Showing posts with label AnjaliMary. Show all posts
Showing posts with label AnjaliMary. Show all posts

ചന്ദ്രോദയം

ചന്ദ്രോദയം
••••••••••••••••••
അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി വാരിക്കെട്ടി ഭാമ എഴുന്നേറ്റു. നേരം നന്നേ പുലർന്നിരിക്കുന്നു. അരികത്തു കിടന്നുറങ്ങുന്ന കണ്ണനെ അവൾ നോക്കി ഒരു നിമിഷം ഇരുന്നു. എന്തൊരു നിഷ്കളങ്കമായ ഉറക്കം. ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിനുറവയിൽ നിന്ന് രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി. കണ്ണനെ ഉണർത്താതെ ഭാമ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അടുക്കളയിൽ അമ്മ പണി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. അവൾ വേഗം കഴുകാനുള്ള പാത്രങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
" കുഞ്ഞേ വേണ്ട മാറു ഞാൻ ചെയ്തോളാം "
"അമ്മേ ഞാൻ ആ പഴയ ഭാമയല്ല അമ്മയുടെ മരുമോളാണ് എന്നോട് എല്ലാം ചെയ്യാൻ പറയണം "
എന്ന് പറഞ്ഞു ഭാമ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി പറമ്പിൽ കണ്ണേട്ടന്റെ അച്ഛൻ തെങ്ങിന്റെ തടം എടുക്കുന്നു വയസ്സ് എഴുപതു ആയെങ്കിലും ഇന്നും അധ്വാനിക്കുന്ന മണ്ണിനെ അറിയുന്ന മനുഷ്യനാണയാൾ അവൾ മുറ്റമടിക്കുന്ന ചൂലുമായി കിഴക്ക് ഭാഗത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി. അറിയാതെ കണ്ണുകൾ കിഴക്കുഭാഗത്തെ അതിരിലേക്ക് നോക്കി. തലയുയർത്തി നിക്കുന്നു പൂവള്ളി ഇല്ലം.മൂന്നു ദിവസം മുൻപ് വരെ തന്റേതായിരുന്ന വീട്. ഇന്നു താൻ അവിടെ ആരും അല്ല പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്നെന്നേക്കുമായി. ജീവിച്ചിരിക്കെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു മരിച്ചവൾ ആക്കിയിരിക്കുന്നു.
,
"മോളെ " ഭാമ തിരിഞ്ഞുനോക്കി
ശങ്കരൻ അല്ല കണ്ണേട്ടന്റെ അച്ഛൻ ഇല്ലത്തെ പണിയാളൻ, കുടികിടപ്പുകാരൻ
അച്ഛാ
അവൾ വിളിച്ചു
ശങ്കരന്റെ കണ്ണിൽ ജലം കിനിഞ്ഞു. ഇല്ലത്തെ ചെറിയമ്പുരാട്ടി തന്നെ അച്ഛാന്ന്‌ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഭാമ പറഞ്ഞു അച്ഛൻ എന്തിനാണ് കരയുന്നത് ഇതാണ് ഈശ്വരനിശ്ചയം. എനിക്കിപ്പോൾ സന്തോഷാണ്. കണ്ണേട്ടൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ... അവൾ മുഴുമിച്ചില്ല.
ഭാമ മുറ്റമടിക്കൽ തുടർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. അമ്മ കരയുന്നുണ്ടാവുമോ ഇപ്പോൾ ?അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു.രണ്ട് മക്കളാണ് ദത്തൻ തിരുമേനിക്ക് അംബികയും ഭാമയും. അംബികയുടെ വേളി കഴിഞ്ഞു. പുത്തൂർ ഇല്ലത്തെ ഭദ്രൻ തിരുമേനിയുമായി. അന്ന് തുടങ്ങി ഇല്ലത്തിന്റെ ക്ഷയം.അത്ര വഷളനായിരുന്നു അയാൾ. അംബികയെ മാത്രമല്ല ഭാമയെക്കൂടെ നോട്ടമിട്ടാണ് അയാൾ അംബികയെ വേളി കഴിച്ചത്. ചൊവ്വാദോഷക്കാരിയായിരുന്നു ഭാമ. ഒരുപാട് വേളി മുടങ്ങിപ്പോയി ആ കാരണത്താൽ.ഇതിനിടെ ദത്തൻ തിരുമേനി സ്ട്രോക്ക് വന്നു തളര്ന്നു കിടപ്പിലായി. പിന്നെ ഇല്ലത്തിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഭദ്രന്റെ കീഴിലായി.
"എയ് തമ്പുരാട്ടി "
വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു
മുൻപിൽ കണ്ണൻ
അവൾ നാണത്താൽ മുഖം താഴ്ത്തി
"ഇങ്ങിനെ നിന്നാൽ മതിയോ ?ഞാൻ പണിക്കു പോവാ "
അവൻ പറഞ്ഞു.
"നേരത്തെ വരണം"
, ഭാമ പറഞ്ഞു. "
നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ പോണം. ഒരു വഴിപാട്‌ ഉണ്ട് എനിക്ക് ദേവിക്ക് "
"നിനക്ക് ഇനിയും പേടി മാറിയിട്ടില്ലേ
പെണ്ണെ ജനിച്ചാൽ ഒരിക്കൽ മരിക്കും "
അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ദേ കണ്ണേട്ടാ ആരേലും കാണും അവൾ കുതറി മാറി.
"ശെരി ഞാൻ നേരത്തെ വരാം "
അവൻ നടന്നുപോകുന്നതും നോക്കി അവൾ പ്രാർത്ഥനയോടെ നിന്നു
എന്റെ ദേവി.. ഒന്നും വരുത്തല്ലേ.. കാത്തോണേ
ഭാമയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. കണ്ണേട്ടൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആ രാത്രി താൻ... ഭദ്രന്റെ ശല്യം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. സമയവും കാലവും ഒന്നും നോക്കാതെ കയറിപിടിക്കുന്നവൻ. തളര്ന്നു കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുൻപിൽ വച്ചുപോലും.. എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും നിശ്ശബ്ദയായി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ചേച്ചി.. വരുന്ന ഓരോ വിവാഹാലോചനകളും ഭദ്രൻ മുടക്കി വിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഇല്ലത്തെ തൊഴുത്തിൽ വച്ചു കയറിപ്പിടിച്ച ഭദ്രനെ താൻ തട്ടിയെറിഞ്ഞു ഓടുന്നത് കണ്ണേട്ടൻ കണ്ടിരുന്നു. അച്ഛൻ ശങ്കരനെപ്പോലെ തന്നെ ഇല്ലത്തെ എല്ലാ പണികളും ചെയ്തിരുന്നത് കണ്ണനായിരുന്നു. അച്ഛന് പകരം പലപ്പോഴും കണ്ണനായിരുന്നു പണിക്കു വരിക.
കണ്ണീരു തോരാത്ത ദിനരാത്രങ്ങൾ. എവിടേക്കെങ്കിലും ഓടിപ്പോയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ച നിമിഷങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് പോവാൻ ?എങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞാലും ഭദ്രൻ എന്ന വിടന്റെ കണ്ണുകൾ.നാലു ദിവസം മുൻപ് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിപോയി ശരീരത്തിൽ ഇഴയുന്ന രണ്ടു കൈകൾ ആണ് ഞെട്ടിയുണർത്തിയത്. അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട് എഴുനേറ്റു ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ല. കീഴടങ്ങുമെന്ന മട്ടായപ്പോൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്തു അയാളെ ആഞ്ഞൊരു തള്ള് വച്ചു കൊടുത്തു.. വാതിൽ തുറന്ന് ഓടി.മുന്നിൽ ചേച്ചി. കെട്ടിപിടിച്ചു പൊട്ടികരഞ്ഞു
"എന്തിനാടി ഇങ്ങിനെ ജീവിക്കുന്നെ പോയി ചത്തൂടെ നിനക്ക്" ?ബാക്കിയുള്ളോർക്കെങ്കിലും സമാധാനം കിട്ടൂല്ലോ "ചേച്ചിയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട്‌ സ്‌തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. ചേച്ചി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു" എന്നോട് ക്ഷമിക്കു മോളെ.. എനിക്ക് മടുത്തു ഈ ജീവിതം".ചേച്ചിയെ നോക്കാതെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ നടന്നു. കുളക്കരയിൽ എത്തിയതറിഞ്ഞില്ല. നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്ന ജലത്തിലേക്ക് അല്പസമയം നോക്കിനിന്നു. ഈ നശിച്ച ജീവിതം.. എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നെ,ചേച്ചിയെങ്കിലും സമാധാനമായി ജീവിക്കട്ടെ. പതിയെ കാൽ പടവിലേക്കു വച്ചതും കയ്യിൽ ഒരു പിടുത്തം വീണു. ഇരുട്ടിൽ ആളെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. കുതറി പക്ഷേ ആ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾക്കുള്ളിൽ തന്റെ കൈകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. കരയാൻ ഒരുങ്ങിയ വാ മൂടപ്പെട്ടു.
ഇരുളിന്റെ മറ തെല്ലു കണ്ണിൽ നിന്നു നീങ്ങിയപ്പോൾ താൻ ആ മുഖം കണ്ടു കണ്ണൻ !
"ശബ്ദിക്കരുത് "
കണ്ണൻ മന്ത്രിച്ചു
"നീയറിയാതെ നിനക്ക് പിന്നാലെ എന്നും ഞാനുണ്ടായിരുന്നു.ജാതിയും മതവും ഒന്നും പ്രശ്നമല്ലെങ്കിൽ നീ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഈ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നേക്ക്‌. ഈ നെഞ്ചിൽ ജീവനുള്ള കാലം വരെയും ഞാൻ നിന്നെ പോറ്റും. അവിടെ നിന്റെ മടിക്കുത്തഴിക്കാൻ ആരും വരില്ല. "
ഭാമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
എന്റെ ചൊവ്വാദോഷം...
അവൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കണ്ണൻ അനുവദിച്ചില്ല. "അതൊക്കെ മനുഷ്യരുണ്ടാക്കുന്നതാണ് നിനക്ക് സമ്മതമാണോ ?
മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന തന്നെ കണ്ണേട്ടൻ സർപ്പക്കാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി അല്പം കുങ്കുമം എടുത്തു നെറുകയിൽ അണിയിച്ചു. മാറിൽ ചേർത്തു പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതം വിടർന്നത് ചൂടുള്ള വാർത്തയുമായാണ്. ശങ്കരൻചെറുമന്റെ മകൻ കണ്ണന്റെ കൂടെ പൂവള്ളി ഇല്ലത്തെ ഭാമ ഇറങ്ങിപ്പോയി. പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വച്ചു ഭദ്രൻ പകരം വീട്ടി. വാര്ത്തയുടെ ചൂടാറിയപ്പോൾ നാട്ടുകാർ അടുത്ത വാർത്തയുടെ പുറകെ പോയി.
"മോളെ "അവിടെ എന്തെടുക്കാ "
വെയിലു കൊള്ളാതെ കേറി വാ
"ദാ വരുന്നമ്മേ "
സന്തോഷകരമായ ഭാമയുടെ രണ്ടാം ജീവിതകാണ്ഡം അവിടെ തുടങ്ങുകയായി.. സ്നേഹത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ ചന്ദ്രോദയം.
അഞ്ജലി മേരി

ഭ്രാന്തികൾ ഉണ്ടാവുന്നത്..


ഭ്രാന്തികൾ ഉണ്ടാവുന്നത്..
•••••••••••••••••••••••••••••••••••°
നീലിമ ബെഡിൽ വിവസ്ത്രയായി കിടന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ അയാളുടെ കൈകൾ ഇഴഞ്ഞു നടന്നു. എന്തോ പരതുന്നതുപോലെ.. നീലിമയുടെ തൊണ്ടയിൽ ഒരു ഓക്കാനം വന്നു മുട്ടി. ദേഹമാകെ പുഴുവരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അല്പം മുൻപ് അയാളുടെ നാവിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട അറപ്പും വെറുപ്പും ഉളവാക്കുന്ന അസഭ്യവാക്കുകൾ അവയുടെ ചെളിപുരണ്ട പാദങ്ങളാൽ മുഖത്തും കണ്ണിലും മൂക്കിലും നാവിലും എല്ലാം ചവിട്ടി നടക്കുന്നു. ചിലത് മുഖത്ത് നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നു. കഫത്തിന്റെ രുചി അവളുടെ വായിൽ നിറഞ്ഞു.ഒടുവിൽ എപ്പോഴോ അവളുടെ ബോധം മങ്ങി നിദ്രയിലാണ്ടുപോയി.
നീലിമ രാവിലേ നേരത്തെ ഉണർന്നു. മക്കൾക്ക്‌ സ്കൂളിൽ പോണം. ചോറും കറിയും ഉണ്ടാക്കണം. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക്‌ നീങ്ങി. തലേന്ന് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ ഭർത്താവ് എഴുന്നേറ്റു വന്നു ചായ കുടിച്ചു പുറത്തേക്ക് പോവാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. നീലിമയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛചിരി തെളിഞ്ഞു. വൈകിട്ടത്തെ കലാപരിപാടികൾക്ക് ഊർജ്ജം കിട്ടണ്ടേ,
അവൾ മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കുളിപ്പിച്ചു ആഹാരം കൊടുത്തു. സ്കൂൾബസ്‌ ഇപ്പോൾ വരും. അവൾ പൊന്നുമക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പാവങ്ങൾ, അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വഴക്കിനിടയിൽ പെട്ടു ഞെരുങ്ങുന്ന കുരുന്നുകൾ. അവർക്ക് രണ്ടുപേരെയും വേണം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും. നീലിമ മക്കളുടെ തലയിൽ തലോടി. മക്കളെ കയറ്റിവിട്ടു തിരികെ വരുമ്പോൾ അയലത്തെ രാധാമണിചേച്ചി മുറ്റത്ത്‌ തുണി വിരിക്കുന്നു.
"നീലിമേ, നില്ലെടി വാ ഇത്തിരിനേരം ഇരുന്നിട്ട് പോവാം "
"ഇല്ല ചേച്ചി, പണിയുണ്ട്. നീലിമ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
"ഇന്നലെയും ബഹളം കേട്ടല്ലോടി "രാധാമണി വേലിക്കലേക്ക് വന്നു. നീലിമ ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ആരാന്റമ്മക്ക് പ്രാന്ത് വന്നാൽ കാണാൻ നല്ല ചേല്, ആർക്കു വേണം ഈ സഹതാപം. ഇത്രയും നാളത്തെ ജീവിതത്തിൽ താൻ പഠിച്ച ഒരു കാര്യം ഇതാണ്. സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ പുറമെ കാട്ടും സഹതാപം അകമേ പരമപുച്ഛവും. തനിക്ക് ഇതൊക്കെ ശീലമായിരിക്കുന്നു.തന്റെ പൊന്നുമക്കൾക്ക്‌ വേണ്ടി ഇതും ഇതിലപ്പുറവും താൻ സഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയും സഹിക്കും.
ആരുമില്ലാത്ത തനിക്ക് ഒരു ജീവിതം തന്നതിൻറെ പേരിൽ അല്ല താൻ രമേഷിനെ ചുമക്കുന്നത്. തനിക്ക് കിട്ടാതെ പോയ ബാല്യം, കൗമാരം അച്ഛന്റെ തണൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹം എല്ലാം തന്റെ മക്കൾ അനുഭവിക്കണം. അങ്ങിനെ മക്കൾ ജയിച്ചു മുന്നേറണം. എത്തണം വിജയപാതയിൽ. എഴുതാനും വരക്കാനും പാടാനും കഴിവുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ അമ്മയെപ്പോലെ ആവരുത് അവർ. അതിനു വേണ്ടി നീചനായ വിഷയലമ്പടനായ രമേഷിനെ ആജീവനാന്തം താൻ സഹിക്കും. നീലിമയുടെ അണപ്പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. അവൾ ജോലികളിൽ മുഴുകി.
സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ അയാൾ ഓരോ ദിവസവും തന്നെ വ്യഭിചാരിണി ആക്കുന്നു. നിരവധി പുരുഷൻമാരുടെ കൂടെ ഒരേ ദിനം ശയിക്കുന്നവൾ ആക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഒരു അടിമയെപ്പോലെ മർദ്ദിക്കുന്നു. നാഭിയിൽ തൊഴിക്കുന്നു. മുഖം അമ്മിക്കല്ലെടുത്തു ഇടിച്ചു വികൃതമാക്കുന്നു. കേട്ടാൽ അറയ്ക്കുന്ന പദങ്ങളാൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ ആ വൃത്തികെട്ട ശരീരം കൊണ്ട് തന്റെ ശരീരത്തെ മൂടുന്നു.
അയാൾ എന്തറിഞ്ഞു ?തന്റെ മനസിന്റെ ആജ്ഞാശക്തിയെ കരുത്തിനെ ഇന്നേവരെ തകർക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞുവോ ?നീലിമ ചിരിച്ചു. അഗ്നിയിൽ കുരുത്തവൾ ആണ് താൻ. ഹൃദയം വെങ്കലം ഉരുക്കിയൊഴിച്ച ശില പോലെ ഉറച്ചു നിൽക്കും. പൊരുതും.
എങ്കിലും ചില നേരങ്ങളിൽ വെറുമൊരു പെണ്ണായിപ്പോകും. നെഞ്ചുതകർന്നു കരഞ്ഞുപോകും. ഉള്ളിൽ ഒരു ഭ്രാന്ത്‌ നുരയും. അയാളോടുള്ള വെറുപ്പ് വർദ്ധിച്ചു വർദ്ധിച്ചു കണ്ണിലൂടെയും മൂക്കിലൂടെയും ചെവിയിലൂടെയും വായിലൂടെയും പൊട്ടിയൊഴുകും. ഒരു ഉന്മാദിനിയെപ്പോലെ അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ആർത്തു ചിരിക്കാൻ തോന്നും. അയാളുടെ രക്തം കുടിക്കണമെന്ന് തോന്നും നീലിമക്ക് ഭയം തോന്നി. താൻ ഒരു ഭ്രാന്തി ആവുകയാണോ ?
അവൾ വീടിന്റെ പുറകിലെ വരാന്തയിൽ ചെന്നിരുന്നു. ചില നേരങ്ങളിൽ മനസ്സ് നേരെ നിൽക്കുന്നില്ല. കാലിലൂടെ ഒരു പെരുപ്പ് കയറുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. എത്രയോ സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്നു രമേഷ്, താൻ എത്രവട്ടം കണ്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്ന് തൊട്ട് മനസ്സ് വെറുത്തു തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ തന്നെ നാട്ടിലെ പ്രധാനവേശ്യ ആക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് താൻ പ്രതികരിക്കുക. നീലിമക്ക് വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഭ്രാന്തിൻ അണുക്കൾ സിരകളിൽ നുരയാൻ തുടങ്ങിയാൽ അവൾ വേഗം വേറെ എന്തെങ്കിലും ജോലികളിൽ മുഴുകും. അതുമല്ലെങ്കിൽ പഴയ നല്ല ഓർമ്മകൾ,, കോളേജ്, സുഹൃത്തുക്കൾ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ....
വൈകുന്നേരമായി, കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ നിന്നു വന്നു രാത്രി എട്ടുമണി ആയതോടെ രമേഷും എത്തി. പതിവുപോലെ മദ്യപിച്ചു മദോന്മത്തനായി ആണ് വരവ്. കലാപരിപാടികൾ തുടങ്ങാൻ സമയമായി.പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികളെ വിളിച്ചു അവൾ വേഗം ചോറ് കൊടുത്തു.
" ഇനി നാളെ പഠിക്കാട്ടോ "അവൾ പറഞ്ഞു. "ഉറങ്ങിക്കോ "അവൾ കുട്ടികളെ ബെഡിൽ കിടത്തി. ഉറങ്ങട്ടെ. അച്ഛന്റെ വൃത്തികേടുകൾ കാണാതിരിക്കട്ടെ. അവൾ ഹാളിലേക്ക് വന്നു അവളെ കണ്ടതും രമേഷ് തുടങ്ങി.
" എവിടെയാടി, ഇന്ന് നീ മറ്റവനെ ഒളിപ്പിച്ചേക്കുന്നേ ? ങേ ?
ഇന്നു ബെഡ്ഷീറ്റിനു എന്താടി ഇത്ര ചുളുക്കം ?ഇന്ന് ഏതാവനടി ഇവിടെ കിടന്നേ ?"
നീലിമ ക്രുദ്ധയായി അയാളെ നോക്കി. ഞരമ്പിലൂടെ വെറുപ്പിന്റെ കൃമികൾ പായാൻ തുടങ്ങി. അവൾ മൗനം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇങ്ങിനെ എത്ര നാൾ ? ദൈവമേ ! ശക്തി തരണേ അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
"ഇന്നലെ ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തു വന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത സിഗരറ്റിന്റെ മണമായിരുന്നു. ആര്ടി ഇന്നലെ വന്നത് ?"രമേഷിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് നീലിമയ്ക്കു ഛർദ്ദിക്കാൻ വന്നു. അയാൾ വന്ന് അവളെ കടന്നു പിടിച്ചു. ഓഹ് ഇന്ന് മർദ്ദനമില്ല, അതായിരുന്നു ഇതിലും ഭേദം, കാണുന്ന ഏതു സ്ത്രീകളെയും അനുഭവിച്ചു തിരിച്ചെത്തുന്ന ഇയാളെ തനിക്ക് അറപ്പാണ്, വെറുപ്പാണ്. അയാൾ അവളെ പിടിച്ചു വലിച്ചു അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അയാൾ അഴിച്ചു മണം പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നായയെപ്പോലെ. അപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഒരു പേ പിടിച്ച നായുടെ മുഖമാണെന്നു നീലിമക്ക് തോന്നി. കടവായിലൂടെ ഒലിക്കുന്ന കൊഴുത്ത ഉമിനീർ... ശബ്ദം നായുടെ മുരൾച്ച പോലെ... നീലിമയുടെ ഞരമ്പുകൾ വീർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരുവേള ഭ്രാന്തിൻ പുഴുക്കൾ നുരച്ച്‌ അവ പൊട്ടുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ മണത്തു.
" മുറുക്കാന്റെ മണം, ആരാടി മുറുക്കുന്നവൻ വന്നത് ?തേങ്ങയിടുന്ന ഗോവിന്ദനാ ?അവനല്ലേ ഇവിടെ മുറുക്കുന്നവൻ "
നീലിമയുടെ കർണ്ണങ്ങൾ പൊള്ളി. രമേഷ് മാറിടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
"മ്മ്മം... ഇതു ബീഡിയുടെ മണം തന്നെ "അയാൾ മുരണ്ടു. പിന്നെയും പിന്നെയും താഴോട്ട് താഴോട്ട് അയാൾ മണങ്ങൾ തിരയവേ, നീലിമ നഗ്നയായി കിടന്നു പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ അമ്പരന്നു. അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അലറി
"അതേടാ, നൂറു പേര് വന്നു ഇവിടെ ഇന്ന്. ഇനിയും വരും കാണണോ നിനക്ക് ?അവൾ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വീണ്ടും അലറി. എന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചു. അയാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് നീലിമ കതകു തുറന്നു പുറത്തു വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പരിപൂർണ്ണ നഗ്നയായി നിന്നവൾ അലറി
"വരൂ ആർക്കാ വേണ്ടത് ?ഞാൻ വേശ്യ ആർക്കു വേണേലും വരാം എപ്പോ വേണേലും വരാം വാ വരൂന്നേ "
അവൾ ഉന്മാദിനിയായി ഓടി വഴിയിലൂടെ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട്, പിന്നെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, പിന്നെയും അലറിക്കൊണ്ട്.... രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അവളുടെ ശബ്ദം നിരത്തിലെങ്ങും മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു.
അഞ്ജലി മേരി

സായന്തനം

സായന്തനം
••••••••••
മാര്യേജ് നടക്കുന്ന ഹാളിലെ ക്യാമറകളുടെ ഫ്ലാഷ് മിന്നിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എവിടെയും പൊന്നിന്റെയും പട്ടിന്റെയും തിളക്കം. പൂക്കളുടെയും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുടെയും ഇടകലർന്ന സുഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ. ഇന്ന് എന്റെ കൊച്ചുമോളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.ഗൗരി നിശ്വസിച്ചു.എന്റെ മൂത്തമകന്റെ മോളുടെ വിവാഹം.... രാജേട്ടൻ മോന്റെ അടുത്തു തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്. കൊച്ചുമോളെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നു. ഇടക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കും... കണ്ണിണകൾ ഇടയുമ്പോൾ അറിയാതെ കരൾ പിടഞ്ഞു പോവുന്നു.
ഗൗരി സദസ്സിന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭർത്താവ് മുരളിയെ നോക്കി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് തുടുത്ത മുഖം അവളിൽ പരിഭ്രാന്തി ഉളവാക്കി. ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച ഒരു പാഠം ഉണ്ട്ക്ഷമ, ഭൂമിയോളം ക്ഷമ. അല്ലെങ്കിൽ എന്നേ തന്റെ ഈ ജീവിതവും..... ഗൗരി പതിയെ മോന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്നിട്ട് വിളിച്ചു. മോനെ അജയ്...
"ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞല്ലോ. അമ്മക്ക് ഇത്രയും നേരമേ അനുവാദം ഉള്ളൂ "അവൾ ദൈന്യതയോടെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. മകൻ അമ്മയെ നോക്കി എന്തോ പറയാനായി വാ തുറന്നു. പെട്ടെന്ന് രാജഗോപാൽ അവനെ തടഞ്ഞു.
"ഗൗരി പൊക്കോട്ടെ, തടയേണ്ട "
"കണ്ടോ അമ്മ കണ്ടോ.. ഈ മനുഷ്യനെയാണ് അമ്മ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്‌. എന്റച്ഛനെ, എനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ച എന്റച്ഛനെ, അമ്മ പോയി വേറെ കുടുംബം ഉണ്ടാക്കി. എന്നിട്ടും അച്ഛൻ അത് ചെയ്തില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചു അമ്മയെ ഓർത്തു ജീവിച്ചു. എനിക്ക് അമ്മയോട് വെറുപ്പ് ആണ് വെറുപ്പ്... "അജയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു...
"അജയ് " താക്കീതിന്റെ സ്വരത്തിൽ രാജഗോപാൽ വിളിച്ചു എന്നിട്ട് ഗൗരിയോടായി പറഞ്ഞു
"താൻ പൊക്കോളു, അവൻ സങ്കടം കൊണ്ട് പറയുന്നതാ. എനിക്ക് അറിയാം അവനെ തന്നെ വെറുക്കാൻ അവനു കഴിയില്ല. താൻ ചെല്ല് അയാളെ കാത്തിരുത്തി ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കേണ്ട. "
ഞാൻ... ഞാൻ.. ഗൗരിയുടെ കണ്ഠമിടറി. അവൾ കൊച്ചുമോളെയും വരനെയും അനുഗ്രഹിച്ചു കണ്ണുകളാൽ എല്ലാരേയും നോക്കി യാത്ര പറഞ്ഞു. പതിയെ ഇറങ്ങി മുരളിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും ആരോ പറയുന്നത് കേൾക്കാം.
"പെണ്ണിന്റെ അച്ഛമ്മ ആണ്, അവര് ഇവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു വേറെ കല്യാണം കഴിച്ചു അതിൽ കുട്ടികൾ ഉണ്ട്. ദേ ഇരിക്കുന്നു അവരുടെ ഭർത്താവ്. "
ഗൗരി മുരളിയുടെ അടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു "പോകാം "അയാൾ ഒന്ന് ഇരുത്തി മൂളി. എന്നിട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. യാത്രയിൽ ഉടനീളം ഗൗരി മൂകയായിരുന്നു. ഓർമ്മകൾ പുറകോട്ടു സഞ്ചരിച്ചു. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ സമയം തന്നെ തനിക്ക് വിവാഹാലോചന വന്നു. രാജേട്ടന്റെ. അത് തന്നെ നടന്നു. ബിസിനസ്‌കാരൻ. വീട്ടിലെ ഓമനയായ താൻ സുഖമായിരിക്കാൻ അച്ഛൻ തന്നെ ഏറെ സമ്പത്തുള്ള വീട്ടിൽ തന്നെയാണ് അയച്ചത്. ഏറെ സ്നേഹം ഉള്ളവൻ ആയിരുന്നു രാജേട്ടൻ. എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് പിരിയേണ്ടി വന്നു. തന്റെ അമിതമായ പിതൃസ്നേഹം, അച്ഛന്റെ തന്നോടുള്ള സ്നേഹം അതിനെ ജയിക്കാൻ രാജേട്ടന്റെ സ്നേഹത്തിനു ആയില്ല.
സ്വർഗതുല്യം ആയിരുന്നു തന്റെ ദാമ്പത്യജീവിതം. സൗഭാഗ്യങ്ങൾ, സ്നേഹസമ്പന്നൻ ആയ ഭർത്താവ്, പക്ഷേ ആയുസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ബിസിനസിലെ തകർച്ച രാജേട്ടനെ ഒരു തികഞ്ഞ മദ്യപാനി ആക്കി. ദാരിദ്ര്യം പടികയറി വന്ന വീട്ടിൽ സ്നേഹം മറഞ്ഞു നിന്നു. മോന് അഞ്ചു വയസ്സ് അന്ന്. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ രാജേട്ടൻ വീട്ടിലും അക്രമാശക്തനായി. എന്നും വഴക്കും കണ്ണീരും. ഒരുനാൾ സഹികെട്ടു അച്ഛനൊപ്പം ഇറങ്ങി. ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ അല്ലായിരുന്നു പക്ഷേ പിന്നീട് അച്ഛന്റെ ഉപദേശം ആയിരുന്നു തന്റെ ജീവിതം. രാജേട്ടന് പകരം മറ്റൊരാൾ ജീവിതത്തിനു അവകാശി ആയി. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരാൾ വന്നതോടെ മോന്റെ അവകാശം രാജേട്ടൻ നേടി.
"നീ ആരെയോർത്തിരിക്കുവാഡീ ........ മോളെ "മുരളിയുടെ മുരൾച്ച ഗൗരി ഞെട്ടി. വീടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
"നിന്റെ സൂക്കേട്‌ ഇന്ന് ഞാൻ മാറ്റിത്തരുന്നുണ്ട്. " മുരളി ചെവിയിൽ ആക്രോശിച്ചു. ഗൗരി ചുണ്ട്കോട്ടി ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി വീടിനുള്ളിലേക്ക്‌ നടന്നു.
"അമ്മ എത്തിയോ "
മരുമോളാണ്.. മകന്റെ ഭാര്യ. തനിക്ക് മുരളിയേട്ടൻ രണ്ടു മക്കളെ ക്കൂടി തന്നു. ഒരു മോളും മോനും രണ്ടു പേരും വിവാഹിതരായി ചുമതലകൾ എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഗൗരി ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന മുരളി അവളുടെ കഴുത്തു ഞെരുക്കി.
എടീ പിഴച്ചവളെ, നിന്റെ നോട്ടവും ശൃങ്കാരവുംഞാൻ കണ്ടെടി.. പഴയ നിന്റെ മറ്റവൻ എന്ത് പറഞ്ഞെടി... ഗൗരിക്ക് ശ്വാസം പിടഞ്ഞു. പഴയപോലെ ശരീരം നിൽക്കുന്നില്ല. കുഴഞ്ഞു വീണുപോകുമെന്നു തോന്നി.
"നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ കൊന്നുകൂടേ... കൂടെ വന്ന അന്നുമുതൽ കേൾക്കുന്നതാണ് നിങ്ങളുടെ ഈ വൃത്തികെട്ട സംശയം ഇവിടെ പണിക്കു വരുന്ന ഗോപാലൻ വരെ എന്റെ ജാരൻ അല്ലേ നിങ്ങക്ക് ?"
ഗൗരി വെറുപ്പോടെ നോക്കി
"അതേടി.. നീ പിഴയാ.. അറുപിഴ നിന്റെ അച്ഛൻ എന്റെ തലേൽ എടുത്തു വച്ച വിഴുപ്പ്.. പിന്നെ നിന്റെ സ്വത്തു കണ്ടാ ഞാൻ നിന്നെ ചുമന്നത്. "
മുരളി കൈ അയച്ചു. ഗൗരി കഴുത്തിൽ തടവി. വല്ലാത്ത കിതപ്പ്. പ്രായം ആയില്ലേ പണ്ടത്തെപ്പോലെ അങ്ങ് വഴങ്ങുന്നില്ല. അച്ഛൻ തനിക്ക് കണ്ടു പിടിച്ച രാജേട്ടനെക്കാളും യോഗ്യൻ. ഗൗരിയിൽ വെറുപ്പ് നുരഞ്ഞു. സഹിച്ചു താൻ അയാളെ വെറുത്തുപോയിരിക്കുന്നു. അനന്തരവൻ മകൾക്കു യോഗ്യൻ എന്ന് നിനച്ച അച്ഛനും മകളുടെ ദുരവസ്ഥ നല്ലോണം കണ്ടു തന്നെയാണ് കണ്ണടച്ചതു
പീഡനങ്ങളും പരിഹാസവും ആയി തന്റെ ജീവിതം ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി. ഭാഗ്യം കെട്ട തന്റെ ജന്മവും പേറി താൻ നിലം പറ്റെ കിടന്നു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വേദന എരിഞ്ഞു. ഇനിയും എത്ര നാൾ ?അവളുടെ ഹൃദയം തേങ്ങി.
അവളുടെ മനസ്സിൽ രാജഗോപാലിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ വാക്ക് കൊണ്ട് പോലും തന്നെ നോവിക്കാത്ത രാജേട്ടൻ. ഒരു മോശം അവസ്ഥയിൽ കുറച്ചു നാൾ മദ്യത്തിൽ മുങ്ങി എന്തൊക്കെയോ പറയുമായിരുന്നു എന്നല്ലാതെ തന്നെ ഒന്ന് നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടു പോലും ഇല്ല. ഒപ്പം അജയ് മോന്റെ മുഖവും തെളിഞ്ഞു. കണ്ണും മനസ്സും നീറി. അച്ഛന്റെ മകളായി താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞ തന്റെ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ. ഗൗരി ജനാലയിൽ മുഖം അമർത്തി തേങ്ങി.
രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കന്യാകുമാരി :-
അസ്തമയത്തിന്റെ ചാരുത ആകെ ചുവപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു തീരങ്ങളെ. പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നടിച്ചു ചിതറുന്ന തിരമാലകൾ. രാജഗോപാൽ കുറച്ചു നേരം കൂടി അങ്ങിനെ ഇരുന്നു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു. കന്യാകുമാരിദേവിയുടെ ദീപാരാധന കൂടിക്കളയാം. അയാൾ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നടന്നു. ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു മുഖം കണ്ണിൽ പെട്ടു ഒരു നനഞ്ഞ മുഖം ഗൗരി അല്ലേ അത് ? അടുത്തേക്ക് നടന്നു വിളിച്ചു
"ഗൗരി... "
ഗൗരി മുഖം ഉയർത്തി. രാജേട്ടൻ അവൾ എഴുനേറ്റു.
"നീയെന്താ ഇവിടെ ഒറ്റക്കേ ഉള്ളൂ ? മുരളി എവിടെ ?"
"ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണ് രാജേട്ടാ.. ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു യാത്ര വേണം ന്ന് തോന്നി"
"നമുക്ക് കുറച്ചു ദൂരം നടന്നാലോ . "രാജഗോപാൽ തിരക്കി അവർ ക്ഷേത്രത്തിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു. കടൽക്കരയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഗൗരിക്ക് നന്നായി തണുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിയുടെ അറ്റം വാരിപ്പുതച്ചു. ഗൗരിയാണ് മൗനം ഭഞ്ജിച്ചത്.
"മുരളിയേട്ടൻ പോയി ആറുമാസം മുൻപ് ഒരു നെഞ്ചുവേദന വന്നതാ... അധികം കിടത്തിയില്ല "
രാജഗോപാൽ ഗൗരിയെ നോക്കി.
" ഈ നോട്ടത്തിന്റ അർത്ഥം എനിക്ക് മനസിലായി.ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങിനെ എന്നല്ലേ ?"
ഗൗരി മുന്നോട്ടു നടന്നു.
"മുരളിയേട്ടൻ പോയപ്പോൾ എനിക്ക് ദുഃഖം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. ഒരു നിസ്സംഗത മാത്രം. പെട്ടെന്ന് കൂട് തുറന്നു വിട്ട ഒരു കിളിയെപ്പോലെ... സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വായു ശ്വസിക്കും പോലെ... പിന്നെ കുറെകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു യാത്ര ആയാലോ എന്ന് തോന്നി. ആരോടും പറയാനില്ലല്ലോ ഇപ്പോ...."
ഗൗരി തുടർന്നു.
"അത് ഒരു തീർത്ഥയാത്ര ആവാമെന്ന് തോന്നി. ഇറക്കിവയ്ക്കാൻ ആവാത്ത ഒരുപാട് ഭാരം ഉണ്ട് നെഞ്ചിനുള്ളിൽ.. പിന്നെ രാജേട്ടന് അറിയാലോ കുറച്ചു എഴുതുന്ന അസുഖം എനിക്കുള്ള കാര്യം. ഇത്രനാളും അതും ഒരു മൂലയിൽ പൂട്ടി വച്ചിരിക്കയായിരുന്നു. അതും തുടങ്ങണം. മക്കളൊക്കെ അവരുടെ കൂട്ടിൽ ചേക്കേറി ജീവിതം തുടങ്ങി. ഇനി നമ്മൾ ഒരു അധികപ്പറ്റ് ആവേണ്ട അതല്ലേ നല്ലത് ?"
ഗൗരി രാജഗോപാലിനെ നോക്കി.
"രാജേട്ടൻ എന്താ ഇവിടെ ? അജയ് യും മറ്റുള്ളവരും വന്നിട്ടുണ്ടോ ?"
അവൾ തിരക്കി
"ഇല്ല. ഞാനും നീ പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു യാത്രയ്ക്ക് ആയി ഇറങ്ങിയതാ... വെറുതെ തോന്നി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു വെറുതെ തോന്നിയത് അല്ല തോന്നിപ്പിച്ചതാ ഈശ്വരൻ... "
അയാൾ അവളെ നോക്കി. ഗൗരി കാറ്റടിച്ച കൽപ്രതിമ പോലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ കൈ കവർന്നു എന്നിട്ട് വിളിച്ചു.
ഗൗരി.... മോളെ...
ഗൗരി അറുപത്തേഴാം വയസ്സിലും ഇരുപതുകാരിയായി മാറി. കൈകൾ വിറകൊണ്ടു. രാജഗോപാൽ പറഞ്ഞു
"നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പിന്നെ ജീവിതം ഇല്ലായിരുന്നു. നമ്മുടെ മോന് വേണ്ടിയാണ് പിന്നെ ഞാൻ ജീവിച്ചത്. നിന്റെ ഓരോ ദുരിതങ്ങളും ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നു ?നമ്മുടെ മോന് പോലും നിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ സങ്കടം ആയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നിന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടിയാൽ ഏറ്റവും സന്തോഷിക്കുക അവനാവും ".
ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
രാജേട്ടാ ഞാൻ......
എനിക്ക് അതിനുള്ള യോഗ്യത ഉണ്ടോ ഇല്ല. ഞാൻ എന്റെ മോനെയും ഏട്ടനേയും... മുഴുമിപ്പിക്കാതെ ഗൗരി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
രാജഗോപാൽ ഫോൺ എടുത്തു. അജയ് യുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു അയാൾ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട് ഗൗരി മാറി നിന്നു. ഒരു വേള അയാൾ അവളെ കൈനീട്ടി വിളിച്ചു. ഫോൺ സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ടു.
"അച്ഛാ... അതൊക്കെ ശെരി.. തീർത്ഥാടനം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു രണ്ടാളും വേഗം ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കോണം. ഇല്ലേൽ എന്നേ അങ്ങോട്ട്‌ വരുത്തരുത്.. പിന്നെ ഒരു നിശ്ശബ്ദത
അമ്മേ... "
ആ വിളിയിൽ ഗൗരിയുടെ മാറിടം തുടിച്ചു. തന്റെ പൊന്നുമോൻ. ആദ്യം അമ്മേഎന്നു വിളിച്ചവൻ.. അവൾ വിതുമ്പി.
ഞാനും കുടുംബവും നിങ്ങളുടെ വരവും കാത്തിരിക്കും പോയി വാ
അജയ് ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.
ഗൗരി രാജഗോപാലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. അയാൾ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
"ഇനിയുള്ള തീർത്ഥാടനം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച്... ദേശങ്ങൾ കണ്ട്..... ക്ഷേത്രങ്ങൾ കണ്ട്...... ഉദയാസ്തമയങ്ങൾ കണ്ട് അങ്ങിനെയങ്ങിനെ.... ഗൗരി അപ്പോഴും അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയത്‌ തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പോലെ, ഇനിയും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ എന്നപോലെ, അകലെ സൂര്യനും സന്ധ്യയും അപ്പോഴേക്കും സംഗമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ആഗമനത്തിനായി.
അഞ്ജലി മേരി

അർച്ചന

അർച്ചന
•••••••••••••••••••••
ബസ്സിലെ വിൻഡോയിൽ നിന്ന് പറന്നു വന്ന മഴത്തുള്ളികൾ കണ്ണടയിലെ കാഴ്ച മറച്ചപ്പോൾ അർച്ചന അത് ഊരി തൂവാല കൊണ്ട് തുടച്ചു വീണ്ടും തിരികെ വച്ചു. ബസിനു വേഗം പോരെന്നു തോന്നി. ഉത്രാടം ആണിന്ന്. നാളെ തിരുവോണം. അശ്വതിയും അനില യും ഭർത്താക്കന്മാരും കുട്ടികളും ആയി ഇപ്പൊ എത്തീട്ടുണ്ടാവും. കയ്യിലിരുന്ന ഷോപ്പിംഗ്‌ കവറുകളെല്ലാം ഒന്നുകൂടി അവൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.
"അമ്പലംപടി.. അമ്പലംപടി "
കിളി വിളിച്ചു കൂവി. അർച്ചന ഇറങ്ങി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഭക്തിഗാനം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ശ്രുതി പടർത്തുന്നു.
" ആരാടി അച്ചുവാണോ അത് ?"
വേലിക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഭാർഗവിയമ്മയുടെ സ്വരം ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് കുറച്ചു നടന്നാൽ മതി വീട്ടിലേക്ക്. പോകുന്ന വഴിയിലാ ഭാർഗവിയമ്മയുടെ വീട്.
"അതേ അമ്മച്ചി "
താൻ അമ്മച്ചിയെന്നാണ് വിളിക്കാറ് ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയെ.
"നിനക്കിന്നും ഉണ്ടാരുന്നോടി ജോലി "
"ഉണ്ടാരുന്നമ്മച്ചി കുറച്ചു അത്യാവശ്യം ജോലികൾ തീർക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു "
"ന്നാ വേഗം ചെല്ല് നിന്റെ അനിയത്തിമാരൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ട് "
അർച്ചന പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. ടൗണിലെ ട്രഷറിയിലാണ് അവൾക്കു ജോലി.എൽഡി ക്ലാർക് ആയി കയറിയതാണ് ഇപ്പൊ യുഡിസി ആണ്. വീടിന്റെ മുൻഭാഗത്തെത്തിയപ്പോഴെ കേട്ടു കുട്ടികളുടെ കലപില. അവൾക്കു സന്തോഷമായി.വല്ലപ്പോഴും ആണ് ഇതുപോലൊരു ഒത്തുകൂടൽ. അമ്മയുടെ ആത്മാവ് ഇപ്പൊ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാവണം.
അർച്ചന വേഗം അകത്തേക്ക് കയറിച്ചെന്നു.
"ഓഹ് എത്തിയോ "
രേവതിയുടെ പരിഹാസസ്വരം.അതുകേട്ടു എല്ലാരും തിരിഞ്ഞു. കുട്ടികൾ ഓടിഎത്തി.
"അച്ചുവാന്റീ.... "
"ചേച്ചി എന്താ ഇത്ര വൈകിയേ ?"അപ്പു ചോദിച്ചു.
"ഇപ്പോഴാ ഇറങ്ങാൻ പറ്റിയെ, ഈ തവണ സർക്കാരിന്റെ ഓർഡർ ആണ് പെൻഷൻ എല്ലാം ഓണത്തിന് മുൻപ് കൊടുത്തു തീർന്നിരിക്കണം എന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഇന്നുകൂടി വർക്കിംഗ്‌ ഡേ ആക്കേണ്ടി വന്നു. "
"ഓഹ് പിന്നെ ആർക്കറിയാം എവിടെപ്പോയതാണെന്ന് "
രേവതി ചിറി കോട്ടി. അപ്പു അവളെ ശാസനയോടെ നോക്കി. അവൾ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു അടുക്കളയിലേക്ക്‌ പോയി.
"രേവേച്ചി.. പാല് എന്തായി ?"
പുറകെ അശ്വതിയും. അശ്വതിയുടെ മുഖത്തും ഉണ്ട് തന്നോടുള്ള വെറുപ്പ്. അർച്ചന മന്ദഹസിച്ചു. തനിക്ക് ഇതൊക്കെ ശീലമായിക്കഴിഞ്ഞു. അശ്വതി തന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തിയും മാറിയതിലെ ഉള്ളൂ തനിക്ക് വിഷമം.
അമ്മ ഇവരെയൊക്കെ തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു പോവുമ്പോൾ ആകെ പകച്ചു നിന്നവളാണ് താൻ. അവിടെ നിന്ന് കൂടെപ്പിറപ്പുകളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് താൻ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ജോലി അതു മാത്രമായിരുന്നു അഭയം.
നെഞ്ചിന്റെ ഉള്ളിൽ ചേർത്ത് വച്ച ഒരു മോഹം ഉണ്ടായിരുന്നു തനിക്ക്. ബാലേട്ടൻ. ആ സ്നേഹം പോലും താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. പൊന്നാങ്ങള അപ്പുവിന്റെ നിഷ്കളങ്കമുഖം തന്നെ ഒരമ്മയാക്കി തീർത്തു.
തന്റെ കടമകൾ ഉൾപ്പെടെ തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്ന ബാലേട്ടനെ താൻ അവഗണിച്ചു. നിഷ്കരുണം ആ സ്നേഹത്തെ തട്ടിയെറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ച ആ സ്നേഹങ്ങൾ ആണിത്. എല്ലാവർക്കും ജീവിതം ഉണ്ടായപ്പോൾ തന്റെ ജീവിതം കാൽക്കീഴിലൂടെ ഒലിച്ചു പോയത്‌ അർച്ചന അറിഞ്ഞില്ല.
"അതൊക്കെ പോട്ടെ ചേച്ചി എന്തൊക്കെയാണ് വിശേഷങ്ങൾ ? "
രാധാകൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അർച്ചന തിരിഞ്ഞു. അശ്വതിയുടെ ഭർത്താവാണ് രാധാകൃഷ്ണൻ. വളരെ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ഉള്ളവനാണ്. സ്കൂൾ അധ്യാപകൻ ആണ്. അശ്വതിക്ക് രാധാകൃഷ്ണനെയും തന്നെയും ചേർത്ത് സംശയമാണ്. രാധാകൃഷ്ണൻ തന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും ഒന്നും അവൾക്കു ഇഷ്ടമല്ല. എന്തിനധികം പറയുന്നു താൻ ഇവിടെ ഉള്ളത്കൊണ്ട് ഇവിടെ വരുന്നത് കൂടി അശ്വതിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.
രേവതിക്കും താൻ എന്നേ ഒരു ശല്യമായിമാറിക്കഴിഞ്ഞു. അപ്പുവും കുട്ടികളും ഒത്തുള്ള സന്തോഷകരമായ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കരട് ആണവൾക്കു താൻ.
"സുഖമാണ് രാധാകൃഷ്ണാ.. ഗോപി, അനിലേ ഞാൻ ഈ വേഷം ഒക്കെ ഒന്ന് മാറട്ടെ "
പറഞ്ഞു അർച്ചന മുറിയിലേക്ക്‌ നടന്നു.
വീണ്ടും ഓർമ്മകൾ പതിവില്ലാതെ അലട്ടുന്നു. എന്തോ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു നൊമ്പരം.അമ്മ കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ പോയി ഇത്തിരിനേരം ഇരിക്കണമെന്ന് തോന്നി. ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് ആ പഴയ വീടും തൊടിയും. അമ്മ അത് തനിക്ക് നേരത്തെ തന്നെ എഴുതി വച്ചിരുന്നു. അപ്പുവിന്റെ ആഗ്രഹം മൂലമാണ് ഇവിടെ ഈ സ്ഥലം വാങ്ങിയതും വീട് വച്ചതും. ഇപ്പൊ ഈ വീട് ഒരു കാരാഗൃഹം പോലെ തോന്നുന്നു തനിക്ക്
അപ്പുവിന്റെ നിസ്സഹായവസ്തയാണ് ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. ഭാര്യയുടെയും സഹോദരിയുടെയും ഇടയിൽ അവൻ ആരുടെ പക്ഷം നിൽക്കും ?
എന്തുകൊണ്ടോ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ബാലേട്ടൻ കടന്നു വന്നു. ഒരുപാട് നാള് കാത്തിരുന്നു തനിക്ക് വേണ്ടി ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം സഹിക്കവയ്യാതെ ബാലേട്ടന്റെ കല്യാണം നടന്നു. മൂന്നു മക്കളെ കൊടുത്തിട്ട് ബാലേട്ടന്റെ ഭാര്യ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി. കാൻസർ ആയിരുന്നു പലപ്പോഴും ബാലേട്ടൻ തന്നെ കാത്തു നിന്നിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും മറക്കാത്ത ആ സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചം തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി. താൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ. അതിനു കാരണവും ഉണ്ട്
ഒരിക്കൽ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങുന്ന വഴി ബാലേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ വെറുതെ ഒന്ന് സംസാരിച്ചു കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രേവതി അപ്പുനോട് എന്താ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക എന്നറിയില്ല. പിറ്റേന്ന് അവൻ തന്നോട് പറഞ്ഞു അവന് അപമാനം ഉണ്ടാക്കരുതെന്ന്. ഒരു വിവാഹം താൻ ഇതുവരെ അതിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. മറ്റുള്ളവരും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ല. അർച്ചന വേഗം കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങി. അടുക്കളയിലേക്ക്‌ ചെന്നു. കുത്തും കോളും വച്ച അശ്വതിയുടെയും രേവതിയുടെയും വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.
എല്ലാവരും അത്താഴം എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പതിനൊന്നു മണി. ഹാളിൽ ഒത്തുകൂടിയവരുടെ ഇടയിലേക്ക് അർച്ചന താൻ വാങ്ങിയ കവറുകളുമായി ചെന്നു. എല്ലാവർക്കും ഓണക്കോടി നൽകി. പിന്നീട് അവൾ അവിടെ നിന്നില്ല. മുറിയിലേക്ക് പോന്നു. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വന്നില്ല. ദൂരെ എവിടെയോ ഈണത്തിൽ ഓണപ്പാട്ടുകൾ പാടുന്നത് കേൾക്കാം. അർച്ചന പതിയെ എഴുനേറ്റു. ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു.
കുറേനേരം ഓണനിലാവിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാത്രിയിൽ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് നിന്നപ്പോൾ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും വല്ലാത്ത സുഖം തോന്നി. തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുൻപിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ കയ്യിൽ ഒരു ജഗ്ഗിൽ വെള്ളം
"ചേച്ചി ഉറങ്ങിയില്ലേ "
"ഇല്ല ഉറക്കം വന്നില്ല "
"ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളം ഇല്ല റൂമിൽ എടുക്കാൻ പോയതാ "
"എന്താ ചേച്ചി എന്തെങ്കിലും വിഷമം ഉണ്ടോ ?"
"ഒന്നുമില്ല രാധാകൃഷ്‌ണാ. "പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും മുന്നിൽ അശ്വതി
"ആഹാ അപ്പോൾ ഇതാണല്ലേ പരിപാടി നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ പോന്നത് ഇതിനായിരുന്നു ല്ലേ "
മുന്നിൽ കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ അശ്വതി
"മോളെ ഞാൻ. .."
"വേണ്ട നിങ്ങൾ ഒന്നും പറയണ്ട. ഈ മനുഷ്യന് നിങ്ങളോട് വല്ലാത്ത ആരാധനയാ.. നാണമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ "
പറഞ്ഞു തീർന്നതും അശ്വതിയുടെ മുഖം അടച്ചു അടി വീണു.
"രാധാകൃഷ്‌ണാ.. "അർച്ചന വിളിച്ചു
"അടിക്ക് അടിക്ക് ഞാൻ ഇനിയുംപറയും
നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷമായില്ലേ.. എന്തിനിങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്നു"
അശ്വതി ചീറി
"മിണ്ടാതെ ഇരുന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും കിട്ടും നിന്റെ വീടാണ് എന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല പറഞ്ഞേക്കാം വകതിരിവില്ലാത്ത സാധനം "
രാധാകൃഷ്ണൻ മുരണ്ടു. അടിയുടെ ഒച്ചയും അശ്വതിയുടെ കരച്ചിലും കേട്ട് എല്ലാവരും ഉണർന്നു. അർച്ചന എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. രേവതി കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കിയില്ല.
"ഇതൊന്നും ഇവിടെ പറ്റില്ല. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ഇതൊക്കെ, ദേ അപ്പേട്ടാ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം എനിക്ക് രണ്ടു പെൺകുട്ടികളാ... ഇതിനു ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കിക്കോണം"
അതും പറഞ്ഞു രേവതി ചാടിത്തുള്ളി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.
"അപ്പു മോനെ.. "അർച്ചന തേങ്ങി..
ആദ്യമായി അവൾ അപ്പുവിന്റെ മുഖത്തും കണ്ടു വെറുപ്പിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ. അപ്പു ഒരു കയ്യുയർത്തി മതി നിർത്തു എന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി. എന്നിട്ട് മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അർച്ചനക്ക് അതു താങ്ങാനായില്ല. അവൾ മുഖം പൊത്തി ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞു. രാധാകൃഷ്ണൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.
"ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടോ മനുഷ്യ, മതിയായില്ലേ നിങ്ങൾക്ക്.. അതോ ഇനി കണ്ണീരു കൂടി തുടച്ചു കൊടുക്കണോ"
അശ്വതി വീണ്ടും
"ഇവളെ ഇന്നു ഞാൻ.... "
രാധാകൃഷ്ണൻ കലിപ്പോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അശ്വതി വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പുറകെ അയാളും. മുറിയിൽ നിന്നു കരച്ചിലും വഴക്കും എല്ലാം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും നിശ്ശബ്ദരായി നിന്ന ഗോപിയും അനിലയും അവരുടെ റൂമിലേക്ക് മടങ്ങി
എത്ര നേരം അർച്ചന അങ്ങിനെ ഇരുന്നുവെന്നറിയില്ല. മനസ്സും ശരീരവും മരവിച്ചുപോയിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. നിലാവിൽ കുളിച്ചു നില്ക്കുന്നു പ്രകൃതി. പതിയെ റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു പാടവരമ്പത്തൂടെ നടന്നു. അവളെ കാത്തു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിച്ചു നിലാവിൽ ആ വീടും തൊടിയും. അവൾ ഇളം തിണ്ണയിൽ കുറെ നേരം ഇരുന്നു. പഴയ ചില ഓർമ്മചിത്രങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഒരമ്മയും നാലു മക്കളും ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങൾ. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം തങ്ങൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചേർത്തു പിടിച്ച ഒരമ്മയുടെ ചിത്രം, അന്ത്യസമയത്തു നിന്റെ ഇളയത്തുങ്ങൾക്ക് നീയേയുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു കണ്ണടച്ച ഒരമ്മയുടെ ചിത്രം...
അർച്ചന പതിയെ എഴുനേറ്റു അമ്മയ്ക്ക് തിരി വയ്ക്കുന്നിടത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു കാറ്റ് അവളെ തഴുകി പതിയെ കടന്നുപോയി. അത് അമ്മയുടെ തലോടൽ പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. അർച്ചന നിലത്തിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് തോളിൽ ഒരു കരം പതിഞ്ഞു. ഞെട്ടലോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ബാലേട്ടൻ... നീ പാടവരമ്പത്തു കൂടി പോരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. പാടത്തിന്റെ എതിർവശത്താണ് ബാലേട്ടന്റെ വീട്.
"ഞാൻ... എനിക്ക്... "അർച്ചന തേങ്ങി.
"നീ തോറ്റുപോയി അല്ലേ മോളെ.. സാരല്യ.."
ബാലൻ അവളെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു. ഒരു അത്താണി കിട്ടാൻ കാത്തുനിന്നതുപോലെ അർച്ചന ഒരു കരച്ചിലോടെ ബാലന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് ബാലന്റെയും മൂന്നു മക്കളുടെയും കൂടെ തിരുവോണം ഉണ്ണുമ്പോൾ ആദ്യമായി തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുകയാണെന്നു അർച്ചനക്ക് തോന്നി. ദൂരെയെവിടെനിന്നോ അപ്പോഴും ഓണപ്പാട്ടുകളുടെ ഈരടികൾ കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി മേരി

ഞാൻ കർണ്ണൻ


മഹാഭാരതം എന്ന ഇതിഹാസത്തിലെ കർണ്ണൻ എക്കാലവും എന്റെ ഹീറോ ആണ്. ഞാൻ ആരാധിക്കുന്ന കഥാപാത്രം.
ഞാൻ കർണ്ണൻ
•••••••••••••••••••••••••°°°°°°
രക്തം കുടിച്ചു ചുവന്ന ഭൂമി, കുരുക്ഷേത്ര ഭൂമി, വിലാപങ്ങളും ഞരക്കങ്ങളും ഉയരുന്നു എങ്ങും.. കർണ്ണൻ തന്റെ മാറിൽ തറഞ്ഞ ശരം വലിച്ചൂരി. ഇല്ല തെല്ലും വേദനയില്ല. രക്തം ചീറ്റുന്നു. തനിക്ക് അതിലും വേദനയുളവാക്കുന്നത് തന്റെ ചുറ്റിനും കൂടിനിൽക്കുന്ന ഈ അഞ്ചുപേരാണ്. തന്റെ ശത്രുക്കൾ, പഞ്ചപാണ്ഡവർ തലകുനിച്ചു നില്കുന്ന ഇവർ തനിക്ക് അസഹ്യത ഉളവാക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണ്. തേരാളിയായ പാർത്ഥസാരഥി ആ സത്യം ഇവരോട് പറഞ്ഞു കാണണം. അതാവും കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ഉള്ള നിൽപ്പിന്റെ ഹേതു.
കർണ്ണൻ അസഹ്യതയോടെ തന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നടച്ചു. എവിടെ ദുര്യോധനൻ, തന്റെ ആത്മമിത്രം, അല്ല കൂടെപ്പിറക്കാത്ത സഹോദരൻ,,മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിൽ ദുര്യോധനൻ നരാധമൻ ആയിരിക്കാം. തനിക്ക് അദ്ദേഹം ദേവതുല്യനാണ്. സൂതപുത്രൻ എന്ന വിളിപ്പേരിൽ നിന്നു മോചനം തന്ന് അംഗരാജ്യത്തിന്റെ രാജാവാക്കിയവൻ, തോളോട് തോൾ ചേർത്തവൻ, തന്റെ ജീവിതം എന്നും ദുര്യോധനന് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതം ദുര്യോധനന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എവിടെ നീ മിത്രമേ, അതോ നിന്നെയും ചതിയിൽ വീഴ്ത്തിയോ പാണ്ഡവർ ?
കർണ്ണന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി തെളിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അർജ്ജുനനോടായി പറഞ്ഞു.
"അല്ലയോ അർജ്ജുനാ, നീയോ വീരൻ.. ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ എന്റെ തേരുയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ ചതിയിൽ എന്നെ അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്തിയ നീയോ വില്ലാളി വീരൻ ?നാളെ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നെ വാഴ്ത്തിയാലും നിന്റെ നാമത്തിന്റെ മുകളിലെന്നും ഈ കർണ്ണന്റെ നാമം ഉയർത്തപ്പെടും ".
അര്ജുനൻ മൗനം അവലംബിച്ചതേയുള്ളു. പാർത്ഥസാരഥി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഉൾക്കിടിലമുളവാക്കുന്നതാണ്. കർണ്ണൻ തന്റെ സഹോദരനത്രെ, അങ്ങിനെയെങ്കിൽ താൻ പാപിയാണ്, കൊടും പാപി. ധർമ്മസംസ്ഥാപനത്തിനാണെന്നു കൃഷ്ണൻ ഗീതോപദേശം നടത്തിയെങ്കിലും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഓരോരുത്തരെയാണ് താൻ ഈ രണഭൂമിയിൽ ഇല്ലായ്മ ചെയ്തത്. അര്ജുനൻ നിശ്വസിച്ചു.
സൂര്യദേവനും ഇന്ന് സങ്കടത്തിന്റെ ദിനമാണ്. തന്റെ മകനാണ് ഭൂമിയിൽ മരണം കാത്തു കിടക്കുന്നത് എന്ന ആ തിരിച്ചറിവിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ചുവന്നു. അന്ധകാരം പരക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആ സമയത്ത് രണ്ടു നിഴലുകൾ കൂടെ തന്റെ സമീപം വന്നു ചേർന്നതുകണ്ട്‌ കർണ്ണൻ മിഴികൾ പ്രയാസപ്പെട്ടു തുറന്നു. ഒന്ന് കുന്തിദേവി, പഞ്ചപാണ്ഡവരുടെ മാതാവ്, അല്ല കർണ്ണന്റെ മാതാവ്‌. പിന്നെ പാണ്ഡവരുടെ ഉറ്റ മിത്രം ശ്രീകൃഷ്ണനും.
യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ തലേന്ന് തന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു അമ്മ മഹാറാണി കുന്തി, അരുത്, യുദ്ധം ഒഴിവാക്കൂ എന്ന് അപേക്ഷിക്കാൻ, അത് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നോ ?അതേ എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തനിക്കിപ്പോഴും പ്രയാസമാണ്. കാരണം പിറന്നയുടനെ താമരപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ കുട്ടയിൽ തന്നെ ആക്കി നദിയിലൂടെ ഒഴുക്കി വിടുമോ സ്നേഹമുള്ള ഒരമ്മ ?എല്ലാം കേട്ടതിനു ശേഷവും താൻ ഇത്രമാത്രം മൊഴിഞ്ഞു. മാതാശ്രീ, യുദ്ധാനന്തരവും താങ്കൾക്ക് അഞ്ചു മക്കൾ തന്നെ ഉണ്ടാകും.
"മകനേ "കുന്തി തേങ്ങി
"അരുത് എന്റെ മുൻപിൽ നിങ്ങൾ കരയരുത്"
കർണ്ണൻ കയ്യ് ഉയർത്തി.
"ആ കണ്ണീർ എന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കില്ല. കാരണം മാതാവ് എന്ന് നിനച്ചാൽ മനസ്സിൽ വരിക വളർത്തമ്മ രാധയാണ്, വാക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ നിങ്ങൾ ഇന്നും പഞ്ച സന്താനങ്ങളുടെ മാതാവാണ്"
മറുപടി പറയുവാനാവാതെ കുന്തി തേങ്ങി. പാണ്ഡവർ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ മാത്രം പുഞ്ചിരിച്ചു. കർണ്ണൻ മറ്റൊന്ന് കൂടിപ്പറഞ്ഞു.
"ഈ നിൽക്കുന്ന അർജുനന്റെ ജീവൻ എന്റെ ദാനമാണ്, കർണ്ണന്റെ ദാനശീലം പുകൾപെറ്റതാണ്. ചതിയിൽ എയ്ത ഈ അമ്പുകൾ പ്രാണനെടുത്താലും കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിലെന്നും കർണ്ണൻ അജയ്യനായ യോദ്ധാവായിരിക്കും. ദയവുചെയ്ത് എല്ലാരും പോവുക, എന്നെ തനിച്ചു വിടുക"
അസഹനീയമായ വേദനയിലും കർണ്ണൻ ചിന്തിച്ചു. താനെങ്ങിനെയാണ് ഇത്ര ദാനശീലനായത് ?തനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ പലതും തന്നെ ദാനശീലനാക്കി. ഒരുവന് ആവശ്യപ്പെട്ടത് അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ നിഷേധിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അളവറ്റ വേദന, അപമാനം തന്നെ ദാനശീലനാക്കി. തന്റെ മുൻപിൽ വരുന്നവരിൽ താൻ തന്നെത്തന്നെ കണ്ടു. അങ്ങിനെയല്ലേ ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ചു വന്ന ദേവേന്ദ്രന് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ആപത്താണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ അഴിച്ചു നല്കിയത്....
അതുകൊണ്ട് തന്നെ കർണ്ണന്റെ ദാനമാണ് അർജുനന്റെ ജയം. ലോകൈക നാഥനായ കൃഷ്ണന് പോലും അതറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞുപോയ തന്റെ രഥമുയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്താൻ അർജുനനോടാവശ്യപ്പെട്ടത്.
സൂര്യദേവൻ ഇന്നു ഭൂമിയിൽനിന്നും മറയാൻ മടിയുള്ളതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. വിളറിയ പ്രകാശം സന്ധ്യയുടെ വരവിനെ തടഞ്ഞു നിർത്തുന്നു.
കർണ്ണൻ മിഴികളടച്ചു മരണം കാത്തു കിടന്നു. മനസ്സിലൂടെ തെളിയുകയാണ് നിരവധി ചിത്രങ്ങൾ. വളർത്തച്ഛനായ സൂതൻ അതിരഥൻ, മാതാവ് രാധ, ഗുരു പരശുരാമമഹർഷി. ഗുരുവിന്റെ മുന്പിലും താൻ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടവനായിത്തീർന്നു. വിദ്യ അഭ്യസിക്കാനുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിവാഞ്ഛ കൊണ്ട് താൻ പറഞ്ഞ ഒരു കള്ളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യവാത്സല്യത്തിൽനിന്നു തന്നെ അകറ്റി.പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നേറ്റ അപമാനം കൊണ്ടാണ് എന്ന് മനസിലാക്കിക്കാൻ തനിക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. അളവറ്റ ഗുരുഭക്തി കൊണ്ടാണ് ഭ്രമരം തുളച്ചിട്ടും രക്തം വാർന്നൊഴുകിയിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ ഉണർത്താത്തത് എന്ന് അദ്ദേഹവും ചിന്തിച്ചില്ല.
തനിക്ക് ഒന്നിലും പരാതിയില്ല. കർണ്ണന്റെ ജീവിതം എന്നും അവഹേളനങ്ങളും അവഗണനകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. പതിയെപ്പതിയെ അടുത്തു വരുന്ന മരണത്തിന്റെ പദശബ്ദം കാതോർത്തു കർണ്ണൻ കിടന്നു. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും തള്ളിപ്പറയാത്ത തോളോട് തോൾ ചേർത്ത ദുര്യോധനന് മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ക്ഷമിക്കു മിത്രമേ, താങ്കൾക്ക് തന്ന വാക്കുപോലെ അർജ്ജുനനെ കൊല്ലാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന ക്ഷമാപണവുമായി...
തലകുമ്പിട്ടു നിൽക്കുന്ന പാണ്ഡവരെയോ തേങ്ങിക്കരയുന്ന കുന്തിദേവിയെയോ കർണ്ണൻ ലവലേശം ശ്രദ്ധിച്ചതില്ല. അല്പം മാറി ഒരു ഞരക്കം അപ്പോൾ കർണ്ണന്റെ കാതിൽ പതിച്ചു. അവിടേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. അതാ കിടക്കുന്നു ശരശയ്യയിൽ വന്ദ്യ പിതാമഹൻ ഭീഷ്മാചാര്യർ. കർണ്ണൻ ശബ്ദമില്ലാതെ മന്ദഹസിച്ചു. സൂര്യവംശത്തിലെ അജയ്യനായ യോദ്ധാവ്, സ്വച്ഛന്ദമൃത്യു എന്നിട്ടും മൗനമവലംബിച്ചു ഭീരുവിനെപ്പോലെ പലയിടത്തും മൂകസാക്ഷിയാകേണ്ടിവന്ന അദ്ദേഹത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദം തന്റെ ജീവിതം.
രക്തമൊഴുകിത്തീരാറായി മരണമേ വരിക, വന്നു നിൻ ദൃഢഗാത്രങ്ങളാൽ എന്നെ പുണരുക, ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ, ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ഗാഢനിദ്ര. കർണ്ണൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അതിനിടയിൽ കണ്ടു. ഇരുകയ്യും നീട്ടി തന്നെ ആശ്ലേഷിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന സൂര്യദേവനെ, തന്റെ പിതാവിനെ. സ്വപ്നതുല്യവുമായി തോന്നി ആ തേജസ്സ്.
യുദ്ധമൊഴിഞ്ഞ ചോര മണക്കുന്ന വിലാപങ്ങളുടെ മാറ്റൊലി ഉയരുന്ന കുരുക്ഷേത്രഭൂമിയിൽ നിന്ന് കർണ്ണൻ യാത്രയാവുകയാണ്..അജയ്യനായ യോദ്ധാവ്, വീരൻ, ദാനശീലൻ, ലോകം എന്നും ആരാധനയോടെ മാത്രം ഓർമ്മിക്കുന്ന സൂര്യപുത്രൻ. മഹാഭാരതം എന്ന ഇതിഹാസത്തിലെ തിളക്കമാർന്ന അധ്യായങ്ങളുടെ ചൈതന്യവും പേറി..... നിദ്രയിലേക്ക്... നിത്യമാം നിദ്ര.

Anjali Mary

അതിജീവനം


അതിജീവനം
••••••••••••••••••••••••••••••••°°°°°°°
രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിയോട് അടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. റോഡ്‌ വിജനമാണ്. മഹേഷ്‌ കാറിന്റെ സ്പീഡ് കൂട്ടി. ടോണിയുടെ ബാച്ചിലർ പാർട്ടി ആയിരുന്നു ഇന്ന്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വൈകി. അല്ലെങ്കിലും നാളെ സൺ‌ഡേ അല്ലേ. വൈകിട്ടത്തെ റിസപ്ഷന് പോകുന്നുള്ളൂ. ഇന്ന് ഇത്തിരി ഓവറായി. ചെക്കിങ്ങ് ഉണ്ടായാൽ അകത്തായത് തന്നെ.
മഹേഷ്‌ മുഖം കൈകളാൽ തിരുമ്മി.വിജനമായ നഗരത്തിലെ പ്രാന്തപ്രദേശം. ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞതും ഒരു രൂപം വാഹനത്തെ മറികടന്നു. ഇടിച്ചു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. മഹേഷ്‌ ബ്രേക്കിൽ കാലമർത്തി. അയാൾക്ക് ഉള്ളിൽ അല്പം ഭീതി തോന്നാതിരുന്നില്ല. അയാൾ കാറിനു വെളിയിൽ ഇറങ്ങി മുൻഭാഗത്തെ പോയി നോക്കി. ഒന്നും കാണാനില്ല. ശെടാ ഇനി തനിക്ക് തോന്നിയതാണോ അയാൾ സംശയിച്ചു. അസമയത്ത് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നവർ പ്രേതത്തെ കണ്ടതായി ഒക്കെ കഥകൾ കേൾക്കാറുണ്ട്. ആ എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ. മഹേഷ്‌ തിരിഞ്ഞ് കാറിൽ കയറാനൊരുങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം ആരോ കിതക്കുന്നതുപോലെ...
റോഡിനോട് ചേർന്ന നിൽക്കുന്ന കാട്ടു ചെടികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നാണ്. മഹേഷ്‌ നിന്നു അവിടേക്ക് നോക്കി അവിടെ ഒരു അവ്യക്ത രൂപം. അയാൾ തന്റെ മൊബൈൽ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ കണ്ടു. ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. പേടിച്ചരണ്ട് കൂനിയിരിക്കുന്നു. ചുരിദാർ ആണ് വേഷം. മഹേഷ്‌ എന്തോ ചോദിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി വാ തുറന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ടോർച്ചിന്റെ പ്രകാശം. രണ്ടു മൂന്നാളുകൾ നടന്നു വരുന്നു. അവർ അടുത്തെത്തി.
" എന്താ ഏതാ ഇവിടെയൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ? പുതിയതാണോ വണ്ടി? കേടായോ?
തുരുതുരെ ചോദ്യങ്ങൾ അസമയത്ത് ഒരുത്തനെ കണ്ടതിന്റെ ചൊറിച്ചിലാണ്. കുറെ സദാചാരക്കാർ. പുച്ചമാണ്‌ അവരോടു തനിക്ക്. അത്... മഹേഷ്‌ പെൺകുട്ടി ഇരുന്നിടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവിടെ ആരുമില്ല .
"ആ വണ്ടി നിന്നുപോയി "
അയാൾ പറഞ്ഞു.
"ഞങ്ങള് സഹായിക്കണോ? വേണ്ട സ്റ്റാർട്ട്‌ ആയി. "
"ആ വേഗം പോവാൻ നോക്ക് ഈ സ്ഥലം ഇത്തിരി പിശകാ.. "
മഹേഷ്‌ കാറിൽ കയറി "
പോവാൻ വരട്ടെ നിക്ക്.."
. മൂവരും കാറിനടുത്തേക്ക് വന്നു .
"അതേ നിങ്ങളു ഒരു പെൺകുട്ടി ഈ വഴിയെങ്ങാൻ ഓടിപ്പോവുന്നതു കണ്ടോ?"
അവർ ചോദിച്ചു
"പെൺകുട്ടിയോ ഇല്ലല്ലോ എന്താ ?"
"ഏയ്‌ ഒന്നുമില്ല നിങ്ങളു വിട്ടോ . അല്ലെങ്കിൽ നില്ക്കു ബാക്ക് സീറ്റ്‌ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ"
അവർ പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ മഹേഷ്‌ ഞെട്ടിപ്പോയി ബാക്ക് സീറ്റിൽ ചുരുണ്ട് കൂടികിടക്കുന്നു അവൾ. കൈകൾ കൂപ്പി അവൾ പറയരുതെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു മഹേഷ്‌ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അതിലൊരാൾ പറഞ്ഞു
"ഡാാ ഇവിടെവരെ ഒന്നും വരാൻ ടൈം ആയിട്ടില്ല അവൾ ആ റബ്ബർതോട്ടത്തിൽ എങ്ങാനും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും നിങ്ങളു വാ "
അവർ നടന്നു നീങ്ങി. മഹേഷ്‌ പിന്നിലേക്കൊന്നു നോക്കിയിട്ട് കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു.കുറെ ദൂരം പോയി വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടക്കാൻ ആയപ്പോൾ അയാൾ വണ്ടി നിർത്തി.
"ഇറങ്ങ് ആ കാണുന്നതാ എന്റെ വീട്. ഞാൻ ഒറ്റക്ക് ആണ് താമസം. നിന്നെ പ്പോലെ ഒരുപാട് സാധനത്തിനെ കണ്ടിടുണ്ട്. ഇറങ്ങിപ്പോ "
അയാൾ പറഞ്ഞു. നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ അയാളെ നോക്കി.
"വേഷം കെട്ടൊന്നും വേണ്ട ഇറങ്ങു"
. മഹേഷ്‌ സ്വരം കടുപ്പിച്ചു
"ഇന്ന് നിന്നപ്പോലൊരുത്തിയെ അനുഭവിക്കാനുള്ള മൂഡ്‌ എനിക്കില്ല ശല്യം ചെയ്യാതെ ഇറങ്ങിപ്പോടി "
മഹേഷ്‌ അലറി. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. റോഡിന്റെ അരികു ചേർന്ന് നിന്നു. മുഖം കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് അവൻ കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഗേറ്റ് കടക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ നോക്കി. നെഞ്ചത്ത് കൈകൾ പിണച്ചു നിർവികാരയായി തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയാണവൾ. മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു ഉറുമ്പ്‌ കടിക്കുന്നതുപോലെ.. നാശം.. പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ വന്നു. ആപത്തിൽ പെട്ടത് ആരായാലും കയ്യൊഴിയരുത് മോനെ അമ്മ മനസ്സിൽ ഇരുന്നു മന്ത്രിക്കും പോലെ. മഹേഷ്‌ കാർ പിന്നോട്ടെടുത്തു. അവളുടെ അടുത്തു നിർത്തി
"കയറ്"
അവൾ മുഖം ഉയർത്തി പതിയെ നോക്കി
"കയറാനല്ലേ പറഞ്ഞത്."
പേടിച്ചിട്ടെന്നപോലെ അവൾ കയറി. വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ കാർ നിന്നു. വാ മഹേഷ്‌ ഇറങ്ങി കൂടെ അവളും മഹേഷ്‌ വീട് തുറന്ന് അകത്തു കയറി. അവളോട്‌ പറഞ്ഞു.
"ഇന്നു ഒരു രാത്രി ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും കിടന്നിട്ടു രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു പൊക്കോണം കേട്ടല്ലോ. പെണ്ണെന്ന വര്ഗ്ഗത്തിനെയെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില"്ല.
മഹേഷ്‌ പോയി തന്റെ ബെഡിലേക്ക് വീണു.
മഹേഷ്‌ കണ്ണ് തുറന്നു മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കി. പത്തുമണി. കണ്ണും തിരുമ്മി അയാൾ പതിയെ എഴുനേറ്റു. ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് കണ്ടത്. അവിടെ മുകളിലേക്കുള്ള സ്റ്റെയർ കേസിന്റെ പടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു തലേന്ന് കൂടെ പോന്ന സാധനം.
"നീ ഇനിയും പോയില്ലേ "
അയാൾ ചോദിച്ചു. ദൈന്യതയോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു മറുപടി. മഹേഷിനു ഒട്ടും കരുണ തോന്നിയില്ല .
"ദേ പെണ്ണെ ഇത് എന്റെ വീടാണ് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന വീട്. വേഗം പോവാൻ നോക്ക്. ഇന്നലെ ഒരു രാത്രി അഭയം തന്നതിൻറെ പേരിൽ ശിക്ഷിക്കരുത് മ്മം പോ.. "
അയാൾ പുറത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മഹേഷിന്റെ നോട്ടം ചുവരിലെ അമ്മയുടെ മാലയിട്ട ചിത്രത്തിൽ പതിഞ്ഞു ആ കണ്ണുകൾ അരുതെന്നു വിലക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അയാൾ പുറത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു അവൾ ഗേറ്റ് കടന്നുവോ എന്ന് നോക്കി. പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. മുറ്റത്ത്‌ വീണു കിടക്കുകയാണ് ആ പെണ്ണ്. ബോധമില്ലാത്തതുപോലെയാണ് കിടപ്പ്. അവളെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന നിമിഷത്തെ ശപിച്ചു മഹേഷ്‌ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിചെന്നു. താങ്ങിയെടുത്തു ഹാളിലെ സെറ്റിയിൽ കൊണ്ടു ചെന്നു കിടത്തി.
അപ്പോഴാണ് മഹേഷ്‌ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുതന്നെ. പ്രാണനായി സ്നേഹിച്ച ഒരുത്തി കരളും പറിച്ചോണ്ട് പോയപ്പോ തീരുമാനിച്ചതാ ഇനി ഒരുത്തിയേം വിശ്വസിക്കില്ലെന്നു. ഇളം വയലറ്റ് നിറമുള്ള പൂക്കളുള്ള ചുരിദാറാണ് വേഷം. മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ. ദൈന്യഭാവമാണ് മുഖത്തെങ്കിലും ശ്രീത്വമുണ്ട്. അയാൾ കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തു അവളുടെ മുഖത്ത് കുടഞ്ഞു. പതിയെ അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു. മഹേഷിനെക്കണ്ട് ചാടിയെഴുനേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾ പറഞ്ഞു
"വേണ്ട കിടന്നോളു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റാൽ മതി. "
മഹേഷ്‌ ഒരു സിഗരറ്റിനു മെല്ലെ തീ കൊളുത്തി. അകത്തേക്ക് എടുത്ത പുക സാവകാശം പുറത്തേക്ക് ഊതി വിട്ടുകൊണ്ട് അയാൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ജഗ്ഗിൽ നിന്നു ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം പകർന്ന് അവൾക്കു നേരെ നീട്ടി. മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഗ്ലാസ്‌ വാങ്ങി അവൾ വെള്ളം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു. അയാൾ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു.
"എന്താണ് പേര് ?"
മഹേഷ്‌ ചോദിച്ചു മറുപടി മൗനമായിരുന്നു. അയാൾ വീണ്ടുമാവർത്തിച്ചു
"പറയ്, നീ എങ്ങിനെ ഇന്നലെ ആ സമയത്ത് റോഡിൽ എത്തി ?ആരാണ് നീ ? സാവകാശം പറഞ്ഞാൽ മതി പക്ഷെ സത്യമായിരിക്കണം പറയ് ""
"അനു.. അനുപമ"
അവൾ പതിയെ ചുണ്ടനക്കി.
" ഉം എങ്ങിനെ അവിടെ എത്തി?
തലകുനിച്ചിരുന്ന അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ മുത്തുമണികൾ പോലെ മടിയിൽ വീണു ചിതറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"പറയ് "
അയാളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ മുഖമുയർത്തി.
"നീ പേടിക്കേണ്ട പറയു "
മഹേഷ്‌ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങി "
പേരുകേട്ട നായർ കുടുംബം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വലിയ തറവാടുകൾ എങ്കിലും ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതൽ അച്ഛനെ ഒരു മുഴുക്കുടിയനായി മാത്രമേ അവൾ കണ്ടിട്ടുള്ളു. രണ്ടു സഹോദരങ്ങൾ ചേച്ചിമാർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. താൻ പത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ മരിച്ചു. പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് ദുരിതപർവ്വം. മുഴുക്കുടിയനായ ഭർത്താവിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് സ്നേഹലാളനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ കഴിയാതിരുന്നത് കൊണ്ടാവും അമ്മ മറ്റൊരു ഭർത്താവിനെ കണ്ടെത്തിയത്. അതോടെ അമ്മ അമ്മയല്ലാതായി. അമ്മയുടെ ലോകം പുതിയ ഭർത്താവിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. ചേച്ചിമാരും ഭർത്താക്കന്മാരും വീട്ടിലേക്കു വരാതായി.
പ്ലസ്‌ടുവിന് പഠിക്കുകയായിരുന്ന തനിക്ക് പഠനം നിർത്തേണ്ടി വന്നു. ആരും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ. പുതിയ ഭർത്താവ് എന്ത് ചെയ്താലും ശെരി എന്ന അമ്മയുടെ നിലപാട് വീട്ടിലെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. അയാൾ ഒരു പിമ്പ് ആയിരുന്നു. പെൺവാണിഭം നടത്തുന്നവൻ. വീട്ടിൽ സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം കൂടി . ചോദിക്കുന്നവരോട് അമ്മാവന്റെ മകളാണ് കുഞ്ഞമ്മയുടെ മോളാണ് എന്നിങ്ങനെ, രാത്രിയുടെ മറവിൽ പുരുഷന്മാർ വീട്ടിൽ വന്നുപോയി. അമ്മ എന്നത് വെറുക്കുന്ന ഒരു രൂപമായി മാറിത്തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ താനും വില്പ്പനച്ചരക്കാകുമെന്നു ഉറപ്പായി. വീട്ടിൽ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തിയ ആളുകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടോടിയതാ ഞാൻ.
" മരിക്കാനുള്ള പേടി കൊണ്ടല്ല ജീവിക്കാനുള്ള കൊതി കൊണ്ടാ ഞാൻ കാറിൽ...."
.ബാക്കി പറയാനാവാതെ അനുപമ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ ച്ഛീീ.... മഹേഷിന്റെ മനസ്സിൽ വെറുപ്പ് നുരഞ്ഞു. അനുപമ പതിയെ എഴുനേറ്റു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
"പോകാനൊരിടമില്ലാ അതാണ്, അമ്മയുടെ പ്രവൃത്തി കൊണ്ട് സ്വന്തക്കാരാരും വീട്ടിൽ കയറ്റുന്നില്ല. എനിക്ക് ഒരു രാത്രി അഭയം തന്നതിനു നന്ദി, ശല്യമാവില്ല ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങിയാലും മരിക്കില്ല നേടണം. എല്ലാ ക്‌ളാസ്സിലും ഒന്നാമതായി പഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയാ ഞാൻ. ഞാൻ പഠിക്കും മാനം വിൽക്കാതെ ജീവിക്കണം എനിക്ക്. അതിനായി എന്റെ അന്ത്യശ്വാസം വരെയും ഞാൻ പൊരുതും. "
അനുപമ പറഞ്ഞു നിർത്തി. അസാധാരണമായ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കം അയാൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു. ഒപ്പം അഭിമാനിയായ പെണ്ണിന്റെ കരളുറപ്പും. അനുപമ നടക്കാനൊരുങ്ങി.
"നില്ക്ക് "
മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞു. "
ഏതായാലും ഇത്രയും ആയില്ലേ നീ ഇപ്പോൾ പോവേണ്ട "
അനുപമ ചോദ്യഭാവത്തിൽ അയാളെ നോക്കി.
"നിന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായി,നിന്റെയെന്നല്ല ഒരു പെണ്ണിന്റെയും മാനത്തിനു വില പറയുന്ന ചെറ്റയല്ല മഹേഷ്‌, സഹായം ചോദിച്ചും അല്ലാതെയും ഈ പടി കടന്നു കയറി വരുന്ന ഒരാളെയും വെറും കയ്യോടെ പറഞ്ഞയക്കാത്ത ഒരമ്മയുടെ മകനാണ് ഞാൻ. അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം മകനെ നേർവഴിക്കു നടക്കാൻ മാത്രമേ ആ അമ്മ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ. നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. "ബാലാമണിയമ്മ " അതാണ് എന്റെ അമ്മയുടെ പേര് "
മഹേഷ്‌ ചുവരിലെ മാലയിട്ട ചിത്രത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അനുപമ ആദരവോടെ നോക്കി. ഒരുപാട് കേട്ടിരിക്കുന്നു ആ അമ്മയെക്കുറിച്, അനാഥരും നിരാലംബരും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരുമായ ഒരുപാട് സ്ത്രീകളുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും അമ്മ. ആശ്രയ എന്ന അനാഥമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥാപക, ദൈവമേ ഈ അമ്മയുടെ വീട്ടിലാണോ ഞാൻ വന്നു ചേർന്നത്‌ തന്നെ നോക്കി ആ അമ്മ പുഞ്ചിരി തൂകുന്നതുപോലെ അനുപമക്ക് തോന്നി.
"നീ ഇരിക്ക്, ഞാൻ റെഡി ആയിവരാം നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോവാം "
മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞു. ഒരു വലിയ മൂന്നുനിലക്കെട്ടിടത്തിന്റെ മുൻപിൽ കാർ നിന്നു. മഹേഷും അനുപമയും കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. വരൂ മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞു
അനുപമ അനുഗമിച്ചു. അവൾ ചുറ്റിനും നോക്കി. മുകളിൽ വലിയ ബോർഡ്‌ ആശ്രയ
"ഇതാര് മഹേഷോ "
ഓഫീസ് എന്നെഴുതിയ മുറിയിലിരുന്ന സ്ത്രീ ആഹ്ലാദപുരസ്സരം സ്വാഗതം ചെയ്തു. മഹേഷ്‌ ഇരുന്നു.
"ഹായ് ജാനുവാന്റി, "
മഹേഷ്‌ അനുപമയെ നോക്കി
" താൻ ഇരിക്കേടോ "
അനുപമ ഇരുന്നു.
"ജാനുവാന്റി ഇത് അനുപമ, നിങ്ങൾ തമ്മിൽ വിശദമായി പിന്നെ പരിചയപ്പെട്ടോളൂ ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് കിട്ടിയതാണിവളെ ഒരുപക്ഷേ ദൈവം എന്നെ ഇവളുടെ മുൻപിൽ എത്തിച്ചതാവും അനുപമ ഇനി ആശ്രയയിലാണ് ഞാൻ ജാനുവാന്റിയെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ് "
മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞു നിർത്തി. എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ് അനുപമയോടായി പറഞ്ഞു.
"നിനക്ക് ഇനി ഇവിടെ താമസിക്കാം. ആരും വരില്ല ഇവിടെ നിന്നെ പിടിക്കാൻ. നിനക്ക് സ്നേഹം തരാനും കൊടുക്കാനും ഇവിടെ എല്ലാവരും ഉണ്ട്. നിനക്ക് എത്രത്തോളം പഠിക്കണോ അത്രയും പഠിക്കാം. ഇത് ജാനുവാന്റി എന്ന ജാനകി ആശ്രയയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ രക്ഷാധികാരി, എന്റെ അമ്മയുടെ പിന്ഗാമി. എന്റമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ."
അനുപമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
"വിഷമിക്കേണ്ട നീ ഇപ്പോൾ ഈ കുടുംബത്തിലെ ഒരംഗമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തോളം കാലം ഇവിടെ താമസിക്കാം. പഠിച്ചു സ്വയം ഒരു നിലയിലെത്താം. അന്ന് നിനക്ക് ഇവിടെ നിന്നും പോകണം എന്നു തോന്നിയാൽ പോകാം. ഞാനും ഉണ്ടാവും നിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്നോടൊപ്പം "
മഹേഷ്‌ പറഞ്ഞുനിർത്തി. എന്നിട്ട് എഴുന്നേറ്റു മുന്നോട്ടു നടന്നു. "
ആന്റി ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം "
"ശരി മോനെ, "
ഇവളുടെ കാര്യം ഞാനേറ്റു. ജാനകി അനുപമയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. നന്ദി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാൽ അനുപമ മഹേഷ്‌ പോകുന്നത് നോക്കിനിന്നു. ഒരുവട്ടം അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിരുന്നെങ്കിലെന്നു അവൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ സമയം മഹേഷിന്റെ മനസ്സിലും ഉണ്ടായി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനുള്ള വെമ്പൽ. പെട്ടെന്ന് ചെവിയിൽ ഒരു ശബ്ദം
"തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെപൊക്കോണം, ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പഠിത്തം മാത്രം മതി സമയമാകുമ്പോൾ ഞാൻ പറയും മര്യാദക്ക് വണ്ടി വിട്ടോ "
അമ്മയുടെ ശബ്ദം മഹേഷ്‌ ചുറ്റിനും നോക്കി ആരുമില്ല. ആശ്രയയുടെ മുറ്റത്തു നിന്നു വണ്ടി തിരിക്കുമ്പോൾ മഹേഷ്‌ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ കണ്ടു പുറകിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈ വീശുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം. അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല അമ്മ മാഞ്ഞുപോയാലോ, ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അയാളും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അഞ്ജലി മേരി.

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo