Showing posts with label DevikaOB. Show all posts
Showing posts with label DevikaOB. Show all posts

കറുത്ത പെണ്ണ്


കറുത്ത പെണ്ണ്
***************
നിന്നെ തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാമല്ലോടീ...!!
കഴുങ്ങിൻ തടി കൊണ്ട് വലിച്ചു കെട്ടിയ ഷെഡ്ഡിൽ തമ്പടിച്ച , നാട്ടിലെ പ്രധാന വായിൽനോക്കികളുടെ വക കമൻ്റും കൂടെ പരിഹാസം കലർന്ന പൊട്ടിച്ചിരികളും..
തലയുയർത്തി അവരെയൊന്നു നോക്കാൻ പോലുമുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായില്ലെനിയ്ക്ക്..
അപകർഷതാ ബോധം..!
തൊലി കറുത്തു പോയവളെന്ന നാണക്കേട്..
കറുത്ത പെണ്ണ്... നാട്ടുകാർ എനിയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ച വിളിപ്പേര്..
സഹപാഠികളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള സംസാരങ്ങൾക്കും ഗോഷ്ഠികൾക്കുമിടയിൽ നിസഹായതയോടെ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചതേയുള്ളു.. മറുത്തു പറഞ്ഞതില്ലൊരു വാക്കു പോലും.
ഒറ്റപ്പെടൽ.... വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയാണത്.. വാക്കുകളെ കൊണ്ട് വിവരിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറം ഭീതിജനകമായൊരവസ്ഥ...
ഒരുപക്ഷേ എൻ്റെയീ നിറം പകരുമെന്ന ഭയത്തിനാലാം, ചെന്നിടങ്ങളിലെല്ലാം കറുത്തവൾ എന്നാരോപിച്ചെന്നെ മാറ്റിനിർത്തിയത്...!!
ഏതു നിറമണിഞ്ഞാലും കൂടുതൽ ചേലോടെ തിളങ്ങുന്ന കുഞ്ഞനുജത്തിയെ പലപ്പോഴും കുശുമ്പോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. കണ്ണടിച്ചു പോകത്തക്ക വിധത്തിൽ കൂടുതൽ ഉദിപ്പോടു കൂടിയ നിറങ്ങളായിരുന്നൂ.. അച്ഛൻ എനിയ്ക്കു വേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്.. സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ഒരു വേഷമണിയാനുള്ള സ്വാതന്ത്രം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവൾ.. പരിഭവങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടില്ലിത്ര നാളും. ആരോ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചരടിനൊരറ്റം തൂങ്ങിയാടുന്നൊരു മരപ്പാവയാണിന്നു ഞാൻ. മറ്റുള്ളവരുടെ താൽപര്യങ്ങളെ സ്വയമേ വരിച്ചവൾ...!!
ഇത്തരം അവഗണനകൾക്കിടയിലും ആകെയൊരാശ്വാസം എനിക്കെൻ്റെ അമ്മയായിരുന്നു. വേർതിരിവ് കാണിച്ചിട്ടില്ലിതേ വരെയും.. കറുത്ത പെണ്ണെന്ന ആർത്തിരമ്പൽ ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചുവെങ്കിലും അമ്മയുടെ മാറിലെ ചൂടിനായ് കൊതിച്ചിരുന്നൂ ഞാൻ. ആ നെഞ്ചോട് മുഖമണച്ചു കിടന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എൻ്റമ്മയുടെ മാറിലെ ഇനിയും വറ്റിടാത്ത അമ്മിഞ്ഞ പാലിൻ ഗന്ധം.. അതു മതിയായിരുന്നു ഒരായുസ്സ് കൊണ്ട് കൂട്ടിപ്പെരുപ്പിച്ചു വച്ച നൊമ്പരങ്ങളത്രയും പെയ്തൊഴിഞ്ഞിടാൻ..
ദിനംപ്രതി ഇരുണ്ടു കൂടുന്ന മകളിലുള്ള ഭീതി കൊണ്ടാവാം സ്വന്തമായൊരു പച്ചമഞ്ഞൾ കൃഷി തന്നെ തുടങ്ങിയമ്മ. കുളിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അമ്മിയിലരച്ചു വച്ച മഞ്ഞൾ ദേഹമാസകലം തേച്ചു പിടിപ്പിക്കണമെന്നത് അമ്മയുടെ നിർബന്ധമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഈ ചെയ്തികളിൽ പലപ്പോഴുമെൻ്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങൾ അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്..
''അമ്മയ്ക്ക് വേറെ പണിയൊന്നൂല്ലേ..! ഇവള് ഇതുകൊണ്ടൊന്നും വെളുക്കൂലാ... വെറുതെ മഞ്ഞളിനെ കൂടി കറുപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയോരോ കോപ്രായങ്ങൾ... ''
ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതൽ വെറുപ്പോടെയാണ് അവളെന്നെ നോക്കിയിരുന്നത്.
'' ടീ.. നിനക്കൊരു കാര്യമറിയോ..?? നിന്നെയുണ്ടല്ലോ കരി കൊടുത്താ മേടിച്ചേ... അതുകൊണ്ടാ നീയിത്രേം കറുത്ത് പോയത്... ''
അവസരം ഒത്തു വന്നപ്പോളേല്ലാം ഇത്തരം വാക്കുകളെ കൊണ്ട് അവളെന്നെ കുത്തി നോവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കുഞ്ഞുനാളിൽ ഞാനായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. അന്നെൻ്റെ പെങ്ങളൂട്ടിക്ക് കറുപ്പും വെളുപ്പും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പക്വതയില്ലായിരുന്നു. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും കളിക്കാനും എല്ലാടത്തും ഈ ചേച്ചി വേണമായിരുന്നു. ഇന്ന് അവളൊരുപാട് വളർന്നുപോയി... ഇപ്പോളെൻ്റെ കുട്ടിക്ക് ഞാൻ ചേച്ചിയാണെന്ന് പറയുന്നത് നാണക്കേടാണത്രേ..!!
ഇത്രയും വിരൂപിയായൊരുവളെ സഹോദരിയെന്നു ചൊല്ലാൻ മാനക്കേട് പോലും..!!
ഞാൻ പോലുമറിയാതെ ഉള്ളിൽ ജനിച്ച വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും എന്നെയോർമ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.. , ഞാനും ഒരു പെൺകുട്ടിയെന്ന്.. തൊലിയൊരൽപം കറുത്തുപോയതല്ലാതെ വേറെയെന്താണ് എന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തയാക്കുന്നത്.. ചില സമയങ്ങളിൽ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്, പ്രണയം എന്ന വികാരത്തെ..
ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്.., ഉത്സവ പറമ്പുകളിൽ അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടിടവഴികളിൽ എന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന മിഴികളെ.. പക്ഷേ കണ്ടതില്ല ഞാൻ അതൊന്നും. എന്നിലുടക്കിയ നോട്ടങ്ങൾ അത്രയും ഒരു തെരുവ് പട്ടിയോടെന്നതിലും ക്രൂരമായിരുന്നു..
അമ്മ.. ഒരത്ഭുത പ്രതിഭാസമാണത്. ഭ്രാന്തമായ എൻ്റെ ചിന്തകളുടെ കുത്തൊഴുക്കിനെ തടയിണയിട്ട് പിടിച്ചു കെട്ടി മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുവാൻ കെൽപുള്ളവൾ.. അതു കൊണ്ടാവാം അകറ്റി നിർത്തുന്നവർക്കിടയിൽ അമ്മ എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായിത്തീർന്നത്..
പലയാവർത്തി ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു ചോദ്യമുണ്ടെൻ്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് പിടയുന്നു...
'' എന്താ അമ്മേ.. അമ്മേടെ മോള് മാത്രം ഇത്രയും കറുത്തുപോയതെന്ന്.. ''
എന്തു കൊണ്ടോ അങ്ങനൊരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കാനെൻ്റെ നാവ് അനുവദിച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷേ പെങ്ങളൂട്ടി പറഞ്ഞ പോലെ, എന്നെ കരി കൊടുത്തു മേടിച്ചതാണെങ്കിലോ..!! അതു കൂടി കേൾക്കുവാനുള്ള ത്രണിയുണ്ടായില്ലെനിയ്ക്ക്..
പ്രായം കൂടി വന്നതിനൊപ്പം കറുപ്പ് കൂടിയതല്ലാതെ.. കുറഞ്ഞില്ല ഒരു തരി പോലും. ചായ കുടിക്കാൻ ഞായറാഴ്ചകളിൽ വീടണഞ്ഞവർക്കു മുൻപിൽ വിഡ്ഢി വേഷം കെട്ടുന്നതൊരു പതിവായി. എന്നെ കണ്ട് ഭയന്നതു കൊണ്ടോ , അതോ മുൻപിൽ നിരത്തിയ പലഹാരങ്ങളിൽ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചതു കൊണ്ടോ.. വന്നവരിൽ ആരും ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തവണയെന്നെ നോക്കിയില്ല.
'ആർക്കും കറുത്ത പെണ്ണിനെ വേണ്ടത്രെ!!
ചിറിയിലിരിയ്ക്കുന്ന എച്ചിലു തുടച്ച്, ഏമ്പക്കവും വിട്ട് പടിയിറങ്ങുന്നവർക്കു മുൻപേ കരഞ്ഞു കാലുപിടിക്കുന്ന അമ്മ ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു..
''വീട്ടുകാരെ ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ വല്ലോടത്തും പോയി ചത്തൂടെടി നിനക്ക്..'' പതിവിലേറെ വെറുപ്പറിയിച്ചിരുന്നു പെങ്ങളൂട്ടിയുടെ വാക്കുകളിൽ. കെട്ടാച്ചരക്കായി മാറിയ മകളാണത്രെ ഇപ്പൊ നാട്ടിലെ പ്രധാന ചർച്ചാ വിഷയം. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങളിൽ മനം നൊന്ത് , അച്ഛനിന്ന് ഒരു മുഴുക്കുടിയനായി മാറിയിരിക്കുന്നു . രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ബോധമില്ലാതെയാണ് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നങ്കിലും എന്നെ തെറി വിളിക്കാതെയുറങ്ങുന്ന ദിവസങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു..
അന്നൊരു ദിവസം പതിവ് ചായസൽക്കാരത്തിനു ശേഷം അമ്മയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയായ് കണ്ടു. പതിവിനു വിപരീതമായി അമ്മയെന്നോട് മൗനം പാലിച്ചു.. ചായയിട്ട് മടുത്തു കാണും... രാത്രിയിൽ ആരുടെയോ തോളിലേറി വീടെത്തിയ അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ കൂടി കണ്ടതിനാലാവാം, നിയന്ത്രണം വിട്ടമ്മ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു..
'' ഇതൊക്കെ കാണാനാണോ ഭഗവാനേ.. നീ എന്നെ ബാക്കി വച്ചേക്കുന്നത്..?? എന്തിനാ ദൈവങ്ങളെ.. ഇങ്ങനൊരു സന്തിയെ തന്നത്..??
ആളുകളെ ബുദ്ധി മുട്ടിക്കാനായുണ്ടായ അശ്രീകരം ..!! എൻ്റെ വയറ്റിൽ തന്നെ വന്നു പിറന്നല്ലോടീ നീ...!!
ഒടുവിൽ അമ്മയും തുറന്നടിച്ചു.. ഞാനൊരു ഭാരമെന്ന്..
തുരുമ്പരിച്ച ജനലഴിയിൽ ചാരി നിന്ന് തികട്ടി വന്ന തേങ്ങലിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ നന്നേ പാടുപെട്ടു. പ്രതിസന്ധികളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച കൈകളെയാണ് ഇന്നെനിയ്ക്ക് നഷ്ടമായത്. സ്നേഹത്തിൽ കെട്ടുറപ്പിച്ച വിശ്വാസമാണിന്നെനിയ്ക്ക് അന്യയായത്.. പരാതികളില്ലമ്മേ.. അറിയാതെ ചെയ്തു പോയ അപരാധങ്ങൾക്കൊരു കൂപ്പുകൈ അല്ലാതെ...
വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ ശൂന്യമായിരുന്നു മനസ്സ്.. അനിയന്ത്രിതമായ ചിന്തകൾ.. ചിന്തകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്ന കാലുകൾ.. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ.. കവിളിലൂടൊലിച്ചിറങ്ങിയ നീർച്ചാലുകൾ..
കരഞ്ഞു വീർത്ത കൺപോളകളെ തുറന്നു വയ്ക്കാൻ ഒരുപാടു പണിപ്പെട്ടു..
നിലാവ് പാകിയൊരീ നാട്ടിടവഴിയിൽ എനിക്ക് കൂട്ടിനായവളും ഉണ്ട്.. എൻ്റെ നിഴൽ.. കറുത്ത പെണ്ണിന് കൂട്ടിനായ് മറ്റൊരു കറുമ്പി..
നീയും തനിച്ചായോടീ പെണ്ണേ..!! അവളെ നോക്കി വരണ്ട ചുണ്ടുകളാലൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു.
ഇരുവശങ്ങളിലെയും പടർന്നു പന്തലിച്ച പൊന്തക്കാടുകൾ ഭീതിയുളവാക്കുന്നവയായിരുന്നു.. ഇരുട്ടിന് മറ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും.ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നെയിതൊന്നും. ചാട്ടുളിയേക്കാൾ മൂർച്ചയേറയായിരുന്നു ഇന്ന് അമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക്.. ഓർക്കുന്തോറും കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്കത് കുത്തിയിറങ്ങി..
അലക്ഷ്യമായ ചുവടുകൾ എവിടെയോ വച്ച് നിശ്ചലമായി. പുറകിലൂടെ വന്ന കരങ്ങളെന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.. പ്രാണവേദനയാൽ പുറത്തേക്കൊഴുകിയ ശബ്ദത്തെയവർ പിടിച്ചു കെട്ടി. കുതറിയോടുവാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ തലയടിച്ചു മലർന്നു വീണു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിലാവാം.. പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു.. ഞാനെൻ്റെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന രക്തത്തെ..
''അതെ..ചുവപ്പ് തന്നെ.. എൻ്റെ രക്തത്തിൻ്റെ നിറവും ചുവപ്പ് തന്നെ.. ''
നിലം പതിച്ച എൻ്റെ ശരീരത്തെയവർ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടു പോയി..
ശക്തമായ എന്തോ ഒന്ന് ശരീരത്തിലേക്കിഴഞ്ഞു കയറും പോലെ.. സിഗരറ്റിൻ്റെയോ മറ്റോ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം മൂക്കിലേക്കടിച്ചു കയറി.. എതിർക്കാനാവാത്ത വിധം കൈകാലുകൾ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.. ശക്തമായ അവൻ്റെ ചെയ്തികളിൽ ഞാൻ ആഞ്ഞുലഞ്ഞു...
ഉയർന്നു താണ അവൻ്റെ പ്രഹരങ്ങളിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു എൻ്റെ ശരീരവും.. . അസഹനീയമായ വേദനയിൽ പുളഞ്ഞ് അലറി വിളിച്ചപ്പോൾ ബലിഷ്ഠമായ അവൻ്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു ഞാൻ...
അൽപസമയത്തെ കഠിന പ്രയത്നത്തിനു ശേഷം മുറുകിയ പിടി ചെറുതായൊന്നയഞ്ഞു..
വിയർത്തൊഴുകിയ അവൻ്റെ ശരീരം എന്നിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി.., മറ്റൊരുവനു വേണ്ടി സ്ഥാനം ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോളവൻ്റെ കൺകളിലെ വെറി മാറിയിരുന്നില്ല..
നിമിഷസുഖത്തിൽ ആത്മസംതൃപ്തിയടഞ്ഞവൻ്റെ ചാരിതാർഥ്യം..
അവനു ശേഷം അവൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളും എന്നിലേയ്ക്ക് നൂണ്ടിറങ്ങി... ഓരോരുത്തരും മാറി മാറി വരുമ്പോഴും എൻ്റെ നോട്ടം അവനിലായിരുന്നു.. ഊഴം കാത്തുനിൽക്കുന്നവരെ നോക്കിയവൻ നിർവൃതിയണഞ്ഞു.. ഉണങ്ങിയ മരത്തിൽ ചാരി നിന്നവൻ കൈയ്യിലെ സിഗരറ്റ് വലിച്ചൂതി.. ചുറ്റിലും പടർന്ന പുകച്ചുരുളുൾക്കിടയിൽ മുഖം വ്യക്തമല്ലെങ്കിൽ കൂടി ചുണ്ടിലൂറിയ ചിരി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു...
കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ രക്തം കാഴ്ചയെ മറച്ചുവെങ്കിലും.. പുകചുരുളുകൾക്കിടയിലൂടെയവൻ്റെ മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ..
പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ കറുപ്പിന് അയിത്തം കൽപിച്ചവൻ..
രാത്രികളിൽ ഇരുട്ടിൻ്റെ മറ പറ്റി.. നിറഭേദമന്യേ മാംസരുചിയ്ക്കായ് വെറി പൂണ്ടലയുന്നവൻ ..
കൺകളിലേയ്ക്ക് പടർന്ന ഇരുട്ട് കാഴ്ചയെ മുഴുവനായും മറയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപേ.. ആർത്തിയടങ്ങാത്ത അവൻ്റെ നോട്ടം എന്നിൽ തറച്ചുനിന്നൂ.. വശ്യമായൊരു പുഞ്ചിരിയാൽ അവനെന്നിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും..
ദേവിക. ഒ. ബി

അച്ഛൻ


കൺകളിൽ പടർന്ന നനവ് കവിളിലൂടൊലിച്ചിറങ്ങിയതിനാലാവാം.. കോലായിലെ തിണ്ണയിൽ കവിൾ ചേർത്തു കിടന്നപ്പോൾ പതിവിലും തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടു. ചുണ്ടിൽ പരന്ന ഉപ്പുരസത്തെ കുഞ്ഞിക്കൈകളെ കൊണ്ടവൾ അമർത്തിത്തുടച്ചു.
നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ കണ്ണുകൾ കാഴ്ചകളെയത്രയും മറച്ചു വച്ചൂ. മഴവെള്ളം കോലായിലേയ്ക്ക് വീഴാതിരിക്കാൻ ഇറയത്ത് വലിച്ച് കെട്ടിയ ഓലക്കീറിനിയിലൂടവൾ കണ്ടു.. മുറ്റത്ത് അച്ഛൻ നട്ട കണിക്കൊന്ന പൂത്തു നിൽക്കുന്നത്..
മഞ്ഞ പട്ടുടുത്തണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയപ്പോൾ പതിവിലും സുന്ദരിയായിരുന്നവൾ. ഒരു പക്ഷേ.. അവളും എന്നേപ്പോലെ അച്ഛൻ്റെ വരവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവാം...
നാളെ വിഷുവാണ്. നാടൊട്ടുക്കം വിഷുവിനെ വരവേൽക്കാൻ തയ്യാറെടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നൂ. മഞ്ഞപ്പരവതാനി വിരിച്ച പോൽ.. നാട്ടിടവഴികളത്രയും കൊന്നപ്പൂക്കളിൽ കുളിച്ചു നിന്നു..
വിഷു... എൻ്റച്ഛൻ്റെ ഗന്ധമാണതിന്.. വ്യാകുലമായൊരു സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഗന്ധം..
കൊന്നപ്പൂവിൻ്റെ പരിശുദ്ധിയായിരുന്നു അച്ഛനെന്നോടുള്ള വാത്സല്യത്തിന്.. എല്ലാ വിഷമതകളെയും ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് പുറമെ ചിരിയുടെ മുഖപടമണിഞ്ഞിരുന്നയെൻ്റെയച്ഛൻ.
ഏറെ പണിപ്പെട്ടെങ്കിലും.. ലീവ് ഒപ്പിച്ച് വിഷുവിന് നേരത്തേ വീട്ടിലെത്തുമായിരുന്നു. തൊടിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വയ്ക്കും മുൻപേയുറക്കേ അച്ഛൻ വിളിച്ചു കൂവും.. കുഞ്ഞാറ്റേ.. അച്ഛൻ വന്നൂട്ടാ..
വിളി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന പോലെ ഞാനോടിയണഞ്ഞിരുന്നൂ. ഇരു കൈകളാൽ വാരിപ്പുണർന്നപ്പോൾ.. ഞാനറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അച്ഛനെന്ന സ്നേഹസാഗരത്തെ..
നെഞ്ചോട് ചേർത്തണച്ചപ്പോൾ തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ഉള്ളിൽ തുടിച്ചൊരു ജീവതാളത്തേ..
വിഷുപുലരികൾ പുലർന്നത് അച്ഛനോടൊത്തുള്ള വിഷുക്കണിയോടെയായിരുന്നൂ. നൂറിൻ്റെ പുത്തൻ നോട്ടെൻ്റെ കൈകളിൽ വച്ചനുഗ്രഹിക്കുമ്പോ അറിയാതെയെങ്കിലും ആ കൺകളിൽ നനവ് പടർന്നിരുന്നൂ..
കരിയിലകളാൽ പുതച്ചു പോയ നാട്ടിടവഴികളിലത്രയും എൻ്റച്ഛൻ്റെ ചൂണ്ടു വിരലിൽ തൂങ്ങി..ചിണുങ്ങി നടക്കാനേറെയിഷ്ടമായിരുന്നൂ എനിയ്ക്ക്... എതിരെ വരുന്ന കൂട്ടുകാരോട് അഭിമാനത്തിലുറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു ഇതെൻ്റെ അച്ഛനാ.. പട്ടാളത്തിലാ.. എന്നൊക്കെ..
അച്ഛൻ്റെ കൈകളിൽ കിടന്നാ ഞാൻ നീന്തല് പഠിച്ചത്. ഒൻപത് മാസം അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ കിടന്നാസ്വദിച്ച അതേ സുരക്ഷിതത്വമാണച്ഛൻ്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന്.. ആ നെഞ്ചോട് ചേരുമ്പോൾ. അമ്പലക്കുളത്തിൽ മുങ്ങി നിവർന്ന് നാലമ്പലം തൊഴുമ്പോ അച്ഛൻ്റെ വാലായി ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നൂ കൂടെ.. അച്ഛൻ്റെ തനി പകർപ്പ് തന്നെയാ മോളെന്ന് നാട്ടുകാരു കുശു കുശുക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നൂ ഞാൻ..
അച്ഛനോടൊത്ത് വിഷുസദ്യയുണ്ണുമ്പോൾ സ്നേഹത്തിൽ കുതിർത്തൊരുരുള എനിയ്ക്ക് പതിവായിരുന്നു. അച്ഛൻ്റെ സമയമത്രയും എനിക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വയ്ക്കുമായിരുന്നൂ. അതിൽ അമ്മ പലപ്പോഴും പരിഭവിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ അമ്മയുടെ പരിഭവങ്ങൾക്കൊരു രാത്രിയുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അടുത്ത ദിവസത്തിലെ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരപ്പൊട്ടിന് ചുവപ്പേറെയായിരുന്നൂ.
ലീവ് തീർന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ സാരിത്തലപ്പു കൊണ്ടമ്മ വാ പൊത്തി ശബ്ദമില്ലാതെ വിതുമ്പിയിരുന്നൂ. പടിയിറങ്ങും മുൻപേ കവിളിലമർത്തിയൊരു മുത്തം തന്നെന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നൂ..അച്ഛൻ്റെ കുഞ്ഞാറ്റ കുറുമ്പൊന്നും കാണിക്കരുതെന്ന് ചെവിയിൽ മൊഴിഞ്ഞിരുന്നൂ.
ദൂരെ ഒരു പൊട്ടു പോലെയച്ഛൻ നടന്നകലും വരെയും ഞാൻ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്.. ഒരു തവണയെങ്കിലുമൊന്നു പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്നാശിച്ച്...
അച്ഛനോടൊത്തുള്ള വിഷു ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും അമ്മ വിളിച്ചുണർത്തി. കൈയ്യിൽ ഫോൺ തന്നേൽപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.. അച്ഛനാ ഫോണിൽ.. സംസാരിക്കെന്ന്..
മറുതലയ്ക്കൽ ഹലോ.. പറയുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അച്ഛനോട് തോന്നിയ പരിഭങ്ങളത്രയും മറന്നുകൊണ്ട് ചിണുങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങി.
അച്ഛനെന്താ മോളെ കാണാൻ വരാത്തത്..?? തികട്ടി വന്ന സങ്കടത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ അയാൾ ഒരുപാട് പാടുപെട്ടു.
കുഞ്ഞാറ്റയോട് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ... കരയരുതെന്ന്. കുഞ്ഞാറ്റ പട്ടാളക്കാരൻ്റെ മോളാ.. കരയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയല്ലേ.. വേണ്ടത്..??
എന്നാലും അച്ഛനെന്താ മോളെ കാണാൻ വരാത്തെ??
മകളെ തൃപ്തി പെടുത്തുന്നൊരുത്തരം കണ്ടെത്താൻ അയാളൊരപാട് ബുദ്ധിമുട്ടി.
അച്ഛന് ലീവ് കിട്ടാത്തോണ്ടല്ലേ..മോളേ.. വാക്കുകൾ അയാളറിയാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എൻ്റെ ക്ലാസിലെ അലിയുടെ ഉപ്പ ഗൾഫീന്ന് ലീവിന് വന്നല്ലോ!! അനുവിൻ്റെ അച്ഛനും വന്നല്ലോ!!
അച്ഛനു മാത്രം എന്താ ലീവ് ഇല്ലാത്തെ? മോളെ കാണാൻ ഇഷ്ടല്ലാത്തതോണ്ടാണോ??
മറുപടിക്കായുള്ള വാക്കുകൾക്ക് വേണ്ടിയയാൾ പരതി.ആർത്തലച്ചു വന്ന വിഷമത്തെ കടിച്ചമർത്തിയെങ്കിലും ഇറുക്കിയടച്ച കണ്ണുകൾ അണ പൊട്ടിയൊഴുകീ..
വിറയാർന്ന കൈകളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് മനസ്സു കൊണ്ടയാൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞൂ.
മകളേ.. നീ ഈ അച്ഛനോട് പൊറുക്കുക..
ഒരച്ഛന്റെ വേഷം അഴിച്ചു വച്ച്.. ജവാൻ്റെ കുപ്പായം സ്വയമെടുത്തണിഞ്ഞതിന്..
ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തെ സ്വന്തം രാജ്യത്തോടുള്ള കടമകളാൽ മറച്ചു വയ്ക്കപ്പെട്ടതിന്.... മകളേ നീയെനിക്ക് മാപ്പ് നൽകുക....
ദേവിക. ഒ. ബി

ഒരുണ്ണിക്കഥ.


രാവിലെ മുതൽ വല്ലാത്തൊരു പൂതി. എനിക്കുമൊരു കഥയെഴുതണം. പൂതി മൂത്ത് ഉച്ചിയിലെത്തിയപ്പോ പിന്നെയൊട്ടും വൈകിയില്ല, പേനയും പേപ്പറുമെടുത്താലോചന തുടങ്ങി. ചുട്ടുപഴുത്തയെൻ്റെ കഥാമോഹത്തെ ചൂടോടെ തന്നെ പേപ്പറിലേക്ക് പകർത്തുവാനുള്ള ആവേശം. പക്ഷേ എന്തെഴുതണം.. എങ്ങനെയെഴുതണം.. എന്നൊരു പിടിയുമില്ല. അട്ടം നോക്കി അയവിറക്കണതല്ലാതെ ഒന്നും അങ്ങട് കത്തുന്നില്ല. ഈ അൻവറിനിതൊക്കെ
Anvar Mookkuthala എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നുവെന്തോ!! പഠിച്ചതൊരുമിച്ചാ , എന്നിട്ടും ഇവനിതെവിടുന്നാണാവോ ഇത്രേം അനുഭവങ്ങൾ.. ഒരു പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെയോരോ നിമിഷങ്ങളെയും ഹൃദയം കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചതിനാലാവാം കഥയിലെ ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ടവന് വരച്ചിടുവാൻ സാധിക്കുന്നത്. ഞാനിരുന്നും കെടന്നും നടന്നും വരെ ആലോചിച്ചു. ഒരു രക്ഷയുമില്ല. പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കി. പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ ഒരനുഭവം പോലുമെൻ്റെ ഓർമ്മയിലെങ്ങുമെത്തിയില്ല. നെയിൽപോളിഷിട്ടു മിനുക്കാൻ നീട്ടിവളർത്തിയ നഖവും കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച പേനയുടെ അടപ്പും മിച്ചം. പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. കടിഞ്ഞാണു പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ ചിന്തകൾ ഒരന്തോം കുന്തോം ഇല്ലാതെ എൻ്റെ തന്നെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. പരീക്ഷക്ക് പോലും ഞാനിത്രേം ആത്മാർത്ഥത കാണിച്ചിട്ടില്ല. കറങ്ങുന്ന ഫാനും നോക്കി മലർന്നടിച്ച് കിടക്കണ കണ്ട് പന്തികേട് തോന്നിയതോണ്ടാവാം, അമ്മ ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം എൻ്റെ മുന്നിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉലാത്തുകയും ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കുകയും ചെയ്യണത് കണ്ടു. ഒരു പക്ഷേ അമ്മയിപ്പോ ചിന്തിച്ചു കാണും പെണ്ണ് വല്ല പ്രേമക്കുരുക്കിലും ചെന്ന് ചാടിയോയെന്ന്. ഞാനതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോയില്ല. എനിക്കിപ്പോ എൻ്റെ ഭാവനയാ പ്രധാനം. എങ്ങനേലും അവളെയൊന്നുണർത്തണം. പടയ്ക്കണം ഒരുണ്ണിക്കഥയെ.. പിടയ്ക്കുന്ന രണ്ടു വരികളെയെങ്കിലും. പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ പേപ്പറും തിന്നുകൊണ്ട് ഞാനെന്റെ ചിന്തകളെ പിന്തുർന്നു. പിന്നെയോർത്തൂ.. എന്തുകൊണ്ട് ഏതെങ്കിലുമൊരു സമകാലീന പ്രശ്നത്തിനെതിരെ തൂലിക ചലിപ്പിച്ചു കൂടാ ?? ആ ഒരൊറ്റ ദുരുദ്ദേശം കൊണ്ട് മാത്രം പതിവില്ലാതെ ന്യൂസ് ചാനലിന്റെ മുന്നിലിടം പിടിച്ചു. എന്തെല്ലാം വാർത്തകൾ !!. കേവലം പത്തു മാസം പ്രായമായ കുഞ്ഞിനെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുന്ന ആയമാർ... കോവളത്ത് ജപ്പാൻകാരിയെയും കടപ്പുറത്ത് അടച്ചുറപ്പില്ലാത്തവീടുകളിൽ പന്ത്രണ്ട്കാരികളെയും പീഠിപ്പിക്കാനൊരു കൂട്ടം പീഡനവിദഗ്ധർ...വിഷയത്തിനൊന്നും ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല. ദൈവത്തിനു പറ്റിയ കുറച്ചു കൈയ്യബദ്ധങ്ങൾ.. ഇവരെപ്പറ്റിയൊക്കെ എന്തെഴുതാനാ ?ഇനിയെഴുതിയെന്നിരിക്കട്ടെ..
ചാടിവീഴില്ലേ മനുഷ്യസ്നേഹികളെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെട്ട് ഭൂമിക്ക് തന്നെ ഭാരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേറെ കുറെ അവതാരങ്ങൾ. എഴുതിയാൽ ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറും ഒരൽപ്പം മഷിയും നഷ്ടം. അതല്ലാതെ വേറെയെന്ത് സംഭവിക്കാൻ! . അതുകൊണ്ട് ആ ഒരാശയത്തിനും ഞാനവിടെ തിരശ്ശീലയിട്ടു.
ഇനിയൊരൊറ്റ വഴിയേ എൻ്റെ മുൻപിലുള്ളൂ. സ്വയം എന്നിലേക്കിറങ്ങിറങ്ങിച്ചെല്ലണം.. അതെത്ര സാധ്യമോ അത്രയും നല്ലത്.
ഞാൻ പോലുമറിയാതെ എൻ്റെയുള്ളിൽ മുളച്ചൊരു ജീവനെ തൊട്ടറിയണം..
വിടരുവാൻ തുടിച്ച രണ്ടുണ്ണിക്കണ്ണുകളെ തഴുകിത്തലോടിയുണർത്തണം..
അമ്മയായ് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സത്യത്തെ മനസ്സാ വഹിക്കണം..
ആസ്വദിക്കണം ആദ്യ കാലങ്ങളിലെ ശാരീരികാസ്വസ്ത്യങ്ങളത്രയും..
ഒടുവിൽ ഞാനും പെറ്റൊരുണ്ണിയെ.. എൻ്റെ വിരൽതുമ്പിലൂടൂർന്നിറങ്ങിയൊരുണ്ണിക്കഥയെ ..
ഒരമ്മയുടെ പേറ്റു നോവറിയാതെ..
ഒരച്ഛന്റെ വിയർപ്പു തുള്ളിയുടെ ഗന്ധമറിയാതെ..
വയറ്റാട്ടിയുടെയോ ആശുപത്രി സജ്ജീകരണങ്ങളുടെയോ അകമ്പടികളില്ലാതെ.. ഇന്ന് ഞാനുമൊരമ്മയാണ്.. കടിഞ്ഞൂൽ പ്രസവത്തിൻ്റെയെല്ലാ ഭാവങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ട്...
ദേവിക. ഒ. ബി

ബലിച്ചോറ്.. (കവിത)


ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാതെ മരിച്ചു
പോയോരിത്തിരി കിനാക്കളുണ്ടെൻ്റെയുള്ളിൽ
ചീഞ്ഞളിയും മുൻപേ മണ്ണിട്ട് മൂടിയവ.. 
മരിച്ചിട്ടേഴു തികഞ്ഞില്ല, ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റൂ
പ്രേതാത്മാക്കളുടെ രൂപത്തിൽ..
ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട രാത്രികളെയെനിക്ക്
സമ്മാനിച്ച കറുത്ത രൂപങ്ങൾ..
കൊത്തി വലിച്ചാർത്തലയ്ക്കുന്ന
ഭീകര സത്വങ്ങൾ...
ഇനി വരുന്നൊരു കർക്കിടകവാവിൽ
നൽകണമൊരു പിടി ചോറ്...
നനഞ്ഞ കൈകളെ കൊട്ടിയുറക്കെ കരയുമ്പോ,
ആർത്തിയോടുണ്ണുന്ന ബലികാക്കകളെ
ആത്മസംതൃപ്തിയാൽ നോക്കി നിൽക്കേണം...
ശാന്തിയടയട്ടെ.... മോക്ഷമില്ലാതലയുന്ന ,
പാതിയിലുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പരേതാത്മാക്കൾ....
ദേവിക. ഒ. ബി

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo