Showing posts with label LongStory. Show all posts
Showing posts with label LongStory. Show all posts

മോഹൻ ബംഗ്ളാവ് (നോവലൈറ്റ്) ഭാഗം 3 I Arun V Sajeev

അവരോട് പറയേണ്ട മറുപടിയെക്കുറിച്ച്, രണ്ടാമതൊരുവട്ടം ആലോചിക്കേണ്ട കാര്യമേ പീറ്ററിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..! അവന് വേണ്ടതപ്പോൾ; ആ നശിച്ച സ്ഥലത്തുനിന്നും എങ്ങെയെങ്കിലും ഒന്ന് രക്ഷപെടുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ടി അവർ പറയുന്നതെന്തും ചെയ്യാൻ പീറ്റർ തയ്യാറുമായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പണത്തിന്റെ കാര്യം പോലും അവന് രണ്ടാമത്തെ ആവശ്യം മാത്രമായിരുന്നു. ആ ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരുന്നുകൊണ്ടവൻ അടഞ്ഞ വാതിലിന്ന് നേർക്കുനോക്കി ഉച്ചത്തിലിങ്ങനെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
"നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.. എത്രയും വേഗം ഞാനാ താക്കോൽ എടുത്തുതരാം.. എനിക്ക് കുടിക്കുവാനായ് കുറച്ച് വെള്ളംവേണം.. അതിന് മുൻപ് ഈ കെട്ടൊന്നഴിച്ച് മാറ്റണം." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം വാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്ത് പ്രതീക്ഷയോടെ പീറ്റർ അവിടേക്കുതന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
അവന് മുൻപിൽ ആ വാതിൽ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു...ഇത്തവണ അതുതുറന്നത് റേച്ചലായിരുന്നില്ല.. എഴുപതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു മുറിയിലേക്കുവന്നത്. പഴയ ഫാഷനിലുള്ള ഷർട്ടും, പെഡൽപുഷാറും, തൊപ്പിയും ധരിച്ചിരുന്ന അയാൾ; കാഴ്ച്ചയിൽ ഒരു ആംഗ്ളോ ഇന്ത്യനെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അയാൾ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അവിടെയാകെ മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം പരക്കുന്നതായ് പീറ്ററിന് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവന്റെ അരികിലേക്ക് സാവധാനം നടന്നടുത്ത അയാൾ, തന്റെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു നീളൻ തുകലുറ പുറത്തേക്കെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്ത.. മൂർച്ചയേറിയ, തിളങ്ങുന്നൊരു കഠാരയുമായ് അയാൾ പീറ്ററിന്റെ നേർക്ക് നടന്നുചെന്നു. ഭയന്ന് പിന്നോട്ടു നിരങ്ങിനീങ്ങിയ പീറ്ററിനെനോക്കി.. പേടിക്കേണ്ട എന്നാഗ്യം കാട്ടിയ ശേഷം അയാള്‍ കത്തികൊണ്ട് അവന്റെ കാലുകളിലെ കെട്ടുകൾ സാവധാനം അറുത്ത് മാറ്റുവാനായ് തുടങ്ങി.
പീറ്റർ വീണ്ടും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി,
''ആ സ്ത്രീയെക്കൂടാതെ ഇയാളും ഇവിടുണ്ടായിരുന്നോ..?! ഇവരെക്കൂടാതെ ഇനി മറ്റാരെങ്കിലുംകൂടി കാണുമോ ഇവിടെ ??. പെട്ടെന്നുതന്നെ ആ ചിന്ത ഉപേക്ഷിച്ച അവൻ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആയാൽത്തന്നെ തനിക്കെന്താ..? ആ താക്കോലെടുത്ത് കൊടുക്കണം, കിട്ടുന്ന ഉരുപ്പടിയുംവാങ്ങി നാടുവിടണം. ആ തോന്നൽ അവനെ ഉന്മേഷവാനാക്കി. കൈകാലുകളിലെ ബന്ധനത്തിൽനിന്നും മോചിതനായ പീറ്റർ ഭിത്തിയിൽചാരി സാവധാനം എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. എർവശത്തെ അലമാരയുടെ മങ്ങിയ നിലക്കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടപ്പോൾ പീറ്ററിന് അതിശയം തോന്നി..
ദേഹത്താസകലം പോറലുകളും, മുറിവുകളുമൊക്കെയായ് കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുംധരിച്ച് പൊടിയിൽക്കുളിച്ച നിലയിൽ അവനാകെ പ്രാകൃതരൂപം പൂണ്ടിരുന്നു.
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിനറൽ വാട്ടറിന്റെ ഒരു കുപ്പിയുമായ് റേച്ചൽ ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. എന്നിട്ട് വൃദ്ധനെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു
''പപ്പാ; ലൊക്കേഷൻ മാപ്പ് നോക്കി താക്കോലിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ വിവരം ഇവന് ഡിറ്റെയിലായിട്ട് പറഞ്ഞ്കൊടുക്കണം. അമ്പലത്തിലേക്ക് കടക്കാനുള്ള വഴിയും, കീ യുടെ പൊസിഷനും ഒക്കെ " കഴിഞ്ഞ തവണത്തെതുപോലെ പിഴവുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്. എന്നിട്ട് പീറ്ററിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് അവർ കൈയ്യിലിരുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി അവന് നല്കി.
പീറ്ററാ കുപ്പി തുറന്ന് ആർത്തിയോടെ പകുതിഭാഗം വെള്ളം ഒറ്റയടിക്കകത്താക്കി. അവന് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. ദാഹം കൊണ്ട് ആകെ വലഞ്ഞ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൻ. ബാക്കിവെള്ളംകൂടി കുടിച്ചുതീർത്ത് കുപ്പി തറയിലേക്ക് വെച്ച പീറ്ററിനെനോക്കി റേച്ചൽ തുടർന്നു. "ഇതെന്റെ പപ്പ മിഖായേൽ സാന്റിയാഗോ. ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ രഹസ്യം അറിയാവുന്ന മൂന്നാമത്തെ ആൾ..
ഞങ്ങളിരുവരും കൂടിയായിരുന്നു ഇത്തവണ ഈ ദൗത്യം ചെയ്യുവാനായ് തീരുമാനിച്ചത്. അതിനുവേണ്ടി മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപെ ഞങ്ങൾ നഇവിടെ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ ആ നിലവറ തുറക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടു.
താന്ത്രിക വിധിപ്രകാരം പ്രത്യേക ബന്ധനങ്ങളാൽ സംരക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള വാതിലാണ് ആ അറക്കുള്ളത്. അതിനെ മറികടക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരാളുടെ സഹായം
ഇല്ലാതെ ആ അറതുറക്കകയെന്നത് അസാധ്യമാണ്. ഞങ്ങളതിനുള്ള പോംവഴി തേടുകയായിരുന്നു. അപ്പോളാണ് നീ ഈ പ്രദേശത്തെത്തുന്നത് .നിമിത്തപ്രകാരം നീ അതിന് പ്രാപ്തനാണ്..! അത്തരം കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് പപ്പാക്കുണ്ട്. പപ്പായുടെ അനുമാനപ്രകാരം നിന്നെപ്പൊതിഞ്ഞ് ഒരു "രക്ഷാവലയം " നിലകൊള്ളുന്നുണ്ട്... പപ്പായുടെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ "എ ഡിവൈൻ ഓറ " അത് നിന്നെ ഏതാപത്തിൽ നിന്നും കാത്തുരക്ഷിക്കും.
അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഈ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ കഴിയും.ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയ ഞങ്ങൾ; നിന്നെ തന്ത്രപൂർവ്വം ഇവിടേക്ക് വരുത്തുമായിരുന്നു. നിനക്കുകിട്ടിയ നിലവിളക്കിന്റെ മേൽത്തട്ടും, ആ കിണ്ടിയും ഒക്കെ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്കാകർഷിക്കാൻ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയിട്ടതായിരുന്നു. നീ അതിൽ വീഴുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. നീയറിയാതെതന്നെ നിന്റെ ഓരോനീക്കവും ഞങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.
പീറ്റർ അവിശ്വസനീയതയോടെ റേച്ചലിനെ നോക്കി. ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ അവന്റെ നോട്ടം അവഗണിച്ച ആ സ്ത്രീ തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം കലർത്തി അവനോട് തുടർന്നു.
ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക.. നീ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ജോലി അത്ര എളുപ്പമുള്ളതൊന്നുല്ല...പ്രതിബന്ധങ്ങൾ ഏറെ മറികടക്കേണ്ടതായ് വരും. ആ താക്കോലിന് കാവലായ് അദൃശ്യ ശക്തികൾ ഉണ്ടാകും.. പക്ഷെ അതെടുക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയും. ഇനിയെല്ലാം നിന്റെ മിടുക്ക് പോലിരിക്കും. പപ്പാ അതിന് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ വിശദമായ്ത്തന്നെ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരും."
അത്രനേരം താൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു നിസ്സാര കാര്യമാണെന്നു കരുതിയിരുന്ന പീറ്ററിന്.. അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായപ്പോൾ, ചെറിയ ഭയംതോന്നിത്തുടങ്ങി. പക്ഷെ റേച്ചൽ പറഞ്ഞ; തന്നെ ഏതാപത്തിൽ നിന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ള; ആ വസ്തു.. പുണ്യാളന്റെ മുടിയിഴയുള്ള വെന്തിങ്ങയാണ് എന്നറിയാവുന്ന അവൻ; താൻ ഏതുപ്രതിബന്ധങ്ങളേയും നേരിടാൻ തയ്യാറാണ് എന്നമട്ടിൽ റേച്ചലിനെ നോക്കി സമ്മതഭാവത്തിൽ തലയാട്ടിക്കാണിച്ചു.
"ആദ്യം നീ പോയ് കുളിച്ച് ഈ വസ്ത്രമൊക്കെ മാറി ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, നീ പൊന്തയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ബാഗ് ദാ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ പപ്പായോട് താക്കോലിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കുറിച്ചും, അതെടുക്കേണ്ട രീതിയെക്കുറിച്ചും വിശദമായ് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക. അതിനുശേഷം
ഇന്ന് രാത്രി നീയീ ദൗത്യവുമായ് ഇവിടെനിന്നും യാത്ര ആരംഭിക്കുക. നാലുദിവസമാണ് ഞങ്ങൾ നിനക്കനുവദിച്ച് തരുന്ന സമയം. താക്കോൽ ലഭിച്ചാൽ മടങ്ങിവരിക.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ പ്രദേശത്തേക്കുറിച്ചും, ഇവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങളേക്കുറിച്ചും എന്നെന്നേക്കുമായ് മറന്നേക്കുക.'' ഇതും പറഞ്ഞ് റേച്ചൽ മുറിയിൽനിന്നും വെളിയിലേക്ക് പോയി.
കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം.. പീറ്ററ് മിഖായേലിനു പിന്നാലെ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് നിന്നും, പോർച്ചുകടന്നുവരുമ്പോൾ കാണുന്ന വശത്തായിരുന്നു മിഖായേലിന്റെ മുറി. പോർച്ചിന്റെ ഭാഗത്തേക്കു തുറക്കുന്ന മൂന്നു ജനൽപ്പാളികളും ആ മുറിക്കുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയുടെ ഭിത്തിയിലും,തറയിലുമൊക്കെയായ് അനേകം രേഖാചിത്രങ്ങളും, തുകലിന്റെ ചട്ടയുള്ള കുറെ പുസ്തകങ്ങളും അവിടെയാകെ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നു. ചൗക്കാളം വിരിച്ചിരുന്ന ഒരു കട്ടിൽചൂണ്ടി പീറ്ററിനോട് അതിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞ മിഖായേൽ; എതിർ വശത്തായിട്ടിരുന്ന മേശക്ക് സമീപമുള്ള കസേരയിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് ആ മേശയുടെ ഒരു വശത്തിരുന്ന രേഖാചിത്രം ചുരുളഴിച്ച് അതിൽ നിവർത്തിവെച്ചു. പിന്നെ ഒരുനിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച അയാൾ ; അലമാര തുറന്ന് ഒരു മദ്യക്കുപ്പിയും, രണ്ട് ഗ്ലാസ്സുകളുമെടുത്ത് വെളിയിലേക്ക് വെച്ചു.
ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ മദ്യം പകർന്ന് പീറ്ററിന് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് മിഖായേൽ പറഞ്ഞു.
"പത്രോസ്...നീയിപ്പോൾ ഏറ്റെടുത്ത് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തിനിറങ്ങും മുൻപ് : അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ നടത്തിയ പ്രയത്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് കുറെയെങ്കിലും നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം.. എങ്കിലെ ആ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ വില നിനക്ക് അറിയാൻ പറ്റൂ.. "
മിഖായേൽ ഒരു മുഖവുരയോടെ പീറ്ററിനോട്
സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
"ഞങ്ങൾ തലമുറകളായ് നാവികരാണ്. പോർട്ട്ഗീസിൽ നിന്നും വന്ന ഗാമയുടെ പിന്മുറക്കാർ..പറങ്കികൾ."
വാക്കുകൾ ഓരോന്നായ് പെറുക്കിയെടുത്തുപറയും പോലുള്ള അയാളുടെ ശബ്ദം, അഗാധതയിൽ നിന്നും കാതിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നതു പോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. തന്റെ ഗ്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഒരുസിപ്പ് മദ്യം നുകർന്ന ശേഷം മിഖായേൽ അവനെ നോക്കിത്തുടർന്നു..
''യാത്രികരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.. കരയിലേയും കടലിലേയും, പൊന്നുതേടി അലയുന്ന സെയിലേർസ്.. ഒളിഞ്ഞും,തെളിഞ്ഞും കിടക്കുന്ന നിധികൾ തേടിയുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഈ സഞ്ചാരത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. അങ്ങനെ കൈമാറ്റപ്പെട്ടുവന്ന ഈ രേഖകളുമായി ഞാൻ ഇന്ത്യയിലേക്കെത്തുന്നത് എൺപത്തിരണ്ടിലാണ്. പിന്നീട് കേരളത്തിലെത്തിയ ഞാൻ ഇവിടുത്തുകാരിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിച്ച് മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ ജൂതത്തെരുവിൽ താമസം ആരംഭിച്ചു. അന്നുമുതൽ എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ നിധി കൈക്കലാക്കുക. ഇതെന്റെ ഏഴാമത്തെ ദൗത്യമാണ്. അതിനർത്ഥം ഇതിന് മുൻപ് പരാജയപ്പെട്ട ആറ് ദൗത്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തന്നെ. പക്ഷെ ഇത്തവണ തോറ്റുപിന്മാറാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല എനിക്കാ നിധി കിട്ടിയേതീരൂ. എന്നിട്ട് അതുമായ് ഈ നശിച്ച നാടുവിട്ട് എന്റെ വാഗ്ദത്തഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങണം. ഇനിയെത്രകാലം ജീവിച്ചിരിക്കും എന്നെനിറിയില്ല പക്ഷെ എന്റെ മരണം അതെന്റെ മണ്ണിലാവണം. മിഖായേലിന്റെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെതിളങ്ങി.
തലേന്നുമുതൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ സംഭവങ്ങളും പീറ്ററിന്റെ ഉള്ളിൽ അത്ഭുതവും, ഭയവും നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു കഥ കേൾക്കുന്ന കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ മിഖായേലിന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പീറ്ററിന്റെ മുൻപിലേക്കപ്പോൾ; മിഖായേൽ.. കാളൂർ മനയുടെയും, മനപ്പറമ്പിന്റെയും രേഖാചിത്രം ചുരുൾ നിവർത്തി വെച്ചു.
*******
സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു ബംഗ്ലാവിനും പരിസരത്തും ഇരുൾ പരന്ന് തുടങ്ങി മിഖായേലിനോടും, റേച്ചലിനോടും യാത്രപറഞ്ഞ് പീറ്റർ ബംഗ്ലാവിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. അവൻ ആ മുറ്റം മറികടക്കുമ്പോൾ ആ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ എവിടെ നിന്നോ ഇടവിട്ട് ഒരു നേർത്തതേങ്ങൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കും പോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. അതിനെ അവഗണിച്ച് പീറ്റർ ആ മതിൽച്ചാടിക്കടന്നു.
(തുടരും)

മോഹൻ ബംഗ്ലാവ് നോവലൈറ്റ് I ഭാഗം 2 I Arun V Sajeev


 ഒന്നാംഭാഗം ലിങ്ക്
https://www.facebook.com/nallezhuth/posts/1186154308468105
ആ വെപ്രാളത്തിനിടയിൽ നീക്കിവെച്ചിരുന്ന ഓടിനിടയിലായുള്ള കഴുക്കോലിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച പീറ്റർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ താഴെവീഴാതെ ആ കൂരയിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു !.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ വീഴ്ച്ചയിൽ അവന്റെ ദേഹംതട്ടി, ഇളക്കിവെച്ചിരുന്ന ഓടുകളിൽ രണ്ടെണ്ണം കൂരയിലൂടെ നിരങ്ങിയിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് വീണ് ചിന്നിച്ചിതറിയിരുന്നു.. അതുവരെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ച് ആ ശബ്ദം എവിടെയൊക്കെയോ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവിചാരിതമായുണ്ടായ ഈ സംഭവം പീറ്ററിനെ ഒന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. പിടിവിട്ട് താഴേക്കു പോയാൽ തന്റെ അവസ്ഥയും ആ ഓടിന് തുല്യമാകുമെന്ന ചിന്ത അവനെ ഉൾക്കിടിലം കൊള്ളിച്ചു. പൊടുന്നനെ സമചിത്തത വീണ്ടെടുത്ത പീറ്റർ പഴയ സ്ഥലത്തേക്കുതന്നെ വലിഞ്ഞുകയറി. ആ വീഴ്ച്ചയിൽ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ മുൻഭാഗമാകെ കീറിപ്പറിയുകയും..നെഞ്ചിലും, മുഖത്തും മുറിവുകളുണ്ടാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഓടിളക്കിമാറ്റിയ വിടവിനരികിൽ എത്തിയ അവൻ; കരുതലോടെ അതിന് സമീപത്തായ് ഇരുന്നശേഷം മുഖത്തും, മുടിയിഴകളിലും പറ്റിയ പായൽ തുടച്ചുനീക്കി.. പിന്നെ ആ വിടവിലൂടെ കാൽ താഴേക്കിട്ട് കഴുക്കോലിൽ തൂങ്ങി മച്ചിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി.
നൂറുക്കണക്കിന് വവ്വാലുകൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന മച്ചിന്റെ ഉൾവശം മുഴുവൻ അവയുടെ വിസർജ്ജ്യത്താൽ രൂക്ഷഗന്ധം വമിക്കുന്ന നിലയിലായിരുന്നു. പീറ്റർ താഴേക്കിറങ്ങിയപ്പോളുണ്ടായ ഒച്ച കേട്ട്, കഴുക്കോലിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന നരിച്ചീറുകൾ ഇളകി വല്ലാത്ത ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച് അതിനുള്ളിലൂടെ തലങ്ങുംവിലങ്ങും പറക്കാൻ തുടങ്ങി.. അതിൽ ചിലതൊക്കെ അവന്റെ ദേഹത്ത് വന്നിടിക്കുകയും, ശരീരത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേഹത്ത്നിന്നും അവയെ എങ്ങനെയൊക്കെ: പറിച്ചെറിഞ്ഞ പീറ്റർ: അവയിൽ നിന്നും രക്ഷനേടുന്നതിനായ്.. ഇരുകൈകളും തലയിൽവെച്ച് ആ മച്ചിൽ മുട്ടുകുത്തി അനങ്ങാതെ കുറച്ച്സമയം കമിഴ്ന്നിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ആ ബഹളം ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ, തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ അവൻ, തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലാമ്പിന്റെ പിൻവശത്തായുള്ള ടോർച്ച്തെളിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങാനുള്ള വാതിൽ തിരയാൻ തുടങ്ങി..
ഏറെ നേരത്തെ അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ ഭിത്തിയോട് ചേർന്നുള്ളൊരു ഭാഗത്തായ് അവനത് കണ്ടെത്തി.. അതിന്റെ വിടവിലൂടെ കൈകടത്തി മുകളിലേക്ക് വലിച്ച പീറ്ററിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഞരങ്ങൽ ശബ്ദത്തോടെ ആ വാതിൽ മുകളിലേക്ക് തുറന്നുവന്നു. അതിന്റെ അകവശത്തുനിന്നുമുള്ള പൂട്ട് തുറന്നനിലയിലായിരുന്നു കിടന്നിരുന്നത് !. ആ വഴിയിലൂടെ ലാംപിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ച് നോക്കിയ പീറ്ററിന്റെ കണ്ണുകൾ, താഴെ നടുത്തളത്തിലേക്കിറക്കുന്ന ഗോവണികൂടി കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷംകൊണ്ട് വല്ലാതെ തിളങ്ങി.
ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ അവനാ ഗോവണി വഴി താഴേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റുപാടും കണ്ണുകൾകൊണ്ട് പരതി അവസാനത്തെ പടിയുമിറങ്ങി നടുത്തളത്തിലേക്ക് കാൽതൊട്ടനിമിഷം.. പീറ്ററിന്റെ തലക്കുപിന്നിൽ എന്തോ ഒരു വസ്തുവിനാൽ ആഞ്ഞൊരു പ്രഹരമേറ്റു. അടിയേറ്റ ഭാഗത്ത് ഇരുകൈകളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അവൻ ഒരാർത്തനാദത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ നടുത്തളത്തിലേക്ക് കമിഴ്ന്നുവീണു.. ഒരു നൊടിയിൽ കണ്ണിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ ഇരുട്ടിനൊപ്പം തനിക്കുചുറ്റുമുള്ള ലോകം കീഴ്‌മേൽ മറിയുംപോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. ഒന്നു പിടഞ്ഞശേഷം ഒരു ഞരക്കത്തോടെ അവൻ നിശ്ചലനായ്.
ആ വീഴ്ചയിൽ ബോധരഹിതനായ്പ്പോയ പീറ്റർ പിന്നെ ഉണർന്നത് ജനലിന്റെ പായൽമൂടിയ ചില്ലുപാളിവഴി അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യപ്രകാശം മുഖത്തുതട്ടിയപ്പോഴായിരുന്നു. പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന അവന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് തലേ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായ് തെളിഞ്ഞുവന്നു. തലക്കുപിന്നിൽ പ്രഹരമേറ്റ ഭാഗത്ത് അസഹ്യമായ വേദനതോന്നിയ അവൻ, തറയിൽ നിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേൽക്കാനായ് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അതിന് കഴിയാത്തവിധം തന്റെ കൈകാലുകൾ തുണികൊണ്ട് വരിഞ്ഞ്ബന്ധിച്ച നിലയിലാണെന്ന് പീറ്ററിന് മനസ്സിലായി. പീറ്റർ അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ട് ചുറ്റുപാടും കണ്ണുകളോടിച്ചു.. താനിപ്പോൾ കിടക്കുന്നത്, ഗോവണിക്ക് ചുവട്ടിലുള്ള നടുത്തളത്തിലല്ലെന്നും, തന്നെ ആരോ അവിടെ നിന്നും വലിച്ചിഴച്ച് ഒരു മുറിയിലെത്തിച്ച ശേഷം കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ച് അതിനുള്ളിൽ അടച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും പീറ്ററിന് മനസ്സിലായി. തന്നെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന കുരുക്ക് അഴിച്ചെടുക്കുവാക്കാൻ മൂന്നുനാല് വട്ടം ശ്രമിച്ച അവൻ, അത് വിഫലമായപ്പോൾ, തറയിലൂടെ ഉരുണ്ട് വാതിലിനരുകിലേക്ക്ചെന്നു. എന്നിട്ട് തറയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അടഞ്ഞുകിടന്ന വാതിൽപ്പാളിയിൽ തന്റെ ചുമലുകൊണ്ട് ആഞ്ഞിടിച്ചു. അതിനുപക്ഷെ ഒരിളക്കവും സംഭവിച്ചില്ല. ഒരു വട്ടംകൂടി ഇതാവർത്തിച്ച അവൻ
"തുറന്ന് വിടെടാ എന്നെ.. " യെന്ന് അവിടിരുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിച്ചു. മറുപടി ഒന്നും ഉണ്ടാകാത്തതുകൊണ്ട് രണ്ടുമൂന്നു വട്ടംകൂടി അവൻ അതാവർത്തിച്ചു. കരിവീട്ടിയിൽ കൊത്തുപണികളോടെ നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ വാതിൽപ്പാളിയിൽ ചുമലുകൊണ്ടിടിച്ച് തോൾ വേദനിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോൾ പീറ്റർ തന്റെ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് തറയിൽ മലർന്നുകിടന്നു. വിശപ്പും,ദാഹവും അപ്പോൾ അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അധികം വലിപ്പമില്ലാത്ത ഒരു മുറിയായിരുന്നു അത്. നിറം അടർന്നു തുടങ്ങിയ ഭിത്തികളിൽ ഈർപ്പം പായലുകൾ തീർത്തിരുന്നു. കനത്ത തേക്കിൻ പാളികളാൽ തീർത്തമച്ചും.. മാറാലയും,പൊടിപടലങ്ങളും മൂടിയ അകവശവും ആൾപ്പെരുമാറ്റമില്ലാത്തതിന്റെ എല്ലാ സൂചനയും നല്കി. കാലങ്ങളായ് ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്ന മുറിയുടെതറയിൽ ആകെ പടർന്നുകിടന്ന പൊടിയിലൂടെ തന്നെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ പാടും,ആരോ ചെരിപ്പിട്ടുനടന്ന പാടുകളും അവൻ കണ്ടു.
കുറച്ച് സമയത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്നും ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം പീറ്റർ കേട്ടു. അത് തന്നെ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വാതിലിന് സമീപത്തേക്കാണ് വരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ..വാതിലിനരികിൽനിന്നും കരുതലോടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുമാറി. ഏത് നിമിഷത്തിലും ഒരാക്രമണം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു.
വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പൽ സാവധാനം ഇളകുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ശ്വാസമടക്കി അവിടേക്കുതന്നെ ദൃഷ്ടിപതിപ്പിച്ചു. ഒരു ഞരക്കത്തോടെ തുറന്ന് വന്ന വാതിൽപ്പാളികൾക്കപ്പുറം മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ ഒരു രൂപംകണ്ടു. ഒരു വട്ടം കൂടി അവിടേക്ക് നോക്കിയ പീറ്ററിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്ചര്യംനിഴലിച്ചു. ആ വാതിലിന് വെളിയിൽ നിന്നത് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനായിരുന്നില്ല!. പകരം ദീർഘകായയായ ഒരു സ്ത്രീ അവിടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതുകണ്ട പീറ്റർ ഒട്ടൊന്നമ്പരന്നു. താൻ ഏറെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടും ഈ വീട്ടിൽ ആൾപ്പെരുമാറ്റത്തിന്റെ ലാഞ്ചന പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവർ ആരാണ്..?!. ആരായാലും ശത്രുതന്നെ..അവൻ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. "എന്നെ ഇവിടെ കെട്ടിയിട്ട നിന്റെ മറ്റവനോട് ഇതൊന്ന് അഴിച്ച് മാറ്റാൻ പറ..എന്നിട്ട് ഒളിച്ചിരിക്കാതെ നേരെവന്ന് മുട്ടാൻ പറ. അതാ ആണുങ്ങൾക്ക് ചേരണ പണി. "
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം ആ രൂപത്തിൽ നിന്നും അവന് മറുപടി ലഭിച്ചു
"നീ വെറുതെ കിടന്നൊച്ചവെക്കണ്ട.. എത്ര ഉറക്കെ ശബ്ദിച്ചാലും ഒരു കുഞ്ഞുപോലും അത് കേൾക്കില്ല. ഇതും പറഞ്ഞ് ആ വാതിൽകടന്ന് ആ സ്ത്രീ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വന്നു. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ഇപ്പോൾ അവന് അവരെ വ്യക്തമായ് കാണാം. നീലനിറത്തിലുള്ള ജീൻസും,ക്രീം കളർ കുർത്തയും ധരിച്ചിരുന്ന അവർക്ക് അഞ്ചര അടിക്ക്മേൽ ഉയരവും, തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതവുമായിരുന്നു. കാഴ്ച്ചയിൽ നാല്പതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് അസാമാന്യ ആഞ്ജാ ശക്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ രൂപവും, ഒട്ടും കൂസലില്ലാത്ത അവരുടെ പെരുമാറ്റവും പീറ്ററിന്റെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യത്തെ അപ്പാടെ ചോർത്തിക്കളഞ്ഞു.അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദൈന്യത നിഴലിച്ചു.അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നവണ്ണം അവർ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഞാൻ റേച്ചൽ തോമസ്.. ഒരു ആർക്കിയോളജിസ്റ്റാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി ലളിതമായ് പറഞ്ഞ് തരാം.. പുരാവസ്തുക്കളെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ഒരാൾ..പഴയകൊട്ടാരങ്ങളും, വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഇതുപോലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളുമൊക്കെയാണ് എനിക്ക് താത്പര്യമുള്ള വിഷയം. അങ്ങനെയാണ് ഞാനീ ബംഗ്ലാവിനെക്കുറിച്ചറിയുന്നതും ഇവിടേക്ക് വന്നതും.''
ഒന്നു നിർത്തിയ അവർ, അവന്റെ സമീപത്തേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തുവന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അറിവിലേക്കായ് ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാൻ പറയാം..
നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുള്ളത് ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായാണ്. നീ വന്നത് വളരെ ചെറിയ കാര്യത്തിനാണെങ്കിൽ.. എന്റെ ലക്ഷ്യം വളരെ വലിയ ഒന്നാണ്. ഇതുകൂടി നീ കേൾക്കുക നമ്മൾ പരസ്പരം സഹായിച്ചാൽ ഇതിനുള്ളിൽ ആരും അറിയാതെ കിടക്കുന്ന അളവറ്റ സമ്പാദ്യം നമുക്ക് പങ്കിട്ടെടുക്കാം."
പീറ്റർ ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാവത്തിൽ റേച്ചലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ റേച്ചൽ തുടർന്നു .. "ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ രൂപം പണ്ടിങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല..ചോള രാജഭരണക്കാലത്ത് നായാട്ടിനെത്തുന്ന രാജാവിന് വിശ്രമിക്കാൻ വേണ്ടി പണിത വസതിയായിരുന്നു ആദ്യമിത. പിന്നീട് രാജാവിന്റെ ഒരു ആശ്രിതൻ കൈവശപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായ് പല അവകാശികളിലൂടെ കൈമറിഞ്ഞ ഈ ബംഗ്ലാവിപ്പോൾ കോട്ടയത്തുള്ള മോഹൻ എന്ന പ്ളാൻററുടെ സ്വന്തമാണ്. പക്ഷെ അവരാരും അറിയാതെപോയ ഒരു രഹസ്യം ഈ കെട്ടിടത്തിലുണ്ട്!. ചേരന്മാരുടെ പടയോട്ടകാലത്ത് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഉരുപ്പടികളുടെ അമൂല്യമായ ഒരു നിധിശേഖരം ഇതിന്റെ രഹസ്യ അറയിലുണ്ട്!.പത്ത് തലമുറകൾക്ക് സുഖമായ് കഴിയാൻതക്ക മൂല്യമുള്ള സമ്പത്ത്.''
പീറ്റർ തെല്ലമ്പരപ്പോടെ അവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടു..എന്തായാലും താൻ കരുതിയത് പോലെ ഇവർ ശത്രുവല്ല. തന്നെയുമല്ല ഇവർ പറയുന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്നും ലഭിക്കാൻ പോകുന്നത് താൻ കരുതിയതുപോലെ പഴയ ഓട്ടുപാത്രമോ വിളക്കുകളോ ഒന്നുമായിരിക്കുകയില്ല.. ഇത്രനാളത്തെ തന്റെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും തീർക്കാൻ തക്കവണ്ണമുള്ള ഒരമൂല്യസമ്പത്താണ് തന്റെ കൈവശം വന്നുചേരാൻ പോകുന്നത്. അവന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ടുവിടർന്നു.
ആ ഭാവമാറ്റത്തെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് റേച്ചൽ തുടർന്നു..
പക്ഷെ ആ അറതുറക്കുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. പത്താനകൾ ചേർന്നു ശ്രമിച്ചാൽപോലും തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത കനത്ത വീട്ടിപ്പാളികളുള്ള വാതിൽ തുറന്നെങ്കിലേ അതിനകത്തേക്ക് കടക്കാൻ പറ്റു, പിന്നെയും ഏറെക്കടമ്പടകൾ കടന്നാലെ നിധി ഇരിക്കുന്നിടത്ത് എത്തിച്ചേരാൻ പറ്റൂ.തച്ചുശാസ്ത്ര വിദഗ്ദർ നിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ള ആ വാതിലിന്റെ ഏഴുചുറ്റുകളുള്ള മണിപ്പൂട്ട് തുറക്കാൻ.. യഥാർത്ഥ താക്കോൽ തന്നെ വേണം താനും. അവിടെയാണ് നീ നിന്റെ മിടുക്ക് തെളിയിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് ലഭ്യമായ അറിവ്പ്രകാരം, ഇപ്പോളാ താക്കോലിരിക്കുന്നത് മേല്പത്തൂർമനയിലാണ്. മനപ്പറമ്പിലെ പൂജ മുടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചെറിയമ്പലത്തിലെ പീഠത്തിനടിയിലെ രഹസ്യ അറയിലാണ് അതിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥാനം.
നിന്നെപ്പോലൊരു പഠിച്ചകള്ളന് അത് കൈക്കലാക്കുവാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല. അതിൽ നിന്റെ മിടുക്ക് തെളിയിച്ചാൽ ഈ നിലവറയിലെ പാതിസമ്പാദ്യം നിനക്കുള്ളതാണ്.
"നിങ്ങളീപ്പറയുന്നതൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?. "പീറ്റർ അവരോട് ചോദിച്ചു.
"ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ല.അതിനൊട്ടു പ്രസക്തിയുമില്ല..അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്റെ പേരുപോലും ചോദിക്കാത്തത് ചോദ്യങ്ങൾ വേണ്ട..ഉത്തരം മാത്രം മതി"
നിന്റെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളാണുള്ളത്. ഒന്നുകിൽ പട്ടിണികിടന്ന് ആരും വരാത്ത ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ മരിച്ച് വീഴാം... അല്ലെങ്കിൽ അളവറ്റ സമ്പത്തിന്നുടമയായ് ശിഷ്ടകാലം ജീവിക്കാം..ഏത് വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണം എന്നത് നിന്റെ മാത്രം ചുമതലയാണ്. നീയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ. എനിക്ക് സാധ്യതകൾ പലതാണ്.പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലെ ഏറ്റവും എളുപ്പവഴി ഇതാണ്. നിനക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂർ സമയംതരാം..അതിനുള്ളിൽ ഉത്തരം വേണം. പിന്നൊരു കാര്യം; ഈ വിവരം പുറത്തറിയിച്ച് എന്നെ ചതിക്കാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ പിന്നെ നീയീ ഭൂമിക്ക് മുകളിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഇത് ഇതിന് ഉത്തരം നല്കിയതിന് ശേഷം മാത്രം നിന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കാം. ഇത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഞൊടിയിടയിൽ മുറിക്ക് വെളിയിലേക്കിറങ്ങിയ ആ സ്ത്രീ; പീറ്ററിന് മുന്നിലേക്ക് ആ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു.
(തുടരും)

ഉപ്പച്ചിക്കൊരു കുപ്പായം (2) | Abdul Naser Alakkaden

"മാജി നീ എന്താടി സ്വപ്നം കാണുകയാണോ" ആനി തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഓർമ്മകളിൽനിന്നും ഉണർന്നത്
" വാടി നീ നോക്കിയ ഷർട്ട് നിൻറെ ഉപ്പാക്ക് നന്നായി ചേരും"
"അതിനു നീ എന്റെ ഉപ്പയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ" "എന്തിനാ കാണുന്നത് നീ പറഞ്ഞു തന്നെ എനിക്ക് അറിയാമല്ലോ നിൻറെ ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും അനിയനെനും ഒക്കെ"
" ചേട്ടായി ഈ ഷർട്ട് എന്താ വില"
" ഇത് പീറ്റർ ഇംഗ്ലണ്ട് ആണ് കുറച്ചു കൂടിയ മോഡലാണ് 1200 രൂപയാകും"
" ഉം ഈ കളർ ഉപ്പാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും ഇതു മതി അല്ലേ"
ഉമ്മ
ാക്കും അനിയനും പ്രദീപ് ചേട്ടൻറെ മകൾക്കും ഡ്രസ്സുകൾ എടുത്തു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ആനി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ശമ്പളം കിട്ടിയത് പകുതിയോളം ചെലവായി.
റൂമിൽ വന്നു കിടന്നു ഉറക്കം വരുന്നില്ല തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു വീട്ടിലേക്ക് എത്തുന്ന നിമിഷം മനസ്സിൽ ഒരുപാട് തവണ കണ്ടു. ഒരു മാസം മുൻപ് ഇങ്ങോട്ട് പോരുമ്പോൾ ഒരുപാട് ആശങ്കകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ നിന്ന് 200 കിലോമീറ്റർ ഇപ്പുറം വയനാട് ഫോറസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെൻറ്ൽ അതും സ്ത്രീകളാരും ജോലി ചെയ്യാത്ത ഏരിയയിൽ വന്നു താമസിച്ച് ജോലി ചെയ്യുക എന്നത് ചിന്തിച്ചാൽ അല്പം പ്രയാസം തന്നെയായിരുന്നു.
ഉമ്മ
ാക്ക് എന്നെ പറഞ്ഞയക്കാൻ തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു പക്ഷേ ഉപ്പ എൻറെ കൂടെ നിന്നു ഇങ്ങോട്ട് പോരുമ്പോൾ
ഉമ്മ
എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു 'നിൻറെ ആഗ്രഹം പോലെ ജോലി ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും ഇനി നീ വരുമ്പോൾ നിൻറെ മുഖത്ത് പഴയ ചിരിയും കളിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായി കണ്ടാൽ മതിയായിരുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഉപ്പ എൻറെ കൈപിടിച്ച് പടച്ചവനോട് കുറേ ദുആ ചെയ്തു സാധാരണപോലെ എൻറെ മൂർദാവിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.
ഇവിടെ വന്നു ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാ ആശങ്കകളും മാറി ഇത്രയും വലിയ റിസ്ക് എടുത്തു ഫോറസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെൻറ്ൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തയ്യാറായ എന്നെ ആണുങ്ങളായ സഹപ്രവർത്തകർ എല്ലാം അഭിനന്ദിച്ചു ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആനിയും ഇവിടെ ജോലിക്ക് വന്നത് എനിക്ക് തുണയായി എല്ലാം എൻറെ ഉപ്പയുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലം ആയിരിക്കാം.
ഒരു മാസം തികഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ രണ്ടു ദിവസത്തെ അവധിക്ക് പോകുമെന്ന് റേഞ്ച് ഓഫീസറോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. എൻറെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആനിയിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഓഫീസർ ' ആദ്യമായി പോവുകയല്ലേ നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ മതി' എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞു എപ്പോഴോ അല്പം ഉറങ്ങിയ ഞാൻ പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിക്കുള്ള അലാറം കേട്ടാണ് ഉണർന്നത് പെട്ടെന്ന് കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ് മാറ്റി ആനിയെ വിളിച്ചു യാത്രപറഞ്ഞു ഞാനിറങ്ങി വാതിൽക്കൽ വരെ അവളും വന്നു അവിടെനിന്നും എൻറെ ബസ്സ് വന്നു ഞാൻ അതിൽ കയറിയതിനു ശേഷമാണ് അവൾ അകത്തേക്ക് പോയത്. എൻറെ ബാക്കി ഉറക്കം ബസ്സിലെ ടിക്കറ്റും എടുത്തു സീറ്റിൽ ചാരി ഇരുന്നു കൊണ്ടായിരുന്നു ഉറങ്ങിയും ഉണർന്നും 5 മണിക്കൂർ കടന്നുപോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല.
ടൗണിൽ ബസ്സിറങ്ങി നേരെ പോയത് ഹോട്ടലിലേക്ക് ചായ കുടിക്കാൻ ആയിരുന്നു ചായ കുടിച്ചു വന്നു നാട്ടിലേക്കുള്ള ബസ്സിൽ കയറി മൂന്നു നാല് മണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ എന്നാൽ എനിക്ക് എൻറെ വീട്ടിൽ എത്താം അത് ചിന്തിച്ചിരുന്നു ഉറക്കം വന്നതേയില്ല മൊബൈലിലും തോണ്ടിയിരുന്നു സമയം കൊന്നു.
നാട്ടിൽ ബസ്സിറങ്ങി കവലയിൽ നിന്ന് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഫായിസ് ഓട്ടോക്കരികിലേക്ക് ഓടിവന്നു അവൻ രാവിലെ മുതൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് എന്നു തോന്നുന്നു ഓട്ടോക്ക് പൈസ കൊടുത്തു അവൻറെ കയ്യും പിടിച്ച് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും
ഉമ്മ
കുളിമുറിയിൽ നിന്നും ഓടിക്കിതച്ചുവന്നു മുറ്റത്ത് വച്ച് തന്നെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു
മൂന്നുപേരും കൂടി ഒരുമിച്ച് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി ഉപ്പയുടെ റൂമിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ ഞാൻ ചെല്ലാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ " ഉപ്പ അയൽവീട്ടിൽ ആണെന്നും ഫായിസിനോട് വിളിക്കാൻ പറയാമെന്നും"
ഉമ്മ
പറഞ്ഞു "അത് വേണ്ട ഞാൻ പോയി കണ്ടോളാം" എന്നു പറഞ്ഞു ഞാൻ സാധനങ്ങളൊക്കെ വീട്ടിൽ വച്ച് അയൽ വീട്ടിലേക്കോടി.
അവിടെ മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ കാർഷെഡ്ഡിൽ അഞ്ചാറു സ്ത്രീകളിരുന്നു അടക്ക പൊളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷെഡിന് അൽപ്പം മാറി മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് സ്റ്റൂളിലേക്ക് കാലും കയറ്റിവെച്ച് എൻറെ ഉപ്പ ഇരുന്ന് അടക്ക പൊളിക്കുന്നു.
ഉപ്പയുടെ ചെറിയ പെട്ടിക്കടയിൽ കച്ചവടം കുറവാണെന്നും ഇനി കച്ചവടം നടത്തുന്നില്ലെന്നും കുറച്ചുനാൾ മുൻപ് പറഞ്ഞിരുന്നു അതിനുശേഷം ആയിരിക്കാം ഇരുന്നുകൊണ്ടുള്ള പുതിയ തൊഴിൽ ഉപ്പ കണ്ടെത്തിയത് .
"മാജീ നീ എപ്പോഴാണ് വന്നത് " അയൽപക്കത്തെ താത്ത ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് ഉപ്പ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ഉപ്പയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെല്ലാൻ നിന്ന എന്നെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉപ്പ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "ഉപ്പാൻറെ കുട്ടി അവിടെ നിന്നാൽ മതി ഉപ്പ പരസഹായമില്ലാതെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയത് നിനക്ക് കാണണ്ടേ"
ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഉപ്പ മടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അടക്കയുടെ പാത്രം ഒക്കെ നിലത്ത് വെച്ച് തൊട്ടടുത്തുള്ള തൂണിൽ പിടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു എന്നിട്ട് ഉടുത്തിരിക്കുന്ന മുണ്ട് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി ഉടുത്തുകൊണ്ട് വേച്ച് വേച്ച് എൻറെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി എനിക്കൊന്നും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല എട്ടു പത്ത് അടികൾ നടന്ന ഉപ്പ മറിയാൻ വേണ്ടി ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞതും ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് പിടിച്ചു എൻറെ തോളിൽ കൈ ഇട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോരുമ്പോൾ അവിടെയിരുന്ന ഇത്താത്ത മാരോട് ഉപ്പ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു "ഇന്ന് ന്റെ മാജി വന്ന ദിവസമാണ് ഇന്നിനി ഞാൻ പണി മതിയാക്കി പോവുകയാണ് ഒരുമാസമായി ഞാൻ എൻറെ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് അവൾ എനിക്ക് കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനങ്ങൾ ഒക്കെ ഞാൻ ഒന്നു പോയി കാണട്ടെ"
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും
ഉമ്മ
ചായയും പലഹാരവും ഹാളിൽ കൊണ്ടു വെച്ചിരുന്നു ഞങ്ങൾ നാലുപേരും അവിടെ ഇരുന്നു തന്നെ കുടിച്ചു വിശേഷങ്ങൾ ക്കിടയിൽ ഉപ്പ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു "ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ പഴയപോലെ എനിക്ക് നടക്കാൻ കഴിയുമെന്നും അടുത്ത ഒരു വർഷമാകുമ്പോഴേക്കും ജോലിക്ക് പോയി തുടങ്ങാമെന്നും മാത്യു ഡോക്ടർ പ്രതീക്ഷ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്"
" എല്ലാം നടക്കും ഉപ്പാ നമ്മുടെയൊക്കെ പ്രാർത്ഥന പടച്ചവൻ കേട്ടു . യതീം കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്ന ഉപ്പാനെ പടച്ചവൻ ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല"
ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങളിൽ
ഉമ്മ
ാക്കും അനിയനും ഒക്കെ ഉള്ളത് കൊടുത്തതിനുശേഷം ഉപ്പാൻറെ മുണ്ടും ഷർട്ടുമായി ഉപ്പയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു എന്നിട്ട് അത് രണ്ടും ഉപ്പയുടെ കാൽക്കൽ വെച്ചു
"ഇത് എനിക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ ശമ്പളത്തിൽനിന്ന് ഞാൻ എൻറെ ഉപ്പാക്ക് വാങ്ങിയതാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രം നല്ലത് വാങ്ങിത്തന്ന് ഉപ്പ വിലകുറഞ്ഞതും നിലവാരമില്ലാത്തതും ആയ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്ലേ ഇത്രയും കാലം ഉപയോഗിച്ചത് ഇനി മുതൽ ഉപ്പ ഉടുക്കേണ്ടത് ഏറ്റവും മുന്തിയ വസ്ത്രങ്ങളാണ് "
ഞാൻ ഉപ്പാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട മെറൂണ് കളറിലുള്ള ഷർട്ട് എടുത്ത് ഉപ്പയുടെ മാറത്തു വെച്ചു നോക്കി ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലും കരഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകൾ രണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി
ഉപ്പ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പതിവുപോലെ മൂർധാവിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.
ഒരുപാട് വർഷം പിറകോട്ട് പോയി ഞാൻ പഴയ പൊട്ടികാളി മാജി ആയിട്ട് പെട്ടെന്ന് മാറിയതായി എനിക്ക് തോന്നി..
ശുഭം..
അബ്ദുൽ നാസർ മുഹമ്മദ്.

ഉപ്പച്ചിക്കൊരു കുപ്പായം | Abdul Naser Alakkaden

 "ചേട്ടാ നല്ല ബ്രാൻഡുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഫുൾസ്ലീവ് ഉള്ള ഒരു ഷർട്ട് വേണം"
"എത്രയാ സൈസ്"
"XLഎടുത്തോളൂ"
"എടീ മാജീ ആദ്യത്തെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നു തന്നെ നിൻറെ സ്വപ്നം പൂവണിയാൻ പോവുകയാണ് അല്ലെടീ"
"ഉം"
" ഇതിപ്പോ നീ ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ നിന്റെ പകുതി ശമ്പളം കൊണ്ടും തികയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ലല്ലോ"
"ആനീ ശമ്പളം മുഴുവനായും തീർന്നാലും കുഴപ്പമില്ലടീ, ഉപ്പച്ചിക്ക് വാങ്ങുന്നത് ബ്രാൻഡഡ് ഷർട്ട് തന്നെ വേണം അത് എൻറെ ഒരു വാശിയാണ്, നിനക്കറിയാമല്ലോ ആനി എൻറെ വീട്ടിൽ പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തിട്ട് 6 വർഷം കഴിഞ്ഞു"
അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
" എനിക്കറിയാമെടീ എന്താ നിൻറെ കണ്ണു നിറഞ്ഞല്ലോ"
" ഒന്നുമില്ല പഴയതൊക്കെ പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വന്നു"
// ഓർമ്മകൾ എട്ടു വർഷം പിറകോട്ട് പാഞ്ഞു. അന്ന് ഉപ്പയോടൊപ്പം ഞാനും ഉമ്മയും അനിയനും കൂടി എളാപ്പന്റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ഡ്രസ്സുകൾ എടുക്കാൻ പോയതായിരുന്നു.
കടയിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കു വേണ്ട ചുരിദാറുകൾ അതിൻറെ ബ്രാൻഡ് നെയിമും വിലയുമൊക്കെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അന്നത്തെ പ്രായത്തിൽ വില കുറഞ്ഞത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ പോലും എടുക്കാൻ എൻറെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുക്കാൻ ഉപ്പ എപ്പോഴും പറയും പക്ഷേ ഉമ്മച്ചി എൻറെ എല്ലാ കളികളുമൊന്നും വകവെച്ചു തരാറില്ല. ഇത്തവണ ഞാനെടുത്ത ചുരിദാറിന് 3000 രൂപക്ക് മുകളിൽ വില ആണെന്ന് പറഞ്ഞു
ഉമ്മ
അത് മുടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നാൽ 'അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുക്കട്ടെ' എന്ന ഉപ്പച്ചിയുടെ സ്നേഹത്തിനു മുമ്പിൽ ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഉമ്മ
ാക്ക് ഡ്രസ്സുകൾ ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഉപ്പയുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഉമ്മയും ഒരു പർദ്ദയും ഷാളും എല്ലാം എടുത്തു. അനിയൻ ഫായിസിന് ജീൻസും ടീഷർട്ടും എടുത്തപ്പോൾ അതിൻറെ വില കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവനോട് അല്പം കുശുമ്പ് തോന്നി.
ഉപ്പ അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾക്കുള്ള എല്ലാ വസ്ത്രങ്ങളും മുന്തിയ തരത്തിലുള്ളതേ എടുക്കൂ അതാവുമ്പോൾ കുറേക്കാലം ഉപയോഗിക്കാമെന്നാണ് ഉപ്പയുടെ പക്ഷം.
പിന്നെ ഉപ്പ കടയിലെ ചേട്ടനോട് പറയുന്നത് കേട്ടു "ആറു വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിക്കുള്ള വസ്ത്രം കൂടി വേണം" അത് ആർക്കാണ് എന്ന് ഞാനും ഉമ്മയും ഉപ്പയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ "അത് പ്രദീപിന്റെ മോൾക്ക് ആണെന്ന്" ഉപ്പ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഉപ്പയുടെ സുഹൃത്തായിരുന്ന പ്രദീപ് പെട്ടെന്ന് മരണപ്പെട്ടു ആറുവയസ്സുള്ള ഒരു മോളുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടിന് അടുത്താണ് അവരുടെ താമസം.
വസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു ബില്ല് അടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉപ്പ ഞങ്ങളെ അടുത്തുള്ള ഫാൻസി യിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു.
ഫാൻസി യിൽ കയറി അവിടെനിന്നും ഗ്ലാസിന് പുറത്തുള്ള ഉപ്പയെ നോക്കുമ്പോൾ ഉപ്പയുടെ അടുത്തേക്ക് ഉപ്പയുടെ സുഹൃത്ത് വേലായുധൻ ചേട്ടൻ വരുന്നത് കണ്ടു.
ഉപ്പയുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ് രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചാണ് പലപ്പോഴും ജോലിക്ക് പോകാറുള്ളത് വേലായുധൻ ചേട്ടൻറെ കയ്യിൽ നിന്നും ഉപ്പ എന്തോ വാങ്ങുന്നതും തുണി കടയിലേക്ക് കയറി പോകുന്നതും കണ്ടു അല്പം കഴിഞ്ഞു പുറത്തു വന്നു രണ്ടുപേരും കൂടി കുറച്ചു മാറി നിന്ന് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്
ഉപ്പയുടെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടു ചേട്ടൻ സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് എടുക്കുന്നതും അതിൽനിന്ന് രണ്ടുപേരും ഓരോന്ന് എടുത്തു ഒരേ തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി യിൽ നിന്ന് രണ്ടുപേരും അത് കത്തിക്കുന്നതും ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. ഉപ്പ ഇങ്ങോട്ടു വരട്ടെ ശരിക്കൊന്നു പറയണമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
ഞാനും ഉമ്മയും കൂടി അല്പസ്വല്പം സാധനങ്ങളൊക്കെ എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഉപ്പ കയറിവന്നു
"ഉപ്പാ നിങ്ങളോട് പുകവലിക്കരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ"
"ഛേ..മിണ്ടാതിരിക്ക് അസത്തേ" എന്നു പറഞ്ഞു ഉമ്മച്ചി എൻറെ ചെവിയിൽ പിടിച്ചു നുള്ളി
" ആ" എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഉമ്മച്ചിയുടെ കൈതട്ടി മാറ്റി ഉപ്പ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വന്നു എന്റെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ടു "സോറി സാർ ഇനി മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഉപ്പയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി.
ഫാൻസിയിലെ പർച്ചേസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കടക്കാരൻ ഉപ്പയോട് പരിഭവം പറഞ്ഞു "ഇപ്പോൾ കാണാനേ ഇല്ലല്ലോ ഇക്കാ വേറെ കടയിൽ നിന്ന് ആണോ ഇപ്പോൾ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാറ്"
"ഏയ് അതൊന്നുമല്ല ഇപ്പോൾ കുറച്ചായി ഇവർ ഫാൻസിയിൽ കയറിയിട്ട് പിന്നെ ഇതിനൊക്കെ കൊല്ലുന്ന വിലയല്ലേ"
എന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
ഉപ്പ അങ്ങനെയാണ് എല്ലാവരും ആയിട്ടും പരിചയമാണ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി പോന്നപ്പോൾ ഫായിസിന് ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു അവനൊരു ഫുട്ബോൾ ഒപ്പ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.
അവിടെ നിന്നും നേരെ റസ്റ്റോറൻറ് ലേക്ക് പോയി പോകുന്ന വഴിയിൽ
ഉമ്മ
ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു
" വേലായുധന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഇന്ന് എത്രയാ വാങ്ങിയത്"
"അഞ്ച്"
"ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഇപ്പൊ ഇതൊന്നും വേണ്ടാന്ന് രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞാൽ പെരുന്നാൾ അല്ലേ വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ അപ്പൊ എടുത്താൽ പോരെ"
"അതൊന്നും സാരമില്ല അടുത്ത ആഴ്ച യിലും പണി ഉണ്ടാവും വേലായുധന്റെ പണം അപ്പോൾ കൊടുക്കാം"
ഉപ്പാക്ക് മരംമുറി ആണ് പണി കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ച മലയിൽ മരംമുറി നടന്നതുകൊണ്ട് ഉപ്പാക്ക് പണിയുണ്ടായിരുന്നു അതുകൊണ്ടാണ് കല്യാണത്തിന് വേണ്ടി പുതിയ ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ പോന്നത് റസ്റ്റോറൻറ്ൽ എത്തി ഓരോരുത്തർക്കും വേണ്ട സാധനങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഓർഡർ ചെയ്തു എനിക്ക് ഞാൻ ചിക്കൻബർഗർ ആണ് പറഞ്ഞത് കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ചിക്കു ഷെയ്ക്കും
ഭക്ഷണങ്ങളൊക്കെ വന്നു എല്ലാവരും കൂടി കഴിച്ചു രണ്ട് ഷവർമ ഉപ്പ പാർസൽ വാങ്ങി അത് പ്രദീപ് ചേട്ടൻറെ വീട്ടിൽ കൊടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു
പിന്നീട് ഓട്ടോ വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ടൗണിൽ ചന്ത നടക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വണ്ടി നിർത്തി ഉപ്പ അല്പം പച്ചക്കറി വാങ്ങാൻ ചന്തയിലേക്ക് പോയി ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു
ചന്തയിൽ പോകുന്ന ആളുകളെയും അവിടുത്തെ തിരക്കും ഒക്കെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തായി റോഡ് സൈഡിൽ തന്നെ പ്ലാസ്റ്റിക് വിരിച്ച് അതിൽ നിറയെ ഷർട്ടുകൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു ഏതെടുത്താലും 100 രൂപയാണ് കണ്ടാൽ നാട്ടിലെ ബംഗാളി പണിക്കാർ ഇടുന്നത് പോലെയുണ്ട്
ഉപ്പ വന്ന് പച്ചക്കറി ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ തന്നു ഓട്ടോകാരന്റെ ചാർജും കൊടുത്തു 40 രൂപ ചാർജ് എടുത്ത് പത്തു രൂപ ബാക്കി കൊടുത്തപ്പോൾ അത് അയാളോട് എടുക്കാൻ പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞയച്ചു. ഓട്ടോ മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ ഞാൻ ഉപ്പയെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു
100 രൂപ ഷർട്ടുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മെറൂൺ കളർ ഉള്ള ഒരു കള്ളി ഷർട്ട് ഉപ്പ എടുത്തു നോക്കുന്നത് കണ്ടു ഉപ്പാക്ക് എന്തിനാണാവോ അത്..
പിറ്റേന്ന് കല്യാണത്തിന് പോകാൻ ഉള്ള ഉദ്ദേശത്തോടുകൂടി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു വന്നപ്പോൾ
ഉമ്മ
അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്
"ഉപ്പ എവിടെ"
"പണിക്ക് പോയി"
"ഇന്ന് കല്യാണത്തിന് പോണ്ടേ"
" നമ്മളോട് ഒരു വണ്ടി വിളിച്ചു പോവാൻ പറഞ്ഞു 11 മണി വരെ പണി ഉണ്ടാകും അതുകഴിഞ്ഞ് ഉപ്പ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കല്യാണ വീട്ടിലേക്ക് എത്താം എന്നു പറഞ്ഞു നീ പോയി മുറ്റമൊക്കെ ഒന്ന് അടിക്ക്"
"ആ എനിക്ക് വയ്യ ഒരു ദിവസം അടിച്ചില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല"
"പിന്നേ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ തോന്നും എന്നും നീയാണ് അടിക്കാറ് എന്ന് പറഞ്ഞത് കേൾക്കെടീ"
" ഡിയർ മദർ എന്നോട് ആജ്ഞാപിക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട കൂടുതൽ കളിച്ചാൽ ഞാൻ ബാലാവകാശകമ്മീഷൻൽ പരാതിപ്പെടും ബാക്കിയുള്ള കാലം സൽമത്തിന് ഗോതമ്പുണ്ട കഴിക്കാം"
" എന്ത് പറഞ്ഞാലും തർക്കുത്തരം പറയുന്നോ"
എന്നും പറഞ്ഞു
ഉമ്മ
കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന
സ്പൂൺ എടുത്തു എന്നെ എറിഞ്ഞു ഞാൻ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ അത് പിടിച്ചു തിരിച്ചെറിയുന്നത് പോലെ ഭാവിച്ചു.
ഉമ്മ
ഒരു വടിയും എടുത്തു എൻറെ പിറകെ വരുമ്പോഴേക്കും ഞാനവിടെ നിന്നും ഓടി.
ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ എൻറെ കണ്ണ് ഉപ്പയുടെ റൂമിലുള്ള ഒരു ചെറിയ പൊതിയിൽ ഉടക്കി ഇന്നലെ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് കൊണ്ടുവന്ന എന്തെങ്കിലും സാധനം ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ അത് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഇന്നലെ കണ്ട ആ മെറൂൺ കളർ കള്ളി ഷർട്ട് ആയിരുന്നു എനിക്ക് എൻറെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല 100 രൂപയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന നിലവാരം കുറഞ്ഞ ഈ ഷർട്ട് ആണോ ഉപ്പ ഇടുന്നത്.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് ഉമ്മയുടെ ദേഷ്യമൊക്കെ മാറി ഞാൻ അമ്മയോട് കാര്യം ചോദിച്ചു
"നീ ഉപ്പയുടെ ബാക്കി ഷർട്ടുകൾ ഒക്കെ ഒന്ന് പോയി കാണ് ഇങ്ങനെ വിലക്കുറവിൽ കിട്ടുന്നതൊക്കെ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഉപ്പ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളത് . പിന്നെ ഉപ്പ തന്നെ സ്വയം അലക്കി തേച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാത്തിനും എപ്പോഴും ഒരു പുതുമ തോന്നും എന്ന് മാത്രം"
ഞാൻ ഉപ്പയുടെ മുറി ആകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു ശരിയാണ് പല ഷർട്ടും ബട്ടൻസ് പോയിട്ട് വേറെ കളർ ഉള്ള ബട്ടൻസ് വെച്ചു തുന്നിയിരിക്കുന്നു ചില ഷർട്ടുകൾ ചെറിയ ഭാഗങ്ങൾ കീറിയ സ്ഥലത്ത് തുന്നി പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എങ്കിലും എല്ലാം വളരെ വൃത്തിയിൽ ഇസ്തിരിയിട്ട് ഹങ്ങറിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്നു.
എൻറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഉപ്പ കൂലിപ്പണി എടുത്തു ഞങ്ങൾക്ക് മൂന്നു പേർക്കും വേണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങിത്തന്നു സ്വയം ജീവിക്കാൻ മറക്കുകയാണ് എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എൻറെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു .
ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ഉപ്പയെ കാണുമ്പോൾ ഉപ്പയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു
ഉമ്മ
കൊടുക്കണം പറഞ്ഞതും ചെയ്തതും എല്ലാം പൊറുത്ത് തരണമെന്ന് ഉപ്പയുടെ കൈപിടിച്ച് പറയണം.
പിന്നീട് നടന്ന സംഭവവികാസങ്ങൾ ഒക്കെ തിരശ്ശീലയിൽ എന്നപോലെ കൺമുന്നിലൂടെ കടന്നു പോയി
കല്യാണ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ പോരുന്നത് വരെ ഉപ്പ വന്നില്ല ഉപ്പയുടെ മൊബൈലിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയതുമില്ല വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉമ്മയുടെ മൊബൈലിലേക്ക് ഉപ്പയുടെ സുഹൃത്തിൻറെ ഭാര്യ വിളിച്ചിട്ടാണ് വിവരം പറഞ്ഞത് പണി സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ഉപ്പാക്ക് എന്തോ ചെറിയ മുറിവ് പറ്റി എന്നും ആശുപത്രിയിലാണ് എന്നും.
അതിനു ശേഷം ഞാൻ ഉപ്പയെ കാണുന്നത് രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ വെച്ചാണ്
ചെറിയ മുറിവ് എന്ന് പറഞ്ഞത് ഉപ്പ ഉപയോഗിക്കുന്ന മെഷീൻ വാൾ ഉപ്പയുടെ മുട്ടിനു മുകളിൽ ആഴത്തിൽ തട്ടിയത് ആയിരുന്നു അവിടെയുള്ള ഇറച്ചിയും മസിലും എല്ലാം പൊളിഞ്ഞു ഉപ്പയുടെ എല്ലിനു പോലും പരിക്ക് പറ്റിയിരുന്നു. മനോധൈര്യം കൈവിടാതെ ആ മരത്തിനുമുകളിൽ എൻറെ ഉപ്പ ഇരുന്നത് ഒന്നരമണിക്കൂർ ആയിരുന്നത്രെ ഇതിനിടയിൽ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു താഴേക്ക് ചാടാതിരിക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരം ഒരു കമ്പിൽ കയറ് കൊണ്ട് ഉപ്പ കെട്ടിയിരുന്നു ഫയർഫോഴ്സ് വന്നു സാഹസികമായി ഉപ്പയെ താഴെയിറക്കി നേരെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും മരത്തിനു താഴെ ഉപ്പയുടെ കാലിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ രക്തം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നുത്രേ
ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് ഉപ്പയെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ വാവിട്ടുകരഞ്ഞു ഉപ്പയുടെ കാലിനു പുറത്തുകൂടി കമ്പികൾ ഇട്ടിരിക്കുന്നു അവിടേക്ക് നോക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല കാലിന് ഉള്ളിലും ഉണ്ട് കമ്പികൾ മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്ന ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ട് അല്പം സമയമേ ആയിട്ടുള്ളൂ
അവിടെനിന്നും കഴിഞ്ഞുപോയ ആറു വർഷങ്ങൾ എൻറെ വീട്ടിൽ ആരും പുതുവസ്ത്രം എടുത്തിട്ടില്ല സത്യം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സറിഞ്ഞു ചിരിച്ചിട്ടില്ല അന്നുമുതൽ എന്തോ ഒരു നിർവികാരത എൻറെ മുഖത്ത് തളം കെട്ടിയിരുന്നു ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചതിനുശേഷം ഞാൻ ആ ഇടയ്ക്ക് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി നന്നായിട്ട് പഠിക്കണം പഠിച്ച് ഒരു ജോലി കരസ്ഥമാക്കണം ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും നോക്കണം അനിയനെ പഠിപ്പിക്കണം ഉപ്പാക്ക് അധ്വാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുറവ് എനിക്ക് നികത്തണം.
ഉപ്പയുടെ ജോലിക്കു പോകൽ നിന്നതോടെ വീട്ടിലെ വരുമാനവും നിലച്ചു. ഉപ്പയുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു വീണ്ടും ചില ഓപ്പറേഷനും മറ്റു ടെസ്റ്റുകളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു രണ്ട് മാസത്തിനു ശേഷം ഉപ്പയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്നു അതിൻറെ ഏഴാമത്തെ നാൾ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ വീടിനു മുമ്പിൽ ഒരു ചെറിയ ഓല ഷെഡ് കെട്ടി അതിൽ ചില കച്ചവടം ഒക്കെ ഉപ്പ തുടങ്ങി. തോറ്റുകൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലെന്ന് ഉപ്പയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം എപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആദ്യം കച്ചവടം ചെയ്തത് കപ്പയും നേന്ത്രപ്പഴവും ഒക്കെയായിരുന്നു വരുന്നവർ തന്നെ സാധനം എടുത്തു പണം ഉപ്പയെ ഏൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു പതിവ് ഇരുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്ന് സ്വയം എഴുന്നേൽക്കാനോ നടക്കാനോ കഴിയാത്ത ഉപ്പയെ രാവിലെ ഷെഡ്ഡിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി യാൽ വൈകുന്നേരമേ അവിടെ നിന്ന് പോരൂ.
പല ആളുകളും വന്നു ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ പോലും ഉപ്പയുടെ കടയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങും. ചികിത്സയും എൻറെ പഠിപ്പും വീട്ടുസാധനങ്ങളും എല്ലാം ഉപ്പയെ കൊണ്ട് തികച്ചാൽ തികയാത്ത അത്ര ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ഒരാളോട് പോലും ഉപ്പ സഹായിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചിട്ടില്ല വേണ്ടത് വേണ്ടനേരത്ത് പടച്ചവൻ തരുമെന്ന് ഉപ്പ എപ്പോഴും പറയും.
പിറ്റേ വർഷം പത്താംക്ലാസിൽ സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്ക് വാങ്ങിയ രണ്ടാമത്തെ ആൾ ഞാൻ ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അധ്യാപകർക്കും പരിചയക്കാർ ക്കും ഒക്കെ അത്ഭുതമായിരുന്നു അവിടെ നിന്നും പ്ലസ്ടുവും നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായി പി എസ് സി യിൽ ജോലിക്ക് രജിസ്ട്രേഷൻ ചെയ്തു പിന്നീട് തൊഴിൽ മേഖലയിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ എൻറെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള ചെലവ് അയൽപക്കത്തെ കുട്ടികൾക്ക് വീട്ടിൽ വച്ച് ട്യൂഷൻ എടുത്തു ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
ഉപ്പയുടെ കച്ചവടം നോമ്പുകാലത്ത് പഴവർഗങ്ങളും പലതുമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ചികിത്സയും മുന്നോട്ടുപോയി കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പ രണ്ട് കൈയും എവിടെയെങ്കിലും പിടിച്ച് സ്വയം നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രതീക്ഷകൾ ഏറി.
എന്റെ പ്രായക്കാരിൽ ചിലരെയൊക്കെ കല്യാണം കഴിച്ചു പോയപ്പോൾ ഉപ്പ എന്നോട് എൻറെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു
"എനിക്കൊരു ജോലി വേണം ഉപ്പാ എന്നിട്ട് എനിക്ക് ഉപ്പാനെയും
ഉമ്മ
ാനെയും നോക്കണം അനിയനെ പഠിപ്പിക്കണം നമ്മുടെ വീട്ടിൽ പഴയപോലെ സന്തോഷം വരണം കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് അത് കഴിഞ്ഞിട്ടു ചിന്തിക്കാം. എന്ത് ജോലി ആയാലും , സർക്കാർ സർവീസിലോ അല്ലാതെയോ, ശമ്പളം കുറഞ്ഞതോ കൂടിയതോ, നമ്മുടെ നാട്ടിലോ പുറത്തോ ഏതാണെങ്കിലും ആദ്യം കിട്ടുന്ന ജോലി ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കും ഉപ്പ എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണം"
അന്ന് ഞാൻ ഉപ്പയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് കുറെ കരഞ്ഞു...
(പോസ്റ്റ് നീളം കൂടിയത് കൊണ്ട് ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ)
അബ്ദുൽ നാസർ മുഹമ്മദ്.

ചേച്ചിയെ പ്രണയിച്ച പുരുഷൻ - PART 2


സുഷമേ ...അപ്പൊ ഇത്രനാൾ നീ എന്നെ "

"ഞാൻ എന്തുചെയ്‌തെന്ന് ...നന്ദേട്ടാ ..നിങ്ങൾക്കൊരു നിരാശകാമുകന്റെ പരിവേഷം ഒട്ടും തന്നെ ചേരുകയിലാട്ടോ ..."

അപ്രതീക്ഷിത പ്രഹരത്തിന്ടെ ആഘാദം താങ്ങാനാവാതെ അയാൾ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി പോവാനൊരുങ്ങി ...

"ഏയ് പോവാണോ ..നിൽക്കൂ ..എന്റെ ആളെ പരിചയപ്പെടൂ ...ഇതാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പുരുഷൻ ..ഡോക്ടർ ആസിഫ് എം ബി ബി എസ്, എം ഡി, എം എസ് ..ന്യൂറോ സർജനാ "

നന്ദൻ ഒന്നും തന്നെ ഉരിയാടാതെ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി

സുഷമയല്ലാതെ മറ്റൊരു പെണ്ണിനേയും അയാൾ ഇതുവരെ മോഹോച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു ...താൻ വിവാഹം ചെയ്യാൻ പോകുന്ന പെണ്ണ് , തന്ടെ പ്രണയം , തന്ടെ സ്വപ്നം , തന്ടെ ജീവിതം അങ്ങിനെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു അയാൾക്കു സുഷമ ...

ഒരു പൈങ്കിളി പ്രണയകഥയിലെ നായകനല്ലായിരുന്നു നന്ദൻ ...താലിചാർത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു ഉത്തമനായ ഭർത്താവിനെ പോലെ അവളെ എന്നും സംരക്ഷിച്ചു സഹായിച്ചു സന്തോഷവതിയായി കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു അയാൾ ...ഇന്ന് അയാൾ ചതിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ..അതിന്ടെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്നയാൾ ...

വര്ഷങ്ങളോളം താൻ മനസ്സിലിട്ടു ലാളിച്ച തന്ടെ പ്രിയ സ്വപ്നം ..കൺമുമ്പിൽ ഒരു ചില്ലുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നടിയുന്നത് കണ്ടുനിൽകാനുള്ള ശേഷി അയാള്കുണ്ടായിരുന്നില്ല...

"നന്ദാ മതിയാകു ...നീ ഒരുപാട് കുടിച്ചിരിക്കുന്നു ...എന്ത് പറ്റി ..എന്നോട് പറയൂ "

"എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത് സാറേ ..എന്റെ വിഷമം എന്റെ ഈ നെഞ്ചിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ ..."

"നന്ദാ നീ ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിൽ ജോയിൻ ചെയ്ത അന്നുമുതൽ നിന്നെ എനിക്കറിയാം ...ഞങ്ങൾ ഒക്കെ വളരെ നിർബന്ധിച്ചാലേ നീ കുടിക്കാറുള്ളു അതും ഒന്നോ രണ്ടോ സിപ് മാത്രം ...ഇന്നിതാ നീ സ്വയം രണ്ടു ഫുൾ ബോട്ടിൽ തീർത്തിരിക്കുന്നു ...പറയു നന്ദാ തന്നെ എനിക്ക് എങ്ങിനെ സഹായിക്കാനാവും ..പറയൂ "

"എനിക്കൊരു ട്രാൻസ്ഫർ മേടിച്ചു തരാൻ പറ്റുമോ ..എത്രേം വേഗം "

"ട്രാൻസ്‌ഫെറോ ..."

"അതെ ...പ്ളീസ് ഹെല്പ് "

"എല്ലാവരും ഈ സ്ഥലത്തേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ മേടിക്കുമ്പോ ..താൻ .."

"അതെ ..ഇവിടെനിന്നും കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് എനിക്ക് മാറി നിൽക്കണം ...ഒരു തരത്തിൽ ഒരൊളിച്ചോട്ടം ..അമ്മയെ നോക്കാൻ അനുജനുണ്ട് ..ഏതെങ്കിലും കാട്ടുമുക്കായാലും മതി "

"ശെരി നോക്കട്ടെ, ഒരപേക്ഷ എഴുതി തരൂ "

രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഇടപെടലും മൂലം ...നന്ദന് രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ ശെരിയായി ...അയാൾ അത് സസന്തോഷം സ്വീകരിച്ചു പെറ്റമ്മയോടും ജനിച്ച മണ്ണിനോടും യാത്രപറഞ്ഞു പുതിയ സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു ..അപ്പോഴും ലക്ഷ്മികുട്ടിയുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും എന്ന് ഉത്ക്കണ്ഠപ്പെട്ടിരുന്നു അയാളുടെ ഉള്ള്.

മനസിന്റെ അവസ്ഥക്ക് സമാന്തരമായ, മുടിഞ്ഞു മാറാല പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു പഴഞ്ചൻ വീട് വാടകക്കെടുത്തു താമസിച്ചയാൾ ..

പുതുജീവനം തേടിവന്നവനെ അവന്ടെ ഭൂതകാല സ്മരണകൾ വേട്ടയാടി ..മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ മുങ്ങി അയാൾ ഓർമകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചു ...

"വയ്യ എനിക്ക് വയ്യ അവളെ മറന്നു ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ ..എന്റെ മനസിന്റെ നിയന്ത്രണം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു ..എവിടെ മദ്യം ..."

"അരുതു നന്ദേട്ടാ അരുതു "

"ഹേ ലക്ഷ്മികുട്ടിയോ ...ഇവിടെ എങ്ങിനെ വന്നു ..ഇവിടുത്തെ അഡ്രസ് ഞാൻ ആർക്കും കൊടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ ...അതും ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ..നിന്ടെ അസുഖം ഭേദായോ "

"അതെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി തന്നെ ...നന്ദേട്ടനോട് ചേച്ചി ചെയ്ത കൊടുംപാതകം ഞാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ...മാപ്പർഹിക്കാത്ത തെറ്റാണു ...അതറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ ഒരുപാട് വേദനിച്ചവളാണ് ഞാൻ ..പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ദുഖിപ്പിക്കുന്നു നന്ദേട്ടൻടെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ട് ...എന്തിനാണ് ഇങ്ങിനെ സ്വയം നശിച്ചു ഇല്ലാതാവുന്നെ "

"ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അത് ഞാൻ "

"കോളേജ് ചെയര്മാനായിരിക്കുമ്പോ നിങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുള്ള തീപ്പൊരി പ്രസംഗം കേട്ട് കോരിത്തരിച്ചിട്ടുള്ളവളാണ് ഞാൻ ...ആ മനുഷ്യൻ ഇന്നിതാ മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിക്കടിമ ..ജോലിക്കു കൃത്യമായി പോയിട്ട് നാളെത്രയായി വല്ല നിശ്ചയമുണ്ടോ ...മറ്റുള്ളവരെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു വല്യ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി തെയ്യാറെടുപ്പിച്ചിരുന്ന നാടിന്റെയും വീടിന്റെയും കണ്ണിലുണ്ണിയായിരുന്ന ..നന്ദേട്ടനാണോ ഇത് "

"കുട്ടി ശവത്തിൽ കുത്തരുത് "

"കുത്തും ഇനിയും കുത്തും ...ഈ ശവതുല്യമായ പുരുഷൻ ഉണർന്നെഴുനേൽക്കുന്നവരെ ...നന്ദേട്ടാ വെറും ഒരുപിടി ചാരമായി മാറേണ്ട ഒരു സ്ത്രീ ഉടലിനെ പ്രാപിക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് സ്വയം നശിച്ചു തീരാനുള്ളതാണോ നിങ്ങളുടെ ഈ ജന്മം ...ഇങ്ങിനെ അധപതിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം അമ്മയെ കുറിച്ചോർത്തോ ...ഏട്ടനെ മാതൃകയാക്കി ജീവിക്കുന്ന ഒരുപറ്റം കുട്ടികളെ കുറിച്ചോർത്തോ ...മൺമറഞ്ഞ അച്ഛന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ചോർത്തോ ...കാരണവന്മാർ പാടുപെട്ടു കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വീട്ടുപേരിനെ കുറിച്ചോർത്തോ ..."

"ഇല്ല "

"വെരി ഗുഡ് ...ഒരു കാര്യംകൂടി കേട്ടോളു ...അവൾ ഏട്ടനെ ഉപേക്ഷിച്ചത് പണവും സ്ഥാനവും നോക്കിയാണ് ..വെറുമൊരു ഗുമസ്തനായ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയായി അവൾക്കു ജീവിക്കേണ്ട എന്ന് ...അതവൾക്കു നാണക്കേടാണെന്ന് ..."

"ഹ്മ്മ് "

"അവൾ വെല്ലുവിളിച്ചിരിക്കുന്നത് ഏട്ടന്റെ കഴിവുകളെയാണ് ...ഉണരൂ ..ക്ഷത്രീയ വീര്യം ഉള്ളിൽ നിറച്ചു അടരാടൂ ..."

"എനിക്ക് മനസിലായില്ല "

"എങ്ങിനെയാ മനസിലാക്യാ ഉള്ളിൽ നിറയെ കള്ളല്ലേ ...വരൂ ഇങ്ങോട്ടു വരൂ "

"ഏയ് എന്നെ പിടിച്ചുവലിക്കല്ലേ "

അവളുടെ കരങ്ങളുടെ ശക്തികണ്ടു നായകൻ അത്ഭുദപ്പെട്ടു

"ഹോ ..ആ ഓപ്പറേഷനുശേഷം കുട്ടിക്ക് നല്ല ആരോഗ്യണല്ലോ .."

"ഇങ്ങിട്ടു വര്യാ "

"എന്തായീകാണിക്കണേ ..."

അടുക്കള കിണറിലെ തുടി കട കട ശബ്ദമുണ്ടാക്കി രസിച്ചു ...കിണറ്റിലെ നല്ല തണുത്ത വെള്ളം അയാളുടെ ശിരസിലൂടെ ധാരയായി ഒഴിച്ചു

"ഹോ ഈ കിണറ്റിലെ വെള്ളത്തിന് ഇത്രേം തണുപ്പുണ്ടായോരുന്നോ ...ഹോ ഹോ ...കുളിരുന്നു ലക്ഷ്‌മിയെ ..."

"ദിപ്പോ തോർത്തി തരാം "

നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് തല തോർത്തി കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈയില്ലെ കുപ്പിവളകൾ കൂട്ടിമുട്ടി ചിലച്ചു ..അത് നഷ്ട്ട ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പുതുജീവനത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയിലെ പശ്ചാത്തല സംഗീതമായി മാറി

"ഇപ്പൊ എങ്ങിനെ ഉണ്ട് ...മദ്യത്തിന്റെ കെട്ടു വിട്ടില്ലേ "

"ശെരിക്കും ...ഒരു വലിയ ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്നെഴുനേറ്റ പോലെ ..താങ്ക് യു കുട്ടി ..."

"ഇപ്പോൾ ശരീരം മാത്രേ ഉണർന്നിട്ടുള്ളൂ ...മനസുംകൂടി ഉണരണം ...നന്ദേട്ടൻടെ കഴിവുകൾ ഉപയോഗിക്കണം ..എന്നിട്ടു ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കണം ..."

"ശെരിയാണ് ...കുറച്ചു നാൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു ..എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ...ഇനി ഞാൻ ശെരിക്കും ജോലിക്കു പൊയ്ക്കൊള്ളാം ...ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ടെസ്റ്റ് എഴുതി ക്ലിയർ ആയാൽ ഹെഡ് ക്ലെർക് ആകാൻ കഴിയും ..പിന്നെ സെക്ഷൻ ഓഫീസർ...അങ്ങിനെ ഓഫീസിൽ സൂപ്രണ്ട് വരെയാകാം "

"ഹ ഹ ...നന്ദേട്ടാ ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു കമ്പ്ലീറ്റ് റസ്റ്റ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ ഞാൻ ആരുമറിയാതെ മതിൽ ചാടി ഇത്രേം ദൂരം താണ്ടി വന്നത് ..ഏട്ടനെ ഒരു ഓഫീസ് സൂപ്രണ്ടായി കാണാനല്ല ..."

"പിന്നെ "

"അതുക്കും മേലെ ...ഏതൊരുവനും കേട്ടാൽ തന്നെ ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനം തോന്നുന്ന ഒരു പൊസിഷൻ ..ഏതൊരു പണക്കാരനെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനാധികാരമുള്ള ഒരു പവർഫുൾ പൊസിഷൻ ..അതെ ഐ പി എസ് ...ഏട്ടന്റെ നീണ്ടുനീർന്ന ഈ ശരീരത്തിനും മുഖത്തെ ഗാംഭീര്യത്തിനും ശബ്ദത്തിലെ തീപൊരിക്കും ..അതിനുപരി കളങ്കം വരാത്ത ധര്മിക ബോധത്തിനും ഉത്തമം ..ഈ പൊസിഷൻ ആണ് നന്ദേട്ടാ .."

"കേൾക്കുമ്പോ തന്നെ രോമാഞ്ചംതോനുന്നു ...എന്നെ ഇത്രക്കടുത്തു മനസിലാക്കിയ ഒരു സ്ത്രീ വേറെയുണ്ടാവില്ല ...നീ, ഞാൻ പ്രണയിച്ച പെണ്ണിന്റെ അനുജത്തി അല്ലായിരുനെങ്കിൽ ...ഒരു പക്ഷെ "

"ഒരു പക്ഷെ, പറയൂ നന്ദേട്ടാ ..പറയൂ "

"ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്തേനെ "

"ഹോ എത്ര നാളായി കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചതാണ് ഈ വാക്കുകൾ ...എന്റെ ചേച്ചി നിങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തയായിരുനെങ്കിൽ ..ഈ കാണിച്ച സങ്കോചത്തിന് അർത്ഥമുണ്ട് ..അവൾ ഏട്ടനെ എപ്പോഴേ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു ..ആ നിലയിൽ ഏട്ടൻ എന്നെ പരിണയിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല ..പക്ഷെ ഈ ജന്മത്തു അതിനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടാകും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല .."

"ലക്ഷ്മികുട്ടി "

"രോമാവൃതമായ ഈ മാറിലെ ചൂടേറ്റു ഒരു വേള ഞാൻ ഒന്നു മയങ്ങിക്കോട്ടെ ...വിരോധമില്ലെങ്കിൽ , ഇനി ചിലപ്പോൾ ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ ..."

"സുഷമയുടെ വർണ്ണപകിട്ടിൽ ..നിന്ടെ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹം ഞാൻ അറിയാതെ പോയി കുട്ടി ..വരൂ ...എന്റെയീ ഉടൽ നിനക്കവകാശപെട്ടതാണ് ..വരൂ പ്രിയേ "

"നന്ദേട്ടാ"

"ലക്ഷ്മികുട്ടി "

ഇരു ശരീരവും കെട്ടിപുണർന്നൂ ....കെട്ടിയുരുമ്മി കിടക്കുന്ന സ്ത്രീരൂപം തന്നിലെ പുരുഷന്റെ വികാരം ആളികത്തിക്കുന്നതായി നന്ദന് തോന്നി ...കൈകൾ കടിഞ്ഞാൺ വിട്ടു വസ്ത്രത്തിനിടയിലൂടെ അവളുടെ പൂമേനി തഴുകി ...ഇതുവരെ അറിയാത്ത സുഖത്തിൽ അവൾ മയങ്ങിക്കിടന്നു ..പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സ്വന്തം മനസിന്റെ നിയന്ത്രണം അവൾ വീണ്ടെടുത്തു ...

"നന്ദേട്ടാ അരുതു ...ഈ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെ ഈ കൈകൊണ്ടു നാലാളറിയേ ഒരു മിന്നുകെട്ടു ..ആ അസുലഭ നിമിഷം തൊട്ടു എല്ലാം എന്റെ നന്ദേട്ടനായി സമർപ്പിക്കും ഞാൻ ..അത് വരെ ..പാടില്ല "

"എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ ..."

"സാരല്യാ ..എനിക്കീ മാറിൽ തലവച്ചുറങ്ങിയാമതി ..എത്ര നാളായി ഒന്ന് ശെരിക്കും കണ്ണടച്ചിട്ടു ..എന്റെ നിദ്രക്ഇനി ഭംഗം വരുത്തല്ലേ നന്ദേട്ടാ ..."

അവളെ മാറോടുചേർത്തുറങ്ങി നന്ദൻ ..

"കൗസല്യ സുപ്രജാ "...

അടുത്തേതോ അമ്പലത്തിൽ സുപ്രഭാത കീർത്തനം മുഴങ്ങി

നന്ദൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു നായികയെ തിരഞ്ഞു ...പക്ഷെ കണ്ടില്ല ...

"അപ്പൊ ഞാൻ കണ്ടത് സ്വപ്നമായിരുന്നൊ ..."

പെട്ടെന്നാണ്‌ അലമാരിയിലെ കണ്ണാടിയിൽ ചുവന്ന നിറത്തിൽ എന്തോ കുറിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടത് ..

"ഇനി നന്ദേട്ടനെ എനിക്ക് നന്ദകുമാർ ഐ പി എസ് ആയി കണ്ടാൽ മതി ...അത് നേടാനായില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചു എന്നറിഞ്ഞാലും വന്ന് കാണരുത് ...പൊറുക്കില്ല ഞാൻ ...ഇതെഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് എന്റെ ശരീരത്തിലെ രക്തംകൊണ്ടാണ് ...ഇതാവട്ടെ ഏട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലെ നിത്യ പ്രചോദനം ...ഇനി കാണാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല ...അതുകൊണ്ടു ...പറയുന്നു ഒരിക്കൽ കൂടി ...എനിക്കിഷ്ടമാണ് നന്ദേട്ടനെ ഒരുപാട് ...എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു ...എന്ന് സ്വന്തം ലക്ഷ്മികുട്ടി "

തുടരും ....

Thanks for your patience 🥰

Vinod Dhamodaran Menon

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo