Showing posts with label AnjuRaghavan. Show all posts
Showing posts with label AnjuRaghavan. Show all posts

മാളവിക


മാളവിക
'അവളുടെ അമ്മയ്ക്ക് സൂക്കേടായിരുന്നു ..
അങ്ങനെയാ അവര് മരിച്ചെ, അവൾക്കും കാണും'
പലതവണ പലരിൽ നിന്നായി മാളവികയുടെ കാതിൽ വന്നലച്ച വാക്കുകൾ.. ഇപ്പോൾ അവൾക്കതൊരു ശീലമായി. സ്കൂളിലും കോളേജിലും അവൾക്കു കൂട്ടുകാർ കുറവായിരുന്നു. കാരണം ഒരു മാനസിക രോഗിയുടെ മകളായതുതന്നെ. വിവാഹ മാർക്കറ്റിലും വില കുറവായിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും കാണും ചില ലൈവ് റേഡിയോകൾ.
അവൾക്ക് ആറു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവളുടെ അമ്മ മരിക്കുന്നത്. അമ്മയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് വയ്യായ്ക വരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം, അപ്പോൾ അമ്മ അധികം സംസാരിക്കില്ല, പാചകം ചെയ്യില്ല, മുറിയിൽ തന്നെ ചടഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കും, കാരണമില്ലാതെ ചിരിക്കും കരയും, മിക്കപ്പോഴും ഉറക്കം തന്നെയായിരിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അച്ഛനാണ് വീട്ടുകാര്യങ്ങളും മാളവികയുടെ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത്.
പതിവുപോലെ സ്കൂൾ വിട്ടു വന്ന് കാപ്പി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം അവളുടെ അച്ഛൻ ജോലികഴിഞ്ഞു വന്ന് കുളിക്കാനായി കുളത്തിൽ പോവാനൊരുങ്ങി. മാളവികയും കൂടെ പോകാൻ വാശിപിടിച്ചു. പാൽ മുഴുവൻ കുടിച്ചാൽ വിടാമെന്നായി അമ്മ. അവൾ മനസില്ലാമനസ്സോടെ അതു മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു.
അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ തൂങ്ങി അവൾ പോകുന്നത് അവളുടെ അമ്മ നോക്കി നിന്നു. മാളവിക തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റോസാച്ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ അമ്മ കൈവീശി കാണിച്ചു.
കുളത്തിലേക്ക് പോകും വഴിയാണ് രാമേട്ടന്റെ പലചരക്കു കട. അച്ഛൻ സോപ്പുവാങ്ങാൻ കടയിൽ കയറിയ സമയം കൊണ്ട് അവിടുത്തെ കുട്ടികളുമായി മാളവിക കളിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അച്ഛൻ അവളെ അവിടെയിരുത്തി വേഗം കുളിച്ചുവരാമെന്നു പറഞ്ഞ് കുളത്തിലേക്കു പോയി.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്ത വീട്ടിലെ ആനിച്ചേച്ചിയും ലിസിയും അവളെ കൊണ്ടുപോകാനായി വന്നു. വളരെ ധൃതിപെട്ടാണ് അവർ വന്നത്. രാമേട്ടനോട് ഒന്നു മാളവികയുടെ വീടു വരെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു. ആനിച്ചേച്ചി അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
വീട്ടിൽ നിന്നും തീയുംപുകയും ഉയരുന്നത് മാളവികയ്ക്കു ദൂരെ നിന്നേ കാണാമായിരുന്നു. അവർ മാളവികയെ തൊട്ടടുത്തുള്ള അവളുടെ മാമന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് കൊണ്ടു പോയത്. അവിടെ അമ്മായി കിടന്നു കരയുന്നു. ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ അടക്കം പറയുന്നു. അവൾക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. അവിടെ അവൾ ആദ്യമായൊരു വാക്കു കേട്ടു - ആത്മഹത്യ.
പിന്നെ അവൾ തന്റെ അമ്മയെ കണ്ടിട്ടില്ല. അച്ഛൻ ഇടയ്ക്ക് അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കി കരയുന്നതു കണ്ടതു കൊണ്ടാവാം അവൾ ആരോടും തന്റെ അമ്മയെ കുറിച്ചു ചോദിച്ചതുമില്ല.അമ്മയില്ലാത്തതിന്റെ ഒരു കുറവും അവളുടെ അച്ഛൻ അവളെ അറിയിച്ചില്ല. അവൾ പഠനത്തിൽ നല്ല മികവു പുലർത്തി. നല്ല ജോലി നേടി.
അവൾ വളർന്നു വലുതാവും തോറും അവളിലേക്കുള്ള സംശയ കണ്ണുകളും വളർന്നിരുന്നു . അമ്മയ്ക്കുണ്ടായിരുന്ന അസുഖമാണത്രേ അവൾക്കും-നാട്ടുകാർ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
അപ്പോഴും മുറ്റത്തെ റോസാ ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ അമ്മ കൈവീശി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നമുക്കു ചുറ്റും ഒരുപാട് മാളവികമാരുണ്ട് മാതാപിതാക്കളുടെയോ സഹോദരങ്ങളുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം വൈകല്യങ്ങളോ രോഗങ്ങളോ മൂലം വെന്തുരുകുന്നവർ. അവരെ കാണാതെ പോവരുത്. സഹായിച്ചില്ലെങ്കിലും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കുക..
അഞ്ജു രാഘവൻ

വൃദ്ധസദനം


വൃദ്ധസദനം
രാവിലെ എണീറ്റതു തന്നെ പേരമക്കളുടെ ബഹളം കേട്ടാണ്. സമയം ആറുമണി. പതുക്കെ എണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക്. നടക്കാൻ ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. കാൽമുട്ടിനു തേയ്മാനമാണെന്ന് മൂന്നു മാസം മുമ്പ് ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാഴ്ച മരുന്നു കഴിച്ച ശേഷം ചെന്നു കാണാൻ പറഞ്ഞതാണ്. മക്കളുടെ ജോലി തിരക്കിനിടയിൽ ഇനി ഇതു കൂടി വേണ്ട എന്നുകരുതി മനപൂർവം പറയാതിരുന്നതാണ്.കുട്ടികളുടെ അച്ഛൻ പോയതിൽ പിന്നെ പാതി ജീവൻ പോയ പോലെയാണ്.എന്റെ നാളും എണ്ണിയിരിക്കുന്നു. മോനും മരുമോൾക്കും എന്നെ വല്യ കാര്യമാണ്. ഞാനായിട്ടൊരു ആവശ്യവും പറയാറില്ല. എല്ലാം അവർ അറിഞ്ഞു ചെയ്തുതരും. അടുക്കളയിൽ ചെന്നതും മോൾ ചായ നീട്ടി. അവൾ തോരന് അരിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഞാനത് വാങ്ങി അരിഞ്ഞുകൊടുത്തു. മോന് ഓഫീസിൽ കൊണ്ടുപോവാനുള്ളതാണ്. ഒമ്പത് മണിയാവുമ്പോഴേക്കും അവൾ എല്ലാം റെഡിയാക്കും എന്നിട്ട് എല്ലാരേയും ഒരുമിച്ചിരുത്തി പ്രാതൽ കഴിപ്പിച്ചേ വിടൂ. അവനും മക്കളും പോയാൽ പിന്നെ ഞാനും അവളും മാത്രമാകും. പണ്ടത്തെ കഥകൾ പറഞ്ഞും പറമ്പിലെ പണികൾ നോക്കിയും പിന്നെ സമയം പോകുന്നതറിയില്ല.
അങ്ങനെയൊരു ദിവസം ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞു മയങ്ങുമ്പോഴാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. മോളാണെടുത്തത്. ശേഷം അമ്മയ്ക്കുള്ളതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ എനിക്കു നീട്ടി.
'ഹലോ '
'ഹലോ ദേവകി, ഇതു ഞാനാ രാധ'
'രാധ.. ഏത് മേപ്പനാട്ടെ രാധയോ? '
'അതെ'
മറുതലയിലെ സ്വരം തീർത്തും ക്ഷീണിതയായിരുന്നു
'എത്ര കാലായി രാധേ? നീയിപ്പോ എവിടെയാ? എന്തേ എന്നെയിപ്പോ ഓർക്കാൻ? '
'നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ നമ്മൊളൊന്നിച്ച് കളിച്ചു വളർന്ന ആ പഴയ കാലം? '
'അതൊക്കെ മറക്കാൻ പറ്റുമോ? ഒന്നിച്ചു വളർന്നതും, ഒന്നിച്ച് അടുത്തടുത്ത വീടുകളിലേക്ക് വിവാഹിതരായതും നമ്മുടെ സൗഹൃദം കണ്ട് നാടുമുഴുവൻ അസൂയപ്പെട്ടതുമെല്ലാം'
'മരണം വരെയും നാമൊരുമിച്ചായിരിക്കും എന്ന് വാക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേ, പിന്നെ എവിടെയാടോ നമുക്ക് തെറ്റ് സംഭവിച്ചത്? '
'അത്.. താനല്ലേ നാട്ടിൻപുറത്തെക്കാൾ സൗകര്യങ്ങളുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് പറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ടത്? ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മ വേണ്ട നഗരത്തിന്റെ പുരോഗതി മതിയെന്നു പറഞ്ഞു എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോയത്? '
'മ്മ് എനിക്കവിടെയാണ് തെറ്റുപറ്റിയത്'
കുറച്ചു നേരം നീണ്ട നിശബ്ദത
'രാധ വിളിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞില്ല. '
'ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പോന്നിട്ട് നാൽപ്പതു വർഷത്തോളമായി. ഒരു മോനുണ്ട്. അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയിട്ട് ഇരുപത് വർഷമായി. മോന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു രണ്ടു കുട്ടികളും ഉണ്ട്. മോളെയും കെട്ടിച്ചുവിട്ടു. അവളിപ്പോ വിദേശത്താണ് ഇത്രയുംകാലം സൗകര്യത്തോടും സന്തോഷത്തോടുകൂടിയാ ജീവിച്ചു പോന്നിരുന്നത്. പക്ഷേ അച്ഛൻ പോയതിൽ പിന്നെ അവൻ പഴയ പോലെയല്ല. അവനുണ്ടായതിൽ പിന്നെ ഒരു ദിവസം പോലും അവനെ പിരിഞ്ഞിരുന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ അവർ എന്നെ തനിച്ചാക്കി പലയിടത്തും പോയി. ചോദിക്കുന്നതിനൊന്നും കൃത്യമായ മറുപടി ഇല്ല. ഞാൻ എന്തോ ഒരു അധികപറ്റു പോലെ.'
'പ്രായമായില്ലേ അപ്പൊ എല്ലാരും അങ്ങനെയൊക്കെയാ '
'ഹ്മ്മ് ഞാനും അങ്ങനെയൊക്കെ കരുതി, പക്ഷെ അവരെന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു...... '
'എന്താടോ എന്ത് പറ്റി ?'
'ഒരു ദിവസം അമ്പലത്തിൽ പോകുവാണെന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ ഒരിടത്തു കൊണ്ടുവിട്ട് അവർ പോയി '
'എവിടെ ?'
'അങ്ങു ദൂരെ ഒരു അനാഥആലയത്തിൽ. വീട്ടിൽ ഒരു കിളവി ഉള്ളത് അവരുടെ നിലക്കും വിലക്കും ചേരില്ലായിരിക്കും. ഇവിടെ എനിക്കു കൂട്ടിനു ഒത്തിരി പേരുണ്ട്. എന്നേക്കാൾ മോശം സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നുള്ളവരുമുണ്ട് . ചിലരുടെ അനുഭവം കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാനൊക്കെ ഇത്രയും കാലം സ്വർഗത്തിൽ ആയിരുന്നോ എന്നു തോന്നിപോകും '
ദേവകി അമ്മ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മരുമോളെ ഒന്നു നോക്കി
'ഇപ്പോ നീ എവിടെയാ ?'
'ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്, ഇതുവരെ ആരും എന്നെ കാണാനോ അന്വേഷിച്ചോ വന്നിട്ടില്ല. ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു ഇരുന്നപ്പോ നിന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നി... '
'എന്റെ നമ്പർ ?... '
'അതും ഓർമയിൽ നിന്നും ചികഞ്ഞെടുത്തതാ. എനിക്കങ്ങനെ നിന്നെയങ്ങു മറക്കാനാവില്ലല്ലോ '
'രാധേ അവിടുത്തെ അഡ്രസ് പറയൂ ഞാൻ വന്നു കാണാം '
'അഡ്രസ്സ് ഒന്നും അറിയില്ല തൃശൂർ ടൗണിൽ ഉള്ളതാണെന്ന് മാത്രം അറിയാം '
'നീ വിഷമിക്കണ്ട ഞാനുണ്ട് കൂടെ '
'മ്മ്മ് നീ വരണം. എനിക്കു നിന്നെയൊന്നു കാണണമെന്നുണ്ട്. ഞാൻ വെക്കുവാ എന്നെ തേടി വരാനും ഒരാൾ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ഞാനൊന്നു മയങ്ങട്ടെ '
'തീർച്ചയായും ഞാൻ വരും '
'ശരി '
'ശെരി '
ഫോൺ കട്ട് ആയതും എനിക്കെന്റെ കണ്ണുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആയില്ല. മോൾ ഓടിവന്നു കാര്യം തിരക്കി. ഞാനെല്ലാം അവളോട്‌ പറഞ്ഞു. മോൻ വരുന്ന വരെയും ഞാൻ വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു. മുൻപ് ഞാനവനോട് രാധയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൻ വന്നു എല്ലാം അവനോടു പറഞ്ഞു. നാളെ തന്നെ പോയി നമുക്ക് ആ അമ്മയെ കാണാൻ പോകാമെന്നു അവന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോഴാണ് സമാധാനമായത്. എത്രനേരം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നുവെന്നറിയില്ല. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ നേരം വെളുത്തുതുടങ്ങി.
. പത്തുമണിയായപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും റെഡിയായി. കൊച്ചുമക്കളെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിച്ചു. കാറിലാണ് യാത്ര. ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും തൃശ്ശൂരെത്തി. കുറെ അന്വേഷിച്ചാണ് അവിടെയെത്തിചേർന്നത്.
പഴയൊരു തറവാടിന്റെ അന്തരീക്ഷമാണ്. മുറ്റത്ത് വലിയൊരു മാവുനിൽപ്പുണ്ട്. വരാന്തയിൽ കുറേ അമ്മമാർ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും അവിടുത്തെ ചിലർ അടുത്തുവന്ന് ആരാണെന്ന് തിരക്കി. ഞങ്ങൾ രാധയെ കാണാൻ വന്നതാണെന്നറിയിച്ചു. അവർ അവളെ വിളിക്കാൻ റൂമിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി എത്രയെത്ര പേരാണ് വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതപേറുന്നവർ, മക്കളുടെ ക്രൂരതയിൽ നിന്നും മുക്തിതേടിയെത്തിയവർ, ജീവിതത്തിന്റെ പാതിയിലെവിടെയോ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയവർ, തന്നെയെന്തിനു ഇവിടെ കൊണ്ടുവിട്ടു എന്നതിനുത്തരം തേടുന്നവർ, വിദൂരതയിൽ നോക്കി ആരുടെയൊക്കെയോ വരവുംകാത്ത് കാലം കഴിക്കുന്നവർ. ഇപ്പോഴും തങ്ങളുടെ മക്കളെയോർത്ത് വേവലാതിപെടുന്നവർ.. വാർദ്ധക്യത്തിൽ തണലാകുമെന്നു കരുതി പാലൂട്ടി വളർത്തിയ മക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചവരാണ് ഏറെയും. അവർക്ക് സുഖസൗകര്യങ്ങളും സമ്പത്തും മാത്രം മതിയായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോയവർ...
ഞാനെത്ര ഭാഗ്യവതിയാണ്.
പെട്ടെന്ന് രണ്ടു കരങ്ങൾ എന്നെ ഇറുകെ പുണർന്നു. മോനാണ്.
'അമ്മേ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥ അമ്മയ്ക്കുണ്ടാവില്ല. നമുക്കു ചെയ്യാൻസാധിക്കുന്ന സഹായങ്ങളെല്ലാം ഇവർക്കുചെയ്തുകൊടുക്കണം'
മോളും കണ്ണീരൊപ്പി അടുത്തുനിന്നു.
അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഞങ്ങൾ അവിടമാകെ നടന്നു കണ്ടു.
അപ്പോൾ രണ്ടുനിറകണ്ണുകൾ എന്നെതേടിയെത്തി.
'രാധ'
അവളാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. കവിളുകൾ ഒട്ടി, തോളെല്ലുകൾ പൊങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അളവുകോൽ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചിത്രം വരച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അവളെന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു.
'എന്നാലും നീയെന്നെ കാണാൻ വന്നല്ലോ സന്തോഷായി ഒരുപാട് സന്തോഷായി'
ഞങ്ങൾ കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരോടും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു.
അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളിറങ്ങി. കാറിൽ കയറിയിരുന്നപ്പോൾ അവളെന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു.ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലൊരംഗമായി ഇവളുമുണ്ട് രാധ. അവൾക്കു നഷ്ട പെട്ട പലതും ഞങ്ങളിലൂടെ തിരിച്ചു കൊടുക്കാനാവുമെന്ന പ്രതീഷയോടെ ഞങ്ങളിവളെ കൂടെ കൂട്ടുന്നു...
അഞ്ജു രാഘവൻ.

പ്രിയ സഖി



അത്തറുതൂവിയ നറുമണം വീശി എന്നെന്നും നെഞ്ചിൽ നിന്നോർമകളുണരുന്നു നനുത്ത വിരലുകൾ തഴുകുന്ന കുളിർമയിൽ മനമാകെ നിന്നോർമ്മകൾ നിറയുന്നു നീ ചിരിച്ചു പൊഴിച്ച നീർമുത്തുകൾ ഇന്നുമിതാ ചിതറിത്തുടിക്കുന്നു വിശ്വാസവാക്കുകളോരോന്നും പകർന്ന് വീണ്ടും കാണാമെന്ന ആശ്വാസത്താലേയീ - പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ ഓർമിക്കുവാനായ് നീ കുറിച്ച വാക്കുകൾ ഇന്നുമിതാവെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു നിർവൃതിയോടവ മനസ്സിൽ കുറിക്കവേ വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം നിന്നോർമ്മകളെന്നെ തഴുകുന്നു എൻ ഹൃദയം വിതുമ്പുന്നെൻ പ്രിയ സഖി നിനക്കായ്.... അഞ്ജു രാഘവൻ

ഓർമ്മകൾ.



ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് ഫേസ്ബുക്കിൽ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് വന്നത്. പരിചയമുള്ള പേരാണ്. പ്രൊഫൈല്‍ പിക്ചർ കണ്ടപ്പോൾ ആളെ മനസ്സിലായി. പണ്ട് കുറേക്കാലം എന്റെ പുറകേ നടന്നവനാണ്. റിക്വസ്റ്റ് അക്സപ്റ്റ് ചെയ്തു. ലോഗൌട്ട് ചെയ്തിറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ ഓൺലൈനിൽ ഉണ്ട് :" ഹായ് എന്നെ അറിയുമോ?? " " മറന്നിട്ടില്ലെടോ ശുഹൈബേ " "സുഖമാണോ?? നീ ഇപ്പൊ എവിടെയാ? നിന്റെ വീട്ടിലാണോ അതോ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലോ?" "ഞാന്‍ എട്ടന്റെ വീട്ടിലാ" "പിന്നെ എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ?" "സുഖം .ഇപ്പോ എന്തുചെയ്യുന്നു? ജോലി ഒക്കെ ആയോ?" "യെസ്, കോൺട്രാക്ട് വർക്ക് സൂപ്പർവൈസറാ.. നീ ഇപ്പൊ എന്തു ചെയ്യുന്നു ?" "ജോലി നോക്കുന്നുണ്ട്." "കുട്ടിക്ക് എത്ര വയസ്സായി? "ഒരു വയസ്സായി. " "നിന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഒന്നു തരുമോ?" "എന്തിനാ ..അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല. " "ഇനിയും നിന്നെ പ്രേമിക്കാനൊന്നുമല്ല പെണ്ണേ, എന്റെ കല്യാണമായി...അപ്പൊ പഴയ പ്രണയിനികളെയൊക്കെ ക്ഷണിക്കാമെന്നു കരുതി:-) നീ പേടിക്കണ്ട" "ആഹാ നിനക്കു കല്ല്യാണം ആയോ" "മ് മ് ..നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ആ പഴയ കാലമൊക്കെ? ?" "അതൊക്കെ അങ്ങനെ മറന്നു കളയാന്‍ പറ്റുമോ? " പെട്ടെന്നുതന്നെ ആ പഴയ സ്കൂള്‍ കാലം ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അന്നു ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസിലാണ്. സ്കൂള്‍ കാലത്തെ അവസാന ദിനങ്ങളായിരുന്നു അത്. ഇവനാണെങ്കിൽ എന്നോടു വല്ലാത്ത പ്രേമം. പുറകില്‍ നിന്നു മാറില്ല.വായ് നോട്ടം തന്നെ വായ് നോട്ടം. സ്കൂള്‍ വിട്ട് വീട്ടില്‍ പോകുമ്പോഴും പുറകെ കാണും.ലൗ ലെറ്ററുകളും ചോക്ലേറ്റുകളും ബാഗില്‍ നിന്നും ബുക്കില്‍ നിന്നുമൊക്കെ കിട്ടി തുടങ്ങി. അവന്റെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതായി. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ ക്ലാസ് ടീച്ചറോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അവന്‍ അടുത്ത ക്ലാസിലാണ്. ടീച്ചര്‍ അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തി. ടീച്ചര്‍ അവനോട് കാര്യം ചോദിച്ചു. അപ്പോ അവന്‍ ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ പറയുന്നു "അയ്യോ ടീച്ചറെ ഞാന്‍ പാവമാ, ഈ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തുപോലും നോക്കാറില്ല"എന്ന്.അപ്പൊ കരയണോ ചിരിക്കണോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍. പീന്നീട് ടീച്ചര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു " കുറെ കാലം കഴിയുമ്പോൾ ഓർത്തു വയ്ക്കാന്‍ ഈ ഓർമ്മകളെ ഉണ്ടാവൂ ..ഇതൊക്കെ ആ സ്പിരിറ്റിൽ എടുത്താൽ മതി. "എന്ന്. തിരിച്ചു ക്ലാസില്‍ വന്നു കൂട്ടുകാരോട് അവന്റെ പെർഫോമൻസിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു ഒരുപാട് കളിയാക്കി ചിരിച്ചു ... അവന്റെ ലൈനടി അവടെ തീർന്നു. പിന്നീട് വഴിയില്‍ വച്ച് കാണാറുണ്ട് പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടില്ല. ..അങ്ങനെ 2,3വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി. എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു... വീട്ടില്‍ പോകുമ്പോൾ അവനെ കാണാറുണ്ട്. . കാണുമ്പോൾ ഒന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യും. ഇത്രേം കാലത്തിനിടയ്ക്കു ആദ്യമായാണ് അവൻ ഇങ്ങനെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്.... അന്ന് ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്. .ഇന്നോർക്കുമ്പോൾ അതൊക്കെ ഒരു രസം.. അന്നു കരഞ്ഞതെല്ലാം ഇന്നോർക്കുമ്പോൾ ചിരിയാണ്...അന്നു ചിരിച്ചതെല്ലാം ഇന്നോർക്കുമ്പോൾ കരച്ചില്‍ വരും....... "ടീ പിന്നേയ് നമുക്കു നല്ല ഫ്രണ്ട്സ് ആയിരിക്കാംട്ടോ. നമ്പര്‍ സെന്റ് ചെയ്യണേ, മറക്കല്ലേ . ഞാന്‍ കുറച്ചു തിരക്കിലാ നമുക്ക് പിന്നെ കാണാം ബൈ" ബൈ പറഞ്ഞ് അവന്‍ പോയി. ഞാനപ്പോഴും ഓർമകളിൽ എന്തൊക്കെയോ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു......... .. അഞ്ജു രാഘവൻ

മഴ സ്വപ്നം

ചാറ്റൽമഴ നനഞ്ഞോടിക്കയറവേ നിൽപ്പൂ നീയെൻ മുന്നിൽ വീഴ്ച്ചപേടിച്ചു ഞാൻ നിന്നെയാശ്രയിക്കവേ മന്ദഹാസം തൂവി നിൽക്കാനൊരിടംതന്നു നീ നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ കാണാതെ നടിക്കവേ നീ മാത്രമെൻ രക്ഷയ്ക്കായ് വ്യഗ്രത കാട്ടുന്നു നനയാതെ കുളിരറിയാതെ നിന്നു ഞാൻ നിൻ നിശ്വാസച്ചൂടിൽ നമ്രമുഖിയായി നീയെന്നെ പുൽകുന്നു പുഞ്ചിരിപൂവാലെ ഞാനതറിയുന്നെൻ കൃഷ്ണമണിയാലെ നീയെന്നെ കൊതിക്കുന്നു ജീവിതസഖിയായി ഞാനതറിയുന്നു നിൻ ഹൃദയതുടിപ്പാലെ താണ്ടുന്നു ജീവിതപ്പാത തൻ തീരങ്ങൾ ഇരുവരും കൈകോർത്ത് തളരാതെ മയങ്ങാതെ താങ്ങായി തവണയായി ജീവിതപാതകൾ നടന്നു മുന്നേറുന്നു. ഒരു നിമിഷം, ഇതെല്ലാം സ്വപ്നം മാത്രമായിരിക്കുന്നു നിൽപ്പൂ നീയെൻ മുന്നിൽ വിടർന്ന മിഴിയാലെ ഞാനോ ഈറനായ് നിന്നരികിൽ ഞാനിതാ മടങ്ങുകയായ് നമ്മൾ പിരിയുകയായ് ഈ സുന്ദര നിമിഷത്തിൻ നിർവൃതിയോടെ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ വീണ്ടും ഞാൻ മഴയിലേക്ക്.... അഞ്ജു രാഘവൻ

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo