Showing posts with label NishadMohammed. Show all posts
Showing posts with label NishadMohammed. Show all posts

ആകാശ പറവകൾ

ആകാശ പറവകൾ
================
കുറച്ചു ദിവസമായി ഉമ്മാക്ക് ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു ജെസി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അതിനെ നിസ്സാരമായി കരുതി.
ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന അവസരങ്ങളിൽ ഞാനും ഉമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോളാണ് ജെസി പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമുണ്ടന്ന് തോന്നിയത്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഇടക്ക് ഉമ്മകഴിക്കുന്നത് നിർത്തി നിശബ്ദമായി എങ്ങോട്ടോ നോക്കിയിരിക്കും. ഉമ്മയെ തൊട്ടു വിളിച്ചാൽ ഉറക്കത്തിലെന്ന പോലെ ഞെട്ടിയുണരും, ഒന്ന് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിക്കും.
ജെസിയെ അടുക്കളയിൽ പണിയെടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ എല്ലാം ഒറ്റക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഉമ്മ. പതിനേഴാം വയസ്സിൽ ഈ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ കയറിയതെന്നും, ഇത്രയും കാലം എല്ലാവർക്കും വെച്ചു വിളമ്പി, ഇനി മരിക്കുന്നത് വരെ അല്ലെ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു എന്നാൽ ഇപ്പോൾ.
ചിലപ്പോൾ ഉമ്മ ഉപ്പ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിലോ അടുക്കള പുറത്തെ തിണ്ണയിലോ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കാണാം. മുറ്റത്ത് നടക്കുന്ന മൈനകളെയാണോ, അടക്കാ കിളികളാണോ, വീടിനോട് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്ലാവിലാണോ, അതോ പേര മരത്തിലാണോ അതോ പേര മരത്തിലൂടെ പടർന്നു ഓടിനു മുകളിലൂടെ വള്ളികൾ പടർന്നും, പച്ചയും, പഴുത്തതുമായ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന പാഷൻ ഫ്രൂട്ട് ആണോ, മരച്ചില്ലകളിലൂടെ ഓടിക്കളിച്ചു കരയുന്ന അണ്ണാന്റെ ശബ്ദത്തോടാണോ അതോ തന്നിലേക്ക് തന്നെയാണോ അറിയില്ല.
ചിലപ്പോൾ കവുങ്ങും തോട്ടത്തിലോ, തെങ്ങുകൾക്കിടയിൽ ചുറ്റിയടിക്കുകയും മരങ്ങളെ തലോടുകയും അവകളോട് ഒറ്റക്ക് സംസാരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു ഭീതി ഉടലെടുക്കാറുണ്ട്.
ഉപ്പ മരിച്ച ഉടനെയാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റമെങ്കിൽ വിശ്വസിക്കാം, ഉപ്പയുടെ വിരഹ വേദനയാണെന്നു, ഉപ്പ മരണപെട്ടു മൂന്ന് വർഷമായി ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റത്തിന് കാരണം.
ഇക്കാക്കമാരെയും, ഇത്താത്തമാരെയും വിവരം അറിയിക്കണമെന്ന് ജെസി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ഗൾഫിൽ നല്ലൊരു ജോലിയും, കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ജെസിയുമായി സ്ഥിരമായി അവിടെ നിൽക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടായിട്ടും ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും സംരക്ഷണം സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത സഹോദരന്മാരും, സഹോദരിമാരും. അവരോട് പറഞ്ഞാൽ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ പറയും.
ഭാര്യയോടും മകനോടും കൂടി ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് ഉള്ള ജോലിയും കളഞ്ഞു കുറച്ചു കാലം നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
ഭാഗം വെച്ചു അവസാനത്തെ മകനായ തനിക്കു ഈ പഴയ തറവാട് കിട്ടി. ഈ വീട് പൊളിക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിലും എല്ലാ വർഷവുമുള്ള അറ്റകുറ്റപണികൾ ചെയ്ത് നിലനിർത്തുന്ന പണം കൊണ്ട് ഒരു പുതിയ ടെറസ്സ് വീട് വെക്കാം. തിരിച്ചു പോകുന്നതിനു മുൻപ് അങ്ങനെ ഒരു ആലോചന ഉണ്ടെന്നു ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു ഇനി അതിന്റെ വിഷമം ആയിരിക്കുമോ.
ഉമ്മ മുൻപെല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നതായി ഓർക്കുന്നു. ഉപ്പ മരിച്ച വീട്ടിൽ തനിക്കും മരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു.
വല്ലിമ്മ തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വരാത്തതിലുള്ള സങ്കടം സുഫി മോൻ ഇടക്കിടെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ വല്ലിമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു കുറച്ചു നേരം നിൽക്കും. വല്ലിമ്മ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിയുമ്പോൾ അവൻ മടങ്ങും. അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കു താനും ജെസിയും എന്ത് ഉത്തരം പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കുമെന്നു അറിയാതെ കുഴങ്ങി.
രാവിലെ ഉപ്പയുടെ ചാരുകസേരയിൽ കയ്യിൽ ചായ ഗ്ലാസും പിടിച്ചു ദൂരേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഉമ്മയെ ഞാൻ പത്ര വായനയുടെ ഇടക്ക് നോക്കി എന്നാൽ ഒരേ ഇരിപ്പിൽ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് മാത്രമല്ല ഉമ്മയുടെ നോട്ടം ചിന്തയിൽ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഉമ്മയെ സൈക്യാട്രിസ്റ്റിനെ കാണിക്കേണ്ടി വരുമോയെന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.
ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു വാത്സല്യം എനിക്ക് തോന്നി. ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. ഉമ്മയുടെ ചുളുങ്ങിയ തൊലിയായ മെലിഞ്ഞ കൈകൾ ഞാൻ എന്റെ കൈകളിൽ എടുത്ത് പതുക്കെ തലോടി കൊണ്ട് സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിച്ചു.
"ഉമ്മാ... "
ഉമ്മ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ഉമ്മാക്ക് എന്ത് പറ്റി... എപ്പോഴും വർത്താനം പറഞ്ഞിരുന്നതാണല്ലോ.. ഇപ്പോൾ എന്തുപറ്റി... "
"ഒന്നൂല്യ ടാ... " വളരെ നിർവികാരമായി പറഞ്ഞു... "ഞാൻ ഓർക്കായിരുന്നു നിന്റെ ഉപ്പ മരിക്കുന്നതിന്റെ കുറച്ചീസം മുന്നെ പറഞ്ഞു... നമ്മക്ക് നല്ല മക്കളുണ്ട് പക്ഷെ ഖൽബിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹമുള്ളവര് ഒരു മോനും, മരുമോളും... നമ്മുടെ അവിവേകം കൊണ്ടല്ലേ അവൾ പോയത്... " ഉമ്മപറഞ്ഞു നിർത്തി. ഉമ്മയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആണ്ടിറങ്ങിയ കണ്ണിന്റെ കോണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ചാലിട്ടിറങ്ങി... "മോനെ നിക്ക് റസിയാനെ കാണണം... " ഞാൻ ഉമ്മയുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കാമെന്നു സമ്മതിച്ചു.
ഉപ്പാക്കും ഉമ്മാക്കും അഞ്ച് ആൺകുട്ടികളും മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളും കൂടി എട്ട് മക്കൾ. റസിയാത്ത മൂത്ത ഇക്ക ജമാലിക്കയുടെ ആദ്യ ഭാര്യ. എനിക്ക് അഞ്ച് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവരുടെ കല്യാണം കഴിയുന്നത്. എന്റെ ഇത്താത്തമാരേക്കാളും ഏറ്റവും സ്നേഹം തോന്നിയത് അവരോടായിരുന്നു അത്രക്കും സ്നേഹമുള്ള മനസ്സായിരുന്നു അവർക്ക്.
ബാല്യത്തിൽ തന്റെ കുസൃതിക്കൊത്ത് കളിക്കാനും കുളിപ്പിക്കാനും, ഭക്ഷണം തരാനും ഉമ്മയെക്കാളും സ്നേഹിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
പേരുകേട്ട തറവാട്ടിൽ മൂന്ന് പെണ്മക്കളിലെ മൂത്ത പെൺകുട്ടിയാണ് റസിയാത്ത. തറവാടിന്റെ പേരും മാത്രമല്ല സ്ത്രീധനമായി നല്ലൊരു തുക കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് ഉപ്പ ജമാലിക്കയെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ സാമ്പത്തികമായി വളരെയധികം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉള്ള വീടാണെന്ന് കല്യാണത്തിന് ശേഷമാണ് അറിയുന്നത്.
പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീധനം മുഴുവൻ കിട്ടാതായപ്പോൾ ഉപ്പയും ഉമ്മയും റസിയാത്തയെ പലതും പറഞ്ഞു വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നു. കൂടെ കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവാൻ കാലതാമസം ഒരു വലിയ കാരണമായി.
മൂത്താപ്പമാരും കുഞ്ഞിപ്പാരും ബന്ധുക്കളും പ്രശ്നം ഏറ്റെടുത്തതോടെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളായി. ചർച്ചകൾക്കും, വാക്ക് തർക്കങ്ങൾക്കും അവസാനം വിവാഹമോചനമെന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
അന്നും ഇന്നും എന്നെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്ന ഓർമ്മയാണ് റസിയാത്ത വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന കാഴ്ച.
എൺപത്തി അഞ്ച് വയസ്സായ ഉമ്മാക്ക് ഇപ്പോൾ പെട്ടന്ന് റസിയാത്തയെ ഓർക്കാൻ എന്തായിരിക്കും കാരണം. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഉപ്പാക്ക് ഉണ്ടായ അതെ കുറ്റബോധം ഉമ്മാക്കും തോന്നി തുടങ്ങിയോ..
മാറാലയും പൊടിയും പിടിച്ച വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത മര ഗോവണിയിലൂടെ ഞാനും ജെസിയും, സുഫി മോനും കൂടി തട്ടിൻ പുറത്തേക്ക് കയറി ചെന്നു. വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ച സാധങ്ങൾക്കിടയിൽ റസിയാത്തയെ ഓർക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പിച്ചു ഞാനും ജെസിയും തിരഞ്ഞു.
ഒരു സാധനവും വലിച്ചെറിയാൻ ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന ഉമ്മ എല്ലാം തട്ടിൻ പുറത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഉമ്മയുടെയും ഉപ്പയുടെയും കല്യാണത്തിന് ശേഷമുള്ളത് മുതൽ ഞങ്ങൾ സഹോദരി സഹോദരന്മാരുടെ ബാല്യകാലം മുതൽ എല്ലാ പേരക്കുട്ടികളും ഉപയോഗിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ, കളിക്കോപ്പുകൾ, പുസ്തകങ്ങൾ അങ്ങനെ പലതും.
ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ പല കാലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മനസ്സിനെ ഉണർത്തുന്ന പലതും കണ്ടു.
ഇത് വരെ കാണാത്ത കളിക്കോപ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ സുഫി മോൻ അമിതാവേശത്തോടെ ഇഷ്ടപെട്ടതെല്ലാം മാറ്റി വെച്ചു.
കൂടി കലർന്ന് കിടക്കുന്ന സാധനങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ നിന്ന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് കിട്ടാൻ വളരെയധികം ശ്രമകരമായ പണിയായിരുന്നു.
പലരുടെയും കല്യാണ ആൽബങ്ങൾ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് മുതൽ കളർ വരെ, അവയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കല്യാണ ആൽബം കിട്ടി. ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോകൾ. മങ്ങി തുടങ്ങിയ ഫോട്ടോകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ വധുവരന്മാരെ കണ്ടു. അന്നത്തെ കല്യാണ വസ്ത്രധാരണ രീതികൾ കണ്ടു ജെസി അത്ഭുതപ്പെടുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ റസിയാത്തയെ ഉപേക്ഷിച്ചതിൽ ജെസിക്ക് പോലും കഷ്ടം തോന്നി.
റസിയാത്തയുടെ വീടോ, വിലാസമോ അറിയില്ല. എങ്ങനെ കണ്ടു പിടിക്കുമെന്ന് അറിയാതെ ഞങ്ങൾ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലായി. ജമാലിക്കക്ക് ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മ ഉണ്ടാവുമെങ്കിലും ഇനി ചോദിച്ചാൽ അത് എല്ലാവരും അറിയുകയും വയസ്സായ ഉമ്മയെ പോലെ നിങ്ങൾക്കും ഭ്രാന്ത് ആണെന്ന് പറയും. വയസ്സ് കാലത്തുള്ള ഉമ്മയുടെ ആഗ്രഹം മറ്റുള്ളവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഭ്രാന്തായിരിക്കാം എന്നാൽ ഉമ്മാക്ക്, ഉപ്പയുടെ അവസാന വാക്കും ഒരു പക്ഷെ തങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റ് തിരുത്തുവാനും മാപ്പ് പറയുവാനുമുള്ള ആഗ്രഹവും ആകാം ഇങ്ങനെ ഒരു തോന്നൽ.
സൂക്ഷമമായ തിരച്ചിലിനൊടുവിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അന്നത്തെ കല്യാണ കത്ത് കിട്ടി.
പിറ്റേദിവസം രാവിലെ ഉമ്മയെയും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ കത്തിലുള്ള വിലാസത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര തിരിച്ചു.
സൂര്യോദയത്തിനു മുൻപുള്ള യാത്ര തിരക്ക് കുറഞ്ഞ വീഥികളും കുറെ കാലത്തിനു ശേഷമുള്ള കൂടികാഴ്ചകളും ആലോചിക്കുമ്പോൾ യാത്രക്ക് തന്നെ ഒരു ആവേശമായിരുന്നു.
തെരുവ് വിളക്കുകൾ കത്തിനിൽക്കുന്ന നഗരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഇരുട്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളും ഇരു വശങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും, പച്ചപ്പും, റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന മരക്കൊമ്പുകൾ. ഇടയ്ക്കിടെ കാണുന്ന കതിരിട്ട പാടങ്ങൾ.
ഇടക്ക് ഞാൻ നടുവിലെ കണ്ണാടിയിലൂടെ ഉമ്മയെ നോക്കും. ഉമ്മതികച്ചും ശാന്തമായി താഴ്ത്തി വെച്ച ഗ്ലാസിലൂടെ വരുന്ന തണുപ്പുള്ള കാറ്റും, പ്രകൃതിരമണീയതയും നുകർന്നിരിക്കുന്നു. ഉമ്മാക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു യാത്ര ഉപ്പയുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവില്ലേ.. ഉപ്പയുടെ കാല ശേഷം ആദ്യമായിരിക്കും ഒരു യാത്ര.
കയറി ചെല്ലുന്ന വീട്ടിൽ റസിയാത്ത ഇല്ലങ്കിൽ ഇനി അഥവാ ആരെന്നു പറഞ്ഞു പരിചയപ്പെടണമെന്നും ഞാനും ജെസിയും കൂടി ചർച്ചകൾ നടത്തുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉമ്മഅതൊന്നും ചെവി കൊടുക്കുന്നില്ല. ഉമ്മയുടെ മടിയിൽ സുഫി മോൻ കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നു.
ഒൻപത് മണിക്ക് വിലാസത്തിലെ സ്ഥലത്ത് എത്തിയതിനു ശേഷം പലരോടും ചോദിക്കേണ്ടി വന്നു വീട് കണ്ടു പിടിക്കാൻ.
ഇപ്പോഴത്തെ പരിഷ്കാരത്തോടുള്ള ഇരു നില വീട്. വലിയ വലുപ്പത്തിലുള്ള അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഗെയ്റ്റ്.
കാർ പുറത്ത് നിർത്തി ഗെയ്റ്റ് തുറന്നു ഞാൻ അകത്തേക്ക് ഒറ്റക്ക് നടന്നു. റോഡിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട് നടക്കാൻ. ഇരു വശങ്ങളിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂക്കുന്നതും പൂക്കാത്തതുമായ ഭംഗിയുള്ള ചെടികൾ.
കോളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ പ്രധാന വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കൻ വന്നു. ഒറ്റ വെള്ള മുണ്ട് ഉടുത്ത് ഷർട്ടിടാത്ത നെഞ്ചിൽ ധാരാളം മുടികൾ, തലമുടിയും താടിയും നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളും വെളുത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ദൃഡവും പുഷ്ടിയുമുള്ള ശരീരം.
കണ്ട നിമിഷം പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ സലാം പറഞ്ഞു. സലാം മടക്കുമ്പോൾ അയാളും പുഞ്ചിരിച്ചു.
"കാക്കപറമ്പിൽ മുഹമ്മദ്‌ക്കാടെ മക്കൾ റസിയാത്തയുടെ വീടാണോ. "
"അതെ.... ആരാണ്..? "
"ഞാൻ റസിയാത്തയുടെ ഒരു അകന്ന ബന്ധു ഉമ്മർക്കാടെ മകനാണ്... റസിയാത്തക്കു അറിയും."
അയാൾ അകത്തേക്ക് കഴുത്ത് നീട്ടി വിളിച്ചു 'റസിയാ..'. എന്നോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തലയിൽ തട്ടമിട്ട് അതെ തട്ടം കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിയിരുന്നു. മാക്സിയാണ് വസ്ത്രം. പ്രായം നാല്പതിനോട് അടുത്ത് തടിച്ച ശരീരം. ഞാൻ അവരെയും അവർ എന്നെയും കുറച്ചു നേരം നോക്കി.
"മോൻ എവിടുത്തെതാ.... "
"ഞാൻ ജമാലിക്കയുടെ അനിയനാണ്" അറിയുമോ എന്നറിയാൻ ഞാൻ അവരെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. "എന്റെ പേര് ഫൈസൽ എന്നാണ്..കൊരട്ടിക്കരയിലെ..." റസിയാത്തയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടന്ന് ആശ്ചര്യവും അത്ഭുതവും ഒന്നിച്ചു വന്നു.
"ഫൈസി..നീ... വല്യ ചെക്കനായല്ലോ... " റസിയാത്ത എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. റസിയാത്ത എന്റെ തലമുടിയിൽ തലോടി. റസിയാത്തയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
"ഉമ്മ... ഉപ്പ... സുഖമല്ലേ.. "
"ഉപ്പ മരിച്ചു പോയി... ഉമ്മ വന്നിട്ടുണ്ട്.... ഉമ്മാക്ക് റസിയാത്തയെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു അതാ ഞാൻ... "
"എന്നിട്ട് ഉമ്മ എവിടെ... " കണ്ണ് നിറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ ചോദിച്ചു..
"പുറത്ത് കാറിൽ... " ഞാൻ ഗൈറ്റിലേക്കു കൈ ചുണ്ടിയതും. റസിയാത്ത ഇറങ്ങി നടന്നു പിന്നിലായി ഞാനും.
കാറിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയതും റസിയാത്ത.. 'ഉമ്മാ.. 'എന്ന് വിളിച്ചു. ഉമ്മ പെട്ടന്ന് ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പഴയ മരുമകളെ കണ്ടതും ഉമ്മയും കരയാൻ തുടങ്ങി.
"അകത്തേക്ക് പോരു...ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കും... " എനിക്ക് പിന്നിൽ വന്നു അയാൾ പറഞ്ഞു...
റസിയാത്ത ഉമ്മയെ കാറിൽ നിന്നു പുറത്തിറക്കി പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്നു.
ഉമ്മ റസിയാത്തയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടും റസിയാത്ത ഉമ്മയുടെ അരയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചും ആ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവർക്ക് പിന്നിലായി ഞാനും ജെസിയും. അവർ പോകുന്നത് നോക്കി കൊണ്ട് ജെസി എന്റെ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ചു. ഉമ്മയുടെ ആഗ്രഹ സാഫല്യമുണ്ടായതിൽ എന്നെ മൗനമായി അഭിനന്ദിക്കുന്നതോടപ്പം എന്റെ കൃതജ്ഞതയിൽ പങ്ക് ചേരുകയായിരുന്നു ജെസിയുടെ കൈകളിലെ പിടുത്തമെന്നു ഊഹിച്ചു.
വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഉമ്മതേങ്ങലിനിടയിലൂടെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "മോളെ ന്നോട് പൊറുക്കണം... "
"സാരല്യ മ്മാ... എല്ലാം പടച്ചോന്റെ വിധിയാണ്".
ചായ കുടിയുമായി കുറച്ചു സമയം ഞങ്ങൾ അവിടെ ചിലവഴിച്ചു. അകത്തു ഉമ്മയും മരുമക്കളുടെയും സംസാരങ്ങൾ കേട്ടു.
സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ പടിയിറങ്ങി. തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഉമ്മ തീർത്തും സന്തോഷവതിയായിരുന്നു താൻ കടമ നിർവഹിച്ച നിർവൃതിയിൽ പിന്നിലെ തല ചാരി വെച്ച് കണ്ണടച്ച് ഇരുന്നു.
വീട്ടിൽ എത്തി. കാർ നിർത്തിയിട്ടും ഉമ്മ അറിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ വിളിച്ചു പലവട്ടം കുലുക്കി വിളിച്ചു. ഉമ്മയുടെ ഉടൽ തണുത്തിരുന്നു.. എന്നേക്കുമായി ഉമ്മ ഉറങ്ങി... ആരും വിളിച്ചാലും വിളികേൾക്കാത്ത ദൂരത്തേക്ക്.
---------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.

നിയോഗം

നിയോഗം
========
കരിപുരണ്ട ബൾബിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് ദൂരപരിധി ഉണ്ടാകുമൊന്നും അത് വ്യക്തമായ കാഴ്ച ഉണ്ടാകില്ലെന്നും വാഴ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരുന്ന് നിരീക്ഷിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ആശ്വസിച്ചു.
നേർ മുകളിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന പൂർണ്ണ ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചവും, നേരിയ തണുപ്പുള്ള കാറ്റും വാഴ ഇലകളുടെ നിഴലുകൾ മുൻപ് കണ്ടു മറന്ന ഏതോ പ്രേത സിനിമയിലെ ഒരു രംഗം ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും, അയാളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ തണുത്ത കാറ്റ് വീശി.
പാതിയിൽ പണി നിറുത്തിയ പുല്ല് മുളച്ച ചെങ്കല്ല് തറയും അതിനോട് ചേർന്ന ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഓല വീട്. വീടിന്റെ അകത്തു നിന്നും മൂന്ന് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. അയാൾ ചെവി കൂർപ്പിച്ചു പിടിച്ചു. ശബ്ദങ്ങളെ അയാൾ വേർത്തിരിച്ചറിയാം അവളും, അമ്മയും, അനിയത്തിയും. അച്ഛൻ ഇന്ന് വരെ ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടില്ല. കിടപ്പിലാണെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ രോഗാവസ്ഥയെ പറ്റി പറയുമ്പോൾ അവൾ കരുകയും, അച്ഛന്റെ പഴയ കാലത്തെ പറയുമ്പോൾ ആവേശപരിതയാവാറുണ്ടന്ന് അയാൾ ഓർത്തു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചാരി വെച്ചിരുന്ന ഓല വാതിൽ തുറന്ന് അവളുടെ അമ്മ പുറത്തേക്ക് വരികയും കയ്യിലിരുന്ന മൺ ചട്ടി ചുഴറ്റി അതിലുള്ള വെള്ളം അയാളിരിക്കുന്ന വാഴ കൂട്ടങ്ങളുടെ മുൻപിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്നും തെറിച്ച വെള്ള തുള്ളികൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിലേക്കു തെറിച്ചു വീണു. അയാൾ അറിയാതെ ഉണങ്ങിയ ചുണ്ടിനെ നാവ് കൊണ്ട് നനച്ചപ്പോൾ മീൻ കറിയുടെ രുചി അയാൾ അറിഞ്ഞു തുപ്പി കളഞ്ഞു. എന്നിട്ടും എന്തോ എത്ര തുപ്പിയിട്ടും ആ രുചി അയാളുടെ വായിൽ നിന്നും പോകാത്തത് പോലെ അയാളെ തികച്ചും അസ്വസ്ഥനാക്കി.
വെള്ള നിറച്ചു വെച്ചിരുന്ന ബക്കറ്റിൽ നിന്നും അവളുടെ അമ്മ പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി കഴുകി വിർത്തിയാക്കി കല്ലിൽ അടുക്കി വെച്ചു.
"രമണീ.. എടീ.... രമണി ഈ പാത്രങ്ങൾ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് വെക്കടീ.. " അവളുടെ അമ്മ ഉച്ചത്തിൽ വളഞ്ഞു നിന്നു കഴുകുന്ന അതെ നിൽപ്പിൽ വീടിന്റെ വാതിലിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു പിടിച്ചു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
കണ്ണ് തിരുമ്പി കെട്ടാത്ത മുടിയും ഒരു വശത്തേക്ക് തല തിരിച്ചു പിടിച്ചു പാവാടക്കാരിയായ അവളുടെ അനിയത്തി ഇറങ്ങി വന്നു അമ്മയുടെ മുന്നിൽ വന്നു ചിണുങ്ങി പറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നിട്ട് വയ്യ... അമ്മക്കെന്താ പാത്രം കൊണ്ട് പോവാൻ ചേച്ചിയെ വിളിച്ചാ.. "
"എടീ... അവൾ പകല് മുഴുവൻ ജോലി ചെയ്തു വന്ന്... ഇവിടുത്തെ അടുക്കള പണിയും ചെയ്തതല്ലേ... അവള് ഒന്ന് ഇരുന്നോട്ടെ... "
"അമ്മക്ക് അല്ലങ്കിലും ചേച്ചിയെയാണ് ഇഷ്ടം... "
"രമണി... നീ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിക്കും.... ഇത് കൊണ്ട് പോടീ... "
രമണി മുഖം വീർപ്പിച്ചു പാത്രങ്ങൾ താങ്ങി പിടിച്ചു അകത്തേക്ക് പോയി. കൈ കാലുകൾ കഴുകി പാക്കി വന്ന ബക്കറ്റിലെ വെള്ളം വാഴയുടെ കടയിലേക്ക് ഒഴിച്ച ശേഷം ബക്കറ്റ് തിരിച്ചു വെച്ചു അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു. പുറത്തെ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞു.
തന്റെ ഉള്ളിലെ എന്നും ഉണ്ടാകാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത മറക്കാൻ അയാൾ വളരെയധികം പ്രയാസപ്പെട്ടു.
പതുക്കെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു ചുറ്റിലും നോക്കി ആരും ഇല്ലന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയതിന് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സിഗരറ്റ് എടുത്തു ചുണ്ടിൽ വെച്ചു. തല മുട്ടുകൾക്കിടയിലേക്ക് താഴ്ത്തി പിടിച്ചു തീപ്പെട്ടി ഉരസി സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തി. ഉള്ളം കൈകൾക്കുള്ളിൽ സിഗരറ്റ് മറച്ചു പിടിച്ചു ആഞ്ഞു വലിച്ചു പുക ഉണങ്ങി തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന വാഴ ഇലകൾക്കിടയിലേക്കു ഊതി വിട്ടു.
അയാൾ സ്വയം ചിന്തിച്ചു എന്നും വരാറുണ്ട് അവളെ കാണാറുണ്ട് സംസാരിക്കാറുണ്ട് ധൈര്യസമേതം എന്നാൽ എന്നും ഉണ്ടാകാറുള്ള ധൈര്യം ഇന്ന് എന്തോ ചോർന്നു പോകുന്നത് പോലെ.
ഭാസ്‌ക്കരൻ മുതലാളി എന്തിനാണ് ഇവളെ ഭയക്കുന്നത്. ആയിരത്തിന്റെ കെട്ടുകൾ രാവിലെ തന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരുമ്പോൾ പരസ്പരം കൈകൾ ഉരസിയപ്പോൾ മുതലാളിയുടെ കൈകൾക്കു നല്ല ചൂടായിരുന്നു. തിളച്ചു മറിയുന്ന രക്തത്തിന്റെ ചൂട്. പിരിയുന്നേരം മുതലാളി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു 'നാളെ രാവിലെ ശുഭ വാർത്ത കേൾക്കണം'.
അയാൾ സിഗരറ്റിന്റെ അവസാന പുകയും ആഞ്ഞു വലിച്ചു സിഗരറ്റ് മണ്ണിൽ ഉരച്ചു കൊടുത്തി. തന്റെ വലതു വശത്തിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവറിനെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു എല്ലാം ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി.
പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കി പതിനൊന്നു മണി. മൊബൈലിലെ മെസ്സേജ് ബോക്സ് തുറന്ന് അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്‌തു... 'ഉറങ്ങിയോ... ഞാൻ പുറത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നു.. '
അയച്ചതിന് ശേഷം അയാൾ മൊബൈൽ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.
എന്ത് ചെയ്യണമെന്നുള്ള നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ചുള്ള പ്ലാൻ അയാൾ തന്റെ മനസ്സിൽ ഒരാവർത്തി കൂടി ഉറപ്പിച്ചു പെട്ടന്നുള്ള മൊബൈലിന്റെ വൈബ്രെഷൻ അയാളെ ഞെട്ടിച്ചു. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ മെസ്സേജ് 'അമ്മ ഉറക്കം പിടിച്ചു വരുന്നേയുള്ളൂ... കാത്തിരിക്കൂ ഞാൻ വരും.. '
'പെട്ടന്ന് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോകും... ' അയാൾ ഉടനെ തിരിച്ചു മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഉടനെ മറുപടിയും വന്നു 'എന്റെ പൊന്നു ചക്കരയല്ലേ... പ്ലീസ്... ചൂടാവല്ലേ...ഞാനിപ്പോ വരാം..അമ്മ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ..'
അവളുടെ ആ മെസ്സേജിലെ വരികൾ അയാൾ പല ആവർത്തി വായിച്ചു. ഉള്ളിൽ എന്തോ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നത് പോലെ അയാൾ അസ്വസ്ഥനായി, തണുപ്പുള്ള കാറ്റിലും അയാൾ വിയർത്തു.
വാതിൽ തുറന്നു അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. വന്നെന്നു അറിയിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മൊബൈൽ വെളിച്ചം പ്രകാശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഉയർത്തി കാണിച്ചു. അയാൾ പതിയെ കവറും എടുത്തു നടന്നു അവളുടെ അരികിലേക്ക്.
അവൾ തിടുക്കത്തിൽ അയാളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു വലിച്ചു നടന്നു. തറയുടെ അപ്പുറത്തെ ഭാഗത്ത് വിറകുപുരയാണ്. വിറക് പുരക്ക് അടുത്തായി ഒരു വലിയ പ്ലാവും അതിനു പിന്നിലായി തോടും ഉണ്ട്.
അവളുടെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ താനൊരു ജീവനില്ലാത്ത പാവയാണെന്നു അയാൾക്ക്‌ തോന്നുകയും നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പ്ലാവും ഇലകൾക്കും എന്തോ ഭീകരത ഉള്ളത് പോലെയും, അയാളെ മാടി വിളിക്കുന്നതായും കൂടുതൽ മുന്നോട്ട് നടക്കാനും അയാൾ ഭയന്നു.
മിക്കവാറും ദിവസങ്ങൾ അവർ തോടിന്റെ കരയിലാണ് ഒന്നിച്ചിരിക്കാറുള്ളത്. തോടിന് അപ്പുറം മരങ്ങളും പുല്ലുകളും നിറഞ്ഞ കാട് പോലുള്ള ഒരു സ്ഥലമാണ്. അവിടേക്ക് പകൽ സമയങ്ങളിൽ ഒറ്റക്കായി ആരും പോകാറില്ല, കാരണം ഏതു തരം ഇഴജന്തുക്കൾ ഉണ്ടെന്നു ആർക്കും അറിയില്ല. ആ സ്ഥലം ബാൻഗ്ലൂര് ബിസിനസ്സ് ഉള്ള ഒരു മലയാളിയുടേതാണെന്നു അവൾ മുൻപ് പറഞ്ഞിരുന്നതായി അയാൾ ഓർത്തു. ആരും കാണില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായി.
ചീമക്കൊന്നകൾ നിറഞ്ഞ തോടിന്റെ കരയിൽ അവൾ ഇരുന്നു. അയാൾ ഇരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു നിന്നു. അവൾ ബലമായി അയാളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു വലിച്ചു അവൾക്കു അരികിൽ ഇരുത്തി. അയാൾ അവൾക്കു അരികിൽ ഇരുന്നു കവർ തന്റെ തൊട്ടടുത്തതായി വെച്ചു.
"ഇന്നെന്താ... ഏട്ടന് ഒരു നാണം പോലെ.. എന്ത് പറ്റി.. " അവൾ അയാളുടെ കൈകൾ സ്വന്തം കൈകളിൽ എടുത്ത് തഴുകി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഒന്നുമില്ലന്ന നിഷേധത്തിൽ അയാൾ തലയാട്ടി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തോടിലൂടെ ഒഴുകി പോകുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
"എനിക്ക് തരാറുള്ള സാധനം എവിടെ... മറന്നോ..?"
അയാൾ തന്റെ അടുത്തിരുന്ന കവറിൽ കയ്യിട്ട് കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ പൊതിയെടുത്ത് അവൾക്കു നേരെ നീട്ടി. അവൾ ആ പൊതി വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കി എന്നിട്ട് മൂക്ക് കൊണ്ട് മണത്തു വലിച്ചു. "മൂസാക്കാന്റെ ചായ കടയിലെ ഉള്ളിവടക്കും, പരിപ്പ് വടക്കും പ്രതേക മണവും രുചിയും ആണല്ലോ... " എന്നും പറഞ്ഞവൾ ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളെ അയാൾ നോക്കിയിരുന്നു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മൂക്കുത്തിയിലെ കല്ല് തിളങ്ങി. അഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന മുടി കാറ്റിൽ പറന്ന് അയാളുടെ മുഖത്തെ തഴുകിയപ്പോൾ ചെറുപയറിന്റെയും ചെമ്പരത്തി താളിയുടെ മണം അയാളുടെ മൂക്കിലടിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഉന്മത്തനായി. കഴിക്കുന്നതിൽ മാത്രം രസിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി. ഉമിനീര് തട്ടി ചുണ്ടുകൾ കൂടുതൽ ചുകന്നതായി അയാൾ കണ്ടു. തന്റെ ഉടലിൽ ചൂട് പിടിച്ചു വരുന്നതായി അയാൾ അറിഞ്ഞു.
"എന്താ... ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്.. ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ.." അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാളുടെ കയ്യിൽ നുള്ളി. വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ അയാൾ വായ തുറന്ന് അവളെ അടിക്കാനായി കൈ ഉയർത്തി. പെട്ടന്ന് അവൾ പരിപ്പ് വടയുടെ കഷ്ണം അയാളുടെ വായിൽ തിരുകി കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. അറിയാതെ അയാളിലും ചിരി പൊട്ടി വായിൽ തിരുകിയ പരിപ്പ് വട കഴിച്ചു, കൂടെ അവളും ചിരിച്ചു.
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൾ പേപ്പർ ചുരുട്ടി തോട്ടിലേക്ക്
വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അയാളുടെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. അയാൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും മുടികളിലും തഴുകി. അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു.
"ഏട്ടന് അറിയാലോ... എന്റെ ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഈ വീട് പട്ടിണിയില്ലാതെ പോകുന്നത്. അച്ഛനുള്ള മരുന്ന്, അനിയത്തിയുടെ ഫീസ്, പിന്നെ എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കാരണം വയ്യങ്കിലും അമ്മ ഇടക്ക് പുറം പണിക്ക് പോകാറുണ്ട്... "
"അതെല്ലാം എനിക്കാറിയാവുന്നതല്ലേ.. എല്ലാം ശെരിയാവും. " അയാൾ വളഞ്ഞു അവളുടെ ഇരു കവിളിലും മാറി ചുംബിച്ചു. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"എട്ടാനോട് പറയുന്നത് കൊണ്ട് എന്റെ വേദനകൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസം ഉണ്ട്.. എന്നാൽ വേറൊരു പ്രശ്നം ഉള്ളത്.... ഞാൻ ഏട്ടനോട് പറയാതിരുന്നതാണ്... ഇത്രയും നാൾ ഉള്ളിൽ കടിച്ചമർത്തി.. ഇനി പറയാതിരുന്നാൽ..ഭയമാണ്...ഏട്ടൻ അറിയണം " അവൾ ചോദ്യരൂപേണ അയാളെ നോക്കി.
അയാൾ അവളുടെ നെറ്റിൽ തഴുകി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " നീ പറഞ്ഞോ... "
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. "അമ്മ... മൂടി കിടന്ന ഒരു സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നു...ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും മാത്രമുള്ള ഒരു അവസരത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ പറ്റി സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ, ഏട്ടനെ പരിചയപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ്.... അമ്മയുടെ ഒരു പഴയ പ്രണയം.. പക്ഷെ അമ്മയുടെ കാമുകന് പ്രണയമായിരുന്നില്ല വേണ്ടത്.. അമ്മ അന്ന് സുന്ദരിയായിരുന്നു.... ആ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതിഫമാണ് ഈ ഞാൻ... "
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ പിറകിലൂടെ കയ്യിട്ട് തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു അവൾ അയാളുടെ തോളിൽ തല ചേർന്നിരുന്നു.
"അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കാരണം ഞാൻ അയാളെ കാണാൻ പോയി.. അയാൾ പണക്കാരനാണ്.. മകളായി സ്വീകരിക്കുമെന്നും, ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടു.. പണം തന്ന് സഹായിക്കുമെന്ന് അമ്മ കരുതിയിരുന്നു എന്നാൽ അയാൾ ആട്ടി ഓടിച്ചു... പിന്നീട് ഒന്ന് രണ്ട് പ്രാവശ്യം ഇതെ ആവശ്യത്തിനായി ഞാൻ പോയിരുന്നു അതും അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്താൽ. എന്നെ അംഗീകരിക്കുമെന്ന് ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാൽ അവസാനമായി കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു പണം തന്നു പറഞ്ഞു ഇനി മേലിൽ കാണരുതെന്നും, കണ്ടാൽ കൊന്നു കളയാൻ മടിക്കില്ലന്നും. ആ പറച്ചിലിൽ, അന്നത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ പരസ്യമായി അപമാനിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു" അവൾ ഒന്ന് തേങ്ങി കരഞ്ഞു..
അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു കെട്ടി പുണർന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി തഴുകി.
"ഏട്ടാ... എനിക്ക് പേടിയാണ്... അയാൾ എന്തും ചെയ്യും... ഏട്ടൻ ഉണ്ടാവില്ലേ എന്റെ കൂടെ.. "
അയാൾ ഒന്ന് മൂളി. അയാൾക്ക്‌ സ്വയം കരയാൻ തോന്നി.
"സമയം കുറെയായി നമുക്ക് പോകാം... " അയാൾ അവളെ തന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും വിടർത്തി. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അയാൾ മുഖത്ത് നിന്നുള്ള നോട്ടം പിൻവലിച്ചു. അവൾ അയാളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി നിന്നു. അഴിഞ്ഞ മുടി ചുറ്റി കെട്ടി. ഇരു കൈകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു..
"പോകാം... " അവൾ നടന്നു. അയാൾ കവർ എടുത്തു ഒരു നിമിഷം അവളെയും കവറിനെയും മാറി മാറി നോക്കി പിന്നെ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ കവർ തോട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
ശക്തമായ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു അയാളെ നോക്കി.
"നീ നടന്നോ.. പേടിക്കണ്ട തേങ്ങ തോട്ടിൽ വീണതാവും... "
അവൾ നടന്നു പിന്നിലായി അയാളും.
---------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്..

ഓളങ്ങൾ

ഓളങ്ങൾ
=========
ചന്ദ്രനെ കുറച്ചു കൂടി അടുത്ത് നിന്നു കാണുന്നത് പോലെ ഇത്ര ഉയരത്തിൽ തോളിമയോടെ. തെങ്ങോലയുടെയും, മരങ്ങളുടെയും ഇലകളുടെയുമുള്ളതിനേക്കാളും ഭംഗിയുണ്ട്. ഇത്ര ഉയരത്തിലോ ഇതിൽ കൂടുതലോ മാങ്ങ പറിക്കാൻ മൂവാണ്ടൻ മാവിൽ കയറിയിട്ടുണ്ട് ചെറുപ്പത്തിൽ പണ്ട്. എന്നാൽ വീടിന്റെ മുകളിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ്.
ഇത്ര വലുതായുള്ള വീട് ഈ നാട്ടിൽ വേറെ ഇല്ല. ഇവിടെ നിന്നാൽ ചന്ദ്രേട്ടന്റെ പലചരക്കു കടയും, സൈനുക്കാടെ ഒസ്സാൻ കടയും, സുന്ദരിയായി കുണുങ്ങി ഒഴുകുന്ന നിള പുഴയും കാണുന്നു. പാലക്കാടൻ കാറ്റിൽ തഴുകുമ്പോൾ ഒരു ആനന്ദമാണ്.
"മോനെ... എന്താ ഒറ്റക്ക് ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുന്നെ.. മുറിയിലേക്ക് പോയ്കൊള്ളു.. അവളിപ്പോ വരും"
കുമ്മ പറമ്പിൽ ബീരാൻ ഹാജി. തിളച്ചു നിന്നിരുന്ന വീര്യം കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കറുത്ത് നിന്ന മുടിയും, കൊമ്പൻ മീശയും കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നരച്ചു. തല ഉയർത്തി പിടിച്ചു നടന്നിരുന്ന ഉടൽ അപമാനഭാരത്താലോ, ദുഖങ്ങളുടെ വേദനയാലോ വളഞ്ഞിരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ യജമാന സ്വരം, ഇപ്പോൾ കീഴാളരുടെ ശീലങ്ങളിലേക്കു പറിച്ചു നട്ടുള്ള സംസാര ശൈലിയിലെ മാറ്റത്തെ, ഒരു പ്രതികാര ആനന്ദം തോന്നിയെങ്കിൽ, അയാളുടെ ദുരവസ്ഥയെ ഓർത്തപ്പോൾ ദയവു തോന്നി. ശിരസ്സ് കുനിച്ചു പോകുന്ന ഗതികേടിനെ അയാൾ സ്വയം പഴിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ, അതോ രക്ഷകനായി വന്ന തന്നോട് നന്ദിയോ, സ്നേഹമോ വന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ... ?.
കിടപ്പു മുറി. ഒരു ഇടത്തരക്കാരന്റെ വീടാണ്. കുഞ്ഞു പെങ്ങൾ മൈമൂന കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഉണ്ട കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടെ വിടർത്തി ചോദിച്ചേനെ 'പടച്ചോനെ ഇക്കാ... ഇത് സ്വർഗമാണോ.. 'കിടക്കാൻ മൂന്ന് പേർക്കുള്ള വലിപ്പമുള്ള പതു പതുത്ത പട്ടുമെത്ത, വിശ്രമിക്കാൻ സോഫാസെറ്റുകൾ. ആന്ദകരമാക്കാൻ ഊഞ്ഞാൽ, മടൽ വെട്ടി കയർ കൊണ്ട് മരക്കൊമ്പിൽ കെട്ടി തൂക്കി ആടിയിട്ടുണ്ട്. വേദനിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇരിപ്പിടം, അറിയാതെ തൊട്ടു നോക്കി. എന്നാൽ ഇത് തൂവൽ തലോടലോടെയുള്ള പറക്കൽ. കാലാവസ്ഥക്ക് അനുസൃതമായി സ്വന്തം കിടപ്പു മുറിയെയും മാറ്റിയെടുക്കാം. കുളിമുറി ഒരു കിടപ്പു മുറിയുടെ വലുപ്പം. കുളി നിന്നും അതിർത്തികൾ നിശ്ചയിച്ചുള്ള കിടന്നും. അതിവിശാലമായ നീന്തി കുളിയിൽ നിന്നുള്ള ചുരുക്കൽ.
വിത്യസ്തമായുള്ള പ്രകാശമതിൽ നിന്നു സ്വൈര്യമായി ചിമ്മിനി വെളിച്ചത്തിലെക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ അണച്ചു.
നേർത്ത ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു അടഞ്ഞെങ്കിലും അതെന്നിൽ ഞെട്ടലുളവാക്കി അവൾ വന്നു.
തല മുതൽ കാൽപാദം വരെ വസ്ത്രം കൊണ്ട് മറച്ച ഒരു രൂപം. ഒറ്റ വസ്ത്രം കൊണ്ട് ഉടലു ചുറ്റിയാതാണോയെന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയി. തല കുമ്പിട്ടു നിൽക്കുന്ന രൂപത്തെ കാണാൻ ലൈറ്റ് തെളിയിച്ചു.
പെട്ടന്നുള്ള വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ തല കാൽപാദത്തിലേക്കു താഴ്ത്തി പിടിച്ചു നിന്നു.
അടുത്ത് ചെന്ന് തലയെ ഉയർത്തി പിടിച്ചപ്പോൾ തുറന്നിരിക്കുന്നത്, മഴ പെയ്തു നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ തോട് പോലുള്ള കണ്ണുകൾ.
പ്രഭാഷണത്തിനായി മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ വാക്കുകളും, വാചകങ്ങളും മറന്നു പോയത് പോലെ, കളഞ്ഞു പോയതിനെ തിരയുന്നത് പോലെ വാക്കുകൾക്കായി തിരഞ്ഞു മടിച്ചു മൃദുവായി വിളിച്ചു.
"മെഹറൂ.... " അണകെട്ട് പൊട്ടിയത് കണ്ണ് നീർ ഒഴുകി. ഉള്ളിൽ എവിടെയോ മഴ പെയ്യുന്നത് പോലെ. വലം കൈ അവളുടെ ചുമലിൽ വെച്ചു.
ഒരു സ്വാന്തനം മുൻകൂട്ടി പ്രതീക്ഷച്ചതു പോലെ മൗനം സമ്മതമായി അവൾ എന്റെ ഉടലിലേക്ക് തിടുക്കത്തിൽ ഒട്ടി നിന്നു. ഇരു കൈകളാലും വരിഞ്ഞു മുറുക്കി, അവൾ തിരിച്ചും.
എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നതെന്ന് ഓർക്കാതെ മറന്നു നിന്നു ഇരുവരും. സുബോധം തിരികെ വന്നതാന്നെന്നു തോന്നിയത് കൊണ്ടാവാം അവൾ അകന്നു മാറി. ഞാൻ അവളിലേക്ക്‌ അടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ തള്ളി മാറ്റി.
"അൻവർക്കാ.... എന്നോട് പൊറുക്കണം... ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പറ്റില്ല... ഉപ്പ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ". മുഖം മറച്ച മൂടുപടത്തിനുള്ളിലൂടെ അവൾ പറഞ്ഞു തേങ്ങി.
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് മുഖത്തെ തുണി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൾ തടഞ്ഞു.
"നിങ്ങൾക്ക് കാണാൻ പറ്റിയ മുഖം അല്ല ഇപ്പോൾ.. "
"മെഹ്‌റൂ... നീ സുന്ദരിയാണ് പണ്ടും ഇന്നും എനിക്ക്".
"ഞാൻ അൻവർക്കയെ ഒരുപാട് നിരസിച്ചു.. അധിക്ഷേപിച്ചു.. സ്വയം അഹങ്കരിച്ചു... സൗന്ദര്യം, കുമിഞ്ഞു കൂടിയ പണം, സ്വന്തം അല്ലങ്കിലും ഉപ്പയുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടന്ന്... അത് പോലെ പലരോടും.... ഇപ്പോൾ ... ഞാൻ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്... എല്ലാവർക്കും... ചിരിക്കാനും... ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊടുക്കുവാനും.. " കൈകൾ മുഖം പൂഴ്ത്തി അവൾ കരഞ്ഞു.
"മെഹ്‌റൂ... " ആ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു ഞാൻ. "നിന്നെ അന്നും ഇന്നും എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്, സ്നേഹമാണ്. പലരും പലതും പറയും അതവരുടെ ഇഷ്ടം. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോളാണ് അതൊരു പ്രശ്‌നമായി തോന്നുന്നത്. മെഹ്‌റൂ... ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് പാവാടയും, മക്കനയും ഇട്ട ആ പെൺകുട്ടിയെ.. കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ ചിരിച്ചു തമാശകൾ പറഞ്ഞു നടക്കുന്നവൾ... പാത്തും പതുങ്ങിയും കണ്ണ് നിറച്ചു കണ്ടിട്ടുണ്ട്....കർക്കിടകത്തിലെ രാത്രി മഴക്ക് ശേഷം കുത്തിയൊഴുകിയുന്ന തോടിനു കുറുകെയിട്ട ഒറ്റത്തടി തെങ്ങിൻ പാലത്തിൽ നിന്ന് പതിവ് സ്കൂൾ യാത്രയിൽ നീ വഴുതി വീണപ്പോൾ രക്ഷപെടുത്തിയത് ഞാനല്ലേ... അന്ന് മുതൽ നീ എന്റെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു... പ്രായത്തിന്റെ ഓരോ ഉയർച്ചയിലും എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അളവ് കൂടുകയല്ലാതെ കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല... ഉപ്പ അന്ന് പറഞ്ഞു മോനോ ഇത് നമുക്ക് പറ്റിയതല്ലന്ന്.. കിട്ടില്ലെങ്കിലും ആശിക്കാതിരിക്കാനാവുമോ.. ഇന്ന് ഉപ്പ പറഞ്ഞു.. മോനെ ഒരു ജീവിതം കൊടുത്താൽ പടച്ചോൻ നിനക്ക് നന്മ വരുത്തും... ".
"അൻവർക്കായുടെ സ്നേഹത്തെ നിരസിച്ചതിന്റെ പ്രതിഫലം, ആകാശത്തിന് മുകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്കാണ് വന്നു വീണത്.... ഈ മുഖം നിങ്ങൾ കാണരുത്... ഇതെനിക്കുള്ള ശിക്ഷയാണ്.... ആതാഹത്യ പാപമായിരുന്നെത് കൊണ്ട് ഞാൻ ചെയ്തില്ല... "
"മെഹ്‌റൂ..... നിന്റെ പുറത്തെ സൗന്ദര്യത്തെ അല്ല എനിക്കിഷ്ടം... ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം... എന്തോ ചിലത് അതിനെ മറച്ചിരുന്നു... ഇന്ന് ആ തടസ്സങ്ങൾ മാറി... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കും.. പടച്ചോനാണ് സത്യം... "
പതിയെ, അവളുടെ നിഷേധങ്ങളെ മറികടന്നു, കുറച്ചു ബലമായും കാണാനുള്ള ആർത്തിയോടെ ആ മൂട് പടം തുറന്നു. ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ ഞെട്ടിയെങ്കിലും, പിന്നെ ദയവു തോന്നി. ഇരുകവിളുകളും, മൂക്കും പൊള്ളിയടർന്നിരുന്നു. മിഴികൾ താഴ്ന്നിരുന്നു.
നിശ്ശബ്ദമായ നിമിഷമങ്ങളിൽ ഞാൻ സാകൂതം അവളുടെ മുഖദാവിനെ വീക്ഷിക്കുന്നേരം ആ മിഴികളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. പെട്ടന്ന് ഞാൻ പൊള്ളിയടർന്ന കവിളുകളിലും, അധരങ്ങളിലും മാറി മാറി അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ഏങ്ങി കരഞ്ഞു അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.
=============
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.

ഡെൽമയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര

ഡെൽമയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര
------------------------------------------
നാസർക്ക പതിവ് പോലെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. കിടന്നാൽ പത്തു മിനുറ്റുകൾക്കകം നാസർക്ക ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീഴും. ഉറക്കത്തിലേക്കു ആണ്ടിറങ്ങിയാൽ പിന്നെ രാവിലെയുള്ള അലാറം ശബ്‍ദത്തിൽ ഉണരാറുള്ളു.
ആരോ തന്നെ തോണ്ടുന്നതും, പതിയെ വിളിക്കുന്നതും നാസർക്ക ഉറക്കത്തിൽ അറിഞ്ഞു. പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ താടിയുള്ള ഒരു മുഖം അടുത്തേക്ക് വരുന്നതായി കണ്ടു. ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ, യാഥാർഥ്യമാണോ തിരിച്ചറിയാനാവാതെ ഭയന്ന് നാസർക്ക കണ്ണുകൾ അടച്ചു തുറന്ന്, തിരുമ്പി നോക്കി, അതെ താടി മുഖം. തലയിണക്കു അടുത്തിരുന്ന മൊബൈൽ എടുത്ത് ഓൺ ചെയ്ത് നോക്കി.
ജോണിന്റെ ദയനീയ മുഖം. പതിയെ ചോദിച്ചു.
''നാസർക്കാ ഉറങ്ങിയോ....''
എന്തൊങ്കിലും സംഭവിച്ചെന്ന ആധിയിൽ നാസർ തന്റെ ഉടലിലുണ്ടായിരുന്ന പുതപ്പു വലിച്ചെടുത്തു ചാടി എഴുന്നേറ്റു വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു.
''എന്താ... ജോണെ എന്ത് പറ്റി...''
ജോൺ ദയനീയമായി തല ചൊറിഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
''ഫൈസൽക്ക ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല... നാളെ ഡെൽമയിലേക്കു എങ്ങനെ പോകും .. ആലോചിച്ചിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ല.''
നാസർക്കാക്ക് തന്റെ ഉറക്കം ഭംഗം വന്നതിൽ പെട്ടന്ന് ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും, ദേഷ്യത്തെ സ്വയം അടക്കി പറഞ്ഞു.
''എന്റെ പൊന്നു ജോണെ...നീ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിക്കോ... ഫൈസൽ വന്നില്ലെങ്കിലും നിന്നെ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകും...''
ജോൺ തന്റെ കട്ടിലിൽ പോയി കിടന്നു. പുതപ്പു പുതക്കാതെ, മുകളിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുന്ന ജോണിനെ ഒരു നിമിഷം നാസർക്ക നോക്കി നിന്നു, പിന്നെ കിടന്നു.
ഗൾഫിലെ പെരുന്നാൾ അവധികളിൽ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്നത് ബാച്ചിലേഴ്‌സുകാരുടെ ഒരു ഇഷ്ട വിനോദമാണ്. ആഴച്ചകൾക്കു മുൻപേ ആലോചനകൾക്കും, ചർച്ചകൾക്കും തുടക്കമാവും. വ്യത്യസ്‍ത കമ്പനികളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ അവരവരുടെ കമ്പനികളിലെ ലീവുകൾ അംഗീകരിച്ചെന്നു ഉറപ്പാക്കും, പിന്നീട് പോകേണ്ട സഥലത്തെ കുറിച്ചുള്ള, എങ്ങനെ പോകണമെന്നുള്ള ചർച്ചകൾ വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നത് മുതൽ ഉറങ്ങുന്നത് വരെ നടക്കും.
അങ്ങനെ ആയിരത്തി എഴുന്നൂറ്റി രണ്ടിലെ ആ മുറിയിലും ചർച്ചകൾ നടന്നു. ആ മുറിയിൽ ആറ് അംഗങ്ങൾ നാസർ, ഫൈസൽ, ജോൺ, അനിൽ, ബഷീർ, പിന്നെ ഞാനും.
ചർച്ചകളിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ വിഷയം, പുതിയൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് ആകണം യാത്ര. അങ്ങനെ ഗൂഗിളേട്ടന്റെ സഹായത്തോടെ യൂ.എ.യിലെ ഇന്നുവരെ കാണാത്ത സ്ഥലങ്ങളെ പരതി. അവസാനം കിട്ടി. ഡെൽമാ ഐലന്റ്.
അബുദാബിയിൽ നിന്ന് താരിഫ് റോഡ്‌ വഴി മിർഫയും കടന്നു റുവൈസിലൂടെ മുന്നൂറ്റി നാല് കിലോമീറ്ററാണ് ഡെൽമ ഐലന്റിലേക്ക്. നാലര മണിക്കൂർ യാത്ര. ഗൂഗ്‌ളിലൂടെയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും പോയി കാണുവാനുള്ള ആർത്തിയായി. വേറെ ചില സ്ഥലങ്ങൾ ചർച്ചയിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നെങ്കിലും ഡെൽമയുടെ ഭംഗി എല്ലാവരെയും മനസ്സിനെ അത്യന്തം ആകർഷിച്ചു.
ബലിപെരുന്നാളിന് മൂന്ന് ദിവസത്തെ ഒഴിവ് കിട്ടി. വ്യാഴം, വെള്ളി, ശനി. വ്യാഴം, വെള്ളി ദിവസങ്ങൾ ബന്ധു ജനങ്ങളെയും, കൂട്ടുകാരെയും കാണുവാനും, ശനിയാഴ്ച പുലർച്ചെ യാത്ര പോകാനും ആരുടെ വാഹനം ഉപയോഗിക്കണമെന്നുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് തീരുമാനവും ആയി.
വെള്ളിയാഴ്ച പെരുന്നാൾ ഭക്ഷണ ശേഷം റൂം കാലിയായി. എല്ലാവരും അവരവർക്കു വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ കാണുവാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ പുറത്ത് പോയി.
എല്ലാവരും വൈകുന്നേരം തിരികെ വന്നു. എന്നാൽ ദുബൈയിൽ അനിയനെ കാണുവാൻ പോയ ഫൈസൽ ഒഴികെ.
നാസർക്ക തല പൊക്കി ജോണിന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. ജോൺ ഉറങ്ങി കാണുമെന്നു വിചാരിച്ചു തന്റെ പുതപ്പു തല വഴി മൂടി.
രാവിലെ ഫൈസൽക്കാടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് എല്ലാവരും ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. ഫൈസൽക്കാ എല്ലാവരെയും ചീത്ത വിളിച്ചു, നേരത്തെ ഉണരാത്തതിൽ. ഫൈസൽക്കാനെ കണ്ട നിമിഷം ജോൺ കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ തുള്ളി കളിച്ചു. എല്ലാവരും ഉത്സാഹത്തോടെ ഒരുങ്ങാനായി തിരക്ക് കൂട്ടി ആരാദ്യം ബാത്റൂമിലേക്കു പോകുമെന്ന് പരസ്പരം ചോദിച്ചു നിൽക്കുന്നിടക്കിലൂടെ ജോൺ ബാത്റൂമിലേക്കായി ഓടി. എല്ലാവരും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പ്രാതൽ തയ്യാറാകാൻ അടുക്കളയിലേക്കു തിരിച്ചു.
കൃത്യം ആറു മണിക്ക് എല്ലാവരും ഒരുങ്ങി പ്രാതലും കഴിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി. ലിഫ്റ്റിൽ പുതുതായി കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വന്ന ബഷീറിനെ കളിയാക്കി എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു 'ഭാര്യയോട് വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നത്രെ മൂന്ന് ദിവസത്തെ ലീവാണ്, മൂന്ന് ദിവസവും വീഡിയോ കോൾ വിളിക്കാം അതിനു കഴിയാത്തതിൽ ഇനി വഴക്ക് കാണാം'.
അത്യാവശ്യം വേണ്ട വെള്ളത്തിന്റെ ബോട്ടിൽ, കൊറിക്കാനുള്ളത് വാങ്ങി. ജോണിനെയാണ് പർച്ചേയ്‌സറാക്കിയിരുന്നത്. നേരത്തെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചത് പോലെ അനിലിന്റെ പജീറോയിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി.
പൊതു അവധി ആയതു കാരണം റോഡിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. റേഡിയോ സ്റ്റേഷനുകൾ മാറ്റി ഗാനങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചും, തമാശകൾ പറഞ്ഞും യാത്ര തുടർന്നു.
താരിഫിൽ നിന്നും റുവൈസിലേക്കുള്ള റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തും ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മരുഭൂമി ഇടയ്ക്കു കാണുന്ന ഈന്തപ്പന തോട്ടങ്ങൾ,റോഡിലൂടെ ഇടവിട്ട് പോയി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾ അല്ലാതെ ഒരു ബിൽഡിങ്ങുകളോ, വില്ലകളോ, മനുഷ്യരോ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എല്ലാവർക്കും ലൈസൻസ് ഉള്ളത് കാരണം പലരും മാറി വാഹനം ഓടിച്ചു.
ദീർഘ ദൂര യാത്രക്ക് ശേഷം പത്തേ മുപ്പതിന് അൽ ധാന ജെട്ടിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഡെൽമയിലേക്കുള്ള അപ്പുറത്തു നിന്നുള്ള ജങ്കാറിന്റെ വരവിനായി കാത്തു നിന്നു. വരിയായി നിൽക്കുന്ന കുറച്ചു വാഹങ്ങൾ.
അര മണിക്കൂറിന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ജങ്കാർ അടുത്ത് വരുന്നത് എല്ലാവരും കൗതുകത്തോടെ വാഹങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി കാത്തു നിന്നു. ഫാമിലിയായി വന്നവരും, ബാലിച്ചിലർമാരും.
കരക്കടുത്ത ജങ്കാറിലേക്കു വാഹങ്ങൾ പതിയെ കയറി. വാഹങ്ങൾ കയറ്റി പാർക്ക് ചെയ്തതിനു ശേഷം എല്ലാവരും മുകൾ തട്ടിലേക്ക് കയറി. ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്രയാണ് ഡെൽമയിലേക്ക്.
ജങ്കാറിന്റെ മുകൾ തട്ടിൽ നിരനിരയായി ഇട്ട കസേരകൾ. ശെരിക്കും ഒരു കപ്പലിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന പ്രതീതി.
ചെറിയ തോതിൽ ചൂടുണ്ടങ്കിലും എല്ലാവരും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന കടൽ. അന്തരീക്ഷം ചൂട് കാറ്റാണെങ്കിലും ജങ്കാറിന്റെ ഇരുവശത്തേക്കും തെറിക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ തട്ടി തണുത്ത കാറ്റ് വരുമ്പോൾ ചൂടിൽ ഒരു സുഖമായിരുന്നു.
ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്രക്ക് ഒടുവിൽ ജങ്കാർ ഡെൽമ തീരത്ത് അടുത്തു.
ചെറിയൊരു ദ്വീപ്. അതി സുന്ദരമായ കടൽ തീരം. പരദേശികളും, വിദേശികളും കടലിൽ കുളിച്ചും, കരയിൽ വെയിൽ കാഞ്ഞും കിടക്കുന്നു.
യൂ.എ.യിയുടെ ഭരണി ശില്പിയായ ഷെയ്ക്ക് സാഹിദിന്റെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെന്നു പറയപ്പെടുന്ന വസ്തുക്കളും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണ കാലത്തുള്ള ചിത്രങ്ങളും അടങ്ങിയ പുരാവസ്തുക്കളുടെ മ്യൂസിയവും, വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് സ്വദേശി താമസിച്ചിരുന്ന മിറൈഖി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചെറു ഭാവനമായിരുന്നു ആകർഷണം. പുരാതനമായ ഒരു പള്ളിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പുരാതന അറബ് വംശീയതയുടെ സാംസ്കാരികതയുടെ എല്ലാം രൂപങ്ങളിൽ നിർമ്മിതമാക്കി വെച്ചിരുന്നു. യാത്ര സൗകര്യത്തിനായി ജങ്കാറിനെ കൂടാതെ ഒരു എയർ പോർട്ടും ആ കൊച്ചു ദ്വീപിൽ ഉണ്ട്.
ഫോട്ടോ എടുക്കലുകൾക്കു ശേഷം തിരികെ മടങ്ങി. കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിച്ചാൽ ജങ്കാർ പിന്നെ കിട്ടില്ലന്നും അവിടെ താമസിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന നാസർക്കാന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് കിട്ടിയപ്പോൾ തിരികെ പോകുവാൻ മടിയായങ്കിലും എല്ലാവരും തിരികെ പോകുവാൻ തയ്യാറായി.
വീണ്ടും ജങ്കാറിലൂടെയുള്ള യാത്ര. വൈകുന്നേരത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഹ്യൂമിഡിറ്റിയും സൂര്യന്റെ ചൂടിന് കുറവ് അനുഭവപ്പെട്ടത് പോലെ. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന കടൽ.
ജങ്കാറിലിൽ നിന്ന് കാർ കരയിലേക്ക് ഇറങ്ങി യാത്ര തുടർന്നു.
തിരികെ പോകുമ്പോൾ എല്ലാവരും ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. തമാശകൾ വെടിഞ്ഞു എല്ലാവരും മൂകരായി ഇരുന്നു. ചെറു ശബ്ദത്തിൽ റേഡിയോ പാടി കൊണ്ടിരുന്നു.
നാസർക്കാ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടക്ക് തല ചെരിച്ചു തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ജോണിനോട് ചോദിച്ചു.
''ജോണെ... എങ്ങനെയുണ്ട്...''
ജോൺ മൃദുവായി പുഞ്ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു ''നാസർക്കാ സൂപ്പർ സ്ഥലം... ഇതുപോലെ ലീവ് കിട്ടുമ്പോൾ നമുക്ക് ഇനിയും പോകണം...''
നാസർക്കായും പുഞ്ചിരിച്ചു. അടുത്ത പൊതു അവധി എപ്പോഴെന്നു അവർ കണക്കു കൂട്ടി നോക്കി. അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്കുള്ള യാത്രക്കായി.
--------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്

വിലാപങ്ങൾ

വിലാപങ്ങൾ
-----------------------
''മോളെ .. ജാനു... അച്ഛന് തൊണ്ട നനക്കാൻ ചിരി ചായന്റെ വെള്ളം താടി...'' കോരൻ അകത്തേക്ക് നീട്ടിവിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
''പഞ്ചാര ഇല്ല്യാ... കുട്ടിയെൾടെ അച്ഛൻ... പൈസ അയച്ചിട്ടില്ല... ഇന്നലെ വിളിച്ചിരുന്നു.. ബോംബലാത്രേ.. പണിയില്ല പോലും.. നാളെ തിന്നാനൊന്നും ഇല്ല.. അപ്പോഴാ ചായ... ഇവിടൊരുത്തി ഗർഭായി നിൽക്കുന്നെന്നു ആ മനുഷ്യന് ഒരു ആധിയും ഇല്ല... അടുത്ത ആഴ്‍ചത്തെ ഡോക്ടറെടുത്ത് എങ്ങനെ പോവും... സ്കാനിങ് ഉണ്ടത്രേ ... പൈസല്യ ... ആരോട് ചോദിക്കും ... അയലക്കത്തോരോട് മുഴുവൻ കടം വാങ്ങി... ഇനി ആരോട് ചോയിക്കും ന്റെ തേവരെ... മനുഷ്യന് മടുത്തു .. ഈ വയ്യാത്തോടത്ത്.. ള്ള പണി യെല്ലാം പേറി ന്റെ നടുവൊടിഞ്ഞു... '' അകത്തു നിന്നുള്ള മരുമകളുടെ ദേഷ്യപെട്ടുള്ള സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ കോരൻ നിശബ്ദനായി.
രാവിലെ തുടങ്ങിയതാണ് മഴ. തുലാവർഷം കഴിയാൻ സമയത്താണ് നിർത്താതെ ചാറി പെയ്യുന്ന മഴ. '' പണ്ടത്തെ കാലം മാറി. ഇനി മഴ കാലം തെറ്റി പെയ്യും. മനുഷ്യന്മാര് മരങ്ങൾ എല്ലാം വെട്ടി മുറിച്ചില്ലേ ചായക്കടക്കാരൻ കുഞ്ഞു മൊയ്തീന്റെ ലോക വിവരത്തെ കോരൻ ഓർത്തു.
ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന തണുപ്പുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് ഷർട്ടിടാത്ത കോരന്റെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഉടലിനെ വിറപ്പിച്ചിരുന്നു. കോരൻ കാലുകൾ അടുപ്പിച്ചു ഓല ചുമരിനോട് ചേർന്ന് ഗർഭപാത്രത്തിലെ ശിശുവിനെ പോലെ ഇരുന്നു.
പാടത്തിന്റെ കരയിലുള്ള ഈ വീട്ടിലേക്കു പണ്ടത്തെ മഴയായിരുന്നെങ്കിൽ വെള്ളം കയറിയിരുന്നേനെ കോരൻ ഓർത്തു. അന്നത്തെ മഴകളിൽ, ചീരുവിനെയും മക്കളെയും, വെട്ടിയും, പായയും എടുത്തു മേനോൻ തറയിലുള്ള അമ്മാവന്റെ പുരയിൽ ഒരാഴ്ച നിൽക്കും, പിന്നെ മഴ തോർന്നാൽ വരും. പുരക്കുള്ളിലാണെങ്കിൽ വള്ളിജാതികളും, തെങ്ങിന്റെ അരിപ്പയും, പൂക്കിലകളും, ബാക്കിയായ മഴവെള്ളവും അങ്ങിങ്ങായി കെട്ടികിടപ്പുണ്ടാവും. പിന്നെ വൃത്തിയാക്കി, ഉണങ്ങി ശെരിക്കൊന്നു കിടക്കാനും അടുപ്പിൽ തീ പുകയാനും ആകുമ്പോഴേക്കും രണ്ടു ദിവസം പിടിക്കും. അത് വരെ വെപ്പ് പുറത്താണ്.
കോരൻ അരയിലെ മടിക്കുത്തിൽ നിന്ന് ഇളം നനവ് പടർന്ന കാജാ ബീഡി എടുത്തു ചുണ്ടിൽ വെച്ചു, തീപ്പെട്ടി ഉരസി കത്തിച്ചു ഒന്നാഞ്ഞു വലിച്ചു. പുക അകത്തു ചെന്ന മാത്രയിൽ ചുമയും, കൂടെ കെട്ടിക്കിടന്ന കഫവും ഒരു ഗോലിയുടെ ആകൃതിയിൽ വായിലൂടെ മുറ്റത്തേക്കെറിഞ്ഞു.
കാജാ ബീഡി വലിച്ചു കൂടുമ്പോൾ കോരന്റെ ഉടൽ ചൂടാകുന്നതിനു അനുസരിച്ചു മനസ്സും ചൂട് പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചീരു ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുള്ളതാണ് നമുക്ക് ഈ പുര അങ്ങ് വിറ്റിട്ട് വല്ല കുന്നും പുറത്ത് താമസമാക്കിയാലോ. എല്ലാ വർഷകാലങ്ങളിലും ചീരുവിന്റെ ആവർത്തിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് കോരൻ നിശബ്ദത പാലിക്കും.
പല വർഷങ്ങളായി ചോദിയ്ക്കാൻ ചീരു ഇല്ലാതായിട്ട്, ഇപ്പോൾ മരുമകളാണ്, ചോദ്യങ്ങൾക്കു പകരം കുത്ത് വാക്കുകൾ. കോരൻ തോളിലെ തോർത്ത് മുണ്ടു കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ചു.
നാരായണൻ നായർ ഇഷ്ടദാനമായി പാടത്തിന്റെ കരയിലുള്ള പത്തു സെൻറ് പുരയിടത്തിനു സ്ഥലം തരുമ്പോൾ തംബ്രാന്റെ മനസ്സിന്റെ പുണ്യത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. സ്വന്തമായി ഒരു സ്ഥലം കിട്ടിയതിലുള്ള ആന്ദവും.
ഇഷ്ടദാനമായി തന്നതിന്റെ രഹസ്യം കാര്യസ്ഥൻ കേളു കള്ളുഷാപ്പിലിരുന്നു കള്ളിന്റെ ലഹരിയിൽ പറഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ തേവരെയും, തമ്പാറാനോടും ഈർഷ്യ തോന്നി.
നാരായൺ നായരുടെ മനയിൽ സ്ഥിരം അനിഷ്ടങ്ങൾ നടന്നിരുന്നു. നാരായണൻ നായരുടെ ഭാര്യ കിണറ്റിൻ കരയിൽ ഊരകുത്തി വീണു കിടപ്പിലായതും, മകളുടെ കെട്ട് നടക്കാത്തതും, മകൻ താന്തോന്നിയായതും, കർക്കിടകത്തിലെ മഴക്ക് മരം വീണു മനയുടെ ഒരു ഭാഗം പൊളിഞ്ഞതും.
കൃഷ്ണ കണിയാർ പ്രശനം വെച്ച് പറഞ്ഞു. സർപ്പ ദോഷമത്രെ. നാരായണൻ നായർക്ക് അരവിന്ദൻ മേനോൻ പണം കൊടുക്കാനുണ്ട്. നാരായൺ നായരുടെ സ്ഥിരം ശല്യം സഹിക്കാനാവാതെ മോനോൻ സ്ഥലം എഴുതി കൊടുത്തു. സർപ്പക്കാവുള്ള പറമ്പ്. കൊടുക്കുന്നതിനു മുൻപ് മേനോൻ എന്തോ മന്ത്രവാദം ചെയ്‌തുവച്ചത്രേ...
കണിയാർ വിധിച്ചു പ്രധിവിധി ഒന്നോ ഉള്ളു. ആർകെങ്കിലും ഇഷ്ടദാനമായി കൊടുക്കുക. വിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. വിറ്റാലും പ്രശനം മാറില്ല. ആര് വിറ്റാലും അവർക്കും അതുപോലെ തന്നെ.
''മുത്തച്ഛാ..'' ഒറ്റമുണ്ട് ഉടുത്ത് മകന്റെ ആറു വയസ്സുള്ള മകൾ വിളിച്ചപ്പോൾ കോരൻ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നു. തന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ ഇരുന്ന ബീഡിയുടെ തീ കെട്ടുപോയന്നു കോരൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
''എന്താ... മോളെ...''
''മുത്തച്ഛൻ... നാളെ..നിക്ക് കടല മുട്ടായി വാങ്ങിച്ചേരോ...'' ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് അയാളോട് ചോദിച്ചു.
മേൽചുണ്ടിലേക്കു ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചീരാപ്പു കോരൻ വിരൽ കൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞു ദൂരേക്ക് കളഞ്ഞു.
''മുത്തച്ഛൻ കൊണ്ട് വരാട്ടോ...'' കുട്ടി സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളി ചാടി.
''ഓഹ് ... നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ കൊണ്ടരും.. കാത്തിരുന്നോ.. കേറിവാടി അകത്തേക്ക് അവളുടെ ഒരു കൊഞ്ചൽ...'' അകത്തു നിന്ന് മരുമകൾ കലി തുള്ളി പറഞ്ഞു.
അടുത്തു ഉണ്ടായിട്ടും പേരക്കുട്ടിയെ താലോലിക്കാൻ കഴിയാനാവാതെ പോകുന്നതിൽ കോരന് വ്യസനം തോന്നി. ദൈവം കടങ്ങൾ തിരിച്ചു തരുകയാണെന്നും തിരുത്താൻ പാറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ എത്തിക്കുക്കയാണെന്നും കോരൻ ചിന്തിച്ചു.
മരുമകൾ കൊണ്ടുവന്ന കഞ്ഞിയും പപ്പടം ചുട്ടതും ചേർത്ത് കഴിക്കുമ്പോൾ 'ഇന്നു തിന്നോ... നാളെ പച്ചവെള്ളം കുടിക്കാം' എന്ന മരുമകളുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള ഓരോ വാക്കുകളും കഞ്ഞിക്കൊപ്പം ഇടക്കിടക്ക് കോരന്റെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി വീർപ്പു മുട്ടി.
കോരൻ തന്റെ ഉടലിനെ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി. മെലിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയതെങ്കിലും എല്ലുകൾ പുറമെ കാണാത്ത മസിലുകൾ നിറഞ്ഞ ഉടൽ. ഒട്ടിയ വയർ. ചെറുപ്പകാലത്തുണ്ടായിരുന്ന ഉടലിൽ ആട്ടം തുടങ്ങിയതായി കോരൻ നിരീക്ഷിച്ചു.
'ഇതെന്താ ഇരുമ്പു പോലുണ്ട് എവിടെ തൊട്ടാലും..'ഇരുട്ടിലൂടെ തന്റെ ഉടലിലേക്കു ഇഴഞ്ഞു കയറിയിരുന്ന ചീരുവിന്റെ വാക്കുകളെ കോരൻ ഓർത്തപ്പോൾ ചുണ്ടിൽ ചിരി പടർന്നു.
കാജാ ബീഡികൾ പുകച്ച്, ചുമച്ച് കോരൻ രാവിന്റെ ഏതോ അന്ത്യയാമത്തിൽ ഉറങ്ങി.
ഉറക്കത്തിൽ അയാൾ ചീരുവിനെ സ്വപ്നം കണ്ടു. കുടിലിന്റെ ഇറയത്ത്‌ കിടക്കുന്ന അയാളുടെ അരികിൽ ചീരു വന്നു കുലുക്കി വിളിച്ചു. കല്യാണം കഴിച്ചു കൊണ്ട് വരുമ്പോഴുള്ള അതെ പ്രായവും, വസ്ത്രങ്ങളുമായിരുന്നു ചീരു ധരിച്ചിരുന്നത്. ഒരു മാലാഘയെ പോലെ. അവൾക്കു ചുറ്റിലും പുകയുണ്ടായിരുന്നു. പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കോരന് നേരെ കൈകൾ നീട്ടി. കോരൻ ഒരേ സമയം അവളുടെ കൈകൾ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റതും പിടികിട്ടാതെ മറിഞ്ഞു വീണു. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോഴാണ് താൻ മഴ നനഞ്ഞ മുറ്റത്താണ് കിടക്കുന്നതും, കണ്ടത് മുഴുവൻ സ്വപനമാണെന്നു കോരന് മനസ്സിലായി എന്നാൽ അതെ സമയം പള്ളിയിലെ ബാങ്ക് വിളിയും താൻ ഉണരുന്നതും ഒരേ സമയത്താണെന്നു കോരൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കോരൻ തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. പുലർച്ച സ്വപനം ഫലിക്കുമോ...?
ഈ നാട്ടിലെ തന്നെ പരിചിതനല്ലാത്ത തെങ്ങുകളോ, മരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരിക്കില്ലന്നും അവകൾ തന്നെ ചതിക്കില്ലന്നും കോരന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തുരുമ്പെടുക്കാൻ പോകുന്ന വെട്ടുകത്തി അയാൾ കല്ലിലിട്ടു മൂർച്ച കൂട്ടി. മൂർച്ച നോക്കാൻ ഉയർത്തി പിടിച്ചപ്പോൾ മഴ പോയ മാനത്ത് നിന്ന് വെയിലിന്റെ രശ്മികളാൽ വെട്ടുകത്തി വെട്ടി തിളങ്ങി.
''എന്താ കോരാ...'' മുടിയും താടിയും വെള്ളപടർന്ന ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയിൽ കിടന്നു ഹാജിയാർ ചോദിക്കുമ്പോൾ വായിലെ മുറുക്കാൻ ചുണ്ടിന്റെ കോണിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി താടിയിലേക്കു നനഞ്ഞു. തോർത്ത് മുണ്ടു കൊണ്ട് ചിറി തുടച്ചു ഹാജിയാർ മുറുക്കാൻ ചണ്ടി മുറ്റത്തേക്കു കാറി തുപ്പി.
''രണ്ടീസം മുന്നേ മരത്തിന്റെ ഇല കൊയ്യാൻ ആളെ വേണന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു... ഞാൻ വെട്ടാം...''
''അന്ന കൊണ്ട് കയ്യോ... മരത്തിമ്മേ കേറാൻ...ഇജ്ജ് ആൾക്ക് പണി ണ്ടാക്കോ കോരാ...'' ഹാജിയാർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൂടെ തടിച്ച ഉടലും കസേരയിൽ കിടന്നു കുലുങ്ങി.
''ക്ക്... കയ്യും ഹാജിയാരെ..'' കോരൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
''ഉം... തെക്കേ പുറത്തുള്ള അയ്‌നിയാ...ചെല്ല്''
"ഇക്കും കാണണം മരം വെട്ടുന്നത്... " ഹാജിയാരുടെ ആറു വയസ്സുള്ള പേരക്കുട്ടി കോരന്റെ കൂടെ കൂടി. ഹാജിയാരുടെ വിലക്കുകളെ കുട്ടി അവഗണിച്ചു.
അവൻ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉത്തരം പറയാൻ കോരന് ആവേശമായിരുന്നു. മനസ്സ് വാത്സല്യം തുളുമ്പുന്ന ഒരു ആർത്തി.
കോരൻ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മരത്തെ തെട്ടു വന്ദിച്ചു. വെട്ടു കത്തി കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കാലിൽ താളപ്പിട്ടു മരത്തിലേക്ക് കയറി.
"നോക്കുട്ടാ.... " കുട്ടിയുടെ മുന്നറിയിപ്പിനെ കോരൻ അവഗണിച്ചു ചിരിച്ചു.
ഓരോ ചില്ലിയും, കൊമ്പുകളും വെട്ടി വീഴ്ത്തുമ്പോൾ കോരന് ആവേശമായി. തനിക്കു വയസ്സായില്ലന്നും, താനിപ്പോൾ ചെറുപ്പമാണെന്നും കോരന് തോന്നി.
മരത്തിന്റെ ഏറ്റവും തുഞ്ചത്തിൽ കോരൻ തന്റെ ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ കണ്ടു.
ഒരു കൊമ്പിൽ നിന്ന് അടുത്ത കൊമ്പിലേക്കു ചാടി ചാടി വെട്ടുമ്പോൾ ഒരു വെള്ളി വെളിച്ചം പോലെ ചീരു പൊട്ടി വിടർന്നു കോരന് മുന്നിൽ. ഒറ്റക്കാലിൽ നിന്ന് കോരൻ ചീരുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ചീരു മാലാഘയെ പോലെ.
"എന്താ കോരേട്ടാ... ആരേ നോക്കി ചിരിക്കൂന്നേ... " ഹാജിയാരുടെ പേരക്കുട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ചെവികളിൽ എത്തിയില്ല.
ചീരു കോരന് നേരെ കൈ നീട്ടി വിളിച്ചു. ചീരുവിന്റെ കൈകളെ പിടിക്കാൻ കാലൊന്നു ശെരിയാക്കി വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ കോരന്റെ കാൽ തെന്നി വീഴാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ചീരു അയാളുടെ കൈകളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ചീരുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടി കൊടുക്കുവാനാകാതെ അയാളുടെ ശരീരം മരക്കൊമ്പുകളിലൂടെ തട്ടി തട്ടി മണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചു.
കിടന്ന കിടപ്പിൽ കോരൻ കണ്ടു ചീരു ഒരു ചിത്രശലപ്പമായി പറന്നു അയാളുടെ അരികിൽ വന്നു. പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കോരനു നേരെ കൈകൾ നീട്ടി. കോരൻ അവളുടെ കൈകളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾ കോരനെ പിടിച്ചു ഉയർത്തി.
ഹാജിയാരുടെ പേരക്കുട്ടി കോരന്റെ അരികിൽ വന്നു വിളിച്ചു. തൊട്ടു വിളിച്ചു. കോരൻ വിളി കേട്ടില്ല.
കോരന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് പിടിച്ചു കിടന്നു, കണ്ണുകൾ ആകാശത്തിന്റെ നീല നിറമായിരുന്നു. വെട്ടി തിളങ്ങി.
------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.......

