നെല്ലിമരച്ചുവട്ടിലെ കൂട്ടുകാരി

Jayaraj:-

കുറേക്കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഇന്നലെ ധന്യ വന്നത്. മോൾടെ സ്‌കൂളിൽ പി ടി എ മീറ്റിങ്ങിന് പോകുമ്പോഴേ എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചാൽ അവളെൻറെ കൂടെയിങ്ങ് പോരുമെന്ന്. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി പെട്ടെന്ന് ചായയൊക്കെ വെക്കുമ്പോഴും അവൾ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ തന്നെ നിന്നു. "ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പൊ നിന്നെപ്പോലെ ഇങ്ങനെ രണ്ടുകുട്ടികളും കെട്ട്യോനും അടുക്കളയും ഒക്കെയായി ഏതോ ഒരു വീട്ടിൽ തിരക്കിലായിരിക്കും അല്ലെ" അവൾ വെറുതെ ചിരിച്ചപ്പോൾ പഴയപോലെ അവളുടെ ചിരി നുണക്കുഴിയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അതുകേട്ടപ്പോൾ എൻറെ കണ്ണിലെവിടെയോ ഒരു നനവ് പടർന്നു.

ഇന്നെൻറെ മോളുപഠിക്കുന്ന അതേ ഗവർണമെന്റ് സ്‌കൂളിൽ തന്നെയായിരുന്നു ഞാനുമവളും ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിരുന്നത്. ആഴത്തിലുള്ള ജന്മബന്ധങ്ങളായി സൗഹൃദങ്ങൾ പൂക്കുന്ന സ്‌കൂൾ കാലം.. എല്ലാവർഷവും ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ ഒരേ ബഞ്ചിൽ ഇരിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുകയും ചെയ്തു, ഏഴാം ക്‌ളാസിലേക്ക് സ്‌കൂൾ തുറക്കും വരെ..

ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസുകൾക്ക് തണുപ്പേകിക്കൊണ്ട് കിഴക്കേമുറ്റത്തെ നെല്ലിമരം ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഏഴ് A ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കളാസ്സ്മുറിയായിരുന്നു. അവിടെ ജനലിനോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ ചാഞ്ഞുവന്ന് കഴുത്തിലും തോളിലുമായി മഴനൂലുകൾ നൽകിയ ചെറുചുംബനങ്ങൾക്ക് കൂട്ടിനായ് നെല്ലിയുടെ കുഞ്ഞിലകളും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. പച്ചയും മഞ്ഞയും കലർന്ന കുഞ്ഞിലകൾ. ഇളംകുളിരുള്ള ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ മുട്ടിയുരുമ്മിയിരുന്ന് മഴയെയും മാഷേയും മാറിമാറിനോക്കും. മാഷ് പറയുന്നതിനേക്കാൾ മഴപറയുന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ മനസ്സിലായത്.

ഊട്ടിയിൽ നിന്ന് ലീവിൽ വന്ന അച്ഛൻറെ ഷേവിങ്ങ് കിറ്റിൽ നിന്നൊരു ബ്ലേഡ് എടുത്ത് ബോക്സിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയത്. അതിൽ ഒരുപകുതി ധന്യക്ക് കൊടുത്തത് പെൻസിൽ മൂർച്ചകൂട്ടാൻ ആയിരുന്നുവെങ്കിലും അവളതുവെച്ച് ഡെസ്‌ക്കിലെ അവളുടെ ഭാഗം ചുരണ്ടിച്ചുരണ്ടി വൃത്തിയാക്കിയെടുത്തു. മുൻതലമുറകൾ വര്ഷങ്ങൾകൊണ്ട് ബാക്കിവെച്ചുപോയ ചെളിയമർന്ന ആ ഡെസ്കുകൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു പൂർവനിറം ഉണ്ടെന്ന് ആലോചിക്കാൻപോലും പറ്റില്ലായിരുന്നു. ഇരുണ്ടമാനംപോലെ മുൻപിൽ കറുത്തു നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഡെസ്ക്കിൽ മേഘങ്ങളില്ലാതെ സൂരുൻ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു ആകാശചീന്തുപോലെ ധന്യയുടെ മുൻപിലെ ഡെസ്ക്കിൻറെ ഭാഗം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. "എൻറെ ഈ പത്തുസെന്റിൽ ആരും കൈവെക്കരുത്" ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ അവൾ ആ ഭാഗത്തിന് ഒരു കുഞ്ഞു ബോർഡർ വരച്ചു. ഒരു ആശാരിയുടെ കരവിരുതോടെ അതിൻറെ ഒരു വശത്തുനിന്നും ഒരു മരക്കൊമ്പ് നീണ്ടുനിന്നു. അതിന്മേൽ രണ്ടു കുഞ്ഞുപക്ഷികളെക്കൂടി വരച്ചു ചേർത്തു "ഇത് നമ്മളുടെ നെല്ലിമരം, ഇരിക്കുന്ന പക്ഷികൾ നമ്മൾ രണ്ടാളും", എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എൻറെ ഉള്ളം തുടിച്ചു; ഇടതുവശത്ത് ഇരിക്കുന്നത് തന്നെയാവും ഞാൻ. അച്ഛൻറെ ബ്ലേഡിൻറെ കൂർത്ത അറ്റം ചേർത്ത് അവൾ അടിയിൽ എഴുതി, "By Dhanya K". ആ ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ചിത്രത്തെക്കാൾ ആഴം കൂടുതൽ ആയിരുന്നു... "നമ്മൾ അടുത്തകൊല്ലം ഇവിടുന്നുപോയാലും ഇനിവരുന്നവർ നമ്മളെ ഓർക്കണം", നുണക്കുഴിയിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു അവളുടെ പുഞ്ചിരി അപ്പോഴും.

മഴമൂത്ത ജൂണിൻറെ അവസാനത്തെ ആഴ്ച, തിങ്കളും ചൊവ്വയും അവൾ ക്ലാസിൽ വരാത്തപ്പോഴും ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത് കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴയിൽ അവരുടെ മരപ്പാലം ഒലിച്ചു പോയതുകൊണ്ടാവാം എന്നാണ്. ആ ആഴ്ച്ച മുഴുവൻ അവൾ കളാസ്സിൽ വന്നതേയില്ല. വൃത്തിയോടെ അതിരുകെട്ടിത്തിരിച്ച അവളുടെ പത്തുസെന്റിലെ നെല്ലിമരക്കൊമ്പിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപക്ഷികളെ ഞാൻ ഇടക്കിടെ തഴുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ കണ്ടത് 7A ചേർന്നിരുന്ന കിഴക്കേനെല്ലിയുടെ കൊമ്പ് പൊട്ടിക്കിടക്കുന്നതാണ്. . ക്‌ളാസ് മാഷ് രാവിലെ ഒരു പ്രത്യേക വിവരം എന്ന നിലയിലാണ് ആ കാര്യം പറഞ്ഞത്. "നമ്മളുടെ ക്ലാസ്സിലെ ധന്യ കെ കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച കോളറ വന്ന്‌ മരിച്ചു.. ചടങ്ങെല്ലാം ശനിയാഴ്ച തന്നെ കഴിഞ്ഞു; നമ്മൾക്കെല്ലാം ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ഓർമകൾക്ക് മുൻപിൽ പ്രാര്ഥിച്ചുനിൽക്കാം". പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കളിക്കാൻ പൊയ്ക്കോളാൻ മാഷ് പറഞ്ഞത് കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും ആ ദുഃഖം മാഞ്ഞുപോട്ടെ എന്നുകരുതിയാവാണം.

പത്തുസെന്റിലെ പക്ഷികളുടെ മുകളിൽ കൈവെച്ച് ഞാൻ കമഴ്ന്നുകിടന്നു. ശനിയാഴ്ചയും ഞായറാഴ്ച്ചയും നടന്ന ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് നിന്നോട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നല്ലോടീ. എവിടെയാണ് നീ? നിന്നെ വെള്ളപുതപ്പിച്ച് കിടത്തിയത് ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് സങ്കൽപ്പിക്കുക.. നിൻറെക്കൂടെ ആ തുണിക്കടിയിൽ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് എന്തൊക്കെ സംസാരിക്കാമായിരുന്നു അല്ലെ? മണ്ണിൻറെ അടിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടാതെ നിനക്കെങ്ങനെ കിടക്കാൻ കഴിയും. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച മുഴുവൻ നീയെന്നെ ഓർത്തിരിക്കില്ലേ? നിൻറെ വേദനകൾ ഒന്നുമറിയാതെ ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരുന്നല്ലോ.. എനിക്കുറപ്പാണ്, മണ്ണിൻറെ അടിയിൽ കിടന്നും നീ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവും.. നീ എവിടെപ്പോകാനാണ്..? ഇവിടെ മഴനൂലുകൾ നെല്ലിയിലകളുടെ കൂട്ടുകൂടി വരുന്ന ഈ നീല ജനാലഴികൾക്കപ്പുറംനിന്ന് നീ പുഞ്ചിരിക്കുന്നതും നുണക്കുഴികൾ വിടരുന്നതും എനിക്കിപ്പോഴും കാണാമല്ലോ ... നെല്ലിമരച്ചുവട്ടിൽ നിൽക്കാതെ നീയിവിടെ എൻറെ അരികിൽ വന്നിരിക്കൂ.. പറഞ്ഞാലൊന്നും തീരാത്ത എത്ര കാര്യങ്ങളാണ് പങ്കിടാനുള്ളത്!!

ഉള്ളുപൊള്ളുന്ന വിഭ്രാന്തിയുടെ നെരിപ്പോടുകളായിരുന്നു പിന്നെ കുറെ ദിവസം. ആരും ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല, നിർത്താതെ ഒഴുകുന്ന എൻറെ കണ്ണുകൾ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

ടീച്ചേഴ്സ് റൂമിൽ ആരുമില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം കണ്ടുപിടിച്ചാണ് ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ ക്‌ളാസ്മാഷിൻറെ അടുത്ത് ചെന്നത്...

"മാഷേ, എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്, "

എൻറെ വിതറിയ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം അറിയാതെ അടർന്നുവീണ വലിയ നീർമുത്തുകളിൽ ഒന്ന്‌ മാഷിൻറെ കയ്യിലും വീണുപോയി. അതിൻറെ പൊള്ളലേറ്റാവാം മാഷെന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു..

"എന്താ മോളെ"?

"ധന്യ ഇരുന്നിരുന്ന സീറ്റ് മറ്റാർക്കും കൊടുക്കരുത് മാഷേ, അത് ഒഴിഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നോട്ടെ, എന്നെയും നമ്മളുടെ ക്ളാസും വിട്ടുപോകാൻ ഓൾക്കാവില്ല മാഷേ"..

വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൻറെ ഇടയിലൂടെയാണ് നോക്കിയതെങ്കിലും മാഷിൻറെ കണ്ണിലും ഒരുറവ പൊടിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

"ഒരിക്കലുമില്ല, എനിക്കറിയാം നിങ്ങൾ അടുത്ത കൂട്ടുകാരികളായിരുന്നുവെന്ന്, അത് ഒഴിഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നോട്ടെ.., " മാഷിൻറെ ശബ്ദവും ഇടറിയിരുന്നു.

തല പാതി കുമ്പിട്ട് ഞാൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് തിരിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ നെല്ലിയിലകൾക്കൊപ്പം സ്‌കൂൾ വരാന്തയിലേക്ക് പാറിവന്ന മഴത്തുള്ളികളിൽ എൻറെ ചൂടുനീർമുത്തുകൾ ചേർന്നലിഞ്ഞത് ആരും കണ്ടില്ല.

എട്ടും പത്തും പന്ത്രണ്ടും കഴിഞ്ഞ് കാലം യൗവനത്തിലേക്ക് നടത്തിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും അവളെ മറന്നു. വല്ലപ്പോഴും വഴിക്കുവെച്ചു കണ്ടാൽ ദാമോദരൻ മാഷ് 'എന്താ മോളെ സുഖാല്ലേ" എന്ന് മാത്രം ചോദിച്ചു.

പിന്നെ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു മോളെ സ്‌കൂളിൽ ചേർക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് ഞാൻ വീണ്ടും 7A യിൽപ്പോയത്. എൻറെ ഉള്ളിലൊരു കൊളുത്തിവലി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലം ഒരു മാറ്റവും വരുത്തിയിരുന്നില്ല ഞങ്ങളുടെ വിദ്യാലയത്തിന്. നീലപ്പെയിന്റടിച്ച ജനാലയഴികൾക്കിപ്പുറം നിന്ന്‌ ഞാൻ നോക്കി..., ഞങ്ങളുടെ ഡെസ്‌ക്കിലെ ധന്യയുടെ 10 സെന്റ് സ്ഥലം വീണ്ടും ചെളിപിടിച്ചിരുന്നു. സാരിയുടെ തലപ്പിൽ ഇത്തിരി വെള്ളമാക്കി ഞാൻ അവിടെ അമർത്തിത്തുടച്ചു, കുഞ്ഞതിരുകൾ തീർത്ത ആ സ്ഥലത്ത് നെല്ലിമരത്തിൻറെ കൊമ്പും അതിലിരിക്കുന്ന പക്ഷികളും തെളിഞ്ഞുവന്നു. അതിന്റെ അടിയിൽ ആ പേരും, by Dhanya K. "അമ്മയെന്താ ഇത്ര ആവേശത്തിൽ ചെയ്യുന്നത്?" മോളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഇടതു വശത്തിരിക്കുന്ന പക്ഷിയെക്കാണിച്ചു ചോദിച്ചു, "ഇതാരാന്ന് അറിയ്യോ"?

"ഇല്ല"

"ഇതാണ് ഞാൻ, നിന്റെ 'അമ്മ", ഇതു ധന്യ ആന്റി' ..

പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ വിളികേട്ടത്.. എടീ...

സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.. നെല്ലിയുടെ കീഴിൽ ധന്യ നിൽക്കുന്നു. "ഇപ്പോഴെങ്കിലും നീ വന്നല്ലോ.. എത്ര കാലമായെന്നോ ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നു.."

എനിക്കൊന്നും മിണ്ടാൻ പറ്റാതെ നിന്നു, ഉമിനീർ വറ്റിപ്പോയപ്പോലെ. അവളുടെ നുണക്കുഴിയിൽ അപ്പോഴും ആ പുഞ്ചിരി അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

"നിന്റെ മോളാ"?

"ഉം'

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അവളെ ഇവിടെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിയത്. ഓട്ടോറിക്ഷയിലിരുന്നും അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു, ഇടക്കിടെ മോൾടെ കവിൾ പിടിച്ച് അവളുടെ കവിളിനോടുരുമ്മി. അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു. "നീ ഉണരുംമുമ്പേ ഞാൻ പോകും. നീ എപ്പോൾ വന്നാലും ഞാൻ ഉണ്ടാകും, ആ ക്ലാസിലോ, നെല്ലിയുടെ ചുവട്ടിലോ ഒക്കെയായി. ദാമോദരൻ മാഷ്ടെ യാത്രയായപ്പിന് നീ വന്നില്ലല്ലോ.. ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ കുട്ടികളും മാഷമാരും വന്നും പോയുമിരിക്കും. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും, വേറെ എവിടെപ്പോകാൻ. "

ഇപ്പൊ ഇടക്കിടെ ഞാൻ സ്‌കൂളിൽ PTA മീറ്റിങ്ങിനൊക്കെ പോകുമ്പോൾ അവളെ കാണും. എപ്പോഴും നെല്ലിയുടെ ചുവട്ടിലോ ക്ലാസ്സിലോ ഞങ്ങൾ കുറേസമയം ഇരിക്കും. ചിലപ്പോൾ നിർബന്ധിച്ചാൽ എന്റെ കൂടെ വീട്ടിൽ വരും. ഇന്നും ഇതാ ഞാൻ കുളികഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ഒന്നും പറയാതെ അവൾ പോയി.. അവൾ പോയതാണോ, അല്ല ജീവിതത്തിന്റെ പുത്തനൊഴുക്കുകളിൽ ഞാൻ നിന്നെ മറന്നതോ? ഇല്ല അതൊരിക്കലും എനിക്കാവില്ല. നീയുണ്ടാവുമല്ലോ ആ നെല്ലിച്ചുവട്ടിൽ.. ഞാൻ വരാം.

By: Jayaraj KG

"ചാർലി"

ഇവളെന്താ ഫോണെടുക്കാത്തത് ഞാൻ അക്ഷമനായി, എത്ര നേരമായി വിളിക്കുന്നു. കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്ന പെട്ടികളിലേക്കു നോക്കി, ഇനി കഷ്ടിച്ച് ഒരാഴ്ചയേ ഉള്ളൂ ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ നിന്നും നാടിന്റെ കുളിർമയിലേക്കു പറന്നിറങ്ങാൻ. ആ ചിന്ത പുളകം കൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു. രണ്ടു വർഷത്തോളം നീണ്ട മാസങ്ങളും ദിവസങ്ങളും എണ്ണിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് അവസാനം.

സുമയേയും മോളെയും കാണാൻ കൊതിയായി, സുമയോടു സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ വിഷയങ്ങൾ തീരില്ല, ഒക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കേട്ടിരിക്കാനാണ് രസം. ഏട്ടനെന്താ അഭിപ്രായമൊന്നുമില്ലേ.? ഇടക്ക് സുമ പരാതി പറയും, ഒക്കെ നീ പറയുന്ന പോലെ എന്നാവും എന്റെ മറുപടി. അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ തന്റേയും കൂടെയാക്കുന്നതിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചു വയസ്സുള്ള മോളുടെ കൊഞ്ചിയുള്ള സംസാരം കേട്ടിരിക്കമ്പോൾ പലപ്പോഴും സമയവും പൈസയും ചിന്തിക്കാറില്ല. ഒരു പെട്ടി മുഴുവനായും കെട്ടി ഒരുക്കി. മറ്റേത് മുക്കാൽ ഭാഗം നിറഞ്ഞു, കുറച്ചു സ്ഥലം ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ് അത് മിഠായിക്കും നട്സിനും ഈന്തപ്പഴത്തിനുമുള്ളതാണ്. യാത്രയോടടുപ്പിച്ചേ അത് വാങ്ങൂ..!

സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു മാസങ്ങളായി. ഓരോ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും പലപ്പോഴായി വാങ്ങിയവ. ഭൂരിഭാഗവും സുമയ്ക്കും മോൾക്കുമുള്ളതാണ്. എത്ര വാങ്ങിയാലും മതിയാവില്ലെന്നതാണ് സത്യം. സുമയുടെ വഴക്കു കുറച്ചു കേൾക്കേണ്ടി വരും ഇങ്ങനെ പൈസ ക ളയുന്നെന്നും പറഞ്ഞ്, എന്നാലും സാരമില്ല. മോളെ കോരിയെടുത്ത് ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തുന്നതും കവിളിൽ ചക്കര ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് പൊതിയുന്നതും കണ്ണിൻ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. അവൾ കാണാതെ സുമയെ ഇറുകെ പുണരണം, കൊതി തീരുവോളം അവളുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. സുമയ്ക്കും മോൾക്കും ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തെല്ലാം കൊണ്ടു പോണം, ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കണം. ആഴ്ചാവസാനം ലേബർ ക്യാമ്പിലെ അന്തേവാസികളിൽ പലരും മദ്യസേവ പതിവായിരുന്നു അവരുടെ ക്ഷണം സ്നേത്തോടെ നിരസിക്കുന്ന എനിക്ക് ലഹരി പകരാൻ സുമയുടേയും മോളുടെയും ഓർമ്മകൾ മതിയായിരുന്നു. ഡബിൾ ഡ്യൂട്ടിയും ഓവർ ടൈമും ചെയ്ത് പരമാവധി കുടുംബത്തിലേക്ക് മുതൽകൂട്ടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന എന്നെ പിശുക്കനെന്നു കളിയാക്കുന്നവരുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഊറിച്ചിരിച്ചു. എന്റെ മനോരാജ്യങ്ങളിലും ഊണിലും ഉറക്കത്തിലുമെല്ലാം കുടുംബമാണെന്നതിൽ അഭിമാനം കൊണ്ടു.

"ഹലോ ആരാ "
മറുതലയ്ക്കല ശബ്ദം കേട്ട് ചിന്തയിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു, അച്ഛനാ മോളെ മോളുടെ അച്ഛനാ, ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മക്കളു ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ.? എന്തുണ്ടെടാ വിശേഷം.? അമ്മയെന്തിയേ..? ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനായി കാതു കൂർപ്പിച്ചു..
"ഇന്നു ചാർലിയെ കാണാൻ പോയച്ഛാ..! ചാർലി ജയിലിലായിരുന്നു..!!
ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു പോയി. പിന്നെ ചോദിച്ചു, എന്താ മോളെ? എവിടെയാ പോയത്.? ആരാ ചാർലി?
അനക്കമില്ല.. പെട്ടന്നാരോ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തതുപോലെ തോന്നി.. വീണ്ടും തുടരെ വിളിച്ചു, കിട്ടുന്നില്ല. വിളിക്കാൻ വേറെ നമ്പരുമില്ലല്ലോ ഈശ്വരാ..!
കുടുംബ വീട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ഫോണിൽ വിളിക്കാമായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട തന്റെ അധ്വാനഫലമായ പുതിയ വീട്ടിൽ സുമയേയും മോളേയും തനിച്ചാക്കി പോന്ന നിമിഷത്തെ ശപിച്ചു... മോൾക്കു സ്കൂളിൽ പോകാൻ എളുപ്പമാവുമെന്നു കരുതി ചെയ്ത വിഡ്ഡിത്തം..! പെട്ടന്നോർത്തു, കൂടെ പെയിംഗ് ഗസ്റ്റായി ഒരു സ്ത്രീ താമസിക്കുന്നുണ്ട്, ഉടൻ തന്നെ നിരാശനായി, അവരുടെ നമ്പരില്ലല്ലോ..!

വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കിട്ടാതായപ്പോൾ പരിഭ്രമം വർദധിച്ചു. ആരാണ് "ചാർലി "? അയാൾ എങ്ങനെ ജയിലിലായി.? അവിടെ പോയി കാണാൻ മാത്രം എന്താണ് അയാളുമായുള്ള ബന്ധം.? ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയായി.. മോളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ താൻ നടുങ്ങിയോ.? ഏതു വാക്കാണ് തന്നെ ഞെട്ടിച്ചത്.? ജയിലിലായിരുന്നു എന്നതാണോ? അല്ല.! ആ പേര്, അതു തന്നെ "ചാർലി" അതു കേട്ട മാത്രയിൽ ഉളളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു..

എന്തോ ഒരു ഭയം ഉള്ളിൽ കടന്നു കൂടിയിരിക്കുന്നു. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്ത കനം. ആ പേരിനോടുള്ള അനിഷ്ടത്തിന്റെ കാരണം അന്വേഷിച്ചുള്ള ചിന്ത കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കു പുറകിലാണ് കൊണ്ടു നിർത്തിയത്, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന കാര്യങ്ങളെല്ലാം തന്റെ മാത്രം തീരുമാനങ്ങളായിരുന്നു. കല്യാണവും അതിലൊന്നായിരുന്നു. സുമയെ കണ്ടമാത്രയിൽ തന്നെ ഇഷ്ടമായി, മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. നിശ്ചയത്തിന് ശേഷം വീട്ടിലൊരു സംസാരമുണ്ടായി, ആരോ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാണ് " സുമയ്ക്ക് അവൾ പഠിക്കുന്ന കമ്പ്യൂട്ടർ സെന്ററിലെ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി ചെക്കനുമായി അടുപ്പമുണ്ടത്രേ.!! ചാർലിയെന്നോ മറ്റോ ആണ് അവന്റെ പേര്. വീട്ടിലുള്ളവർ ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഒന്നുകൂടി ആലോചിച്ചു മതിയെന്നും, ഇതങ്ങ് ഒഴിവാക്കാമെന്നും മറ്റും. അവൾക്കു സമ്മതമാണെങ്കിൽ ഈ കല്യാണം തന്നെ നടക്കുമെന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രതികരണം. വിവാഹം ഭംഗിയായി നടന്നു, ഏതായാലും അന്നു വെറുത്തതാണ് ശകുനം കെട്ട ആ പേര്..!

അന്നു മുതൽ ഇന്നുവരെ ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി ഒരു വാക്കു പോലും സുമയോടു ചോദിച്ചിട്ടില്ല. കല്യാണത്തിനു മുൻപുള്ള ഒന്നും എനിക്കറിയേണ്ടായിരുന്നു. ഞാനവളെ ജീവനായി സ്നേഹിച്ചു അത് തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്നെയാകുമോ ഇത്.? സുമ ഇപ്പോഴും ഇയാളുമായി പരിചയം സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ.? അയാൾ എങ്ങനെ ജയിലിലായി.? മോളെ എന്തിനവിടെ കൊണ്ടുപോയി.? ഒന്നിനും ഉത്തരമില്ല. ഇതിനോടു ചേർത്തു വായിക്കാവുന്ന പലതും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു, കഴിഞ്ഞ ലീവിനായിരുന്നു പുതിയ വീട്ടിലെ കേറി താമസം താൻ പറഞ്ഞതാണ് താൻ തിരിച്ചു പോവുമ്പോൾ കുടുംബ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ മതിയെന്ന്, എന്നാൽ സുമ നിർബന്ധിച്ചു. മോൾക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാനും സുമയ്ക്ക് ഒരു ജോലി അന്വേഷിക്കാനും എളുപ്പമാവുമെന്നു പറഞ്ഞു. മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥമാണ്, ഭ്രാന്തു പിടിക്കുന്ന അവസ്ഥ. ജിവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഇത്രയും മാനസിക സംഘർഷം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല..

ഇല്ല സുമയ്ക്ക് അങ്ങാനയൊന്നും ആവാൻ കഴിയില്ല. സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. ഒരു പക്ഷേ ഒക്കെ എന്റെ മണ്ടത്തരമാവും, ഒന്നു സംസാരിച്ചാൽ തീരാവുന്നതേ ഉണ്ടാവുള്ളു. സത്യസന്ധമായാണ് ഇതുവരെ ജീവിച്ചത്, മുറുകെ പിടിച്ചത് മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളും കുറച്ച് ആദർശങ്ങളും മാത്രമാണ്..! സുമയേയും മോളേയും സ്നേഹിച്ചതു പോലെ മറ്റാരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് ഈശ്വരൻ നല്ലതു മാത്രമേ കരുതി വെക്കുകയുള്ളൂ.. ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ചു.. രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീർ ഇറ്റുവീണു.. എന്തിനാണീ സങ്കടമെന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

കണ്ണുകളടച്ച് കുറെ നേരമിരുന്നു. ഒന്നു രണ്ടു മണിക്കൂറുകൾ കടന്നു പോയി. സുഹൃത്തുക്കളെയോ മറ്റോ വിളിച്ച് ഒന്നന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞാലോ.? വേണ്ട..!! സുമയെക്കുറിച്ച് ആരും മോശമായി ചിന്തിക്കുന്നതു പോലും സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. നയപരമായി ഈ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നു തോന്നി. നേരിട്ടു തുറന്നു ചോദിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. തെറ്റിദ്ധാരണയാണെങ്കിൽ അതോടെ മാറി കിട്ടും. തന്റെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും അതോടെ അവസാനിക്കും. എങ്ങനെ ഈ വിഷയം അവതരിപ്പിക്കുമെന്നതായിരുന്നു വലിയ പ്രശ്നം., വളരെ നോർമലായി ഒരു ചെറിയ കാര്യം പോലെ ചോദിക്കാം. മോളിങ്ങനെ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു, അതെന്താണെന്ന്.
" പഴയൊരു സുഹൃത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതിയറിഞ്ഞുള്ള ഒരു സന്ദർശനം മാത്രമായിരുന്നു അത് " എന്നാണ് സുമയുടെ മറുപടി എങ്കിൽ അതേ അർത്ഥത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാനും മനസ്സിലാക്കാനും മനസ്സ് പാകപ്പെടുത്തണം..

വീണ്ടുമൊരു ചിന്ത അലട്ടി, താൻ ചോദിക്കാൻ പോകുന്ന വിഷയം ഒരു കഴമ്പുമില്ലാത്തതാണെങ്കിൽ സുമയുടെ മുൻപിൽ വല്ലാതെ ചെറുതാകും അതു സാരമില്ലെന്ന് വയ്ക്കാം. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സു വേദനിച്ചാലോ.? ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും താനവളെ സംശയിച്ചു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു കരടായി അവശേഷിച്ചാലോ.? സുമയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ സാധിക്കുമോ.? വേണ്ട.! ഒന്നും വേണ്ട..! ഇനി അധികം ദിവസങ്ങളില്ല. നേരിട്ടു കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടു മതി ചോദിക്കാൻ. വേണമെങ്കിൽ മോളോടു സ്വകാര്യമായി ചോദിക്കാം അതു മതി. ഞാനുറപ്പിച്ചു..

പിറ്റേന്ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞാണ് സുമയെ ലൈനിൽ കിട്ടിയത്, വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു എന്തു പറ്റി സുമേ ഇന്നലെ ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടു കിട്ടിയതേയില്ല.?
"അത് ഏട്ടാ, ഫോണിന് ചാർജുണ്ടായിരുന്നില്ല ഇന്നലെ മുഴുവൻ ഇവിടെ ഇടിയും പേമാരിയുമായിരുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ കറണ്ടു മുഴുവൻ കട്ടായതിനാൽ ഫോൺ ചാർജു ചെയ്യാനും പറ്റിയില്ല". സുമയുടെ മറുപടിയിൽ അപാകതയൊന്നും തോന്നിയില്ല. അവൾ എന്നത്തേയും പോലെ സംസാരം തുടരുകയാണ്. ഞാനും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു, നാട്ടിലെത്തുന്ന സമയവും തീയതിയും പറഞ്ഞു.

വിമാനമിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സു ശൂന്യമായിരുന്നു. എന്റെ ചലനങ്ങളിൽ യാന്ത്രികതയുണ്ടെന്നു തോന്നി. സ്വാഭാവികമായി പെരുമാറാൻ കഴിയണേയെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു.. സുമയും മോളും കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖം പ്രസന്നമാക്കാനും ചിരിക്കാനും ശ്രമിച്ചു. അച്ഛായെന്ന് വിളിച്ച് മകൾ ഓടി വന്നപ്പോൾ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.. അവളെ കോരിയെടുത്ത് ഉമ്മവെച്ചു, മാറിലടുക്കി ചേർത്തു പിടിച്ചു കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഉറക്കെ കരഞ്ഞു പോകുമെന്നു ഞാൻ പേടിച്ചു.
" എന്തു പറ്റി ഏട്ടാ " വണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോൾ സുമ ചോദിച്ചു..! എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വ്യത്യാസം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം. വല്ലാത്ത തലവേദന ഉറക്കവും ശരിയായില്ല.. ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.. പിന്നെ ഉറക്കം ഭാവിച്ച് കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു..

സ്വന്തം വീടിന്റ സുരക്ഷിതത്വത്തിലും മനഃസമാധാനം എന്നെ വിട്ടു നിന്നു. ആകെയൊരു വീർപ്പുമുട്ടൽ.. ഊണു കഴിഞ്ഞതോടെ കാണാൻ വന്നവരൊക്കെ തിരികെ പോയി. സുമ വീണ്ടും അടുത്തുവന്നു. എന്താ ഏട്ടാ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ.? എന്നോടെന്തെങ്കിലും ദേഷ്യമുണ്ടോ..? സുമയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ പെട്ടന്ന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്.. ശരിയാണ് സാധാരണ ലീവിനു വരുമ്പോൾ കാണുന്ന മാത്രയിൽ തന്നെ അവളെ ചേർത്തു നിർത്തുന്നതാണ്.. വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ആരും കാണാതെ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമായിരുന്നു. എന്തു സന്തോഷമായിരുന്നു ആ മുഹൂർത്തങ്ങൾക്ക്..! ഇക്കുറി ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. പകരം കാറിൽ വെച്ച് തന്നെ സ്പർശിച്ച സുമയുടെ കൈകൾ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ മോളെയെടുത്ത് മടിയിൽ വച്ചു..
സുമ മുഖത്തേക്കു തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.. അവളുടെ മുഖം വിങ്ങി പൊട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഈശ്വരാ..!! എന്തു മറുപടി പറയും..!
പതിയെ പറഞ്ഞു, ജോലി സ്ഥലത്ത് ചില പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടാതെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം അപകടത്തിൽ പെട്ടു. കുറച്ച് സീരിയസ്സാണ്.. പെട്ടന്ന് തോന്നിയ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.. അപകടം നടന്നതു ശരിയാണെങ്കിലും എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നില്ല, എന്റെ വിഭാഗത്തിലുമായിരുന്നില്ല. സുമ വിശ്വസിച്ചെന്നു തോന്നി. അവളെന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. ഒക്കെ പതിയെ ശരിയാവും ഏട്ടൻ സമാധാനമായിരിക്ക്.. അങ്ങനെ തീരുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല എന്റെ നെഞ്ചിൽ അവശേഷിക്കുന്ന വിങ്ങൽ..!

താൻ കൊണ്ടുവന്ന പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി മോൾ മുറ്റത്തു കളിക്കുന്നു, സുമ അടുക്കളയിലാണ്. പത്രം മടക്കി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. ഇനിയും കാത്തിരിക്കാനുള്ള ക്ഷമയില്ലായിരുന്നു. അച്ഛാ എന്റെ കൂടെ കളിക്കാമോ.? അവൾ കൊഞ്ചി.. പിന്നെന്താ.. അവളുടെ ഒപ്പമിരുന്ന് പതിയെ ചോദിച്ചു.. ''ആരാ മോളെ ചാർലി..? ഫോൺ വിളിച്ചപ്പൊ മോൾ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞ ആ ആള്..?" അവളുടെ മുഖം പെട്ടന്ന് പ്രസന്നമായി. ആ വീട്ടിലാ അച്ഛാ.. അവൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. തൊട്ടടുത്തുള്ള ഇരുനില വീട്. ഞാൻ നടുങ്ങി.. ഒരു മതിലിനപ്പുറം.. അവിടെ പുതിയ താമസക്കാരാണെന്ന് പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു.. ഞാൻ തരിച്ചുനിൽക്കുകയാണ്. വാ അച്ഛാ അവൾ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ടു മുൻപിൽ നടന്നു. ഗെയിറ്റു തുറന്നു കിടക്കുകയാണ്. നെഞ്ചിൽ ഒരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങുന്നു .. മുറ്റത്തു വലിയ കാർ കിടപ്പുണ്ട്..
പെട്ടന്നൊരു നായയുടെ കുര, ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി. മോളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഭീമാകാരനായ ഒരു നായ, ഭാഗ്യം അത് കൂട്ടിലാണ്..! തെല്ലൊന്നാശ്വസിച്ചു.. ദേ അച്ഛാ ചാർലി.. നായയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൾ തുള്ളിച്ചാടി.. ഞാൻ സ്തബ്ധനായി നിൽക്കുകയാണ്.. ഒരു നിമിഷമെടുത്തു സമനില വീണ്ടെടുക്കാൻ. ശരിയാണ് അഴികൾക്കുള്ളിലാണ് ചാർലി കിടക്കുന്നത്., ശരിക്കും ജയിൽ തന്നെ...
ഒരു പൊങ്ങുതടി പോലെ ഭാരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ.. മനസ്സു ശൂന്യം..! മോളുടെ കൈ പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.. അല്ല ഓടുകയായിരുന്നു ഞാൻ എന്റെ സുമയുടെ അരികിലേക്ക്...
ജയരാജ്.