ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(അവസാന ഭാഗം)

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(അവസാന ഭാഗം)
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

ഈ തുടർക്കഥ ഇനിയും വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, വായിക്കുവാൻ താല്പര്യം ഉള്ളവർക്കായി ഈ കഥയുടെ പൂർണ്ണരൂപം (ലിങ്കുകൾ )താഴെ ചേർക്കുന്നു. എല്ലാവരും അഭിപ്രായം പറയണം. ....നന്ദി

രമ വീണ്ടും ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു.

ഡോർ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് രേഷ്മ നോക്കിയപ്പോൾ രമയെ കണ്ടു.

'രമ ഇതുവരെ പോയില്ലെ...?'

ഒരു മറുപടി പറയാതെ രമ നേരെ രേഷ്മയുടെ ഇരു കൈകളും ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു...

'ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് ഡോക്ടർ... എങ്ങനെ ഇതിന് നന്ദി പറയുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. നന്ദി പറഞ്ഞാൽ തീരുന്നതല്ല ഈ ഉപകാരം.. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഞാൻ ഡോക്ടറെ മറക്കില്ല..'

അവൾ കരയുവാൻ തുടങ്ങി.

'രേഷ്മ എഴുന്നേറ്റ് അവളോട് പറഞ്ഞു...

'കരയാതെ രമ... ഒരിക്കലും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്.. അത് രമയെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമല്ല.. നീരജിന് രമയോടുള്ള സ്നേഹം അറിയുന്നതുകൊണ്ടു കൂടിയാണ്.. പൊയ്ക്കൊള്ളൂ.. ആരും നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു തടസ്സമായി വരാതിരിക്കട്ടെ..'

രമ മിഴികൾ തുടച്ച് തിരിച്ചു പോരവെ ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നിന്നു ചോദിച്ചു...

'രേഷ്മ.... still you love him..?'

ഓർക്കാപ്പുറത്തുള്ള രമയുടെ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം രേഷ്മ പതറിപ്പോയി. പക്ഷേ അത് പുറമെ കാണിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു...

'Yes.... but അത് രമ കരുതുന്നതുപോലെയല്ല..'

''Thank you Reshma. .'

'Welcome...'

മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്ന് രമ പുറത്തുവന്ന് നീരജിനോടൊപ്പം നടന്നു.

കാറിൽ കയറിയിട്ടും ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...

രണ്ടു പേരും അവരുടെ മനസ്സിൽ വാചാലമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുന്നതിനിടയിൽ രമ പറഞ്ഞു...

'കുട്ടേട്ടാ നമുക്കൊരു യാത്ര പോയാലൊ...?'

'ഇപ്പോഴോ... എവിടെ. ...?'

'സ്നേഹതീരത്തിലേക്ക്.....'

'തന്റെ ആഗ്രഹമല്ലെ.... നടക്കട്ടെ...'

അയാൾ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വീണ്ടും മൗനം....

മൗനത്തിന്റെ മറ നീക്കുവാനും മനസ്സിനെ മറയ്ക്കുവാനും അയാൾ മ്യൂസിക് പ്ലേയർ ഓൺ ചെയ്തു.

അതിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന സംഗീതം ഏതെന്നുപോലും ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ കഴിയാത്തവിധം സംഘർഷഭരിതമായിരുന്നു രമയുടെ അന്തരംഗം...

എല്ലാം നേടിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥ. ഇന്നലെവരെ തന്റേതുമാത്രമാണ് അഹങ്കരിച്ച തന്റെ കുട്ടേട്ടൻ തൊട്ടരികിലിരുന്നിട്ടും തനിക്ക് അന്യനായതുപോലെ..

ആ കരം ഗ്രഹിക്കുവാനോ ആ മാറിൽ തല ചായ്ക്കുവാനോ മനസ്സ് കൊതിച്ചിട്ടും തനിക്കതിനു കഴിയാത്തതുപോലെ...

എന്തിനായിരുന്നു എല്ലാം ..

എല്ലാം കുട്ടേട്ടനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞ് ഈ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് കരുതിയതാണ് പലപ്പോഴും. പക്ഷേ ആ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്താനായില്ല... ആ മനസ്സ് തകരുന്നതു കാണുവാൻ വയ്യ...

പക്ഷേ ഇനി വയ്യ...

എല്ലാം തുറന്നു പറയാതെ ഇനി വയ്യ..

മനസ്സിന്റെ വീർപ്പുമുട്ടൽ സഹിക്കുവാൻ വയ്യ..
* ** ** *

സമയം സന്ധ്യയാകാത്തതിനാലാവാം സ്നേഹതീരത്ത് സന്ദർശകർ വളരെ കുറവായിരുന്നു... ആരും ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം..

നീരജ് റോഡിൽ നിന്ന് കുറച്ചു താഴേക്ക് ഇറക്കി കാർ ഒരു വശത്തായി പാർക്ക് ചെയ്തു.

ഡോർ തുറന്നുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു...

'വാ... ഇറങ്ങെടോ...'

രമ പുറത്തേക്കിറങ്ങി..

രണ്ടു പേരും മെല്ലെ കടൽത്തീരത്തേക്ക് നടന്നു...

കടലിൽ തിരമാലകൾ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി വീശിയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..

അങ്ങകലെ വാനം സമുദ്രത്തെ ഉമ്മവെച്ച് ആ കാതിൽ എന്തോ മന്ത്രിക്കുംപോലെ...

കടനിനോടടുക്കും തോറും തിരമാലകൾ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ വെമ്പൽ കൂട്ടി.

തീരത്തെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരിടം ചൂണ്ടി രമ പറഞ്ഞു...

'നമുക്ക് അവിടെ ഇരിക്കാം..'

നീരജ് രമയോടൊത്ത് അവിടെ ഇരുന്നു.

അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം കൂടി വരുന്നതുപോലെ ..
മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ട് നീരജ് ചോദിച്ചു...

'ഇവിടെ വന്ന് ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കാനാണോ ഇങ്ങോട്ട് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞത്..?'

വളരെ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്നപോലെ അവൾ പറഞ്ഞു.
'അല്ല... '
നീരജിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തന്റെ കരം കോർത്തുകൊണ്ട് അവൾ തുടർന്നു.

'ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ കുട്ടേട്ടൻ എന്നെ വെറുക്കുമോ...?'

അല്പം ശോകഭാവത്തിലുള്ള അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു...

'എന്താ ഇപ്പൊ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ..?'

'ഇനി എനിക്ക് വയ്യ.... ഈ ഭാരം ചുമക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ...'

'തനിക്ക് എന്താ പറ്റിയത്...?'

അവൾ മെല്ലെ അയാളുടെ കൈ വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

'ഞാൻ എല്ലാം പറയാം... ഇതുവരെ കുട്ടേട്ടനോട് പറയാതിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്. ഇനിയും അതു പറയാതെ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. '

'എങ്കിൽ പറയൂ... താൻ എന്തു പറഞ്ഞാലും ഞാൻ കേൾക്കാം..'

'കുട്ടേട്ടാ... എല്ലാം ആ മുഖത്ത് നോക്കി പറയാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ല. നമ്മുടെ കാറിനകത്ത് എന്റെ ബാഗിലായി ഞാൻ എല്ലാം എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.. കുട്ടേട്ടൻ അതെടുത്ത് വായിക്കണം... പ്ലീസ്..'

അതുകേട്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു...

'രമെ...താനെന്താണിങ്ങനെ.. എന്താ പറ്റിയത്..?'

'പ്ലീസ് കുട്ടേട്ടാ... എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കരുത്...'

അവളുടെ വിഷമം കണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു..

'എങ്കിൽ വേണ്ട... ഞാൻ വായിച്ചറിഞ്ഞോളാം..'

അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാറിനടുത്തേക്ക് പോയി ബാഗെടുത്ത് അതിലിരുന്ന വലിയ പേപ്പറിൽ രമ എഴുതിയത് എന്തെന്നറിയാനായി വായിച്ചു തുടങ്ങി.

എന്റെ കുട്ടേട്ടന്,

അയാൾ രമയെ നോക്കി.

അവൾ കടലിലേക്ക് മിഴികൾ നട്ടിരിക്കുകയാണ്..

എങ്ങനെ എഴുതണം എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം പറയാതെ എനിക്കിനി ജീവിക്കാനാവില്ല. ഈ എഴുത്ത് കുട്ടേട്ടന് തരാൻ കഴിയുമോ എന്നുപോലും എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ല.. എന്നോട് പൊറുക്കണം എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. കാരണം ഒരു പുരുഷനും പൊറുക്കുവാനാവാത്ത തെറ്റാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്..

ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് കുട്ടേട്ടൻ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാനാവില്ല... മാപ്പ്...

ഞാൻ കുട്ടേട്ടൻ കരുതുന്നതുപോലൊരു സ്ത്രീയല്ല.. അതെ കുട്ടേട്ടാ.. ശാപം കിട്ടിയ ജന്മമാണെന്റേത്... ഞാൻ ഒരു transgender ആണ്... ദൈവത്തിന്റെ വികൃതി...

കടലിലെ തിരമാലകൾ ആഞ്ഞടിച്ചു... കാറ്റിനു വേഗതകൂടിവന്നു...

ഞാൻ മൂലമാണ് എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്.. അപമാനം താങ്ങാനാവാതെ...

ഞങ്ങൾ രണ്ടു മക്കൾ ആയിരുന്നു. ..ഇരട്ടകൾ... ഞാനും ഏട്ടനും... രമേഷ് എന്നായിരുന്നു ഏട്ടന്റെ പേര്.. ജന്മനാൽതന്നെ ഈശ്വരൻ എന്നെ വൈകല്യത്തോടെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഡോക്ടർമാർ ഇക്കാര്യം അറിയിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു ഇക്കാര്യം പുറത്ത് പറയരുതെന്നും ഞാൻ പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് എഴുതി തരണമെന്നും. അച്ഛൻ കരഞ്ഞു കാലുപിടിച്ച് അങ്ങനെ ഒരു റിപ്പോർട്ട് നേടിയെടുത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തി.

പിന്നീട് അച്ഛനുമമ്മയും വളരെ കരുതലോടെ എന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തി വളർത്തി. എനിക്ക് രമയെന്ന് പേരും നൽകി സ്കൂളിൽ ചേർത്തു.

പക്ഷേ കുട്ടിയായിരുന്നതിനാൽ എനിക്ക് എല്ലാം മറച്ചു വെക്കാനായില്ല. പ്രവീൺ എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയാണ്. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ചുതന്നെ ഇക്കാര്യം അവനറിഞ്ഞു.. കൂടെ മറ്റുള്ളവരും...

ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ പലരും ഞങ്ങളെ പരിഹസിച്ചു.. പലരും കേട്ടറിഞ്ഞ് എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അവസാനം അപമാന ഭാരത്താൽ മരണം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.

ഒരു രാത്രി വയറ് നിറയെ എന്തോ വിഷം കലർത്തിയ ഭക്ഷണം നൽകി വീട്ടിലുള്ള ആഴമേറിയ വലിയ കിണറ്റിലേക്ക് ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരേയും എടുത്തെറിയുകയായിരുന്നു... പുറകെ അവരും... എന്നാൽ ഇതിനിടയിൽ തന്നെ ഞാൻ കഴിച്ച ആഹാരം ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കിണറ്റിലേക്ക് ഇടുന്നതിനിടയിൽ ഒരുവശത്ത് വളർന്നിരുന്ന ഏതോ ചെടിയിൽ എന്റെ കാലുകൾ ഉടക്കിനിന്നു. എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അല്പം കഴിഞ്ഞ് ആ വഴിയേ പോയ ആരോ വന്ന് എന്നെ പുറത്തെടുത്തു. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് മൂന്നുപേരും കൂടി അതിനുള്ളിൽ ഉള്ളത് അവരറിഞ്ഞത്.. പിന്നീട് എങ്ങനെയോ എല്ലാവരേയും പുറത്തെടുത്തുവെങ്കിലും ദൈവത്തിന് പരീക്ഷിക്കുവാനായി ഈ ശപിക്കപ്പെട്ട ജന്മം മാത്രം ഈ ഭൂമിയിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച് എല്ലാവരും പോയി.

ആരോരുമില്ലാതായ എന്നെ ഏറ്റെടുക്കാൻ ആരും വന്നില്ല. അവസാനം ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു വലിയ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഈ വല്ല്യമ്മ എന്നെയെടുത്ത് കൂടെ കൊണ്ടുപോയി.. കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കുട്ടേട്ടൻ കാണുന്ന ഈ രൂപത്തിലാക്കി... എന്നെ ഒരു പെൺകുട്ടിയാക്കി നാട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്ന് കലാമണ്ഡലത്തിൽ ചേർത്തു.

ഇന്ന് ഞാനൊരു സ്ത്രീയാണെങ്കിലും കുട്ടേട്ടന് ഒരു കുഞ്ഞിനെ തരാൻ എനിക്കാവില്ല. അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ എനിക്കാവില്ല... ഓരോ ദിവസവും നീറി നീറി കഴിയുകയാണ് ഞാൻ.

കുട്ടേട്ടനും അമ്മയും വീട്ടിൽ വന്ന ദിവസം ഞാൻ ഇക്കാര്യം പറയുവാൻ രണ്ടുമൂന്നു തവണ തുനിഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ കുട്ടേട്ടന്റെ അമ്മ പറയുവാൻ അനുവദിച്ചില്ല.

മനസ്സിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷനോടൊത്തൊരു ജീവിതം ആഗ്രഹിക്കാത്ത സ്ത്രീകളുണ്ടോ... ഞാനും ഒരു സ്ത്രീയല്ലെ...

എന്റെ സ്വാർത്ഥതയാവാം.... കുട്ടേട്ടനോടൊത്തുള്ള ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.. ആ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്താനായില്ല... എന്നോട് പൊറുക്കണം.... ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ അന്നും എനിക്ക് കുട്ടേട്ടന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിച്ചു തീർക്കണം... ഇനി വയ്യ.... ആ മനസ്സിനെ ചതിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. മാപ്പ്....

കത്തു മടക്കി അവിടെ വെച്ച് അയാൾ രമയെ നോക്കി...

പക്ഷേ അവൾ ഇരുന്നിടം ശൂന്യമായിരുന്നു.

നീരജ് വേഗം പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. .

അകലെ കടൽത്തിരകൾക്കിടയിലായി അതാ തന്റെ രമ..

അയാൾ വേഗം ഓടിവന്ന് തിരകളെ മറികടന്ന് അവളെ പിടിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കവേ ഒരു വലിയ തിരമാല ആർത്തലച്ചുവന്ന് അവരെ അടിച്ചുവീഴ്ത്തി കരയിലടുപ്പിച്ചു......

തീരത്തടിഞ്ഞ രമയെ അയാൾ തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തി കുലുക്കി വിളിച്ചു. ..

'രമെ........ രമെ...'

അവൾ മിഴികൾ തുറന്നു. .....

നീരജിനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നുകൊണ്ട് ഒരു കുഞ്ഞിനേപ്പോലെ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

'നീ എന്തിനാ രമെ ഇങ്ങനെ........... ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകുമെന്ന് താൻ കരുതയോ...? അങ്ങനെയാണോ താനെന്നെ കണ്ടത്...? എല്ലാം എനിക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. പ്രവീൺ ചില സംശയങ്ങൾ പറഞ്ഞു. പിന്നീട് അത് വേറെ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും എന്ന് അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ ഞാൻ ആദ്യമേ കണ്ടത് തന്നെ ഈ രൂപത്തിലല്ലെ......തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും. ..പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്ക് തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാനായില്ല.

ഒന്നും ചോദിച്ചു തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി. ഇന്ന് ഇക്കാര്യം അറിയുന്ന നമ്മൾ ചിലർ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. തൽക്കാലം അതങ്ങനെതന്നെ നില്ക്കട്ടെ..... ഈ ലോകം ഒരുപക്ഷേ എന്നെ പരിഹസിച്ചേക്കാം.. സാരമില്ല. ......കാലം എന്നെങ്കിലും തന്നേപ്പോലെയുള്ളവരെ അംഗീകരിക്കുന്ന നാൾ വന്നാൽ അന്ന് നമുക്ക് അഭിമാനത്തോടെ പറയാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്......

നീരജ് രമയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

കടൽ ശാന്തമായി........

അകലെ സൂര്യൻ സമുദ്രത്തിൽ ലയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

മറ്റൊരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ താളുകളിലേക്ക് രമയും നീരജും കൈകോർത്തു നടന്നു.

*അവസാനിച്ചു*

കുറിപ്പ്. .

ഈ കഥ ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നമ്മുടെയെല്ലാം പരിഹാസപാത്രമായി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട 3.5 ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന, നമ്മുടെ ഈ കേരളത്തിൽ തന്നെ ജീവിക്കുന്ന രമയേപ്പോലുള്ളവർക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു.

ഈ കഥയിലെ നായകൻ ഒരു സാങ്കല്പിക കഥാപാത്രമാണ്. പക്ഷേ നായികമാർ ഇന്നും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവരാണ്. അവർക്കും വേണ്ടെ ഒരു ജീവിതം!

ഈ കഥ എഴുതുവാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വാചകം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനെ ഒരു കഥയാക്കുകയായിരുന്നു...

നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന് അറിയില്ല.
എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമായി എഴുതണം എന്നാണെനിക്ക് ആഗ്രഹം. അതു മാത്രമല്ല വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരും കഷ്ടപ്പെടുന്നവരും എന്നും എന്റെ മനസ്സിലെ നീറ്റലാണ്. അവർക്കു വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യുവാൻ കഴിവില്ലെങ്കിലും ഇത് ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ തുടർക്കഥയാണ്. ഇതുവരെ പ്രോത്സാഹനം നൽകിയ എല്ലാവരേയും സ്മരിക്കുന്നു.

NB:- പോസ്റ്ററിലെ നായികയുടെ ചിത്രങ്ങളും ഞാൻ തന്നെ വരച്ചതാണ്..

നന്ദിയോടെ........

***മണികണ്ഠൻ അണക്കത്തിൽ***

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 19)

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 19)
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

നീരജ് റൂമിന് വെളിയിലേക്ക് കടന്നു.

രമയോടായി രേഷ്മ പറഞ്ഞു...

'രമ എന്നല്ലേ പേര് പറഞ്ഞത്..?'

'അതെ ഡോക്ടർ...'

'അപ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മ ശരിയാണ് അല്ലെ... രമ ആ വാതിൽ ഒന്നു കുറ്റിയിട്ടേക്കൂ..'

രമ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു..

'രമ ഇരിക്കൂ... '

രമയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം അപ്പോഴും ദൃശ്യമായതിനാൽ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു...

'താനേന്താ വല്ലാതിരിക്കുന്നത്...? എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ളം ഉണ്ടോ...?'

'ഏയ്... ഒന്നുമില്ല ഡോക്ടർ... ഡോക്ടർക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നാതാണ്..'

'രമ ഒരു കള്ളം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും രേഷ്മയ്ക്ക് അത് മനസ്സിലായി. രേഷ്മ പറഞ്ഞു...

'നോക്കൂ കുട്ടി.. ഞാനൊരു ഡോക്ടറാണ്. വെറുതെ ആരും ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാൻ വരില്ലല്ലൊ.. ഇപ്പോൾ താനൊരു രോഗിയേപ്പോലെയാണ് എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത്.. അതുകൊണ്ട് എന്നോട് കള്ളം പറയാൻ ശ്രമിക്കരുത്.. സത്യം എന്താണെന്നു പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ അതിനു തക്കതായ ചികിത്സ നിർദ്ദേശിക്കാനാവൂ.. അതുകൊണ്ട് എന്തായാലും എന്നോട് തുറന്നു പറയാം..'

'അത് ഡോക്ടർ....'

രമ വാക്കുകൾ മുഴുവിക്കാതെ, എന്ത് പറയും എന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു..

ഡോക്ടറോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ... അവൾ ചിന്തിച്ചു... ഇവരെ വിശ്വസിക്കാമൊ..? ഒരിക്കൽ തന്റെ ഭർത്താവിനെ വിവാഹം കഴിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ്.. ഇപ്പോഴും അവിവാഹിതയായി ജീവിക്കുന്നു... അതിനർത്ഥം ഇപ്പോഴും അവർ കുട്ടേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നല്ലെ... തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ഈ ആത്മാർത്ഥതയും സ്നേഹവും വെറും അഭിനയമായിരിക്കുമോ..?
ഏയ്.. . അല്ല... എല്ലാം തന്റെ തോന്നലാണെങ്കിലോ...?

ഈ പ്രതിസന്ധിയെ എങ്ങനെ തരണം ചെയ്യാനാവും എന്റെ കൃഷ്ണാ...!

അവൾ മനമുരുകി ഭഗവാനെ വിളിച്ചു...

'ഹലോ... ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു...' രേഷ്മ.

പെട്ടെന്ന് ഒരു നേരിയ ഞെട്ടലോടെ രമ പറഞ്ഞു..

'ഏയ്... അതല്ല ഡോക്ടർ..'

'എങ്കിൽ പറയൂ... എന്താ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരാനുള്ള കാരണം..?'

വരുന്നതു വരട്ടെ എന്ന് കരുതി താൻ നിത്യവും പൂജിക്കുന്ന തന്റെ ഉപാസനാ മൂർത്തികളെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു..

'ഡോക്ടർ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.. മറ്റാരോടും ഞാൻ ഇതുവരെ അതെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഡോക്ടറോടുള്ള വിശ്വാസം കൊണ്ടു മാത്രം പറയുന്നതാണ്..'

'കുട്ടി പറഞ്ഞോളൂ....'

'ഡോക്ടർ... എനിക്ക് എന്റെ കുട്ടേട്ടനോടൊപ്പം ജീവിച്ചു കൊതി തീർന്നിട്ടില്ല.. ഇന്ന് ഞാൻ മറ്റെന്തിനേക്കാളുമധികം എന്റെ കുട്ടേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുന്നു.. അദ്ദേഹവും എന്നെ ജീവനേപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു...'

'അത് സന്തോഷം തരുന്ന കാര്യമല്ലെ... അതിനെന്താ...?'

'അതല്ല ഡോക്ടർ... ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന പ്രശ്നം എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ ഒരു കുഞ്ഞാണ്. അമ്മ അത് വളരെയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.. ആ പാവം അമ്മ കണ്ണിൽ എണ്ണയുമൊഴിച്ചു കാത്തിരിക്കുകയാണ് തന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ വരവിനായി... പക്ഷേ...'

രമ ഇടയ്ക്കൊന്നു നിർത്തി...

'എന്താ ഒരു പക്ഷേ..?'

'പക്ഷേ.. ഡോക്ടർ...'
രമ അല്പം സ്വരം താഴ്ത്തി വേദനോടെ പറഞ്ഞു...

'ഡോക്ടർ.... പക്ഷേ എനിക്കതിനുള്ള കഴിവില്ല..'

'What...?' ആശ്ചര്യത്തോടെ രേഷ്മ ചോദിച്ചു..

'കഴിവില്ലെന്നോ....? അത് തനിക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം...? മുമ്പ് വേറെ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടറെ കൺസൽട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ...?'

'അതല്ല ഡോക്ടർ... ഞാൻ എല്ലാം പറയാം...'

രമ ഇരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഡോക്ടറുടെ എതിർഭാഗത്തായി ഉണ്ടായിരുന്ന ജനലിന്നരികിലേക്ക് പോയി. തുറന്നിട്ട ആ ജനൽ പാളിയുടെ അഴികളിൽ കൈ ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് രമ തന്റെ ജീവിത കഥയിലെ ചില ഏടുകൾ ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചു..

അമ്പരപ്പോടെ മറുപടിക്കായി വാക്കുകൾ പോലുമില്ലാത്തവണ്ണം രേഷ്മ ഒരേയിരിപ്പിരുന്നു..

ഇതും ഒരു ജീവിതമോ...? ഇതുവരെ ഇങ്ങനെയൊരു സന്ദർഭം തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.. തികച്ചും അവിശ്വസനീയം... ഇതിനെന്തു മറുപടി നൽകും..? എങ്ങനെ ആ കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കും...? നീരജിനോട് എങ്ങനെ ഇക്കാര്യം പറയും...?

കുറച്ചു നേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല..

അല്പം കഴിഞ്ഞ് തികച്ചും നിർവ്വികാരമായ ശബ്ദത്തിൽ രമ പറഞ്ഞു..

'ഇപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം ഡോക്ടറുടെ കൈകളിലാണ്... അതെനിക്കു തിരിച്ചു തരണോ അതോ എന്നിൽനിന്നും പിടിച്ചു വാങ്ങി എന്നെ ആത്മഹത്യയിലേക്ക് തള്ളിയിടണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം ഡോക്ടർക്കാണ്... മരണത്തെ എനിക്ക് ഭയമില്ല ഡോക്ടർ... ഞാൻ എന്നും അതിന്റെ വക്കിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം.. എങ്കിലും അതിനിടയിൽ ജീവിക്കാനോരു മോഹം.. അതാണ് ഇവിടെവരെ എത്തിച്ചത്.. എന്റെ ജീവനായ കുട്ടേട്ടനെ പിരിയേണ്ട കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ..........'

രമ വിതുമ്പിക്കരയുവാൻ തുടങ്ങി..

അതുകണ്ട് രേഷ്മ ഇരിക്കുന്നിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തു ചെന്ന് രമയുടെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു...

'കരയാതെ.... രമ... കണ്ണു തുടക്കൂ... എല്ലാറ്റിനും എന്തെങ്കിലും പോംവഴി കാണാതിരിക്കില്ല.. കണ്ണു തുടക്കൂ...'

രമ തൂവാലകൊണ്ട് കണ്ണു തുടച്ചു..

അല്പം കഴിഞ്ഞ് രേഷ്മ പറഞ്ഞു...

'രമ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കുള്ളൂ... എന്നിട്ട് നീരജിനോട് വരാൻ പറയൂ...'

രമയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാക്കാൻ ആ വാക്കുകൾക്കു കഴിഞ്ഞു.

രമ ഒന്നും പറയാതെ മുഖം ഒന്നുകൂടി തുടച്ച് പുറത്ത് കടന്നു.

പുറത്ത് നിരത്തിയിട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ മറ്റു പേഷ്യൻസിനൊപ്പം അക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നീരജ്.

ഇടയ്ക്കിടെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കും .... വാതിൽ തുറന്നു രമ വരുന്നുണ്ടൊ എന്ന്...

രമയെ കണ്ടതോടെ നീരജ് എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലേക്കു വന്നു.

അല്പം ആകാംക്ഷയോടെ നേരിയ പുഞ്ചിരി കൂടി കലർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ രമയോടായി ചോദിച്ചു...

'എന്തു പറഞ്ഞു രേഷ്മ...?'

'അത്.... കുട്ടേട്ടനോട് അകത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ...'

'അതെയോ.... എന്നാൽ താനിവിടെ ഇരിക്ക്... ഞാൻ പോയി രേഷ്മയെ കണ്ടിട്ടു വേഗം വരാം...'

'ഉം....'

അവൾ ഒന്നു മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു...

അകത്ത് നടക്കുവാൻ പോകുന്ന സംസാരത്തെയോർത്ത് അവളുടെ മനസ്സ് വളരെ അസ്വസ്ഥമായി... നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്നും എന്തോ ഉരുണ്ടു കയറുന്നതുപോലെ... അവൾ ആ കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു.. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നോക്കി....
* * * *

നീരജ് ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നു.

രേഷ്മ നീരജിനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

'നീരജിനു ബോറഡിച്ചുകാണും അല്ലെ.. ഇരിക്കൂ. ....'

മറ്റൊരു കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് രേഷ്മ പറഞ്ഞു.

'ആ.... കുറച്ച്..... ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് നുണയായിപ്പോവും...'

ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ നീരജ് മറുപടി പറഞ്ഞ് കസേരയിൽ ഇരുന്നു...

'ചില പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ നീരജിനോട് പറയുവാനാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചത്...'

'എന്താ രേഷ്മ..?Anything serious. ..?'

ജിജ്ഞാസയോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു...

'No..... Nothing to worry... but I want to say something about Rema.. '

രമയ്ക്ക് എന്തു പറ്റി... അയാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പു കൂടി...

'ഭയപ്പെടാനൊന്നുമില്ല... പക്ഷേ. .രമയ്ക്ക് തൽക്കാലം ഒരമ്മയാകാൻ കഴിയില്ല...'

നീരജിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി...

'അതെന്താ രേഷ്മ...?'

'രമയ്ക്ക് ചെറിയ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്. ചികിത്സിച്ച് മാറാവുന്നതേയുള്ളൂ.. പക്ഷേ കുറച്ചു സമയം വേണം... ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ PCOD എന്ന് പറയും.... അഥവാ Polycystic Ovarian Disease. .'

'അതെന്താ രേഷ്മ...?'

നീരജിന് അതെന്താണെന്ന് പെട്ടെന്ന് പിടികിട്ടിയില്ല...

രേഷ്മ തുടർന്നു...

'സ്ത്രീ വന്ധ്യതക്കു കാരണമാകുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പോളിസിറ്റിക് ഓവറി. പൊതുവെ സിസ്റ്റ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇത് സാധാരണയായി 25 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ സ്ത്രീകളിൽ വരാനാണ് സാധ്യത കൂടുതൽ. എന്നാൽ ഇപ്പോഴത്തെ മാറിയ ജീവിത സാഹചര്യത്തിൽ ടീനേജ് പ്രായത്തിലുള്ള പെൺകുട്ടികളിൽ പോലും ഇത് കണ്ടുവരുന്നു.

ഹോർമോൺ ക്രമക്കേടുകളാണ് ഇതിന്റെ കാരണം.ഇത് മാസമുറ ക്രമക്കേടുകൾ ഉണ്ടാക്കും. മാസമുറ കൃത്യമായി വരാത്തത് ഓവറിയിൽ സിസ്റ്റുകൾക്കു വഴി വെക്കും..'

'ഇതിന് എന്താ ചെയ്യേണ്ടത് എന്തുകൂടി പറഞ്ഞാൽ...'

'ഒരു പരിധിവരെ ഭക്ഷണ ക്രമീകരണങ്ങൾ വഴി ഈ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും... സാൽമൺ പോലുള്ള മത്സ്യങ്ങൾ, ലൈറ്റൂസ് പോലുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ, ബാർലി,കൂൺ, പാൽ, തക്കാളി, തൈര്... ഇത് യൂറിനറി ഇൻഫെക്ഷൻ പ്രശ്നങ്ങൾ തടയാൻ സഹായിക്കും.....

പിന്നെ മെഡിസിനും...'

നീരജ് എല്ലാം കേട്ട് ഇരുന്നു...

'നിരാശയൊന്നും വേണ്ട കേട്ടോ.... നിരാശ ആ മുഖത്തിന് ചേരില്ല...ശരി.... രമയെ വിളിച്ചോളൂ...'

നീരജ് രമയെ വിളിച്ചു...

രമ വിഷാദത്തോടെ, ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും ആ മുഖത്ത് ഇല്ലാത്തവണ്ണം വിളറിയതുപോലെ അകത്തേക്ക് വന്നു. രണ്ടു പേരും ഇരുന്നു.

രേഷ്മ രണ്ടു പേരോടുമായി പറഞ്ഞു...

രണ്ടു പേരും വിഷമിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങൾ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ട് മൂന്നു മാസമല്ലെ ആയിട്ടുള്ളൂ. ധാരാളം സമയം മുന്നിലുണ്ട്... പിന്നെന്താ വിഷമത്തിന്റെ ആവശ്യം... രണ്ടു പേരും റിലാക്സാവൂ...'

രേഷ്മ പറയുന്നതൊന്നും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴായാതെ രമ.....

'രമ വിഷമിക്കയൊന്നും വേണ്ട.... ഞാൻ നീരജിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... പിന്നെ ആഹാരരീതികളിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തണം.... നീരജിനറിയാം... ഇടയ്ക്ക് എന്നെ വന്നു കാണൂ...'

രേഷ്മ രമയെ നോക്കി മെല്ലെ ഒന്നു കണ്ണടച്ചു. .

അതിനർത്ഥം.....

രേഷ്മ തന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു... നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതിയ ജീവിതം ദാനമായി നൽകിയിരിക്കുന്നു...

'ശരി.... രണ്ടു പേരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിതം ആസ്വദിക്കൂ..... ഒരു ലോങ് ട്രിപ്പുമാവാം കേട്ടോ...'

രണ്ടു പേരും അതുകേട്ട് മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ചിരിച്ചു.

'ഉണ്ട് രേഷ്മ... ഞങ്ങൾ അടുത്തുതന്നെ ഒരു യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ..'

'ഓ ... ഗുഡ്....'

'ഓകെ രേഷ്മ. ... നന്ദി. ..'

'ഓകെ... നീരജ്...'

രണ്ടു പേരും യാത്രപറഞ്ഞ് പുറത്ത് കടന്നു.

പുറത്തേക്ക് കടന്ന് അല്പം കഴിഞ്ഞ് രമ നീരജിനോട് പറഞ്ഞു.

'കുട്ടേട്ടാ.... ഒരു മിനിട്ട് ഇവിടെ ഇരിക്കൊ..ഞാൻ രേഷ്മയോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിട്ട് ഉടനെ വരാം..'

'ഉം... ശരി.... വേഗം വാ.....'

നീരജ് അവിടെ ഇരുന്നു.... രമ അകത്തേക്കും....

(തുടരും.... അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കരുത്. ..നന്ദി )

***മണികണ്ഠൻ അണക്കത്തിൽ***

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 18)

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 18)
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

ഒരു ദിവസം സേതുലക്ഷ്മി തന്റെ മകനോട് മനസ്സിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ആഗ്രഹത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.

ആദ്യം അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം കേട്ട് ചിരിച്ചുവെങ്കിലും അമ്മയുടെ മനസ്സിനെ ആ ചിന്തകൾ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നീരജ് അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു....

നീരജ് പറഞ്ഞു...

'അമ്മ കരുതും പോലെ തൽക്കാലം കുട്ടികൾ വേണ്ടെന്നൊന്നും ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. .അതുകൊണ്ട് എന്റെ അമ്മച്ചി അതോർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട..'

നീരജ് അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. .

സേതുലക്ഷ്മിക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസം തന്നെ ആയിരുന്നു..

എങ്കിലും അവർ മകനോട് പറഞ്ഞു ...

'അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് മോൻ രമയോട് പറയേണ്ടട്ടോ... ആ കുട്ടി എന്താ കരുതുക...'

'അതിനെന്താ അമ്മേ... ഇത് അമ്മയുടെ അവകാശമല്ലെ....?'

നീരജ് അമ്മയുടെ ആടിക്ക് നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

'ഉം... മതി മതി.. നിന്റെ ഒരു പുന്നാരം...'

'വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട...'

'മോൻ അവളെയും വിളിച്ചു വാ... ഊണ് കഴിക്കാൻ.... അതിന് ഇന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ മുതൽ തലവേദനയാണെന്നു പറഞ്ഞു കിടപ്പാണ്... ഡോക്ടറുടെ അരികിൽ പോകണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അത് സമ്മതിച്ചില്ല... കുറച്ചു നേരം കിടന്നാ മാറും എന്ന് പറഞ്ഞു... മോനോട് വിളിച്ചു പറയട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കൊച്ച് സമ്മതിച്ചില്ല... മോൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്. '

'ഉം.... ഞാൻ നോക്കട്ടെ...'

നീരജ് നേരെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.

രമ കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്ന് കിടക്കുകയാണ്..

അയാൾ മെല്ലെ അവളെ ഉണർത്താതെ മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന രമയുടെ മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി..

കൈത്തലം കൊണ്ടു നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു നോക്കി..

നേരിയ ചൂടു മാത്രമേ അനുഭവപ്പെട്ടുള്ളൂ..

നേരിയ ആശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് അയാൾ രമയെ വിളിച്ചു...

'രമെ.. എഴുന്നേൽക്ക്..'

അവൾ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

നീരജിനെ അടുത്തു കണ്ടപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു...

അയാൾ അവളുടെ കരം പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു...

'എന്തുപറ്റിയെടോ... തലവേദനയാണോ. .?'

ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചു കണ്ടു..

'ഉം.... എന്താന്ന് അറിയില്ല.. ഉച്ചയ്ക്ക് തുടങ്ങിയതാ.. ചിലപ്പോൾ ചൂടിന്റെ ആയിരിക്കും.... '

'സുഖമില്ലെങ്കിൽ തനിക്ക് എന്നെ വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലെ... എണീക്ക്... നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം...'

'ഏയ്... അതിനുമാത്രം ഒന്നുമില്ല... ഇത് കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ മാറും. ഇപ്പോൾ തന്നെ നേരത്തേക്കാളും കുറവുണ്ട്. ..'

'എന്നാലും ഒന്നു പോയി നോക്കാം.. താൻ യാത്രയാവ്...'

'വേണ്ട കുട്ടേട്ടാ... ഇപ്പോൾ കുറവായി...'

അവൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ അയാളുടെ മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നു..

ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം അയാളും അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു..

അല്പം കഴിഞ്ഞ് നീരജ് അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യം രമയോട് പറഞ്ഞു...

അതു കേട്ടതോടെ അവൾ വേഗം അയാളുടെ മാറിൽ നിന്ന് വിട്ടകന്നു... ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു തീനാളം ആളിക്കത്തുംപോലെ...

'താനെന്താടോ അതിന് പേടിക്കുന്നത്..? ഇതൊക്കെ ഇ വിവാഹ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്... അമ്മയ്ക്ക് കുറച്ചു തിടുക്കം കൂടുതലാണ്... അത്രേയുള്ളൂ..'

'രണ്ടു മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞു പോരേന്നാ എനിക്ക്...'

രമ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ താഴെ നോക്കി പറഞ്ഞു...

'ഞാനും അങ്ങനെയാ കരുതിയിരുന്നത്... എന്നാലും എപ്പോഴാ ഇതൊക്കെ സംഭവിക്കുകയും എന്ന് പറയാനാവില്ലല്ലോ... തനിക്കാണെങ്കിൽ പിരീഡ് തെറ്റിയോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്...'

അവൾ വേഗം മറുപടി പറഞ്ഞു..

'ഏയ്.. അതല്ല... എനിക്ക് സാധാരണ ഇങ്ങനെ ഓർഡറായി ഇത് സംഭവിക്കാറില്ല... പലപ്പോഴും സമയം തെറ്റാറുണ്ട്... അല്ലാതെ വേറോന്നുമല്ല..'

'അത് ശരിയായിരിക്കാം... പക്ഷേ ഇപ്പോൾ താൻ വിവാഹിതയാണ്.... ഇപ്പോഴത്തെ കാരണം അതാണെങ്കിലോ...?'

'ഏയ്... അതല്ല.. എനിക്കറിയാം....'

'ആ.. ഏതായാലും അടുത്തയാഴ്ച നമുക്ക് ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാം.... ഇനി അഥവാ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ളംസ് ഉണ്ടെങ്കിലും അറിഞ്ഞു വെക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലല്ലോ.....'

രമ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..

അവളുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷങ്ങൾ അവൾക്കു മാത്രമേ അറിയൂ...
* **** * * ;*

ഇതിനിടയിൽ ബിസിനസ്സ് വിപുലീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പുതിയ ഒരു ഷോറും മസ്ക്കറ്റിൽ ഓപ്പൺ ചെയ്യുവാൻ നീരജിന്റെ അച്ഛൻ തീരുമാനിച്ചു.

നീരജിനെയാണ് അതിന്റെ എല്ലാ ചുമതലകളും ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നത് .. അടുത്ത മാസമാണ് ഉത്ഘാടനം. ..

പുതിയ ചുമതലകൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നതിനായി അടുത്തമാസം നീരജും രമയും മസ്ക്കറ്റിലേക്ക് പുറപ്പെടുകയാണ്...

അവിടെ അവർക്കു രണ്ടു പേർക്കും താമസിക്കുന്നതിനുള്ള എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്...

രമയ്ക്ക് പക്ഷേ അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള മാറ്റം താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.. കാരണം അവളുടെ ജീവനായ നൃത്തം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതായി വരുമോ എന്ന ഭയം..!

അതിന് നീരജ് പറഞ്ഞു....

'താൻ ഒന്നുകൊണ്ടും പേടിക്കേണ്ട. അവിടെ തനിക്ക് ബിസിനസ്സിൽ എന്നെ സഹായിക്കാം അതല്ലെങ്കിൽ അവിടെതന്നെ ഏതെങ്കിലും ഇൻഡ്യൻ സ്കൂളിൽ ഡാൻസ് ടീച്ചറായി വർക്ക് ചെയ്യാനുള്ള അവസരം ശരിയാക്കാം.. ഏതാണ് വേണ്ടതെന്ന് താൻ തീരുമാനിക്ക്...'

'കുട്ടേട്ടന് എന്താ ഇഷ്ടം...? അതുപോലെ ചെയ്യാം..'

'എന്റെ താല്പര്യം താൻ എന്റെ കൂടെതന്നെ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകണം എന്നാണെങ്കിലും അതു വേണ്ട... താൻ തന്റെ പ്രൊഫഷൻ വേണ്ടെന്നു വെക്കേണ്ട. .. തന്റെ പാഷൻ അതാണല്ലോ... നമുക്ക് അവിടെ പോയി സൗകര്യം പോലെ ഏതാണ് നല്ലതെന്നു നോക്കി തീരുമാനിക്കാം. ... പോരെ...'

'ഉം...'

* ** * * :*

ദിനങ്ങൾ വീണ്ടും കൊഴിഞ്ഞു വീണു.

ഇനി ഒരാഴ്ച മാത്രമേ ഉള്ളൂ... മസ്ക്കറ്റിലെ ഷോറും ഓപ്പൺ ചെയ്യുവാൻ...

മസ്ക്കറ്റിലേക്ക് പുറപ്പെടുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം സേതുലക്ഷ്മി മോനോട് പറഞ്ഞു. ..

'മോനെ... നിങ്ങൾ ഏതായാലും മസ്ക്കറ്റിലേക്ക് പോവുകയല്ലെ... അതിനു മുമ്പായി ആ രേഷ്മയെ ഒന്നു പോയി കാണ്... ആ കുട്ടി നല്ലൊരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റാണ്... പിന്നെ നമ്മൾ അറിയുന്ന കുട്ടിയല്ലെ... എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയാമല്ലോ.. അവിടെ പോയാൽ ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കാനാണ്..?'

'അമ്മെ.... അവിടേയും ഡോക്ടേഴ്സുണ്ട്... ഹോസ്പിറ്റലുകളും..'

'അതല്ല...മോനെ... ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്ത് മിക്കവാറും എല്ലാവർക്കും പ്രശ്നങ്ങളാണ്.. അതാണ് നേരത്തെ ഒന്നു കാണാൻ പറഞ്ഞത് ..'

എന്നാൽ അമ്മയുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ആവട്ടെ... നാളെ തന്നെ പോയാക്കാം..'

സേതുലക്ഷ്മിക്ക് ആ വാക്കുകൾ വല്ലാത്തൊരാശ്വാസമായി...

നീരജ് ഇക്കാര്യം രമയെ അറിയിച്ചു...

അതോടെ രമയുടെ മുഖം വല്ലാതായി...

'എന്തു പറ്റിയെടോ തനിക്ക്... എന്തിനാ ഇത്ര വിഷമം....?'

'അതല്ല കുട്ടേട്ടാ...'

'താൻ വിഷമിക്കേണ്ട. .നമ്മൾ ജസ്റ്റ് ഒന്നു ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നു ഡോക്ടറെ കാണുന്നു തിരിച്ചു വരുന്നു... അത്രേയുള്ളൂ... അമ്മയ്ക്ക് ഒരാശ്വാസമായിക്കൊള്ളട്ടെ..'

'ഉം...'

ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു രമയുടെ ഉള്ളിൽ...

ഇതുവരെ താൻ കെട്ടിയുയർത്തിയ പളുങ്കു കൊട്ടാരം തകർന്നടിയുവാൻ ഇനി അധികം താമസമില്ലെന്ന് അവളുടെ അന്തരംഗം മന്ത്രിച്ചു...

താൻ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്ന തന്റെ കുട്ടേട്ടൻ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നവൾ ഭയപ്പെടുവാൻ തുടങ്ങി..

എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ തന്റെ ഈ സ്വപ്നതുല്ല്യമായ ജീവിതം തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ അത് ഇത്രവേഗം വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല..

എല്ലാ വിഷമങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കി രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആരുമറിയാതെ അവൾ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു...

"കരുണാ ചെയ്വാനെന്തൂ താമസം കൃഷ്ണാ. ..
കഴലിണ കൈ തൊഴുന്നേൻ......."
* * * *

ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് 3 മണിക്കാണ് നീരജിനു രമയ്ക്കും രേഷ്മയെ കാണുവാനുള്ള അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് കിട്ടിയത്...

രേഷ്മ ബിസിയായിരുന്നെങ്കിലും നീരജ് ആണെന്നതിനാൽ സ്പെഷൽ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.

രേഷ്മയുടെ കൺസൾട്ടിംഗ് റൂമിനു വെളിയിൽ അവർ കാത്തിരുന്നു.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നേഴ്സുവന്ന് അവരെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു...

വിറയാർന്ന പാദങ്ങളോടെ രമ നീരജിനെ അനുഗമിച്ചു.

ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ തന്നെ രേഷ്മ അവരെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വാഗതം ചെയ്തു.

'വരൂ നീരജ്.... ഇരിക്കൂ രണ്ടുപേരും..'

തന്റെ അരികിലുള്ള ടേബിളിന്റെ ഇരു വശങ്ങളിലായി കിടക്കുന്ന കസേരകൾ കാണിച്ച് രേഷ്മ പറഞ്ഞു.

രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു...

'എന്താ രണ്ടുപേരും ഈ വഴിക്കൊക്കെ... ഇത്ര വേഗം തന്നെ എന്നെ കാണുവാൻ തീരുമാനിച്ചോ...?'

രമ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല....

നീരജ് പറഞ്ഞു. ... അതല്ല രേഷ്മ... ഞങ്ങൾ ഒരു ചെക്കപ്പിനായി മാത്രം വന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ആയിട്ടില്ല ഇതുവരെ... അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് വന്നതാണ്. '

'അതേതായാലും നന്നായി..

ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ.. നീരജ് അല്പം സമയം പുറത്ത് വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂ... ഞാൻ വിളിക്കാം. .

'ശരി.... രേഷ്മ.. ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാവും...'

നീരജ് രമയോടു പറഞ്ഞ് പുറത്ത് പോയി...

എന്നാൽ രമയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാറും കോളും നിറയുകയായിരുന്നു...

(തുടരും.. അടുത്ത രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളോടെ ഈ കഥ പൂർണ്ണമാവുകയാണ്... എല്ലാവരും അഭിപ്രായം പറയണം.... നന്ദി )

***മണികണ്ഠൻ അണക്കത്തിൽ***

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 17)

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 17)
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരായി അടുത്തെത്തും തോറും അവൾ കുറച്ചു വെയ്റ്റ് കാണിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു..

കൂട്ടത്തിൽ സുന്ദരി...മോഡേൺ അതൊക്കെയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഫീൽ ചെയ്തത്... അത്തരക്കാർ സ്വാഭാവികമായും പണക്കാരുടെ മക്കളാകാനാണല്ലോ സാധ്യത...

അതുകൊണ്ട് അവളുടെ കൊമ്പ് കുറക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം... അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

രമ എല്ലാം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.. നല്ലൊരു കേൾവിക്കാരിയായി.. പറയുന്നവർക്ക് ബോറഡിക്കാത്ത വിധത്തിൽ...

ഇടയ്ക്കിടെ നീരജ് രമയുടെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

'എന്നിട്ട്. ...?'

'രേഷ്മ അന്നൊരു സ്ലീവ്ലെസ് ചുരിദാറാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്.. അത്തരം ചുരിദാർ അന്ന് അധികമാരും ധരിച്ചിരുന്നില്ല... അവളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും മൂക്കുപൊത്തി വല്ലാത്ത നാറ്റം എന്ന മട്ടിൽ ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അവളെ ഒഴിവാക്കി അടുത്ത ബഞ്ചിലേക്ക് പോയി..

ആദ്യം അവൾക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല.. എന്നാൽ ഓരോരുത്തരായി ഇങ്ങനെ തുടർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാതായി... മാത്രമല്ല അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ അവളെ നോക്കി ചിരിക്കാനും തുടങ്ങി..

രംഗം മോശമായതോടെ രേഷ്മ കരയുവാൻ തുടങ്ങി.. ഇത്രയും കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ അവോയ്ഡ് ചെയ്താൽ ആരായാലും വിഷമിച്ചുപോകില്ലെ...

അവൾ കരച്ചിലോടെ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ക്ലാസ്സിനു വെളിയിലേക്ക് പോയി.. ഞങ്ങൾ ഒന്നു കൂവി വിളിക്കുകയും ചെയ്തു....

'കഷ്ടം ഉണ്ട് ട്ടോ.... '

'അന്ന് അതൊരു തമാശ മാത്രമായിരുന്നു.

പക്ഷേ സംഭവം സീരിയസ്സായി എന്ന് പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്...'

'എങ്ങനെ...?'

'രേഷ്മ പിന്നീട് ആ കോളേജിൽ വന്നിട്ടില്ല...

കുറെ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞ് എപ്പോഴോ ആരോ പറഞ്ഞു ആ കുട്ടി എൻട്രൻസ് എഴുതി നല്ല മാർക്ക് നേടിയെന്നും മെഡിസിന് ചേരാൻ ട്രൈ ചെയ്യുകയാണ് എന്നും...'

'എന്നിട്ട് പിന്നീട് നിങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടില്ലെ കുട്ടേട്ടാ...?'

'കണ്ടു... രണ്ടു മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം ഞാൻ കാറിൽ എങ്ങോട്ടോ യാത്ര പോകുമ്പോൾ അന്ന് ഒരു പയ്യൻ നമ്മുടെ വണ്ടിയുടെ മുന്നിൽ വന്നില്ലെ... ടൂ വീലറുമായി. ..ഏകദേശം അതുപോലെ... ഇറങ്ങി ചെന്നു നാലു വർത്തമാനം പറയണം എന്ന് കരുതിയതാണ്. പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് ആളെ മനസ്സിലായത്...'

'എന്നിട്ട് എങ്ങനെ ആയിരുന്നു പ്രതികരണം..? പഴയ ദേഷ്യം കാണിച്ചൊ ആ കുട്ടി..'

'അതല്ലെ രസം... അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം നടന്നതുപോലും ഓർമ്മയില്ലാത്ത രീതിയിൽ ആയിരുന്നു സംസാരം. പക്ഷേ ഞാൻ ആദ്യമേ സോറി പറഞ്ഞു... പഴയ തെറ്റിന്...'

'അപ്പോൾ രേഷ്മ എന്ത് പറഞ്ഞു...?'

'രേഷ്മ ചിരിച്ചു... പിന്നെ താങ്ക്സ് പറഞ്ഞു..'

'താങ്ക്സോ...? ചുമ്മാ പൊളിക്കാതെ മോനേ...'

രമ അവിശ്വാസത്തോടെ നീരജിനെ നോക്കി...

'സത്യം. .. അതിനു കാരണം പറഞ്ഞത് എന്താണെന്നോ....?'

'എന്താ..?'

'ആ കുട്ടിക്ക് തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത വിഷയമായിരുന്നു പൊലിറ്റിക്സ്.. രേഷ്മ സയൻസ് ഗ്രൂപ്പ് എടുത്ത് പഠിച്ചു നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങിയതാണ് +2 ന്. മെഡിസിന് പോകാനായിരുന്നു താല്പര്യവും... പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ Bscയ്ക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയില്ല.. അതുകൊണ്ട് ബിഎയ്ക്ക് ചേർന്നതാണ്. ആരെങ്കിലും ചിലപ്പോൾ സീറ്റ് വേണ്ടെന്നു വെച്ചു വേറെ കോളേജിൽ പോയാൽ അവിടെ ചേർന്നവർക്ക് മെയിൻ ചെയ്ഞ്ചു ചെയ്യാനുള്ള അവസരം കിട്ടും.. ആ പ്രതീക്ഷയിൽ കഴിയുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ എൻട്രി...

അതോടെ ആ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ച് കോച്ചിംഗിന് ചേർന്നു...

ഞങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ രേഷ്മ മെഡിക്കൽ സ്റ്റുഡന്റാണ്...'

'എന്നിട്ട്...?'

'എന്നിട്ടെന്താ.... ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു... കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ്... അത്രതന്നെ...'

'അത് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല... അത്രയും പോരല്ലോ കുട്ടേട്ടാ... '

രമ നീരജിനെ ഒരു താക്കീത് പോലെ നോക്കി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു....

'എന്നാൽ ശരി.. ഞാൻ പറയാം... പിന്നെ ഒരു കാര്യം.... എല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ എന്റെ കഞ്ഞീല് മണ്ണ് വാരിയിടരുത്...'

'അത് വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന് മുഴുവൻ കേട്ടതിനുശേഷം ഞാൻ പറയാം...'

'പുലിവാലായോ ദൈവമേ...!'

രമ നയത്തിൽ പറഞ്ഞു....

'ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ കുട്ടേട്ടാ... കുട്ടേട്ടൻ പറഞ്ഞോളൂ. . എനിക്ക് അവിശ്വാസം ഒന്നും ഇല്ല...'

നീരജ് രമയുടെ കവിളിലൊരു നുള്ള് കൊടുത്തുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു....

'ഉറപ്പാണല്ലോ അല്ലേ...?'

രമ തന്റെ വലതുകരം നീരജിന്റെ തലയിൽ വെച്ചു പറഞ്ഞു...

'ഉറപ്പ്... സത്യം....'

പിരിയാൻ നേരം രേഷ്മ ചോദിച്ചു...

ഇനിയും കാണുമോ..

ഞാൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു.. കാണാം എന്നും പറഞ്ഞു. .

ഞാൻ കാറിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എന്നെ ഒരിക്കൽ കൂടി പേരെടുത്തു വിളിച്ചു.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. .....
അന്നേരം അവൾ പറഞ്ഞു......'

'മതി മതി... എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ട..'

'അതെന്താ...? താനല്ലേ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ പറയാൻ. ..'?'

'അത് ശരിയാണ്. ..എന്നാലും മതി...
രേഷ്മ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാം.....പക്ഷേ.. അത് കുട്ടേട്ടൻ പറയേണ്ട. .. എനിക്ക് വിഷമമാവും..'

'ഒന്നുമില്ലെടോ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ. ....ആ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതല്ലാതെ എനിക്ക് യാതൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്ക് ആ കുട്ടിയെ അങ്ങനെ കാണുവാനായില്ല. അതുകൊണ്ടല്ലേ മൂന്നു വർഷം മുമ്പ് രേഷ്മ അശ്വിനിയിൽ ചാർജ്ജെടുത്തതിനു ശേഷം അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് പ്രപോസൽ വന്നിട്ടും ഞാൻ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത്... അതോടെ ആ അദ്ധ്യായം കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ കക്ഷിയെ കാണുന്നത് അന്ന് ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചാണ്....'

നീരജ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. ...

രമ പക്ഷേ ഗ്ലൂമിയായി കാണപ്പെട്ടു.

രമയുടെ വീടെത്തിയിട്ടും രമ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

നീരജ് രമയെ തൊട്ടു വിളിച്ചു ചോദിച്ചു....

'എന്തു പറ്റിയെടോ തനിക്ക്.... ആ സ്മാർട്ട്നെസ്സൊക്കെ എവിടെപ്പോയി....?'

'ഒന്നുമില്ല..... ഞാൻ രേഷ്മയെപറ്റി ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു... സത്യത്തിൽ രേഷ്മ അവിവാഹിതയായി കഴിയുന്നത് കുട്ടേട്ടനെയോർത്തല്ലെ.....?'

'താൻ വെറുതെ കാടു കയറേണ്ട.... അതിന് മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം കാണും...'

'ഒരുപക്ഷേ എന്നെ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ സ്ഥാനത്ത് രേഷ്മയായിരിക്കില്ലെ ഉണ്ടാവുക...'

രമ വളരെ വികാരാധീനയായി കാണപ്പെട്ടു. .....

'ഏയ്... രമെ....... താനതൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ട..... അതിനുമാത്രം ഒന്നും ഇല്ല ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ.....'

'എന്നാലും ആ പാവം ഡോക്ടറുടെ ജീവിതം ഞാൻ തട്ടിയെടുത്തതല്ലെ....'

നീരജിനു ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി.... അയാൾ പറഞ്ഞു......

'മണ്ണാങ്കട്ട.... താൻ ഇറങ്ങുന്നുണ്ടോ അതോ ഞാൻ തിരിച്ചു പോണോ...?'

'അയ്യോ വേണ്ട. ..... ഞാൻ ഇറങ്ങാം.... വാ നമുക്ക് വല്ല്യമ്മെ കാണാം.......'

രണ്ടു പേരും ഇറങ്ങി.......
* * * * *

മറ്റൊരു ദിവസം സേതുലക്ഷ്മിയും ബാലേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ഒരു രാത്രി സംഭാഷണം....

'ബാലേട്ടന് ഇഷ്ടായോ നമ്മുടെ രമയെ.....?'

'രമയെ ഇഷ്ടപ്പെടേണ്ടത് ഞാനല്ലല്ലോ നീരജല്ലെ....?'

സേതുലക്ഷ്മി ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ..

'തമാശ പറഞ്ഞതല്ല ബാലേട്ടാ ഞാൻ. .....നല്ല പെരുമാറ്റം അല്ലെ ആ കുട്ടീടെ... നല്ല അടക്കോം ഒതുക്കോം ഒക്കെണ്ട്... ഇല്ലേ...?'

'ആ.... അതെനിക്കും തോന്നി..... '

'സാധാരണ പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ ഇതുപോലൊരു വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നാൽ കുറച്ചു നാള് കഴിയുമ്പോൾ അവരുടെ സ്വഭാവം മാറും... പിന്നെ ഒരു അഹങ്കാരോം പൊങ്ങച്ചോമൊക്കെയാ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടുമുള്ളത്.... ആ കൊച്ചിന് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല. .'

'അത് തനിക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി...? ഇപ്പോഴത്തെ നോക്കണ്ട...ഒന്നുരണ്ടു മാസമല്ലെ ആയിട്ടുള്ളൂ....'

'ഇത് അങ്ങനെ ഒന്നുമല്ല. ..
കുറച്ചു നാൾ മുമ്പ് ഞാൻ രമയോട് ചോദിച്ചു. .മോൾക്ക് കലാക്ഷേത്രയിൽ പോകാൻ ഇവിടത്തെ കാറെടുത്തുകൂടെ എന്ന്. അപ്പോൾ അത് പറയാ... കാറൊന്നും വേണ്ട.... ബസ്സിന് പോകാനാണ് ഇഷ്ടംന്ന്....'

'അതിന് രമയ്ക്ക് ലൈസൻസ് ഒക്കെ ഉണ്ടോ...?

'അത് ഞാൻ ചോദിച്ചു...... അതൊക്കെ അവൾ നേരത്തെ തന്നെ എടുത്തുകഴിഞ്ഞു.. ആ കൊച്ച് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു എങ്കിലും ബാലേട്ടൻ ഒരു പുതിയ ടൂവീലറെങ്കിലും ഒന്നു വാങ്ങി കൊടുക്കണം. ..'

'ഉം..... നമുക്ക് കുട്ടനോട് പറയാം.... അവര് പോയി ഇഷ്ടമുള്ളത് സെലക്ട് ചെയ്യട്ടെ......'

അല്പം കഴിഞ്ഞ് സേതുലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. ..

'എനിക്കിനി ഒരാഗ്രഹം കൂടി മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ..'

സേതുവിന് നേരെ മുഖമുയർത്തി അയാൾ ചോദിച്ചു ....

'എന്താടൊ......?'

'നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എത്രയും വേഗം ഒരു ഉണ്ണിയുണ്ടായി കാണണം...'

അല്പം ദുഃഖഭാരത്തോടെ സേതുലക്ഷ്മി തുടർന്നു. ....

'എന്റെ കുട്ടന്റെ കൊച്ചിനെ ഈ മടിയിൽ കിടത്തി ഒന്ന് ലാളിക്കണം..... അതിനെനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുമോ ആവോ....'

'അതെന്താടോ അങ്ങനെ...... രണ്ടു മാസമല്ലെ ആയിട്ടുള്ളൂ. ..സമയം ഉണ്ടല്ലോ. ....?'

'അതല്ല ബാലേട്ടാ...... ആ കുട്ടി ഡാൻസറല്ലെ.... ഇപ്പോഴൊന്നും കുട്ടികൾ വേണ്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ എന്നാണ് എന്റെ പേടി...'

അയാൾ സേതുവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ....

'താൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്.....തന്റെ പുന്നാരമോനോട് ഇക്കാര്യം അങ്ങ് തുറന്നു പറയ്... താൻ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവൻ എതിരൊന്നും പറയില്ല. ......'

'എന്റെ മനസ്സിലും അതുതന്നെയാണ്. ..'

തന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ കിളിക്കൊഞ്ചലിനായി കാതോർത്ത് ആ മാതാവ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു...

(തുടരും..... മനപ്പൂർവ്വമല്ല കേട്ടോ ഇവിടെ നിർത്തുന്നത്. .... അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കരുത്. ...നന്ദി )

***മണികണ്ഠൻ അണക്കത്തിൽ***

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 16)

ഇത് ഞങ്ങളുടെ കഥ(ഭാഗം 16)
...........
നമുക്ക് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകാം...

രേഷ്മ അവിടെ നിന്ന് പോയതിനു ശേഷം രേഷ്മയെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും രമ തന്നോട് ചോദിക്കുമെന്നാണ് നീരജ് ധരിച്ചത് ..

പക്ഷേ,അതുണ്ടായില്ല. രമ അതെല്ലാം അവിടെ വെച്ചുതന്നെ മറന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു...

അന്ന് രാത്രി നീരജ് രമയോട് ഇക്കാര്യം ചോദിച്ചു...

'രമെ... നീയെന്താ രേഷ്മയെക്കുറിച്ച് എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാതിരുന്നത്..? ഞാൻ കരുതി അവിടെ വെച്ചു തന്നെ നീ രേഷ്മയെപ്പറ്റി ചോദിക്കുമെന്ന്. '

രമ അതുകേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു...

'ഞാൻ എന്തു ചോദിക്കാനാ.. ?'

'അല്ല... പൊതുവെ സ്ത്രീകൾ അങ്ങനെയാണല്ലോ.... അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ. '

'ആ ധാരണ തെറ്റാണെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായില്ലെ. ..? അങ്ങനെ അല്ലാത്ത ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ചില നല്ല സ്ത്രീകളുമുണ്ട്...'

'അതാരാ ഈ ഞങ്ങളേപ്പോലെയുള്ളവർ... ദേവലോകത്തുനിന്നും വന്നവരാണോ..?'

'ആ... അങ്ങനെ കരുതുന്നതിലും തെറ്റില്ല.. '

'അല്ലെങ്കിലും ഒരു ദേവലോക നർത്തകി തന്നെയാണ് താൻ..'

'അത്രയ്ക്ക് അങ്ങട് പൊക്കി പറയേണ്ട ട്ടോ... ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് അഹങ്കാരം ആയിപ്പോവും....'

'കുറച്ച് അഹങ്കാരമൊക്കെ ആവാടോ തനിക്ക്...'

അയാളോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു കിടന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ...

'വേണ്ട കുട്ടേട്ടാ... എനിക്ക് എന്നും ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചാമതി... കുട്ടേട്ടന്റെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടാതെ എന്നും ഒത്തിരി സ്നേഹത്തോടെ ഇങ്ങനെ മരിക്കുവോളം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച്....'

അവളെ ഇടതുകരം കൊണ്ടു തന്റെ മാറിലേക്ക് ചേർത്ത് മുറുകെ പുണർന്നുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു...

'ഞാനുണ്ടാവും എന്നും...
ഈ സ്നേഹം എന്നും എനിക്ക് വേണം... '
* * * * *

രണ്ടു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞ് രമയും നീരജും കൂടിയുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ അശ്വിനി ഹോസ്പിറ്റലിനരികിലൂടെ പാസ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ രമ ചോദിച്ചു. ..

'കുട്ടേട്ടാ.... ഇവിടെയല്ലെ രേഷ്മ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്....'

'ഉം.... അതെ.... ഒന്നാന്തരം ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റാണെന്നാണ് കേട്ടത്.. ഒരു കൈ നോക്കണോ...?'

'അതല്ല കുട്ടേട്ടാ.. . എന്താ ആ ഡോക്ടർ വിവാഹം കഴിക്കാത്തത്... എന്തെങ്കിലും അഫെയർ ആണോ....?'

'അതുശരി.... താനത് ഇതുവരെ വിട്ടില്ലെ..?'

'അല്ല... ഇതുവഴി വന്നപ്പോൾ ഓർത്തുപോയതാണ്.. . ഏതായാലും നമ്മൾ ഗുരുവായൂർക്കല്ലെ.... അവിടെ വരെ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഒരു വിഷയമായിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി...'

'വിഷയമൊക്കെ കൊള്ളാം... പക്ഷേ സ്ത്രീ വിഷയമാണ്.... അവസാനം ഒരു വിഷമമാവരുത്...'

നീരജ് രമയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. .....

'ഒന്നു പോലും കുട്ടേട്ടാ..... പറയാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട...'

രമ തെല്ലു പരിഭവം നടിച്ചു..

അതു കണ്ടു നീരജ് പറഞ്ഞു...

'ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു ഇഷ്യൂ ഒന്നും ഉണ്ടാവേണ്ട... ഞാൻ പറയാം....'

ഒരു കഥ കേൾക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ രമ നീരജിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു....

നീരജ് തുടർന്നു. .

'ഒരു ലൗ സ്റ്റോറിയാണ് എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം... പക്ഷേ ഞാൻ നല്ലൊരു തിരക്കഥാകൃത്ത് അല്ലാത്തതിനാൽ തൽക്കാലം ചുരുക്കി പറയാം. ..മതിയോ...?'

'ഉം... മതി.... ധാരാളം...'

'ഞാൻ ഇവിടെ ശ്രീ കേരളവർമ്മ കോളേജിൽ ഡിഗ്രി സെക്കൻഡ് ഇയർ പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസിനു പഠിക്കുന്ന കാലം... അപ്പോഴാണ് കഥാനായിക അവിടെ ഫസ്റ്റ് ഇയറിന് എന്റെ ജൂനിയർ ആയി വരുന്നത്... സ്വാഭാവികമായും...'

ഇടക്കുകയറി രമ ചോദിച്ചു...

'അതല്ല... കഥാനായിക എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തായാലും ഒരുകഥാനായകൻ കാണുമല്ലൊ.... അതിനി ഈ നായകനാണോ...?'

'ആ.... അങ്ങനേയും പറയാം... പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ ഒരടിയുണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വേണം.. '

'അതൊന്നും സാരമില്ല... അത്രയ്ക്ക് ഇടുങ്ങിയ ഒരു ചിന്താഗതിക്കാരിയൊന്നുണല്ല ഞാൻ. ...'

'ഹാവൂ ഭാഗ്യം. ..!'

'ഉം.... ശരി ശരി..... ബാക്കി പോരട്ടെ...'

'ആ..... ഞങ്ങൾ സീനിയേർസ് പുതിയ ബാച്ച് വന്നാൽ അവരെ പരിചയപ്പെടാൻ പോകും... അത് മിക്കവാറും എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും.. അധികവും പരിചയപ്പെടുന്നത് പെൺകുട്ടികളെ ആയിരിക്കും.....'

'അത് പ്രത്യേകം പറയണമെന്നില്ല.... ഊഹിക്കാം...'

നീരജ് ഒന്നു കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ..ഒപ്പം രമയും...

'ഞാൻ അന്ന് അവിടെ ചെറിയൊരു സ്റ്റാറാണ്... പവർ ലിഫ്റ്റിങ്ങിൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ചാമ്പ്യൻ... പോയ വർഷവും പിന്നീടുള്ള രണ്ടു വർഷങ്ങളിലും..'

'എനിക്കും തോന്നി. ....എന്നും രാവിലെയുള്ള ആ ഗുസ്തി കണ്ടപ്പോൾ...'

'അത് ഗുസ്തിയല്ല മോളെ... വ്യായാമമാണ്..... ബോഡി ഫിറ്റ്നസ്സിനുവേണ്ടിയുള്ളത്.. മനസ്സിലായൊ......'

നീരജിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒന്നു അമർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് രമ പറഞ്ഞു. ..

'അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം... ഞാൻ അത്ര മണ്ടിയൊന്നുമല്ല... എന്നാലും ഇത്രേം മസിലൊന്നും വേണ്ടാട്ടോ...'

'ഇതൊന്നുമല്ല.... അന്ന് ഡെയ്ലി നല്ല എക്സർസൈസും ഫുഡുമായിരുന്നു... ഇതിന്റെ ഇരട്ടിയായിരുന്നു...'

'ഉം.... മതി...കഥ തുടരട്ടെ...'

'ആ... അന്ന് പല പുതിയ കുട്ടികളേയും പരിചയപ്പെടുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അഹങ്കാരത്തിന് കൈയും കാലും വെച്ച ഈ സ്ലീവ്ലെസ് വനിതയെ കാണുന്നു... ഏതോ വലിയ വിലകൂടിയ സ്പ്രേ പൂശി മോഡേൺ ഡ്രസ്സുമായി ഒരു സ്പെഷൽ വൺ.. പക്ഷേ കാണാൻ സുന്ദരിയായിരുന്നു കേട്ടോ....'

'അത് പ്രത്യേകം പറയേണ്ട.... ഞാൻ കണ്ടതാണല്ലൊ...'

'ഏതോ പണച്ചാക്കിന്റെ മകളാണ് എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി... ആ പണത്തിന്റേയും സൗന്ദര്യത്തിന്റേ തുമായ അഹങ്കാരം ആ മുഖത്ത് വളരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

അന്നേരം അവൾക്കിട്ടൊരു പണി കൊടുക്കണമെന്ന് ഞങ്ങൾ ഫ്രണ്ട്സ് തീരുമാനിച്ചു. .. അതവളെ വല്ലാതെ ഇൻസൽറ്റ് ചെയ്തതായി അവൾക്ക് ഫീൽ ചെയ്തു...'

'അതെന്താ...ആ പണി...... നിങ്ങൾ വല്ല അനീതിയും കാണിച്ചോ ആ കുട്ടിയോട്...?'

'ഏയ്. ........ഞങ്ങൾ ഡീസന്റ് ടീമല്ലെ... ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ വല്ലതും ചെയ്യുമോ...?'

'ഉവ്വ്......ഉവ്വ്. .... '

'എന്തേ വിശ്വാസമില്ലാ.....?'

'വെറുതെ ആകാംക്ഷ വർദ്ധിപ്പിക്കാതെ കാര്യം പറയൂ കുട്ടേട്ടാ.....'

രമ കഥയറിയാൻ തിടുക്കം കൂട്ടി....

'പറയാം.... ഓരോ ബഞ്ചിലെ കുട്ടികളെ ഓരോരുത്തരായി പരിചയപ്പെട്ട് രേഷ്മയുടെ അടുത്തെത്തി. ...

(തുടരും. ......ബാക്കി നാളെ........)

***മണികണ്ഠൻ അണക്കത്തിൽ***