അവൾ അനിത

അവൾ അനിത
-----------------------
ദശകങ്ങളുടെ ഇടവേളകൾക്കു ശേഷം അനിതയെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച ഉണ്ടാകുമെന്നു ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ഉടലിനു ചുറ്റും വാരിപുതച്ച സാരിയിൽ അധികരിച്ച പ്രായമുള്ള സ്ത്രീയായി മാറിയിരുന്നു. നെടുകെ ചാലിട്ടു ഇരുവശത്തേക്കും കോതിയൊതുക്കിയ മുടികൾക്കിടയിൽ എത്തിനോക്കുന്ന വെള്ളിരോമങ്ങൾ. ചെറിയ തോതിലുള്ള മങ്ങിച്ചയുണ്ടങ്കിലും സൗന്ദര്യത്തിനു ഇപ്പോഴും ഒരു കോട്ടവും ഇല്ല. നിഷ്കളങ്കതക്കു പകരം തന്നിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഗൗരവം മാത്രം മുഖത്ത്. മാറ്റമില്ലാത്ത മെലിഞ്ഞ ഉടലാണ് ഇപ്പോഴും.
ഈ കഴിഞ്ഞ വാരാന്ത്യത്തിലെ വിശ്രമവേളയിലാണ് അവളുടെ ഫേസ് ബുക്കിലൂടെ ഫ്രണ്ട് റികോസ്റ്റും,മെസ്സേജും കിട്ടുന്നത്. രണ്ടു വാരി മാത്രം''കാണണം .. സംസാരിക്കണം ... ' പിന്നെ കാണാനും ഒരുമിക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥലത്തിന്റെ പേരും...'
തിരക്കുപിടിച്ച വിശ്രമമില്ലാത്ത ജോലിയുടെ ഇടവോളകളിൽ കൂടുതലും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവസ്ഥകളിൽ പഴമയെ ചികയുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിന്റെ കോണിലൂടെ നേർത്തൊരു കുളിരായി ഇറങ്ങിവരാറുണ്ടങ്കിലും, പലപ്രാവശ്യം ആലോചിച്ചിരുന്നു,അനിതയെ ഫേസ് ബുക്കിൽ തിരയാനും,പഴയ സൗഹൃദം പുതുക്കാനും എന്നാൽ വേണ്ടന്നു വെച്ചു ചിന്തയെ, മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ... അവരുടെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിനിടയിൽ കല്ലുകടിയായി വീണ്ടും ഒരു കടന്നുകയറ്റം ചിലപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിനെ നോവിക്കുന്നതെന്തിന്...
കഠിനമായ എന്തോ ചിന്ത അവളെ വലക്കുന്നുണ്ടന്നു, ഇരുപതു നിമിഷമായുള്ള കോഫി ഷോപ്പിൽ എനിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നിട്ടും ഒരക്ഷം സംസാരിക്കാതെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ പുറം കാഴച്ചകളിൽ മാത്രം കണ്ണ് നട്ടിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി. കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷം മുതൽ അവൾ ചിന്തകളുടെ ചിലന്തിവല നോക്കുകയാണോ .. അതോ അവിടെ തുടങ്ങുമെന്നുള്ള വൈമനസ്യമാണോ...?
പുറത്ത് ബസ്റ്റോപ്പിന് അരികിലായി ഒരമ്മയും, ആറു വയസ്സ് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മകളും നിൽക്കുന്നു. മകൾ അമ്മയോട് എന്തോ ആവശ്യപ്പെട്ടു വാശിപിടിക്കുന്നു, അമ്മ നിഷേധ ഭാവത്തിൽ തലയാട്ടുന്നു. ഞാൻ അവരിൽ നിന്നും കാഴ്ച മാറ്റി അനിതയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ ആരെയാണ് ഇത്ര ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നത്. തെരുവിൽ അശ്രദ്ധമായി സാരിയുടുത്ത് തലയിൽ ചുമടുമായി പോകുന്ന തമിഴത്തി മധ്യവയസ്കയായ സ്ത്രീയോ..? ക്ഷൗരം ചെയാത്ത നീണ്ട താടിയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനോ...? അലസമായി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോകുന്ന ചെറുപ്പക്കാരോ...? ഫോണിൽ ആരോടോ കിന്നരിക്കുന്ന ചെരുപ്പാകാരിയോ..? ഇതുമല്ലങ്കിൽ ഭൂതകാലത്തോ.... അവളുടെ ചിന്തയുടെ രസച്ചരട് പൊട്ടിക്കാൻ ഞാൻ ഉറച്ചു.
''അനിതാ ... നീ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു.... പഴയ ഞങ്ങളുടെ വായാടി സഖാവല്ല..''
അവൾ പെട്ടന്ന് തല ഞെട്ടിച്ചു, എന്നെ നോക്കി ചുണ്ടുകൾ നീട്ടി വലിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു.
''സഖാവേ ... മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.... ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു''
ചൂടുള്ള കോഫി ഊഷ്' ശബ്ദത്തോടെ വലിച്ചു ഹാ എന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു കുടിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം മനസ്സിന്റെ സ്‌ക്രീനിൽ കോളേജ് കാന്റീനിലെ മേശക്കു വട്ടം ഇരുന്നു അനിതയുടെ ശബ്ദത്തോടെയുള്ള കോഫി കുടിയെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിന്റെ ചിത്രം ഓർത്തപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയം ചിരിച്ചു...
''എന്താ ബിനു..... പെട്ടെന്നൊരു ഓർത്തു കൊണ്ടുള്ള ചിരി...''
''ഈ കോഫി കുടിക്കുന്നത് എന്നെ പലതു ഓർമിപ്പിച്ചു ...''
അനിതയുടെ മുഖം മ്ലാനമാവുകയും,മൗനിയായി തല താഴ്ത്തി.
''ബിനു... പലപ്പോഴും ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കലാണ് ഞാൻ ആ കാലത്തെ. ഓർത്തു തുടങ്ങിയാൽ ഒരു ചങ്ങല പോലെ ഓരോന്നായി വരും... ചിലതു തമാശകൾ, നഷ്ട വേദനകൾ,തീരാത്ത വേദനകൾ അങ്ങനെ... ഇപ്പോഴുള്ള മാറ്റത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രണ്ടു വർഷം പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകും...'' അവൾ കോഫി കപ്പിനെ ബലമായി പിടിച്ചു പുറം കാഴചയിലേക്കു നോക്കി തല തിരിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു.
പെണ്ണുങ്ങളിൽ ഒരു ഏകീകൃതമായ പരസ്യമായ എല്ലാവർക്കും അറിവുള്ള സ്വഭാവ വിശേഷണങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നാൽ അവയിൽ നിന്നെല്ലാം വിത്യസ്ത പുലർത്തിയിരുന്നു അനിത. പരിചയപ്പെട്ടത് മുതൽ അവൾ എന്നെ പല ഘട്ടങ്ങളിൽ അത്ഭുതപെടുത്താറുണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകയായും, കവിയത്രിയായും,സമൂഹ സേവകയായും. ആ ഒരു വിത്യസ്ത എന്നിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നാമ്പ് മൊട്ടിടാൻ തുടങ്ങിയതും ഒരു വേള തുറന്നു പറയുമ്പോൾ തമാശയായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു തത്വങ്ങളുടെ പിൻബലത്തോടെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി.
അന്ന്, നൂല് പെയ്യുന്ന മഴയുള്ള ദിവസം. രജിസ്ട്രോഫിസിൽ വിളിച്ചുവരുത്തി തന്റെ കാമുകനെ നേരിൽ കാണിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ വിവാഹമാണെന്നും സാകഷികളാവാൻ ക്ഷണിച്ചതാണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ അപ്പോഴത്തെ മനോനില തകർന്നിരുന്നു. പിന്നീട് അവളെ നേരിൽ കാണുവാനോ, ബന്ധപ്പോടുവാനോ താൻ തുനിഞ്ഞില്ല. തന്നിലെ വിരഹ കാമുകന്റെ വാശിയായിരുന്നു.
''ബിനുവിനോട് ഞാൻ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞതെന്താണ് അറിയുമോ...?''
ഇല്ലെന്ന രൂപത്തിൽ ഞാൻ തലയാട്ടി.
വേനൽ കാലത്തിനു ആശ്വാസമായി പെട്ടെന്നുള്ള മഴ തിരക്ക് പിടിച്ചു ഓടുന്ന ജനതയുടെ വേഗത കൂട്ടി നിരത്തിലെ കടയുടെ ഓരങ്ങളിലേക്കു ഓടിക്കയറി. ചൂടിൽ നിന്നും മഴ ഒരു കുളിരായി. മുൻപ് നിന്നിരുന്ന പലരും അപ്രത്യക്ഷരായി,ഇടക്കുള്ള വാഹങ്ങൾ മാത്രം. ആ അമ്മക്കും മകൾക്കും ബസ്സു കിട്ടികാണുമോ അതോ മകളുടെ വാശി നടത്തിക്കൊടുക്കാൻ പോയിരിക്കുമോ....?
''ബിനു കണ്ടിട്ടില്ലേ രഘുവിനെ... ഒരു യഥാർത്ഥ കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകാരന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണം അവനായിരുന്നു. കമ്മ്യുണിസത്തിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചവൻ. രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അർഥം സ്വയം ഉദാഹരണമായി കാണിച്ചു തരുവാൻ ശ്രമിച്ചവൻ. സത്യസന്ധമായ അവന്റെ ഓരോ പ്രവർത്തനവും എനിക്ക് പ്രചോദനവും പതിയെ അവനിലേക്ക്‌ അടുക്കുവാനും തുടങ്ങി തുടർന്നുള്ള ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും. എന്നാൽ വ്യതിചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇന്നിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ അവൻ ശക്തമായി പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അവൻ പ്രതികരിച്ചു. അതിന്റെ പരിണിതഫലമോ അവനെ പുറത്താക്കി. പുറത്താക്കൽ നടപടിയെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ പ്രവർത്തനം കൂടുതൽ ഊർജ്ജിതമാക്കി. നിയമസഭാ ഇലകഷനിൽ സ്വതന്ത്ര സ്ഥാനാർത്ഥിയായി മൽസരിച്ചു എന്നാൽ ശത്രുക്കൾ അവനെ ഇല്ലാതാക്കി ഒരു ആക്‌സിഡന്റെന്ന നാടകത്തോടെ. ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഞാൻ മാനസികമായി തളർന്നു. അവനില്ലെന്ന അവസ്ഥയെ തരണം ചെയ്യാൻ വളരെയധികം പ്രയാസപ്പെട്ടു ഒപ്പം അടിച്ചമർത്താനും കീഴടക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന സമൂഹവും.. ഒരുവേള ആത്മഹത്യ ചെയ്താലോ എന്നുവരെ ആലോചിച്ചു എന്നാൽ അതിനെയെല്ലാം അതിജീവിച്ചു. നിർത്തിയ വിദ്യാഭ്യാസം തുടർന്നു കൂടെ ജീവിക്കാനൊരു ചെറിയ തൊഴിലും. ഇന്ന് സ്കൂൾ ടീച്ചർ.. ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ജീവിതത്തിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെ വീണ്ടും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.'' അവൾ പറയുന്നതിനോടപ്പം, തന്റെ ഉള്ളിൽ കഴിഞ്ഞു ഭൂതകാലത്തെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണുകയാണ് എന്നെനിക്കു തോന്നി.
''ബിനുവിന്റെ കുടുംബം....?''
''അങ്ങനെ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് പ്രത്യേകമായി ഓർക്കുവാനോ പറയുവാനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്ന് വെച്ചാൽ യാത്രക്കിടയിലൊരു ഇടത്താവളം. അവൾ രേണുക. ഇന്നത്തെ വളർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാഗരിക ജീവിതത്തിലെ ഒരു കൊച്ചമ്മ. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരു ചൊല്ലുണ്ട് പട്ടിയുടെ വാൽ പന്തിരായിരം കൊല്ലം കുഴലിട്ടാലും ശെരിയാവില്ല. അവൾ പോയി. അവൾക്കു ഇഷ്ടപെട്ട ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ആരാണെന്നു എനിക്കറിയില്ല.... കുട്ടികൾ, അതിനു സന്തോഷമുള്ള ഒരു കുടുംബജീവിതം ഉണ്ടായാലല്ലേ.... രണ്ടു വർഷം ആരെയോ കാണിക്കാനുള്ള കുടുംബമെന്ന നാടകം നടിച്ചു മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ രണ്ടുപേരും’’.
ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ കാണുന്നതിലപ്പുറം എന്തോ അവൾ ആഗ്രഹിക്കുണ്ടെന്നു ആ കണ്ണുകളിൽ വിളിച്ചോതുന്നു എന്നാൽ മനസ്സിനെ മതിക്കുന്ന ചിന്തകൾക്ക് ഒരു അതിരുവേണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടന്നു മുഖത്തിന്റെ ഇടക്കുള്ള വെട്ടിക്കലും, ഭാവമാറ്റങ്ങളും വിളിച്ചു പറയുന്നു
''അനിതാ ... നമുക്കൊരുമിച്ചു ജീവിച്ചു കൂടെ...?'' പെട്ടന്നുള്ള തുറന്നു പറച്ചിൽ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ തല ഉയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
''ബിനു.... ഞാൻ... അത് ശെരിയാവുമോ...'' അവൾ നിസ്സംഗഭാവത്തിൽ തല ചുഴറ്റി വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. ''രഘുവിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കുവാൻ ഒരു പാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കാം....''
''അനിതാ... ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു... നിനക്കറിവുള്ളതല്ലേ. ഇന്നും അതിൽ ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.. നമുക്കൊരുമിച്ചു ജീവിക്കാം... രഘു ഇല്ലാത്ത, ഈ ഒറ്റപെട്ട ജീവിതം എത്ര കാലം.''
അവൾ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഇടക്കൊന്നു കണ്ണുനീർ ചാലിട്ടു. പെട്ടന്ന് തന്നെ അവൾ സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ചു. ഒരു ഗദ്ഗദത്തോടെ തൊണ്ട ഇടറി അവൾ മെഴിഞ്ഞു.
''ബിനു.. നമ്മൾ സുഹൃത്തുക്കളാണ്... അതങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്...''
''എന്താണ് നിന്റെ കാരണങ്ങൾ. എന്നെ ഇഷ്ടപെടാതിരിക്കാൻ...''
ഒന്നുമില്ലന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു, ചുണ്ടുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു തലയാട്ടി.
മേശക്കു മുകളിൽ വിശ്രമിച്ചിരുന്ന അവളുടെ കൈത്തലത്തിൽ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ ഞാൻ പിടിച്ചു. അവൾ ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു. പുതുതായി എന്തെങ്കിലും തത്വങ്ങൾ പറഞ്ഞു ഒഴിയുമെന്നു ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. ''ഈ കുടവയറാണ് നിന്റെ പ്രശനമെങ്കിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാം..''
അവൾ ചിരിച്ചു. നുണകുഴികൾ വിടർന്നുള്ള പൊട്ടിച്ചിരി.
തോരാതെ മഴ അപ്പോഴും പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു... കോഫി ഷോപ്പിനു എതിരായുള്ള ബിൽഡിങ്ങിലെ കടയുടെ ഷട്ടറിനു മുകളിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന രണ്ടു ഇണ കുരുവികൾ പരസ്പരം കൊക്കുകളാൽ നനവുകൾ തുവർത്തികൊടുക്കുന്നു.
--------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്

ആത്മഹത്യ

ആത്മഹത്യ
------------------
അയാൾ ജനാലയുടെ കർട്ടൻ വകഞ്ഞു മാറ്റി. ആകാശത്ത് പൂർണ്ണ ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ചന്ദ്രന് ചുറ്റുമുള്ള ഇളം നീല ആകാശം.
നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ, എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ പാതിരാവിൽ നമുക്ക് കൈകോർത്ത് നീലവിലൂടെ പ്രണയം നുകർന്ന് പ്രാവുകളെ പോലെ കൊക്കുരുമ്മി നടക്കാം. ഏതോ പ്രണയ നോവലിന്റെ വാക്കുകൾ കടമെടുത്തു കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് പറഞ്ഞ കാമുകിയായ തന്റെ ഭാര്യ മലർന്നു കിടന്നു കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നതു നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ചിരിപടർന്നു.
ഭാവിയെ കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി കാണുവാൻ കഴിയാത്ത എല്ലാ കാമുകിമാരും ഇങ്ങനെയുള്ള പൊള്ളയായ വാക്കുകൾ കാമുകന്മാരോട് പറയുന്നുണ്ടാവും എന്നാൽ പ്രാരാബ്ധമായ ജീവിതത്തിൽ എത്ര പേർ പ്രണയത്തോടെ ജീവിക്കുണ്ടാവും അയാൾ വിചാരിച്ചു.
പ്രണയം വറ്റിവരണ്ട ഏമ്പക്കമുള്ള കൂർക്കം വലിയെ ഒരാവർത്തി ശ്രവിക്കുമ്പോൾ അയാളിൽ വീർപ്പുമുട്ടലും ദേഷ്യവും തോന്നി.
പതിയെ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ടേബിളിന്റെ വലിപ്പു തുറന്നു, മഞ്ഞ കളറിലുള്ള ഫയൽ എടുത്ത് മറിച്ചു നോക്കി. ഭാര്യയുടെ കൂർക്കം വലിയിൽ ഇടക്കുള്ള നിൽപ്പ് അയാൾ ശ്വാസം അനങ്ങാതെ കണ്ണുകളാൽ എത്തി നോക്കി എഴുന്നേൽക്കില്ലന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി. ഫയലിലുള്ള പേപ്പറുകളെല്ലാം കൃത്യമെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി തിരികെ വെച്ചു. ഒരു വെള്ള പേപ്പറെടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു. മരക്കസേര എടുത്തുയർത്തി മേശക്കു അടുത്തതായി ഇരിക്കാൻ പാകത്തിൽ വെച്ചു. കസേരയുടെ കൈപിടികളിൽ കൈകൾ അമർത്തി ശബ്ദമുണ്ടാവില്ലെന്ന ഉറപ്പോടെ ഇരുന്നു.
ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ ചന്ദ്രൻ മുഖ മണ്ഡലത്തിലൂടെ കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ ഒഴുകുമ്പോൾ ചിലനിമിഷങ്ങൾ ചന്ദ്രൻ ഇരുളിലേക്ക് പോകുന്നു. ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടയാൾ തനിക്കു മുന്നിലിരിക്കുന്ന വെള്ള പേപ്പറിലേക്കു നോക്കി. പേനയെ കൈക്കുള്ളിൽ ശെരിയായി പിടിച്ചു അയാൾ എഴുതി തുടങ്ങി.
"പ്രിയപ്പെട്ട ശാരി...
ഇന്നും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ നീ മറന്നിട്ടുണ്ടാകും. നീതന്നെ പലപ്പോഴായി പറയാറുള്ളതല്ലേ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ എന്റെയും മക്കളുടെയും കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന സമയങ്ങളിൽ എവിടെയാണ് പഴയ ഓർമകൾക്ക് സ്ഥാനം അല്ലെ. എന്നാൽ ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട് നമ്മുടെ പ്രണയ നിമിഷങ്ങൾ.
ഒരു ഭർത്താവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തന്റെ എല്ലാ വേദനകളിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലും കൂടെ കൈപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യയെയാണ്. എന്നാൽ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സുഖ സൗകര്യങ്ങളിൽ കണ്ണുമിഴിച്ചും, അത് തങ്ങൾക്കു കിട്ടാത്തതിൽ എന്നെ കുറ്റപെടുത്തിയും തരം താഴ്ത്തിയും സംസാരിക്കുന്നു. വായിച്ചു കൂട്ടിയ ആരോഗ്യമാസികകളിലെ സംശയിക്കുന്ന ഭാര്യമാരുടെ റോളും നീ നന്നായി അഭിനയിക്കുന്നു.
ഒരു സമയത്തു, വാടകക്കാണങ്കിലും നമ്മുടെ വീട്ടിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാൽ ഇന്ന് മരണവീട് ആയിരിക്കുന്നു. മക്കളും നീയും എന്നെ കണ്ടാൽ എവിടെയോ പരിചയമില്ലാത്തവരെ പോലെ മുഖം തിരിക്കുന്നു.
മക്കൾ, അവർ നിന്റെ സ്വഭാവത്തോടെ അവർ വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, നീന എത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് അവളെ ഞാൻ വളർത്തിയത്. എല്ലാ സ്വതന്ത്രവും കൊടുത്തു. എന്നാൽ ഇന്നലെ അവൾ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ കയർത്തു സംസാരിക്കുന്നു. സ്മാർട്ട് ഫോണില്ലന്നും, ദിവസവും മാറി ഉടുക്കാൻ പുതുപുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇല്ലന്നും അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ മുന്നിൽ കുറച്ചിലാണത്രെ പരാതി.
അതെ പോലെ തന്നെയല്ലേ നമ്മുടെ മകൻ മനു. രണ്ടു പേരെയും ഒരേ തട്ടിൽ ആണ് ഞാൻ നോക്കി കണ്ടതും വളർത്തിയതും. പെങ്ങളുടെ പരാതിയുടെ അവന്റെ കോളേജിൽ പോകാൻ ബൈക്കിലെന്ന പരാതിയും ബോധിപ്പിക്കുന്നു. മകൻ കയർത്തു സംസാരിച്ചു അടിക്കുവാൻ കൈ ഉയർത്തുന്നു. നീ പരിഹാസ ചിരിയോടെ നോക്കിയിരുന്നു.
എന്റെ അവസ്ഥയെ അവർക്കു മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം നീയും അവർക്കു കൂട്ടായി എന്നെ കുത്തിനോവിക്കുന്നു....
നിനക്കെന്റെ മാസവേദനം അറിയുന്നതല്ലേ. മാസം തോറുമുള്ള വരവ് ചെലവുകൾ അറിയുന്നതല്ലെ. പ്രമോഷൻ കിട്ടാത്തതും, ശമ്പളം കൂടാത്തതും എന്റെ കഴിവ് കേടാണോ...? ഞാൻ എന്റെ കഴിവിനൊത്തു പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാൽ നീയത് എന്ത് കൊണ്ട് മനസ്സിലാകുന്നില്ല...
മക്കൾ നിന്നോളവും എന്നോളവും വലുതായി. ഞാൻ ഇല്ലാതാകുന്ന കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ നിനക്ക് ബുദ്ധിമുണ്ടാവുമെങ്കിലും പിന്നീട് അവർ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ നിന്നെ നോക്കും.
ആറു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാൻ ഒരു എൽ. ഐ. സി. പോളിസി എടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പേപ്പറുകൾ എല്ലാം ഒരു ഫയലിലാക്കി മേശവലിപ്പിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വാഭാവിക മരണം, സംഭവിച്ചാൽ ഇരുപതു ലക്ഷം ലഭിക്കും. നിന്റെയും മക്കളുടെയും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നടത്താൻ കഴിയും. ബാക്കിയുള്ള എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഇത്രയും പണം സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയില്ല. എനിക്ക് ആസ്മയുടെ അസുഖം ഉള്ളത് എളുപ്പമാണല്ലോ. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മരിക്കാം.....
ഇത് എന്റെ ഭീരുത്വം ആണെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടാകും. എന്നാൽ ഞാനില്ലാതെയും നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാനാകും.
മക്കൾ അച്ഛന് നേരെ ഇപ്പോൾ തന്നെ എതിരാവുമ്പോൾ എന്റെ ഭാവി എന്താവും...... ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഭയാനകമാവും..!
കൂടുതൽ പറഞ്ഞു നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനും മുഷിപ്പിക്കാനും ഞാൻ തുനിയുന്നില്ല. നിർത്തുന്നു''
സ്നേഹപൂർവ്വം
നിന്റെ വിജയേട്ടൻ''
അയാൾ കത്ത് മടക്കി കവറിലിട്ട് ഭാര്യയുടെ പേരെഴുതി ഫയലിനു മുകളിൽ വെച്ചു മേശവലിപ്പു അടച്ചു.
ഇൻഹൈലർ ഉള്ളം കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. മക്കളുടെ മുറികളിലെ വാതിലിൽ തള്ളി നോക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കുറ്റിയിട്ടിരുന്നു.
അയാൾ മട്ടുപ്പാവിലേക്കുള്ള ഏണിപ്പടി കയറുമ്പോൾ ഉള്ളം ശൂന്യമായിരുന്നു.
മട്ടുപ്പാവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മഴയ്ക്ക് മുൻപുള്ള തണുത്ത കാറ്റിനെ അയാൾ മൂക്ക് കൊണ്ട് ശക്തമായി വലിച്ചുകയറ്റി. ഇൻഹൈലർ എടുത്ത് വയലിലേക്ക് ചേർത്ത് വെച്ച് ശകതമായി അമർത്തി.
ശ്വാസം കിട്ടാതെ അയാൾ ചുമച്ചു. വായയുടെ ഇരു വശത്തുകൂടെയും രക്തം ഒഴുകി. അയാൾ മലർന്നു വീണു. വായ തുറന്നു പിടിച്ച്.
ഇടിയും മിന്നലോടു കൂടിയ ശകതമായ മഴപെയ്തു. മഴവെള്ളം അയാളുടെ വായിൽ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. രക്തത്തോടപ്പം മഴവെള്ളം അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു ഒഴുകി.
------------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.....'

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo