Showing posts with label Melby Sajith. Show all posts
Showing posts with label Melby Sajith. Show all posts

ഇനിയൊരു ജന്മം...

ഇനിയൊരു ജന്മം...
~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~
രാവിലെ പത്രത്തിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ജ്യോതി. അപ്പോഴാണ്‌ അവളുടെ മകന്‍ ഉണ്ണിക്കുട്ടന്‍ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്. അമ്മേ, അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ അമ്മക്ക് ആരാവണം?. ആറുവയസ്സുക്കാരന്‍റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവളൊന്ന്‍ അമ്പരന്നു. "ങേ, ഇതെന്താ ഉണ്ണീ ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം". അവള്‍ ചോദിച്ചു. അതിന് അവന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. "ആദ്യം അമ്മ ഇതിനുത്തരം പറയൂ. അമ്മക്ക് അടുത്ത ജന്മം ആരായിട്ട് ജനിക്കണം".
അവള്‍ ആലോചിച്ചു, ഈശ്വരാ ഈ ജന്മത്തില്‍ അനുഭവിച്ചത് പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ ഇനി ഒരു ജന്മം കൂടി. മറ്റെല്ലാ എതിര്‍പ്പുകളേയും അവഗണിച്ച്, സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കിയ കുറ്റത്തിന് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വീട്ടുകാര്‍ അവരെ പുറത്താക്കി പടിയടച്ചപ്പോള്‍, അവരുടെ മകളായി പിറന്ന തനിക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടത് ആരുടെയൊക്കെയോ സ്നേഹവും കരുതലുമായിരുന്നു.
അവധിക്കാലത്ത്‌ അയല്‍വീടുകളില്‍ വിരുന്നുക്കാരെക്കൊണ്ട് നിറയുമ്പോള്‍ തന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു വിരുന്നു വരാന്‍ ആരുമില്ലല്ലോ എന്ന് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്ന ആ നിറമില്ലാത്ത ബാല്യകാലം ഒന്നുംകൂടി ഇരുണ്ടതായി അവള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നി. കൂടെ കളിക്കാന്‍ ആരുമില്ലാത്തതുക്കൊണ്ട് പറമ്പിലെ ചെടികളോടും പൂക്കളോടും കിളികളോടും ഒറ്റയ്ക്ക് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞതും, ഇതുക്കണ്ട് അമ്മ "നിനക്കെന്താ പെണ്ണേ വട്ടാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ചതും ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ... വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്ര വേഗം കൊഴിഞ്ഞുപോയി. അതിനിടയില്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്‌ തന്‍റെ സന്തോഷങ്ങളായിരുന്നു.
സ്കൂളില്‍ തനിക്കു പുതിയ കൂട്ട് കിട്ടിയപ്പോള്‍ താന്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനെക്കാള്‍ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാനാവും എന്ന് അവള്‍ പഠിപ്പിച്ചുതന്നു. അന്ന് തങ്ങളുടെ സൗഹൃദം കണ്ട് അസൂയപ്പെട്ടവരെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി തങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു. പിന്നെ മറ്റൊരു കൂട്ട് കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവള്‍, തന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായ ആഘാതം ചെറുതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു അവളെ മറക്കാന്‍. ആത്മാര്‍ത്ഥസ്നേഹത്തിന് തനിക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യപ്രഹരം. ബന്ധങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥവും അര്‍ത്ഥശൂന്യതയും മനസ്സിലാക്കിത്തന്നത് അവളാണ്.
പിന്നെ തന്‍റെ പ്രാണനെക്കാളേറെ സ്നേഹിച്ച മറ്റൊരു കൂട്ട്, ഒരിക്കലും പിരിയില്ലെന്ന് കരുതി സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ നല്ല നാളുകള്‍...!! ഒടുവില്‍ ആരുടെയൊക്കെയോ പിടിവാശിക്ക്‌ മുന്‍പില്‍ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം തകര്‍ന്നടിയുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കിനില്‍ക്കേണ്ടി വന്ന ആ പത്തൊമ്പതുക്കാരി വീണ്ടും അവളുടെ ഉള്ളിലിരുന്ന് കണ്ണീര്‍പൊഴിച്ചു. സത്യത്തില്‍ അവളുടെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ നിന്ന്‍ ഊര്‍ന്നുപോയത് അവളുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു.
കാലം പിന്നെയും കടന്നുപോയി. ഭര്‍തൃഗൃഹത്തില്‍ അവള്‍ക്കു അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന പീഡനങ്ങളുടെ കയ്പുരസം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. എന്തെല്ലാം അവള്‍ അനുഭവിച്ചു. ഒരായുസ്സിലേക്കുള്ളത് മുഴുവന്‍...!! കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയെ മഴയോട് ഉപമിക്കാനാവുമെങ്കില്‍ കര്‍ക്കിടകമാസത്തിലെ തോരാമഴ പോലും തന്‍റെ മുന്നില്‍ പരാജിതയായി തലക്കുനിച്ച് നില്‍ക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് കരുതിയ ആ ദിനങ്ങള്‍...
നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നേടി ഉയര്‍ന്ന പദവിയുള്ളജോലി സമ്പാദിച്ച്, തന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയ സമൂഹത്തിനുമുന്നില്‍ തല ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്‌ അഹങ്കാരത്തോടെ " ഇതാ ഞാന്‍ ആരുടെയും മുന്നില്‍ തോറ്റിട്ടില്ല" എന്ന് ഉറക്കെ പറയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതും വെറുതേ.. അവളുടെ ജീവിതം ആ നാലുച്ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ തളയ്ക്കപ്പെട്ടത് എത്ര പെട്ടന്നാണ്. ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ പുറത്തു ചാടാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ കാലുകളില്‍ അദൃശ്യമായ ചങ്ങലക്കൊണ്ട് അയാള്‍ ബന്ധിച്ചു. പിന്നെ ആ ചങ്ങല അവളുടെ മനസ്സിനെയും ധൈര്യത്തേയും ബന്ധനത്തിലാഴ്ത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു എതിര്‍ക്കുവാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. താന്‍ വെറും അടിമയാണെന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് എന്നേ അംഗീകരിച്ചുക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...
ചിന്തകളുടെ പട്ടിക നീളാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, "ഈ അമ്മ എന്താ ആലോചിക്കണേ?". "ഒന്നുമില്ല ഉണ്ണീ" എന്ന് അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. "എങ്കില്‍ പറയു അടുത്ത ജന്മം അമ്മക്ക് ആരാവണം?".
"ഒരു ചിത്രശലഭമായിക്കോട്ടെ, നമ്മളെ കാണുമ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സന്തോഷം കിട്ടുകയാണെങ്കില്‍, അതല്ലേ നല്ലത്. പിന്നെ ഇഷ്ട്ടംപോലെ പറന്നു നടക്കാലോ". അവളുടെ ഉള്ളിലെ അടിമ, അദൃശ്യചങ്ങല പൊട്ടിച്ച് സ്വതന്ത്രയാവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചോ?. "വേണ്ടമ്മേ, കുഞ്ഞുവാവ പിടിച്ച് ചിറകൊടിച്ചാലോ, അമ്മക്ക് വേദനിക്കില്ലേ. വേറെ എന്തെങ്കിലും പറയൂ".
"അതുശരിയാണല്ലോ, എന്നാല്‍ മിന്നാമിനുങ്ങായിക്കോട്ടെ, ചെറുതാണെങ്കിലും മറ്റുള്ള ജീവികള്‍ക്ക് വെളിച്ചം പകരാനാവുമെങ്കില്‍ അത് നല്ലതല്ലേ ഉണ്ണീ".
"അതും വേണ്ടമ്മേ, ഒരു രസത്തിന് ആളുകള്‍ പിടിച്ച് വല്ല കുപ്പിയിലുമടയ്ക്കും. അപ്പോ, അമ്മയ്ക്ക് ശ്വാസംമുട്ടില്ലേ".
"അതുശരിയാ, ആളുകള്‍ക്ക് ഒക്കെ ഒരു രസമാണ്, മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതും, ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും, തള്ളിപ്പറയുന്നതും എല്ലാം ഒരു രസം...
"എങ്കില്‍ ഒരു തുളസിച്ചെടി ആയിക്കോട്ടെ. അതാവുമ്പോ കണ്ണനെ പൂജിക്കാനോ, മാല കെട്ടാനോ, എന്തിനാച്ചാ കൊണ്ടോയിക്കോട്ടെ. എനിക്ക് കണ്ണന്‍റെ അടുത്ത് വേഗം എത്താലോ". താന്‍ പറഞ്ഞതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം അവനു മനസ്സിലായോ എന്തോ?. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവന്‍ ഒന്ന് ഇരുത്തി മൂളി. ന്യൂ ജെനറേഷന്‍റെ കാലമല്ലേ, വല്ല കാട്ടുചെടി എന്ന് പറഞ്ഞ് വെട്ടിക്കളഞ്ഞാലോ അമ്മക്ക് വേദനിക്കില്ലേ എന്ന ചോദ്യം ഭാഗ്യത്തിന് അവന്‍റെ കുഞ്ഞുബുദ്ധിയില്‍ ഉദിച്ചില്ല.
"അല്ലാ, നിനക്കെന്താ ആവേണ്ടത് ഉണ്ണീ?". ഒരു കൗതുകത്തിന് അവള്‍ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് കഴുകനായാല്‍ മതി". പെട്ടന്നുള്ള ഉത്തരം കേട്ട് അവള്‍ ഞെട്ടി. "അയ്യേ, അതെന്തിനാ കഴുകനാവണെ? നല്ല കിളികള്‍ വേറെ എത്രയോ ഉണ്ട്?" അവള്‍ ചോദിച്ചു. "അമ്മേ, വേറെ പാവം കിളികളായാല്‍ മറ്റുള്ളവ ഉപദ്രവിക്കും. കഴുകനായാല്‍ ആരെയും പേടിക്കണ്ടല്ലോ. ഇഷ്ട്ടം പോലെ പറക്കുകയും ചെയ്യാം, പഠിക്കേം വേണ്ടാ".
"അമ്പടാ, വാട്ട് ആന്‍ ഐഡിയ". അവള്‍ ചിരിച്ചു. അതുകേട്ട് അവന്‍ ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് ഓടിപോയി. അവള്‍ വീണ്ടും ചിന്തയിലാണ്ടു.
പത്രത്തില്‍ അവള്‍ വായിച്ച തലക്കെട്ടുകള്‍ പിന്നെയും ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നു. അരപവന്‍റെ മാലക്ക് വേണ്ടി അനുജന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ച് കൊന്ന വല്ല്യച്ചന്‍. സ്വത്ത്‌ തര്‍ക്കത്തിന്‍റെ പേരില്‍ മുറ്റത്ത്‌ കളിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്ന പിഞ്ച് കുഞ്ഞുങ്ങളെ കഴുത്തറുത്തു കൊന്ന ഇളയച്ചന്‍. രണ്ടാനമ്മയുടെ പീഡനത്തിന് ഇരയായി ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ അസ്ഥികളുമായി ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിക്കപ്പെട്ട അഞ്ച് വയസ്സുകാരന്‍. കടത്തിണ്ണയില്‍ ഉറങ്ങികിടക്കുമ്പോള്‍ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട മൂന്ന്‍ വയസ്സുകാരി. ബുദ്ധിമാന്ദ്യം ഉള്ള പേരക്കുട്ടിയെ പീഡിപ്പിച്ച മുത്തച്ഛന്‍. അമ്മയുടെ നഗ്നത ഒളിക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തിയ മകന്‍. മദ്യത്തിന്‍റെ ലഹരിയില്‍ ഭാര്യയുടെ കണ്ണില്‍ കത്തി കുത്തിയിറക്കിയ ഭര്‍ത്താവ്. അമ്പലമുറ്റത്ത്‌ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളുടെ നൊമ്പരങ്ങള്‍, രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങള്‍ അനാഥരാക്കിയ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. കൈക്കൂലിക്കാര്‍, തീവ്രവാദികള്‍, യുദ്ധങ്ങള്‍.
ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവളുടെ തലപ്പെരുത്തു. അവളെ ബന്ധനത്തിലാക്കിയ അദൃശ്യമായ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിപോയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു. പ്രായമേറുകയാണ്, തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തൊക്കെയാവും? മാറാവ്യാധികള്‍, മക്കളുടെ അവഗണന, കുത്തുവാക്കുകള്‍... ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ തടവറയില്‍ ഇനി എത്രകാലം?. ഈശ്വരാ അറിയില്ലല്ലോ. അവളുടെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടുകയറി. ചിലപ്പോള്‍ ഈ ചങ്ങലക്ക് പകരം യഥാര്‍ത്ഥ ചങ്ങലക്കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെടുമോ തന്‍റെ കാലുകള്‍. അന്നും ബാല്യത്തിലെ പോലെ ഒറ്റക്ക് വര്‍ത്തമാനം പറയുന്നുണ്ടാവും. "എന്താടീ പെണ്ണേ, നിന്‍റെ വട്ട് ഇതുവരെ മാറിയില്ലേ?" എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ അന്ന്‍ തന്‍റെ അമ്മയുണ്ടാവുമോ?
അവളുടെ തൊണ്ട ഇടറി, കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. എല്ലാം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവള്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു, " ഈ മനുഷ്യരാക്ഷസന്മാര്‍ക്കിടയില്‍, അവരില്‍ ഒരാളായി, വേണോ ഒരു ജന്മം കൂടി?. അവളില്‍ നിന്ന് ഒരു ചുടുനിശ്വാസം ഉയര്‍ന്നു. അത് കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികളായി താഴേക്ക് പതിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുനീരിലുണ്ടായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം. "വേണോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി....?".

melby

ഒരു പരദൂഷണ കഥ....

ഒരു പരദൂഷണ കഥ....
``````````````````````````````
നല്ലൊരു ഉച്ചയുറക്കവും കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്ത്‌ വന്നിരുന്നതേയുള്ളൂ, അപ്പോഴേക്കും മുന്നിലേക്ക്‌ ചായ എത്തി.. ചേച്ചിമാരുണ്ടെങ്കില്‍ ഇങ്ങനേയും ചില ഗുണങ്ങളുണ്ടേയ്‌...ഞാന്‍ മനസ്സാ ചേച്ചിയോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. എന്നാ പിന്നെ, രണ്ടു പരദൂഷണമൊക്കെ പറഞ്ഞ് ചേച്ചിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം എന്ന് കരുതി...പക്ഷേ ആരെ പറ്റി പറയുമെന്ന് വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ സ്ത്രീ ഞങ്ങളുടെ പടിയിറങ്ങി വന്നത്.
കാഴ്ചയില്‍ ഒരു അറുപതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നും... അവരുടെ മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവരെ കണ്ടിട്ട് യാതൊരു മുഖപരിചയവും തോന്നിയില്ല.. ചേച്ചിക്ക് അറിയുന്നവരാരെങ്കിലും ആണൊ എന്ന് വിചാരിച്ച് ചേച്ചിയെ നോക്കിയപ്പോള്‍, മൂപ്പര്‍ക്ക് ഒരു കുലുക്കവുമില്ല. ഏതായാലും സംശയനിവാരണം എന്ന മഹാദൗത്യം ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഏറ്റെടുത്തു. "ആരാ, മനസ്സിലായില്ല". അതിനുത്തരം തന്നില്ല. പകരം, " മോളേ, കുടിക്കാന്‍ കുറച്ചു വെള്ളം തര്വോ" എന്ന് ചോദിച്ചു..
പരിചയമില്ലാത്തവരെ വീട്ടില്‍ കയറ്റരുതെന്ന് ഏട്ടന്‍ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവരെ കണ്ടാല്‍ പ്രത്യേകിച്ച് കള്ളലക്ഷണം തോന്നാത്തത് കൊണ്ടും, ചേച്ചിയുണ്ടല്ലോ എന്നുള്ള ധൈര്യം കൊണ്ടും ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് പോയി...അത് മാത്രമല്ല പരോപകാരം ചെയ്യുക എന്നതാണല്ലോ നമ്മുടെ പരമപ്രധാനമായ ലക്ഷ്യം.
ഞാന്‍ വെള്ളം കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അവര്‍ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ ഇരിപ്പായിരുന്നു. അവര്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ വെള്ളം ഒറ്റവലിക്ക് തന്നെ കുടിച്ചുതീര്‍ത്തു. "എവിടന്നാ വരണേ? ". നല്ലൊരു കോള് കിട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. "ഒന്നും പറയണ്ട മോളേ, ഞാന്‍ നമ്മടെ പണിക്കരുടെ അടുത്ത് വന്നതാ. കുറച്ചു അകലെന്നാണേ. രാവിലെ ആറു മണിക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതാ. ഇത് വരെ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല. നിന്ന് നിന്ന് ക്ഷീണിച്ചു."
"എന്നിട്ട് പണിക്കരെ കണ്ടില്ലേ?" എന്ന് ചേച്ചി. "ഉവ്വ് ഇപ്പോഴാ ഒന്ന് കണ്ടത്. എന്താ ഒരു തിരക്ക്. നമ്മള് എത്ര ദൂരത്ത്ന്ന് വരണതാ . അതിനിടയിലാ ഓരോരുത്തര്, മോന് ജോലിയില്ല, മോന് അറബി ശമ്പളം കൊടുക്കുന്നില്ല, മോള്‍ടെ കല്ല്യാണം ശരിയാവുന്നില്ല, എന്നും ഓരോ അസുഖമാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഇടയില്‍ കയറി വരുന്നത്. ഹോ, വല്ലാത്ത കഷ്ട്ടം തന്നെ...എല്ലാവരുടേം കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ഈ നേരായി. " ആ സ്ത്രീ അല്പം നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അതുശരി, ഇവര് ആളുകൊള്ളാലോ.. ഇവര്‍ക്ക് മാത്രം പണിക്കരെ കണ്ടാല്‍ മതിയോ എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു. "ഈ പണിക്കരെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട് വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ " എന്ന് ഞാന്‍. "പിന്നില്ലേ....ഞാന്‍ ഈ പണിക്കരുടെ അടുത്ത് വരാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കൊല്ലം എത്രയായെന്നാ? . എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും ആദ്യം ഓടിവരുന്നത്‌ പണിക്കരുടെ അടുത്താ. ഇപ്പൊ തന്നെ എന്‍റെ ഒരു അരപവന്‍റെ മോതിരം കാണാനില്ല. അതറിയാന്‍ വന്നതാ. പക്ഷേ തിരിച്ച് കിട്ടാന്‍ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നാ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്..കള്ളന്‍ അത് വേറെ ആളെ ഏല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നാ പറഞ്ഞത്. കുറച്ചു ചിലവുണ്ട്..എന്നാലും പണിക്കര് എങ്ങനെയെങ്കിലും കള്ളനെ കൊണ്ട്തന്നെ ആ മോതിരം തിരിച്ചു എന്‍റെ കയ്യില്‍ എത്തിക്കും... എനിക്ക് നല്ല വിശ്വാസാ ...കൊല്ലം പതിനഞ്ചായേ പണിക്കരുടെ അടുത്ത് വരാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്". ഇതും പറഞ്ഞ് ആ സ്ത്രീ ഇറങ്ങി പോയി.
ഞാന്‍ ചേച്ചിയെ കള്ളച്ചിരിയോടെ നോക്കി.."പാവം സ്ത്രീ...പതിനഞ്ച് കൊല്ലായിട്ടും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് വല്ല കുറവുമുണ്ടോ?". ഉടനെ വന്നു ചേച്ചിയുടെ കമന്റ്റ്.."മിക്കവാറും അരപവന് ഉള്ള കാശ് പണിക്കര്‍ക്ക് ഈ വകയില്‍ നിന്ന് തന്നെ ഒക്കും". ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ചിരിച്ചു.
പണിക്കരുടെ ഭാര്യയുടെ ആറു പവന്‍റെ മാല കള്ളന്‍ കൊണ്ടുപോയിട്ട് കൊല്ലം പത്ത് കഴിഞ്ഞു. ഇതുവരെ മാലയുടെയും കള്ളന്‍റെയും പൊടി പോലും കിട്ടിയില്ല എന്നത് നാട്ടില്‍ പാട്ടാണ്. അവരുടെ മകന് പറയാന്‍ മാത്രം വല്ല്യ ജോലിയില്ലെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. ജാതകവും മുഹൂര്‍ത്തവും നോക്കി കല്ല്യാണം നടത്തിയിട്ടും, കല്ല്യാണപിറ്റേന്ന് മകന്‍ ഒരു ബൈക്കപകടത്തില്‍ പെട്ട് ആശുപത്രിയില്‍ ആയെന്നത് മറ്റൊരു സത്യം. ഇതിനൊക്കെ പുറമെ ... അയാളുടെ ഭാര്യ, നടുവേദനയായിട്ട് ഉഴിച്ചിലും പിഴിച്ചിലും ചെയ്തിട്ടും ഫലം കാണാതെ, ഇപ്പോ മണല്‍ക്കിഴി കെട്ടി കിടപ്പാണെന്നതാണ് ഏറ്റവും രസകരം...
ഇതൊക്കെ ആ സ്ത്രീയോട് പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു...പക്ഷേ പതിനഞ്ച് കൊല്ലമായിട്ടുള്ള ബന്ധമല്ലേ.. അവരെങ്ങാന്‍ പണിക്കരോട് പോയി പറഞ്ഞാലോ?. സലിംകുമാര്‍ ഏതോ ഒരു സിനിമയില്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ " ഇനി അഥവാ ശരിക്കും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലോ?". എന്തിനാ വെറുതെ പണിക്കരോട് കളിച്ചു "പണി" വാങ്ങുന്നത്. നമ്മുക്ക് വലുത് നമ്മുടെ ജീവന്‍ തന്നെയല്ലേ... എന്തായാലും ഇന്നത്തേക്കുള്ള 'വക' കിട്ടിയതിന്‍റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍....
melby

സൗഹൃദം

സൗഹൃദം
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടും കിഷോര്‍ ആകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. അന്ന് അമ്പലത്തിലേക്ക് പോവേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നി. അതുക്കൊണ്ടാണല്ലോ വിനോദിനെ കണ്ടത്. വിനോദ്..അവന് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ മാറാന്‍ കഴിഞ്ഞു?. വിനോദിനെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു.
വിനോദിനെ താന്‍ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത് പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ വച്ചാണ്. സ്ക്കൂള്‍ഗേറ്റിന് മുന്നില്‍ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് തേങ്ങി കരയുന്ന കുട്ടി. സുനന്ദ ടീച്ചറാണ് അവനെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവാന്‍ പറഞ്ഞത്. " മോനെ അവനെ നോക്കിക്കോളണേ, അവന് വേറെ ആരും ഇല്ല ". അവനെ തന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ ആ അമ്മ പറഞ്ഞു. ആ വാക്ക് താന്‍ ഇന്നോളം പാലിച്ചു.
അവനാണ് തന്നോട് പറഞ്ഞത്, അവന്‍റെ അച്ഛന്‍ ഒരു ബൈക്ക് അപകടത്തില്‍ മരിച്ചതാണെന്നും, അവനും അമ്മയും കഷ്ട്ടിച്ചുരക്ഷപ്പെട്ടതാണെന്നും. അന്ന് തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം ഒരു നിധി പോലെ താന്‍ കാത്തു. ഒരു കൂടപിറപ്പിന്‍റെ സ്നേഹവും കരുതലും കൊടുത്തു. മിക്ക ദിവസവും പട്ടിണിയായിരുന്ന അവന്, കൂലിപണിക്കാരനായിരുന്ന തന്‍റെ അച്ഛന്‍ സമ്പാദിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നതില്‍ നിന്ന്‍ ഒരു പങ്ക് മാറ്റി വച്ചു. തനിക്ക് പുത്തനുടുപ്പ്‌ വാങ്ങിക്കുമ്പോള്‍ കൂടെ അവനും വാങ്ങി. മിക്ക ദിവസവും അവന്‍ തന്‍റെ വീട്ടില്‍ വരുമായിരുന്നു. തന്‍റെ അമ്മ അവനു സ്നേഹത്തോടെ ഭക്ഷണം വിളമ്പി. അച്ഛനും അമ്മയും അവനെ സ്നേഹത്തോടെ 'കുട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചു. തന്‍റെ കുഞ്ഞുപ്പെങ്ങള്‍ മീനുവിന് അവന്‍ കുഞ്ഞേട്ടനായി, തനിക്ക് അവന്‍ അനിയന്‍കുട്ടനും...
പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്ന അവന്‍, പലപ്പോഴും ഫീസിനായി ബുദ്ധിമുട്ടിയപ്പോള്‍, ആരും അറിയാതെ താന്‍ അവനെ സഹായിച്ചു. പതിയെ പതിയെ അവന് പുതിയ കൂട്ടുകാരായി. അവന്‍ വളരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് അവന്‍റെ സ്വഭാവത്തില്‍ മാറ്റം വരാന്‍ തുടങ്ങി. പലപ്പോഴും അവന്‍ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകള്‍ക്ക് താന്‍ പഴി കേട്ടു. പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ കലോത്സവദിനത്തില്‍ അവനെ കാണാതെ തിരഞ്ഞ് പോയ താന്‍ കണ്ട കാഴ്ച, പാതി മയക്കത്തില്‍ കിടക്കുന്ന അവനെയാണ്. അവന്‍റെ കൂട്ടുകാരിലാരോ ശീതളപാനീയത്തില്‍ മദ്യം ചേര്‍ത്തുകൊടുത്തതായിരുന്നു. അവനെ താങ്ങി പിടിച്ച് എഴുന്നെല്‍പ്പിക്കുന്നത് തന്‍റെ അയല്‍വാസിയായ വാസുമാഷ്‌ കണ്ടു. അന്ന് മാഷിന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന്‍ കണക്കിന് കിട്ടി.
മറ്റൊരിക്കല്‍ മീനുവിന്‍റെ സഹപാഠിയായ സുഷമക്ക് പ്രണയലേഖനം എഴുതി തന്‍റെ ലൈബ്രറിബുക്കില്‍ വച്ച് അവള്‍ക്ക് കൊടുത്തു. സുഷമയുടെ അച്ഛന്‍ അത് കയ്യോടെ പിടിക്കൂടി. പക്ഷെ ആളാരാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാവാത്തത്ക്കൊണ്ട് ലൈബ്രറിയുടെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന വാസുമാഷിനെ ആ ബുക്ക്‌ ഏല്‍പ്പിച്ചു. രജിസ്റ്ററില്‍ നോക്കി വാസുമാഷ് അവിടേയും തന്നെ പൊക്കി.. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ താന്‍ തെറ്റുക്കാരനായി മാറുമ്പോഴും അവന്‍ ഒരക്ഷരംക്കൊണ്ട് പോലും അതൊന്നും തിരുത്തിയില്ല. താനും ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം, അവന് വഴക്കു കേള്‍ക്കുന്നത് തനിക്ക് ഒരിക്കലും സഹിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.
പിന്നീട് കോളേജില്‍ നിന്ന്‍ വിനോദയാത്ര പോയപ്പോള്‍, എല്ലാവരുടേയും കണ്ണുവെട്ടിച്ച്‌ മദ്യപിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്ന അവനേയും കൂട്ടുക്കാരെയും വാസുമാഷ്‌ കയ്യോടെ പൊക്കി. അന്ന് മാഷ്‌ തന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്ന്‍ "നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ലെന്ന്‍ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, അന്ന് നിന്നെ അത്രയേറെ ശകാരിച്ചപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്കൊരു വാക്ക് എന്നോട് പറയാമായിരുന്നില്ലേ കുട്ടീ" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്തിനോ തന്‍റെ കണ്ണ് അറിയാതെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവനെ നേര്‍വഴിക്ക് കൊണ്ട് വരാന്‍ താന്‍ ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചു. രോഗിയായ അവന്‍റെ അമ്മയ്ക്ക് അവനല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ലെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു, തന്‍റെ ഉപദേശങ്ങള്‍ അവനെ കുപിതനാക്കി, ചിലപ്പോള്‍ വഴക്കിട്ടു. പലപ്പോഴും താന്‍ അവന്‍റെ[ ശത്രുവായി. അച്ഛന്‍റെ അസുഖം മൂലം താന്‍ പാതിവഴിയില്‍ പഠിപ്പ് ഉപേക്ഷിച്ചു. അച്ഛന്‍റെ തൊഴില്‍ത്തന്നെ ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗമായി തെരഞ്ഞെടുത്തു. എങ്കിലും അവന്‍റെ പഠിപ്പ് മുടങ്ങാന്‍ താന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. തന്നാലാവും വിധം താന്‍ അവനെ സഹായിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവില്‍ പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ചാര്‍ട്ടേര്‍ഡ് അക്കൗണ്ടന്‍റ് ആയി അവന് വിദേശത്ത് ജോലി കിട്ടി. വിദേശത്തേക്ക് പോവാന്‍ കാശില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിയ അവന്, മീനുവിന്‍റെ കഴുത്തിലെ മാല അവള്‍ ഊരിക്കൊടുത്തു. മോളേ, നിനക്ക് ആകെയുള്ളത് ഇതുമാത്രാ, അത് കൊടുക്കണോ?" എന്ന്‍ തടസ്സം പിടിച്ച അമ്മായിയോട് " അതേയ് ന്‍റെ കുഞ്ഞേട്ടന് ശമ്പളം കിട്ടട്ടെ, അപ്പൊ ന്‍റെ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എനിക്ക് നല്ല വജ്രം പതിച്ച മാല വാങ്ങിത്തരും" എന്ന്‍ കളിയായി പറഞ്ഞു അവള്‍.
അവന്‍റെ ജീവിതം മെല്ലെ പച്ചപ്പിടിച്ചു. പുതിയ വീട് പണിതു. കാറ് വാങ്ങി. അവന് പുതിയ കൂട്ടുകാരെ കിട്ടി. അവര്‍ കൂടെ ഉള്ളപ്പോള്‍ തന്നോട് മിണ്ടാന്‍ അവന്‍ വിമുഖത കാണിച്ചു. ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ സൗഹൃദത്തോടെ പെരുമാറി. അവന്‍റെ നിലയ്ക്കും വിലയ്ക്കും കൂലിപ്പണിക്കാരനായ താന്‍ ചേരില്ല എന്ന്‍ അവന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ സ്പഷ്ടമായിരുന്നു. പലതും താന്‍ കണ്ടില്ലെന്ന്‍ നടിച്ചു. നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ തന്നെ കാണുകയോ വിളിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മീനുവിന്‍റെ കല്ല്യാണത്തിന് ക്ഷണിച്ചപ്പോള്‍ ലീവ് ഇല്ലെന്ന കാരണം പറഞ്ഞു.
ഒടുവില്‍ തയ്യല്‍പണിക്കാരന്‍റെ മൂന്നുപെണ്മക്കളില്‍ മൂത്തവളെ തന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ താന്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടു എന്ന്‍ മനസ്സിലായത്‌ തന്‍റെ വിവാഹസമയത്ത് അവന്‍ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന കള്ളത്തിന്‍റെ നിജസ്ഥിതി വെളിവായപ്പോഴാണ്.
"ഇതെന്തുപറ്റി ന്‍റെ വല്ല്യേട്ടന്. അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് വന്നപാടെ കിടക്കുവാണോ?". ചോദ്യം കേട്ട് കിഷോര്‍ തല ഉയര്‍ത്തി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ തന്‍റെ മുന്നില്‍ മീനുവിനെ കണ്ട അയാള്‍ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. അയാള്‍ക്കവള്‍ മീനുവല്ല, കിലുക്കാംപെട്ടിയാണ്. കളിയും ചിരിയും ബഹളവുമായി തന്‍റെ പുറകെ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് നടക്കുന്ന കിലുക്കാംപെട്ടി. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അവള്‍ നന്ദന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു പോയപ്പോള്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആ വീട് ഉറങ്ങിപോയി. അവളുടെ വല്ല്യേട്ടാ എന്നുള്ള വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ച് എത്രയോ രാത്രികളില്‍, മുറ്റത്തെ മാവിന്‍ക്കൊമ്പില്‍ അവള്‍ക്കായി താന്‍ കെട്ടികൊടുത്ത ഊഞ്ഞാലിനരികെ സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീട് മായ തന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വലതുകാല്‍ വച്ച് കയറിയപ്പോഴാണ് കുറച്ചെങ്കിലും ആ വീട്ടില്‍ ആളനക്കമുണ്ടായത്. എത്രയോ ദിവസങ്ങള്‍ മീനുവിനെ കാണുവാനായി താന്‍ കൊതിച്ചു. എന്നിട്ടിപ്പോള്‍ തന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍ വന്നിട്ടും തനിക്ക് സന്തോഷിക്കാനാവുന്നില്ലല്ലോ എന്നയാള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു. അവളോട്‌ എന്ത് ചോദിക്കണമെന്നറിയാതെ അയാള്‍ മൗനം പാലിച്ചു. "എന്താ വല്ല്യേട്ടാ, പനിയുണ്ടോ? ഏട്ടന്‍ വല്ലാതിരിക്കുണൂലോ". അവള്‍ അയാളുടെ നെറ്റിയില്‍ കൈ വച്ചു.
"ഒന്നൂല്ല്യാ മീനു". അയാളുടെ കണ്‍കോണില്‍ ചെറിയ നനവ്‌ പടരുന്നത്‌ അവള്‍ കണ്ടു. "ഇല്ല, എന്തോ ഉണ്ട്. എന്നോട് പറയില്ലേ ഏട്ടാ?" അവള്‍ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഏട്ടന്‍ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് മീനൂന് ഇഷ്ട്ടല്ലാന്ന്‍അറിയില്ലേ. ഇങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നന്ദേട്ടന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവാ". അതുകേട്ടുക്കൊണ്ടാണ് മായ റൂമിലേക്ക്‌ വന്നത്. "എന്താ കിച്ചുവേട്ടാ? ഞാനും ശ്രദ്ധിച്ചു. അമ്പലത്തിലേക്ക് നല്ല ഉത്സാഹത്തോടെ പോയ ആള്‍ക്ക് ഇതെന്തുപറ്റി?". ഒടുവില്‍ അയാള്‍ മടിച്ചുമടിച്ച് പറഞ്ഞു. "ഞാന്‍ ഇന്ന് വിനോദിനെ കണ്ടു".
"എന്നിട്ടെന്താ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ ഇങ്ങോട്ട് വരാതിരുന്നെ?. ഞാന്‍ ഇവിടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാല്‍ ന്‍റെ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ ഓടി വരും". മീനു മായയോട്‌ പറഞ്ഞു. "ഇല്ല മീനു, നിന്‍റെ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ ഇനി വരില്ല. അവനെ ഞാന്‍ മറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്". കിച്ചുവിന്‍റെ സ്വരം ഇടറി. കഥയൊന്നുമറിയാതെ രണ്ടാളും കിച്ചുവിനെ നോക്കി.
നിനക്കറിയാലോ മീനു, ന്‍റെ കല്യാണം ശരിയായപ്പോഴും കുട്ടന്‍റെ കല്യാണം ശരിയായില്ലല്ലോ എന്ന ആധിയിലായിരുന്നു നമ്മുടെ അമ്മ. അവന് വേണ്ടി മംഗല്ല്യപൂജ നടത്താന്‍ അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാന്‍ ഇന്ന്‍ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോയത്. അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഏതോ കല്ല്യാണപാര്‍ട്ടിക്കാരുടെ തിക്കും തിരക്കുമായിരുന്നു. "ഏതായാലും ചെക്കന്‍റെ ഭാഗ്യം, നല്ല ഒന്നാന്തരം ഡോക്ടറെയല്ലേ കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്. കാണാനും സുന്ദരി, ഡോക്ടര്‍മാരുടെ ഒരേയൊരു മോള്. പ്രേമിച്ചു കെട്ടുകയാണെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ കെട്ടണം. എത്ര പവനാ സ്ത്രീധനമായി കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്". കൂടി നിന്നവരില്‍ ഒരു സ്ത്രീ പറയുന്നത് കേട്ടാണ് ഞാന്‍ കല്ല്യാണചെക്കനേയും പെണ്ണിനേയും നോക്കിയത്. അത് അവനായിരുന്നു മീനു, നിന്‍റെ കുഞ്ഞേട്ടന്‍....
"കുഞ്ഞേട്ടനോ...?" അവള്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ അതുവരെയുള്ളകാര്യങ്ങള്‍ അവരോട് പറഞ്ഞു. കരച്ചിലിന്‍റെ വക്കോളമെത്തിനില്‍ക്കുന്ന കിച്ചുവിനെയും മീനുവിനെയും എങ്ങനെ സമാധാനിപ്പിക്കണമെന്നറിയാതെ മായ കുഴങ്ങി. കരയാന്‍ തുടങ്ങിയ മീനുവിനോട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു. "കരയരുത് മോളെ, നീ കരഞ്ഞാല്‍ അമ്മ എല്ലാം അറിയും. അമ്മയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഇത് സഹിക്കാനാവില്ല". അയാള്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും പുറത്തുനിന്ന് ഒരു തേങ്ങല്‍ കേട്ടു. കിച്ചു വേഗം അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. അവിടെ അമ്മ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ അവര്‍ അയാളെ തന്‍റെ മാറോട് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു.
"സാരല്ല്യ മോനേ, എനിക്ക് സങ്കടമൊന്നുമില്ല. അവന്‍ എന്നെങ്കിലും നമ്മളെ തേടി വരും. നമ്മുടെ സ്നേഹം കാണാതെ പോവാന്‍ പറ്റ്വോ അവന്. ന്‍റെ കുട്ടി ഒരിക്കലും വിഷമിക്കരുത് ട്ടോ". അവര്‍ അയാളുടെ നെറുകയില്‍ തലോടി. ആ തലോടലില്‍ തന്‍റെ ഹൃദയത്തിലെ ഭാരം മുഴുവന്‍ അലിഞ്ഞിലാതാവുന്നത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞു....!!

melby

ഹൃദയത്തിനു സൗന്ദര്യമില്ലാത്തവര്‍....!!!

ഹൃദയത്തിനു സൗന്ദര്യമില്ലാത്തവര്‍....!!!
,.,.,..,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,.,...,.,.,.,.,.,.,.,,.,.,.,.,.,.,.,.,.
പതിവിലും നേരത്തേ, അടുക്കളപണികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്ത്‌ വന്നിരുന്നപ്പോള്‍ ശരിക്കും ഒരു അങ്കം ജയിച്ചു വന്ന യോദ്ധാവിന്‍റെ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്.... ഇനി പതിവുള്ള പത്രപാരായണത്തിന്‍റെ സമയമാണ്. ഓരോ പേജിലെയും പ്രധാനവാര്‍ത്തകളൊക്കെ വായിച്ചു പോവുന്നതിനിടയ്ക്ക് ആ പേജില്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകളുടക്കി....
അശ്വതി...പതിമൂന്നാം ചരമവാര്‍ഷികം...!!ചരമകോളത്തിലിരുന്ന് അച്ചുവിന്‍റെ ഫോട്ടോ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ, ആദ്യമായി അവളുടെ ഫോട്ടോ ഇവിടെ കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ ഒരു മരവിപ്പ് ഇപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായില്ലെന്നത് സത്യം. കാരണം, അവള്‍ ഓരോര്‍മ്മയായി അവശേഷിച്ചിട്ട് ഇന്നേക്ക് പതിമൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...പാവം അച്ചു, വിവാഹക്കമ്പോളത്തില്‍ സൗന്ദര്യത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ജീവന്‍ ഹോമിക്കപ്പെട്ടവള്‍....അവള്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓര്‍മ്മകളുടെ തീക്കനലുകള്‍ കോരിയിട്ടു....
അന്നും പതിവുപോലെ സ്കൂള്‍ ബസ്സിലെ അന്താക്ഷരിയും സൊറപറച്ചിലും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ഏകദേശം പത്തു മിനിട്ടുണ്ട് വീട്ടിലേക്ക്...എന്നെയും കാത്ത് ബോറടിച്ചിരിക്കുന്ന നാലുമണി പലഹാരങ്ങളെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചുക്കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോഴാണ് ആ പിന്‍വിളി കേട്ടത്. അതേയ്, കുട്ടീ ഒന്ന് നില്‍ക്കൂ.. ഇതാരാണപ്പാ ഇങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ എന്നാലോചിച്ച് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു ചുരുളന്‍ മുടിക്കാരി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു...
" എന്നും വിചാരിക്കും പരിചയപ്പെടണമെന്ന്, എന്താ പേര്?". ഞാന്‍ എന്‍റെ പേര് പറഞ്ഞു. " എന്‍റെ പേര് അശ്വതി ന്നാ, ഏതു ക്ലാസ്സിലാ പഠിക്കുന്നത്?" അവള്‍ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല. "ഒമ്പതില്‍" എന്ന് ഞാന്‍ . "ഞാനും" എന്ന് അവളുടെ മറുപടി. "വീട്ടില്‍ ആരൊക്കെയുണ്ട്?" എന്നായി അടുത്തത്. അങ്ങനെ അവള്‍, സുരേഷ്ഗോപി ചേട്ടനെ പോലെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവളോട്‌ "bye" പറഞ്ഞു നടത്തം തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ നാലുമണി പലഹാരങ്ങളെ ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നു..പകരം അവളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു. നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന, ഇരുനിറത്തിലുള്ള , കാണാന്‍ ഒരു ആനച്ചന്തമൊക്കെയുള്ള ആ മിടുക്കിയെ എനിക്ക് ബോധിച്ചു എന്ന് സാരം.
കണക്കില്‍ ഞാന്‍ നല്ല മിടുക്കിയായിരുന്നതുക്കൊണ്ട് സംശയം തീര്‍ക്കാന്‍ ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ അവളുടെ വീട്ടില്‍ പോയി. കണക്കൊന്നും തലയില്‍ കയറിയില്ലെങ്കിലും ഒന്ന് മനസ്സിലായി.. കൊച്ചുകൊച്ചു കുസൃതികളിലൂടെ തന്‍റെ അനിയനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചും, അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കൊഞ്ചിയും, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിച്ചും സന്തോഷിപ്പിച്ചും അവിടമൊക്കെ ഓടിനടക്കുന്ന ആ കൂട്ടുകാരിയെ എനിക്കും നല്ല ഇഷ്ട്ടമായെന്ന്....പിന്നീടുള്ള ദിവങ്ങളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവള്‍ എന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പരീക്ഷയുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍..അത് വേറെ ഒന്നിനുമല്ല കേട്ടോ, രണ്ടാള്‍ക്കും പരീക്ഷ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് അറിഞ്ഞാല്‍ വല്ലാത്തൊരു ആത്മനിര്‍വൃതിയായിരുന്നു..
പിന്നീട്, ദേശാടനപക്ഷികളെ പോലെ ഒരു കൂട്ടില്‍ നിന്ന്, മറ്റൊരു കൂട്ടിലേക്കുള്ള ചേക്കേറലുകള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ എനിക്ക് ആ കൂട്ടുകാരിയെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു..അതിനു ശേഷം കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, അവളെ അവിചാരിതമായി കണ്ടുമുട്ടി.... കാലം ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ തരുന്ന കൂട്ടത്തില്‍, അവള്‍ക്കും മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നിരുന്നു. പഴയ ആ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സുക്കാരി ,അപ്പോള്‍ അത്യാവശ്യം കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു മുതിര്‍ന്ന കുട്ടി ആയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെയും ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. കോളേജില്‍ പോവുമ്പോള്‍ പത്രം വായിക്കുന്ന പതിവില്ലായിരുന്നിട്ടും അന്നെന്തോ, വെറുതേ, പത്രം എടുത്തു നോക്കി...അന്നാണ് ഞാന്‍ അച്ചുവിന്‍റെ ഫോട്ടോ ആദ്യമായി ഈ പത്രത്താളില്‍ കണ്ടത്...നെറ്റിയില്‍ സിന്ദൂരം ചാര്‍ത്തി, ചിരിച്ചുക്കൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന അച്ചുവിന്‍റെ ഫോട്ടോ...ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളും, മോഹങ്ങളുമായി, പുതുജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുമ്പോള്‍ ആരോ പകര്‍ത്തിയ അവളുടെ വിവാഹഫോട്ടോകളില്‍ ഒന്ന്......!!!
ശരിക്കും ഒരു മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ എന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി....അത് അവളാവരുതെന്ന് സകല ദൈവങ്ങളോടും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുക്കൊണ്ട് പഴയ അയല്‍വാസികളിലൊരാളെ വിളിച്ചു..ആ ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകള്‍ അവ്യക്തമായ സ്വരങ്ങളായി എന്‍റെ കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങി..."എന്താ ചെയ്യാ മോളെ, പാവം..കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് മാസം ആവണേ ഉള്ളൂ.. അതിന്‍റെ ഒരു വിധി...ചെക്കന്‍ ഗള്‍ഫിലായിരുന്നു, വീട്ടുക്കാര്‍ വന്ന് പെണ്ണുക്കണ്ടു. ചെക്കന് ഫോട്ടോ അയച്ചുക്കൊടുത്തു..അയാള്‍ക്കും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. ചെക്കന് ലീവ് കിട്ടാത്തതിനാല്‍ വീട്ടുക്കാര്‍ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നെ, ചെക്കന്‍ വരുന്നത് കല്യാണത്തിന് ഒരാഴ്ച മുന്‍പ്..
കല്യാണത്തിനു ശേഷം, അവള്‍ക്കു ഭംഗി പോരാന്ന് പറഞ്ഞ് അയാള്‍ എന്നും അവളെ വഴക്കുപറയുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നത്രേ. , അവളും വീട്ടുക്കാരും ചേര്‍ന്നു അയാളെ പറ്റിച്ചതാണെന്ന്‍ അയാള്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തി...അവള്‍ എത്ര കരഞ്ഞപേക്ഷിച്ചിട്ടും അയാള്‍ കനിഞ്ഞില്ല... അവളെ അയാള്‍ക്കിനി വേണ്ടാന്നും അവള്‍ അയാളുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോയാലേ താന്‍ ഇനി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുവെന്നും അയാള്‍ പറഞ്ഞു..അയാള്‍ ലീവ് ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്ത് ഗള്‍ഫിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി...."
"അവള്‍ മരിക്കുന്ന അന്നും അയാള്‍ കുറേ വഴക്കു പറഞ്ഞുവത്രേ....ദയവുചെയ്ത് എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു തരൂ, വീടിനു മുന്നിലുള്ള റെയില്‍വേ ട്രാക്കില്‍ പോയി തലവച്ചൂടെ..ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാനത് ചെയ്യും, നിന്‍റെ മുഖം കണ്ടുക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത് മരിക്കുന്നതാണ്" എന്നയാള്‍ പറഞ്ഞുവത്രേ..അതും പറഞ്ഞ് ആ കുട്ടി കുറെ കരഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് അവളുടെ അമ്മയും അനുജനും അമ്പലത്തില്‍ പോയി തൊഴുതുവരുമ്പോള്‍ കണ്ടകാഴ്ച ഒരു സാരിത്തുമ്പില്‍ പിടയുന്ന അവളെയാണ്... ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.. ആര്‍ക്കും ഒരു ശല്ല്യമാവാതെ അവള്‍ പോയി ഈ ലോകത്ത് നിന്നും"
എല്ലാം കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരുപാട് സങ്കടം വന്നു, അതിലേറെ അയാളോട് അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യവും...ഒരാള്‍ക്ക് ഇത്ര ക്രൂരനാവാന്‍ പറ്റുമോ? ആ 'സുന്ദരനെ' എന്നെങ്കിലും നേരില്‍ കണ്ടാല്‍ ചോദിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചു..." എന്തിനാണ് ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ പാറിനടന്നിരുന്ന അവളുടെ ജീവന്‍റെ ചിറകുകള്‍ അയാള്‍ ചവിട്ടിയരച്ചു എന്ന്, എന്തിന്നാണ് അവളെ കൊന്നതെന്ന്?.."പിന്നെ തോന്നി ഹൃദയത്തിനു സൗന്ദര്യമില്ലാത്ത അയാളെപോലുള്ളവരെ കാണുന്നത് തന്നെ പാപമാണെന്ന്..അവള്‍ മരിച്ച് അധികം വൈകാതെ തന്നെ അയാള്‍ വേറെ കല്ല്യാണം കഴിച്ചു...അവളില്ലാത്ത ആ വീട്ടില്‍ താമസിക്കാനുള്ള മനക്കരുത്ത് ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ അവളുടെ വീട്ടുകാര്‍ ആ വീടുപേക്ഷിച്ച് പോയി...
ഇന്നും വല്ലപ്പോഴും എന്‍റെ പഴയനാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ആ വീട് കാണാറുണ്ട്‌... അവളുടെ ഓര്‍മ്മകളുടെ പ്രതീകമായി, ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ മതിലും, പെയിന്‍റിളകി നരബാധിച്ച ചുമരുകളും,കരിയിലകള്‍ വീണ് കാട് പിടിച്ച മുറ്റവും, ആ രണ്ടുനില വീടിനെ ശരിക്കും ഒരു പ്രേതാലയമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു...ഇന്നും ആ വീടിന്‍റെ മുന്നിലൂടെ രണ്ടടി നടന്നാല്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കും, എന്നെ പുറകില്‍ നിന്ന് അച്ചു ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍...."അതേയ്, കുട്ടീ ഒന്ന് നില്‍ക്കൂ .....!!!!"

melby

സ്വപ്നച്ചിറക്...

സ്വപ്നച്ചിറക്...
^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^
മേടമാസത്തിലെ ഒരു ഒഴിവു ദിനം, തന്‍റെ മകന് ചോറ് കൊടുക്കാന്‍ പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും പയറ്റി, പത്തൊമ്പതാമാതായി ഇനിയെന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് നിമ്മി ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. രണ്ടു ഇണക്കിളികള്‍ ആകാശത്ത് വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന്‍റെ പുറകെ പറക്കുന്ന കാഴ്ച അവള്‍ ഏറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നു. അപ്പുവിന് ചോറ് കൊടുക്കാന്‍ ഇത് തന്നെ നല്ല അവസരം. അവള്‍ ഓര്‍ത്തു.
അവള്‍ ആ കാഴ്ച അപ്പുവിന് കാണിച്ചുക്കൊടുത്തു. നല്ല മഞ്ഞയും കറുപ്പും ഇടക്കലര്‍ന്ന ചന്തമുള്ള കിളികള്‍. അപ്പുവിന്‍റെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളില്‍ നിറയെ കൗതുകമായിരുന്നു. പാത്രത്തില്‍ വിളമ്പിയ ചോറ് മുഴുവന്‍ തീര്‍ന്നുപോയത് രണ്ടു പേരും അറിഞ്ഞതേയില്ല. നിമ്മി അവയെ കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അവയുടെ പുറകെ ചിറകിട്ടടിച്ചു. പെട്ടന്ന്‍ എന്തോ ഓര്‍ത്ത് അവള്‍ അപ്പുവിനോട് പറഞ്ഞു, "അപ്പൂ മോന്‍ ഇവിടെ ഇരിക്കൂട്ടോ. അമ്മ ഇപ്പൊ വരാം. അമ്മേടെ വാവ ഇങ്ങോട്ടും പോവല്ലേ.". അവന്‍ പതുക്കെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും അവയെ നോക്കിയിരുന്നു.
അവള്‍ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. പാത്രം കഴുകുന്നതിനിടയില്‍ പെട്ടന്ന് എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു, ഒപ്പം അപ്പുവിന്‍റെ നിലവിളിയും. പാത്രം അവിടെയിട്ട് അവള്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടി. അപ്പു അവിടെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആകെ പേടിച്ചരണ്ട്. തന്‍റെ കുഞ്ഞിന് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു ആശ്വാസമായി. "എന്താ വാവേ, എന്ത് പറ്റി?" അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് അവന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി.
" അയ്യോ, ന്‍റെ ഈശ്വരാ" ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. അവിടെ ചോരയില്‍ കുളിച്ചുക്കൊണ്ട് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു പാവം പെണ്‍ക്കിളി...
" എന്ത് പറ്റി ഇതിന്?" ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞത് അവളുടെ അനിയനായിരുന്നു. അവന്‍റെ മുറിയുടെ കണ്ണാടി പോലുള്ള ജനാലയുടെ ചില്ലില്‍ ഉറക്കെ വന്നിടിച്ചതാണത്രേ... ദൈവമേ, എത്ര ക്ഷണനേരം കൊണ്ടാണ് അവരുടെ കളിചിരികള്‍ ഇല്ലാതായത്. അവളുടെ മനസ്സ് പിന്നെയും എങ്ങോട്ടോ പറന്നു.
പാവം, അവളുടെ ഇണയെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവള്‍ പരിസരം മറന്നു കാണും. കണ്ണാടിചില്ലിലെ ആകാശത്തിന്‍റെ പ്രതിബിംബം കണ്ട് അവര്‍ക്ക് സ്വതന്ത്രമായി പറന്നുനടക്കാനുള്ള ഇടമാണെന്ന് കരുതിക്കാണും. മനുഷ്യര്‍ക്കിടയിലെന്ന പോലെ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്‍റെയോ വിലക്കുകള്‍ തീര്‍ക്കാന്‍ ആരുമില്ലല്ലോ... അവള്‍ക്കുമുണ്ടായിരിന്നിരിക്കില്ലേ ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍. തന്‍റെ ഇണയുമൊത്ത്, അവന്‍റെ ചിറകിനടിയില്‍ അവനോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നിരിക്കാന്‍, അവരുടെ കുഞ്ഞിക്കിളികളും അവയുടെ കലപില ശബ്ദവും, അവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന സന്ധ്യകളും.. വര്‍ഷക്കാലത്ത് നനഞ്ഞ് കുതിര്‍ന്ന അവളുടെ തൂവലുകള്‍ മെല്ലെ ചീകിയൊതുക്കുന്ന അവന്‍റെ സ്നേഹവും കരുതലും അവള്‍ മോഹിചിട്ടുണ്ടാവില്ലേ?.
എത്ര പെട്ടന്നാണ് അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പോലിഞ്ഞുപോയത്. നിമ്മി അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. അവള്‍ക്ക് ചെറുതായി ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ അപ്പോഴും അവനെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജീവനും മരണത്തിനും ഇടയിലുള്ള ആ അവസാന നിമിഷത്തിലും അവള്‍ എന്തായിരിക്കും ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാവുക. തന്‍റെ നഷ്ട് സ്വപ്നങ്ങളെ പറ്റിയോ?.
ആണ്‍ക്കിളി അവളുടെ ചുറ്റും കരഞ്ഞുക്കൊണ്ട് പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് മൂന്ന് പ്രാവശ്യം അവളുടെ ചുറ്റും പറന്നു. അവന് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവും, അവള്‍ ഇനി തന്‍റെ കൂടെ കളിക്കാന്‍ വരില്ലെന്ന്. അവന്‍ മെല്ലെ പറന്ന് പോയി, മറ്റൊരു ഇണയെ തേടി...!!
"ഓ അവന്‍ 'ന്യൂ ജെന്‍' ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒന്ന്‍ പോയപ്പോള്‍ മറ്റൊന്നിനെ തേടി പോവുന്നത് കണ്ടോ?." നിമ്മിയുടെ അനിയന്‍ തമാശ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. നിമ്മി അവളെ ദയനീയമായി നോക്കി. അവള്‍ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭാരം താങ്ങാനവാത്തതുക്കൊണ്ടോ അതോ അവന്‍ തന്നില്‍ നിന്ന് അകന്നുപോവുന്നത് കാണാന്‍ കെല്‍പ്പില്ലാത്തത് കൊണ്ടോ, എന്തോ അറിയില്ല.. അവള്‍ തന്‍റെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. അവളുടെ കുഞ്ഞുശരീരത്തില്‍ നിന്ന് അവശേഷിക്കുന്ന ചൂടും വിട്ടകന്നു. അനിയന്‍ അതിനെ കൊണ്ടുപോയി മറവു ചെയ്തു. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും ആ സംഭവം മറന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.. പക്ഷേ നിമ്മി, അവള്‍ മാത്രം ആ പെണ്‍കിളിയെക്കുറിച്ച് എന്തുക്കൊണ്ടോ ഓര്‍ത്തുക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ എന്തിനെന്നറിയാതെ ഒരു കുഞ്ഞുനോവ് തളം കെട്ടി നിന്നു....!!!

melby

ചുവന്ന സുന്ദരി...!!


ചുവന്ന സുന്ദരി...!!
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
സ്കൂളില്‍ പോവാന്‍ നന്ദുവിന് പതിവില്ലാത്ത ഉത്സാഹം. കാരണം തിരക്കിയപ്പോഴാണ്‌ അന്ന് അവന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍റെ പിറന്നാളാണെന്നും രണ്ട് മിഠായി കൂടുതല്‍ കൊടുക്കാമെന്ന് ആ കുട്ടി വാക്കാല്‍ ഉറപ്പ് നല്‍കിയിട്ടുണ്ടെന്നുമുള്ള രഹസ്യം അവന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍ത്തത്, വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച രേണുവിന്‍റെ പിറന്നാളാണല്ലോ... അവള്‍ക്കു ഒരു സര്‍പ്രൈസ് ഗിഫ്റ്റ് അയച്ചുകൊടുക്കണം എന്ന് മുന്‍പേ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു.. പക്ഷെ അതിന് അവളുടെ മേല്‍വിലാസം കിട്ടണ്ടേ.... അതിനൊരു മാര്‍ഗ്ഗം ആലോചിച്ച് തലപുകഞ്ഞുക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ മനസ്സില്‍ ഒരു ലഡ്ഡു പൊട്ടിയത്. ചിലപ്പോള്‍ അവളുടെ മേല്‍വിലാസം പഴയ ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലോ?. അങ്ങനെയാണ് ഈ തിരച്ചില്‍ മഹാമഹം തുടങ്ങിയത്. കുന്തം പോയാല്‍ കുടത്തിലും തപ്പണമെന്നാണല്ലോ പക്ഷെ സംഗതി കുന്തം അല്ലാത്തതുക്കൊണ്ട് കുടത്തിന്‍റെ അടുത്ത് പോയില്ല പകരം പെട്ടിയില്‍ തപ്പാമെന്നു വിചാരിച്ചു.
പെട്ടി എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ നിധിപ്പെട്ടിയൊന്നുമല്ലാട്ടോ. എന്‍റെ കൂട്ടുകാരുടെ കത്തുകള്‍, ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡുകള്‍ അവരുടെ ചെറിയ സ്നേഹ സമ്മാനങ്ങള്‍ , അവരുടെ ഫോട്ടോസ്, ഡയറികള്‍, എന്‍റെ ചെറിയ കലാവിരുതുകള്‍...അങ്ങനെ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍, എന്‍റെ സംഭവബഹുലമായ ഭൂതകാലസ്മരണകള്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പെട്ടിയാണ് അത്. അങ്ങനെ ആ പെട്ടി തുറന്ന് ഓരോരോ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കുമ്പോഴാണ്‌ അറിയാതെ എന്‍റെ കൈ തട്ടി അതില്‍ നിന്ന് ഒരു ചെപ്പ് താഴെ വീണ് അതില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കുന്നിക്കുരു അവിടമാകെ ചിതറിത്തെറിച്ചത്.
ഞാന്‍ അവയെ നോവിക്കാതെ ഓരോന്നായി പെറുക്കിയെടുത്തു. വളരേ സ്നേഹത്തോടെ മേശയുടെ മേലെ വച്ചു കുറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ഈ കുന്നിക്കുരു പണ്ടേ എനിക്ക് പെരുത്തിഷ്ട്ടമാണല്ലോ. സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്തേ ഉള്ളതാണ് എനിക്ക് കുന്നിക്കുരുവിനോടുള്ള ഇഷ്ട്ടം. സുന്ദരിയായ യുവതിയുടെ കറുകറുത്ത കൃഷ്ണമണിയും ചുവന്നുതുടുത്ത അധരങ്ങളും അവളുടെ മൂക്കുത്തിയിലെ വെള്ളക്കല്ലില്‍ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചപ്പോള്‍ കുന്നിക്കുരു പോലെ തിളങ്ങി എന്ന് ഞാന്‍ പണ്ടെവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ സംഗതി അതൊന്നുമല്ലാട്ടോ ഈ ഇഷ്ട്ടത്തിനു പിന്നില്‍. ആ കഥ തുടങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്പോര്‍ട്സ് ഡേ ആയിരുന്നു.
എല്ലാവരും സ്കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടില്‍ കൂട്ടം കൂടി നില്‍പ്പാണ്. മത്സരഇനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി വന്നുക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം ഓട്ടമത്സരം. എല്ലാവരും പങ്കെടുക്കണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധം. രണ്ട് റൗണ്ട് മത്സരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഫൈനല്‍ റൗണ്ടിലേക്ക് സെലക്ട്‌ ആയി. ഫൈനല്‍ റൗണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മൂന്നാം സ്ഥാനത്ത്. അല്ലെങ്കിലും നമ്മള് പി.ടി ഉഷയ്ക്ക് പഠിക്കല്ലല്ലോ എന്ന് സമാധാനിച്ചു. അടുത്തത് സ്പൂണ്‍ റേയ്സ്. നാലടി നടന്നതേ ഉള്ളൂ. ദേ കിടക്കുന്നു നാരങ്ങ താഴത്ത്. ഹോ എന്തിനാ എന്‍റെ ദൈവമേ ഈ നാരങ്ങ ഉരുണ്ട ഷേയ്പില്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് എന്ന് ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തു. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ നാരങ്ങയെ എന്തിനാ കുറ്റം പറയണേ, അത് ശരിക്ക് വച്ച് തരാതിരുന്ന ടീച്ചറെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ എന്‍റെ കുറ്റമല്ല അതെന്ന് സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അങ്ങനെ ഓരോരോ ഇനങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്ലും ഞങ്ങള്‍ വളരേ ഹാപ്പി ആയിരുന്നു. പഠിക്കണ്ടല്ലോ, ഞങ്ങള്‍ നാല് കൂട്ടുകാര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ കളി കണ്ടും കത്തിവച്ചും ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തില്‍ ഒരുത്തി ഈ കുന്നിക്കുരു കൊണ്ട് വന്നത്. "ഡീ, ഇത് കഴിക്കാന്‍ പറ്റും. നമ്മുക്ക് കഴിച്ചാലോ" എന്ന് ഒരുവള്‍. പണ്ടേ നമ്മുക്ക് നല്ല വിവരമുള്ളതുക്കൊണ്ടും അത് വിഷമാണെന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു തന്ന ഓര്‍മ്മയുള്ളതുക്കൊണ്ടും ഞാന്‍ അത് തടഞ്ഞു. ഇല്ലാ, ഒരു കുഴപ്പവുമുണ്ടാവില്ലെന്ന് അടുത്ത ആള്‍. അപ്പോഴേക്കും മൂന്നാമത്തെ ആള്‍ അത് വാങ്ങി കഴിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും ഊഴം കഴിയുന്നത്‌ വരെ ക്ഷമയോടെ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു. സംഗതി വേറെ ഒന്നുമല്ലാട്ടോ എന്തെങ്കിലും പറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന്‍ നോക്കിയിട്ട് പോരെ നമ്മള് കഴിക്കുന്നത്‌. നമ്മളാരാ മോള്. പക്ഷെ കുന്നിക്കുരു കഴിച്ചിട്ട് ആര്‍ക്കും ഒരു കൂട്ടവുമില്ല. എന്നാലും എന്‍റെ അച്ഛന്‍ ഇങ്ങനെ പറ്റിച്ചല്ലോ എന്ന്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തുക്കൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് കൂട്ടുകാരികളുടെ പ്രോത്സാഹനം. നീയും കഴിച്ചോ, ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലെന്ന്. പണ്ടേ കൂട്ടുക്കാര്‍ എന്ന് വച്ചാല്‍ നമ്മുടെ ജീവനാണ്. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.
ഒരെണ്ണം എടുത്തു കടിച്ചപ്പോള്‍ നല്ല കയ്പ്. ഞാന്‍ അവരെയൊക്കെ നോക്കി. ആര്‍ക്കും ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ല. എന്തായാലും നമ്മള്‍ തോറ്റുകൊടുക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ. പാവയ്ക്ക, ആര്യവേപ്പ്, കാഞ്ഞിരക്കുരു ഇത്യാദികളെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചു. രണ്ടെണ്ണം കൂടുതലെടുത്തു (ഒന്നിലും നമ്മള്‍ പുറകിലാവാന്‍ പാടില്ലല്ലോ) നല്ല അസ്സലായി ചവച്ചരച്ചു കഴിച്ചു. ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍ യശോദയുടെ മുന്നില്‍ വായതുറന്ന് കാണിച്ചതുപോലെ ഞാനും അവരുടെ മുന്നില്‍ ഞെളിഞ്ഞുനിന്നു.
ഉച്ചക്ക് ചപ്പാത്തിക്കഴിച്ചു. സ്പോര്‍ട്സിനോട് തല്‍ക്കാലം വിട പറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും പാട്ട്, നൃത്തം, അഭിനയം, പ്രസംഗം, ഇവയോടോക്കെയായിരുന്നു അന്നേ എനിക്കിഷ്ട്ടം. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരൊക്കെ കൂടി നല്ല കളി. നാഗവല്ലിയായിരുന്നു അന്നത്തെ ആരാധനാപാത്രം. ഞാന്‍ തന്നെ ആ റോള്‍ ഏറ്റെടുത്തു. അങ്ങനെ നാഗവല്ലിയായി തകര്‍ത്താടി കൂട്ടുകാരെ പേടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍, പെട്ടന്നൊരു തോന്നല്‍. നാഗവല്ലിക്ക് ഓക്കാനിക്കാന്‍ വരുന്നുണ്ടോ? ഏയ്‌ ഇല്ല ശരീരത്തില്‍ നാഗവല്ലി കയറിയതല്ലേ അതിന്‍റെയാവും എന്ന് വിചാരിച്ച് കളി തുടര്‍ന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പിന്നേം സംശയം, അല്ല ഇത്തവണ കാര്യമായിട്ടായിരുന്നു. നിര്‍ത്താതെയുള്ള ഛര്‍ദ്ദി. ഒടുവില്‍ നാഗവല്ലിയും പോയി, കൂട്ടുകാരും പോയി.
സിസ്റ്റര്‍ എന്നെ അടുത്തുള്ള ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി. ഉച്ചക്ക് എന്താ കഴിച്ചതെന്ന് ഡോക്ടര്‍. ചപ്പാത്തി എന്ന് നിഷ്കളങ്കമായ എന്‍റെ മറുപടി. ഡോക്ടര്‍ മരുന്ന് തന്നു. എന്നിട്ടും കുറവില്ല. സിസ്റ്റര്‍ പിന്നേം കൊണ്ടുപോയി. വേറെ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഇല്ലാ എന്ന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. സത്യത്തില്‍ വേറെ ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ലായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തി ഇത് തന്നെ അവസ്ഥ. നിര്‍ത്താതെയുള്ള ഛര്‍ദ്ദി. അച്ഛന്‍ വന്ന്‌ അടുത്തുള്ള ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു. അതേ ചോദ്യം, ചപ്പാത്തി കഴിച്ചെന്ന് ഞാന്‍ അവിടേം ആവര്‍ത്തിച്ചു.
അങ്ങനെ നാലാമത്തെ തവണയും ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോയിരിക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ ഉപദേശം. മോള് ശരിക്ക് ആലോചിച്ചു നോക്ക്, അച്ഛന്‍ വഴക്കു പറയില്ല, എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ? ഞാന്‍ പതുക്കെ ഫ്ലാഷ്ബാക്കിലേക്ക് പോയി. പെട്ടന്ന് ഓര്‍മ്മ വന്നു. "അച്ഛാ കുന്നിക്കുരു കഴിച്ചു". " അയ്യോ ന്‍റെ മോളെ " എന്ന് അച്ഛന്‍ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു പോയി. സംഗതി ഏതാണ്ട് പന്തിയല്ലാന്നുമാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പിന്നെ അച്ഛന്‍ എന്നേം കൊണ്ട് ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേക്ക്‌. വേഗം ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോയി വയറു കഴുകണം എന്ന് പറഞ്ഞതും അച്ഛന്‍ എന്നെ എടുത്തുക്കൊണ്ട് ഓടി. ഞാന്‍ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്ത് പറയാനാണ്. ഏതാണ്ടൊക്കെ തീര്‍ന്നു എന്ന് ഉറപ്പായി.
തൃശൂര്‍ മെഡിക്കല്‍കോളേജില്‍ പോയപ്പോള്‍ കുറച്ചും കൂടി നേരത്തേ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ ബ്ലഡില്‍ കലര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ കൈ മലര്‍ത്തി. ഏതായാലും ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യു എന്ന് പറഞ്ഞു. അന്ന് വിവരം അറിയിക്കാന്‍ ഫോണ്‍ ഇല്ലല്ലോ. അങ്ങനെ എന്നേം കൊണ്ട് പിന്നേം അച്ഛന്‍ വീട്ടിലേക്കു ഓടി. അമ്മയോട് വിവരം പറഞ്ഞ്, അത്യാവശ്യം വേണ്ട സാധനങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ അഡ്മിറ്റായി. അങ്ങനെ ഒ.ആര്‍.എസ്. ലായിനിയുടെ ഉപ്പും മധുരവും വേണ്ടുവോളം അറിഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചയോടെ ശരീരത്തില്‍ കയറിയ ബാധ മുഴുവനായും പോയി.
സ്കൂളില്‍ പോയപ്പോള്‍ സിസ്റ്റര്‍ ഞങ്ങളെ നാലാളെയും പൊക്കി. എല്ലാവരും കഴിച്ചിട്ടും എനിക്ക് മാത്രം എന്തെ ഇങ്ങനെ പറ്റിയതെന്ന് ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം അവളുമാര്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയത്. അവരൊക്കെ കുന്നിക്കുരു വിഴുങ്ങിയതെ ഉള്ളൂ. ഞാന്‍ മാത്രമേ അത് ചവച്ചരച്ചു കഴിച്ചുള്ളൂ. 'പാവം ഞാന്‍'. അല്ലെങ്കിലും വളഞ്ഞ വഴിയൊന്നും നമ്മുക്ക് പണ്ടേ അറിയില്ലല്ലോ. സംഗതി എന്തായാലും അതോടെ നല്ലൊരു വിളിപേര് കിട്ടി.. "കുന്നിക്കുരു".
അങ്ങനെ ഞാന്‍ രണ്ട് നല്ല പാഠം പഠിച്ചു. ഒന്ന്, നമ്മുടെ അച്ഛനും അമ്മയും പറയുന്നതില്‍ എന്തെങ്കിലും വാസ്തവം ഉണ്ടായിരിക്കും. രണ്ട്, ഈ കൂട്ടുകാര്‍ എന്ന വര്‍ഗ്ഗത്തിനെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുത്. സോറി ഫ്രണ്ട്സ്, നിങ്ങളെ ഉദ്ദേശിച്ചല്ലാട്ടോ.

Melby

അഗ്നിജ്വാല

അഗ്നിജ്വാല
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~
എന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ?. ഞാന്‍ ജ്വാല. പേര് പറഞ്ഞാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാവില്ല. പക്ഷേ, മനുഷ്യ മനസാക്ഷിയെ ഞെട്ടിച്ച സുധീഷ്‌ വധ കേസിലെ പ്രതിയാണ് ഞാന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ വേഗം മനസ്സിലാവും. അതേ, പത്രമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ വായിച്ചറിഞ്ഞ്, കൊടും ക്രൂരതയുടെ പര്യായമെന്ന് നിങ്ങളെല്ലാവരും മുദ്രക്കുത്തിയ ആ മൂന്നാംലിംഗക്കാരി ഞാനാണ്.
ഇന്ന് ആ കേസിന്‍റെ വിധി പറയുകയാണ്‌. അരമണിക്കൂര്‍കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്നെ കോടതിമുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കും..അതിനു മുന്‍പ് എല്ലാ സത്യങ്ങളും നിങ്ങളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നി..അതെ..നിങ്ങളോട് മാത്രം..!!!
കൊഞ്ചിക്കാന്‍ ഒരു കുഞ്ഞു പെങ്ങളെ കാത്തിരുന്ന എന്‍റെ മൂന്നു ആങ്ങളമാരുടെ മുന്നിലേക്ക് അമ്മ ഒരു ആണ്‍കുഞ്ഞിനെ കൂടി സമ്മാനിച്ചപ്പോള്‍, അവര്‍ക്ക് തോന്നിയ ഒരു കുസൃതി...എന്നെ പെണ്‍ക്കുഞ്ഞിനെ പോലെ അണിയിച്ചൊരുക്കി കൊഞ്ചിക്കുക അവര്‍ക്കൊരു രസമായിരുന്നു. എന്‍റെ തോല്‍വികള്‍ അവിടെ നിന്നാരംഭിച്ചു....പിന്നീട് ഏട്ടന്മാര്‍ ആ പതിവൊക്കെ നിര്‍ത്തിയെങ്കിലും, ഞാന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ പോലെ സ്വയം അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി സ്കൂളില്‍ പോവാന്‍ തുടങ്ങി..ഒടുവില്‍ കൂട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും കളിയാക്കലുകള്‍ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ വിദ്യ നേടുക എന്ന അഭ്യാസം ഞാന്‍ നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ വച്ച് തന്നെ നിര്‍ത്തി.
ഏട്ടന്മാരുടെ ഇഷ്ട്ടം അതോടെ വെറുപ്പായി...ആണുംപെണ്ണും കെട്ടവന്‍ എന്ന് മുഖത്ത് നോക്കി വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..പക്ഷേ എല്ലാവരും വെറുത്തപ്പോഴും ഒരുവള്‍ മാത്രം എന്നെ വെറുത്തില്ല..എന്‍റെ ദേവു...!!!എന്നെ പെണ്ണായി കാണാനുള്ള മനസ്സ് അവള്‍ക്കു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റുള്ളവര്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് തീക്കനല്‍ കോരിയിടുമ്പോഴും, അവള്‍ മാത്രം കുളിര്‍മഴയായി നിലകൊണ്ടു. എന്നും സാന്ത്വനമായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവള്‍...!!
അവള്‍ തന്നെയാണ് എനിക്ക് സുധിയെ പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നത്. ഒരിക്കല്‍ പരിചയപ്പെട്ടാല്‍ ആരും മറന്നുപോവാത്ത വാക്ചാതുര്യവും പെരുമാറ്റവും അയാള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആ പരിചയം പിന്നീട് കോഫി ഷോപ്പുകളിലേക്കും പാര്‍ക്കുകളിലേക്കും ഞങ്ങളെ എത്തിച്ചു. ഒരു പെണ്ണിനെ പോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നടന്നിരുന്ന എന്നെ നോക്കി " നീ ശരിക്കും ഒരു പെണ്ണായിരുന്നെങ്കില്‍" എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, കാലങ്ങളായി കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ചതെന്തോ കേട്ട ആഹ്ലാദമായിരുന്നു എനിക്ക്...ഞാനത് പ്രകടിപ്പിചില്ലെങ്കിലും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആ വാചകം തിരതല്ലി. പതിവ് കണ്ടുമുട്ടലുകളില്‍ ഒരു നാള്‍, അവന്‍ തന്നെ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു, ശരിക്കും ഒരു സ്ത്രീയാവുന്നതിനെ പറ്റി നമ്മുക്ക് ആലോചിച്ചാലെന്താ?. . ..പുരുഷന്‍ സ്ത്രീയാവുന്നത് ഇപ്പോള്‍ അത്ര പുതുമയൊന്നുമല്ല..എനിക്ക് നിന്നെ വേണം.. എനിക്ക് നിന്നെ പിരിയാനാവില്ല....ഉള്ളില്‍ അടക്കി വച്ചിരുന്ന മോഹങ്ങളത്രയും സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. ഒരു പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള സ്ത്രീയാവുക, കൂട്ടിന് തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആണൊരുത്തന്‍..സ്നേഹം എന്തെന്നറിയാത്ത എന്‍റെ മനസ്സ്, അതിനായി ദാഹിച്ചു.അതിനുള്ള പണം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഏട്ടന്മാര്‍ തരാതിരുന്നതുക്കൊണ്ട്, എനിക്കവകാശപ്പെട്ട സ്വത്ത് ഞാന്‍ വാങ്ങിച്ചു. അതോടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.. ഒറ്റപ്പെടുന്നതിന്‍റെ വേദന വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയപ്പോഴും ഞാന്‍ ആശ്വസിച്ചു, എല്ലാം സുധിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ..
ഡോക്ടറുമായി സംസാരിച്ചു..രൂപത്തില്‍ മാറ്റം വരുത്തിയാലും ഒരു അമ്മയാവാന്‍ സാധിക്കില്ലെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.അത് കേട്ടപ്പോള്‍ സുധി എന്നെ വെറുത്താലോ എന്ന് ശങ്കിച്ചു. അതെല്ലാം എന്‍റെ സംശയം മാത്രമാണെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു. ഇനി അഥവാ വേണമെങ്കില്‍ തന്നെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാമെന്നു അയാള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു. എന്‍റെ അറിവില്ലായ്മ അയാള്‍ ശരിക്കും മുതലെടുത്തു.
ഓരോ അവയവങ്ങള്‍ അറുത്ത് മാറ്റുമ്പോഴും, വേദനക്കൊണ്ട് പുളയുമ്പോഴും ഉള്ളില്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. അയാളോടൊത്തുള്ള ജീവിതം മാത്രമായിരുന്നു മുന്നില്‍. ആ സ്ത്രീ രൂപം, അതിന്‍റെ എല്ലാ പരിമിതികളും കടന്നു തന്നെ അയാള്‍ ശരിക്ക് ആസ്വദിച്ചു. പെട്ടന്നൊരുനാള്‍ താന്‍ ബിസ്സിനസ്‌ ആവശ്യത്തിനായി പുറത്തുപോവുന്നു..ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ വരു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴും മറ്റൊന്നും കരുതിയതുമില്ല.
ഇതിനിടയില്‍ അയാളുടെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചെന്ന് ആരോ എന്നോട് പറഞ്ഞു. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു, സുധി അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല. ഒരുപക്ഷെ വീട്ടുകാരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അതിന് സമ്മതിച്ചാല്‍ തന്നെ, തലേദിവസമാണെങ്കില്‍ പോലും തന്നെയും കൊണ്ട് നാട് വിടും. എന്നിരുന്നാലും മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായതിനാല്‍, ഞങ്ങള്‍ കണ്ടുമുട്ടാറുള്ള പാര്‍ക്കില്‍ ഇരിക്കാമെന്ന് കരുതി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അയാള്‍ മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു..ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാരേ പോലെ..!!
എന്നിട്ടും അയാളെ അവിശ്വസിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. അവിടെ കണ്ടതെല്ലാം സത്യമാവില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചുക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ അയാളെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു.അയാള്‍ എല്ലാം നിഷേധിക്കുമെന്ന് കരുതിയ ഞാന്‍ ഞെട്ടി.ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു." ശരിയാണ്, ജ്വല്ലറി ഉടമയുടെ ഒരേയൊരു മകള്‍..എന്നെയല്ലാതെ വേറെ ആരെയും വിവാഹം കഴിക്കില്ലെന്ന് വാശി പിടിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു..എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ നിന്നെ വേണ്ടെന്നു വെക്കില്ല കേട്ടോ..നമ്മുക്ക് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കാണാം ഇതേപോലെ തന്നെ".ഞാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു. ആ മരവിപ്പില്‍ നിന്ന് കുറെ നേരം എനിക്ക് മോചനമുണ്ടായില്ല.
പിറ്റേന്ന് എന്നെ എതിരേറ്റത് അതിലും വലിയ ദുരന്തമായിരുന്നു. എന്‍റെ ദേവു ആത്മഹത്യ ചെയ്തെന്ന്. എന്നെ ഒരിക്കലും തനിച്ചാക്കില്ലെന്നു വാക്ക് തന്നവള്‍...!!!എന്തിനെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ഭ്രാന്ത്പിടിക്കുമെന്ന അവസ്ഥയില്‍ ഒരു മുറിയില്‍ അടച്ചിട്ടിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം എന്നെ തേടി ഒരു എഴുത്ത് വന്നു. ദേവു, മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് എനിക്കെഴുതിയ കത്ത്. ..!!
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാല്‍ അത് പൊട്ടിച്ച് വായിച്ചു. നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം, ഇത് നിന്‍റെ കയ്യില്‍ കിട്ടുമ്പോള്‍ ഞാനീ ലോകത്തുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ അച്ഛനില്ലാത്ത കുഞ്ഞിന് ജന്മം നല്‍കിയവള്‍ എന്ന പഴിയുമായി ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം അതുതന്നെയല്ലേ..?സുധി, അവന്‍ എന്നെ ചതിച്ചു..എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും. വിവാഹം കഴിയുന്നതുവരെ നീ പോലും അറിയരുതെന്ന് അയാള്‍ ചട്ടം കെട്ടിയിരുന്നു..എന്നെ വെറുക്കരുത്..ഞാന്‍ പോവുന്നു...
കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് കയറി..ലോകം തല കീഴായ്‌ മറിയുന്നതുപോലെ തോന്നി. അയാളോടുള്ള പക ആളിക്കത്തി..ഇനി ഒരു പെണ്ണിന്‍റെയും മാനത്തിനോ ജീവനോ ഭീഷണിയായി അയാള്‍ ഈ ലോകത്തുണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല.എല്ലാം മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. അയാളെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. "ങാ, സുധീ..എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണമല്ലോ.തിരക്കില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ? കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നിന്നെ ഇതുപോലൊന്നും കിട്ടില്ല..അതിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി..."ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ അയാള്‍ സമ്മതിച്ചു.അയാളെ വകവരുത്താനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളുമായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന്, കൃത്യസമയത്ത്തന്നെ അയാള്‍ വന്നു. ഓ..നീ ഇന്ന് പതിവിലേറെ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നല്ലോ എന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.എന്‍റെ കണ്ണിലെ പക അയാള്‍ അറിയാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു. സുധീ നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്. ഞാന്‍ നേരത്തേ തീരുമാനിച്ച പോലെ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ ജ്യൂസെടുത്തു, അതില്‍ രണ്ടുമൂന്നു ഉറക്ക ഗുളികകള്‍ ചേര്‍ത്തു അവനു നല്‍കി..നീ ക്ഷീണിച്ചു വന്നതല്ലേ..ഞാന്‍ ആ ഗ്ലാസ്‌ അവനു നേരെ നീട്ടി. അവന്‍ പാതിമയക്കത്തിലായപ്പോള്‍ ആദ്യം അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ചൂഴ്ന്നെടുത്തു, പിന്നെ അവന്‍റെ നാവ്, കൈവിരലുകള്‍, അങ്ങനെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അവയവങ്ങളും ഞാന്‍ അറത്തുമാറ്റി. അയാള്‍ വേദനക്കൊണ്ട് പുളഞ്ഞപ്പോള്‍, ഞാന്‍ സന്തോഷത്താലാറാടി...
അവന്‍റെ പ്രതിശ്രുതവധു എനിക്കെതിരെ കേസ് കൊടുത്തു. മൂന്നാംലിംഗക്കാരിക്ക് സുമുഖനും മാന്യനുമായ ചെറുപ്പക്കാരനോട് തോന്നിയ പ്രണയം. അയാള്‍ അത് നിരസിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു അയാളോട് തോന്നിയ പക പൈശാചികമായ കൊലപാതകത്തില്‍ അവസാനിച്ചെന്ന് അവളോടൊപ്പം നാട്ടുകാരും അതേറ്റു പറഞ്ഞു.
തങ്ങളുടെ റേറ്റിംഗ്കൂട്ടാനായി കഥകള്‍ മെനയുന്ന മാധ്യമങ്ങളെയോ, , പണത്തിന്‍റെയും പദവിയുടെയും തുലാസ്സുപയോഗിച്ചു നീതിയും ന്യായവും അളന്നു ഭാഗിക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥയിലോ എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുക്കൊണ്ട് തന്നെ കോടതിയെ എന്തെങ്കിലും ബോധിപ്പിക്കാനുണ്ടോ എന്നാ ജഡ്ജിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എന്തിന്..ഇതുപോലെയുള്ള കാപാലികര്‍ മദിച്ചുനടക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയില്‍, എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ ഇനിയെന്ത്??
ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങള്‍ക്കും , വേദനകള്‍ക്കും, ഒറ്റപ്പെടുത്തലിനും പകരമായി, നിങ്ങള്‍ തരാന്‍ പോകുന്നത് ഒരു തൂക്കുകയറല്ലേ? ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
ഓ..സംസാരിച്ചു സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല....അതാ ജഡ്ജി വിധി വായിച്ചു തുടങ്ങി....കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ? "നികൃഷ്ടവും പൈശാചികവുമായ ഈ കൊലപാതകത്തെ അപൂര്‍വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍വമെന്ന ഗണത്തില്‍ പെടുത്താവുന്നതാണ്. പ്രതി കുറ്റം സമ്മതിക്കുകയും, പൊലീസിന് എല്ലാ തെളിവുകളും കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കാനും സാധിച്ചു എന്നത് എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. തന്‍റെ പ്രണയം നിരസിച്ചതിലുള്ള വൈരാഗ്യമാണ് ഒരു പാവം ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ ദാരുണമായ അന്ത്യത്തില്‍ കലാശിച്ചത്.കൊല ചെയ്ത രീതിയില്‍ നിന്ന് തന്നെ പ്രതി എത്ര ക്രൂരനും അപകടകാരിയുമാണെന്ന് ഏവര്‍ക്കും ബോധ്യപ്പെടുന്നതാണ്. വിചാരണ കാലയളവിലോ , ഈ അടുത്ത നിമിഷം വരെയോ തന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ പ്രതിക്ക് പശ്ചാത്താപമോ കുറ്റബോധമോ ഉള്ളതായി ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ആയതിനാല്‍.................!!"

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo