം പോലെ
കരുതിയത് കൊണ്ടാവാം അവർ അധികാരം
എടുത്ത് സംസാരിച്ചത് .പാവം . അന്ന്
മുഴുവൻ അവർ എൻ്റ മുമ്പിൽ വന്നതേയില്ല..
അന്ന് രാത്രി വല്യമ്മയുടെ കൂടെ കഥ കേട്ടു കിടക്കുമ്പോൾ ദേവിയമ്മ ഒരു സ്ലേറ്റും പെൻസിലും ഇത്തിരി മറച്ചു പിടിച്ച് ഇളയ വല്യമ്മ കിടക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോകുന്ന
ത് കണ്ടു .ഞാൻ ചോദിക്കും മുമ്പേ വല്യമ്മ
എന്നെ തോണ്ടിയിട്ടു പറഞ്ഞു ,

"എണ്ണാൻ പഠിക്കുന്നുണ്ട് .. അത് ദിവസവും
കേൾപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഓക്ക് ബെല്യസങ്കടാന്ന് .."

ഇളയ വല്യമ്മ കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ പുറത്ത് നിന്ന് ദേവിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി .
എണ്ണിയെണ്ണി നാൽപത്തഞ്ച് എത്തിയപ്പോ
വല്യമ്മ എൻ്റെ കൈയിൽ തോണ്ടിയിട്ടു പറഞ്ഞു .

"കേട്ടോളൂ .. നാൽപത്തൊൻപത് കഴിഞ്ഞാ
അറുപതെന്ന് പറയും .."

ഞാൻ കാതോർത്തു , ദേവിയമ്മ എണ്ണുന്നത് തുടർന്നു ..

"നാൽപത്തഞ്ച് ,നാൽപത്താറ്, നാൽപത്തേഴ്
നാൽപത്തെട്ട് ,നാൽപത്തൊൻപത് ,അറുപത് "

വല്യമ്മ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി .. എനിക്കും കേട്ടി രിക്കാൻ നല്ല രസം ... പിന്നെയും എത്തി
അൻപത്തൊമ്പത് 'വല്യമ്മ എന്നെ വീണ്ടും
തോണ്ടി .. നേരേ പോയി എഴുപതിൽ വീണു .
ചിരി പൊട്ടി വന്നെങ്കിലും മനസിലോർത്തു
ഈ പ്രായത്തിലും അവർക്കത് പഠിക്കാൻ എന്ത് ആവേശമാണ് ..!! ആലോചിക്കും
മുൻപ് എൺപത്തൊൻപത് പോയി നൂറിൽ
എത്തി ... വല്യമ്മയുടെ ചീത്ത വിളി ഉയർന്നു .

"ഒറ്റച്ചവിട്ട് വെച്ചു തരും. എത്ര പ്രാവശ്യം പറയ
ണം നിന്നോട് ?എൺപത്തൊൻപത് കഴി ഞ്ഞാ തൊണ്ണൂറാണെന്ന് .ഇങ്ങനെ തെറ്റിക്കാ നാണെങ്കി നാളെ മുതൽ സ്ലേറ്റും പിടിച്ച് ഇ ങ്ങോട്ട് വരണ്ടാ .കേട്ടല്ലോ? ".

എണ്ണിക്കഴിഞ്ഞ് പടി മേലിരുന്ന് തന്നെ ദേവി യമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സ്ലേറ്റിൽ എഴുതിത്തുട ങ്ങി .അതും അവർക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു .
എന്നാൽ മാത്രമേ അവരുടെ ഒരു ദിവസം അവസാനിക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളു .

__________________________________________
അന്ത്രാളം .. ഡൈനിങ്ങ് റൂം

തുടരും

നീതി

===========

അടുത്ത ഭാഗം ഇതേ പേജിൽ ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതാണ്.

ഒരിക്കൽക്കൂടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും വായിക്കാൻ :-

https://www.nallezhuth.com/2020/09/Deviyamma-Part1.html

https://www.nallezhuth.com/2020/09/Deviyamma-Part2.html

ബി പി എൽ കാർഡ് (കഥ)


ഹോ! ബല്ലാത്ത ജാതി ...!!
റേഷൻ കടയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ വെച്ചാണ്
ഒരാൾ തപ്പിക്കോണ്ട് വരുന്നത് കണ്ടത് .
ഇയാളെ ഞാനെവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്തു കൊണ്ടാണ് മുന്നോട്ട് നടന്നത് .
കുറച്ചു നടന്നപ്പോൾ അയാൾ പിറകിൽ
നിന്ന് വിളിച്ചു .
"ബഹൻ ജീ ഒന്നു നിക്കൂ ."
ബഹൻ ജി? ഇതാര് ? ... ഇനി വല്ല ബംഗാളി യും ?.ഒരു വേള ഞാനവിടെ നിന്നു .അയാൾ
ധൃതിയിൽ വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു .
"ഈ സ്ഥലം ഏതാണെന്ന് പറയാമോ ?"
"ഇത് കണ്ണൂരാണ് ഭായ് ."
ഇരിക്കട്ടെ ഒരു ഹിന്ദി എൻ്റെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ... അതും പറഞ്ഞ് ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി . ഇനി യിപ്പോ കണ്ണൂർ അല്ലേ ?.. അതേല്ലോ .ഇയാളി തെവിടെന്നു വരുന്നു ?
"റോഡിലേക്കുള്ള വഴി കാട്ടിത്തരാമോ ?"
വല്ല കള്ളനോ പിടിച്ചു പറിക്കാരനോ ആയിരി ക്കുമോയെന്ന സംശയത്തിൽ ചുറ്റുമൊന്നു
കണ്ണോടിച്ചു .ദൂരേ നിന്ന് മൂന്നാലു പേർ നടന്നു
വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ആശ്വാസത്തോടെ
പറഞ്ഞു .
"ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്കാണ് ..കൂടെ വന്നോളൂ ".
അപ്പോഴും മനസിൽ തിരച്ചിൽ നടന്നുകൊണ്ടി രിക്കുകയായിരുന്നു.. ഇയാളെ ഞാനെവിടെ യോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ ? കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ
നിശബ്ദരായി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു .നിശ്ശബ്ദ
തയ്ക്ക ഭംഗം വരുത്തി കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദി
ച്ചു ,
"നിങ്ങൾക്കീ നാടറിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെങ്ങിനെ
ഇവടെത്തീ?"
"ഗോവയിലേക്കു പോകുകയായിരുന്നു .. വഴി തെറ്റി വന്നതാ."
ഗോവയിൽ പോകുന്നയാൾക്ക് വഴി തെറ്റി കണ്ണൂരെത്താനോ ?ഇയാളിതെന്തൊക്കെയാ
പറയുന്നേ ?ഇനി ഭ്രാന്തനോ മറ്റോ ആണോ .
ഞാൻ വീണ്ടും മനസിൽ ഈശ്വരനെ വിളിച്ചു .
"ഗോവയിലേക്ക് ട്രെയിനിലായിരുന്നോ?എങ്കി ത്തന്നെ ഇവിടെങ്ങിനെയെത്തി ?"
"അല്ല ഹെലികോപ്റ്ററിലായിരുന്നു .വഴി തെറ്റി
എത്തിയതിവിടെയാ ."
ഞാൻ നടപ്പിനു വേഗം കൂട്ടി .ഒന്നുകിൽ ഇയാ
ക്ക് വട്ടുണ്ട് .അല്ലെങ്കി തട്ടിപ്പുകാരൻ .ഞാനൊ
ന്നും മിണ്ടിയില്ല .പക്ഷേ അയാൾ പറഞ്ഞു
കൊണ്ടിരുന്നു .
"ഒരു മൊട്ടക്കുന്നിന്മേൽ ഹെലികോപ്റ്റർ
ലാൻഡ് ചെയ്തു മൂത്രശങ്ക തോന്നിയപ്പോ
അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് കയറിയതാ .
തിരിച്ചു വന്നപ്പോ ഹെലികോപ്റ്റർ കാണാനി ല്ല .ഒരു നോട്ടീസ് കിട്ടി .കാർഷിക ലോൺ
അടച്ചാ ഹെലികോപ്റ്റർ വിട്ടുതരാന്ന്" .
കാർഷിക ലോണിന് ഹെലികോപ്റ്റർ പണയം
വെക്കാനോ ?
"നിങ്ങള് കാർഷിക ലോണെടുത്തിട്ടെന്താ ചെയ്തത് ?"
" ആർ ഫ്രെഷ് എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലായിടത്തും
പച്ചക്കറികൾ എത്തിച്ചില്ലേ ? വാങ്ങുന്ന പച്ച ക്കറികൾ കൂടുതലും കെട്ടുപോകാറാണ് .
വൻ നഷ്ടമാ അത്‌ മൂലം സംഭവിച്ചത് .. ഇട നിലക്കാരില്ലാതെ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കു
ന്നു എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു .. പക്ഷേ ജോലിക്കാരുടെ അനാസ്ഥ കാരണം വാങ്ങി
നേരേ നമ്മുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ എത്തിക്കു മ്പോഴേക്കും എല്ലാം ചീഞ്ഞു തുടങ്ങും.. അതോടെ ആർ ഫ്രഷ് നഷ്ടത്തിലായി .."
"അത് ശരി ..."
എൻ്റെ മനസിൽ ചെറിയ തോതിൽ സഹതാ പം മുളയ്ക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു ..
" കൊറോണ ആയതിൽ പിന്നെ എല്ലാ ബിസിനസും പൊളിയാറായി .. പെട്രോളിന്
ഒക്കെ വില കൂടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിൻ്റെ
ഉപയോഗം പകുതി ആയില്ലേ ?.. ഒരു ആവേശത്തിനാണ് പത്തിരുപത്തേഴ് നിലക ളുള്ള ആ വീട് കെട്ടിപ്പൊക്കിയത് ..അ
തിപ്പോ സകലമാന ബില്ലുകളും മരാമത്തു പണികളും ജോലിക്കാർക്കുള്ള ശമ്പളവും ഒക്കെ കൊടുത്തു കഴിയുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ലോണെടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയാവും ..."
പത്തിരുപത്തേഴ് നിലകളുള്ള വീടാ ?ഇയാളാ ര് ?ഇങ്ങേരെ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന ചിന്ത മനസ്സിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കാൻ തുടങ്ങി .. അപ്പോഴേക്കും റോഡെത്തിയിരു ന്നു..
ദൂരേ നിന്നേ റേഷൻ കടയിലെ ക്യൂ കണ്ടു.. ഒരു നിശ്ചിത അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് നിൽപ്പുണ്ട് .ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു
"എനിക്ക് റേഷൻ കടയിലേക്കാണ് പോകേണ്ടത് .. ദേണ്ടേ ആ കാണുന്നതാണ് റേഷൻ കട ".
"ആണോ ? ഞാനും ഉണ്ട് .. ഭാഗ്യത്തിന് എൻ്റെ
കൈയില് റേഷൻ കാർഡുണ്ട് .. ഏത് റേഷൻ കാർഡ് എവിടെയും ഉപയോഗിക്കാമെന്ന നിയമം വന്നത് നന്നായി .."
"ആട്ടെ നിങ്ങടെ പേരെന്താ ? എവിടന്നു വരുന്നു ?"
"മുകേഷ് ... ബോംബെയിൽ നിന്നാണ് .. കേട്ടിട്ടില്ലേ?"
"മുകേഷ് ???"
"മുകേഷ് അംബാനി .:"
ഞാൻ വിശ്വാസം വരാതെ അയാളെ തുറിച്ചു
നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു .. എനിക്ക് തല കറങ്ങും പോലൊരു തോന്നൽ .. തന്നെത്താ
നൊന്ന് പിച്ചിനോക്കി ... സ്വപ്നമല്ല .എന്നിട്ട്
പതിയേ പറഞ്ഞു ,
"മുകേഷ് അംബാനിക്ക് റേഷൻ വാങ്ങേണ്ട
ഗതികേടായോ ?"
"മുടിഞ്ഞ ചെലവല്യോ ബഹൻ ജീ ? ഭാര്യയെ
തീറ്റിപ്പോറ്റാൻ തന്നെ ചെറിയ പൈസ മതി യോ ?കോടികൾ വേണം. .. അതിനു പോലും പുതിയ ലോണെടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണ് .."
അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കാവേശമായി ... ഹോ നീതാ അംബാനിയെ കുറ്റം പറയാനൊ രു ചാൻസ് കിട്ടിയാ ഏത് പെണ്ണിനാ സന്തോഷം വരാത്തേ ..?.. ആ പെണ്ണുമ്പിള്ള കുറച്ചൊന്നുമല്ല നമ്മളെ പോലത്തെ പെണ്ണു ങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും അസൂയയും ജനിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് ... എന്തായി രുന്നു ... !! കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന ഡയമണ്ടിലും സ്വർണ്ണത്തിലും തീർത്ത സാരികൾ , ബ്ലൗസ് ,ചെരിപ്പുകൾ... പിന്നെ കാറുകൾ .. എൻ്റെ ദൈവമേ എന്തോ രം കുശുമ്പാ അടിച്ചിരിക്കുന്നേ അറിയോ .. !! ഇയാൾ ഓരോ പിറന്നാളിനും അവർക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഗിഫ്റ്റ് കേൾക്കുമ്പോൾ ആ ദിവസം കെട്ടിയോനോട് തല്ലുണ്ടാക്കിയാണ് സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നത് ... മുകേഷിൻ്റെ വായിൽ നിന്ന് തന്നെ ഭാര്യയുടെ ചെലവ് താങ്ങാൻ വയ്യെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എന്തൊരാ ശ്വാസം ....!! അപ്പോഴേക്കും റേഷൻ കട എത്തി ... ഞാൻ എൻ്റെ എ പി എൽ കാർഡ് എടുത്തു ബാക്കി കാർഡിൻ്റെ അടിയിൽ വെച്ചു .. മുകേഷ് , കാർഡ് എടുത്ത് എൻ്റെ നേരേ നീട്ടി .. ബി പി എൽ കാർഡ് കണ്ട് എനിക്ക് ചിരി സഹിക്കാനായില്ല .. ഞാൻ ഭയങ്കര ചിരിയോടെ ചിരി . ഉറക്കെയുറക്കെ..
പെട്ടെന്നാണ് എൻ്റെ തോളത്താരോ തട്ടുന്നതായി തോന്നിയത് ... നോക്കുമ്പോ കെട്ടിയോനാണ് ..
"എന്താണ് നീയിങ്ങനെ ഉറക്കത്തിൽ ചിരിക്കു ന്നത് ?.."
ങേ ഉറക്കമായിരുന്നോ ?അപ്പോ മുകേഷ് അം ബാനി ??? കാർഷിക ലോൺ ? ഒക്കെ
സ്വപ്നമായിരുന്നോ ?.. ഛേ നശിപ്പിച്ച് ... ഞാൻ പറഞ്ഞു ..
"അതൊക്കെയുണ്ട് .. നീണ്ട കഥയാ .."
 ഞാനിതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല .. നിങ്ങളും ആരോടും പറയേണ്ടാട്ടോ .. ഓരോ സ്വപ്നങ്ങളേ ..!!!🤭🙄😛
നീതി 

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo