Showing posts with label MuhammedAliMankadav. Show all posts
Showing posts with label MuhammedAliMankadav. Show all posts

ഓണത്തിനിടയിൽ i Muhammed Ali Mankadav

 

ബങ്കണഹള്ളി നഗരത്തിലെ വലിയ കമ്പനികളൊന്നിൽ നല്ല തിരക്കുള്ള സെയിൽസ്മാനാണ് ശ്രാങ്ധരൻ.
കാർക്കശ്യമുള്ളയാളെങ്കിലും സ്ത്രീശബ്ദത്തിനുടമയായ വെള്ളക്കാരൻ ആഞ്ചി ഡേവിസാണ് സെയിൽസ് മാനേജർ.
ശ്രാങ്ധരൻ രാവിലെ ഓഫീസിലെത്തി, മൊബൈലിലേക്ക് കസ്റ്റമെഴ്‌സിന്റെ തുരുതുരാ വിളികൾ.. ഓർഡറുകൾ , ചില പരാതികൾ അങ്ങനെ ഓരോന്നും തീർപ്പാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഭാര്യ ശശികലയുടെ ആദ്യ മിസ്സ്ഡ് കോൾ ഫോണിലേക്ക് തള്ളിക്കയറിയത്. മിസ്സിസിന്റെ ആദ്യ മിസ്സ്‌കോളിൽ ശ്രാങ്ധരന്റെ ദേഹമാസകലം വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. കസ്റ്റമേഴ്‌സിനെ പിണക്കിയാലും ഭാര്യയെ പിണക്കരുതെന്ന ആപ്തവാക്യം മനസ്സിൽ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ശ്രാങ്ധരൻ ഭാര്യ ശശികലയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു, ഫോൺ ആൻസർ ചെയ്ത്‌ "ഹലോ തുടങ്ങിയപ്പോളേക്കും മാനേജർ സായിപ്പ് ശ്രാങ്ധരന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് കയറി "ഗുഡ്മോർണിംഗ്, ഹൌ ആർ യു" ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഓഫീസിലേക്ക് കയറി വന്നത്. ഫോണിലൂടെ സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടയുടൻ ശശികലയുടെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകി..
"ദേ മനുഷ്യാ, നിങ്ങടെ സൊള്ളലിനു യാതൊരു കുറവുമില്ലല്ലോ.. രാവിലെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട് ഓഫീസിലേക്ക് പായുന്നത് ഇതിനാണല്ലേ, ഇങ്ങോട്ട് വാ, ബാക്കി ഇവിടെ വന്നിട്ട്.."
"കലേ.. അതാ സായിപ്പാണ്.. ഞാൻ പറയാറില്ലേ ആ പെൺശബ്ദമുള്ള മാനേജർ സായിപ്പിനെ പറ്റി"..
"ങ്ഹാ, അതൊന്നും പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കണ്ട.. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച എന്നോടൊപ്പം ഷോപ്പിങ്ങിന് വന്നപ്പോ, മാളിലെ ബെഞ്ചിൽ മറ്റൊരുത്തിയുടെ കൂടെ പോയിരുന്നു, പിറകീന്ന് നോക്കിയപ്പോ നിന്നെപ്പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും മുൻപീന്ന് നോക്കിയപ്പോ മാസ്ക്കിട്ടത് കൊണ്ട് ആളെ ശരിക്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലാന്നും പറഞ്ഞാ എന്റടുത്തുന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത്.., നിങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല മനുഷ്യാ.. എന്റെ ജീവിതം തീർന്നല്ലോ ഭഗവതീ"..ശശികല തന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ കൊണ്ട് സ്വന്തം തലക്കിട്ടു മേട്ടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട ശ്രാങ്ധരൻ ഒന്ന് റൂട്ട് മാറ്റിപ്പിടിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞു "കലേ, മാനേജർ എന്റെ ഓഫീസിലുണ്ട്, ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം"
"ഓഹ് മാനേജരുടെ പേരും പറഞ്ഞു എന്നെ ഒഴിവാക്കിക്കോ, ഉച്ചക്കേക്ക് കറിവെക്കാൻ ഇവിടെ ഒരു കഷ്ണം മീനില്ല, സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ ആ അസീസ് കുട്ടിയെ വിളിച്ച് എന്തെങ്കിലും മീനുണ്ടോന്ന് ചോദിക്ക് മനുഷ്യാ"
അക്ഷമയോടെയിരിക്കുന്ന, സ്വഥവേ ചുവന്നു തുടുത്ത സായിപ്പിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ചുവന്നു വരുന്നതായി ശ്രദ്ധിച്ച ശ്രാങ്ധരൻ വളിച്ച ചിരി ചിരിച്ചു കൈവിരലുയർത്തി "ഒരു മിനിറ്റ് " എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. ശ്രാങ്ധരന്റെ വെപ്രാളം മനസ്സിലാക്കിയ സായിപ്പ് ഫോൺ തുടരാനുള്ള അനുവാദം മറുപടി അടയാളത്തിൽ നൽകി..
"ഹെലോ.. അസീസ് കുട്ടി..എന്തൊക്കെയാ ഉള്ളത് "
ങ്ഹാ ശ്രാങ്ധരേട്ടാ.. അയക്കൂറ, തളയൻ, വാള, മാന്തൾ, മുള്ളൻ, നത്തോലി പിന്നെ അയല, മത്തി.. "
"ങ്ഹാ.. മതി മതി.. ഞാൻ ഓഫീസിൽ നിന്നാ.."ശ്രാങ്ധരൻ..
"അപ്പോ. മത്തി മാത്രം മതിയോ? എന്നാ ഒരു കിലോ മത്തി അവിടെ എത്തിക്കാം"
"എടൊ. മത്തിയല്ല, നീ പറഞ്ഞത് മതിയെന്നാ പറഞ്ഞെ.. മത്തി കൊണ്ടുകൊടുത്താ നിന്നെ കല ഓടിക്കും.. ഫ്ലാറ്റ് മൊത്തം മത്തിയുടെ മണമടിക്കുമെന്നാ അവളുടെ പരാതി"..
സായിപ്പ് ശ്രാങ്ധരന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..
"എന്നാ അയക്കൂറ ഒരെണ്ണമെടുക്കാം " അസീസ് കുട്ടി പ്രേരിപ്പിച്ചു..
ശ്രാങ്ധരൻ വീണ്ടും സായിപ്പിനെ ദയനീയമായി നോക്കി മെല്ലെ പറഞ്ഞു..
മിസ്സിസ് മിസ്സ്ഡ് കോൾ.. ടു ബയ് ഫിഷ് ഫോർ ലഞ്ച്"..
സായിപ്പ് സ്ത്രീ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു ആസ്വദിച്ചു തലയാട്ടി..എങ്ങനെങ്കിലും ഇതിനൊരു തീർപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി ശ്രാങ്ധരൻ അയക്കൂറ പർച്ചേസ് ഡീൽ ഉറപ്പിച്ചു..
അത് കഴിഞ്ഞു ഭാര്യയെ വിളിച്ചു ഓർഡർ നൽകിയ കാര്യം പറയുകയും ചെയ്തു.. തിരിഞ്ഞു മാനേജർ സായിപ്പിനോട് പറഞ്ഞു..
"ഈ മീൻ കച്ചോടം നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ വീട്ടിലെ കച്ചോടം പൂട്ടും സാർ..", പിന്നെ താൻ മാത്രം കേൾക്കെ തുടർന്നു.."കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട തിരക്ക് പിടിച്ച എഞ്ചിനീയർ ഓഫീസിലിരുന്ന് ഇക്കാലത്ത് മീൻ കച്ചോടം ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥ.."
"അതൊന്നും സാരമില്ല മിസ്റ്റർ ശ്രാങ്ധരൻ, താങ്കൾക്ക് ഇതൊക്കെയല്ലേയുള്ളൂ,
ഞാൻ ഇതിലും വലിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തിട്ടാ വീട്ടിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ നിസ്സാരം.. ഞാൻ പിന്നെ വന്നു കണ്ടോളാം.. ബൈ.."
ശ്രാങ്ധരൻ അടുത്ത കസ്റ്റമറിന്റെ കോൾ അൻസർ ചെയ്തു..
"ഹെലോ..ശ്രാങ്ധരൻ ഹിയർ.."
അപ്പോൾ അയാളുടെ മൂക്കിലേക്ക് മത്തിയുടെ മണം അടിച്ചു കയറി..ആ സമയം ഭാര്യയുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന ഇമോജി
അയാളുടെ ഫോണിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി, തന്റെ കമ്പുട്ടർ കീബോർഡിൽ എസ്‌കേപ്പ് ബട്ടൺ അമർത്തി അയാൾ സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു പോയി.
മുഹമ്മദ്‌ അലി മാങ്കടവ്

ഗ്രെയ്റ്റ്‌ ഗ്ലോബൽ കിച്ചൺ | Mohammed Ali Mankadavu


 ഏഴാം ബഹറിനിപ്പുറത്ത് കുറെ അടുക്കളകളുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു അടുക്കളയിലെ പല അടുപ്പുകളിൽ വേവുന്ന പല രാജ്യങ്ങളിലെ വ്യത്യസ്ത വിഭവങ്ങളുണ്ട്.
ഭാരത്തിലെ മാത്രം അനേകം വൈവിധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭക്ഷണങ്ങൾ, അതും കടന്ന്, ഏഷ്യയിലെയും പശ്ചിമേഷ്യയിലെയും, ഈജിപ്തിലെയും, മറ്റ് ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെയും വൈവിദ്ധ്യങ്ങൾ വേവുന്ന അടുക്കള. പാതിവെന്ത സ്റ്റൈലിലുള്ളതും, അധികം വെന്ത ശൈലിയിലുള്ളതും അങ്ങനെ കലവറയില്ലാത്ത വൈവിദ്ധ്യങ്ങൾ, പലതരം ഗന്ധങ്ങൾ.
ചിലപ്പോൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ സമയമായിരിക്കും പാചകത്തിന് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. പാചകത്തിനിടയിൽ ഇയർഫോൺ കുത്തി പാചകം ചെയുന്നയാൾ സംസാരിക്കുന്നത്, വീട്ടിൽ തനിക്ക് പാചകം ചെയ്തു തന്ന് പോറ്റി വളർത്തിയ തന്റെ മാതാവിനോടോ, വർഷത്തിലോ, രണ്ട് വർങ്ങളിലൊരു മാസക്കാലമോ കാണുന്ന പ്രിയതമയോടോ, മധുവിധുവിന്റെ പുതുമയും കുളിർമ്മയും മാറും മുൻപേ യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലിയിറങ്ങിയ പുതുപെണ്ണിനോടോ ആവും.
പരാതിയും പരിഭവവും മനസ്സിൽ അടക്കിവെച്ച് അവൻ പറയും.
"ഇവിടെ സുഖമാണ്" ഒപ്പം ചോദിക്കും അവിടെയെന്തൊക്കെയാണ് വിശേഷങ്ങൾ" ? നിങ്ങളെല്ലാവരും സുഖമാണെന്നറിഞ്ഞാ മതി". എന്ന്.
പാതി ശമ്പളമോ, മുഴുവൻ ശമ്പളമോ നാട്ടിലെ അടുക്കളയിലെ അടുപ്പെരിയാനും വയറുകൾ നിറഞ്ഞു സംതൃപ്തി കളിയാടാനായും അവനയച്ചു കൊടുക്കും. അവധിക്ക് നാട്ടിൽ പോകുമ്പോ വീട്ടിലെ കിച്ചണിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഉറ്റവരോടൊപ്പം വയറിൽ ഭക്ഷണവും , മനസ്സിൽ സ്നേഹവും നിറക്കാൻ പലപ്പോളും അവൻ ആരോടൊക്കെയോ കടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്യും.
മാസങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഫ്രോസൺ കോഴിയോ ഇറച്ചിയോ പച്ചക്കറികളോ വെള്ളത്തിലിട്ടു ഐസ് മാറ്റി പാകം ചെയ്യുമ്പോളും ഫോണിലൂടെ അവൻ അവരെ ഉപദേശിക്കും ,
"ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണേ, ഫ്രഷ് ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക" എന്ന്.
ഈ അടുക്കളയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കറിയിൽ മുക്കി, ബേക്കറിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഖുബ്ബൂസ് ഇടത്തേകൈയിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച് വലത്തേ കൈകൊണ്ട് കഷ്ണിച്ച് വായിൽ വെക്കുമ്പോളും അവൻ അവരെ ഉപദേശിച്ചത് ഓർക്കും.
"ബേക്കറി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി കഴിക്കരുതേ, അത് ശരീരത്തിന് അപകടമാണെന്ന്".
ഇങ്ങനെ ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം നോവും വേവുന്ന അടുക്കളകൾ.
പ്രവാസിയുടെ ഗ്രേറ്റ്‌ ഗ്ലോബൽ ലേബർ ക്യാമ്പ് കിച്ചൺ.
- മുഹമ്മദ്‌ അലി മാങ്കടവ്
21/01/2021

വീതിക്കാനാവാത്തത്…

 

രാവിലത്തെ ധൃതിയിൽ നഗരത്തിലെ നാലുവരിപ്പാതകളിൽ വാഹനങ്ങൾ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച പോലെ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇരുനൂറ് മീറ്ററുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ട്രാഫിക് സിഗ്നലിൽ പച്ചലൈറ്റ് കണ്ടത് മറികടക്കാനായി ഏറ്റവും ഇടതുവശത്തുള്ള പാതയിലൂടെ ആ ജി എം സി വാൻ വേഗതയിൽ വരുന്നത് പാതിവഴി നടന്നു കയറി മറുഭാഗത്തുള്ള പാതകൾ മുറിച്ചു കടക്കാൻ ഡിവൈഡറിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ടയറുകൾ നിരത്തിലുരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സഡൻ ബ്രെക്കിട്ടതാണ്. മുന്നിൽ നിന്ന് നയിക്കുന്ന നേതാവ് പെട്ടെന്ന് നിന്നപ്പോൾ പിറകിലുള്ള അച്ചടക്കമുള്ള അണികളും നിന്നത് പോലെ ആ വാഹനത്തിന് പിറകെ അനേകം വാഹനങ്ങൾ വരിവരിയായി നിന്നു. ചിലർ മുന്നിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ ഉച്ചത്തിൽ ഹോണടിച്ചു തിരക്കുകൂട്ടി. വാഹനമോടിച്ചിരുന്ന അറബ് വംശജനും ആജാനുബാഹുവുമായ യുവാവ് ചാടിയിറങ്ങി ഉദ്ദേശം അറുപത് വയസ്സ് പിന്നിട്ട പരീദ്ക്കയുടെ കുപ്പായത്തിന്റെ കോളറിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു , മറുകൈകൊണ്ട് മുഖത്ത് ആഞ്ഞൊരടിയടിച്ചു. അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുബ്ബൂസിന്റെ കെട്ടുകൾ മുഴുവൻ നിരത്തിലേക്ക് വീണു. എല്ലാം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നടന്നു. മറ്റൊരു കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന സ്വദേശി അറബി, അടിച്ചയാളോട് എന്തൊക്കെയോ ഉപദേശിക്കുന്നുണ്ട്. മുഖം തടവിക്കൊണ്ട് വേദനയോടെ പരീദ്ക്ക ചിരിച്ചു. അപ്പോളും അടിച്ചയാൾ എന്തൊക്കൊയോ പരീദ്ക്കയെ ചീത്ത വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശേഷം പിറകിൽ നിന്നുള്ള ഹോൺ ശബ്ദം സഹിക്കവയ്യാതെ ആവാം വണ്ടിയിൽ കയറി ഓടിച്ചു പോയി.
കയ്യിൽ നിന്നും ഊർന്നുവീണ വലിയ കുബൂസ് പാക്കറ്റുകൾ ഓരോന്നായെടുത്ത് കൈത്തണ്ടയിൽ മടക്കിയിട്ട് ഒറ്റവരിപ്പാതയുടെ വീതിയുള്ള ഡിവൈഡറിലേക്ക് നിറകണ്ണുകളോടെ വലിഞ്ഞു കയറുമ്പോളാണ് പരീദ്ക്ക എന്നെ കാണുന്നത്. എന്റെ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ താമസിക്കുന്ന പരീദ്ക്കയെ രണ്ടു വർഷങ്ങളായി എനിക്കറിയാം. നഗരത്തിലുള്ള ബേക്കറിയിലെ ഡെലിവറി വാനിൽ ഡെലിവറി ബോയ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്ന അദ്ദേഹം എല്ലാ മാസവും പത്താം തിയ്യതിക്ക് ശേഷം നാട്ടിലേക്ക് പണമയക്കാൻ എന്നെയാണ് ഏൽപ്പിക്കാറ്
"പെട്ടെന്ന് സിഗ്നൽ പച്ചയായതൊന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. റോഡിനപ്പുറത്തുള്ള ആ ഗ്രോസറിയിൽ ഈ കുബൂസ് പാക്കറ്റുകൾ കൊടുത്ത ശേഷം, സിഗ്നലും കടന്നുപോയ ഡ്രൈവർ വേഗത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോളേക്കും, തൊട്ടടുത്തുള്ള കഫറ്റീരിയയിലും കൊടുത്തു അതിന് മുന്നിൽ റെഡിയായി നിൽക്കാൻ ഡ്രൈവർ ആവശ്യപ്പെട്ടത് പ്രകാരമാണ് പെട്ടെന്ന് ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാൻ തുനിഞ്ഞത്. രാവിലത്തെ തിരക്കല്ലേ, പല സ്ഥലത്തും സാധനങ്ങൾ ഉടനെ എത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കമ്പിവേലി പൊട്ടിച്ച് വഴിയാക്കിയ ഇതിലൂടെ തന്നെയാണ് സാധാരണ ഞാൻ റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാറ്, തെറ്റ് എന്റേതാണ്, നിയമപ്രകാരം ഇത് കാൽനടക്കാരുടെ ക്രോസിംഗ് അല്ലല്ലോ, വണ്ടി തട്ടി എനിക്കെന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ , നിയമപ്രകാരം ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നേനെ. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടുള്ള എനിക്കിന്ന് കിട്ടിയത് ഒന്നാന്തരം അടിയാണ്. ചെലപ്പോ എല്ലാം മതിയാക്കി ഈ നാട് വിടാൻ വിചാരിക്കുമ്പോളും, നാട്ടിൽ നിന്നുമുണ്ടാകാനിടയുള്ള തിരിച്ചടിയോർത്താണ് ഈ പ്രായത്തിലും ഇവിടെ തന്നെ ഇങ്ങനെ കടിച്ചു തൂങ്ങി കഴിഞ്ഞു കൂടണത്". ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ചോദിക്കാതെ തന്നെ അങ്ങനെ അനേകം കാര്യങ്ങൾ പരീദ്ക്ക എന്നോട് പറഞ്ഞു.
"ഈ കിട്ടിയ അടിയുടെ പകുതി നിങ്ങൾക്ക് നാട്ടിൽ വീട്ടിലുള്ളവർക്ക് വീതിച്ചു നൽകാൻ സാധിക്കുമോ പരീദ്ക്ക ? പകരം എന്തൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചാലും ഇരട്ടി സ്നേഹം നൽകാനല്ലേ നമുക്കെല്ലാം ഇവിടെ നിന്ന് സാധിക്കുകയുള്ളൂവെന്ന് ആത്മഗതം പറഞ്ഞു ഞാനും പരീദ്ക്കയും വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ നിമിഷം മറുഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.
അപ്പോളും അടികിട്ടിയ, വെള്ളിരോമങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞ ഒട്ടിയ കവിളിൽ, പരീദ്ക്ക കൈകൊണ്ട് തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നോവുന്ന മനസ്സിനെ കൈകൊണ്ട് തടവി ആശ്വസിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ.
- മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്
03/02/2021

ഇംഗ്ലീഷ് വിംഗ്‌ളീഷ്‌


 "ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയത്തിൽ പഠിച്ച് ഡിഗ്രിയെടുത്ത പെണ്ണാണ്, കാണാനും നല്ല ചേലുള്ള കുട്ടിയാ, ഇത് ഉമ്മറിന് ഇഷ്ടപ്പെടും.. നല്ല ഒന്നാന്തരം കുടുംബമല്ലേ ..ബ്രോക്കർ ഹസ്സൻ കോയ ഉമ്മറിന്റെ ബാപ്പ അബ്ദുഹാജിയോട് പെണ്ണിന്റെയും, വീട്ടുകാരുടെയും മഹിമ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേർത്ത് വിളമ്പി.

മലയാളം മീഡിയത്തിൽ ബിരുദം വരെ പഠിച്ച ഉമ്മർ നാടൻ ജീവിതശൈലിയുമായി ജീവിച്ചു ശീലിച്ച പയ്യനാണ്.

ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയത്തിൽ പഠിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളെ കാണുമ്പോ തന്നെ ഉമ്മറിന് വിറയൽ തുടങ്ങും. അവരുടെ യൂണിഫോം ഡിസൈൻ കാണുമ്പോ ഇംഗ്ലീഷ് ഉച്ചാരണം ശരിയായി വരാനാണോ ഈ ഇറുകിയ ടൈ കഴുത്തിനു മുറുകെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതെന്നാണ് ഉമ്മറിന്റെ സാധാരണ കമന്റ്. പിന്നെ മുട്ടിനു തൊട്ടുതാഴെ വരെ മാത്രമെത്തുന്ന പാവാടയും ആൺകുട്ടികൾ ധരിക്കുന്ന പോലത്തെ കുപ്പായവും.. ഹും...ഉമ്മർ തുറിച്ചു നോക്കികൊണ്ട് പല്ല് ഞെരിക്കും.

എന്തായാലും പെണ്ണ് കാണാൻ വീട്ടിൽ പോകാതെ പുറത്ത് വെച്ചു കണ്ടു.

"എന്താ പേര്?" എന്തെങ്കിലും മിണ്ടണമല്ലോ എന്ന് കരുതി ഉമ്മർ ചോദിച്ചു.

മൈ നെയിം ഈസ് ഉമ്മു ഖുൽസു"
"ഖുൽ' ഉച്ചാരണം കേട്ടപ്പോ ഉമ്മർ ഞെട്ടി രണ്ടടി പിറകോട്ടു മാറി നിന്നു, അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു.

"ഏത് സ്ക്കൂളിലാ പഠിച്ചത്?

"അറ്റ്ലസ് പബ്ളിക് സ്ക്കൂൾ" അതിൽ 'പ' പറയുമ്പോൾ കൂടുതലും 'ഭ' യാണ് ഉച്ചാരണത്തിൽ വന്നതെന്നതിനാൽ ഉമ്മർ പിന്നെയും രണ്ടടി പിറകോട്ടു മാറി നിന്നു .. ഇനി അവളെന്നെ 'ഭ' എന്ന് ആട്ടിയതാണോ എന്ന് സംശയിച്ചു.

പക്ഷെ അവളുടെ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയിൽ ആ പെണ്ണ് കാണലിന്റെ ഇൻഡക്സ് ചന്ദ്രയാൻ റോക്കറ്റ് പോലെ മേലോട്ട് കുതിച്ചു. ഭാഷാ മീഡിയമില്ലാത്ത പുഞ്ചിരിയിൽ പണ്ടേ വീണു ശീലമുള്ള ഉമ്മർ അതിലങ്ങ് വീണു. നാടൻ മലയാളിയെങ്കിലും ബോളിവുഡ് നടനെ വെല്ലുന്ന ഉമ്മറിന്റെ ഗ്ലാമറിൽ ഉമ്മുകുൽസുവും മയങ്ങിയെന്നതാണ് സത്യം.

നികാഹ് ഉറച്ചു.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ മധുവിധു ആഘോഷങ്ങളുടെ ആദ്യ നാളുകളൊന്നിൽ ഭാര്യയോടും
ബന്ധുക്കളോടുമൊപ്പം പ്രാതൽ കഴിക്കാനിരുന്നതായിരുന്നു ഉമ്മർ. വിഭവസമൃദ്ധമായ പ്രാതലിൽ എരിവുള്ള മാങ്ങ അച്ചാർ കൂടി രുചിച്ചു നോക്കിയപ്പോ ഉമ്മറിന്റെ വയർ എരിഞ്ഞു കത്തി.

"ആമാശയം കേടാകുന്ന ഇമ്മാതിരി സാധനമാണോ രാവിലെ തന്നെ ഇവിടെ ശീലം" എന്ന് ഉമ്മർ പുതുമണവാളന്റെ സൗമ്യതയോടെ സാന്ദർഭികമായി പറഞ്ഞു.

"അച്ചാർ കഴിച്ചാൽ എങ്ങനെയാ ബ്രെയിൻ കേടാകുന്നത് " ഉമ്മുകുൽസു സഗൗരവം ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.

അമ്മോച്ചൻ ആകെ വിഷണ്ണനായി മകളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അമ്മായി ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് ചായയെടുക്കാൻ പോയി.

ഉമ്മറിന്റെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ കാത്തുനിന്ന അയക്കൂറ കഷ്ണം, പവർകട്ട് വന്നപ്പോൾ എയർപോർട്ടിലെ കൺവെയർ ബെൽറ്റ് നിശ്ചലമായിപ്പോയത് പോലെ സഞ്ചാരം നിർത്തി അവിടെ നിന്നു. വായ്ക്കകത്തേക്ക് പകുതി വെച്ച പത്തിരി യൂട്യൂബ് ചാനൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ മൗസ് കൊണ്ട് അമർത്തി പോസ് ചെയ്തത് പോലെ വിരലുകളിലും ചുണ്ടിനുമിടയിലും കുടുങ്ങി ശ്വാസംമുട്ടി കിടന്നു.

നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രംഗമൊന്ന് അയഞ്ഞതോടെ അയക്കൂറ സഞ്ചാരം തുടർന്നു ആമാശയത്തിലേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. ശ്വാസം മുട്ടിയ പത്തിരി കഷ്ണത്തെ അകത്തേക്ക് തള്ളി ഉമ്മർ ഇളകിയിരുന്നു ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ തൊണ്ടയനക്കി.

"അപ്പോ ആമാശയം എന്ന് പറഞ്ഞാ എന്താണെന്നാ പറഞ്ഞെ? " കുൽസുവിനെ നോക്കി ഉമ്മർ ചോദിച്ചു.

"അത് ബ്രെയിനല്ലേ, അതല്ലേ ഞാൻ നേരത്തേ ചോദിച്ചതും".

ചിരിയടക്കാൻ പാടുപെട്ട ഉമ്മർ വാ പൊത്തി. ഉടനെ ഇടപെട്ട അമ്മോച്ചൻ ചെറിയ വളർച്ചയിലുള്ള തന്റെ കുടവയർ തടവിക്കൊണ്ട് മകളോട് പറഞ്ഞു..

"മോളേ, ആമാശയം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ദാ..ഇത്.. അതായത് കുടൽ "

"അപ്പോ ബ്രെയിൻ എന്താ? കുൽസുവിന്റെ ചോദ്യം..
"അത് തലച്ചോർ", വാത്സല്യത്തോടെ മകൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോ ചായയുമായി വരുന്ന ഭാര്യയെ ഒന്നമർത്തി നോക്കുകയും ചെയ്തു.

തൽക്കാലം പ്രതികരിക്കാതിരുന്ന ഉമ്മർ 'പബ്ലിക് കാരിയർ' എന്ന് ലോറിയിലെ നെറ്റിയിൽ വലിയക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയത് 'പുബിലിക് കർറർ' എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വായിച്ചത് ഓർത്തു. പിന്നെ
എപ്പോളും "എനിക്ക് ഗ്യാസ് ട്രബിളിന്റെ തകരാറെന്ന്" പറയാറുള്ള എളയാപ്പനെയും.

പിന്നീട് ഭാര്യയെ വിളിച്ചു ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു..
"നീ വാ, നമുക്ക് മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിലെ ചെയറിൽ സിറ്റി വല്ല ബ്രെയിൻ ഹണ്ടും നടത്താം"..

- മുഹമ്മദ്‌ അലി മാങ്കടവ്
08/12/2020

കുൽസുവിന്റെ ചലഞ്ച്


ഇറയത്തെ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് സ്മാർട്ട്ഫോൺ സെൽഫി മോഡിലിട്ട് കവിൾ വീർപ്പിച്ചും, ചുണ്ടുകളിൽ കാറ്റ് കയറ്റിവിട്ട് എന്തൊക്കെയോ വാനര അടയാളങ്ങൾ കാട്ടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉമ്മറിനെ കണ്ട് ഉമ്മുകുൽസുവിന് കലികയറി.

"ദേ നിങ്ങളിങ്ങനെ എന്തെല്ലോ കോപ്പിരാട്ടികൾ കാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നോ, ഉച്ചക്കത്തെ ചോറിന് കറിയുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു സാധനവുമിവിടെയില്ല. ഒന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നില്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ചോറ് മാത്രം - വേണമെങ്കിൽ കഴി ക്കേണ്ടിവരും പറഞ്ഞേക്കാം" ഉമ്മുകുൽസു അയാളുടെ പിറകിൽ പോയി നിന്നു ചെവിപൊട്ടുമാറുച്ചത്തിൽ ചീറി.

"ഓഹ്, ഇങ്ങനത്തെയൊരു പെമ്പറന്നോള്! ഒരു പുരോഗമനവുമില്ലാത്ത ഒന്നാണല്ലോ എന്റെ തലയിൽ ഞാൻ ചുമന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.. കാര്യമായ ഒരു പണിയെടുക്കുന്നത് കേമറയിലാക്കുമ്പോളാ അലിക്കത്തും കുലുക്കി ഓള് തൊണ്ടപൊട്ടിക്കുന്നത് , നിയങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നേ" അവളോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്നറിയാവുന്ന ഉമ്മർ ദേഷ്യത്തോടെ രണ്ടടി വലത്തോട്ട് മാറി ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

"എടീ കുൽസു, ഇതാണ് പുതിയ ചലഞ്ച്. അതായത്, വെളുത്ത രോമം എടുത്തുമാറ്റി , കറുത്ത രോമം നിലനിർത്തൽ ചലഞ്ച്, ഇതൊന്ന് വെടിപ്പായി ചെയ്ത്, ഒരു പൊളപ്പൻ ഫോട്ടോയുമെടുത്ത് സുക്കറണ്ണൻറെ ഫേസ്വുക്കിൽ കൊണ്ടുപോയി അങ്ങിടണം .. നീ നോക്കിക്കോ പിന്നെ ലൈക്കോട് ലൈക്കായിരിക്കും .. ഹഹഹ "

ഉമ്മർ അതാലോചിച്ച് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"മുണ്ടാണ്ടിരി , ഇങ്ങക്ക് വട്ട് പിടിച്ചാ , സുക്കറെന്ന് കേട്ടപ്പോളാ ഓർമ്മ വന്നത് , നമ്മുടെ സുക്കൂറിനെ പോലീസ് പിടിച്ച് നല്ല പെഴയിട്ട് പോലും , ഹെൽമെറ്റില്ലാതെ വണ്ടിയോടിച്ചതിന്" കുൽസു മനോവിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.

" ഹഹഹ... ങ്ഹാ, അളിയന് കിട്ടേണ്ടത് തന്നെയാണ് .. ഈയിടെ പിടിച്ചത് ലൈസൻസ് ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട്, ഇപ്പൊ ഹെൽമറ്റില്ലാഞ്ഞിട്ട് അടുത്തത് എന്തിനാണാവോ "

"ഉമ്മർക്ക, ഇങ്ങള് ചായ കുടിക്കാൻ ബാ, മയ്യത്തപ്പം റെഡിയാണ്".. കുൽസു ചായ കുടിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു.

"ദേ വന്നു അടുത്തത്, മനുഷ്യൻ പ്രായമായി വരുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമായി കാണുന്ന നരച്ച രോമങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെയോ മറച്ചുവെക്കാൻ നോക്കുന്നതിനിടയിലാ മയ്യത്തിന്റെ കാര്യവും പറഞ്ഞോണ്ട് വരുന്നത്. നാക്കെടുത്താൽ ഇമ്മാതിരി പേടിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമല്ലാതെ പറയൂല.. അള്ളോ"

"ഈയാക്ക് തിന്നാനും വേണ്ടാണ്ടായോ പടച്ചോനേന്നും" പറഞ്ഞു ഉമ്മുകുൽസു അമർത്തിച്ചവുട്ടി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഉമ്മർ വെള്ളരോമങ്ങൾ വേരോടെ പിഴുതെടുത്തു സുന്ദരൻ ചിരിയോടെ ഒരു ഫോട്ടോ പിടിച്ചു.

കുൽസു ഉണ്ടാക്കിയ മയ്യത്തപ്പം അകത്താക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോ കോളിങ് ബെൽ ചിലക്കുന്നു. കടിച്ചു കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അപ്പം വലത് കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഇടത്തെ കൈ കൊണ്ട് വാതിൽ തുറക്കുമ്പോളാണ് ഉടുത്തിരുന്ന ലുങ്കി അഴിഞ്ഞു വീഴാൻ തുടങ്ങിയത്. വലത്തേ കൈകൊണ്ട് ലുങ്കി പിടിക്കാനോക്കിയപ്പോളേക്കും അപ്പം താഴേക്ക് വീണു വീണ്ടും മയ്യത്തായി.

വാതിൽക്കൽ അളിയൻ ഷുക്കൂർ..

"നിനക്കല്ലേ പോലീസിന്റെ പിഴ കിട്ടിയെന്ന് കുൽസു പറഞ്ഞത്"

"ഹത് അളിയാ .. ശരിയാ ഹെൽമെറ്റ് വെക്കാതെ തിരക്കിട്ടങ്ങ് പോകുമ്പോളാ.. വേഗത്തിൽ പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തെ കൊറോണ പിടിച്ചു വെച്ചത് പോലെ പോലീസെന്നെ തടഞ്ഞു നിർത്തിയത്. മാസ്ക്ക് വെച്ചത് കൊണ്ട് പോലീസിനെന്നെ മനസ്സിലായില്ല.. ഹത് വലിയ കാര്യമല്ലേ ഉമ്മറളിയാ".

ഇവന്റെ വിഢിത്തരത്തിന് ഒരു മാറ്റവും കൊറോണ വരുത്തിയില്ലല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചുവെങ്കിലും "ങ്ഹാ അത് നന്നായെന്ന്" ഉമ്മർ വെറുതെ തട്ടിവിട്ടു.

ഫോണിൽ, താൻ ഹെൽമെറ്റ് വെച്ച് ഇളിക്കുന്ന ഓരോ ഫോട്ടോ കാട്ടി ഷുക്കൂർ പറഞ്ഞു..

"ഇതാപ്പോ എന്റെ ചലഞ്ച്, ഹെൽമെറ്റില്ലാതെ പോലീസ് പിടിച്ചപ്പോ എനിക്ക് തോന്നിയ ഐഡിയ ആണ് "ഹെൽമറ്റ് ചലഞ്ച്, ഫൈനടക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലെന്താ , പുതിയൊരു ഐഡിയയും കിട്ടി, അടച്ച ഫൈൻ തുകയെക്കാളും ലൈക്കുകൾ ഞാൻ വാരിക്കൂട്ടും ..ഹും അളിയൻ കണ്ടോ ഹ ഹ ഹാ..അതും പറഞ്ഞു ഷുക്കൂർ നിയന്ത്രണം വിട്ടു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കേട്ടു കൊണ്ടാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും കുൽസു അങ്ങോട്ട് വന്നത്..

"ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ ഇങ്ങനെയുള്ള ചിരികൾ കേൾക്കുന്നു, ആദ്യം ഉമ്മർക്ക, പിന്നെ അപ്പുറത്തെ വീട്ടീന്ന് ശ്രീലത , ഇപ്പൊ ദാ സുക്കൂറും".. ഏടിയോ എന്തോ കൊയപ്പമുണ്ട് .. കുൽസു ആത്മഗതം പറഞ്ഞു..

"ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ എല്ലാരും ഒരു വല്ലാത്ത ചിരി ചിരിക്കുന്നെ , എനിക്കാണെങ്കിൽ ഇത് കണ്ടും കേട്ടും ചിരിയല്ല , ചൊറിച്ചിലാ വരുന്നെ"..

"അതേയ് ഇത്താത്താ , ഇതാണ് ചിരി ചലഞ്ച് , ഫേസ്ബുക്കിൽ പുതിയ പരിപാടിയാ .. നമ്മുടെ സുക്കറിന്റെ ഓരോ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ, ഇത്താത്താക്ക് ചൊറിച്ചിലാണെങ്കിൽ ചൊറിച്ചിൽ ചലഞ്ച് എന്ന് പറഞ്ഞു ചൊറിയുന്ന ഫോട്ടോയെടുത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം.. കൊറേ ലൈക്കുകൾ കിട്ടും , ഹഹഹാ..”

"നിന്റെ ഒരു ലൈക്ക് , കയ്യിലുള്ള കൈല് ഷുക്കൂറിന്റെ നേർക്ക് ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് കുൽസു പറഞ്ഞു "ഇത് ചിരി ചലഞ്ചല്ല, പിരി ചലഞ്ചാണ് ..സുക്കറും , സുക്കൂറും , ഉമ്മറും .. എല്ലാത്തിനും ഞാനിന്ന് വെച്ചിട്ടുണ്ട്." കുൽസു ചിറി കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

ചായകുടി കഴിഞ്ഞു ഉമ്മർ വാ പിളർന്നു ഉച്ചത്തിൽ ഏമ്പക്കം വിട്ടു. അത് കേട്ടപ്പോ കുൽസുവിന് തോന്നി ഇനി ഏമ്പക്കം ചലഞ്ച് കൂടി കാണേണ്ടി വരുമോന്ന്.

"കുൽസു ഇത്താത്താ , ഏയ്"

അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്നും പരിചിത ശബ്ദം കേട്ട് കുൽസു അങ്ങോട്ട് പോയി നോക്കി. അടുക്കളമുറ്റത്ത് നാടൻപണിക്കാരൻ ബാബുവാണ്.

"എന്താ ബാബുവേ, എല്ലാം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടോ?" കുൽസു ചോദിച്ചു.

"പറഞ്ഞതെല്ലാം റെഡിയാണ് ഇത്താത്ത" ബാബു പറഞ്ഞു.

“ഞാനിപ്പോ വരാന്നും” പറഞ്ഞു കുൽസു അകത്ത് പോയി ഉമ്മറിനെയും ഷുക്കൂറിനെയും കൂട്ടി അടുക്കളഭാഗം വളപ്പിന്റെ മതിലിനോട് ചേർന്നുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. ഉമ്മറിനും ഷുക്കൂറിനും കാര്യമൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

അവിടെ ചെന്ന് കുൽസു ബാബു കേൾക്കത്തക്കവണ്ണം അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"എടാ ബാബുവേ നീ അതെല്ലാം എടുത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വാ"

ഒരു തെങ്ങിൻ തൈ , വാഴക്കന്ന് , പ്ലാവിൻ തൈ, കുറച്ച് പച്ചക്കറി വിത്തുകൾ ഇതൊക്കെയെടുത്ത് ബാബു അവരുടെയടുത്തെത്തി.

"ബാബു നിന്റെ ആ വായ്‌ക്കോട്ട് ഉമ്മർക്കാന്റെ കയ്യിൽ കൊടുക്ക്" കുൽസു ബാബുവിനോട് നിർദ്ദേശിച്ചു.

കാര്യമൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും കുൽസുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഉമ്മർ വായ്‌ക്കോട്ട് കയ്യിലേന്തി.

"ഉമ്മർക്കാ, ആ ഫോണിങ്ങ് താ, എന്നിട്ട് കുഴിക്കാൻ തുടങ്ങിക്കോ, ആദ്യം തെങ്ങ് നടാനുള്ള കുഴി".

കുൽസുവിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ തൽക്കാലം മറ്റു വഴികളില്ലായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഉമ്മർ തെങ്ങിൻ തൈ നടാനുള്ള കുഴിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.

"സുക്കൂറേ , ഉമ്മർക്ക കുഴിക്കുന്ന ഫോട്ടം പിടിച്ചോ.. എന്നിറ്റ് ഫേസ്വുക്കിലോ എവിടെയാണെന്ന് വെച്ചാ ചെയ്തോ..അതാ ഇപ്പോളത്തെ ചലഞ്ച് എന്ന് വെച്ച് കാച്ചിക്കോ .. പിന്നെ.. നിനക്കുള്ള ജോലി വാഴക്കന്ന് നടുന്നതാ.. ഉമ്മർക്കയുടെ ജോലി തീർന്നാൽ ഉടനെ നീ അത് ചെയ്തോളണം, പണ്ട് ബാപ്പ നിന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞത് നിനക്കോർമ്മയുണ്ടല്ലോ അല്ലെ ?" ഉമ്മുകുൽസു ഷുക്കൂറിനെയൊന്ന് പാളി നോക്കി ഊറിച്ചിരിച്ചു .. ഷുക്കൂർ ഉമ്മുകുൽസുവിനെ കണ്ണുതറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി ആസ്വദിച്ചു ചിരിച്ചു.

"രണ്ട് തൈ നടുന്ന കാര്യം നാട്ടാരെ അറിയിച്ചാ അയിന്റെ ഗൊണം നാടിനുണ്ടാകും. അതിൽ നിന്നുള്ള ഫലം കിട്ടുമ്പോ വരുന്ന നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ടല്ലോ.. അതാ ചിരി”. വിളവെടുപ്പാലോചിച്ച് ഉമ്മുകുൽസു മനസ്സിൽ സന്തോഷിച്ചത് പുറത്ത് പുഞ്ചിരിയായി വന്നു. അയിലപ്പുറം എന്ത് ചലഞ്ച്".. ആത്മഗതം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉമ്മുകുൽസു ഉച്ചയൂണിനുള്ള അരി കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു ..

- മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്

24/09/2020

വീണ്ടും വസന്തം(കഥ)


സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറുമ്പോൾ കോവിഡ് പ്രോട്ടോക്കോളിന്റെ ഭാഗമായുള്ള ടെമ്പ്റേച്ചർ പരിശോധന നടക്കുന്ന നേരം സഞ്ജയന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പരിശോധന കഴിഞ്ഞയുടൻ അയാൾ വാട്സാപ്പ് സന്ദേശം വായിച്ചു, പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ കീർത്തനയുടെ മെസ്സേജുകളും അതിലുണ്ട്. വീട്ടിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുമ്പോൾ വാങ്ങേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ടതുണ്ട്, എന്നാലും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തിരികെ വീട്ടിലെത്തുന്നത് വരെയും പിന്നെയും പിന്നെയും ഓരോന്നിന്റെ പേരിങ്ങനെ പുതിയ സന്ദേശങ്ങളായി എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പതിവായതിനാൽ സഞ്ജയൻ അതുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരു കൗതുകത്തിന് ഇതിനു മുൻപ് കീർത്തനയുമായുള്ള വാട്സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങൾ വെറുതെ മുകളിലേക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്തു നോക്കി, കൂടുതലും വീട്ടു സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് തന്നെ , അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികളുടെ പഠിപ്പിനാവശ്യമായ എന്തെങ്കിലും... അയാൾക്ക് ചിരിയടക്കാനായില്ല. സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന്റെ മുകൾനിലയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സ്റ്റെയർകേസിന് അഭിമുഖമായി ചുമരിൽ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി അയാൾ തന്റെ ചിരി ആസ്വദിക്കുമ്പോളാണ് പരിസരബോധമുണ്ടായത്, ഭാഗ്യം വേറാരും കണ്ടിട്ടില്ല! അയാൾ വീണ്ടും ഭാര്യയുമായി നടത്തിയ വാട്സാപ്പ് സംഭാഷങ്ങൾ വെറുതെ വായിച്ചും കേട്ടുകൊണ്ടുമിരുന്നു. പ്രണയാർദ്രമായ ശബ്ദസന്ദേശമോ, വാക്കുകളോ, ഇമോജികളോ, അനേകം സന്ദേശങ്ങൾക്കിടയിലും പരസ്പരം കൈമാറിയതായി കാണാനായില്ല. അതിനൊരപവാദമെന്നോണം ഏതോ ഒരു ദിവസം കീർത്തനയുടെ ഒരു ലവ് ഇമോജി കണ്ടു. അവൾക്കെന്തോ നല്ല ശാരീരിക ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്ന ദിവസം "ഇന്ന് നടന്നു പോകാൻ വിഷമമാണെന്ന്” അറിയിച്ചതിനാൽ ഓഫീസിൽ നിന്ന് കാറിൽ പിക്ക് ചെയ്തു വീട്ടിലെത്തിച്ചതിന് അവൾ പ്രകടിപ്പിച്ച സ്നേഹമായിരുന്നു ആ ഇമോജി, മറുപടിയായി താൻ മൂന്നു ലവ് ഇമോജികൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

“തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ കുടുംബബന്ധങ്ങൾ തകരുന്നു, ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ പരസ്പരമുള്ള കരുതലുകളും കുട്ടികളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും മറക്കുന്നു”. പ്രമുഖ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ യൂടൂബ് വീഡിയോ ഇടക്കെപ്പോളോ കുറച്ച് സമയം കണ്ടപ്പോൾ ശ്രദ്ധയിൽ വന്ന വാക്കുകൾ സഞ്ജയന് ഓർമ്മവന്നു.

ഓഫീസ്‌ജോലിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമായിരിക്കും. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ പോലുമുള്ള മാനസികാവസ്ഥയായിരിക്കില്ല. വീട്ടുജോലികൂടി ചെയ്തു രാത്രി കിടപ്പറയിലെത്തി, കിടക്ക കാണുമ്പോളെക്കും ഉറങ്ങിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥയാണ് കീർത്തനക്ക്. മറ്റുകാര്യങ്ങളെല്ലാം എത്രയോ കാലമായി ഉറക്കത്തിലലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. . വല്ലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്ന വൈകാരിക കൂടിച്ചേരലുകൾക്കിടയിലും മനസ്സിൽ ജീവിതത്തിരക്കിന്റെ സംഘർഷങ്ങൾ കയറിവന്നു രസംകൊല്ലിയാകും. ഇനി മനസ്സ് എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും മുക്തമായിരിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളുമായുള്ള എന്തെങ്കിലും കലപിലകളോ, തന്റെ മുൻശുണ്ഠിയുടെ ഫലമായുള്ള ഏതെങ്കിലും മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകളോ അവളുടെ സമാധാനം നശിപ്പിക്കാൻ ധാരാളമാവും.

എന്തൊക്കെ ചിന്തകളാണ് കടന്നുവരുന്നത്, എല്ലാമുണ്ടായിട്ടുംചിലസമയങ്ങളിൽ ജീവിതത്തിന് യാതൊരു അർത്ഥമില്ലാത്തത് പോലെ സഞ്ജയന് തോന്നാറുണ്ട്. “പക്ഷെ അതിലൊന്നും തളരരുത്, ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ് ജീവിതമെന്നും ഇതിനിടയിൽ സന്തോഷമുണ്ടാകുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു മുന്നേറുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന” ആരുടെയോ ഉപദേശം അയാൾ ഓർത്തു.

"അതേയ് , സഞ്ജയേട്ടാ , ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ ? അടുത്തയാഴ്ച മുതൽ ഞാൻ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ഞാൻ ഓഫീസിൽ അവധിയിലാണ്, ബാക്കിയുള്ള കുറച്ച് അവധി ദിവസങ്ങൾ നിർബ്ബന്ധമായും എടുത്തു തീർത്തേ മതിയാകൂ, അല്ലെങ്കിൽ അത് ലാപ്സാകും".

കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് അതാതിന്റെ സ്ഥാനങ്ങളിലും ഫ്രിഡ്ജിലുമായി വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു

"ഹാവൂ, രണ്ടാഴ്ചക്കാലം ആശ്വാസമായി , വൈകിട്ട് ഞാൻ വീടണയുമ്പോ എനിക്കെന്റെ പഴയ കീർത്തനയുടെ പ്രസന്നവദനം കാണാനാകുമല്ലോ, പിന്നെ.. ആഹ്.. മറ്റുള്ളതൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യാലോ" സഞ്ജയൻ അർത്ഥഗർഭമായ മൂളലോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു അവളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.

"ഓ, കള്ളന്റെയൊരു സാഹിത്യവും , വയസ്സാൻ കാലത്തെ ഒരു ശ്രംഗാരവും", അയാളുടെ ഭാവപ്പകർച്ച ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് കീർത്തനയും മറുപടി നൽകി.

"നാൽപ്പ ത്തിയൊന്നിൽ മനുഷ്യന് വയസ്സാകുവോടോ ? അതൊക്കെ പണ്ട് , ഇപ്പൊ നാൽപ്പതുകളിലാണ് യൗവനം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ. ഒപ്പം എന്നെപ്പോലെ പക്വതയും " സഞ്ജയൻ കൈയുയർത്തി മസിലിലേക്ക് നോക്കി ആരോഗ്യചിഹ്‌നം കാട്ടി ചിരിച്ചു .

"ഉവ്വ്വ്വ്, യുവകോമളനെ കണ്ടാലും മതി" കീർത്തന കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.

അവിചാരിതമായി കടന്നുവന്ന സന്ദർഭത്തിലെ സുന്ദരമുഹൂർത്തങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

"കീർത്തന, നമ്മുടെ വിവാഹത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ കുറച്ച് നാളുകൾക്ക് ശേഷം നമ്മുടെ അടുപ്പവും പ്രണയവുമെല്ലാം തീരെ കുറഞ്ഞു പോയി.. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ കിരൺ പിറന്നതിന് ശേഷം, പിന്നെ സുപ്രിയയും , കാർത്തികും നമ്മുടെ അംഗങ്ങളായതോടെ അതെല്ലാം പൂർണ്ണമായും കൈമോശം വന്നെന്ന് പറയാം.. നിന്റെ ജോലിയും, വീട് നോക്കലും ഒക്കെ കൂടി ആകെ തിരക്കും ബഹളവും.. എന്നും ഗൗരവമുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രം നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്തു".

"പക്ഷെ ഒന്നും കരുതിക്കൂട്ടിയല്ലല്ലോ സഞ്ജുവേട്ടാ , നമ്മൾ പോലും വിചാരിക്കാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സമയം കടന്നുപോകുന്നു.. എന്നാലും നമ്മൾ ഇതിന് കൂടിയും സമയം നീക്കിവക്കേണ്ടതുണ്ട്...അത് ശരിയാ".

അടുത്തയാഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെ , പതിവുപോലെ ഒൻപത് മണിക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് പോയി ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പത്തരയോടെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ സഞ്ജയിനെ കണ്ടു കീർത്തന അത്ഭുതം കൂറി.

"ഇതെന്താ, ഓഫീസിൽ പോയില്ലേ ? എന്ത് പറ്റി ?"

കുറച്ചു നേരം ഗൗരവം നടിച്ച സഞ്ജയ് പൊട്ടിചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ,

"ഒന്നും പറ്റിയില്ലെടോ, ഞാനിന്ന് ലീവെടുത്തു"

"ആഹാ, അസുഖം വന്നു കിടപ്പിലായാലും ഓഫീസേന്നും പറഞ്ഞു ഓടിപ്പോകുന്നയാൾ ഇന്ന് ലീവെടുക്കുകയോ, ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീഴുമോ ഭഗവാനേ" കീർത്തന ഭർത്താവിനെ ഇടക്കണ്ണിട്ടു നോക്കി.

"ആകാശം വീഴട്ടെടോ, അതിന്റെയും മേലെ ഇരുന്നു ,നമ്മളിന്ന് .. ... നമ്മളിന്ന്.. നമ്മളിന്ന് .. ഒരുമിച്ചു പുറത്ത് നിന്നും ലഞ്ച് കഴിക്കും, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം.. ഇന്ന് കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളെങ്കിലും നമ്മുടേതായ ലോകത്ത് എവിടെയെങ്കിലും അങ്ങനെയിരിക്കണം... നമുക്ക് വാതോരാതെ കുറെ സംസാരിക്കണം , കുറച്ച് സമയം ഒന്നും മിണ്ടാതെ പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കണം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ നമുക്ക് തിരിച്ചു പിടിച്ചു തുടങ്ങണം, നീ വേഗം റെഡിയാക്" സഞ്ജയ് സ്നേഹമൂറുന്ന കണ്ണുകളോടെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ കുട്ടികൾ ? അവരെ കൂടാതെ നമ്മൾ ഇതുവരെ പുറത്തുപോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ ..എനിക്കെന്തോ ഒരു .. "

പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കാൻ സഞ്ജയ് കീർത്തനയെ അനുവദിച്ചില്ല, അയാൾ പറഞ്ഞു..

"കിരണും സുപ്രിയയും ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സിൽ, കാർത്തിക് ഓമനേച്ചിയുടെ കൂടെ നിന്നോളും, എല്ലാ ദിവസവും നീ ഓഫീസിൽ നിന്നും വരുന്നത് വരെ അവരുടെ കൂടെ തന്നെയല്ലേ അവൻ ചെലവഴിക്കുന്നത് , ഏറിയാൽ മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂർ.. കുട്ടികളെയൊക്കെ കൂട്ടിയാണോ നമ്മൾ പ്രേമിക്കാൻ പോകേണ്ടത് .. ഈ മണിക്കൂറുകൾ നമ്മൾ മാത്രം.. നീ വേഗം വാ"..

"എനിക്കൊന്ന് ഫ്രഷ് ആവണം, പെട്ടെന്ന് റെഡിയാകാം". സന്തോഷത്തോടെ കീർത്തന അകത്തേക്ക് പോയി

ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ കീർത്തന അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി. എന്നോ അലമാരിയിൽ പൂട്ടിവെച്ചിരുന്ന ആഭരണങ്ങൾ എടുത്തണിഞ്ഞു, ഏറ്റവും പുതിയതും നല്ല ചേർച്ചയുള്ളതുമായ വേഷം ധരിച്ചുവന്ന കീർത്തനയെ കണ്ടു സഞ്ജയ് മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറിവന്നിരുന്ന സൂര്യപ്രകാശം തട്ടി , അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന നെക്ലേസിലെ കല്ലിൽ നിന്നുള്ള നീലവെളിച്ചം അയാളുടെ മുഖത്തെ പ്രണയഭാവത്തിന് നിറം നൽകി. ഭാര്യയുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അയാൾ അഭിമാനം കൊണ്ടു.

കോവിഡ് പ്രോട്ടോകോൾ അനുസരിച്ച് ഭാഗികമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും , സാമൂഹിക അകലം പാലിച്ചു കസ്റ്റമേഴ്‌സിനെ അനുവദിക്കുന്ന മുന്തിയ റെസ്റ്റോറന്റിൽ നേരത്തെ തന്നെ രണ്ടു സീറ്റുകൾ റിസർവ് ചെയ്ത, ബഹളമില്ലാത്ത ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിനീരുവശവുമിരുന്നു ആവശ്യത്തിന് സമയമെടുത്തു , കമിതാക്കളെ പോലെ സല്ലപിച്ചു അവർ ആസ്വദിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കീർത്തനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ചോക്ളേറ്റ് ഫ്ലേവറിലുള്ള ഐസ്ക്രീം , കേക്ക് .. ഡിസേർട്സ് ആയി ടേബിളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു..

കുശാലായ ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ബീച്ചിൽ പോയിരുന്നു. അവരുടെ പഴയ കാലം പുനഃസൃഷ്ടിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു .. കഴിഞ്ഞുപോയ കുറെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്തു വികാരഭരിതരായി. ആർത്തലച്ചുവന്നു തീരത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ തിരമാലകൾ ദമ്പതികളായ ആ പ്രണയജോഡികളെ നോക്കി അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

കുട്ടികളുടെ ക്‌ളാസ് അവസാനിക്കുന്ന സമയം കണക്കാക്കി അവർ തിരികെ വീട്ടിലെത്തി. അങ്ങനെ മറക്കാനാകാത്ത പുതിയൊരു ദിവസം അവർ കണ്ടെത്തി.

പിറ്റേ ദിവസത്തെ പ്രഭാതം ഏറെ പുതുമയുള്ളതായിരുന്നതായി അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

“കീർത്തനേ , സന്തോഷം നാം തന്നെ കണ്ടെത്തേണ്ടതാണെടോ”, സഞ്ജയ് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൻ ചൂടിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർന്നു കിടന്നു.

-മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്

01/09/2020

സ്നേക്ക് പാർക്കിലേക്കൊരു സന്ദർശനം (യാത്രാവിവരണം)

എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ പല തവണ സന്ദർശിച്ച സ്ഥലമാണ് പറശ്ശിനിക്കടവ് സ്നേക്ക്പാർക്ക്.
യു എ ഇ യിൽ നിന്നും അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കുട്ടികളുടെ നിർബ്ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഒരിക്കൽ കൂടി പറശ്ശിനിക്കടവ് സ്നേക്ക് പാർക്ക് സന്ദർശിക്കാൻ നിർബ്ബന്ധിതനായി. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന അത്രയും പാമ്പുകളും മറ്റു ജീവികളും ഇപ്പോൾ അവിടെ പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നിയമപരമായ പരിധികളും ഉണ്ടാവാം.
പാർക്കിലേക്ക് പ്രവേശിക്കവെ , 1993 ഫെബ്രുവരി 10 ന്, ജനക്കൂട്ടം പാർക്ക് ആക്രമിച്ചു, രാജവെമ്പാലകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പാമ്പുകളെയും, മുതലകളെയും, കുരങ്ങുകളെയും, മറ്റ് അപൂർവ്വ ഇനം ഇഴജന്തുക്കളെയും , പക്ഷികളെയും, തീവെക്കുകയും കൊന്നൊടുക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവം ഓർമ്മയിലെത്തി. കൊല്ലപ്പെട്ട ചില പക്ഷികളുടെയും, കുരങ്ങുകളുടെയും ജഡങ്ങൾ സ്റ്റഫ് ചെയ്തു വെച്ച് പാർക്ക് അധികൃതർ കുറേക്കാലം പാർക്കിനുള്ളിൽ പൊതുപ്രദർശനത്തിന് ഒരുക്കിയിരുന്നു.
എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും , മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ മാത്രം ദൂരമുള്ള സ്നേക്ക് പാർക്കിലേക്ക്, കുട്ടിക്കാലത്ത് സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നടന്നു പോയി സന്ദർശിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണൂർ മാങ്കടവിലെ എന്റെ വീട്ടിലെ മച്ചിൻപുറത്ത് , എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ‘അതിക്രമിച്ച് കയറി’ വസിക്കാറുള്ള പൂച്ചകൾ പെറ്റു കൂട്ടാറുള്ള വകയിൽ പല വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടാവാറുണ്ട്. ഓടു പാകിയ വീടിന്റെ മച്ചിൻപുറം അവയ്ക്ക് സ്വൈര്യമായി വിഹരിക്കാനും പെറ്റുകൂട്ടാനുമുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലമായി അവകൾ കരുതിപ്പോന്നു. കാഷ്ഠവും മൂത്രവും വൃത്തിയാക്കാനുള്ള ജോലി സമയക്കുറവിനും വയ്യായ്കക്കിടയിലും എന്റെ ഉമ്മ ചെയ്തു പോന്നിരുന്നു !
അവയിൽ നിന്നും പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒരെണ്ണം വീതം ഓരോ സഞ്ചികളിലാക്കി ഞങ്ങൾ കുട്ടിക്കൂട്ടുകാർ സ്‌നേക്ക് പാർക്കിലേക്ക് നടക്കും. പാർക്കിലേക്ക് ഫ്രീ ആയി പ്രവേശനവും , കാഴ്ചകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു ഒരു കുഞ്ഞിപ്പൂച്ചക്ക് രണ്ട് രൂപ വെച്ച് ‘വിലയും’ ലഭിക്കും. നൽകപ്പെട്ട പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ , ഞങ്ങൾ പാർക്കിൽ നിന്നും തിരിച്ചിറങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ പെരുമ്പാമ്പുകളുടെ ഭക്ഷണമായി മാറുന്നത്‌ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അതേക്കുറിച്ച് സങ്കടം തോന്നാറുണ്ടെങ്കിലും, പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പിന്നെയും സ്നേക്ക് പാർക്ക്, ടിക്കറ്റില്ലാതെ സന്ദർശിക്കുകയും പൂച്ചക്കുഞ്ഞൊന്നിന് രണ്ടു രൂപ വെച്ച് കൈപ്പറ്റുകയും ചെയ്തു പോന്നു
സ്നേക്ക് പാർക്കിനു എതിർവശത്തുള്ള , നാരായൺ ചേട്ടന്റെ തട്ടു കടയിൽ നിന്നും 50 പൈസ വിലയിൽ നല്ല രുചിയുള്ള മോരും വെള്ളവും ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ച് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചേരകളുടെ കൂട്ടിൽ കാണുകയും അതിലൊരു കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ ഒരു ചേര തന്റെ വാ പിളർന്ന് അകത്താക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോളാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയിലെത്തിയത്.
ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ 30 രൂപയടച്ച് മുൻ‌കൂർ അനുമതി വേണമെന്നാണ് പാർക്കിലെ ചട്ടം. മൂർഖന്മാരുടെ കൂടെത്തിയപ്പോൾ ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം ഫണം വിടർത്തി ചീറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ആ രംഗം, കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോണിൽ പകർത്തണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ , മുൻ‌കൂർ അനുമതി വേണമെന്ന കാര്യം ഓർമ്മവന്നതിനാൽ മടിച്ചു . എന്നാൽ മൂർഖൻ കൂടിന് തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന പാർക്ക് ജീവനക്കാരനോട് ആവശ്യം അറിയിച്ചു അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും മൊബൈൽ ഫോൺ വാങ്ങി , ചുരുണ്ടു കിടന്നിരുന്ന കിടന്നിരുന്ന മറ്റ് മൂർഖന്മാരെ കൂടി ഉണർത്തി കൂട്ടമായി പത്തി വിടർത്തിച്ചു, കമ്പിവലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കൂടിനോട് വളരെ അടുത്ത് ചേർത്ത് പിടിച്ചു അദ്ദേഹം എന്റെ മൊബൈലിൽ പകർത്തി തന്നു. എന്റെ പഴയകാല സ്നേക്ക് പാർക്ക് അനുഭവങ്ങൾ കേൾക്കാനും അദ്ദേഹം തയ്യാറായി. ഇപ്പോൾ പാർക്കിനുള്ളിൽ ചില അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടക്കുന്നതിനാൽ പഴയ ആ പാമ്പ് കിണർ ഇല്ലെന്നും അറ്റകുറ്റപ്പണികൾക്ക് ശേഷം അത് തിരികെ സ്ഥാപിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം അറിയിച്ചു.
വിഷമുള്ള പാമ്പുകളായ മൂർഖൻ, അണലി, ശംഖുവരയൻ തുടങ്ങയവയും , നീർക്കോലി, പച്ചോലപ്പാമ്പ്, ചേര തുടങ്ങിയ അനേകം പാമ്പുകളെ , അഞ്ച് മീറ്ററോളം വ്യാസത്തിൽ , ഏകദേശം രണ്ടു മീറ്ററിൽ അധികം ആഴത്തിൽ കുഴിച്ച് , ഒരാൾ പൊക്കത്തിൽ ആൾമറ കെട്ടിയ സിമന്റ് ഗ്രൗട്ട് ചെയ്ത് മിനുസപ്പെടുത്തിയ 'കിണറിൽ' ഒരുമിച്ച് താമസിപ്പിച്ചിരുന്നതാണ് ഞാൻ അടിയിൽ മണൽ മാത്രം പാകിയ 'പാമ്പു കിണർ'. അതിൽ പാമ്പുകളുടെ ദാഹം തീർക്കാൻ ചെറു 'കുളങ്ങളും' ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്, സ്നേക്ക് പാർക്ക് ജീവനക്കാരനായിരുന്ന കുമാരേട്ടൻ ആ 'കിണറിൽ' ഇറങ്ങി, പാമ്പുകളെ പരിചയപ്പടുത്തുകയും, വിഷമുള്ള പാമ്പുകൾ കടിച്ചാൽ ചെയ്യേണ്ടുന്ന പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങളും, ഉടനെ ചികിത്സ തേടേണ്ടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണവും, വൈകിയാൽ സംഭവിക്കാവുന്ന അപകടങ്ങളെപറ്റിയും മറ്റും ഓരോ അരമണിക്കൂർ ഇടവിട്ട് വിശദീകരിക്കും. പാമ്പുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ ആക്ഷേപഹാസ്യ ശൈലിയിൽ ക്കുമ്പോൾ കാണികളായ പ്രേക്ഷകർ പൊട്ടിച്ചിരിക്കും.
ഒരറ്റം വളച്ച, മൂന്നടിയോളം നീളം വരുന്ന ഏകദേശം അരയിഞ്ച് വണ്ണത്തിലുള്ള കമ്പി കൊണ്ടാണ് കുമാരേട്ടൻ പാമ്പുകളെ കോരിയെടുത്തിരുന്നത്. കിണറിനകത്തെ മണൽത്തരികൾക്ക് മുകളിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന മൂർഖനെയും, അണലിയെയും , ശംഖുവരയനെയുമെല്ലാം കുമാരേട്ടൻ പുഷ്പം പോലെ കമ്പിയിൽ പിണച്ചെടുക്കുന്ന കാഴ്ച മനസ്സിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങി. കമ്പിയുടെ വളഞ്ഞ ഭാഗത്ത് ഒരു ചെറിയ ടവൽ ഇട്ടു , മറ്റേ കൈകൊണ്ട് പുറത്ത് ചെറുതായി തട്ടി മൂർഖനെ ആകര്ഷിപ്പിച്ചു പതിവിടർത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ടവൽ ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും തുടർച്ചയായി പലതവണ മെല്ലെ ആട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ടവ്വലിന്റെ നീക്കത്തിനനുസരിച്ച് ആ സർപ്പവും പത്തിവിടർത്തിയാടും.
"നോക്കൂ, ഇങ്ങനെയാണ് പാമ്പാട്ടികൾ പാമ്പിന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു ആടിക്കുന്നത്ത് , അല്ലാതെ പാമ്പാട്ടിയുടെ പാട്ട് കേട്ട് പാമ്പുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതല്ല" കുമാരേട്ടൻ കാണികൾക്കായി തമാശകളുടെ അകമ്പടിയോടെ അറിവുകൾ പകർന്നു നൽകും.
ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രദര്ശനങ്ങൾക്കിടെ ചിലപ്പോളെല്ലാം കുമാരേട്ടന് പാമ്പുകളുടെ കടിയേറ്റതായി അറിയാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മുൻപ് , എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത , രാജകീയമായ പാർപ്പിടം നൽകിയിരുന്ന നാഗരാജൻ രാജവെമ്പാലയെയും കൂട്ടാളിയെയും , മൂർഖന്മാരെ താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കൂടിനടുത്ത് തന്നെ അതേ രീതിയിലുള്ള കൂട്ടിൽ താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ , വായു സഞ്ചാരം ധാരാളമുള്ള കൂടായതിനാൽ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല, 'അവനും അവളും' അവിടെ സുഖമായി കഴിയുന്നുണ്ടെന്ന് ജീവനക്കാർ പറഞ്ഞു.
കുരങ്ങന്മാർക്കൊരുക്കിയ വലിയ കൂട്ടിൽ ഊഞ്ഞാലാടിയും, പേൻ നോക്കി സഹായിച്ചും, ഇടക്ക് ഞങ്ങളെ നോക്കി ഇളിച്ചും, കളിച്ചും ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ച് അവർ ആഘോഷപൂർവ്വം കഴിഞ്ഞു വരുന്നു. ഒരു വയസ്സ് പൂർത്തിയായിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ ഇളയ മകൻ സുൽത്താനെ ഏറെ ആകർഷിച്ചതും കുരങ്ങന്മാരുടെ ഇത്തരം കുസൃതികളായിരുന്നു.
തേറ്റപ്പല്ലുകൾ ചിലത് പുറത്തു കാട്ടി, വായ് പൂട്ടി, ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കുന്ന അനേകം മുതലകൾ വസിക്കുന്ന 'മുതലക്കുളവും' സന്ദർശിച്ച് ഞങ്ങൾ മടങ്ങി.
കണ്ണൂരിൽ നിന്നും പറശ്ശിനിക്കടവിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ , മാങ്ങാട് എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് പിന്നിട്ട് അര കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്‌താൽ പറശ്ശിനിക്കടവ് സ്നേക്ക് പാർക്ക് എത്താം. പറശ്ശിനിക്കടവ് ബസ് സ്റ്റാൻഡ് എത്തുന്നതിനും മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ മുൻപാണ് പറശ്ശിനിക്കടവ് സ്നേക്ക് പാർക്ക്.
-മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്
03/08/2020

അൽ തുറുങ്ക് (കഥയെഴുത്ത് - മത്സരം) - Entry 21

-----------------------
ഗൾഫ് നഗരം.

"എനിക്കിനി ഈയൊരു പരീക്ഷ കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ,  ഇത് കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഐ ആം ഫ്രീ"..
അത് പറയുമ്പോൾ , മാസങ്ങളായി പരീക്ഷാ തയ്യാറെടുപ്പിനുള്ള പഠനത്തിൽ മനംമടുത്ത  സ്വൈര്യക്കേടിന്റെ തടവറയിൽ നിന്നും പുലരാനിരിക്കുന്ന 'സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ' പ്രതീക്ഷകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
"മകന്റെ പരീക്ഷാ തയ്യാറെടുപ്പുകളെക്കുറിച്ചന്വേഷിക്കാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ രക്ഷിതാക്കൾ മാത്രമല്ല,  സത്യത്തിൽ,  കുട്ടികളും വലിയ സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കുന്നവർ തന്നെയാണെന്നാ" തന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെക്കുറിച്ച്  കണക്ക് ട്യൂഷൻ ടീച്ചർ സ്റ്റെല്ല, ഷരീഫിനോട്  പറഞ്ഞത്.

ചാഞ്ഞ ചില്ലകളിൽ വാനരന്മാരെ പോലെ പിടിച്ചു തൂങ്ങി, പിന്നെ മുകളിലോട്ട് കയറി,  പഴുത്തു തുടുത്ത തേൻമാങ്ങകൾ ആർത്തിയോടെ പറിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ ചാണകം മെഴിയുകിയ ഉമ്മറക്കോലായിൽ കാല് നീട്ടിയിരുന്ന്,  വായിൽ ചുവന്ന മുറുക്കാൻ, ചുണ്ടിൽ ചേർത്തുവെച്ച ചൂണ്ടുവിരലിനും നാടുവിരലിനും ഇടയിലൂടെ  മുറ്റത്തിന്റെ മൂലയിലേക്ക് തുപ്പിക്കൊണ്ട്  യശോദമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പരിതാപം കേട്ടു.

"ഈറ്റ്യള് എന്റെ മാവുമ്മലെ മാങ്ങ തേച്ചും പറിച്ച് തീർക്ക്വല്ലോ ഭഗവാനേ".. യശോദാമ്മയുടെ ആ നിലവിളിയെ മാവിൻ ചില്ലകളെ ആട്ടിയുലച്ചു കൊണ്ട്  കടന്നുപോകുന്ന കാറ്റ് സഹ്യൻമലനിരകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും.   കുട്ടികൾ പിന്നെ പച്ചമാങ്ങയും, മൂത്ത് പഴുക്കാറായതും കൂടി അണ്ടിക്കറപുരണ്ട ട്രൗസറുകളിലെ കീശയിലാക്കിയിട്ടേ  താഴെയിറങ്ങൂ..
"മനുഷ്യക്കൊരങ്ങന്മാർ , ഒന്നും വെച്ചക്കൂല"..
ഉച്ചപ്പണി കഴിഞ്ഞെത്തിയ  ഗോവിന്ദേട്ടൻ ധൃതിയിൽ മാവിനടുത്തേക്ക്  ഓടിയെത്തുമ്പോളേക്കും  , പാരച്യൂട്ടിൽ വന്നിറങ്ങുന്നവരുടെ അഭ്യാസമുറകൾ കാട്ടിക്കൊണ്ട് മാവിൻചില്ലകളിലൂടെ ഞാന്നിറങ്ങി ഒരോട്ടമാണ്. പിന്നെ കുട്ടിപ്പട്ടാളം ദൂരെയുള്ള ഞാവൽ മരത്തിന്റെ കീഴെ,  ചെത്ത്‌കല്ല് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ അഞ്ച് പടികളുള്ള  'കണ്ടിക്കൽ' ഒത്തുകൂടി , തങ്ങളുടെ ട്രൗസർ കീശകൾ കാലിയാക്കും..

"അയിന്റെ മൊത്ത് കടിച്ച് ചെന ഞെക്കിക്കളയണേടാ",  അല്ലെങ്കിൽ മാങ്ങ കറ ചൊയക്കും". 
മാവിന്റെ ഉടമ ഗോവിന്ദേട്ടൻറെ മകൻ കുട്ടൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കും

ഇവനിപ്പോൾ  നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ പരീക്ഷകൾ അവസാനിച്ചാൽ ഗ്രാമത്തിൽ  , കണ്ടത്തിലേക്ക്  ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മാവിലേക്ക് ഓടിക്കയറി  കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കസർത്ത് കളിക്കാൻ വിടുമായിരുന്നു.  കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞു, ഉഴുതുമറിച്ചിട്ട വയലുകളിൽ പുല്ലരിയുന്നവരെ  കാട്ടിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു.  ഉഴുന്നുകൃഷി വേണ്ടെന്ന് വെച്ചവർ,  നട്ടുനനച്ച പച്ചക്കറികൾ.. പന്തലുകളിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന പടവലങ്ങകളും, കൈപ്പയും, പയറും, പരന്നു പടർന്ന,  ആനച്ചെവിപോലെ  വീതിയുള്ള ഇലകൾക്കിടയിൽ മത്തനും, ഇളവനും , വെള്ളരിയുമൊക്കെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതും കാട്ടിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു.   കപ്പ നടാൻ 'കൂടം' കൊത്തുന്നതും,  വാഴ നടാൻ കുഴിയെടുക്കുന്നതും, തെങ്ങിന് വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നും ഞാൻ കാട്ടിക്കൊടുത്തേനേ .. നീർക്കോലികളും , തവളകളും, മുഷികളും , കൈച്ചലും, പയത്തിയും  പുളക്കുന്ന, വയലുകളിൽ കിഴക്കേ മൂലയിലെ  ജലസംഭരണിയായ കുളത്തിൽ, നഗ്നപാദനായിയിറക്കി മൺകുടങ്ങളിൽ വെള്ളം കോരി പച്ചക്കറിത്തൈകൾക്ക് ഒഴിപ്പിച്ചേനെ.. മൂരികളെ കൊണ്ട് നിലമുഴുന്നവരാരെങ്കിലുമുണ്ടോയെന്നന്വേഷിച്ച് കണ്ടുപിടിച്ചു , എങ്ങനെയാണ് ട്രില്ലറുകളും ട്രാക്ട്ടറുകളുമില്ലാത്ത  കാലത്ത് നിലമുഴുതിരുന്നതെന്ന് കാണിച്ചുകൊടുക്കാമായിരുന്നു.  ഷരീഫ്  ഓരോന്നോർത്തു.

"ഉപ്പാ, ഇവിടെ ഇറക്കിയാൽ മതി, ഞാൻ റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് പൊയ്ക്കൊള്ളാം"..
മകൻ അത് പറയുന്നത് വരെ നഗരത്തിൽ നിന്നും നാൽപ്പത് കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറമുള്ള സി ബി എസ് ഇ 'ഗ്രേഡ് ടെൻ' പരീക്ഷാ കേന്ദ്രമായ സ്ക്കൂളിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിലെത്തിയതറിഞ്ഞില്ല.

"എന്നാ ശരി, അപ്പോ മോൻ ഉഷാറായി പരീക്ഷ എഴുതീട്ട് വാ കേട്ടാ".

ഷരീഫ്  മകന്റെ കൈപിടിച്ചു കുലുക്കി, തോളിൽ തട്ടി, പ്രാർത്ഥിച്ചു, കാറിൽ നിന്നും അവനെ അവിടെ ഇറക്കി വിട്ടു.

"കോവിഡ് 19 വ്യാപനം തടയാൻ , രാജ്യം കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നു. രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സുപ്രധാന പ്രഖ്യാപനങ്ങളുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ളതായി അറിയാൻ കഴിയുന്നു".

കാറിനകത്ത് റേഡിയോയിൽ പ്രധാന വാർത്തകളുടെ തലക്കെട്ട്.

കൊറോണവൈറസ് വ്യാപനം ലോകത്തെല്ലായിടത്തുമെന്നപോലെ രൂക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചൈനയിലും, ഇറ്റലിയിലും, യു എസ് എയിലും, യു കെ യിലും, സ്പെയിനിലും, ഇന്ത്യയിലും, ഇറാനിലും, കുവൈറ്റിലും, സൗദി അറേബ്യയിലും, യുണൈറ്റഡ് അറബ് എമിറേറ്റ്സിലും, മറ്റ് ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലുമെല്ലാം പുതിയ കൊറോണ രോഗികളും, കൊറോണ വൈറസ് ബാധമൂലം മരിച്ചവരെക്കുറിച്ചും, പുതുതായി രോഗം ബാധിച്ചവരുടെ എണ്ണവും, രോഗത്തിൽ നിന്നും സുഖം പ്രാപിച്ചവരെക്കുറിച്ചും  വിശദമായ റിപ്പോർട്ടുകളും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അവസാനത്തെ പരീക്ഷയും അവസാനിച്ചു.    

വൈകുന്നേരത്തോടെ  രാജ്യത്ത് കൂടുതൽ കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു.  സ്ക്കൂളുകളിൽ പരീക്ഷകളുൾപ്പെടെ നടത്താനാവില്ല.  വ്യോമയാനം , പൊതുഗതാഗതം, ഷോപ്പിംഗ് മാളുകൾ അങ്ങനെ സർവത്ര നിർത്തിവെച്ചുകൊണ്ടുള്ള സർക്കാർ ഉത്തരവ്.  ആളുകൾ പുറത്തിറങ്ങുന്നതിനും കർശന നിയന്ത്രണം. 
ഫ്‌ളാറ്റിനകത്ത് നിന്നും ഗ്ളാസ് ചുമരുകളിലൂടെ എന്നും കാണാറുള്ള നാലുവരിപ്പാതകളിലൂടെ ഇരുവശത്തേക്കും  ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും ചീറിപ്പാഞ്ഞിരുന്ന  വാഹനങ്ങൾ ഭൂരിഭാഗവും നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.  തിരക്കുകൾക്കനുസരിച്ച് തിക്കും തിരക്കും കൂട്ടാറുള്ള വാഹനങ്ങളെ, ഓഫീസിൽ നിന്നും വീട്ടിലെത്തിയാൽ പതിവ് ചായയുമായി ഇരുന്ന് നോക്കാറുണ്ട്.  ഇപ്പോൾ വാഹങ്ങളുടെ ഇരമ്പവും ഹോണടികളും തീരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  റോഡിലുള്ളവക്ക് ശ്വാസം മുട്ടാതെ, ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ചു സ്വൈര്യമായി നീങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നതിന്റെ ആശ്വാസം. ആടിപ്പാടി യാതൊരു ധൃതിയുമില്ലാതെയാണ് അവ നീങ്ങുന്നത്.. ജീവികൾക്കും, യന്ത്രങ്ങൾക്കുമെല്ലാം ക്ഷമ കൈവന്നത് പോലെ.

രണ്ടുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം..

അവന്റെ തലമുടി നീണ്ടുവളർന്നിരിക്കുന്നു.   ഒരു ദിവസം  വൈകിട്ട് അവൻ ഷരീഫിനോട്  ചോദിച്ചു.

" ഉപ്പാ.. ഞാനൊന്ന് പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോട്ടെ , ജസ്റ്റ് ഫോർ ഹാഫ് എൻ അവർ"? 

"അതെന്തിനാ നീ ഇപ്പൊ പുറത്തു പോകുന്നത്?"  

അസാധാരണമായ സാഹചര്യത്തിലുള്ള ഈ സമയം മകൻ പുറത്ത് പോകുന്നത് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഷെരീഫ് ചോദ്യമെറിഞ്ഞു. രണ്ടുമാസമായി വെട്ടിയൊതുക്കിയിട്ടില്ലാത്ത അവന്റെ തലമുടി എല്ലാ പരിധികളും ലംഘിച്ചു ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നത് കൂടുതൽ അനുസരണക്കേട് കാട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.

"വീട്ടിലേക്ക് വേണ്ടുന്ന അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ കൃത്യമായി ഇവിടെ എത്തിക്കുന്നുണ്ട്.. ഒരുത്തൻ ലാപ്ടോപ്പ് ബാറ്ററി കേടായി എന്ന് പറയുമ്പോൾ, മറ്റവൻ, പ്രിന്റർ കാർട്രിഡ്ജ് തീർന്നെന്നും, മറ്റൊരുവൻ പ്രിന്ററിലിടേണ്ട പേപ്പർ തീർന്നെന്നും .. പരാതിപ്പെടുമ്പോൾ .. എന്നും എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാനുണ്ടാവും. " 

അയാൾ ഇത്രയും പറയുമ്പോളേക്കും അവൻ ചെവിപൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

"എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട, എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഉപ്പയുടെ ഇങ്ങനത്തെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ.. 'ഐ ആം ഫ്രസ്ട്രേറ്റഡ് ഹിയർ ".. അവൻ തുടർന്നു..

"കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമാസമായി ഐ ആം ഇൻസൈഡ് ദീസ്  ഫോർ വാൾസ്, മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു ലിഫ്റ്റ് വരെയെങ്കിലും നടന്നിട്ട് എത്ര നാളായി ? ഇതെന്തൊരു സിറ്റുവേഷൻ ആണ് ഉപ്പാ, ഔട്ട്സൈഡ് കാണാതെ, എക്സാം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഫ്രണ്ട്സിനെ കാണാതെ, ഇങ്ങനെ ഇതിനകത്ത് .. ഈസ് ദിസ് ലോക്ക്ഡൗൺ ഓർ ലോക്കപ്പ് "? അവൻ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞുതീർത്തു. അപ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്ത് ശാന്തമായ ഒരു യാചനഭാവമായിരുന്നു. അവന്റെ മേൽച്ചുണ്ടിന് മുകളിൽ പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ സ്വർണ്ണരോമങ്ങൾ തന്നോട് അപേക്ഷിക്കുകയാണ്.

ഷരീഫിന് മകനോട് വല്ലാത്ത അനുകമ്പ തോന്നി...അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും, ഒരു ഡിസ്പോസിബിൾ സർജിക്കൽ മാസ്ക്കും, ഹാൻഡ്ഗ്ലൗസുകളും എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് അയാൾ  അവനോട് പറഞ്ഞു..
"മോൻ പോയി വാ, പക്ഷെ പരമാവധി , അരമണിക്കൂറിനകം തിരികെയെത്തണേ , കുട്ടികളെ പുറത്തൊന്നും കാണാൻ പാടില്ലെന്നാണ് സർക്കാർ നിയമം.. അത് നാം പാലിക്കേണ്ടതല്ലേ?"

"സൊ വാട്ട് ?  ഞാൻ ഇപ്പോളും കുട്ടിയാണോ ഉപ്പാ"?

ആ ചോദ്യം അയാളെ ചെറുതായൊന്ന് ഞെട്ടിച്ചു, ശരിയാണ് , അവനിപ്പോ എന്റെ പഴയ ഫിറുക്കുട്ടിയല്ല , പതിനേഴാം വയസ്സിലെത്തിയിരിക്കുന്ന യുവാവാണ് , ടീനേജിലെ മദ്ധ്യാഹ്നം പിന്നിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവൻ.. പൊടിമീശ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം.. ശരിയാണ്, അവനിപ്പോൾ അത്ര ചെറിയ കുട്ടിയല്ല.. ഷെരീഫ്‌ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി, പിന്നെ തനിക്ക്  വേണ്ടി മാത്രം തുറക്കാറുള്ള ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു , അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോകവേ, രണ്ടോ മൂന്നോ  ഫേഷ്യൽ ടിഷ്യു പേപ്പർ നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "പോകുമ്പോളും തിരിച്ചു വരുമ്പോളും എലിവേറ്റർ ബട്ടൺ ഇതുപയോഗിച്ചു മാത്രം അമർത്തുക". കേൾക്കേണ്ട താമസം ഫിർദൗസ് പുറത്തേക്ക് ധൃതിയിൽ നടന്നു പോയി. 

"വലിയ മുറ്റവും, ധാരാളം ചെടികളുമെല്ലാമുള്ള ശരാശരി വീട്.. ലോക്ക്ഡൗൺ ആണെങ്കിലെന്താ, സ്വന്തം വീട്ടുവളപ്പിൽ സ്വൈര്യമായി ചുറ്റി നടക്കാമല്ലോ. ഈ ഗൾഫ് നാട്ടിൽ, അംബരചുംബികളായ ലക്ഷക്കണക്കിന് ചതുരക്കൂടുകളൊന്നിൽ ഒരു ലോക്കപ്പിലെന്ന പോലെ അനേകം കുട്ടികൾ വീർപ്പുമുട്ടിക്കഴിയുന്നു.. കമ്പ്യൂട്ടറുകളിലും,  രക്ഷിതാക്കളിൽ നിന്നും 'തട്ടിയെടുക്കുന്ന' സ്മാർട്ട് ഫോണുകളിലും തലകുനിച്ചിരിക്കുകയും, ടെലിവിഷനിൽ കണ്ണു നട്ടിരിക്കേണ്ടിയും വരുന്നത് ഈ കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു ദുരവസ്ഥ തന്നെയാണ്.  മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ മണലാരണ്യത്തെ പറുദീസയാക്കിയ രാജ്യങ്ങളെന്ന് പറഞ്ഞാലും.. കുട്ടിക്കാലത്ത്  അനുഭവി‌ക്കേണ്ടുന്ന പല സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളിൽ നിന്നും ഉല്ലാസങ്ങളിൽ നിന്നും വിലക്കപ്പെട്ട തുറുങ്കിൽ തന്നെയാണ് കുട്ടികൾ.. അയാൾ മനസ്സാ ശരിവെച്ചു.

"ലോകത്താകമാനം കോവിഡ് രോഗികളുടെ എണ്ണം അൻപത് ലക്ഷം കടന്നു. മൂന്നുലക്ഷത്തോളം പേർ മരണപ്പെട്ടു. ഇരുപത്തിയൊന്ന് ലക്ഷത്തി ആറായിരത്തി...പേർ സുഖം പ്രാപിച്ചു.." 

ടെലിവിഷനിൽ വാർത്ത..
-----------------------------------------------------
- മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ് 




മാതൃസ്പർശം (കഥ)

മാതൃസ്പർശം 
----------------------

ഇരുപത് ദിവസം മാത്രം പ്രായമായ പിഞ്ചുമോൻ മുലപ്പാൽ കുടിക്കാൻ വിഷമിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടപ്പോളാണ് അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിലുള്ള നഗരത്തിൽ,  രാജ്യത്തിലെ ഏറ്റവും സുസജ്ജമായ ആശുപത്രിയിൽ  എമെർജെൻസി വിഭാഗത്തിൽ ഞങ്ങൾ അവനെയും കൊണ്ട് ആ രാത്രി ചെന്നത്. 

നഴ്‌സിംഗ് വിഭാഗത്തിലെ പ്രാഥമിക പരിശോധനക്ക് ശേഷം ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ, ബാസം ഞങ്ങളെ കണ്ടു.

"വാട്സ് ഹാപ്പനിംഗ്?  യുവർ ബേബി ഈസ് സീരിയസ്‌ലി സിക്ക്,  വി നീഡ് ടു അഡ്മിറ്റ് ഹിം ഹിയർ"(നിങ്ങളുടെ മകൻറെ രോഗാവസ്ഥ ഗുരുതരമാണ്,  അവനെ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്).

ഡോക്ടർ  പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞങ്ങൾ സ്തബ്ധരായിപ്പോയി.  പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ചക്രങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ച കട്ടിലെത്തി,  കുഞ്ഞിനേയും ഉമ്മയെയും രണ്ട് നഴ്സുമാർ ചേർന്നു ആശുപത്രിയുടെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

കിട്ടിയ അവസരം ഞാനും വിനിയോഗിച്ചു, രാവിലെ മുതൽ എനിക്ക്,  പനിക്കോളും , തൊണ്ടവേദനയുമുള്ള കാര്യം ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞു,   എന്നെ കൂടി പരിശോധിപ്പിച്ചു, 

"നിങ്ങൾക്ക് ചിക്കൻ പോക്സ് പിടിപെട്ടിരിക്കുന്നു.,  ഇനി രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ഇങ്ങോട്ട് പ്രവേശിക്കരുത്,  നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയും കുഞ്ഞും ഇവിടെ സുരക്ഷിതരും ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സയും ഞങ്ങൾ നൽകുന്നതായിരിക്കും,  അതോർത്ത് നിങ്ങൾ വിഷമിക്കുകയേ വേണ്ട".

ഇരട്ട സങ്കടത്തിലായ എനിക്ക് എത്രയും വേഗം അവിടം വിടുകയേ വഴിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തലക്കുള്ളിലേക്ക് തീപ്പന്തം കയറ്റിയത് പോലെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ ഉറങ്ങാൻ സാധിക്കാതെ മുറിയിൽ ഞാൻ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. എപ്പോളോ ഉറക്കം പിടിച്ചു. അർദ്ധരാത്രിയും പിന്നിട്ട നേരം,  തലച്ചോർ തിളച്ചു തലയോട്ടിയിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള  അതിശക്തമായ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു എന്റെ ഉറക്കം പോയി.. തലയിലാകെ ചെറു പ്രകമ്പനങ്ങൾ.  തൊണ്ടയിൽ മീൻമുള്ള് കുടുങ്ങിയത് പോലെ എന്തോ തറച്ചു നിൽക്കുന്നു.  തലയിൽ കൈകൊണ്ടൊന്ന് തടവി നോക്കിയപ്പോൾ, അവിടവിടെ കുരുക്കൾ തടയുന്നു, സൂചികുത്തുന്നത് പോലെ വേദന അനുഭവപ്പെട്ട മുഖം തടവി നോക്കുമ്പോൾ മുഖക്കുരുവിന് സമാനമായ ചെറുകുരുക്കളിൽ വിരലുകൾ തലോടിയിറിങ്ങി. നെഞ്ചിലും പുറത്തും ശരീരത്തിൽ എല്ലായിടത്തും ദ്രാവകം നിറഞ്ഞ കുരുക്കൾ!

രാവിലെയെഴുന്നേറ്റ് ജഗ്ഗിൽ നിന്നും വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോൾ  ആ പച്ച വെള്ളത്തിന് പോലും ഒരു രുചിയും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല!.   പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ് ഉമ്മ എന്നെ കാണുന്നത്.   കണ്ടപാടേ സങ്കടം കടിച്ചമർത്തിയെങ്കിലും കണ്ണിൽ ജലം പടർന്നിരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം പ്രാതലുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്ന ഉമ്മയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് വിശപ്പില്ല ഉമ്മാ, പിന്നെ, പച്ചവെള്ളത്തിന് പോലും ഒരു രുചിയും നാവിലില്ല, ഇപ്പൊ ഇതൊന്നും വേണ്ട.  വിശക്കുമ്പോ ഞാൻ പറയാം".

വിളമ്പിക്കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണം ,മുറിയിലെ മേശമേൽ വെച്ചു , കട്ടിലിൽ എന്റൊപ്പം വന്നിരുന്നു ഉമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി,  ഉമ്മയുടെ ചുണ്ടുകൾ  വിതുമ്പുണ്ടായിരുന്നു.   ചുളിവുകൾ വീണു തുടങ്ങിയ വലതു കൈയിലെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ മെല്ലെ സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങി. പൊങ്ങിവന്ന കുരുക്കളിൽ തലോടി, ശേഷം നെറ്റിയിലും മുഖത്തും തടവി, ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് എന്റെ കീഴ്ത്താടിയിൽ പിടിച്ച് , ഗദ്ഗദകണ്ഠയായി ഉമ്മ പറഞ്ഞു...

"ന്റെ മോനെ ഇങ്ങനെ കണ്ടിട്ട് സഹിക്കണില്ല,  ഓടിച്ചാടി നടന്ന നീ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ, പിറന്നപാടെന്ന പോലെ നിന്റെ മോനും,   പെറ്റിട്ട് സ്വൈര്യമായി എണീച്ചു നടക്കുന്നതിന് മുൻപേ അവളും അവിടെ ആശുപത്രിയിൽ. അവൾക്കൊരു സഹായത്തിന് നിക്കണ്ടോനാ നീ, ഞാനവിടെ പോയി നിക്കാന്ന് വെച്ചാ, ഇവിടെ നിന്നേം ബാപ്പാനേം ആരാ നോക്ക്വ ?"..

ഉമ്മയുടെ സങ്കടത്തോടെയുള്ള സ്നേഹപ്രകടനം എന്റെയും ഉള്ളിൽ വല്ലാത്ത നീറ്റൽ വരുത്തിയിരുന്നു.   എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ഞാൻ വാ തുറന്നെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തു വന്നില്ല, മുതിർന്നപ്പോൾ എന്നും വീണ്ടും കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ മടിയിലേക്ക് എന്റെ തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു..

"ഉമ്മാ, ചിക്കൻപോക്സ് അത്ര അപകടമുള്ള രോഗമൊന്നുമല്ലല്ലോ, സാധാരണയായി അതിന്റെ ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോ അതങ്ങ് മാറിക്കൊള്ളും. ഇങ്ങോട്ട് കയറിവന്നു, എന്നെ പരിചരിക്കുന്ന ഉമ്മയുടെ അവസ്ഥ ആലോചിച്ചാണ് എനിക്കിപ്പോ സങ്കടം, ആശുപത്രിയിലെ കാര്യങ്ങൾ അവിടെ അവർ തന്നെ വേണ്ടപോലെ ശ്രദ്ധിച്ചോളും ഉമ്മാ, അതിൽ ബേജാറാകണ്ട"..

"വയസ്സായ എനിക്കിനി എന്ത് നോക്കാനാ മോനേ, ഞങ്ങക്കൊക്കെ ഇത് മുൻപേ വന്നതാ, ഇനി വീണ്ടും പിടിപെടില്ല, ങ്ഹാ വന്നാ തന്നെ സാരൂല , നിന്റേത് വേഗം മാറിക്കിട്ടിയാ മതി."

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആശുപത്രിയിലുള്ള അവൾക്കും കുഞ്ഞിനും ചിക്കൻ പോക്സ് പിടിപെട്ടതായി അവൾ പറഞ്ഞു.   ന്യൂമോണിയ ഒരു വിധം സുഖപ്പെട്ടു വന്നപ്പോളായിരുന്നു കുഞ്ഞിനും അത് പിടിപെട്ടത്.  ഇളം മേനിയിൽ മേലാസകലം ചുവന്ന ചെറുകുരുക്കൾ പൊന്തിയത് ടെലഫോണിലൂടെ അവൾ വിവരിച്ചു.  

പിന്നെയും ഒരാഴ്ച്ച കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ശരീരത്തിലെ കുരുക്കളെല്ലാം അമർന്നു, പകരം കറുത്ത പൊറ്റകൾ അടർന്നുവീണ അടയാളങ്ങൾ  സ്ഥലം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു! ഇക്കാക്കയോട്  ടെലഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു..

"എന്റെ തലയിലും മൂന്നാലെണ്ണമുണ്ടായിരുന്നു, ഞാനതൊന്നും കാര്യാക്കീല, എന്റെ ബേജാറ് ഓന്റെ കാര്യത്തിലായിരുന്നു!" തനിക്ക് ചിക്കൻ പോക്സ് പിടിപെട്ട കാര്യം മറച്ചുവെക്കുകയും അത് വകവെക്കാതെ ഉമ്മ എന്നെ പരിചരിക്കാൻ നിന്നു!

തികട്ടിവന്ന സങ്കടം, ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി പെയ്യുന്നത് അടക്കി നിർത്തി ഞാൻ മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു. കട്ടിലിൽ വെറുതെ കിടന്നപ്പോൾ, പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കൈപ്പടങ്ങളുടെ മാർദ്ദവമുള്ള, പ്രായത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വീണുതുടങ്ങിയ പത്ത് കൈവിരലുകൾ എന്റെ തലയിലും മുഖത്തും തലോടുന്നത് ഞാൻ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു!

ആ സമയം അവളിലെ ഉമ്മ കുഞ്ഞിനെ മുലയൂട്ടിക്കൊണ്ട് , തന്റെ കൈവിരലുകൾ തൂവൽപോലെ മാർദ്ദവമുള്ള മുടിയിഴകളിൽ തലോടുന്നുണ്ടാവുമെന്ന് ഞാനോർത്തു.  അതൊരു സുഖമുള്ള ഭാവനയായിരുന്നു!.

- മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്
26/04/2020
Copyright Protected

അബോർഷൻ (കഥ)

അബോർഷൻ
------------------------

രണ്ടു മാസം മുൻപാണ് , ശ്യാമക്ക്  , താൻ ആഗ്രഹിച്ച  ജോലി ശരിയായത്. 

ഒരാൾ മാത്രം അദ്ധ്വാനിച്ച്,  ഇക്കാലത്ത് രണ്ടറ്റം കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് ജീവിതാനുഭവം നൽകിയ തിരിച്ചറിവാണ്,  അവരെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു പ്രായോഗിക വശം ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരകമായത്.   അനുഭവത്തോളം വലിയ പാഠമുണ്ടോ ? അനിൽ എപ്പോളും ചിന്തിക്കാറുള്ളതാണ്.

ശ്യാമയാണെങ്കിൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളും ബുദ്ധിമതിയുമാണ്.  പഠിപ്പുണ്ടായിട്ടും ഒരു ജോലിക്ക് ശ്രമിക്കാൻ ഇതുവരെ തുനിയാത്തതിൽ  ശ്യാമക്കും നിരാശയുണ്ട്

ശ്യാമകൂടി ജോലിക്കാരിയാകുന്നതോടെ , ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ കുറച്ചൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടാകും എന്ന് അനിലും മുൻകൂട്ടി കണക്കുകൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.  എന്നാൽ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ അത് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ  കാര്യങ്ങൾ കണക്ക്കൂട്ടലുകൾക്കപ്പുറത്താണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. എന്തായാലും ശ്യാമ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ജോലിക്കുള്ള അവസരം എപ്പോഴും ലഭിക്കണമെന്നില്ലല്ലോ എന്ന് അവർ  സ്വയം സമാധാനം കണ്ടെത്തി.

പതിനാറ്  മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ആദ്യമകൻ ആദർശിനെ,  താമസ സ്ഥലത്തിന് അൽപ്പം അകലെയുള്ള ബീനത്താത്തയുടെ വീട്ടിൽ 'ഡേ കെയറിന്' ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ശ്യാമയുടെ  നെഞ്ച് പിടയും.  എങ്കിലും ഈ മഹാ നഗരത്തിൽ പണംവിഴുങ്ങികളായ ,  മലയാളികളല്ലാത്ത 'ബേബി സിറ്റിങ്‌' നടത്തുന്ന മറ്റെല്ലാ സ്ത്രീകളെക്കാളും നല്ല കെയറിങ് ആണ് മധ്യവയസ്ക്കയായ ബീനത്താത്തയുടെത്.   അവർക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കളാണ്.  സ്ക്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ ആ പെൺമക്കളും, അവിടെ ഏല്പിക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടികളുടെ  കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറിയ കുട്ടിയായ "ആദർശിനെ വേണ്ടുവോളം പുന്നാരിച്ചു കൊള്ളും"  എന്നുമുള്ള ബീനത്താത്തയുടെ വാക്കുകളിൽ ശ്യാമക്ക് വിശ്വാസവും അനിലിന് ആശ്വാസവുമായിരുന്നു. 

ശ്യാമ ഓഫീസ് ജോലി ആരംഭിച്ചതോടെ , ആ ഫ്‌ളാറ്റിനുള്ളിലെ ദിനചര്യകളിൽ സമയത്തിന് കുറേക്കൂടി പ്രാധാന്യം കൈവന്നു.  അനിലിന്റെ ഓഫീസ് സമയത്തിനനുസരിച്ച് മാത്രം പ്രഭാത കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ ഫ്‌ളാറ്റിൽ, മറ്റ് രണ്ടുപേർക്കു കൂടി സമയം കണ്ടെത്തേണ്ടി വന്ന അവസ്ഥയായി. 

സാധാരണ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിലും ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നേരത്തെ ശ്യാമ ഉണരണം.  രണ്ടുപേർക്കുമുള്ള പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്നതോടൊപ്പം, ആദർശിന് ഒരു നേരത്തേക്കെങ്കിലും , പാൽപ്പൊടി കലക്കിയുള്ള പാൽ, പിന്നെ, മിക്സഡ് വെജിറ്റബ്ൾസ് മിക്സിയിൽ അരച്ചു, അല്ലെങ്കിൽ ധാന്യക്കുറുക്ക്  നിറച്ചു, കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി ചെറിയൊരു ടിഫിൻ തയ്യാറാക്കണം.  ഇടക്കൊരു തവണ ശ്യാമ ഓഫീസ് സമയത്തിനിടയിൽ ബ്രസ്റ്റ് പമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് പിഴിഞ്ഞെടുത്ത് ശേഖരിക്കുന്ന മുലപ്പാൽ ആദർശിന് എത്തിക്കാൻ അനിൽ തന്റെ ഓഫീസ് ബ്രേക്ക് സമയത്ത് എത്തും.  ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുള്ള ഇടവേളയിൽ അത് തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കളക്ട് ചെയ്തു ബീനത്താത്തയുടെയടുത്തെത്തിക്കാൻ അനിലിന്റേത് ഒരു പെടാപ്പാട് തന്നെയാണെന്ന് ശ്യാമക്കറിയാം.  ദിവസവും കുഞ്ഞിന് ആവശ്യമുള്ളപ്പോളെല്ലാം തന്റെ മുലപ്പാൽ യഥേഷ്‌ടം നൽകാൻ താൻ ബാധ്യസ്ഥയാണെന്നിരിക്കെ , അത് സാധിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ മാതൃ സ്നേഹത്തിന്റെ നിർമ്മലമായ ഒഴുക്കുകൾ മുലപ്പാൽ രൂപത്തിൽ ശ്യാമ  ബേബി ഫീഡിങ് ബോട്ടിലിൽ നിറച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. 

"കുഞ്ഞിന് മുല കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ, മുലപ്പാൽ കുറഞ്ഞു വരും കേട്ടോ",  പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്തയാളായിട്ടും ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹത്തോടെ തന്നോട് പെരുമാറുന്ന ആനിചേച്ചിയാണ് ഇങ്ങനെയൊരു ഗൗരവമായ മുന്നറിയിപ്പ് ആദ്യം നൽകിയത്.  ആനിചേച്ചിയുടെ മകൾ ലിസി ഉപയോഗിച്ചു, നന്നായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച ബ്രസ്റ്റ്  പമ്പ് , ജോയിൻ ചെയ്ത് മൂന്നാം ദിവസം തനിക്ക്  ഉപയോഗിക്കാൻ സംഘടിപ്പിച്ചു നൽകുകയും ചെയ്തു ആനിചേച്ചി. 

വീട്ടിൽ നിന്നും രാവിലെ മൂന്നുപേരും ഒരേ സമയം പുറപ്പെടും.  ആദ്യം ആദർശിനെ  ബീനത്താത്തയെ ഏൽപ്പിക്കുക, പിന്നെ , ശ്യാമയെ ഓഫീസിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യുക, അത് കഴിഞ്ഞാൽ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് കാറോടിച്ചു പോകുക.   എല്ലാം ആറ് കിലോമീറ്റർ ചുറ്റളവിൽ ഒതുങ്ങുന്ന  സ്ഥലങ്ങളാണെങ്കിലും നഗരത്തിലെ ഗതാഗതക്കുരുക്കിനിടയിൽ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഇതെല്ലാം ചെയ്തു തീർക്കാൻ ആദ്യമാദ്യം നന്നായി പ്രയാസപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അനിലിന് അത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നാറില്ല.   അതിനാൽ തന്നെ,  തന്നെയും,   സാഹചര്യത്തെയും ശപിക്കുന്ന ശീലം അയാൾക്കിപ്പോളില്ല.   മാസാമാസം രണ്ടുപേരുടെയും ശമ്പളയിനത്തിൽ എത്തുന്ന വരുമാനം അവരുടെ സാമ്പത്തിക പരാധീനതകൾ തീരെ അകറ്റി നിർത്തപ്പെട്ടു.  ഇപ്പോൾ, ഫ്ളാറ്റിന് വാടക നൽകുന്നതിലും, ടെലഫോൺ, വെള്ളം, കറന്റ് ബില്ലടക്കുന്നതിനും, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപെടുത്ത , ഇനിയും തീർപ്പായിട്ടില്ലാത്ത പേർസണൽ ലോണും, വരുന്ന ആറ് മാസത്തിനുള്ളിൽ തീരാനുള്ള കാർലോണും,   പ്രതിമാസം ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ തന്റെ കയ്യിലെത്തുന്ന ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ്  ബില്ലടക്കുന്നതിനുമൊന്നും തീരെ ടെൻഷനടിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ല. 

അൽപ്പം ശ്വാസം മുട്ടിയുള്ള ജീവിതമാണെങ്കിലും എന്നത്തേക്കാളും കൂടുതൽ സാമ്പത്തികാശ്വാസം കൊച്ചുകുടുംബത്തിൽ വലിയ ആഹ്ലാദം നൽകി. 

"അനിലേട്ടാ, ഈ മാസം ഇത് വരെ 'പീരിയഡ്' ആയിട്ടില്ലട്ടോ...", രാത്രിയിൽ അനിലിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ഒരൽപ്പം ആധികലർന്ന  സ്വരത്തിൽ ശ്യാമ പറഞ്ഞു. 

"അത്... , സ്‌ട്രെസ്സുണ്ടാകുമ്പോൾ നിനക്കങ്ങനെ, ലേറ്റ് ആവാറുള്ളതല്ലേ ? ജോലിഭാരവും, തിരക്ക് പിടിച്ച ദിവസങ്ങളും കാരണമാവും".. കാത്തിരിക്കാം. 

"ങ്‌ഹും", എന്ന മൂളലിൽ,  അനിലിന്റെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി പറയുമ്പോളും ശ്യാമയുടെ ഉള്ളിലൊരു പിടച്ചിലുണ്ടായിരുന്നു.  

പിന്നെയും മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അതെ അവസ്ഥ തുടർന്നതിനാലാണ് അനിലിനെ വിളിച്ച് പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റർ വാങ്ങാൻ ശ്യാമ ആവശ്യപ്പെട്ടത്.   പിറ്റേന്ന്, അതിരാവിലെ തന്നെ ടെസ്റ്ററിൽ പരിശോധിച്ച് നോക്കിയ ശ്യാമ , റിസൾട്ടായി, രണ്ട് ചുവപ്പു വരകൾ കണ്ടു ഞെട്ടി.  പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ശക്തിയെല്ലാം ക്ഷയിച്ചു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി! പരിസരം മറന്നെന്ന പോലെ അവൾ കുളിമുറിയിൽ നിന്നും അനിലിനെ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.   ശ്യാമയുടെ വിളിയിലടങ്ങിയ വെപ്രാളം മനസ്സിലാക്കിയ അനിൽ ചാടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റു അവളുടെ അരികിലെത്തി.   വിളറിയ മുഖത്തോടെ ശ്യാമ പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്ററിൽ തെളിഞ്ഞ ചുവന്ന വരകൾ അനിലിനെ കാണിച്ചു.  അനിലും സ്തബ്ധനായിപ്പോയി!. 

മ്ലാനമായ മുഖത്തോടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ശ്യാമയും , അനിലും , ആദർശിനെ പതിവ് പോലെ  ബീനത്താത്തയെ ഏൽപ്പിച്ചു, ഓഫീസിൽ വിളിച്ചു അൽപ്പം വൈകിയേ എത്തുകയുള്ളൂവെന്ന് അറിയിച്ചു, നേരെ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിനെ സന്ദർശിച്ചു.   അവിടെ വെച്ച് അവരത് ഉറപ്പിച്ചു, അവരുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് മറ്റൊരതിഥികൂടി എത്താൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു!..

തിരികെ കാറിൽ ഓഫീസുകളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കവെ , രണ്ടുപേരും , സങ്കടം തുളുമ്പുന്ന മുഖത്തോടെ, ഒരേസമയം പരസ്പരം മുഖത്ത് നോക്കി ചോദിച്ചു "ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു ? മുൻകരുതലില്ലാതെ നമ്മൾ ഇത് വരെ ... "  .. ചോദ്യങ്ങൾ ഒരേ സമയം വന്നുവെന്നല്ലാതെ ശ്യാമയെ ഓഫീസിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യുന്നത് വരെ രണ്ടുപേർക്കും അതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനോ, ഇനി കണ്ടെത്തിയ എന്തെങ്കിലും ഉത്തരം പുറത്ത് പറയാനോ തയ്യാറായില്ല.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകവേ , പല ചിന്തകളും ശ്യാമയിൽ കടന്നുകൂടി.  ശ്യാമയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ പലപ്പോഴും മോശമായ മാറ്റങ്ങൾ അനിൽ കണ്ടു.  തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും കലഹിക്കുകയും, ആദർശിനെ കരുവാക്കി അനിലിന് നേരെ കുത്തുവാക്കുകൾ പറയാനും തുടങ്ങി.   ഈ ഗർഭം, ഇതുവരെ  ശ്യാമക്ക് തീരെ ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.  ശ്യാമയോട് താനെന്തോ കരുതിക്കൂട്ടി ചെയ്തത് പോലെയോ, കടുംകൈ കാണിച്ചത് പോലെയോ ഒക്കെയായിരുന്നു ,അനിലിനോട് ഇപ്പോൾ ശ്യാമയുടെ പെരുമാറ്റം.   ഒരു മാസം കൂടി പിന്നിട്ടതോടെ ഗർഭലക്ഷണങ്ങൾ മനംപിരട്ടലിന്റെയും, ഛർദ്ദിയുടെയും രൂപത്തിൽ പുറത്തുകാട്ടാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ശ്യാമയുടെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ രൗദ്രഭാവം പൂണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.  

"എനിക്കീ ഗർഭം വേണ്ട, നമുക്കിത് ഒഴിവാക്കാം അനിലേട്ടാ " ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് വരവേ ശ്യാമ, ആ കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു.   അനിലിന് അത് ഒട്ടും സ്വീകാര്യമല്ലായിരുന്നു.   എങ്കിലും എന്നും ഭാര്യയുടെ അഭിപ്രായത്തിന് കൂടി വില നൽകിയിരുന്ന അനിൽ, അക്കാര്യം ഡോക്ടറോട് അന്വേഷിച്ച് വേണ്ടത് ചെയ്യാം എന്ന് ശ്യാമയോട് പറയുകയും ചെയ്തു.  അവളെ അങ്ങനെ സമാധാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാലോ എന്ന ചിന്തകൂടി അനിലിനുണ്ടായിരുന്നു.  

"എടൊ അനിലേ , പടച്ചോൻ പടച്ചുവിടാൻ തീരുമാനിച്ച ഒന്നിനെ നമ്മളായിട്ട് അങ്ങനെ ഇല്ലാണ്ടാക്കാൻ പാടില്ല.  , നാളെ ഒന്നിനെ വേണമെന്ന് വെച്ചാൽ അപ്പൊ തന്നെ തന്റെ ഭാര്യ പ്രസവിക്കണമെന്ന് എന്താ ഇത്ര ഉറപ്പ്?  പടച്ചോനാണ് സമയം,  അത് കൊണ്ട് തന്നെ പടച്ചോൻ തീരുമാനിക്കുന്ന സമയത്ത് അവന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.   നീ ബേജാറാകണ്ട, നിന്റെ ഭാര്യ ശ്യാമ തന്നെ അവരുടെ  നിലപാട് മാറ്റും, സാധാരണ സ്ത്രീകൾക്ക്, കുഞ്ഞെന്ന് വെച്ചാ ജീവനാടോ, ശ്യാമയിപ്പോ, ആദ്യമായി ലഭിച്ച ജോലിയെക്കുറിച്ചൊക്കെയുള്ള വിഷമം കൊണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിക്കുകയും, പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നതാ, നീ സമാധാനത്തോടെയിരിക്ക്"..

ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകനും , ദൈവവിശ്വാസിയും, ചെറിയ രീതിയിൽ  മതപ്രഭാഷണമൊക്കെ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സജീബിന്റെ വാക്കുകൾ അനിലിന് ഏറെ ആശ്വാസം നൽകി. 

പിറ്റേന്ന്,   ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് ഡോക്ടർ അരുണിമയുടെ അടുത്ത് കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവതരിപ്പിച്ചു. 

"എന്ത് കൊണ്ട് ഈ കുഞ്ഞിനെ നിങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന് വെക്കണം ? ഒരു ഡോക്ടറെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ഇതിനോട് യോജിക്കാൻ  ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.   പിന്നെ, നിങ്ങൾക്ക് അത്ര നിർബന്ധമാണെന്ന് വെച്ചാൽ , എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല. ഇപ്പോ ആകെ ഒരു കുഞ്ഞല്ലേ നിങ്ങൾക്കുള്ളൂ ?  എന്നാൽ ഓർക്കുക,  ഇപ്പോളുള്ള കുഞ്ഞിന് ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുമ്പോ, അപ്പൊ തന്നെ നിങ്ങൾക്കത് ലഭിക്കണമെന്നുമില്ല.   ഇനി നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചു അറിയിക്കുക. അപ്പൊ വേണ്ടത് ചെയ്യാം.  പക്ഷെ ശ്യാമ  നല്ലവണ്ണം ആലോചിക്കൂട്ടൊ".. ഡോക്ടർ തന്റെ ഭാഗം അവരെ അറിയിച്ചു.

 ശ്യാമയുടെ സ്വഭാവവും, ഗർഭാവസ്ഥയിൽ ജോലിക്ക് പോകുന്നതിന്റെ ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ആലോചിച്ചപ്പോൾ അബോർഷൻ നടത്താതിരിക്കാൻ ഉപദേശിക്കാൻ അനിലിലെ സഹധർമ്മിണിസ്നേഹിക്ക് സാധിച്ചുമില്ല!.. ഇക്കാര്യത്തിൽ അവളെ എതിർത്തു കൊണ്ടിരുന്നാൽ പിന്നെ, കുടുംബത്തിലെ സ്വൈര്യവും , സന്തോഷവും നശിക്കുമെന്ന് അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു. 

ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ അനിലിന് നൽകിയ ആശ്വാസം ചില്ലറയായിരുന്നില്ല. ഒപ്പം സജീബിന്റെ, ആത്മവിശ്വാസം നിറക്കുന്ന  സാരോപദേശം കൂടി ഓർത്തപ്പോൾ  ശ്യാമ മറിച്ചൊരു തീരുമാനത്തിലെത്തുമെന്ന് അനിലിന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. 

ക്ഷീണം കാരണം അന്ന് ശ്യാമ ഓഫീസിൽ പോയിരുന്നില്ല.  

വൈകിട്ട് ആദർശിനെയും കൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയ അനിൽ കാണുന്നത് അടുക്കളയിൽ ഉഷാറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ശ്യാമയെയാണ്.  ശ്യാമ കിടക്കയിൽ വിശ്രമത്തിലായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി വീട്ടിൽ കയറിയ അനിൽ  ആശ്ചര്യത്തോടെ ശ്യാമയെ നോക്കി , കണ്ണുകൊണ്ട് ചോദ്യമെറിഞ്ഞു... ക്ഷീണം കൊണ്ട് വിളറിയ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വരുത്തിയതല്ലാതെ ശ്യാമ ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല.   തന്റെ തോളിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന ആദർശിനെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി, വേഷം മാറുമ്പോളേക്കും ശ്യാമ ചായയും പലഹാരവുമായി എത്തി.   രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചു ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം, ഗൗരവമായി എന്തോ പറയാനുളളത് പോലെ ശ്യാമ അനിലിനെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു..

"ഇവൾ അബോർഷന് തീരുമാനമെടുത്തു കഴിഞ്ഞുവോ ദൈവമേ" എന്ന് ചങ്കിടിപ്പോടെ ഒരു നിമിഷം അനിൽ ചിന്തിക്കവേ,  പതിഞ്ഞ  ശബ്ദത്തിൽ,  ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ അനിലിന്റെ കണ്ണുകളിക്ക് നോക്കി ശ്യാമ പറഞ്ഞു ..

"അനിലേട്ടാ, അത് .. അത്.. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ നമ്മളെന്തിന് നശിപ്പിക്കണം, എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കണം, നമുക്കിതിനെ വളർത്തണം, അനിലേട്ടൻ അത് തന്യാ ആഗ്രഹിചിച്ചിരുന്നതെന്ന് എനിക്കന്നേ അറിയാമായിരുന്നു. അത് പല തവണ അനിലേട്ടൻ സജീബിന്റെ വാക്കുകളുൾപ്പെടെ എന്നോട് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു!... പിന്നെ, ആനിചേച്ചിയും എന്നെ കുറെ ഉപദേശിച്ചു.  ഗർഭിണിയാണെന്നറിയുമ്പോൾ , പുതുതായി ലഭിച്ച ജോലിക്ക് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും, പിന്നെ ജോലിക്ക് പോയി വരാനുള്ള ശാരീരിക പ്രയാസങ്ങളുമൊക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ അപക്വമായ മനസ്സിൽ ഇത്തരം മോശം ചിന്തകളാണ് വന്നത്.. ഇനി വരുന്നത് വരട്ടെ .. എല്ലാം നൽകിയ ദൈവം ഇതിനും ഒരു പരിഹാരം നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുമെന്ന് ഇപ്പോ എന്റെ മനസ്സും പറയുന്നു. , അനിലേട്ടാ, എന്റെ അവിവേകങ്ങൾക്ക് മാപ്പ് തരണേ ...ദൈവം വിധിച്ചത് നമ്മളിൽ വന്നു ചേരുക തന്നെ ചെയ്യും,  ഇനി ഈ ഗർഭം പറഞ്ഞു, ഞാൻ അനിലേട്ടനെ വേദനിപ്പിക്കില്ലാട്ടോ.. ക്ഷമിക്കണേ ഏട്ടാ"..

അനിൽ, ശ്യാമയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് കുറെ നേരം നിന്നു, അനിലിന്റെ സന്തോഷക്കണ്ണുനീർ ശ്യാമയുടെ  നെറ്റിയിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി..

"ദൈവം കത്തിച്ച തിരി നമ്മളായി ഊതിക്കെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ല .. നിന്റെ ഈ തീരുമാനമാണ് ശരി ശ്യാമേ.. നാളെ നമ്മുടെ വെളിച്ചമായി ഈ കുഞ്ഞും ഉണ്ടാവും." ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ ശ്യാമയെ കൂടുതൽ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അനിൽ പറഞ്ഞു 

മാസം തികഞ്ഞദിവസം ശ്യാമ ഒരു സുന്ദരിക്കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി.   ആ ഇളംപൂവിനെ മാറോടു ചേർത്തുകൊണ്ട് ശ്യാമ പറഞ്ഞു, "എന്റെ പൊന്നേ, ഈ കുരുന്നിനെയാണോ ഞാൻ ഇല്ലാണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയത് .. അമ്മയെ വെറുക്കരുതേ മോളൂ, അമ്മ ജീവനെപ്പോലെ എന്റെ പൊന്നിനെ നോക്കുംട്ടാ... ".. ആ സമയം അടുത്തെത്തിയ അനിലിന്റെ കണ്ണുകളും സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.  കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്തു കൊണ്ട് അനിലും എന്തൊക്കെയോ സ്നേഹവാക്കുകൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു ..

- മുഹമ്മദ്‌ അലി മാങ്കടവ് 

ബാബുവിന്റെ ശരികൾ

Image may contain: Muhammad Ali Ch, smiling, tree, hat, outdoor and closeup
---------------------------------------
എയർപോട്ടിൽ അറൈവൽ ഏരിയയിൽ വെച്ചാണ് ബാബുവിനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടത്. മറ്റൊരു യാത്രക്കാരനോടൊപ്പം ഷെയർ ടാക്സിയിൽ ഞങ്ങൾ റെയിൽവേസ്റേഷനിലെത്തി. വടക്കോട്ടുള്ള ട്രെയിനിലാണ് ഗൾഫിൽ നിന്നും നാട്ടിലെത്തിയ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേർക്കും വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതും.
റെയിൽവേസ്റ്റേഷനിൽ ഞങ്ങൾ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കവേ , ഇരുചെവികളിലും ഇയർഫോൺ കുത്തിക്കയറ്റിയ ചെറുപ്പക്കാരൻ - , അയാളുടെ ലഗേജുകളിൽ പേരെഴുതി ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, പേര് സുനിൽ ആണെന്നും, ദുബായിൽ നിന്നുമാണ് യാത്ര എന്നും മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ കുശലം പറഞ്ഞു. ഭാഗികമായി മാത്രം കേട്ടത് കൊണ്ടാവാം, സുനിൽ ചെവികളിൽ നിന്നും ആ വെളുത്ത ഉപകരണം എടുത്തു മാറ്റി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ സുനിലും മൂവർ സംഘത്തോടൊപ്പം കൂടി, നാൽവർ സംഘമായി മാറി.
ട്രെയിനിനുള്ളിൽ, ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ സംസാരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ബാബു ഏറ്റെടുത്തു,
താല്പര്യമുള്ളവർ ബാബുവിന്റെ സംസാരത്തിന് ഒന്ന് മൂളിക്കൊടുക്കുകയോ, എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുകയോ, ആശ്ചര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്‌താൽ ബാബു അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കൊള്ളും, ആകർഷകമായ ശരീര ഭാഷയും, അംഗവിക്ഷേപങ്ങളും കൈമുതലായുള്ളയാളാണ് ബാബുവെന്ന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി
"ഞാൻ ഈ സാധനവും ചെവികളിൽ കുത്തിവെച്ച് പാട്ടുകൾ ആസ്വദിച്ച് യാത്ര ചെയ്യാനായിരുന്നു പ്ലാൻ, ഇതിപ്പോൾ ഈ ബാബുവേട്ടന്റെ സംസാരം കേട്ട് കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞാനതങ്ങ് മറന്നു പോയി, അതിൽ ലയിച്ചു പോയി ഹഹഹ ". സുനിൽ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പങ്കുവെച്ചു.
ഞങ്ങളിരുന്ന ഭാഗം സീറ്റുകൾ മിക്കതും കാലിയായതിനാൽ ഒരു ബെർത്തിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുകയാണ് പ്രദീപ്.
"നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരുടെ കാര്യമൊക്കെ വളരെ കഷ്ടാ ചങ്ങായിമാരെ....",
"ഹൂം ? എന്താ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് ഇപ്പോ പ്രശ്നം ? അവർ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നന്നായി പഠിക്കുന്നു, അതിവേഗം ലോകത്തെ മുന്നോട്ട് നീക്കുന്നു, പണ്ടു കാലത്ത് സൈക്കിളാണ് പ്രചാരമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ബൈക്ക്, സ്മാർട്ട് ഫോൺ , ചെറുപ്രായത്തിലേ സ്വന്തമായി കാർ, അങ്ങനെ എല്ലാം കൊണ്ടും ഉഷാറല്ലെ ? അവരല്ലേ ഇപ്പോളത്തെ താരങ്ങൾ?” ഞാൻ മറുപടിയായി പറഞ്ഞു.
"ഹോ പിന്നെ, അതൊന്നുമല്ല കാര്യങ്ങൾ” ..“ചില രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ അവരെ മോശമാക്കുകയാണ്”.
ബാബുവിന്റെ സംസാരദിശ എന്തോ രാഷ്ട്രീയ കാര്യത്തിലേക്കാണ്..
“ദേ റോഡ് സൈഡിൽ വയലിൽ എന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്ഥലത്ത് ഒരു ദിവസം നോക്കുമ്പോളുണ്ട് ഒരു ചെറിയ മരത്തൂണിൽ ഒരു കൊടി , കണ്ടയുടനെ ഞാനതങ്ങ് പിഴുതു മാറ്റി , കുറെയെണ്ണം - ആ കൊടിയുടെ പാർട്ടിക്കാരാണ് പോലും, എന്റടുത്ത് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വന്നു, ഞാൻ പറഞ്ഞു, എന്റെ സ്ഥലത്ത് ഇമ്മാതിരി ഉഡായിപ്പും കൊണ്ട് വന്നാ ഞാൻ ഇത് തന്നെ ചെയ്യും. ഞാനും ഈ കൊടിയെ ബഹുമാനിക്കുന്നോനാ, പക്ഷെ ഇന്ന് എന്റെ സ്ഥലത്ത് ഞാനതനുവദിച്ചാ നാളെ നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ സ്ഥലം കയ്യേറി ഇതിലും വലുത് ചെയ്യും. നിങ്ങൾ സ്ഥലം വിടാൻ നോക്ക് , വന്നവർ അതെപടി തിരിച്ചു പോയി.",
“ഞാൻ രണ്ടു മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഒരു മാസത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നയാളാ”.
“ഒരിക്കൽ ഞാൻ വീട്ടിലെത്തിയതിന്റെ പിറ്റേന്ന് , കുറെ നേരം വൈകിയിട്ടും പതിനെട്ടുകാരനായ എന്റെ മൂത്ത മകൻ വീട്ടിലെത്തിയില്ല, ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്നോനാ..
“അവൻ ചെറിയ കുട്ടിയൊന്നുമല്ലല്ലോ, അവനിങ്ങ് വന്നോളും" എന്ന് ഞാൻ സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടും ഭാര്യ നിക്കപ്പൊറുതി തരാതായപ്പോൾ .. ഞാനവന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത അവൻ പറയുന്നു, അവനെ ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുകയാണത്രെ , “
“എന്താ കാര്യം” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറയുവാ, "അച്ഛൻ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാനിപ്പോൾ അങ്ങെത്തിയേക്കാമെന്ന്",
ഞാനുടനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കുതിച്ചു, അവനെ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന വാർഡിലെത്തി നോക്കുമ്പോൾ ചെറുതല്ലാത്ത ഒരാൾക്കൂട്ടം, മിക്കവാറും എല്ലാവരും വെള്ള വസ്ത്ര ധാരികൾ, സ്ഥലം എം എൽ എ വരെ അവിടെ ഉണ്ട് !!, ഞാൻ ആകപ്പാടെ അങ്കലാപ്പിലായി, "ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടപ്പോൾ മകനെന്തോ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചത് പോലെ തോന്നിപ്പോയി”..
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ തിക്കിത്തിരക്കി വാർഡിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചിലർ എന്നെ തടഞ്ഞു.
അവരോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…
"അകത്ത് കിടക്കുന്ന ചെക്കൻ സനൂപിൻറെ അച്ഛനാണ് ഞാൻ, എനിക്കവനെ കാണണം."
അവന്റെയടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവന് ബാഹ്യമായ യാതൊരു പരിക്കും കാണാനില്ല, അവനെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചതായി തോന്നുന്നേയില്ല.”
എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു,
"അച്ഛൻ ഇവിടേക്ക് ഓടി വരേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലാന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ..”
", ഞാൻ മകനോട് ചോദിച്ചു, "നിനക്കെന്താ പറ്റിയെ ?"
നേതാവെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാളാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്,
“അത് ... ഇവനെയും, ദാ ആ കിടക്കുന്ന പയ്യനെ കണ്ടോ മനീഷ്,.. അവനെയും അവന്മാർ മർദ്ദിച്ചു, ഇവർ നമ്മുടെ പാർട്ടിക്കാരായോണ്ടാ അവർ അത് ചെയ്തത്, അവരെ നമ്മൾ വിടൂല, പോലീസ് ഇപ്പോളെത്തും, മൊഴി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ സനൂപിനെ വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ തന്നെ കൊണ്ട് വിട്ടോളാ".
"അപ്പൊ അവന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല അല്ലേ ? " തെല്ലാശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു "ഏയ്, ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല, പോലീസ് കേസാക്കാൻ വേണ്ടി കിടത്തിയതാ", നേതാവ് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
കിടന്നിടത്തു നിന്നും മകനെ ഞാൻ കൈപിടിച്ചെഴുന്നേല്പിച്ചു നിലത്ത് നിർത്തി.
“ 'ടപ്പേ' ന്നും പറഞ്ഞ് ഒന്ന് കനത്തിൽ അവന്റെ കരണത്ത് പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ..
"നടക്കെടാ വീട്ടിലേക്ക് , നിന്റെ അമ്മ എത്ര വെഷമിച്ചാ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നതെന്നറിയോ ? ", അടികൊണ്ട് ചുവന്ന മുഖം തടവിക്കൊണ്ട് മകൻ പറഞ്ഞു..
"ഞാൻ വരാം അച്ഛാ",
'സംഭവം' കണ്ടുകൊണ്ട് അവിടേക്ക് കയറി വന്ന എം എൽ എ ഇടപെട്ടു, എന്നോട് പറഞ്ഞു..
"അത്, നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ സനൂപിനെ കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല, ഇവൻ പൊലീസിന് മൊഴി നൽകാനുള്ളതാ, ഇവരെ ആക്രമിച്ചവരെ ഞങ്ങൾ വിടൂല".
ഞാൻ എം എൽ എയോട് പറഞ്ഞു..
"എടൊ എം എൽ എ, നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ അനിയനെയോ അളിയനെയോ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന് കിടത്തിക്കോ, കേസാക്കാനും മൊഴി കൊടുക്കാനും, എന്റെ മകനെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുകയാണ്, നിങ്ങൾക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? , എന്നെക്കൊണ്ട് കൂടുതലൊന്നും പറയിക്കല്ലേ”...
ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുകയായിരുന്ന ഞാൻ എം എൽ എ യോട് തട്ടിക്കയറി, ആളെ കണ്ടാൽ എന്റെ മകന്റെയത്ര പ്രായമുള്ള മകൻ ആ എം എൽ എക്കുണ്ടാവില്ല, അതാ അനിയനെയോ, അളിയനെയോ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞെ, മനസ്സിലായോ, “എം എൽ എ പിന്നെ എന്നെ തടയാനോ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാനോ തയ്യാറായില്ല.” ഒറ്റ ശ്വാസത്തിലെന്ന പോലെ ഇത്രയും പറഞ്ഞു, ബാബു വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ആരെയും കൂസാത്ത ആ ഭാവം ഞങ്ങളോട് ഈ കാര്യം വിവരിക്കുമ്പോളും അയാളുടെ മുഖത്ത് കാണാം.
"ഇതൊക്കെയാ ഇക്കാലത്ത് ചെറുപ്പക്കാരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരവസ്ഥ".
ഇങ്ങനെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്കാർ തന്നെ ഇവരെ മദ്യപിക്കാനും മയക്കു മരുന്ന് ഉപയോഗിക്കാനും ശീലിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ പാർട്ടിയിലേക്ക് ചോരത്തിളപ്പുള്ള യുവാക്കളെ ആകർഷിക്കാൻ.. കവലകളിലോ, റോഡരികിലോ, കാണുന്നിടത്ത് രണ്ട് കല്ലും വെച്ച്, ഒരു മരപ്പലകയുമിട്ട് ഇരിപ്പിടമാക്കും, അവന്റെയൊക്കെ തറവാട് സ്വത്ത് പോലെ... പിന്നെ സന്ധ്യയാകുമ്പോ കുറെയെണ്ണം ഒരുമിച്ചു കൂടും, എന്റെ മോനെ പോലെയുള്ളവന്മാരെ ഒരു ബൈക്കും കൊടുത്തു മദ്യം വാങ്ങാനയക്കും , പിന്നെ അവരോട്, ടേസ്റ്റ് നോക്കാനെന്നും പറഞ്ഞു കുറേശ്ശെ കുടിപ്പിക്കും, അങ്ങനെ അവരും ആ സംഘത്തിലാകും, പിന്നെ ക്രമേണ മറ്റേതും”.. (പുക വലിക്കുന്ന ആംഗ്യം കാട്ടി, കഞ്ചാവ് ബീഡി സൂചിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ) ..
എന്റെ മകനോടും കൂട്ടുകാരോടുമെല്ലാം ‘അവരുടെ’ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്കാർ പറഞ്ഞുവത്രേ, "നിങ്ങൾക്ക് ആരെയെങ്കിലും തല്ലാനുണ്ടെങ്കിൽ ധൈര്യമായി തല്ലിക്കോ , ഞങ്ങളുണ്ട് പിറകെ, ബാക്കി നമ്മൾ നോക്കിക്കോളാന്ന്," “ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ഇവർ കുട്ടികളെ തങ്ങളോടടുപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു വഴി. പിന്നെയെവിടെയാ കുട്ടികൾ നന്നാവുക ? “ ബാബു പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ബാബുവിന്റെ സംസാരശൈലി ആസ്വദിച്ചു ചിരിച്ചു ..
പലപ്പോഴും ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി..
"നീ ചിരിക്കെടാ, ജീവിതത്തിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കണം, എന്നാൽ സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം മറന്നു പോകാനും പാടില്ല., മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി മൂക്കിട്ട് മണപ്പിക്കാനും പാടില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞത് സദാചാരം പകൽ കവലകളിൽ പ്രസംഗിക്കുകയും, രാത്രിയിൽ അത് മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെക്കുറിച്ച്- എനിക്കറിവുള്ളവരെക്കുറിച്ചാണ്, നേരിട്ട് ബോധ്യമുള്ളവരെക്കുറിച്ചാണ് "
പക്ഷെ എല്ലാ ചെറുപ്പക്കാരും പിന്നെ രാഷ്ട്രീയക്കാരും അങ്ങനെയല്ല ബാബു ഭായ്," ഞാൻ ബാബുവിനെ തിരുത്താനായി പറഞ്ഞു.
"ഭൂരിഭാഗം യുവാക്കളും നന്നായി വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യണമെന്നും, ഉന്നത ജോലികളിലെത്തണമെന്നോ, ബിസിനസ് ചെയ്യണമെന്നോ, കൂടെ കുറച്ച് അടിച്ചുപൊളിക്കണം, മാന്യമായി ജീവിക്കണം എന്നൊക്കെയുള്ള ആഗ്രഹമുള്ളവരാ, കുറഞ്ഞപക്ഷം പ്രത്യേകിച്ച് ഗ്രാമങ്ങളിൽ ചില ചെറുപ്പക്കാർ ഈ വിധം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടാവാം. പിന്നെ രാഷ്ട്രീക്കാരിലും പിന്തിരിപ്പന്മാർ ഉണ്ടാവുമല്ലോ, ഇതേപോലെയുള്ള ചെറുപ്പക്കാർ വളർന്നാവുമല്ലോ അത്തരക്കാരായി മാറുന്നത് , പക്ഷേ എല്ലാരേയും അടച്ചാപേക്ഷിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ ബാബു ഭായ്".
ഞാൻ എന്റെ നിരീക്ഷണം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഉറക്കക്ഷീണമുള്ള പ്രദീപ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി, സുനിൽ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് എന്റെ നിരീക്ഷണത്തോട് യോജിച്ചു.
"അല്ല, എല്ലാരും അങ്ങനെയാണെന്ന് പറയാൻ ഞാനും തയ്യാറല്ല, എന്റെ ചില അനുഭവങ്ങൾ, പിന്നെ എന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ടുവരുന്ന ഈ നിലവാരമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികൾ ... അതാണ് ഞാൻ പറയുന്നത് ", ബാബു മറുപടിയായി പറഞ്ഞു.
അപ്പോളേക്കും ബാബുവിന് ഇറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റേഷൻ അടുക്കാറായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ ബാക്കി വെച്ച് വീണ്ടും കാണാമെന്ന യാത്രാമൊഴിയോടെ ബാബു ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് ഒരൽപ്പം നിരാശയോടെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.
-മുഹമ്മദ് അലി മാങ്കടവ്
31/12/2019

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo