Showing posts with label RBKMuthukulam. Show all posts
Showing posts with label RBKMuthukulam. Show all posts

അപരം | RBK Muthukulam

 

തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കാൻ ഒരു മുക്കാൽ രാത്രി മാത്രമാണ് മുന്നിലുള്ളതെന്ന സത്യം എന്നെ അത്ര പരിഭ്രമിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീടുപേക്ഷിച്ചുപോവുക എന്ന തീരുമാനം ശരിക്കും ഏകദേശം ഒരുവർഷം മുൻപേ തന്നെ കൈക്കൊണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, അത് അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാൻ ഇത്രനാൾ വേണ്ടി വന്നു.
എന്നാൽ പോകേണ്ട ദിവസം ഇന്നുതന്നെയാണെന്ന്, ഈ രാത്രി തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചത് ഒരുമണിക്കൂർ മുൻപു മാത്രവുമാണ്.
കാരണം ഒരുമണിക്കൂർ മുൻപാണ് മണിയെ ഇവിടുന്നു കൊണ്ടുപോയത്. മണി പോയതോടെ ബുദ്ധി നഷ്ടപെട്ടതുപോലെയുള്ള ഒരവസ്ഥയിലായിപ്പോയി അൽപനേരം. പക്ഷേ എതാനും സമയത്തെ പ്രജ്ഞയില്ലായ്മക്കു ശേഷം വർദ്ധിതവീര്യത്തോടെയാണ് ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ തുടർന്നത്. വീടുവിട്ടുപോകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി.
ജനിച്ച വീടും നാടും ത്യജിച്ചുപോകാൻ മനസ്സുണ്ടായിട്ടല്ല. ഇവിടെ ഇനിയും പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ വയ്യാ! പോകാൻ തുനിഞ്ഞാൽ പിടിച്ചു നിറുത്താനും ആരുമില്ല.
മറിച്ച് എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമാവുകയേയുള്ളൂ.
ആൺമയുടെ രോമകവചത്തിനുള്ളിൽ ഒതുക്കിവെച്ച പെണ്മയുമായി ഇനിയിവിടെ വീർപ്പടക്കിക്കഴിയാൻ ആവില്ല. മറ്റൊരാളുടെ പാകമാകാത്ത വേഷമിട്ടു നടക്കുന്നതിന്റെ ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ്, ആൾമാറാട്ടം നടത്തുന്നയാളുടെതുപോലുള്ള പതർച്ച; ഒക്കെ എത്രയോ നാളായി അനുഭവിക്കുന്നു.
സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ തക്കവണ്ണം പാകമായ തിരശീല പതിപ്പിച്ച ഇടങ്ങൾ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാവില്ലേ? ജീവിതത്തോട് ഒരാൾ സ്വാഭാവികമായി പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ മൂക്കത്തു വിരൽവെക്കാത്തവരുടെ സ്ഥലം-അതെവിടെയാണ്?!
-എവിടെയായാലും ഒന്നറിയാം, അത് ഇവിടുത്തെക്കാൾ ഭേദമായിരിക്കും.
പുറമേ പുരുഷനായി വളരുമ്പോൾ അകമേ സ്ത്രീത്വം കുടത്തിലെ വിളക്കുപോലെ തെളിമയാർന്നു ജ്വലിച്ചുയരുന്നു . മനസ്സ് സ്ത്രൈണകൗതുകങ്ങളിൽ അഭിരമിക്കുന്നു. അത് വിരൽനഖങ്ങളിൽ ചായം പൂശുന്നതു മുതൽ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന, അന്തസ്സുള്ള വനിതയായി മാറുന്നതു വരെയുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾകാണുന്നതുവരേയും, അതിനു മേലേക്കും വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സ്വന്തം സ്വാഭാവികതകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് അസ്വാഭാവികതകളാകുന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശരിക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെയാണ് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ പതിയെ അറിഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്.
പ്രകൃതത്തിലും ശരീരഭാഷയിലും പ്രകടമായിരുന്ന പെൺഭാവങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്തു വിരിയിച്ചത് ആശ്ചര്യമായിരുന്നു.
എന്നാൽ വീട്ടുകാർക്ക് അത് അസ്സഹനീയമാം വിധം നാണക്കേടും.
അച്ഛനെയും സഹോദരങ്ങളെയുംകാൾ, അമ്മയ്ക്കായിരുന്നു പൊരുത്തപ്പെടാൻ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ട്. രോഗിയായ അച്ഛന്റെ ചുമതലകൾ ചുമലിൽ താങ്ങി മൂത്ത സഹോദരിമാർക്ക് കരുത്തനായ ആങ്ങളയായി നിലകൊള്ളുമെന്ന പ്രതീക്ഷകൾ മങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മ വല്ലാതെ നിരാശയിലായി. നിരാശ വലിയ ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി.
ശാപഗ്രസ്തമായ ദിനങ്ങൾ. കേണുറങ്ങിയ രാവുകൾ...
എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്ത് വീടു നോക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ്സോടെ നിറുത്തിയ പഠനം പുനരാരംഭിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെ കുഴിച്ചുമൂടിക്കൊണ്ട് ജോലിക്കു പോകാൻ ആരംഭിച്ചു. അന്തസ്സായി ജോലിചെയ്തു വീടുപുലർത്താൻ പൗരുഷമല്ല, ആരോഗ്യവും മനസ്സുമാണ് വേണ്ടതെന്നറിയാമായിരുന്നു.
കെട്ടിടനിർമ്മാണത്തൊഴിലാളിയായി ആദ്യം. പുരുഷന്മാരുടെ കുത്തകയായ പണിയിടത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്കെന്തു കാര്യമെന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആദ്യദിവസങ്ങളിലെ പരിഹാസം പിന്നെ ശാരീരിക ചൂഷണമായി മാറാൻ അധികദിവസം വേണ്ടിവന്നില്ല.
സഹികെട്ടു വിട്ടുപോരേണ്ടിവന്നു.
പിന്നീട്, റോഡുപണിയ്ക്കും പാടത്തു പണിയ്ക്കും പോയി. അവിടെയൊക്കെ ഒരു സ്ത്രീക്കു കൊടുക്കുന്ന വേതനം പോലും ലഭിച്ചില്ല. രണ്ടിലൊന്നിൽ ഏതിലെങ്കിലും വേരുറക്കാത്ത ലൈംഗികപക്ഷത്തിലുള്ളവർക്ക് എവിടെയും പരിഗണന ലഭിക്കില്ല എന്ന് അതോടെ മനസ്സിലാക്കി.
പരിഹാസത്തിന്റെ കുപ്പിച്ചില്ലേറുകൾ കൊണ്ടു മനസ്സുമുറിവേൽക്കാത്ത ഒരു ദിവസവും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ല.
വീണ്ടും വീട്ടിലിരിപ്പായതോടെ വീണ്ടും ശാപവാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടായി. അത്രമാത്രം അമ്മ യുദ്ധസന്നാഹത്തിൽ, ശത്രുവിനോടെന്ന പോലെ പെരുമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു!
ആയിടക്കാണ് വീട്ടിലെ ആട് പ്രസവിച്ചത്. ആട്ടിൻകുട്ടിയുടെ പ്രകൃതം എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അതിന് രണ്ട് ലൈംഗികാവയവം ഉണ്ടായിരുന്നു! പിൻഭാഗത്ത് പെണ്ണാടിന്റേതു പോലെ തോന്നിക്കുന്ന മൂത്രനാളിയും ആണാടിന്റെ അവയവം ഉണ്ടാകേണ്ട ഭാഗത്ത്‌ ഒരു കുഞ്ഞു മാംസക്കഷണവും!
'ഇത് ഏതിനത്തിൽ പെടു' മെന്ന് അച്ഛനുൾപ്പെടെ എല്ലാവരും പരിതപിച്ചു.
'ഇതൊരു ജനിതക വൈകല്യമാണ്.' ഒടുവിൽ മൃഗഡോക്ടർ പറഞ്ഞു:
'എങ്കിലും പെണ്ണാടിനെ പോലെ മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിനും മറ്റും വലിയ തടസമില്ല. പക്ഷേ ഗർഭം ധരിക്കാനോ പ്രസവിക്കാനോ കറവ ഉണ്ടാകാനോ തീരെ സാധ്യത ഇല്ല'
അക്കാര്യത്തിൽ വീട്ടിലാർക്കും അത്രവലിയ ഗൗരവം ഉള്ളതായി തോന്നിയില്ല. മാത്രമല്ല പലപ്പോഴും ആ ആട്ടിൻകുഞ്ഞിനെപറ്റി ഏതോ വിശിഷ്ടജന്മം എന്നപോലെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുപോലൊന്ന് ഇവിടെ പിറന്നത് ഐശ്വര്യം കൊണ്ടുവരനാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞതോടെ അമ്മയുടെ സ്നേഹപാത്രമായി അതു മാറി.
അമ്മ ആട്ടിൻകുഞ്ഞിനെ പ്രത്യേകമായി നോക്കേണ്ട ചുമതല എന്നെ ഏല്പിച്ചു.
'ഇതിന്റെ കാര്യമെല്ലാം നീ നോക്കണം. ദിവസവും കുളിപ്പിക്കണം, കേട്ടല്ലോ?!'
അമ്മ പറഞ്ഞതുകേട്ട് മൂത്ത ചേച്ചി പരിഹാസത്തോടെ തലയിളക്കി:
'അതേ, രണ്ടും ഒരേപോലെയല്ലേ, ചേരുംപടി ചേരും!'
അല്ലെങ്കിലും ആടിനെ നോക്കാൻ പണ്ടും ഇഷ്ടമാണ്. അമ്മിണിയെ-തള്ളയാടിന്റെ പേരാണ് - പുല്ലുകിളിർത്ത പാടത്തു കൊണ്ടുപോയി കെട്ടുന്നതും, പ്ലാവിൻ തൂപ്പൊടിച്ചു തിന്നാൻ കൊടുക്കുന്നതും തിന്നുന്നത് നോക്കിനിൽക്കുന്നതുമൊക്ക വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.
'മണി' എന്നാണ് ആട്ടിൻ കുട്ടിക്ക് പേരിട്ടത്.
ലിംഗവിവേചനമില്ലാത്ത ഒരു പാവം പേര്! ആർക്കും എന്തിനും അതു ചേരുമല്ലോ!
മണി വളരെ കുറുമ്പുള്ള ഒരാട്ടിൻകുട്ടിയാണ്. ഓട്ടവും കുതിച്ചു ചാട്ടവും. പ്ലാവിലയും കഞ്ഞിയുമൊക്ക ഇഷ്ടം പോലെ അകത്താക്കും. ഇടയ്ക്കു തലകുനിച്ചു കളിയായി ഇടിക്കാൻ വരും.
മണി മെല്ലെ ഒരു ചെറിയ, വലിയ കൂട്ടായി മാറുകയായിരുന്നു. പുല്ലു തിന്നാൻ പാടത്തു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ മണിയോടു സ്വതന്ത്രമായും സ്വകാര്യമായും കിന്നരിച്ചു. മൂടിവെച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഹൃദയം തുറന്നു കാട്ടി. കണ്ടുമറന്ന ഏതോ ചലച്ചിത്രഗാനത്തിലെ നായികയെപ്പോലെ പാടത്തെ പുൽപരപ്പിൽ അലസമായി ഉരുണ്ടും നാണിച്ചു മുഖം പൊത്തിച്ചിരിച്ചും ഇല്ലാത്ത മാറിടമിളക്കിയും സ്ത്രൈണസാക്ഷാത്കാരം നടത്തി.
സത്യത്തിൽ പെണ്ണത്തം കൂടുതൽ ആഘോഷിക്കുന്നത്, പെണ്ണുങ്ങളല്ല എന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു.
സ്ത്രീത്വത്തോടുള്ള കടുത്ത അഭിവാഞ്ഛയിൽ അവർ പൂ ചൂടി, കടും ചായക്കൂട്ടുകളാൽ മുഖം മിനുക്കി, അരയിളക്കി അതിലേക്കോഴുകുന്നു!
ആയിടയ്ക്കാണ് ഇളയചേച്ചിയുടെ പിറന്നാൾ വന്നത്. അച്ഛൻ അവൾക്ക് അന്നേദിവസം ഒരു ഭംഗിയുള്ള വെള്ളക്കല്ലുകൾ പതിച്ച ഇമിറ്റേഷൻ നെക്ക്ലേസ് സമ്മാനിച്ചു. അതിമനോഹരമായ ആ മാല ഉള്ളിലുണ്ടാക്കിയ കൊതി വലുതായിരുന്നു. ഒരിക്കലെങ്കിലും അതൊന്നണിഞ്ഞു കണ്ണാടി നോക്കാൻ വല്ലാതെ മോഹിച്ചു. താമസിയാതെ അതു സാധിച്ചു. ഒരു രാത്രിയിൽ, എല്ലാവരും ഉറക്കം പിടിച്ചപ്പോൾ അതു കൈക്കലാക്കി.
മുറിയിൽ വന്നു കണ്ണാടി നോക്കി കണ്ണെടുക്കാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ കണ്ടു പുറകിലായി അച്ഛന്റെ ക്രോധം കൊണ്ടു ചുവന്ന മിഴികൾ!
ഞെട്ടൽ മാറും മുൻപേ കരണം പുകച്ചു രണ്ടെണ്ണം കിട്ടി.
'പോയി ചാകിനെടാ തെണ്ടി! എവിടെങ്കിലും പോയിത്തുലയ്!' ശബ്ദം പുറത്തു പോകാതിരിക്കാൻ അച്ഛൻ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു:
'കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന രാഘവൻ വൈകിട്ടു വെള്ളമടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കളിയാക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞത് എന്താന്ന് അറിയോ നിനക്ക്?'
കവിൾപൊത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ക്ഷോഭമടക്കി കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു:
'മോനെ അന്തിയാവുമ്പോ വല്ല ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്കോ റയിൽവേസ്റ്റേഷനിലേക്കോ പറഞ്ഞുവിട് ശേഖരാ, അജ്ജാതിക്കാർക്കാ ഇപ്പൊ തെരുവുപെണ്ണുങ്ങളെക്കാൾ മാർക്കറ്റെന്ന്. ചോദിക്കുന്ന കാശു കിട്ടുമെന്ന്!'
തുടർന്ന് അച്ഛൻ വിവേചിച്ചറിയാൻ വയ്യാത്ത മുഖഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു : 'എങ്ങനെ നീ എനിക്കു തന്നെ വന്നു ജനിച്ചു!'
ഈ വിഷയത്തിൽ ഇത്രയും ഗൗരവത്തോടെ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അച്ഛൻ എന്നോടു പ്രതികരിക്കുന്നത്.
-ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ ആ സംഭവം ധാരാളം മതിയായിരുന്നു. നിറുത്താതെ കരഞ്ഞ ആ ഒരു രാത്രി ധാരാളം മതിയായിരുന്നു.
മൂന്നാം ലിംഗവിഭാഗത്തിന് കുറേക്കൂടി സ്വീകാര്യത ലഭിക്കുന്ന കേരളത്തിന്‌ വെളിയിലുള്ള സ്ഥലങ്ങളെ പറ്റി അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അതിലൊന്നും താല്പര്യം തോന്നിയില്ല.
അവനവന് അവനവനായിത്തന്നെ ജീവിക്കുവാനാവുന്ന ഒരിടം മതി.
മോഷ്ടിക്കാതെ, വ്യഭിചരിക്കാതെ, കബളിപ്പിക്കാതെ അന്തസ്സായി പണിയെടുത്ത് മരിക്കുവോളം ജീവിക്കാനുതകുന്ന ഒരു ദേശം!
കഴിവിനും കഴിവില്ലായ്മക്കും തൂക്കം നോക്കാത്ത, പണവും ദാരിദ്ര്യവും അളന്നുകുറിക്കാത്ത കുറവിനെയും കൂടുതലിനെയും വരവുവെക്കാത്ത ഒരു നാട്!
ഇഷ്ടമുള്ള വേഷം ധരിച്ചു സ്വന്തം ശരീരഭാഷയിലും ഭാവപ്രകടനങ്ങളിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പെരുമാറാൻ, സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്താൻ ഒരു സ്ഥലം!
അങ്ങനെയൊരിടം തേടി നടക്കുക എന്ന ചിന്ത തന്നെ അതിനോടുള്ള പ്രേരണ വർധിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിരുന്നു. ജോലിയെടുത്തപ്പോൾ കിട്ടിയ കാശ് വീട്ടിൽ നൽകിക്കഴിഞ്ഞു ബാക്കി മിച്ചം വെച്ചു സൂക്ഷിച്ചത് കയ്യിലുണ്ട്.
വിട്ടുപോകുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തളർച്ച തോന്നും. സ്മരണകളിൽ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നവ ഒന്നും തന്നെയില്ലെങ്കിലും ഇവിടെയുള്ള ആരും പ്രിയപ്പെട്ടവർ അല്ലാതെയാകുന്നില്ലല്ലോ!
മണിയുടെ കാര്യമോർത്തപ്പോൾ ഒരുതവണ ഒന്നുമാറി ചിന്തിച്ചതാണ്. അതിനെ വിട്ടു പിരിയാൻ മനസ്സു വരുന്നില്ല. അതിന്റെ പ്രകൃതത്തിനു മറ്റാരു നോക്കിയാലും ശരിയാവില്ല. പാകമാകാത്ത അവയവത്തിലൂടെ മണിക്ക് അത്ര സാധാരണപോലെ എളുപ്പത്തിൽ മൂത്രവിസർജ്ജനം നടത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. മൂത്രം ചിതറിവീണു കാലുകൾ എപ്പോഴും നനയുമായിരുന്നു. അതിനാൽ ആ സമയത്തൊക്കെ കഴുകി വൃത്തിയാക്കേണ്ടിവരും. വീട്ടിൽ മറ്റാരും അതു മടുപ്പില്ലാതെ ചെയ്യില്ലെന്നുറപ്പാണ്.
അങ്ങനെയൊരു സന്ദേഹം മനസ്സിൽ മുളപൊട്ടിയിരിക്കെയാണ് മണിയെ വിൽക്കാനായി തീരുമാനിച്ച വിവരം അറിയുന്നത്. മേനിക്കൊഴുപ്പുകണ്ടു ഇറച്ചിവിൽപ്പനക്കാരാണ് സമീപിച്ചത്. ക്രിസ്തുമസ്സിന് ഇളം മാംസമുള്ള ആടിന് നല്ല ഡിമാൻഡ് ഉണ്ടത്രേ. സീസൺ ആയതിനാൽ നല്ല വില കിട്ടും. ഏതോ ഹോട്ടലിനു വേണ്ടിയാണത്രെ!
നൊന്തുപിടഞ്ഞുപോയി..
വിൽക്കരുതേ -അതും കൊന്നുതിന്നാനായി-എന്ന് കഴിയുംപോലെ എതിർത്തു. അമ്മയ്ക്ക് പാതി മനസ്സായിരുന്നു. ഐശ്വര്യം ഇറങ്ങിപ്പോകുമോ എന്ന ഭയം. നല്ല വില കിട്ടുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ തടസ്സവും മാറി.
ഫലമില്ലാത്ത ഒന്നിനെ തീറ്റിപ്പോറ്റുന്നതെന്തിന് എന്ന ന്യായമായ ചോദ്യം. ചില ന്യായങ്ങൾക്ക് ഹൃദയമില്ല. നീതിക്കു കണ്ണില്ലാത്തതു പോലെ!
ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അമ്പുമുന ദിശമാറി വളഞ്ഞുവന്നു ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു.
വർഷങ്ങളായി ഫലമില്ലാത്ത മറ്റൊന്നിനെയും തീറ്റിപ്പോറ്റുന്നു എന്ന വ്യംഗ്യത്തിന്റെ മുൾമുന!
വിട്ടു പോകുവാനുള്ള തീരുമാനം ഇളകാത്തവിധം ഉറക്കുന്നതും അതോടെയാണ്.
രാത്രി ഒൻപതു മണികഴിഞ്ഞാണ് മണിയെ ഓട്ടോയിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ട് പോയത്.
അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കാൻ പോയില്ല.
മണി കുതറുന്നതിന്റെ മണിയൊച്ച കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തള്ളയാടും കുഞ്ഞാടും പരസ്പരം വിളിച്ചു കരയുന്നതും കേട്ടു.
മണി നാളെ ഏതോ വിഭവമാകാൻ പോകുന്നു! വേദനയോടെ ചിരിച്ചു. അമ്മ പോലും സമ്മതിച്ചല്ലോ!
ഓട്ടോയുടെ ശബ്ദം അകന്നകന്നു നിശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞപ്പോൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റു. എല്ലാം ബാഗിൽ സജ്ജീകരിച്ചു.
റായിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ആദ്യം ഏതു ദിക്കിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ ആണോ വരുന്നത് അവിടേക്കു ടിക്കറ്റ് എടുക്കുക. അവിടെ വരെ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാക്കിയൊക്കെ വരുമ്പോലെ!
ഉറങ്ങാൻ കിടന്നില്ല. അഥവാ ഉണരാൻ വൈകിയാലോ? ചുമരിൽ ചാരി വെറുതേ എന്തൊക്കെയോ ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
മണി ഇപ്പോൾ നിറുത്താതെ കരയുകയാവാം. നാളെ ഒരു മാംസത്തുണ്ടായി ഏതോ വില്പനശാലയിൽ.. ഹൃദയം പൊള്ളുന്നു അതോർക്കുമ്പോൾ.. ഒരു ജീവിയുടെ മാംസം മറ്റൊരു ജീവിക്ക് രുചികരമായി അനുഭവപ്പെടാൻ തക്കവണ്ണമാക്കിയ ദൈവം ഏതു ജീവിയുടെ പക്ഷത്താണ്?
ഓട്ടോയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മയക്കം വിട്ടുണർന്നത്. ഒപ്പം ആരൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്ന ശബ്ദവും. പതിഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങൾ പുറകുവശത്തെ ആട്ടിൻ ചായ്‌പിലേക്കു നീങ്ങുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ ഭാഗത്തെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ഒറ്റപ്പാളി ജനാല മെല്ലെ തള്ളിത്തുറന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കി.
അപ്പോഴേക്കും അമ്മിണിയാടിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. മറുപടിയെന്നോണം മണിയുടേയും!!
ഹൃദയമൊന്നു തുള്ളിപ്പോയി.
മണി ഓടിച്ചെന്നു അതിന്റെ അമ്മയോടു പറ്റിച്ചേർന്നു നിന്നു. അമ്മിണി അരുമയോടെ അവളുടെ കുഞ്ഞിനെ നാവുനീട്ടി നക്കിത്തുവർത്തി. മണിയുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിയിരുന്ന 'മണി' ഇപ്പോൾ കാണാനില്ലായിരുന്നു.
അച്ഛനും ഓട്ടോക്കാരനും ആടുക്കൾക്കരികിലുണ്ട്.
അപ്പോഴേക്കും അമ്മ വീട്ടിൽനിന്നും ഓടിയിറങ്ങി വന്നു.
അച്ഛൻ അമ്മയുടെ നേരെ ഒച്ചവെച്ചു :
'ഇപ്പോ സമാധാനമായോ നിനക്ക്? ആടിനെ കൊണ്ടുപോയികഴിഞ്ഞപ്പോൾ മു തൽ തുടങ്ങിയ സ്വൈര്യക്കേടാ.. ആടിനെ കാണാണ്ടിരിക്കാൻ വയ്യെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനു വിൽക്കാൻ സമ്മതിച്ചു'
ആടിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ പെട്ട പാടിനെക്കുറിച്ചും നഷ്ടപരിഹാരമായി ഇറച്ചിവെട്ടുകാരന് അഞ്ഞൂറുരൂപ കൂടുതൽ കൊടുത്തതിനെ കുറിച്ചും മെനക്കേടിനെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അച്ഛൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പരാതിപ്പെടുമ്പോൾ, അമ്മ ചെന്ന് മണിയെ തന്റെ ദേഹത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ മുകർന്നു.
'പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴാ അതിന്റെ ദണ്ണം മനസ്സിലായെ..!' അമ്മ പാതി കരച്ചിലും പാതി ചിരിയുമായി പറഞ്ഞു:
'മക്കളെ ആരോ എന്റെയടുത്തുനിന്നും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപോലെ ഒരു വിഷമം! ഇരിക്കാനും വയ്യാ, നിക്കാനും വയ്യാ.. സങ്കടം കാരണം തൊണ്ടക്കു താഴേക്കു വെള്ളമിറങ്ങുന്നില്ലാരുന്നു!'
മണിയെ ഒന്നുതഴുകി വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ച് അമ്മ ഗദ്ഗദത്തോടെ പറഞ്ഞു:
'ആണായാലും പെണ്ണായാലും ഇതിനെ ഞാൻ തന്നെ നോക്കും.!'
ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ജനൽപ്പാളിയടച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വിതുമ്പിപ്പൊട്ടിപ്പോയി.
ഇത്രയും സ്നേഹം അമ്മക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നോ?
ഇത്രയും കനിവ്..?!
അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ജനിച്ചിട്ടും ഈ കരുണ എന്തേ ഇതുവരെ വെളിപ്പെടാഞ്ഞു?!
ഒരാളുടെ ജന്മനായുള്ള ലിംഗപരിപൂർണ്ണത, അയാളുടെ ഇച്ഛയിലല്ല സംഭവിക്കുകയെന്ന ലളിതമായ സാമാന്യയുക്തി അമ്മയ്ക്ക് എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ..
മണി രക്ഷപെട്ടു എന്ന ഊർജ്ജദായകമായ സന്തോഷവാർത്ത ഉണ്ടാക്കിയ ആവേശത്തിൽ പോകുന്ന കാര്യം വിസ്മരിച്ചുപോയിരുന്നു.
ഇനി സന്തോഷത്തോടെ പോകാം.
മണിക്ക് അമ്മയുണ്ട്. അമ്മ നോക്കുമെന്നുറപ്പുണ്ട്.
അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചതനുസരിച്ച്, കട്ടൻകാപ്പി കുടിച്ചിട്ടു തിരിച്ചുപോകാമെന്നു ഓട്ടോക്കാരൻ സമ്മതിച്ചു. വെളുപ്പിനത്തെ തണുപ്പ് അധികരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അച്ഛനും ഓട്ടോക്കാരനും വർത്തമാനം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കരിയില കൂട്ടിയിട്ട് തീകായാനിരുന്നു. അമ്മ കട്ടൻ കാപ്പിയിടാൻ അടുക്കളയിൽ കയറി. ചേച്ചിമാർ ഭദ്രമായി ഉറങ്ങുന്നു.
നല്ല സമയം!
മുറ്റത്തെ ലൈറ്റ് തെളിയാത്തത് ഭാഗ്യമായി. പഴയ മഫ്ളർ തലയിൽ ചുറ്റി ചെറിയ ബാഗുമായി പുറത്തുകടന്നു. കതകിന്റെ വളഞ്ഞ പിച്ചളപിടിയിൽ ഒരു കടലസുകഷ്ണം ചുരുട്ടി വെച്ചു. 'ഞാൻ പോകുന്നു. ആരും തിരക്കി വരണ്ട ' എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട് അതിൽ. 'ആരും തിരക്കിവരണ്ട' എന്ന വാചകം പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു!
ഇരുട്ടുവഴിയിലൂടെ അൽപ്പം നടന്നപ്പോൾ മണിയുമായി വീട്ടിലേക്കു വന്ന ഓട്ടോറിക്ഷ പുറകിലൂടെ വരുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അയാൾ തിരികെ പോവുകയാണ്.
കൈകാണിച്ചപ്പോൾ നിറുത്തി. പരസ്പരം അത്ര പരിചയമില്ലാത്തതിനാൽ ആൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പോരെങ്കിൽ തലയിൽ മഫ്ലറിന്റെ മറവും!
'റെയിയിൽവെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകണം ' എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ സമ്മതിച്ചു.
വണ്ടി നീങ്ങിയപ്പോൾ സീറ്റിൽ, ഇരുന്നതിന്റെ അരികിൽ മണികിലുക്കം കേട്ടു. സീറ്റിൽ പരതി
നോക്കിയപ്പോൾ -അതേ, മണിയുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിയിരുന്ന അതേ മണി! വണ്ടിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് എപ്പോഴോ അടർന്നുവീണതാവാം.
ഭദ്രമായി അതെടുത്തു ബാഗിൽ വെച്ചു.
ഇതിന്റെ കിലുക്കം നിലക്കുവോളം മണിയെ ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കും!
അല്ലെങ്കിലും ഓർക്കാനുള്ളത് മാറ്റാരെയാണ്.
മുച്ചക്രവണ്ടി ഒരു കറുത്ത മൂട്ടയെപ്പോലെ നീങ്ങി.
യാത്ര തുടരുകയാണ്... യാത്രാ വാഹനങ്ങൾ മാത്രമേ മാറുന്നുള്ളൂ.
യാത്ര! അത് ത്രികാലങ്ങളിലും ഒരേപോലെ തന്നെ! ഭൂതത്തിൽ നിന്നും വർത്തമാനത്തിലേക്കും പിന്നെയവിടുന്നു ഭാവിയിലേക്കും അത് മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു!

BY RBK Muthukulam

പഴകിയ പങ്കകൾ പറയുന്നത് (കഥ )


Best of Nallezhuth- No 16
മച്ചിന്മേൽ സീലിംഗ് ഫാൻ കറങ്ങുന്നതും നോക്കി കട്ടിലിൽ ഞാൻ മലർന്നങ്ങനെ കിടക്കുകയാണ്...അവധിദിവസമായതിനാൽ ഉച്ചയൂണുകഴിഞ്ഞുള്ള ആലസ്യം ആസ്വദിക്കാമെന്നു കരുതി കിടന്നതാണ്. പക്ഷെ മകളുടെ കുസൃതി ഒന്നും സമ്മതിക്കാറില്ല, ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം അച്ഛനെ കിട്ടുന്നതല്ലെ? അവൾ കിടക്കയിൽ ചാടിയും മറിഞ്ഞും എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ഒടുവിൽ പാവം ക്ഷീണിച്ചു കിടന്നു, മെല്ലെ മയക്കം പിടിച്ചു.
അതോടെ രംഗം നിശബ്ദമായി. ഭാര്യ അടുക്കളയിലെ ബാക്കി ജോലി ഒതുക്കുന്നതിൻെറ ശബ്ദം ഒഴിച്ചാൽ പിന്നെ നിതാന്തമൂകത! അപ്പോഴാണ് സീലിംഗ് ഫാൻ മുരണ്ടു തുടങ്ങിയത്.ഞാൻ അതിലേക്കു കണ്ണുനട്ടു. തവിട്ടു നിറത്തിലെ പങ്ക. നാലഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് എന്റെ വിവാഹത്തോടനുബന്ധിച്ചു വാങ്ങിയതാണ്. അത് കറങ്ങാതെയിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടിട്ടേയില്ല. രാവും പകലും നിറുത്തില്ലാതെ,വൈദ്യുതിയുള്ളപ്പോളെല്ലാം അത് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാവാം വൈൻഡിങ് പോയി അത് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത്.
ഫാനിൽ കൺനട്ട്, അതിന്റെ മൂളൽ കേട്ടു കിടന്നു ഞാൻ മയങ്ങിപ്പോയി..പിന്നെ എപ്പോഴോ ഉണർന്നു. ഫാനിന്റെ മൂളലിന്റെ ഇതുവരെയുള്ള ഒരു ശൈലി മാറി, ഒരു ആധികാരികത കൈവന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.ഞാനതു കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു..കേവലമൊരു മൂളൽ, എനിക്ക് ഒരു ചോദ്യമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്:
'ഉറങ്ങിയാരുന്നോ?, ഉറങ്ങിയാരുന്നോ?' എന്ന ആവർത്തന ചോദ്യം പോലെയാണെനിക്ക് തോന്നിയത്...!
ഞാൻ ഫാനിൽ നിന്നു നോട്ടം മാറ്റി, എതിർ ദിശയിലേക്കു നോക്കി ആ ശബ്ദം മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു. പിന്നെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു വീണ്ടും കാതോർത്തു. അതെ 'ഉറങ്ങിയാരുന്നോ' എന്നു തന്നെ!! നല്ല ഫീൽ ഉള്ള ചോദ്യം! തമാശയോടെ ഞാൻ അൽപനേരം അതാസ്വദിച്ചു.പിന്നെ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു.അവൾ അല്പം കഴിഞ്ഞാണ് വന്നത്..അപ്പോഴേക്കും ഫാനിന്റെ ചോദ്യം 'ഉറങ്ങിയില്ലായിരുന്നോ' എന്ന മട്ടിൽ അല്പം കൂടി നീട്ടമുള്ളതായി മാറി.
"നീ ഇത് കേട്ടോ?'
"എന്താണ്"
"ഈ ഫാൻ ചോദിക്കുന്നത്?"
"എന്താ പറഞ്ഞെ ?"
"അതേ, ഈ ഫാൻ പറയുന്നത് കേട്ടോ നീ"
"ഫാൻ പറയുന്നതോ" അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
ഏതു ഫാൻ -എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ മച്ചിലേക്കു നോക്കി. പിന്നെ മനസ്സിലാവാതെ എന്നെയും നോക്കി.
"ഉറങ്ങിയാരുന്നോ ഉറങ്ങിയാരുന്നോ --എന്നല്ലേ ഇതിന്റ മൂളൽ കേട്ടാൽ തോന്നുക?, നീ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടേ" ഞാൻ പറഞ്ഞു
അവൾ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി അർത്ഥവത്തായി മൂളിക്കൊണ്ടു തലയാട്ടി. പിന്നെ വെടിപൊട്ടുന്നതു പോലെ ചോദിച്ചു: "അലമാരയിലിരുന്നത് മുഴുവൻ വലിച്ചു കേറ്റി- അല്ലെ?"
മദ്യപിച്ചോ എന്നാണ് വ്യംഗ്യം ! അതിന്റെ ഇളക്കമാണ് എനിക്കെന്ന്!
ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..അവൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ചു പോയി.
"പോയി കാപ്പിയെടുക്കെടി" ഞാൻ തലയുയർത്തി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഫാനിന്റെ മൂളൽ കുറഞ്ഞുവന്നു അവ്യക്തമായി മാറിയിരുന്നു. ഞാൻ തിരിഞ് ഉറങ്ങുന്ന മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു മൂർദ്ധാവിൽ ചുംബിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോകെ ഫാനിന്റെ മൂളിച്ചയിൽ ഞാൻ പല അർത്ഥങ്ങളും കണ്ടു തുടങ്ങി.അത് കൂടുതലും കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ ആയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ചിലതാകട്ടെ, ഓർമപ്പെടുത്തലുകളായും.."പനി മാറിയോ? കഴിച്ചാരുന്നോ? വെപ്രാളം വേണ്ട, ഗ്യാസു ലീക്കാ, എന്നിങ്ങനെ പല പല വാചകങ്ങൾ സുവ്യക്തമായി അർത്ഥഭാവം ഉൾക്കൊണ്ടു പറയുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇതാരൊടെങ്കിലും പറയാതെ വയ്യെന്നായി ഒടുവിൽ. കൂട്ടുകാരോടു പറഞ്ഞാൽ അവർ 'ശശി 'യെന്നുവരെ പേരിട്ടുകളയും. ഒടുവിൽ നിർദോഷിയായ ഭാര്യയോടു വീണ്ടും വീണ്ടും ഇതിന്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു.
പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ എനിക്കു വട്ടാണെന്നല്ല അവൾ പറഞ്ഞത്.
"എനിക്കതു കേട്ടിട്ട് വേറൊരു കാര്യം പറയുന്നതായിട്ട തോന്നുന്നെ " അവൾ പറഞ്ഞു
"ആകട്ടെ, നിനക്കെന്താ മോളെ തോന്നുന്നെ" ഞാൻ അതീവ താല്പര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"അതൊരു പച്ചത്തെറിയാ.!! നിങ്ങളോടെങ്ങനെ പറയും"
എന്റെ ആവേശം കെട്ടടങ്ങി അതോടെ..എന്നാലും കൗതുകം ബാക്കിനിന്നു.
രാത്രികളിലെല്ലാം ഉറക്കം കാത്തു കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഈ പങ്കയുടെ സംഭാഷണ തർജ്ജിമയായി നേരംപോക്ക്. അത് പലതും ഭാര്യയുടെ സഹന ശക്തിയെ പരീക്ഷിക്കുന്നതായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന മകളെ കൂട്ട് പിടിക്കും. അവൾ എന്റെ തർജ്ജിമ ശരി വയ്‌ക്കും..എന്നാൽ ഒരിക്കൽ അവളെന്നെ തിരുത്തി: "അങ്ങനെ അല്ലഛേ ഫാൻ പറയുന്നെ"
"മക്കളു പറ, എന്താ?"
"ഐസ് ക്രീം വാങ്ങീട്ടുവാ, ഐസ് ക്രീം വാങ്ങീട്ടുവാ..എന്നാ.."
"എടി ഭയങ്കരീ" എന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു ഭാര്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
" നീ ചിരിക്കല്ലേ ' ഞാൻ അരിശത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആറാമിന്ദ്രിയം വേണം"
"ഓഹോ, നിങ്ങക്കുണ്ടോ"
"ഉണ്ടെടി, അതല്ലേ എനിക്കിതൊക്കെ മനസ്സിലാകുന്നെ ?!"
"ഞാനെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ലപ്പാ..!!" ഭാര്യ പറഞ്ഞിട്ട് വേഗം തലവഴി പുതപ്പിട്ടു മൂടിക്കളഞ്ഞു
ഞാൻ വീണ്ടും ഫാനിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു..'മൃഗരാജ വിരാജിത മന്ദ ഗതി '-എന്നല്ലേ പറയുന്നത്..ദൈവമേ സംസ്കൃതോം പറയാൻ തുടങ്ങിയോ ?
'ഉഡു രാജമുഖി '-എന്ന ആദ്യ പദം കിട്ടുമോ എന്നു ഞാൻ ശ്രമിച്ചു നോക്കി. പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.
"അതേയ്" ഭാര്യ പുതപ്പിൽ നിന്നു തല പുറത്തേക്കു തുളച്ചിറക്കി : "ഈ നശിച്ച ഫാനിന്റെ വായിനോക്കി കിടക്കാതെ ഉറങ്ങാനുള്ള ശട്ടമൊന്നുമില്ലേ "
"ആ..നീ ഉറങ്ങിക്കോ" ഞാൻ പറഞ്ഞു: ' അല്ലെങ്കിൽ നീയും കൂടി കൂടിക്കോ"
"പിന്നെ എനിക്കു വേറെ പണിയൊന്നുമില്ല " അവൾ മാർദ്ദവമില്ലാതെ പറഞ്ഞു;
"ഞാൻ പണ്ട് അഞ്ചാറു ദിവസം രാവും പകലും ഈ ഫാൻ തന്നെ കണ്ടോണ്ടു കിടന്നതാണേയ്‌"
"അതെപ്പ? " ഞാൻ പരിഹാസത്തോടെ തിരക്കി
"എന്നെ ഇങ്ങോട്ടു കെട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച നിങ്ങൾ ഈ സീലിംഗ് ഫാനല്ലതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാണാൻ സമ്മതിച്ചോ മനുഷ്യ..!!"
പെട്ടെന്നു മകൾ ചിരിച്ചു!
ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഞെട്ടി മകളെ നോക്കി. ഉറക്കത്തിൽ ചിരിക്കുകയാണവൾ.
ആശ്വാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ ദീർഘ നിശ്വാസം വിട്ടു.
'കണക്കായിപ്പോയി, കണക്കായിപ്പോയി..' ഫാനിന്റെ പറച്ചിൽ ഇങ്ങനെയായി!
'ഇപ്പോൾ കണക്കായിപ്പോയീന്നാടീ അത് പറയുന്നെ..' ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി.
ഭാര്യ ഒറ്റ ചാട്ടത്തിനു കട്ടിലിൽ നിന്നു പൊങ്ങി കയ്യെത്തിച്ചു ഫാനിന്റെ സ്വിച്ച്ഓഫു ചെയ്തിട്ടു പഴയപോലെ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നു..ഞാൻ അതിന്റെ മാസ്മരിക വലയത്തിൽനിന്നു പുറത്തായിപ്പോയി..ഫാൻ കറങ്ങാത്ത ഒരു രാത്രി-അതും മനഃപൂർവം ഫാനിന്റെ കറക്കം നിറുത്തിച്ച ഒരു രാത്രി- ഞാൻ ആദ്യമായാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.കറണ്ടുപോയതാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ സമാധാനിക്കാമായിരുന്നു.
ഭാര്യ ഉറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഫാനിടാമായിരുന്നു എന്നോർത്തു ഞാൻ കിടന്നു. അതിന്റെ കളമൊഴി കേൾക്കാതെ, കുളിർകാറ്റേൽക്കാതെ എങ്ങനെ ഞാനുറങ്ങും?! സമയംഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
ഭാര്യ വീണ്ടും ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിനെഴുന്നേറ്റു ഫാനിട്ടു..!! എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു-"മോൾ വിയർത്തു കുളിച്ചു.ചെറിയ ചൂടുമുണ്ട് "
ഞാൻ മകളുടെ ചെന്നിയിലും കഴുത്തിലും കൈത്തലം ചേർത്തുവെച്ചു നോക്കി. ശരിയാണ്, ചൂടുണ്ട്..ഭാര്യ അല്പം വിക്സ് എടുത്തു ചെന്നിയിൽ പുരട്ടിക്കൊടുത്തിട്ടു വീണ്ടും കിടന്നു.
ഫാനിന്റെ സുഖദമായ കാറ്റിലും ഇരമ്പത്തിലും പുതിയ പുതിയ അർഥങ്ങൾ തേടി ഞാൻ മനസ്സഴിച്ചുവിട്ടു
അങ്ങനെ കിടന്നു ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി..പിന്നീടുണർന്നതു ഫാനിന്റെ കഠിനമായ ഞരക്കം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. ആദ്യമായി എനിക്കാശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഈർഷ്യ തോന്നി. അൽപ്പം പരുഷമായിരിക്കുന്നു അതിന്റെ ഒച്ച. ഫാൻ മാറുകയോ റിപ്പയർ ചെയ്യുകയോ വേണമെന്നു ഞാൻ ഉറച്ചു. രാത്രിയിൽ വോൾടേജ് കൂടിയതിനാൽ ഉഷാറായി കറങ്ങുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ശബ്ദം അലോസരം തന്നെ.
പക്ഷെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഞാൻ അറിയാതെ തലച്ചോർ ഫാനിന്റെ ഭാഷ വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി..എന്താണ് അതു പറയുന്നത്?:
"കുഞ്ഞിനെ നോക്ക്, കുഞ്ഞിനെ നോക്ക് ." എന്നല്ലേ?!
ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി. ഭാര്യയുടെ അപ്പുറത്തു, ചുമരോടു ചേർന്നു അവൾ കിടക്കുന്നു. ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. എന്തോ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?
അതെ, ഉണ്ട്. ഞാൻ വേഗമെഴുന്നേറ്റു ലൈറ്റിട്ടു. കുഞ്ഞു പനിച്ചു തുള്ളി കിടക്കുന്നു. കൈവെച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ പൊള്ളുന്ന ചൂട്. ഭാര്യ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. തുമ്മലിനുള്ള മരുന്ന് കഴിച്ചു കിടന്നതായതിനാൽ നല്ല ഉറക്കമുണ്ടാകുക പതിവാണ്. ഞാൻ അവളെ കുലുക്കി വിളിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ വേഗമെടുത്തു. കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടു ഭാര്യ കരയാൻ തുടങ്ങി.
മകളെ തോളിലെടുത്തു ഞങ്ങൾ വേഗം പുറത്തിറങ്ങി...
***************************************************************************************************
"തക്ക സമയത്തു നിങ്ങൾ കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചതു ഭാഗ്യം" ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു: "അല്ലങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഫിറ്റ്‌സ് വല്ലതും വന്നേക്കാമായിരുന്നു"
ചൂട് കുറഞ്ഞിട്ടു ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു ഞാനും ഭാര്യയും പുറത്തു ചാരുബെഞ്ചിൽ കാത്തിരുന്നു. മകൾ കുത്തിവെയ്‌പിന്റെ മയക്കത്തിലാണ്. ആശ്വാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്നിരുന്നു എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചു..അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ...!!! ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാനെന്നോണം ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്കു നോക്കി. ഭാര്യയുടെ നോട്ടം മച്ചു തുളച്ചു ദൈവത്തിലേക്കു ചെന്നു..എന്റെ നോട്ടം മച്ചിന്മേൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിലേക്കായി!
"വീട്ടിലെ ആ ഫാനിന്റെ ഒച്ച കാരണമാ ഞാൻ കുഞ്ഞിന്റെ പനീം കിടുകിടുപ്പും അറിയാതെ പോയെ" ഭാര്യ പറഞ്ഞു.
അവൾ പിന്നെ ഒരു അന്ത്യ ശാസനവും തന്നു: "
നാളെ ആ ഫാൻ അഴിച്ചു മാറ്റി വേറെ വാങ്ങിച്ചോണം"
'അതു ഞാൻ അഴിച്ചു മാറ്റാനൊന്നും പോകുന്നില്ല'-
-ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പിന്നെ മുകളിലേക്കു കണ്ണുനട്ടു വീണ്ടും ഫാനിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു....
**********************************************************************
By: RBK Muthukulam

പ്രരോദനം (കഥ )

Best of Nallezhuth - No 10
നാണിയമ്മ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു. നെഞ്ചുതല്ലി, വിങ്ങിപ്പൊട്ടി വാവിട്ടുകരഞ്ഞു..!
എനിക്കത് ഒരു മധുരഗാനം പോലെ ആശ്വാസകരമായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒട്ടും അതിശയോക്തിയല്ല; വൈരുധ്യാത്മകവും!
റെയിൽവേയിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനായി വിരമിച്ച പ്രഭമാമന്റെ മരണം, നാട്ടിലുള്ളവർക്കെല്ലാം സങ്കടകരമായ സംഭവമായിരുന്നു.
എഴുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സുവരെയുള്ള ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം എല്ലാ മേഖലകളിലും അനുഷ്ഠിച്ചുപോന്ന സന്മാർഗികത്വം, മറ്റുള്ളവർക്ക് മാതൃകാപരമായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ മരണാനന്തരചടങ്ങിൽ പങ്കുകൊള്ളാൻ കണക്കിലധികം പുരുഷാരം തടിച്ചു കൂടിയിരുന്നു. റീത്തുകളുടെ ആധിക്യം, ഒരു ശവശരീരത്തെ പോലും വീർപ്പുമുട്ടിക്കാൻ പോന്നതാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.
ചടങ്ങുകളുടെ ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം ഉയർന്ന നിലവാരത്തിൽ, പ്രഭമാമന്റെ മക്കൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. രണ്ട് ആണ്മക്കളും ഒരു മകളുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്. മൂവരും അമേരിക്ക കാനഡ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ കുടുംബസമേതം പണം കൊയ്യുന്നു!..
പ്രഭമാമന്റെ ഭാര്യ, സതീദേവി ടീച്ചർ രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് മരിച്ചുപോയി. പിന്നീട് ആ വലിയ വീട്ടിൽ മാമനും അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയ ഒരു ജോഡി പുരുഷവനിതാ സഹായിയും മാമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അൾസേഷ്യൻ നായയും മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
ടീച്ചറുടെ മരണത്തിനു പങ്കെടുത്ത ശേഷം പിന്നീട് ഇപ്പോഴാണ് മക്കളെത്തുന്നത്!. അതും കാനഡയിൽ നിന്നും മകൾ എത്തിച്ചേരാൻ വേണ്ടി പ്രഭമാമന് അധിക രണ്ടു ദിനങ്ങൾ കൂടി ഐസുപെട്ടിയിൽ വിശ്രമിക്കേണ്ടി വന്നു.
അയൽക്കാരൻ എന്നതിനേക്കാൾ പ്രഭമാമനോടുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പിതൃ നിർവിശേഷ സ്നേഹമായിരുന്നു, പണ്ടുമുതലേ. സതീദേവി ടീച്ചറും സ്നേഹവതിയായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരോട്. എന്നാൽ ചെറുപ്പത്തിലേ ബോർഡിങ്ങിലും, പിന്നീട് വിദേശത്തുമൊക്കെ അയച്ചു മുന്തിയ വിദ്യാഭ്യാസം കരസ്ഥമാക്കി കൊടുക്കപ്പെട്ട അവരുടെ മക്കൾക്ക് ഞങ്ങൾ അയൽക്കാരോ നാട്ടുകാരോ ഒന്നും പരിചിതർ ആയിരുന്നില്ല.
ഒരുമകന്റെ വിവാഹം മാത്രം ഗുരുവായൂർ വച്ചു നടത്തിയതിനാൽ അയൽക്കാരിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും പങ്കുകൊള്ളാൻ പറ്റി.
ബാക്കിയുള്ള മക്കൾ തന്നിഷ്ടപ്രകാരം വിവാഹിതരാവുകയാണ് ചെയ്തത്!
നാണിയമ്മ ആ വീട്ടിലെ പണ്ടുമുതലേയുള്ള സഹായി ആയിരുന്നു. അടുക്കളയിലും പറമ്പിലും രോഗബാധിതയായ ടീച്ചറുടെ കിടക്കക്കരികിലും, ടീച്ചറുടെ മരണശേഷം ഒരുവർഷം കഴിഞ്ഞു ശയ്യാവലംബിയായിപ്പോയ പ്രഭമാമന്റെ ആരോഗ്യ പരിചരണത്തിലുമൊക്കെ നാണിയമ്മയുടെ അർപ്പണബോധത്തോടെയുള്ള ഇടപെടൽ തുടർന്നുപോന്നു.
എന്നാൽ വിദേശത്തുള്ള മക്കൾ, നാട്ടിലെ നാണിയമ്മയുടെ പരിചരണത്തിൽ തൃപ്തിക്കുറവുണ്ടായിട്ടു ഒരു ഏജൻസി മുഖേന ഏർപ്പാടാക്കിയ ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയുമാണ് ഇപ്പോൾ വീട്ടുഭരണം. അതോടെ നാണിയമ്മക്ക് നിർബന്ധിത റിട്ടയർമെന്റ് ആയി !
പ്രഭമാമനെ റിമോട്ട് കസേരയിലിരുത്തി സഞ്ചരിപ്പിക്കാനും മക്കൾക്കും അച്ഛനും വീഡിയോ ചാറ്റ് നടത്താൻ സഹായിക്കാനുമൊന്നും നാണിയമ്മക്ക് പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് ഒരു ശക്തമായ കാരണമായിരുന്നു. തന്റെ ചൂരും ചൂടുമറിഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന്‌, കാർമേഘം പെയ്തൊഴിയും കണക്ക് കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് നാണിയമ്മ ഇറങ്ങിയത്.
നാണിയമ്മയുടെ സേവനത്തിലെ ആത്മാർത്ഥതയും അർപ്പണബോധവുമൊന്നും വാടകവാല്യക്കാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രഭമാമന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളോ, രുചിഭേദങ്ങളോ അവർക്ക് ശീലമായിരുന്നില്ല. ശമ്പളത്തിനുള്ള സേവനം അവർ അളന്നു തൂക്കി നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു, അത്രമാത്രം !
അവരൊരിക്കലും പ്രഭമാമന്റെ പക്കപ്പിറന്നാളുകളിൽ ക്ഷേത്ര വഴിപാടുകൾ മുടങ്ങാതെ കഴിച്ചിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന് ഏറെയിഷ്ടമായിരുന്ന വാഴക്കൂമ്പ് തോരൻ പാചക മെനുവിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുമായിരുന്നില്ല.
ആഞ്ഞിലിപ്പഴത്തിന്റെ ഉണങ്ങിയ കുരു വറുത്തെടുത്ത് കൊറിക്കാൻ നൽകാൻ മിനക്കെടുമായിരുന്നില്ല.
ഇതൊക്കെ സതീദേവിടീച്ചറും അവരുടെ മരണശേഷം നാണിയമ്മയും ചെയ്തു പോന്നതാണ്. പ്രഭമാമന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ പറയാതെ തന്നെ സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ടെലിപ്പതി, സന്നദ്ധത കൊണ്ട് ഇരുവർക്കും സിദ്ധിച്ചിരുന്നു.
നാണിയമ്മ, ഒരിക്കലും ടീച്ചർക്ക്‌ പകരമായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഒരമ്മയുടെയോ സഹോദരിയുടെയോ ഒക്കെ സ്ഥാനത്തു നിന്നുകൊണ്ട് അവർ പ്രഭമാമനെ പരിചരിച്ചു.
എന്നാൽ അവർ അവിടുന്നുപോയപ്പോൾ ആ നഷ്ടം ഒരു കനത്ത ആഘാതമായിട്ടാണ് പ്രഭമാമന് അനുഭവപ്പെട്ടതെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
ഇടക്കൊരു സന്ദർശനം നടത്തിയപ്പോൾ മാമനെ വളരെ പരിക്ഷീണിതനായിട്ടാണ് കണ്ടത്. മാമന് പരിചരണം വേണ്ടത് മനസ്സിനാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു. അധികകാലം അദ്ദേഹമുണ്ടാവില്ലെന്നും.
സ്വന്തം വളർത്തു പട്ടിയെ ഒന്നു തലോടാൻ പോലുമാവാതെ മാമൻ കുണ്ഠിതപ്പെട്ടിരിക്കാം. അലെർജിക്കു കരണമാകുമത്രേ അതൊക്കെ!
മകളുടെ വീട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ നാണിയമ്മ മരണവിവരമറിഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും ഒപ്പം ജോലിചെയ്തവരും പ്രമുഖരുമൊക്കയടങ്ങുന്നയാൾക്കൂട്ടം നിശബ്ദത പാലിച്ചു നിന്നു. ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞു കരയുന്ന ശബ്ദം, അതു നിറുത്താൻ അടക്കത്തിൽ ശ്രമിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം, അൾസേഷ്യൻ നായ ശബ്ദമൊതുക്കി മോങ്ങുന്ന ഒച്ച, കർമ്മിയുടെ മന്ത്രോച്ചാരണം-ഇവയൊഴിച്ചാൽ ബാക്കിയെല്ലാം അതീവമൗനം!
വലിയ ആൾക്കാർ മരിച്ച വീട്ടിൽ ആരും തന്നെ ശബ്ദമുയർത്തി കരയാറില്ല എന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എത്ര ദുഖമുണ്ടെങ്കിലും കരച്ചിലിനെ ചേർത്തു വെച്ച ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടു മതിൽ കെട്ടി തടഞ്ഞ്, തപ്ത നിശ്വാസമാക്കി മൂക്കിലൂടെ പുറത്തുവിടും!
അറിയാതെ അൽപ്പം വിതുമ്പിപ്പോയാൽ അപരാധമായി കരുതി ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കും.
ഇവിടെയും അതുതന്നെ ! ഞാൻ നിരീക്ഷിച്ചു.
മൂത്തമകനാണ് പ്രധാനമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്. അദ്ദേഹം ഈറനുടുത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇളയമകൻ അദേഹത്തിന്റെ അടുത്തു നിൽക്കുന്നു. മകൾ അൽപ്പം മാറി ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. ഒപ്പം ഭർത്താവുമുണ്ട്.
ദുഖമുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നു തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത മുഖഭാവം. പ്രതികരണങ്ങളെല്ലാം ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മുഖം കുലുക്കലുകൾ! ചില ഇഗ്ലീഷ് സിനിമകളിലെ പ്രത്യേകതരം അഭിനയരീതിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു അത്‌!
ഒട്ടും കരഞ്ഞു പോകരുതെന്ന് അവരെല്ലാം ദൃഢപ്രതിഞ്ജയെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. വാതുറന്നുള്ള കരച്ചിലോ വികാരപ്രകടനങ്ങളോ ഒക്കെ അവർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു പോരുന്ന സാംസ്‌കാരിക പ്രതിബിംബത്തെ ഉടച്ചു കളഞ്ഞേക്കുമെന്ന് അവർ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടായിരിക്കാം !
മതിലിനു പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്ന ആർക്കും അതൊരു മരണവീടാണെന്നു തോന്നുമായിരുന്നില്ല. ഏതോ യോഗം സമാരംഭിക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള പ്രാർത്ഥനാഗാനസമയത്തു പാലിക്കുന്ന നിശബ്ദതയായി തോന്നിക്കുന്ന അനുഭവം!
സത്യത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഒന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാനാഗ്രഹിച്ചുപോയി.!
എറ്റവും നിഷ്കളങ്കമായ, അങ്ങേയറ്റം ആത്മാർത്ഥമായ, അതിരറ്റു ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒരു വിലാപം ഈ അന്തരീക്ഷം അർഹിക്കുന്നില്ലേ? !
ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ചെയ്ത സൽപ്രവർത്തികൾ, അധികം പേർക്കും അറിയാൻ കഴിയാതെ പോയ, പരസ്യ പ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത മറുകൈ സഹായങ്ങൾ, ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധാരണകളോ വിരോധമോ അദ്ദേഹത്തിനൊടുണ്ടെങ്കിൽ അതു തിരുത്താനുതകുന്ന നിരപരാധിത്വ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ, പൂർത്തീകരിക്കാനാവാതെ പോയ ആഗ്രഹങ്ങൾ -ഒക്കെയും പതം പറഞ്ഞു കരയാൻ ഒരാളെ ഈ വീട് മോഹിക്കുന്നില്ലേ?
അതിനു പകരം തികച്ചും നിർവികാരവും മൗനനിമഗ്നവുമായ ഒരു ശൈലി ഇപ്പോൾ ഭൂഷണമല്ലെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നിയത്.
ഒരേയൊരു ശബ്‌ദയാനമായ വിതുമ്പിക്കരച്ചിൽ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നപ്പോഴാണ് ആ കരച്ചിൽ കേട്ടത്.. നാണിയമ്മയുടെ കരച്ചിൽ.. !
നാണിയമ്മ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു. നെഞ്ചുതല്ലി, വിങ്ങിപ്പൊട്ടി വാവിട്ടുകരഞ്ഞു..!
അതോടെ അതിസാന്ദ്രനിശബ്ദമായി അവിടം.
എല്ലാവരും അസാധാരണ സ്ത്രീയെ എന്നപോലെ അവരെ തുറിച്ചുനോക്കി !
"എന്റെ സാറേ.. ഇട്ടേച്ചു പൊയ്ക്കളഞ്ഞല്ലോ.. "
നാണിയമ്മ പതം പറഞ്ഞു കരയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്നിളകി നിന്നു. മനസ്സിന് എന്തൊരു ലാഘവത്വം !
"മക്കളാരെങ്കിലും ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും കൂടെനിൽക്കണമെന്ന് എന്തുമാത്രം ആശിച്ചതാ.. എന്നിട്ടിപ്പോ. " നാണിയമ്മ പൊട്ടിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു.
അതുകേട്ടു നായ മോങ്ങി.
"എന്റെ ബ്രൂണോ മോനേ " നാണിയമ്മ പട്ടി കിടക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കി നെഞ്ചുതല്ലി:
"നിനക്കിനി ആരുണ്ടെടാ.. നിന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ ഇനി ആരാ ഒള്ളത്.. "
അപ്പോഴാണ് നാണിയമ്മ പ്രഭമാമന്റെ മൂത്ത മകനെ കണ്ടത്. അടിയന്തര ചടങ്ങിനുള്ള വേഷത്തിൽ ഈറനണിഞ്ഞു നിന്ന അയാളുടെ അരികിലെത്തി ആ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു നാണിയമ്മ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി :
"സാറിന്റെ കടിഞ്ഞൂൽക്കനിയല്യോ...ജീവനോടെ ഒരു നോക്കു കാണാൻ എത്തീല്ലല്ലോ... "
പിന്നെ തെക്കു ഭാഗത്തു കായ്ച്ചു നിൽക്കുന്ന തത്തച്ചുണ്ടൻ മാവ് ചൂണ്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ദാ ആ മാവില്ലേ, അത്‌ കുഞ്ഞിനെ പെറ്റ അന്നു സാറ് നട്ടതാ... എന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഒണക്കു വരുമ്പോ കുറച്ചു വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുക്കണേ നാണിയമ്മേ ന്ന്.. മൂത്ത മോന്റെ പ്രായമാണെന്ന്.. !"
അതോടെ അവർ സഹിക്കാനാവാതെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടു മുഖം പൊത്തി:
"മരിക്കുമ്പോ അതിന്റെ കൊമ്പു വെട്ടിയെടുത്തു വേണം ദഹിപ്പിക്കാനെന്ന്.. മക്കൾക്ക് അന്നേരം വരാനായില്ലെങ്കി, ഒരാശ്വാസത്തിനാണെന്ന്.. !!"
അതോടെ അവർ നിശബ്ദയായി.
ആൾക്കൂട്ടമാകെ ഒരു വല്ലാത്ത വീർപ്പുമുട്ടലിൽ മനസ്സിരമ്പി നിന്നു.
ഒറ്റ നിമിഷം !
നാണിയമ്മയുടെ നിശ്ശബ്ദതക്കു മീതെ വേറൊരു കിതപ്പുകലർന്ന തേങ്ങൽ പൊങ്ങിവന്നു.
നോക്കുമ്പോൾ നാണിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു പ്രഭമാമന്റെ മൂത്തമകൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയാണ്!!
പവിത്രമണിഞ്ഞ രണ്ടുകൈകളും കൊണ്ടു മുഖം പൊത്തി അദ്ദേഹം പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ആ കരച്ചിൽ ഇളയ മകനിലേക്കും മകളിലേക്കും ഒരു കുഞ്ഞണക്കെട്ടു പൊട്ടിയതുപോലെ വ്യാപിച്ചു. അതോടെ, അതുവരെ ബദ്ധപ്പെട്ടു കരച്ചിൽ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ബന്ധുക്കൾ, മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കൾ, നാട്ടുകാർ, അൾസേഷ്യൻ നായ ഒക്കെ ആ മഹാവിലാപത്തിലേക്കു ക്രമമായി ഒഴുകിയെത്തി..ആദ്യം കരഞ്ഞുറങ്ങിയ കൈക്കുഞ്ഞും ഉണർന്നു കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ മെല്ലെ ചുവടു പിന്നോട്ടു വെച്ചു ആൾക്കൂട്ടത്തിനു വെളിയിലെത്തി.
മതിൽ കടന്നു പുറത്തുവന്നു നിന്നു. പിന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കാതു കൂർപ്പിച്ചു !
അതെ ! മരിച്ച വീട്ടിലെ കരച്ചിൽ !
എനിക്ക് ആഹ്ലാദം തോന്നിയത് ഒട്ടും വൈരുധ്യാത്മകമല്ലെന്ന് ഇതു വായിക്കുന്നവർക്കും തീർച്ചയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം!
-ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിറഞ്ഞ ജലം ആനന്ദക്കണ്ണീരാണെന്നും !!
Rbk muthukulam

പ്രണയമാപിനികളുടെ വ്യാപാരികൾ

Image may contain: 2 people, including Rbk Muthukulam, beard and closeup
-----------------------------------------------------
ചെറുകഥ.
വസുധ വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ തുടങ്ങിയ അസ്വസ്ഥത വളർന്നു വളർന്ന് ദുർഗയുടെ ഉള്ളിൽ ദഹിക്കാത്ത ഭക്ഷണ അവശേഷിപ്പു പോലെ കുംഭിച്ചുനിന്നു.
എങ്കിലും കണ്ണാടിയുടെ മുൻപിൽ നിന്ന് മുഖം ഒന്നുകൂടി മിനുക്കി അവൾ വസുധയെ നേരിടാൻ തയ്യാറായി. അതിരാവിലെ, ബാലമുരളി ഇറങ്ങിയ ഉടനെതന്നെ വന്ന ഫോൺവിളി ആദ്യം ദുർഗ്ഗയെ ഒന്നു ഞെട്ടിച്ചിരുന്നു.
വസുധയാണ്, ഇങ്ങോട്ടു വരുന്നുണ്ടെന്ന് !
ബാലമുരളിയുമായി വസുധ പിരിയുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ, അവൾ തന്നെ പലതവണ കാണുവാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഒരിക്കലും താൻ അതിനു തയ്യാറായില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും തന്റെ നമ്പർ സംഘടിപ്പിച്ച് അവൾ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കുമെന്ന ബാലമുരളിയുടെ മുന്നറിയിപ്പു കണക്കിലെടുത്തു താൻ, ബാലുവിൽ നിന്നും അവളുടെ നമ്പർ വാങ്ങി ബ്ലോക്ക് ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന കാര്യം ദുർഗ ഓർമ്മിച്ചു.
കല്ലിച്ച മുഖമുള്ള ഒരുവൾ !-അങ്ങനെയാണ് വസുധയെപ്പറ്റി തനിക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നു എന്ന്, വസുധയുടെ ഫോട്ടോ മൊബൈലിൽ കാട്ടി ബാലമുരളി പറഞ്ഞപ്പോൾ താൻ ഞെട്ടി. വികാര ശൂന്യത മാത്രം മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ!
എങ്ങനെ പ്രേമിച്ചു എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ മുരളി പറഞ്ഞത് പ്രണയത്തിനുപരി ആരോരുമില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബത്തിന് അത്താണിയാകാൻ വേണ്ടിക്കൂടിയായിരുന്നു എന്നാണ്.
അതിൽ അതിശയോക്തി തോന്നിയില്ല. ബാലമുരളി അനുകമ്പയുള്ള ഒരു വ്യക്തിത്വത്തിനുടമയാണ്.
-പക്ഷേ രണ്ടു കുട്ടികളായതോടെ വസുധയുടെ പാവത്തമെല്ലാം പൊയ്പോയി. സ്വഭാവത്തിൽ താൻപോരിമ തുടങ്ങി. തന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഭർത്താവിനോട്‌ അഹന്തയോടെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി.
ബാങ്കിലെ ഒരുമിച്ചുള്ള ജോലിയിൽ വസുധക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടിയതോടെ ബാലമുരളിയോടുള്ള പെരുമാറ്റം അറുവഷളായി.
-എന്തിന്, കിടക്കയിൽ പോലും അയാളെ അവൾ നോക്കുകുത്തിയാക്കി.
ജീവിതം സഹികെട്ട് അങ്ങോട്ടു ചോദിച്ചു ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങിയ മുരളി രണ്ടുജില്ലകൾക്കപ്പുറമുള്ള ബാങ്കിലേക്കാണ് മാറിയത്.
ബാങ്കിൽ പുതുതായി ചാർജെടുത്ത സ്റ്റാഫ്‌ ആയിരുന്ന തന്നെ ബാലമുരളി ജോലിയുടെ ബാലാരിഷ്ടതകൾ മാറ്റാൻ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു. ക്ഷമയോടെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു.
ഒടുവിൽ സ്വാഭാവികമായും സൗഹൃദത്തിലായി.
അപ്പോഴാണ് കുടുംബജീവിതത്തിലെ താളപ്പിഴകളെപ്പറ്റി അറിയാനിടയായത്.
വേർപിരിയാനുള്ള തീരുമാനം വസുധയെടുത്തെന്ന കാര്യം തന്നെ അറിയിച്ചപ്പോൾ മുരളിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു തുള്ളികൾ അടർന്നു വീണു.
അന്നാണ് വസുധയോട് ഒന്നു സംസാരിക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്നു മുരളിയോട് തിരക്കിയത്.
'അതു കൂടുതൽ പ്രശ്നമാകും. ദുർഗ്ഗ എന്റെ കാമുകിയാണെന്നുവരെ അവൾ പറഞ്ഞുകളയും. പിന്നെ അതിന്റെ ദേഷ്യം മൂത്തമോളോട് തീർക്കും. എന്റെ ഛായ ആയതിനാൽ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം എന്റെ മോളോടാണവൾ പലപ്പോഴും തീർക്കുക '
-മുരളി പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ അതു വേണ്ടെന്നു വെച്ചു.
പിരിയാനുള്ള ജോയിന്റ് അപേക്ഷ നൽകാൻ ബാലമുരളി തയ്യാറായത് തന്റെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ്.
'മുരളിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ഭാര്യ എന്തിനാ. മക്കളെ പിരിയേണ്ടി വരുന്നതിൽ ഖേദം വേണ്ട. ഒപ്പം ഇല്ലെന്നല്ലേയുള്ളൂ. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അവരെ കാണാനും വേണമെങ്കിൽ അവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം കൂടെ നിർത്താനും സാധിക്കുമല്ലോ. കോടതിയിൽ അച്ഛനും ന്യായമുണ്ട്, മക്കളെ പരിപാലിക്കുന്നതിൽ'
-അതോടെ മുരളി ഒപ്പിടുകയായിരുന്നു. അതോടെ വസുധയുടെ വീടുമായുള്ള സകല ബന്ധവും ഉപേക്ഷിച്ചു ബാലമുരളി. ജോലിസ്ഥലത്തു തന്നെ വാടകക്ക് സ്ഥിരതാമസവുമാക്കി.
വിവാഹവിടുതൽ കോടതിയിൽ നിന്നും ലഭിക്കാൻ കാത്തിരുന്ന ഒരുവർഷത്തിനുള്ളിൽ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പരസ്പരം അറിയുകയും അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.
വീട്ടിൽ കടുത്ത എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അതിനെയെല്ലാം തനിക്കു മുരളിയോടുള്ള
ഇഷ്ടക്കൂടുതൽ കൊണ്ട് അവഗണിച്ചുകളഞ്ഞു.
നാട്ടിലെ, ഭാഗം ചെയ്തു കിട്ടിയ, അനാഥമായിക്കിടക്കുന്ന തറവാട് വിറ്റ് ടൗണിൽ ഒരു വീടു കരസ്ഥമാക്കാനുമുള്ള തീരുമാനം ബാലമുരളി അറിയിച്ചപ്പോൾ ഒടുവിൽ തന്റെ വീട്ടുകാർക്കും അനുകൂലമനോഭാവം ഉണ്ടായെന്നകാര്യവും ദുർഗ്ഗ ഓർത്തു.
ബലമുരളിയുടെ വിവാഹം താനുമായിട്ടാണ് നടക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന കാര്യം വസുധ അറിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കുമല്ലോ താനുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചത്.
ശാപവാക്കുകളോ ഭത്സനങ്ങളോ നേരിടാനോ കേട്ടിരിക്കാനോ അന്നു താല്പര്യമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ അതിനു നിന്നുകൊടുത്തില്ല.
പക്ഷേ ഇന്ന്, മുരളിയുമായി വേർപിരിഞ്ഞതിന്റെ മൂന്നാം നാൾ, അതും തങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റെന്നാൾ അവളെ നേരിടുമ്പോൾ എന്തിനീ ഉൽക്കണ്ഠ എന്നു ദുർഗ്ഗ സ്വയം ചോദിച്ചു.
നാട്ടിൽ, മുൻ ഭാര്യയുമൊരുമിച്ചു ജോലിചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ സീനിയർ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഭാര്യ മരണപ്പെട്ടതറിഞ്ഞു ബാലമുരളി പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെയാണ് വസുധയുടെ ഇങ്ങോട്ടുള്ള വരവെന്ന് ദുർഗ്ഗ ഉറപ്പിച്ചു.
തന്നെ കണ്ടിട്ട് ഇനി ഇവൾക്കെന്തിനാണ്? !
തങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. ഇനിയത് അവൾ വിചാരിച്ചാൽ തിരുത്താനാവില്ല. ഒരുപക്ഷേ ബലമുരളിയുടെ കുറ്റങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്നെ മാനസികമായി തളർത്തി രസിക്കാനാവുമോ..?
അതിന്, വസുധയല്ലല്ലോ ദുർഗ്ഗ !! ബാലമുരളിയെ എന്നും സ്നേഹത്തോടെ തലോടുന്ന ഒരു തൂവലാകും താൻ.
ആ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം താൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചു കൊടുക്കും!
വസുധ!!
ആ പേരിൽ അറിയുവാൻ അവൾക്കെന്താണ് അർഹത..?
ആലംബമില്ലാതിരുന്ന സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് ആശ്വാസമായി മാറിയ, പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച ഒരാളെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിന്ദിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു വസുധക്ക്?
തൊടുക്കാൻ ഒരുപാടുണ്ട് ചോദ്യശരങ്ങൾ.
പകയോടെ, അതേസമയം ഞെരിഞ്ഞു മരവിച്ച ശബ്ദത്തോടെ അവൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിത്തന്നെ പതറാതെ മറുപടി കൊടുക്കുന്നുണ്ട് താൻ !
അവളുടെ ധാർഷ്ട്യത്തിന്റെ എടുപ്പുകൾ താൻ ഇടിച്ചുനിരത്തിക്കളയുന്നുണ്ട്.
കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങളോ പറച്ചിലുകളോ ഇല്ലാതെ തന്നെ വസുധ രാവിലത്തെ വിളിച്ചറിയിപ്പ് അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു.
വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് എത്തേണ്ട സമയമായി.
ദുർഗ്ഗ അടുക്കളയിൽ കയറി എറ്റവും രുചികരമായ കോമ്പിനേഷനിൽ ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി. മേമ്പൊടിയായി അതിൽ ഒരു ഏലക്കായും പൊട്ടിച്ചിട്ടു. ഇനിയൊരിക്കലും വസുധയുടെ വരവുണ്ടാവില്ലല്ലോ. അലങ്കാരം ഒട്ടും കുറക്കണ്ട!
അപ്പോഴേക്കും ഡോർബെല്ലടിച്ചു.
വേണ്ടെന്നു വിചാരിച്ചിട്ടുകൂടി ദുർഗ്ഗ ഉദ്വിഗ്നയായി. ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത്, മനസ്സടക്കി, ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു.
കല്ലിച്ച മുഖവുമായി വസുധ!
നാലഞ്ചു മണിക്കൂറുകളിലെ യാത്രാക്ഷീണം മുഖത്ത്. അധികം നിറപ്പകിട്ടില്ലാത്ത സാരി ചുളിവുകൾ വീണ് ഉടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചേർത്തുപിടിച്ച ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ പരിഹാസമോ, നിന്ദയോ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ദുർഗ്ഗ നിരീക്ഷിച്ചു.
'വരൂ' ആതിഥേയയുടെ മര്യാദപ്പുഞ്ചിരിയണിഞ്ഞ് അവൾ വസുധയെ ക്ഷണിച്ചു.
വസുധ അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു. ഒരുനിമിഷം -എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ദുർഗ്ഗ അടുക്കളയിൽ പോയി രണ്ടുപേർക്കുമുള്ള ചായയെടുത്തു തിരികെവന്നു. ഒരു കപ്പ് വസുധക്ക് നൽകിയിട്ട് അവൾ എതിരെയുള്ള സെറ്റിമേൽ ഇരുന്നു.
വസുധ ധൃതിയിൽ അരോചകമായ ശബ്ദത്തോടെ ചായ വലിച്ചുകുടിക്കുന്നത് അൽപ്പം നീരസത്തോടെയാണ് ദുർഗ്ഗ നോക്കിയിരുന്നത്.
സ്ത്രൈണതയുടെ മൃദുലഭാവങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീ !
'വൃത്തിയുള്ള ചായ' കപ്പ് തിരിച്ചു നീട്ടിക്കൊണ്ട് വസുധ മയമില്ലാത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അതൊരു കളിയാക്കലാണോ എന്നു സംശയം തോന്നിയതുകൊണ്ട് കൃത്രിമമെന്നു വസുധക്ക് തോന്നണമെന്നരീതിയിൽ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ദുർഗ്ഗ അതിനു മറുപടി കൊടുത്തത്.
'എനിക്ക് ഉടൻ പോകണം. ബാലമുരളി ഇന്നുണ്ടാവില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ വന്നത് ' വസുധ പറഞ്ഞു.
വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്ന മട്ടിൽ ദുർഗ്ഗ അവളെ നോക്കി.
'ബാലമുരളി, മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് നല്ല എതിർപ്പായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ ഒട്ടും യോജിപ്പില്ല. '
ബന്ധം പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം മുൻഭർത്താവിന്റെ വിവാഹക്കാര്യത്തിൽ മുൻഭാര്യ ഇടപെടുന്നതിന്റെ അനൗചിത്യം ഇവർക്കറിയില്ലേ എന്ന് ദുർഗ്ഗ വിസ്മയിച്ചു.
'ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം തീരുമാനിച്ചതറിഞ്ഞു പല തവണ ദുർഗ്ഗയെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. നടന്നില്ല '
'നോക്കൂ' ഉള്ളിൽ അറിയാതെ കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന ഈർഷ്യയൊതുക്കി ദുർഗ്ഗ പറഞ്ഞു :
'ഞാൻ, മുരളിയുമായി ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് ഒരുപാട് ആലോചനകൾക്കു ശേഷമാണ്‌. നിങ്ങളല്ല, ആരുതന്നെ എതിർത്താലും ആ മനുഷ്യന്റെ ഭാര്യയാകുമായിരുന്നു ഞാൻ. സ്വന്തം ജീവിതം കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഇത്രമേൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു വ്യക്തിയെ ഞാനിതേവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇത്രയധികം കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ എനിക്കു കിട്ടിയത് ഒരു ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നവളാണ് ഞാൻ. നിങ്ങളൊരിക്കലും ബാലമുരളിയെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല. വസുധ, ഒരു വിഡ്ഢിയായ ഒരു സ്ത്രീയാണോ എന്നൊക്കെ ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട് !' ദുർഗ്ഗ ചെറുതായി കിതച്ചു.
വസുധ, ദുർഗ്ഗ പറഞ്ഞത് പ്രത്യേകിച്ചോരു ഭാവ വുമില്ലാതെ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു :
'ഞാൻ വന്നത്, ദുർഗ്ഗക്കു ഒരു കാര്യം തരാൻ വേണ്ടിയിട്ടാണ്. ചിലതു കാണിക്കാനും. അല്ലാതെ സംസാരിച്ചു മുഷിയാൻ വേണ്ടിയല്ല.'
പറഞ്ഞിട്ട് ഹാൻഡ് ബാഗിൽ നിന്ന് വസുധ ഒരു പൊതിയെടുത്തു ദുർഗ്ഗയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അതു വാങ്ങി. ഒരു ഓയിൽമെന്റ് ആയിരുന്നു പൊതിക്കുള്ളിൽ.
'ഇതെന്താ ' ദുർഗ്ഗ ചോദിച്ചു
"ആയുർവേദിക് ഓയിൽമെന്റ് ആണ്. പൊള്ളതിന് നല്ലതാണ്." വസുധ അറിയിച്ചു. പിന്നെ കൈമുട്ടുവരെ നീളം തയ്പ്പിച്ച ബ്ലൗസിന്റെ കൈ അൽപ്പം ആയാസപ്പെട്ട് തെറുത്തു കയറ്റി. അവിടെ പൊള്ളിക്കരിഞ്ഞതു പോലെ ചെറിയ വൃത്തത്തിൽ അനേകം പാടുകൾ...!
ദുർഗ്ഗയുടെ കണ്ണുകൾ വേഗത്തിൽ തുറന്നടഞ്ഞു
'കത്തിച്ച സിഗരറ്റ് കൊള്ളുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന പാടുകളാണ് ' വസുധ പറഞ്ഞു. പിന്നെ സാരിക്കുത്ത് അൽപ്പം താഴ്ത്തി. അവിടെയും ദുർഗ്ഗ കണ്ടു അൽപ്പം കൂടി വലിയ പാടുകൾ. വസുധ, മടിയില്ലാതെ മാറിടത്തിന്മേൽ നിന്നും സാരി മാറ്റി.
ദുർഗ്ഗ ഭയത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു. വസുധ വസ്ത്രം നേരെയാക്കി. പിന്നെ പറഞ്ഞു :
' തുടർച്ചയായി നാല് വർഷത്തോളം അത്‌ നിരന്തരം വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എരിയുന്ന സിഗരറ്റ് അണച്ചാൽ രണ്ടു പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളടങ്ങിയ ജീവിതവും അണഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയത്താൽ നാലു വർഷവും ഞാനത് കൊണ്ടുനടന്നു. ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷം മുൻപു വരെ. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ വരവ് പൂർണ്ണമായും നിന്നു. എങ്ങനെയാണതു നിന്നത് എന്നറിയാമോ ദുർഗ്ഗക്ക്?'
ദുർഗ്ഗ പുറം തിരിഞ്ഞു തന്നെ നിന്നു.
"ഒരിക്കൽ ആ പൊള്ളൽ എന്റെ മൂത്ത മകളുടെ കുഞ്ഞു തുടകളിൽ പ്രത്യക്ഷമാകാൻ തുടങ്ങി...അതോടെ, അതോടെ ഞാൻ ആ പൊള്ളലുകളുടെ തീക്കനൽ എരിഞ്ഞു തുടങ്ങും മുൻപേ അണക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു ... അതൊരു യജ്ഞമായിരുന്നു." ഒന്നു നിർത്തിയിട്ടു വസുധ, നടന്നുവന്നു ദുർഗ്ഗയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ പൂർത്തിയാക്കി:
'ആ യജ്ഞം ഞാൻ മിനിഞ്ഞാന്ന് കോടതിയിൽ വെച്ചു വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കി!'
പുറത്തേക്കിറങ്ങവേ വസുധ ഒരു നൊടി നിന്നു. അപ്പോഴും കൽപ്രതിമപോലെ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദുർഗ്ഗയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഇത്രയും കൂടി പറഞ്ഞു :
"വീടും കുടുംബവും നോക്കുന്ന, സ്നേഹ സമ്പന്നനായ ബാലമുരളിയെ കോടതിയിൽ എനിക്കു ഏകപക്ഷീയമായ പരാതിലൂടെ തേജോവധം ചെയ്യാമായിരുന്നു. എന്റെ ശരീരമായിരുന്നു അതിനു വേണ്ടുന്ന സംസാരിക്കുന്ന തെളിവുകൾ. ആജീവനാന്ത ജീവനാംശം വാങ്ങിച്ചെടുക്കാവുന്ന തെളിവുകൾ. ബാലുവിനോട് അങ്ങനെ ചെയ്യാത്തത് എന്താണെന്നു ദുർഗ്ഗക്ക് മനസ്സിലാകുമോ? സ്നേഹത്തിന്റെ നിർവചനത്തിന് എന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ വ്യാപ്‌തി കൂടുതലാണ്.. "
സാരിയുലയുന്ന ശബ്ദം അകന്നകന്നു പോകുന്നത് ദുർഗ്ഗ കേട്ടു. വന്യമായ ഒരു നിശബ്ദത ചൂളം വിളിച്ചുകൊണ്ട് ചെവികളിൽ നിറയുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
മൗനം മുറിച്ചുകൊണ്ട് മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചു. ചെവിയിൽ ബാലമുരളിയുടെ ക്ഷമാപണം :
'എന്തു ചെയ്യാനാ മോളെ. കല്യാണപ്പിറ്റേന്നുതന്നെ യാത്രപോകേണ്ടി വന്നല്ലോ. ചടങ്ങെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. അവിടുന്നിറങ്ങി. അങ്ങോട്ടു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇടക്കൊരു സ്റ്റേഷനിൽ നിറുത്തിയപ്പോൾ ഒന്നു പുകക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാ. ടെൻഷൻ.. നിന്നെ കുറിച്ചോർത്തപ്പോൾ അത് കൂടി. ഇവിടെ നല്ല വിദേശ സിഗരറ്റ് കിട്ടുന്ന ഒരു ഷോപ്പുണ്ട്. രണ്ടുപാക്കറ്റ് വാങ്ങി... ബാക്കി ടെൻഷൻ തീർക്കാൻ നീയുണ്ടല്ലോ അവിടെ. വെക്കട്ടെ? "
ദുർഗ്ഗ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പിന്നെ വസുധ കൊടുത്ത മരുന്ന് ഒന്നെടുത്തു നോക്കി. ശേഷം അതു അടുക്കളയിലെ വേസ്റ്റ് ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. എന്നിട്ട് ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കത്തിയെടുത്ത് ബെഡ്റൂമിലെ കിടക്കയുടെ അടിയിൽ തിരുകി വെച്ചു.
പിന്നെ നിലക്കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്നോടുതന്നെ മന്ത്രിച്ചു:
'എന്റെ മാർഗ്ഗം യജ്ഞമല്ല. യുദ്ധമാണ്. കാരണം ഞാൻ ദുർഗ്ഗയാണ്. !'
അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ കല്ലിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ഉറപ്പ് ഏതു കഠിന ശിലകളെയും വെല്ലാൻ പോന്നതായിരുന്നു.
----------------------------------=---------------------------------
ആർബീകേ

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo