Showing posts with label RajeevPanicker. Show all posts
Showing posts with label RajeevPanicker. Show all posts

ചന്തു എന്ന കിണ്ടി എന്ന തീവണ്ടി I Humour Story I Rajeev Panicker

 

മാടമ്പിള്ളിയിലെ ആരാരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു പാവത്തിന് പിൽക്കാലത്ത് കുടുംബത്തിലെ പലരും പറഞ്ഞ കഥകൾ ഫെയ്‌സ്ബുക്കിലൂടെ വായിക്കേണ്ടി വന്നു ഇരുപത്തിയെട്ട്‌ വർഷം മുൻപ് നടന്ന കൊടും ചതിയുടെ കഥ അറിയാൻ...
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തീവണ്ടിപ്പുക പോലെ വലിച്ച് വലിച്ച് ഒടുങ്ങാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ചന്തു എന്ന ചന്ദ്രമോഹൻ തമ്പിയുടെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ച കഥ.
കഥകളിലെ സത്യം എത്രമാത്രമുണ്ട് എന്ന് പറയാൻ ഞാനാളല്ല. പക്ഷെ ഞാനറിഞ്ഞ സത്യങ്ങൾ... അത് ഈ വൈകിയ വേളയിലെങ്കിലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഇന്നു ജനിച്ച കുട്ടികൾ പോലും കിണ്ടി എന്നു വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്ന ഈ പാവത്തിനും കുടുംബത്തിനും സംഭവിച്ച ട്രാജഡി ആരുമറിയാതെ പോകും.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ പോലെ ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. എന്റെ ചേച്ചി ശ്രീദേവിയും ഞാനും പിന്നെ, കൈക്കുഞ്ഞായിരുന്ന ജയശ്രീയും ഭാസുരമ്മായിയുടെ മകൾ അല്ലിയും. വെക്കേഷൻ കാലമായാൽ മാത്രം നാട്ടിൽ വരുന്ന ശാരദമ്മായിയുടെ മക്കളായ നകുലേട്ടനും നന്ദിനിയേച്ചിയും. പിന്നെ എല്ലാവരുടെയും ഒരു തമാശക്കഥാപാത്രമായിരുന്ന അകന്ന ബന്ധുവായ ദാസപ്പൻ കുട്ടിയും ..എല്ലാവരും കൂടി ഒരു പ്രശ്‌നവും ഇല്ലാതെ സന്തോഷമായി ഓടിക്കളിച്ചിരുന്നത് തറവാട് എന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന മാടമ്പിള്ളി മേടയിലെ വിശാലമായ മുറികളിലും ഇടനാഴികളിലുമായിരുന്നു. ഓരോ കളികൾ കളിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങൾ ബോധപൂർവം ഒഴിവാക്കിയിരുന്ന ഒരു മുറിയായിരുന്നു ഓർമ വെച്ച നാൾ മുതൽ കേട്ടിരുന്ന മാടമ്പിള്ളി മേടയിലെ തമിഴത്തിയുടെയും കാരണവരുടെയും തെക്കിനി... പണ്ടെങ്ങോ ദുർമരണപ്പെട്ട ആത്മാക്കളെ തളച്ചിരുന്ന നിഗൂഢമായ മുറി.
കുട്ടികൾക്ക് എന്തറിയാം.. ഒരിക്കൽ കളിക്കാനായി മേടയിൽ ചെന്ന എന്നെയും ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിയെയും ഉണ്ണിത്താനമ്മാവൻ തന്റെ വലിയ കാലൻ കുട കൊണ്ട് തല്ലിയോടിച്ചപ്പോഴാണ് മേടയ്ക്ക് വേറെ ഉടമസ്ഥർ ഉണ്ടെന്നും അച്ഛന്റെ കൈയിൽ നിന്നും മേടയുടെ നോക്കി നടത്തിപ്പിനുള്ള അവകാശവും താക്കോലും ഉണ്ണിത്താനമ്മാവൻ കൈക്കലാക്കി എന്നും ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയത്. ഞങ്ങൾ പോകാതായതോടെ, അല്ലി കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഒടുക്കം ഭാസുരയമ്മായി വന്ന് അച്ഛനോട് സങ്കടം പറഞ്ഞത്രെ. എന്തിനും ഏതിനും അനിയത്തിയോട് ഒരു സോഫ്റ്റ്‌കോർണർ ഉണ്ടായിരുന്ന അച്ഛൻ ഞങ്ങളോട് വീണ്ടും മേടയിൽ പോയി കളിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പിന്നെയെപ്പോഴോ ഞങ്ങൾ വലുതായി. ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിയും നകുലേട്ടനും വിവാഹം കഴിക്കും എന്ന് കുടുംബത്തിൽ ആകെ സംസാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിക്ക് ചൊവ്വാദോഷം ഉണ്ടെന്നും പക്ഷെ നകുലേട്ടനുമായി ജാതകം നന്നായി ചേരുമെന്നും ഏതൊക്കെയോ ജ്യോത്സ്യന്മാർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ശാരദമ്മായി ഒട്ടും സമ്മതിച്ചില്ല. നന്ദിനിയേച്ചിയും നകുലേട്ടനും തീരെ വരാതായി. നന്ദിനിയേച്ചി ബോംബെയിൽ സെറ്റിൽ ആയി എന്നും നകുലേട്ടന്റെ വിവാഹം തീരുമാനിച്ചു എന്നും അറിഞ്ഞു. അതോടെ അച്ഛൻ ആകെ സൈക്കോ ആയി. ഒട്ടും അന്വേഷിക്കാതെ കിട്ടിയ ഒരുത്തനെക്കൊണ്ട് ചേച്ചിയെ കെട്ടിച്ചു. ചൊവ്വ കിവ്വ എന്നൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പോയ പോലെ ചേച്ചി തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണ് സംഗതി പാളിയ വിവരം അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എപ്പോഴും അക്ഷരശ്ലോകവും മണ്ടത്തരങ്ങളുമായി നടക്കുന്ന വെറും സംബന്ധക്കാരൻ ആയി മാത്രം അച്ഛൻ കണ്ട താലൂക്കാഫീസർ ഉണ്ണിത്താനമ്മാവന്റെ അടിവലിവുകൾ ആണിതെല്ലാം എന്ന് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും ആകെ വൈകിയിരുന്നു. അന്ന് എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും അമ്മാവനെ സഹായിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ ആയിരുന്ന ദാസപ്പൻ കുട്ടിയായിരുന്നു. ഏറെക്കുറെ ഉണ്ണിത്താനമ്മാവന്റെ ഒരു വലംകൈ പോലെയായിരുന്നു ദാസപ്പൻ കുട്ടി.
ഈ ബഹളമൊക്കെ നടക്കുമ്പോഴും പഠനവുമായി നടന്നിരുന്ന എന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴോ കടന്നു കൂടിയ ഒരു സ്വപ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു. കളിയും ചിരിയുമായി ഏറെക്കുറെ ഒരേ പ്രായവും ചാപല്യവുമായി പാർട്‌ണേഴ്‌സ് ഇൻ ക്രൈം ആയ അല്ലി. പഠനത്തിന്റെ ഏതോ ഇടനാഴികളിൽ സ്വന്തം അദ്ധ്യാപകനെ പ്രണയിച്ച അല്ലിയെ എന്റെ പൊട്ടമനസ്സിന്റെ തോന്നൽ പിന്നീടൊരിക്കലും ഞാൻ അറിയിച്ചതേയില്ല. അല്ല.. അന്നതു പറയാനുള്ള ധൈര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തെക്കിനിയിലെ കഥകൾ ഒരിക്കലും ഒരു മുത്തശ്ശിക്കഥയ്ക്കപ്പുറം ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നകുലേട്ടനും ഭാര്യ ഗംഗേച്ചിയും മാടമ്പിള്ളിയിൽ രാത്രി കയറി എന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിത്താനമ്മാവനും അച്ഛനും ഭാസുരമ്മായിയും ഒക്കെ ഞെട്ടിയപ്പോഴും ഞാൻ അത്ര കെയർ ചെയ്തില്ല. തെക്കിനി തുറക്കാൻ താക്കോൽ ഉണ്ടാക്കിത്തരാൻ ഗംഗേച്ചി പറഞ്ഞപ്പോ പറ്റിയ ഒരു കൊല്ലനെ തപ്പി ഞാനും ബിജുവും പോയതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ. വീട്ടിലെ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു മുറി അവർ തുറന്ന് ഉപയോഗിക്കട്ടെ എന്നേ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ. പക്ഷെ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ തന്നെ അടിവേരറുക്കാൻ ഉള്ള അതിഘോരമായ ആ പ്ലാനിന്റെ ഭാഗമായി, വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്നു തന്നെ തെക്കിനി തപ്പി പോയതിലെ കുടിലത എനിക്ക് മനസ്സിലായതേയില്ല. കേട്ടറിവു മാത്രമുള്ള ആത്മാക്കളുടെ കഥ സത്യമാണോ എന്ന് തോന്നിക്കും വിധം കൊല്ലനും ബിജുവും ചിക്കൻ പോക്‌സ് പിടിച്ച് കിടപ്പായപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ പതറി.. ആർക്കെങ്കിലും ചിക്കൻ പോക്‌സ് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. ചിലപ്പോൾ കൊല്ലന്, അല്ലെങ്കിൽ ബിജുവിന്. ഏതായാലും എനിക്കല്ല.
എത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞാലും ആദ്യമായി മനസ്സിൽ തോന്നിയ പ്രണയം ആർക്കും മറയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല. എനിക്കത് മനസ്സിലായത് ഇഷ്ടം പോലെ പണിക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്ന മാടമ്പിള്ളിയിൽ ഗംഗയ്ക്ക് കൂട്ട് എന്ന മട്ടിൽ ശ്രീദേവിച്ചേച്ചി താമസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോഴാണ്. ആരും സംശയിക്കണ്ട എന്നോർത്താകണം ചേച്ചി എന്നെക്കൂടി ഈ കൃത്യത്തിൽ പങ്കാളിയാക്കി. യഥാർഥത്തിൽ ഒന്നുമറിയാതെ ഞങ്ങളും ഈ പ്ലാനിൽ കൊണ്ടുചെന്ന് തല വെച്ചു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യമായി ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിയിൽ മാനസിക രോഗ ലക്ഷണങ്ങൾ ആരോപിക്കപ്പെട്ടത് നകുലേട്ടനും ഗംഗേച്ചിക്കുമൊപ്പം ഞങ്ങൾ നിൽക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മൺകലവും പിന്നെ പിഞ്ഞാണികളും പൊട്ടിപ്പോഴായിരുന്നു. നകുലേട്ടൻ അന്നേരമേ സംശയത്തോടെ ചേച്ചിയെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു ചേച്ചി അല്ല എന്ന്. കാരണം അപ്പോഴൊക്കെ പേടിച്ച് ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് എന്താ ശബ്ദം എന്നു നോക്കാൻ ആറ് എവറെഡി ബാറ്ററി ഇടാവുന്ന മാടമ്പിള്ളിയിലെ ടോർച്ചുമായി പുറത്തു പോയ നകുലേട്ടന്റെ കൂടെ ഗംഗേച്ചിയും പോയി തിരികെ വന്നപ്പോഴാണ് ചായ്പിലെ പഴയ ഗ്രാൻഡ് ഫാദേഴ്‌സ് പെൻഡുലം ക്ലോക്കിന്റെ ചില്ല് പൊട്ടിയത്. ഉദ്ദേശം രാത്രി എത്ര മണിയായി എന്നറിയാൻ ഞാൻ ക്ലോക്കിൽ നോക്കിയ അതേ സമയമായിരുന്നു അത്. എവിടുന്നോ ഒരു കല്ല് തെറിച്ചു വന്ന് ക്ലോക്കിൽ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും ശ്രീദേവിച്ചേച്ചി തന്നെയാണ് അത് ചെയ്തത് എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എനിക്കല്ലേ അറിയൂ എനിക്കിട്ട് എറിഞ്ഞാൽ രണ്ടു വീട് അപ്പ്രത്തെ പാണ്ടൻ പട്ടിയ്ക്കിട്ട് കൊള്ളുന്നത്ര കറക്ട് ഉന്നമുള്ള പാർട്ടിയാ ചേച്ചി എന്ന്! പിറ്റേന്ന് ആളും അർഥവും ഒഴിഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ കല്ല് തപ്പിയെങ്കിലും കിട്ടിയില്ല. കല്ലെന്തിന്.. പൊട്ടിയ ചില്ല് പോലും കണ്ടില്ല.
ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിയ്ക്ക് മാനസിക പ്രശ്‌നങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് നകുലേട്ടൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ നിമിഷം അച്ഛന്റെ ഇരിപ്പ് ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു. പ്രതാപിയായ ചെമ്പൻ കോട്ടെ തമ്പിയങ്ങുന്ന് അല്ലായിരുന്നു അച്ഛനപ്പോൾ. ഒരു പാവം അച്ഛൻ. തോറ്റു പോയ ഒരു മനുഷ്യൻ. കരഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിലെ തേങ്ങൽ എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. എത്രയോ വർഷം നീറി നീറി ഒടുക്കം, ക്ഷയിച്ച ഒരു തറവാടിന്റെ ചായ്പിൽ കിടന്ന് അസുഖങ്ങളും വയ്യായ്കയുമായി മരിച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ ആദ്യത്തെ തോൽവിയായിരുന്നു അത്. ഉറപ്പു വരുത്താനായി പോയ ഉണ്ണിത്താനമ്മാവനും കിട്ടിയ അവസരം നന്നായി മുതലാക്കി. നകുലൻ കുട്ടി പറഞ്ഞത് പരിച്ഛേദം അങ്ങട് ഉപേക്ഷിക്കണ്ട പോലും...
അന്നെനിക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലാകാതെ പോയ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്. ഇത്രേം പ്രശ്‌നം ഉണ്ടെങ്കിൽ ചേച്ചിയെ മാടമ്പിള്ളിയിൽ താമസിപ്പിക്കാതെ ചെമ്പൻ കോട്ടേക്ക് വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ നകുലേട്ടനും ഗംഗേച്ചിയ്ക്കും മാടമ്പിള്ളിയിൽ സമാധാനമായി താമസിക്കായിരുന്നില്ലേ?
ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ മാടമ്പിള്ളിയിലെ ചതി എത്ര പ്ലാൻഡ് ആയിരുന്നു എന്ന് അദ്ഭുതം തോന്നുന്നു. അമേരിക്കയിൽ നിന്നും വരെ ആളെത്തി. അതും വലിയ ബിൽഡപ്പുമായിട്ട്. ഏതെങ്കിലും ക്രിസ്ത്യാനി ശബരിമലയിൽ പോകുകയോ ശാസ്താവിന്റെ പേരിൽ ആണയിടുകയോ ചെയ്യുമോ? ചെയ്യുമായിരിക്കും. പക്ഷേ എനിക്ക് അതൊന്നും അന്നേ അത്ര ദഹിച്ചിട്ടില്ല. ചുമ ഉണ്ടെന്ന് ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ, ഒന്നു ചുമച്ചു കാണിക്കുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിലങ്കയുമിട്ട് അല്ലിയെ മുറിയിൽ പൂട്ടി ഡോക്ടർ വെറുതെ വന്നതല്ല എന്നൊരു നാടകം അരങ്ങേറി. ഗംഗ മുകളിൽ ഉണ്ടെന്ന് ശ്രീദേവി പറഞ്ഞ കൊണ്ടാണ് മുകളിൽ പോയതെന്ന് അല്ലി! അതിലും കുറ്റം ചേച്ചിക്ക്. ശ്വാസം കിട്ടാത്ത മുറിയാണെന്നൊക്കെ നകുലേട്ടൻ കൃത്യമായിപറഞ്ഞപ്പോഴേ ചതി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ജനിച്ച അന്നു മുതൽ മേടയിൽ ഓടിക്കളിച്ച എനിക്കറിയാത്ത ഏതു മുറിയാ അവിടെയുള്ളത്?
അക്കാലഘട്ടത്തിൽ വലിയ ഹിറ്റ് ആയിരുന്ന ജെന്റിൽമാൻ എന്ന സിനിമയിലെ ഉസലാമ്പട്ടി പെൺകുട്ടി എന്ന പാട്ടും മൂളി മൂത്രമൊഴിക്കാൻ രാത്രി പുറത്തിറങ്ങിയ ഞാൻ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് കേട്ടു പരിചയമില്ലാത്ത മറ്റൊരു തമിഴ്പാട്ട് കേട്ടത്. ആദ്യം ഓർത്തത് മഹാദേവൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ വല്ല ടേപ് റെക്കാർഡറും ഓണാക്കിയതായിരിക്കും എന്നാണ്. പുള്ളിക്ക് അൽപം കലാവാസനയും എഴുത്തും വട്ടും ഒക്കെ ഉള്ളയാളാണല്ലോ..പിന്നെ കാതോർത്തപ്പോ മുകളിൽ തെക്കു വശത്ത് എവിടെ നിന്നോ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഒന്ന് നോക്കിയേക്കാം എന്നോർത്ത് ഇരുട്ടും തപ്പി പോയപ്പോഴാ സണ്ണി ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു ചാടിയത്. പുള്ളി ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ ആക്കിക്കളഞ്ഞു. ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ പോലും സമ്മതിച്ചില്ല. മുള്ളാൻ വന്നതാ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഇവിടെത്തന്നെ മുള്ളണം എന്നായി. അറച്ചും മടിച്ചും മുള്ളാൻ മുണ്ടു പൊക്കിയ എന്റെ സൈഡിൽ തന്നെ, എറണാകുളം കെ എസ് ആർ ടി സി സ്റ്റാൻഡിലെ മൂത്രപ്പുരയിൽ ഒരു നാണവുമില്ലാതെ വായും പൊളിച്ചു നോക്കി സൈഡിൽ നിൽക്കുന്നവന്മാരെപ്പോലെ ഡോക്ടർ നിൽപ്പു പിടിച്ചു. ഒരു ജാതി നോട്ടം നോക്കി എന്നു മാത്രമല്ല അന്നു മുതൽ എന്റെ ലൈഫിൽ തേച്ചാലും മായ്ച്ചാലും പോകാതെ എന്റെ കൂടെ കൂടിയ കിണ്ടി എന്നൊരു പേരും വിളിച്ചു.
ഛേ..ആലോചിച്ചിട്ടു തന്നെ...
പിറ്റേന്ന് ചെമ്പൻ കോട്ടെ വീടിന്റെ വടക്കോറെ ഉള്ള കുളത്തിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന് ഒരു അലൂമിനിയം ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടുവെച്ചിരുന്ന ഗപ്പിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അൽപം ചോറിട്ടു കൊടുക്കാൻ തളത്തിൽ പോയ എനിക്ക്, അവിടെക്കിടന്നു കിട്ടിയ ഒരു ചിലങ്ക പോക്കറ്റിലിട്ടപ്പോഴേ സണ്ണി ഡോക്ടർ ഓടി വന്നു. തലേന്നത്തെപ്പോലെ ഒന്നു മിണ്ടാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ കിണ്ടി കിണ്ടി എന്ന് തുടരെത്തുടരെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചിലങ്ക കൈക്കലാക്കി. എന്നെ ഓടിച്ചു വിടാനായിരുന്നു ആൾക്ക് വലിയ ധൃതി.
ആളെന്തോ ആരും കേൾക്കെ എന്നെ കിണ്ടി എന്ന് വിളിച്ചില്ല. ഭാഗ്യം!
മാടമ്പിള്ളിയിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം അവിടത്തെ വലിയ കുളമായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടും മലക്കം മറിഞ്ഞും കുളിച്ചു തിമിർത്ത ആ കുളത്തിൽ ഒന്നു കുളിച്ചതായിരുന്നു അടുത്ത കുറ്റം. ആളെ ഞാൻ പേടിപ്പിച്ചത്രെ.. ഒന്നു വെള്ളത്തിൽ ചാടിയ കണ്ട് ഇത്രയും പേടിച്ചാൽ ഞങ്ങളുടെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ പ്രകടനം കണ്ടാൽ എത്ര പേടിക്കണം...
വീണ്ടും വീണ്ടും കിണ്ടി എന്ന് വിളിച്ചുള്ള ഹരാസ്മന്റ് താങ്ങാനാകാതെ അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി..കരച്ചിൽ കണ്ടതോടെ ആൾ ശാന്തനായി. പതിയെ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ച് തല തുവർത്തിത്തന്നു. നേരത്തത്തെ അനുഭവം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഞാൻ അൽപം അകലം പാലിച്ചു. എന്നാലും ശ്രീദേവിച്ചേച്ചിയല്ല ഗംഗേച്ചിയാണ് മാടമ്പിള്ളിയിലെ യഥാർഥ മനോരോഗി എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോ സത്യം പറഞ്ഞാൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് ശരിക്കും കരച്ചിൽ വന്നു. എക്കാലത്തും വിജയിക്കുന്ന ഒരു ഫോർമുല. യഥാർഥ ഉദ്ദേശം പുറത്ത് വരാതിരിക്കാൻ ഒരു ഡമ്മിയെ അവതരിപ്പിക്കുക. പൊട്ടൻ, എനിക്കത് അന്ന് മനസ്സിലായുമില്ല. കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ അന്വേഷിക്കാതിരിക്കാൻ പുറത്തിറങ്ങിയാ തട്ടിപ്പോകും എന്നൊരു ഭീഷണിയും..
കാര്യം ഇപ്പഴത്തെ പിള്ളേർ ഒക്കെ സൈക്കിളിംഗ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അഞ്ഞൂറും ആയിരവും കിലോമീറ്ററുകൾ ഒക്കെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുന്നുണ്ട്. എന്നാലും പത്തിരുപത്തഞ്ച് കൊല്ലം മുൻപ് പഴയ ബി എസ് എ എസ് എൽ ആർ സൈക്കിളിൽ എഴുപത് കിലോമീറ്റർ ഒക്കെ ചവിട്ടിയേക്കാം എന്ന് അങ്ങേർ ആ സെന്റിമെന്റ്‌സ് മുതലെടുത്ത് എന്നെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ചു. ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയേ.. ബസ്സിൽ പോയാലോ ടാക്‌സി വിളിച്ചാലോ പിന്നീട് ജോർജുകുട്ടിയ്ക്ക് പറ്റിയ പോലെ ആരെങ്കിലും ടിക്കറ്റോ ബില്ലോ ഒക്കെയും കൊണ്ട് വന്നാലോ? അതല്ല നകുലേട്ടന്റെ മാരുതി എടുക്കാൻ ആണെങ്കിൽ അച്ഛനോ അമ്മാവനോ ആരെങ്കിലും അറിയുകയും ചെയ്യും. അല്ലിയുടെ സൈക്കിൾ എടുത്ത് പടിപ്പുര വരെ വന്നാ മതി ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ അറിയാതെ സമ്മതിച്ചും പോയി.
ഏവൂര് ഗംഗേച്ചിയുടെ തറവാട്ടിലും കോളേജിലും ഹോസ്റ്റലിലും എല്ലാം ഒരു വാച്ച്മാനെപ്പോലെ എന്നെ പുറത്ത് നിർത്തി അയാൾ ആരോടൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. വിശ്വാസയോഗ്യമായ ഒരു കഥ ഉണ്ടാക്കാനായിരുന്നിരിക്കണം. സത്യത്തിൽ അത്ര എഫർട്ട് ഒന്നും എടുക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഹാപ്രതാപിയായ തമ്പിയങ്ങുന്ന് എന്ന എന്റെ അച്ഛൻ അടക്കം പഞ്ചപാവങ്ങളായ ഞങ്ങൾക്ക് ആട്ടിൻകാട്ടം തന്ന് കൂർക്കക്കിഴങ്ങാണെന്ന് പറഞ്ഞാ വിശ്വസിക്കാനുള്ള ബോധമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..
എന്തിനും അച്ഛന് ഒരു രക്ഷ പുല്ലാറ്റുപുറം ബ്രഹ്മദത്തൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ അവിടെയും വിധി അച്ഛന് എതിരായിരുന്നു. തിരുമേനിയും ഈ കഥയിലെ ഒരു കഥാപാത്രം ആയിരുന്നു. ഡോക്ടർ സണ്ണിയുടെ നിർദേശം അനുസരിക്കലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ റോൾ. പണത്തിനു മീതെ ഒരു പുല്ലാറ്റുപുറവും പറക്കില്ലല്ലോ..
സണ്ണി പറഞ്ഞ പോലെ പ്ലാൻ അനുസരിച്ച് ദുർഗാഷ്ടമി വരെ കാക്കണം എന്ന് അങ്ങേരും അച്ഛനെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ ഉച്ചാടനമോ ക്രിയയോ ഒക്കെ വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ് തലേന്ന് തന്നെ ചാർത്തും തന്ന് ചന്തയിൽ വിട്ട് എന്നെക്കൊണ്ട് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിപ്പിച്ചു. എത്ര കടകളിൽ കയറിയാലും കിട്ടാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത കൊനഷ്ടു പിടിച്ച ഐറ്റംസ് വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞ് എന്നെ അവിടെ നിന്ന് അകറ്റി എന്തൊക്കെയോ മരാമത്ത് പണി ചെയ്യാനുള്ള പരിപാടി ആയിരുന്നു. സാധാരണ ഒരു കളത്തിൽ ഇരുത്തി പ്രേതത്തെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മാക്സിമം ഒരു ചൂരൽ അല്ലെ നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ... ക്രിയകൾ തുടങ്ങും നേരമാണ് പുല്ലാറ്റുപുറത്തിന്റെ കൈയിൽ ഒരു വാൾ ഞാൻ കണ്ടതു തന്നെ. പോരാത്തതിന് അല്ലിയെ ഇരുത്തി ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ വലിച്ചു കൊണ്ടു നടന്ന പലകയിൽ നകുലേട്ടനെ കിടത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
സത്യത്തിൽ എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പലകയുടെ ചക്രത്തിൽ അല്പം എണ്ണ കൊടുക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്നോർത്ത് ഞാൻ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് സണ്ണി ഡോക്ടർക്കും മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം, പുള്ളി എന്നോട് എന്തോ ചോദിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി.
ഗംഗേച്ചിയുടെ കൈയിൽ വാൾ വന്നതും ഞങ്ങൾ ആകെ പേടിച്ചു. ഞങ്ങൾ പേടിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലായതും ഡോക്ടർ ഒരു സിഗ്നൽ കൊടുത്തതും പുല്ലാറ്റുപുറം പൊടി എറിഞ്ഞതും വെട്ടലും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു.
വെടിയും പൊകയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് കള്ളബാധയെയും കാരണവരെയും തമിഴത്തിയെയും ഒക്കെ ഒഴിപ്പിച്ച് സിനിമയും പിടിച്ച് സണ്ണിയും നമ്പൂരിപ്പാടും ഒക്കെ പോയി. മൂന്നിന്റന്ന് ജെമിനി സ്റ്റുഡിയോക്കാർക്ക് മേടയും കരാറാക്കി, നകുലേട്ടനും ഗംഗേച്ചിയും കൽക്കട്ടയ്ക്കും പോയി.
അത്രയും കാലം മേടയെയും തറവാടിനെയും നോക്കി നടത്തിയ അച്ഛനും അച്ഛനെ മൂഞ്ചിച്ച് ജീവിച്ച ഉണ്ണിത്താനമ്മാവനും ഖുദാാ ഗവാ..
പിന്നീട് ഒരു വാശിയായിരുന്നു.. തറവാട് കുളത്തിന്റെ കട്ടിളയിൽ ഒളിപ്പിച്ച ദിനേശ് ബീഡിയിൽ ആയിരുന്നു തുടക്കം. മേട വിറ്റു പോയപ്പോൾ അല്ലിയിൽ നിന്ന് ഇനി കിട്ടപ്പോരൊന്നും ഇല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഗൾഫിൽ പോയ മഹാദേവൻ സാർ ലീവിന് വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടു തന്ന റോത്മാൻസ് ആക്കി പിന്നീട്. അത് തീർന്നപ്പോൾ സിസേഴ്‌സ്, വിൽസ്, ചാർമിനാർ..അങ്ങനെയങ്ങനെ ചന്ദ്രമോഹൻ തമ്പി എന്ന ചന്തു എന്ന കിണ്ടി പുകഞ്ഞ് പുകഞ്ഞ് അങ്ങിനെ ഒരു തീവണ്ടിയായി....
Written by Rajeev Panicker

പോപ്പിൻസ്

 


ഒരു ദിവസം സ്‌കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിൽ എത്തിയ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് വളരെ പഴയ ഒരു ഫാമിലി ഫ്രണ്ട് ആയിരുന്നു...

വീട്ടിൽ ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് എന്തെങ്കിലും ഒരു എന്റർടെയിൻമെന്റ് വേണ്ടേ എന്ന മട്ടിൽ കുറെ ദിവസത്തേക്കുള്ള കുരിശും കൊണ്ട് വരാറുള്ള ഒരു കാർന്നോർ ആയിരുന്നു അത്.

ഹാളിലേക്ക് കടന്ന ഉടനെ, സാധാരണ അതിഥികൾ വന്നാൽ കൊടുക്കാറുള്ള മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു കൈലിമുണ്ടും ഉടുത്ത് ഷർട്ടിടാതെ തലയും തോർത്തിക്കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ ആജാനുബാഹുവിനെ കണ്ട് ഞാൻ നന്നായി ഞെട്ടി.

എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ തോർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ടവൽ, ആര്യാസിൽ നെയ്‌റോസ്റ്റ് കൂർപ്പിച്ച് കൊണ്ടുത്തരും പോലെ താഴെയിട്ട്‌, ചങ്ങാതി എന്റെ രണ്ടു തോളുകളിലും പിടിച്ച് പൊക്കിയെടുത്ത് നേരെ മുന്നിൽ നിർത്തി.

പകച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചെവിയെ വിഴുങ്ങും പോലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആൾ പറഞ്ഞു...

"മോന് മണിയണ്ണനെ മനസ്സിലായില്ലേടാ. ഹോ നീയൊക്കെ എന്തോരം മൂത്രമൊഴിച്ചതാ എന്റെ മേത്തേക്കോടേ"

ബുർജ് ഖലീഫ, എടുത്ത് സൈഡിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നിയ കാരണം, പറ്റിയാൽ പേടിച്ച് ഇപ്പോഴും ഒഴിക്കാം എന്ന മട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നെ പതിയെ താഴെ നിർത്തി പുള്ളി തുടർന്നു..

"മണിയണ്ണൻ വന്നിട്ട് കുറച്ച് നേരായി. മോൻ പോയി കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ചായയൊക്കെ കുടിച്ച്‌ മിടുക്കനായി വാ.. നമുക്ക് മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഇരിക്കാം"

ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുന്നതിനിടെ ഞാൻ ഓർത്തു..

"വേറെ ആരെയും കിട്ടീലെ കാർന്നോർക്ക്?"

ആളെ നിഷ്കരുണം ഒഴിവാക്കി പുറകിലെ വാതിലിലൂടെ സ്കൂട്ടായി കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കളിയും ബഹളവും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ഇക്കാര്യമെല്ലാം മറന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഞാൻ വളരെ രസകരമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്.

ആകെയുള്ള ടീവിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഒറ്റ സീറ്റ്‌ സെറ്റി പിടിച്ചിട്ട്‌ മണിയണ്ണൻ ഇരിപ്പുണ്ട്. ടീവിയിൽ ഡിഡി രണ്ടിൽ പണ്ടെങ്ങോ നടന്ന ഒളിമ്പിക്സിന്റെ വീഡിയോകൾ ഓടുന്നുണ്ട്. ആൾ രസിച്ച് അത് കാണുകയാണ്. അമ്മയും പരിസരവാസികളായ കുറച്ച് പേരും അന്ന് അവസാനിക്കുന്ന ഏതോ പതിമൂന്ന് എപ്പിസോഡ് സീരിയൽ കാണാൻ സാധിക്കാതെ ഇദ്ദേഹം റിമോട്ട് താഴെ വെക്കുന്നതും നോക്കി ഇരിപ്പാണ്.

എന്നെ കണ്ടതും ഇയാൾ ടിവി ഓഫ് ചെയ്ത്‌ റിമോട്ട് സ്വന്തം പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. പിന്നെ സെറ്റി തിരിച്ച് കാഴ്ചക്കാർക്ക് അഭിമുഖമാക്കി ഇട്ടു. എന്നെപ്പിടിച്ച് തൊട്ടു മുൻപിൽ തറയിൽ ഇരുത്തി. പിന്നെ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്. ഒന്ന്. ഒരു സിനിമാപ്പാട്ട് പാടും. രണ്ട്. ഒരു ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം പാടും. മൂന്ന്. ഞാൻ തന്നെ എഴുതിയ ഒരു കവിത പാടും. ഇതിൽ ആദ്യം ഏത് വേണം എന്നുള്ളത് നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം. "

ഒരു സ്യൂട്ട്കേസ് തുറന്ന് ഇത് മലപ്പുറം കത്തി, നാടൻ തോക്ക്, അമ്പും വില്ലും.. ഏതു കൊണ്ട് മരിക്കണം എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം എന്ന് പവനായി ദാസനോടും വിജയനോടും പറഞ്ഞ പോലത്തെ ഈ ഡയലോഗ് കേട്ട്, നിസ്സഹായരായ ഞങ്ങൾ ആരും തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ആരും മറുപടി പറയുന്നില്ല എന്ന് കണ്ട പുള്ളി തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. കവിതയാകാം.

കവിത പാടുന്നതിനു മുൻപായി ആൾ മുണ്ടിനടിയിലെ കളസത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എന്തോ പുറത്തെടുത്തു. ആകാംഷ അടക്കാനാവാതെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് മണിയണ്ണൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത അമൂല്യ സാധനം കാണിച്ചു. ഒരു കൂട് പോപ്പിൻസ്. പിന്നെ പതിയെ കവർ പൊളിച്ച് അതിൽ നിന്നും ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള ഒരു മിട്ടായി എടുത്ത് വായിലിട്ടു.

ബാക്കിയുള്ളതിൽ നിന്ന് ഓരോന്നെങ്കിലും കിട്ടും എന്ന വിചാരത്തോടെ വായിൽ ഒരു കപ്പലോടിക്കാനുള്ള വെള്ളവുമായി ഇരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ പൊളിച്ച് കീറിക്കൊണ്ട് മണിയണ്ണൻ ബാക്കി മിട്ടായി ഭദ്രമായി പൊതിഞ്ഞ്‌ കളസപ്പോക്കറ്റിൽ തന്നെ ഇട്ടു. പിന്നെ ഡയറി മിൽക്ക് വായിലിട്ട് അതിൽ അലിഞ്ഞു പോകും പോലെ പോപ്പിൻസ് ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം നൊട്ടി നുണഞ്ഞു. ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം സെറ്റിയുടെ കൈയിൽ താളം പിടിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പാടുമ്പോൾ ആരും ശബ്ദിക്കുകയോ താളം പിടിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. പാട്ടിന്റെ കോൺസൻട്രേഷൻ പോകും!"

പിന്നെ വലത്തെ കൈ വായ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി പകുതി അലിഞ്ഞ പോപ്പിൻസ് പുറത്തെടുത്ത്‌ ശ്രദ്ധയോടെ സെറ്റിയുടെ കൈയിൽ വെച്ചു, മുരടനക്കി സ്വന്തമായി എഴുതിയ ഒരു കവിത ചൊല്ലി.

ആപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ഞെട്ടി കവിതയ്ക്കാണോ കാഴ്ചയ്ക്കാണോ ഞങ്ങൾ വാളു വെക്കേണ്ടത് എന്നറിയാതെ ഇരിക്കുന്ന ഞങ്ങളോട് മണിയണ്ണൻ പറഞ്ഞു.

"കവിത കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് മിണ്ടിത്തുടങ്ങാം!"

പിന്നെ, പതിയെ സെറ്റിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിയ പോപ്പിൻസ് വലതുകൈയുടെ തള്ളവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും ചേർത്ത് ശ്രദ്ധയോടെ ഇളക്കിയെടുത്തു. എവിടന്നോ മധുരത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചെത്തി, കൊതിയോടെ നക്കി, പോപ്പിൻസിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച ശേഷം അനങ്ങാൻ പറ്റാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു ഉറുമ്പിനെയും ചേർത്ത് ഞങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കെ, ഒരുതരം ആർത്തിയോടെ അത് പിന്നെയും വായിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എവിടെയാണോ നിർത്തിയത്, അവിടെ നിന്ന് തന്നെ വീണ്ടും നൊട്ടി നുണയാൻ ആരംഭിച്ചു.

ബ്ലേ.......

പണിക്കത്തി അഥവാ പണിക്കരുടെ കത്തി!

Written By Rajeev panicker

ഈ മരങ്ങളല്ലേ റൂത്ത് വരയ്ക്കുന്നത്?


റെട്രോഗ്രേഡ് അംനീഷ്യ എന്ന, ശ്രീറാം വെങ്കിട്ടരാമന്‌ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്ന ഒരസുഖം ബാധിച്ച റൂത്ത് റൊണാൾഡ് എന്ന യുവതിയുടെ ഓർമയ്ക്കും മറവിയ്ക്കുമിടയിലൂടെ കടന്നു പോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ വായന ആയിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.
സമീപകാലത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ പബ്ലിഷ് ചെയ്ത ധാരാളം സുഹൃത്തുക്കളുടെ അതിമനോഹരങ്ങളായ പല പുസ്തകങ്ങളും എന്നെ അവഗണിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങളും വായനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പല വ്യക്തികളും ഗ്രൂപ്പുകളുമായും മാഗസിനുകളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാൻ പണ്ടെങ്ങോ വായിച്ചു മറന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗരിമയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. റൂത്ത് എന്ന യുവതിയിലൂടെ ലാജോ ജോസ് എന്ന, മാന്ത്രികനായ എഴുത്തുകാരൻ, പ്രിയ സ്‌നേഹിതൻ എന്റെ വായനയെ എനിക്ക് തിരിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു.
സൈക്കോ, സൈക്കലോജിക്കൽ, സൈക്കിളോടിക്കൽ എന്നീ വാക്കുകൾ സമീപകാലത്തെ മലയാളത്തിൽ വളരെ സാധാരണം ആയിക്കഴിഞ്ഞു. എല്ലാം ഒന്നു തന്നെ. അസാധാരണമായ സ്വഭാവ സവിശേഷതകൾ ഉള്ള വ്യക്തികളുടെ അത്യസാധാരണമായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ. റൂത്ത് വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ, സൈക്കോസിസിന്റെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു തലം നമുക്ക് മുന്നിൽ വെളിവാക്കപ്പെടും.
മനുഷ്യൻ എന്തു കൊണ്ടാണ് സൈക്കോ ആയിത്തീരുന്നത്? വ്യക്തമായ ഇഷ്ടങ്ങൾ, വ്യക്തമായ ആനന്ദങ്ങൾ, വ്യക്തമായ ആസക്തികൾ , വ്യക്തമായ സുഖങ്ങൾ, വ്യക്തമായ അസൂയകൾ, വ്യക്തമായ പക, വ്യക്തമായ അസ്വസ്ഥതകൾ എന്നിങ്ങനെ പല കാരണങ്ങളാകാം. അതിൽ എതായാലും അതിനായി അയാൾ കണ്ടെത്തുന്ന മാർഗങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർക്കുണ്ടാകുന്ന വൈഷമ്യങ്ങൾ അയാൾ പരിഗണിക്കുന്നതു പോലുമില്ല. മാത്രമല്ല, തനിക്കായി, അല്ലെങ്കിൽ തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അയാൾ അവരെ ഉപയോഗിക്കുക പോലുമാകാം...
ഇതിന്റെ ആമുഖത്തിൽ ലാജോ ജോസ് പറയുന്ന ഒരു കാര്യം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയുള്ള കഥ പറച്ചിൽ ആയതു കൊണ്ട് അവയിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ നേരിയ സാന്നിദ്ധ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്നാണ്. അല്ലെങ്കിലും ആരാണ് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം ചികയുന്നത്? വായനയുടെ അൽപ സമയം ഈ വൺ എയ്റ്റ് സൈസിലുള്ള ഇരുന്നൂറ്റിയിരുപത്തിയഞ്ചു പേജുകളിൽ വായനക്കാരനെ കെട്ടിയിടുക എന്ന ദൗത്യമാണ് റൂത്തിന്റെ ലോകത്തിനുള്ളത്.
ഒരു ത്രില്ലർ ആയതു കൊണ്ടു തന്നെ, കഥയുടെ മൂഡും സസ്‌പെൻസും, ഗതിയും ഒന്നും റിവീൽ ചെയ്യാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല. പക്ഷെ, രസതന്ത്രം സിനിമയിലെ ഇന്നസെന്റ് മല മുകളിൽ ചെന്ന് ഇവന്റെ കൂടെയുള്ളത് ശരിക്കും ആണല്ല, പെണ്ണാ പെണ്ണ്! എന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്ന പോലെയുള്ള ഒരു റിലീഫ് ഞാനെന്ന വായനക്കാരന് ഈ നോവൽ വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. ഈ പുസ്തകം വായന കഴിഞ്ഞ് താഴെ വച്ച് ഇരിപ്പിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, തുറന്നിട്ട ജനൽപ്പാളിയിൽ തലയിടിച്ച പോലെ ഒരു തരിപ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന വായനക്കാരനെയാണ് നമുക്കിവിടെ കാണാൻ സാധിക്കുക.
കഥയുടെ ഗതിയിൽ മുഴുവൻ ഇരട്ടക്കോണുകളിലൂടെയാണ് വായനക്കാരനെ കൊണ്ടു പോകുന്നത്. ഒന്നുകിൽ റൂത്തിന്റെ കോൺ. അല്ലെങ്കിൽ റോണാൾഡിന്റെ കോൺ. ഒരേ വിഷയം തന്നെ രണ്ടാളും സമീപിക്കുന്ന വിധം. ഇവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ആക്ടിവിറ്റികൾ തന്നെ രണ്ട് വീക്ഷണ കോണുകളിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരോ നിമിഷവുമാണോ എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട്. ഓരോ ഫ്രെയിം ബൈ ഫ്രെയിമായിട്ടാണെന്നാണ് എന്റെ ചിന്ത. ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും കഥാപാത്രങ്ങളായ ഓരോ ചിത്രങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ വിഷ്വലുകൾ. ഇവിടെ റെട്രോഗ്രേഡ് അംനീഷ്യ ഉള്ള റൂത്ത് ഓരോ നിമിഷത്തിന്റെയും വിഷ്വലുകൾ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് മനസ്സിലും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിലും തുണ്ടു കടലാസുകളിലും ചിത്രങ്ങളിലുമായി ഹോൾഡ് ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം വീട്ടിൽ കൂടെയുള്ള മക്കളെ ഓമനിച്ചു, ഒരുക്കി, ഭക്ഷണം കൊടുത്തു, സ്‌കൂളിൽ വിട്ടു എന്നല്ലാതെ അവർക്കു വേണ്ടി അവൾ ഒന്നും ചെയ്യുന്നതായി അവൾക്ക് ഉറപ്പില്ല. അവർ പോലും യാഥാർത്ഥമല്ല എന്നവൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. മനസ്സിൽ ഏതൊക്കെയോ നിമിഷങ്ങളിലെ ചിത്രങ്ങൾ റീപ്ലേസ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ബോധപൂർവമായ ഒരു മാനിപ്പുലേഷൻ. എന്തൊരു അവസ്ഥയാണ്?
ഇതൊരു മോശം അവസ്ഥയാണ് എന്നിപ്പോൾ എന്നെപ്പോലെ ഒരു വായനക്കാരനെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കുന്ന അത്രയും ഉയർന്ന തലത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ് റൂത്തിന്റെ ലോകം...
ഒരു ത്രില്ലറിന്റെ റിവ്യൂ എഴുതുക ശ്രമകരമാണ്. നമ്മുടെ മനസ്സിനെ പൊളിച്ചടുക്കിയ ഒട്ടനേകം വിഷ്വലുകൾ പുറത്തു പറയാനാവില്ല. എങ്കിലും ഒരു അരിമുറുക്കിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിൽ നിന്ന് കഴിച്ചു തുടങ്ങാനാവാത്ത പോലെ ഏതോ റിലാക്‌സ് ആയ ഒരു പോയിന്റിൽ നിന്ന് ചുരുണ്ട് ചുരുണ്ട് ഏറ്റവും ഉള്ളിലേക്ക് വന്ന ശേഷം റൂത്തിനെ തന്നെ പൂർണമായും നമുക്ക് വിട്ടുതരുന്ന ഈ പുസ്തകം സമീപകാലത്തെ എന്റെ എറ്റവും ഫേവറിറ്റ് എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
റൂത്തിനെപ്പോലെ, എസ്‌തേറിനെപ്പോലെ ഇനിയും കഥാപാത്രങ്ങൾ വരട്ടെ.
കോഫി ഹൗസ് പോലെ, ഹൈഡ്രാഞ്ചിയ പോലെ, റൂത്തിന്റെ ലോകം പോലെ മനുഷ്യ മനസ്സിനെ പൊളിച്ചടുക്കുന്ന ത്രില്ലറുകൾ ഇനിയും വരട്ടെ.
ലാജോ ഇനിയും എഴുതട്ടെ.
അഭിവാദ്യങ്ങൾ.
പണിക്കത്തി അഥവാ പണിക്കരുടെ കത്തി!
റൂത്തിന്റെ ലോകം.
ഡി സി ബുക്‌സ്
ഒക്‌ടോബർ 2019
222 പേജുകൾ.

ബോസ് ഈസ്‌ ഓൾവെയ്‌സ് റൈറ്റ്‌!(കഥ)


ഞാൻ എന്റെ കരിയർ ആരംഭിച്ചത് ഒരു ഐടി ഫാക്കൽറ്റി ആയിട്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഇന്റർനെറ്റ് കഫേ ആയിരുന്ന എറണാകുളം കോൺവെന്റ് ജംക്ഷനിലെ ടൈംസ് ഇന്റർനെറ്റ് സൊല്യൂഷൻസ് എന്ന സ്ഥാപനത്തിൽ ആയിരുന്നു ജോലി.

പിന്നെ, പല കമ്പ്യൂട്ടർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകളിലും ജോലി ചെയ്തു. വിദേശത്ത് ഒരു ജോലി ശരിയായപ്പോൾ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലികൾ എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചതോടൊപ്പം അദ്ധ്യാപന ജോലിയും അവസാനിച്ചു.

പഠിപ്പിക്കലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഓർമ്മ വളരെ വിചിത്രമാണ്. പെരുമ്പാവൂർ താമസിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയതെല്ലാം എറണാകുളത്തായിരുന്നു. നാൽപ്പതോളം കിലോമീറ്റർ യാത്ര എല്ലാ ദിവസവും. അതിനു പുറമെ ആയിരുന്നു ക്ലാസ് ടൈമിങ്ങുകൾ. രാവിലെ ജോലിക്കോ ക്ലാസുകൾക്കൊ പോകും മുൻപ് ഏഴരയ്ക്ക് ക്ലാസ് തുടങ്ങുന്ന ബാച്ചിൽ ഒരിക്കലും എനിക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. ഏഴരയ്ക്ക് എറണാകുളത്ത് എത്തണം എങ്കിൽ ആറിന് മുൻപ് പെരുമ്പാവൂർ എത്തണമായിരുന്നു. അത്രയും നേരത്തെ, എന്റെ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് നിന്നും പെരുമ്പാവൂർക്ക് ബസ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരിക്കൽ സ്ഥാപനത്തിലെ സെന്റർ ഹെഡ് എന്നെ മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. പുതിയതായി തുടങ്ങുന്ന ഒരു ബാച്ചിനെ, എന്നെ ഏൽപ്പിക്കാൻ ഉള്ള വിളി ആയിരുന്നു അത്.

ബാച്ചിന്റെ പ്രത്യേകതകൾ രസകരമാണ്. അവർക്ക് പഠിക്കേണ്ടത് ഡ്രീം വീവർ എന്ന, ആയിടെ മാത്രം ഇന്ത്യയിൽ ലോഞ്ച് ആയ വെബ് ഡിസൈനിങ് സോഫ്റ്റ്‌ വെയർ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അധികം പൈസ മുടക്കാൻ പറ്റില്ല. ബാർഗെയിൻ ചെയ്തു ചെയ്ത്‌ നാലായിരം രൂപ പറഞ്ഞ കോഴ്സ് രണ്ടായിരം രൂപയ്ക്ക് സമ്മതിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മൂന്നാഴ്ച കൊണ്ട് പഠിക്കേണ്ട കോഴ്സ്, ക്രാഷ്‌ കോഴ്സ് ആയി രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് പഠിപ്പിക്കണം. എല്ലാവരും ജോലിക്ക് പോകും മുൻപ് രാവിലെ ഏഴരയ്ക്ക് തന്നെ ക്ലാസ് തുടങ്ങണം.

ഒളിമ്പ്യന്റെ അടികൊണ്ട് ഇരു ചെവികളിലൂടെയും പുക പോയി നിൽക്കുന്ന വട്ടോളിയുടെ പോലെയുള്ള എന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ട്‌ ഹെഡ് എന്നോട് ചോദിച്ചു.

"അപ്പൊ നാളെ മുതൽ അവരോട് വരാൻ പറയട്ടെ?"

"അല്ല സാറേ രാവിലെ ഏഴര?"

"എടാ നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും എത്തണം"

"അപ്പൊ ഡ്രീം വീവർ?"

"നീ പേടിക്കണ്ട. ഇന്ന് ക്ലാസ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ഇഷ്ടം പോലെ സമയം കിട്ടും പഠിക്കാൻ"

"അതല്ല സാറേ ഈ സംഗതി ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല"

"അത് സാരമില്ലെടാ ലാബിൽ അങ്ങേ മൂലയിൽ ഉള്ള കമ്പ്യൂട്ടറിൽ അത് ലോഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്"

"അല്ല സാറേ ലാബ് മാത്രല്ലല്ലോ ക്ലാസും എടുക്കണ്ടെ"

ഹെഡ് മേശയുടെ വലിപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു അദ്ധ്യാത്മരാമായണം സൈസിലുള്ള ഒരു പുസ്തകം പുറത്തെടുത്തു. യാതൊരു അന്തവും കുന്തവും ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്ന എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചു.

"ഇത് ഒന്ന് വായിച്ച് നോക്കിയാ മതി"

എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയാൻ പറ്റും മുൻപ് പുള്ളിക്കാരന് ഒരു ഫോൺ വന്നു. ഫോണിൽ എന്തൊക്കെയോ ഘോര ഘോരമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ മൗത്ത് പീസ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഇവൻ ഇതുവരെ പോയില്ലേ എന്ന മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി ഹെഡ് പറഞ്ഞു .

"നാളെ രാവിലെ ട്ടോ. ഏഴര. വൈകരുത്. ഈ പുസ്തകം പഠിക്കണം. ലാബിലെ മൂലേലെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.."

പിന്നെ എനിക്ക് ഒരു ടാറ്റയും തന്നു.

പട്ടിക്ക് മുഴുവൻ തേങ്ങാ കിട്ടിയ പോലെ ഡ്രീം വീവർ ഫോർ ഡമ്മീസ്‌ എന്ന പുസ്തകവും കൊണ്ട് ഞാൻ ഹെഡിന്റെ വാതിൽ കടക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഡാ "

എന്നോട് എടുക്കണ്ട എന്ന് പറയാനായിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.

വീണ്ടും മൗത്ത് പീസ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഒച്ച താഴ്ത്തി ഹെഡ് പറഞ്ഞു.

"ഡാ ആ പുസ്തകം മൊത്തം ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചേക്കരുത്‌. ആകെ രണ്ടായിരം രൂപേടെ കോഴ്സാ"

ഒരു നിമിഷം ഹെഡിനെ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി കണ്ണീർപ്പൂവിന്റെ കവിളിൽ തലോടി എന്ന പാട്ട് ബാക്ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇട്ട് നടന്നു നടന്നങ്ങനെ പോയി...

ഡ്രീം വീവർ പഠിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല. കുറേക്കാലമായി ക്ലാസുകൾ എടുത്തിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ ക്ലാസിൽ ഇടത്ത് മാറി വലത്ത് ചവിട്ടി വെട്ടിയൊഴിയാനുള്ള സംഗതി ഒക്കെ പെട്ടെന്ന് സംഘടിപ്പിക്കും. അല്ലെങ്കിലും ആദ്യത്തെ ദിവസം പരിചയപ്പെടൽ ആണല്ലോ...

പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും പെരുമ്പാവൂർക്ക് അന്നേരം ബസ് ഇല്ലാത്ത കാരണം, വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ടൗണിലേക്കുള്ള ആദ്യ ബസ് പിടിച്ചു. കൃത്യം ഏഴരയ്ക്ക് തന്നെ ഇൻസ്റ്റിട്ട്യൂട്ടിൽ എത്തി. അറ്റൻഡൻസ് മാർക്ക് ചെയ്യാൻ കൗൺസിലറുടെ റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അറിയിപ്പ് കിട്ടി. ബാച്ച് റെഡിയാണ്. നാല് പേരാണ് ബാച്ചിൽ. രണ്ടാണും രണ്ട് പെണ്ണും. വെബ് ഡിസൈനേഴ്സ് ആണ്. സ്വന്തമായി സ്ഥാപനം നടത്തുന്നു. എല്ലാവരെയും മൂലയിലുള്ള കംപ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുത്തിയിരിക്കുകയാണ്.

ബെസ്റ്റ്‌! കൊല്ലക്കുടിയിൽ ആണ് സൂചി വിൽക്കാൻ പോകുന്നത്..

ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ നാലു പേരും എഴുന്നേറ്റ് അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. ഞാൻ ആകെ ഒന്ന് സ്കാൻ ചെയ്തു. ഒരാൾ നല്ല പ്രായം ഉള്ള ഒരു പുരുഷനാണ്. അവരുടെ സ്ഥാപനത്തിലെ മുതലാളി ആണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അറിയാം. ഏകദേശം എന്റെ അന്നത്തെ പ്രായം, അതായത് ഇരുപത്തി രണ്ടോളം വയസുള്ള മറ്റൊരാൾ. അധികം പ്രായം ഇല്ലാത്ത രണ്ട് സുന്ദരി പെൺകുട്ടികൾ. രണ്ടാളും ട്രെയിനീസ് ആയിരിക്കും.

എല്ലാവരെയും വിശദമായി പരിചയപ്പെട്ട്‌ ആദ്യ ദിവസം അടിപൊളിയാക്കണം എന്റെ പ്ലാനിനെ തവിടുപൊടിയാക്കിക്കൊണ്ട്, ഇരിക്കുന്ന എന്റെ വലത്തെ കൈ ബലമായി കവർന്ന്, അതി ശക്തിയായി പിടിച്ച് കുലുക്കിക്കൊണ്ട് പ്രായമുള്ളയാൾ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ ജോർജ്. ഒരു വെബ് ഡിസൈനിങ് സ്ഥാപനം നടത്തുന്നു. ഇത് എന്റെ സ്റ്റാഫ് ആണ്. ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഡ്രീം വീവർ നോളജ്‌ ഒന്ന് മെച്ചപ്പെടുത്താം എന്ന് വെച്ചു. "

ഞാൻ വെട്ടിവിയർത്തു. അത്യാവശ്യം വിഷയം അറിയാവുന്നവർക്കാണ് ഞാൻ ക്ലാസ് എടുക്കേണ്ടത്. എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിലെയും ശരീരത്തിലെയും വിറ വിരലിൽ കാണിക്കാതെ ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഡ്രീം വീവർ ഐക്കൺ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.

അപ്പോൾ വീണ്ടും ജോർജ്.

"ഇത് ഡ്രീം വീവർ വേർഷൻ 3 അല്ലെ?"

ഞാൻ ഒന്നുകൂടി നോക്കി കൺഫേം ചെയ്തു.

"അതെ"

"ഞങ്ങൾ 4 ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്"

നമ്മുടെ വിവരമില്ലായ്മ കൊണ്ട് ഒരു ക്ലാസ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് വലിയ കുറ്റമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലം ആയിരുന്നു അത് എങ്കിലും അന്നത്തെ ക്ലാസ് എങ്ങനെയെങ്കിലും തീർത്ത്, അടുത്ത രണ്ടാഴ്ച ചിക്കൻ പോക്സ് ആണെന്നും പറഞ്ഞ്‌ ലീവെടുക്കാൻ വരെ എനിക്ക് ടെണ്ടൻസി ഉണ്ടായി. എങ്കിലും ഞാൻ ഏതുവിധേനയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

"ഞാൻ ഇവിടെ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് 3 ആണ്. 4 നാളത്തേക്ക് റെഡി ആക്കാം. വലിയ വ്യത്യാസം ഒന്നുമില്ല. ചെറിയ ടൂൾസിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളും വിൻഡോയിലെയും വെൽക്കം സ്‌ക്രീനിന്റെയും വ്യത്യാസവും മാത്രമേ ഉള്ളൂ.."

എന്തായാലും അത് അവർ അംഗീകരിച്ചു. അന്നത്തെ എന്ന് മാത്രമല്ല, ഒരാഴ്ചയോളം വിജയകരമായി ഞാൻ ഡ്രീം വീവർ പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പകരം അവർ അവർക്കറിയാവുന്നത് എന്നെയും പഠിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ വലിയ കൂട്ടായി. രാവിലെ ഒരു കിലോമീറ്റർ നടക്കുന്നതും അതിരാവിലെ എണീക്കുന്നതും ഈ ക്ലാസിനു വേണ്ടി ആയതു കൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷവും ആയിരുന്നു...

അങ്ങനെ സമാധാനമായി പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഒരു ദിവസം, ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ്‌ ബാച്ച് പിരിഞ്ഞ ശേഷം ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി താഴെ പതിവായി ഒരു കാലിച്ചായ കുടിക്കുന്ന കടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു വിളി.

"ശ്...ശ്"

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആ ബാച്ചിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്.

"ആഹാ താൻ അവരുടെ കൂടെ ഓഫീസിൽ പോയില്ലേ?"

"ഇല്ല സാർ, ഇന്ന് ലീവാക്കി"

"ഓഹ്.. അപ്പൊ വീട്ടിലേക്കായിരിക്കും. എന്താ വിശേഷം വീട്ടിൽ? താൻ ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നൊ?"

അന്നൊക്കെ ആണും പെണ്ണും കൂടി ചായ കുടിക്കുന്നത് പബ്ലിക് ആയാലും പ്രൈവറ്റ് ആയാലും മഹാ പാതകം ആയിരുന്ന കൊണ്ട് അവൾ വരില്ല എന്ന കൊടും ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്റെ ചോദ്യം. പക്ഷെ അവൾ കുടിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഒന്ന് ഞെട്ടി എങ്കിലും ഞാൻ ഒരു ചായ അവൾക്കും കൂടി വാങ്ങി അവളെയും കൂട്ടി കടയുടെ അല്പം മാറി സമാധാനമായി ഇരുന്നു കുടിക്കാവുന്ന ഒരു സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു.

"പറ എന്താ ലീവ്"

"വീട്ടിൽ പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ല സാർ. ഞാൻ സാറിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ നിന്നതാ"

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഒരു മോട്ടിവേഷണൽ സ്പീക്കർ ആയി മാറി. എന്ത് വിഷയം തന്നെയായാലും ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ എന്ന നിലയിൽ ഇവളെ ഞാൻ ഉപദേശിച്ച് തകർക്കും എന്ന് തീരുമാനമെടുത്തു.

"പറ കുട്ടീ "

"സാറിനെ എനിക്കിഷ്ടാ"

മജീഷ്യന്റെ കൈയിൽ ഇരുന്ന മുട്ട മുയൽ ആയ പോലെ എന്റെ ചായ ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു വലിയ മരം സൃഷ്ടിച്ചു. ലോട്ടറിയടിച്ചു എന്ന് കേട്ട കിട്ടുണ്ണിയേട്ടനെ പോലെ ഞാൻ ആദ്യം ചിരിച്ചു. പിന്നെ കരഞ്ഞു. പിന്നെ ചോദിച്ചു..

"എന്താ പറഞ്ഞെ?"

"എനിക്ക് സാറിനെ ഇഷ്ടാന്ന്. ഇത് പറയാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ലീവ് എടുത്തത്."

അല്പസമയം കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ആത്മസംയമനം പാലിച്ചു. മുഖത്ത് ആകാവുന്നത്ര മയം വരുത്തി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ ഫ്രീയല്ല കുട്ടി. വിവാഹം പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. "

അവൾ ഞെട്ടി എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ ശക്തിയായി ചായപ്പാത്രം ടേബിളിൽ വെച്ചു. ചാടി എഴുന്നേറ്റു. പിന്നെ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചായക്കട വിട്ടുപോയി.

പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ ക്ലാസിൽ പോകാനായി ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു മനസ്സുഖം ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും എങ്ങനെയോ ഞാൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ എത്തി. അറ്റൻഡൻസ് രേഖപ്പെടുത്തിയ ശേഷം നടന്ന് മൂലയിലുള്ള കംപ്യൂട്ടറിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകം ആയിരുന്നു. എന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായ ഒരു സുഹൃത്ത് എന്റെ ബാച്ചിന് ക്ലാസ് എടുക്കുന്നു. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ അയാളെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞു

"രാവിലെ ഹെഡ് പറഞ്ഞിട്ടാടാ... എനിക്കാണെങ്കിൽ ഡ്രീം വീവർ ഒരു കുന്തവും അറിയില്ല എന്നു നിനക്കറിയാല്ലോ"

ഞാൻ ആകെ കുപിതനായി ഹെഡിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. എന്നെ കണ്ടതും പതിവില്ലാതെ ഹെഡ് എന്നോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ എന്നെ സംസാരിക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ പറഞ്ഞു.

"ഡാ... നിന്റെ ബാച്ച്‌ കംപ്ലെയിന്റ് ആയി. പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്നാണു പരാതി. കാരണം അതാവില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. എങ്കിലും ഇങ്ങനത്തെ കാരണം കൊണ്ട് ഒരു ബാച്ച് പോകുന്നത് ഒട്ടും നല്ലതല്ലല്ലോ... എത്രയോ കാലമായി ഈ പ്രസ്ഥാനം കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് ബാച്ചുകളുടെ ബലത്തിലാണ്. കുട്ടികൾ ആണ് ബിസിനസിന് വലുത് സ്റ്റാഫ് അല്ല. നീ നാളെ മുതൽ പഴയ പോലെ ഒൻപത് മണിക്ക് വന്നാ മതി"

ദേഷ്യം കാരണം തല പൊളിയുന്ന പോലെ തോന്നിയ ഞാൻ എന്തോ പറയാനായി തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ഹെഡ് കൈയിൽ തിരുപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ക്വൊട്ട്‌ സ്റ്റാൻഡ് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരുന്ന അതിലെ ആദ്യ ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.

“Boss is always right.”

മറ്റേ ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെയും.

“If boss is wrong, see the first statement!”

എന്റെ ദേഷ്യം പതിന്മടങ്ങായി വർദ്ധിച്ചു. ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഒറ്റ കുതിപ്പിന് ഹെഡിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ ക്വോട്ട്‌ സ്റ്റാൻഡ്‌ തട്ടിപ്പറിച്ചു. പിന്നെ ശക്തിയായി താഴേക്കെറിഞ്ഞു. ചവിട്ടിക്കൂട്ടി.
പിന്നെ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പോണു"

അന്ന് മുഴുവൻ എവിടെയൊക്കെയോ ചുറ്റിക്കറങ്ങി വൈകിട്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറുമ്പോൾ ഹെഡും എന്റെ ഒന്നുരണ്ട് സഹപ്രവർത്തകരും വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പിറ്റേന്ന് മുതൽ ജോലിക്ക് പോകാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ഒരു കിലോമീറ്റർ നടന്ന് ഹെഡ് പറഞ്ഞ പ്രകാരം ഏഴരയ്ക്ക് ഞാൻ ഇൻസ്റ്റി സ്റ്റ്യൂട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ മറ്റൊരു മൂലയിൽ മറ്റൊരു കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഡ്രീം വീവർ 4 ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്ത്‌ ഞാൻ വരുന്നതും കാത്ത് മറ്റൊരു ബാച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

പണിക്കത്തി അഥവാ പണിക്കരുടെ കത്തി!

ശ്രാവന്തി(കഥ)

പശ്ചിമ കൊച്ചിയിൽ സോങ്ങ് ഓഫ് ദ കെയ്റോ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഞാൻ ട്യൂഷനെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന ചെറിയ ഹാളിലേക്ക് ശ്രാവന്തി പെട്ടെന്ന് കയറി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി.
ശ്രാവന്തി എന്റെ പ്ലസ് ടു ക്ലാസുകളിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായ ഒരു വിദ്യാർഥിനിയാണ്. ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കാത്ത കുട്ടി. എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം ഇല്ലാതെ അങ്ങനെ ക്ലാസ്സിൽ ഇടിച്ചു കയറി വരാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടി.
"ശ്രാവന്തി, ഐ ആം ഇൻ ക്ലാസ്. കുഡ് യു പ്ലീസ് സിറ്റ് ഔട്ട്സൈഡ് ഫോർ എ വൈൽ?"
"സോറി സർ... ദ്‌ മാറ്റർ ഈസ് വെരി അർജന്റ്‌. അതാ പ്ലീസ്‌ "
എന്റെ അസ്വസ്ഥത വളരെയധികം വർദ്ധിച്ചു.. പത്തിലധികം കുട്ടികൾ ഉള്ള പ്ലസ് ടു ബാച്ചിൽ, പുറകിൽ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ ബെഞ്ചിൽ ചുമരിനോട് ചേർന്നുള്ള സീറ്റിൽ ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ ഇരിക്കുന്ന ശ്രാവന്തിയുടെ പരിസരത്ത് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി താൻ കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിച്ചത് അവളുടെ മുഖത്തു നിന്നും കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ചു.
"പ്ലീസ് സർ... ഒന്ന് എന്റെ കൂടെ വരണം.”
ശ്രാവന്തി പിന്നെയും കരയും പോലെ പറഞ്ഞു. പരിഭ്രമം ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് വളരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"ശ്രാവന്തി, വാട്ട് ഹാപ്പെൻഡ്? താൻ കാര്യം പറ"
പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞ് അവൾ ഓടി എന്റെ തൊട്ടു മുൻപിലേക്ക് വന്നു നിന്നു.
"സർ, പ്ലീസ് കം. ഐ ആം ഇൻ എ സീരിയസ് പ്രോബ്ലം.”
"പ്രോബ്ലമോ? ഐ ഡിഡ് ന്റ് ഗെറ്റ് യു.."
"സംസാരിച്ചു നിൽക്കാൻ സമയമില്ല സർ. വീട്ടിലാണ്. വേഗം വരണം പ്ലീസ്.”
അകാരണമായി ആ കുട്ടി ഒന്നും പറയില്ല എന്ന് അറിയാവുന്ന ഞാൻ വേഗം തന്നെ തിരിച്ചു ക്ലാസിലേക്ക് പോയി ക്ലാസ്സ് അവസാനിപ്പിച്ച് കുട്ടികളെ യാത്രയാക്കി. പിന്നെ അതേ ഡ്രസ്സിൽ ശ്രാവന്തിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
പോകും വഴി ശ്രാവന്തിയുടെ സ്കൂട്ടറിന് പുറകിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.
"എന്താ മോളെ പ്രശ്നം? വാട്ട് ഈസ് ദ മാറ്റർ? ഇത്രയും സീരിയസ് ആയ എന്ത് വിഷയമാണ്?"
അവൾ സ്കൂട്ടർ നേരെ ഓടിക്കാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി, സംസാരിക്കാൻ അവൾ നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"സർ.... ഐ ഡോണ്ട് നോ വെദർ യു വിൽ ബിലീവ്. മേ ബി യു കാണ്ട് ബിലീവ്.”
"അത് പോട്ടെ കുട്ടീ , കാര്യം പറ"
"സർ... ഞാൻ... ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ കൊന്നു!"
"വാട്ട്‌!"
"യെസ് സർ.. ഞാൻ അവരെ കൊന്നു.”
"ബട്ട്‌ വൈ?" സത്യമായിട്ടും സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിൽ നിന്ന് ചാടാനുള്ള പ്രേരണ എനിക്ക് അടക്കാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു.
"പറയാം സർ, പക്ഷേ, സർ അമ്മയുടെ ബോഡി കണ്ടാലേ ഒരുപക്ഷേ എനിക്കത് മനസ്സിലാക്കിത്തരാൻ പറ്റൂ.”
അവളുടെ ഗദ്ഗദവും തൊണ്ടയിടറലും കേട്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ ഒന്നും എനിക്ക് ചോദിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഞെട്ടൽ അടക്കാൻ പറ്റാത്ത കാരണം ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"എന്നിട്ട് ബോഡി വീട്ടിൽ തന്നെയാണോ ഉള്ളത്?"
എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ശ്രാവന്തി ഒരുത്തരവും പറഞ്ഞില്ല. ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ വണ്ടി ഓടിച്ചു.
ആകെ ഭയന്ന് വിറച്ച് പുറകെ ഇരുന്ന ഞാൻ ഒരു ധൈര്യത്തിനെന്നോണം ശ്രാവന്തിയുടെ ഇടുപ്പിൽ കൈ പിടിച്ചു. അത്രയും ടെൻഷൻ ഉള്ള സാഹചര്യം ആയിരുന്നിട്ടു കൂടി അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മൃദുത്വവും അല്പമായി പുറകിൽ കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും എന്നെ വികാരം കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ശ്രാവന്തിയുടെ വീട്ടിൽ അവളുടെ അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ. അച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചു പോയതാണ്. ശ്രാവന്തിയെ വളർത്തിയതും വലുതാക്കിയതുമെല്ലാം അമ്മയാണ്. എൽഐസി ഏജൻസിയും അല്പം തയ്യലുമെല്ലാമായി അവർ വളരെ നല്ല രീതിയിൽ ആ കുടുംബം നോക്കുന്നു.. അവരുടെ ആഗ്രഹം പോലെ തന്നെ ശ്രാവന്തി നല്ല രീതിയിൽ പഠിക്കുകയും നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങുകയും ഒരുപാട് അംഗീകാരങ്ങൾ കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു.
ആ അമ്മയെയാണ് അവൾ കൊന്നെന്ന് പറയുന്നത്.
കൈയും കാലും വിറച്ചിട്ടും, താൻ പെടാൻ പോകുകയാണെന്ന് മനസ്സ് അലമുറയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടും എന്തിനാണ് ഞാൻ ഈ പ്രശ്നത്തിൽ ഇടപെടുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായില്ല.
വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന ഉടനെ ശ്രാവന്തി വണ്ടി ഗേറ്റിനു സമീപത്ത് നിർത്തി. എന്റെ രണ്ടു കൈകളും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് എന്നോട് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"സർ.... എനിക്കാരൂല്ല... സർ അകത്തേക്ക് പോയി നോക്ക്.. എന്റെ അമ്മ... ഞാൻ പാവം എന്റെ അമ്മയെ കൊന്നു സർ.”
ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച അവളുടെ കൈകൾ വിടുവിച്ച് എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. വലതു കൈ കൊണ്ട് കൈകളിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കും പോലെ തട്ടി.
പിന്നെ, അവളെ അവിടെ നിർത്തി വീട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി.
മുൻവാതിൽ അടച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു കൊലപാതകം ചെയ്തിട്ട് ഈ കുട്ടി ഇത്രയും കെയർലെസ് ആയിട്ടാണോ പുറത്തേക്ക് ഓടി വന്നത് എന്ന് എന്റെ അദ്ധ്യാപക മനസ്സ് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വീകരണ മുറി എപ്പോഴത്തെയും പോലെ വൃത്തിയായി കിടന്നിരുന്നു. കർട്ടനുകൾ നന്നായി അലക്കി ഇസ്തിരിയിട്ട്‌ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. സെറ്റിയുടെ മധ്യത്തിലായി കിടന്നിരുന്ന ചൂരൽ കൊണ്ടുള്ള ടീപോയിയിൽ ഇന്നത്തെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ പത്രം നന്നായി മടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് കടന്നു. എവിടെയാണ് നോക്കണ്ടത് എന്ന് എനിക്കൊരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അടിയിലും വാതിലിനു മറവിലും എല്ലാം ഞാൻ നോക്കി. എവിടെയും ബോഡി കണ്ടില്ല.
അടുത്തതായി ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട മുറിയിലേക്ക് കടന്നു. കണ്ണിൽ കുത്തിയാൽ അറിയാത്തത്ര ഇരുട്ട്. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൊബൈൽ എടുത്ത് ടോർച്ച് ഓണാക്കി ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടക്കാനാഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് എന്തോ എന്റെ ശരീരം തട്ടി മറിഞ്ഞ് വീണു. അത് താഴെ വീണ ശബ്ദം കേട്ട് എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു പോയി. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അതിലേക്ക് പായിച്ച ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ഞെട്ടി. ഒരു വലിയ കമ്പി ആയിരുന്നു അത്. ഒരു വശത്ത് കൂർത്ത മുനയോട് കൂടിയ അതിന്റെ മറ്റെയറ്റം പരന്നതായിരുന്നു. കൂർത്ത അറ്റത്ത് എന്തോ കൊഴുത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ട് ഞാൻ വെളിച്ചം അങ്ങോട്ട് കാണിച്ചു. ചോരയായിരുന്നു അത്.
പുറകോട്ട് മലച്ചു പോയ ഞാൻ വീണ്ടും വെളിച്ചം മുറിയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കാണിച്ചു. മുറിയുടെ നടുക്ക് ആകെ ഉലഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന വിരിയും തലയിണയുമായി കിടന്ന കട്ടിലിനരികിൽ സ്വർണ വളകളിട്ട ഒരു കൈയുടെ ഭാഗം ഞാൻ കണ്ടു.
പതിയെ നടന്ന് ബോഡിയ്ക്കരികിലെത്തിയ ഞാൻ വീണ്ടും ഞെട്ടി.
നെഞ്ചിനും വയറിനും നടുക്കായി രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ദ്വാരത്തിൽ നിന്നും രക്തം വാർന്ന് മുറിയിൽ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറന്നു തന്നെ കിടക്കുകയാണ്. വസ്ത്രം അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യാനാണ് ഈ കുട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്? പോലീസിൽ അറിയിക്കുന്നുണ്ടോ? ആരും അറിയാതെ കുഴി വെട്ടി മൂടാൻ ആണോ?
തുറിച്ചു നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളുടെ നോട്ടം നേരിടാനാകാതെ ഞാൻ കൈകൾ കൊണ്ട് മൃതദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ മൂടി. ശ്രാവന്തിയെ വിളിക്കാനായി എഴുന്നേറ്റു. വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്നും വളരെ തീവ്രമായി മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്ന വെളിച്ചത്തിന് നേരെ ശരീരം തിരിഞ്ഞപ്പൊഴേക്കും വല്ലാത്തൊരു വേദന എന്റെ വയറിന് മുകളിലായി അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്തായിരിക്കും അത് എന്ന് ആലോചിച്ച് കൈ കൊണ്ട് ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കാൻ സാധിക്കും മുൻപ് പുറമെ നിന്നുമുള്ള വെളിച്ചത്തെ മൂടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് പരന്നു.. കണ്ണിലെ പ്രകാശം മൂടും മുൻപ് ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി ശ്രാവന്തിയുടെ കൈയിലിരുന്ന കമ്പി ഒരിക്കൽ കൂടി എന്റെ വയറിൽ തുളഞ്ഞു കയറി.
ഒരു ഞെരക്കത്തോടെ പുറകോട്ട് മറിഞ്ഞ് വീഴും മുൻപ് ഞാൻ അവളോട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
"എന്തിന്... നീ.."
വീണു കിടക്കുന്ന എന്റെ രണ്ടു കാലുകളിലും പിടിച്ച് വലിച്ച് അവൾ എന്നെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് മുകളിൽ ക്രോസ് ആയി കിടത്തി.
പിന്നെ താഴേക്ക് തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന എന്റെ തലയുടെ സമീപത്തായി മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
"അമ്മയെ കൊന്നതിന് ഒരു കാരണം വേണ്ടെ സർ.”
ഇരുട്ട് പൂർണമായും എന്റെ കണ്ണുകളെ മൂടുന്നതിന് മുമ്പായി ഞാൻ ഒരു കാഴ്ച കൂടി കണ്ടു.
അതേ ഇരുമ്പുകമ്പി വാതിലിനടുത്ത്, വീഴാൻ പാകത്തിനു ചാരി വെച്ച ശേഷം ശ്രാവന്തി ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിക്കുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ അതേ പരിഭ്രമം.
"സർ... പ്ലീസ്... പ്ലീസ് ഹെല്പ്. ഞാൻ ഒരു പ്രശ്നത്തിലാണ്.”
പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടില്ല.
------
രാജീവ് പണിക്കർ (പണിക്കത്തി)

ഫ്.....ഫൂ....(കഥ)


പത്രത്തിൽ എഡിറ്റോറിയൽ വിഭാഗത്തിൽ നൈറ്റ്‌ ഡ്യൂട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അച്ഛൻ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ രാത്രികളിൽ എട്ടു വയസ്സായ ഞാനും അഞ്ചു വയസ്സായ അനിയനും അമ്മയും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു വീട്ടിൽ. ഒരു വലിയ കൂട്ടുകുടുംബം ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ അച്ഛന്റെ ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിമാരുമൊക്കെ താമസിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നല്ല പേടി ഉണ്ടായിട്ടു കൂടി, അമ്മ ഞങ്ങളുടെ ധൈര്യത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്‌ നിന്നേക്കാം എന്ന തീരുമാനമെടുത്തു.
അന്നൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ
കള്ളന്മാരുടെ ശല്യം വളരെ കൂടുതൽ ആയിരുന്നു. വാതിലുകളും ജനലുകളും കുത്തിത്തുറക്കുക, ഓടു പൊളിക്കുക, കണ്ണിൽ മുളകുപൊടി എറിയുക, ബിയർ കുപ്പി കൊണ്ട് തലയ്ക്കടിച്ച് ബോധം കെടുത്തി മോഷ്ടിക്കുക തുടങ്ങി ഡീസൽ നനച്ച ചണച്ചാക്ക് വെച്ച് വാതിൽ കത്തിച്ച് വീട്ടിൽ കയറുക, വളകൾ മോഷ്ടിക്കാൻ കൈ അറുക്കുക തുടങ്ങിയ ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ വരെ നീളുന്ന കഥകൾ ധാരാളം കേട്ടിരുന്നു.
പല രാത്രികളിലും വീടിന്റെ വാതിൽ കുത്തിത്തുറന്നോ വാതിൽ കത്തിച്ചോ ഓടിളക്കിയോ ഒക്കെ വരുന്ന കള്ളന്മാരെ വീരോചിതമായ നേരിട്ട് അക്കാലത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടമായിരുന്ന പലക വണ്ടി വലിക്കാൻ കെട്ടിയിരുന്ന കയർ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞു കെട്ടി പൊലീസിന് കൈമാറുന്നതായി പല രാത്രികളിലും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് കള്ളന്മാരൊക്കെ വെറും പുല്ലാണെന്ന് ഞാൻ ആവർത്തിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടും അമ്മയുടെ ഭയം കുറഞ്ഞില്ല.
എന്നും രാത്രിയിൽ പ്രധാന വാതിലിന്റെയും പുറകിലെ വാതിലിന്റെയും ഈരണ്ടു ടവർ ബോൾട്ടുകളും നീക്കുതണ്ടുകളും മക്കിടികളും ഇടുന്നത് പോരാതെ ഇടതു വശത്ത് നിന്നും വലതു വശത്തേക്ക് ഫുൾ കവർ ചെയ്യുന്ന ഒരു വലിയ ഇരുമ്പു പട്ടയും അതിന്റെ വലത്തെ അറ്റത്ത് ഒരു താഴിട്ട് പൂട്ടാനുള്ള സംവിധാനവും സെറ്റാക്കി വീടിനകത്തുള്ള സകലമാന വാതിലും പൂട്ടി കിടക്കുന്ന മുറിയിലെ വാതിലും പൂട്ടിയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ ഉറക്കം.
ബെഡ്റൂമിന് രണ്ടു ജനലുകളാണുള്ളത്. മൂന്ന് പാളി വീതമുള്ള മരത്തിന്റെ അഴികളുള്ള ജനലുകൾ. എല്ലാ പാളികളുടെയും മുകളിൽ ഒരു എക്സ്ട്രാ കിളിവാതിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ എല്ലാവർക്കും കൂടി കിടക്കാൻ കട്ടിലിൽ സ്ഥലം തികയാത്ത കാരണം പ്രധാന കട്ടിൽ കൂടാതെ ഒരു ബെഞ്ചിനെക്കാൾ അല്പം കൂടി വീതിയുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിക്കട്ടിൽ കൂടി ഇട്ടിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ സ്വമേധയാ ശക്തി ആർജ്ജിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ആ കട്ടിലിൽ എന്റെ ലോകവുമായി മല്ലിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്നു പോന്നു. എന്റെ രഥവും, പറക്കും പരവതാനിയും, സൂപ്പർ കാറും, ജീനിയും, ഭൂതവും, മായാവിയും, ലുട്ടാപ്പിയും എല്ലാം ഈ കട്ടിൽ ആയിരുന്നു.
പതിവായി എന്റെ സപ്രമഞ്ചത്തിൽ വിരിച്ചിരുന്നത് ഒരു വലിയ ബെഡ് ഷീറ്റിനെ രണ്ടാക്കി മുറിച്ച് വക്കടിച്ച് സെറ്റ് ആക്കിയ ഒരു കസ്റ്റമൈസ്ഡ് ബെഡ്ഷീറ്റ് ആയിരുന്നു. ഒരു പകുതി അലക്കുമ്പോൾ മറ്റേത് എന്ന മട്ടിൽ ബെഡ് എന്നും ഒരേ നിറത്തിൽ കിടന്നു. പുതയ്ക്കാനായി ഒരു പ്രത്യേക തരം ഫർ ക്ലോത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു. പതിയെ കടിച്ചാൽ ഒരുതരം റബർ എഫക്ട് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഉറങ്ങും മുൻപ് കടിച്ചു കടിച്ച് ഞാൻ കാലക്രമേണ പുതപ്പിനെ അരിപ്പ പോലെയാക്കി..
വീട്ടിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന പഞ്ഞിത്തലയിണകൾ എല്ലാം തന്നെ കട്ടിലിന്റെ വീതിയേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. പല ദിവസവും സ്വപ്നത്തിലെ യുദ്ധങ്ങളിൽ, തലയിണയുടെ വീതി കൂടുതൽ കാരണം ഗോദയുടെ ഡയമെൻഷൻ തെറ്റി ഞാൻ ക്രാഷ്ലാന്റ്‌ ചെയ്ത്‌ പരാജയപ്പെട്ടു. ഇതൊരു പതിവായപ്പോൾ, ഒരു ദിവസം അമ്മയുടെ ബന്ധുക്കൾ ആരോ വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്ത്‌ വീട്ടിൽ വന്ന് വിരുന്നു നിന്ന ശേഷം തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ, കാറ്റ്‌ നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു തലയിണ (inflatable pillow) ഞാൻ വാശി പിടിച്ച് കൈക്കലാക്കി ഊതി‌ നിറച്ച് കട്ടിലിൽ വെച്ച് ആ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു...
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം..
എല്ലാ വാതിലും ബന്തവസ്സാക്കി താക്കോൽ തലയിണക്കീഴിൽ വെച്ച് അനിയനെയും കൂടെ കിടത്തി പുതച്ച് മൂടി അമ്മയും അരിപ്പപ്പുതപ്പ് പുതച്ച് ഞാനും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. കിടന്ന ഉടനെ ഉറങ്ങാൻ പാടില്ല. അന്നന്ന് സ്‌കൂളിലും മല്ലിക ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് നിന്നും പഠിച്ച അക്ഷരമാലയും ഗുണന പട്ടികയും നാളുകളും മാസങ്ങളും എല്ലാം പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കണം. കഴിയുമ്പോഴേക്കും പൊതുവെ കംപ്ലീറ്റ് റിലേയും പോയി ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോകാറാണ് പതിവ്. അന്നും അങ്ങനെ തന്നെ എല്ലാം പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ശബ്ദം നേർത്ത് നേർത്ത് അവസാനിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച അമ്മ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി.
അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞു കാണും. ആരോ ഗ്യാസ് കട്ടർ കൊണ്ട് എന്തോ കട്ട്‌ ചെയ്യുന്ന പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് തുടങ്ങി.
ഫ്‌ ഫൂ.....
അമ്മ ആകെ ഭയന്ന് കട്ടിലിൽ എഴുന്നെറ്റ്‌ ഇരുന്നു. ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. ഒച്ച നിന്നിരിക്കുന്നു. അൽപ സമയം ശ്രദ്ധിച്ച ശേഷം അമ്മ വീണ്ടും കിടന്നു. ഒന്ന് കണ്ണടച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി...
ഫ്‌ ഫൂ.....
ഇത്തവണ അമ്മ വെട്ടി വിയർത്തു. ആരോ വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ കട്ടർ കൊണ്ട് മുറിച്ച് മാറ്റാൻ നോക്കുന്ന പോലെ... വാതിൽ മുറിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ അകത്ത് ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഇരുമ്പ് പട്ടയുണ്ട്. കട്ടർ കൊണ്ട് അതും കട്ട്‌ ചെയ്യും. താമസിക്കാതെ അയാൾ വീടിനകത്തെത്തും.... ആകെ ഭയന്ന അമ്മ ജനലിന്റെ പടിയിൽ കയറി മുകളിലെ കിളിവാതിലിൽ കൂടി മുൻ വാതിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. ആരെയും കാണുന്നില്ല. ഉറക്കെ വിളിച്ചാൽ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്നും വലിയച്ഛനൊ അമ്മായിയുടെ മക്കളായ മുതിർന്ന ചേട്ടന്മാരോ വരും. പക്ഷെ കള്ളന്മാരുടെ കൈയിൽ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലോ? അമ്മയുടെ ചിന്തകൾ അങ്ങനെ പോയി..
ഇതിനിടെ അമ്മ കിളിവാതിലിൽ കൂടി നോക്കിയ അതെ സമയത്ത് ആ ശബ്ദം നിന്നു..
കുറച്ച് സമയം അമ്മ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. പിന്നെ, ഒട്ടും ഒച്ച കേൾക്കുന്നില്ല എന്നുറപ്പു വരുത്തി വീണ്ടും കിടന്നു.
പുതപ്പിനകത്ത് കയറി അനിയന്റെ സൈഡിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന് കണ്ണൊന്ന് പൂട്ടിയപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ശബ്ദം ആരംഭിച്ചു...
ഇത്തവണ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ അമ്മ ആകെ നിസ്സഹായയായിരുന്നു... ഒരു ധൈര്യത്തിനായി എന്നെ വിളിക്കാൻ അമ്മ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. കൈ എത്തിച്ച് എന്റെ അടുത്തേക്ക് അമ്മ എത്തിയതും ചെറുതായ ഒരു വേരിയേഷനോടു കൂടി ശബ്ദം വീണ്ടും നിന്നു.
ക് ട്‌ ഫ്‌ ഫൂ....ക്‌
പിൽക്കാലത്ത് യൂട്യൂബിൽ ക്രാഫ്റ്റ്‌ വീഡിയോകൾ കാണിക്കുന്ന ടൈം ലാപ്സ് സ്പീഡിലായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങൾ..
ഒരൊറ്റ ചവിട്ടിൽ കട്ടിലിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു വീണ എന്റെ രണ്ടു ചെവിയും ഒരുമിച്ച് പൊന്നാക്കിയതു കൂടാതെ കാലിൽ പിടിച്ച് തൂക്കിയെടുത്ത് കൈയിൽ അന്നേരം കിട്ടിയ ചാരുകസേരയുടെ വടി കൊണ്ട് ഇരുചന്തികളും അമ്മ അടിച്ചു പഴുപ്പിച്ചു. അന്നേരം എവിടെ നിന്നാണെന്നറിയാതെ ആ ശബ്ദം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു.
കരയണോ ചമ്മണോ എന്നറിയാതെ മിഴുങ്ങസ്യാ എന്ന മട്ടിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നതിനിടെ ആ ശബ്ദം പതിയെ നേർത്ത് നേർത്ത് അവസാനിച്ചു..
ഫ് ഫൂ.........സ്...........
അത് കൂടി കേട്ടതോടെ അമ്മ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് താഴെ വീണു കിടന്ന കാറ്റൊഴിഞ്ഞ തലയിണ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി ജനലിന്റെ കിളിവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു...
പിന്നെ എന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടി.
തലയിണയിലെ കാറ്റ് പുറത്ത് പോകാതെ അടച്ചു വെക്കുന്ന സ്റ്റോപ്പർ, ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്തു.
അതുകൂടി പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞ്‌ അമ്മ വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു..
-----------------------------
പണിക്കത്തി അഥവാ പണിക്കരുടെ കത്തി!

മഹാബലിയുടെ പൂവട(കഥ)


ചെറുപ്പത്തിൽ ഓണം എന്നാൽ വെറും വെക്കേഷൻ ആയിരുന്നു. എവിടേക്കും പോകാറില്ല.
അവ്യക്തമായ ഓണങ്ങൾ വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങുന്ന കാലത്ത് പൂക്കളമിടാൻ എന്നെ സഹായിച്ചിരുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ പൂക്കളം ഇട്ടിരുന്നത് തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന, ഡാൻസിനും മറ്റും മേക്കപ്പ് ചെയ്യാൻ പോയിരുന്ന കഥകളി എന്ന് നാട്ടുകാർ വട്ടപ്പേരു വിളിച്ചിരുന്ന ഒരു ചേട്ടന്റെ എന്നെക്കാൾ അൽപം കൂടി മുതിർന്ന മക്കൾ ആയിരുന്നു. തരിശായി കിടന്നിരുന്ന ഒരു പറമ്പിൽ പോയി തുമ്പപ്പൂ, പാടത്തെ തോട്ടിറമ്പിൽ നിന്നും കാക്കപ്പൂ, വല്യച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ചിറ്റാട, പറമ്പിൽ സമൃദ്ധമായ വട്ടപ്പെരു, കൃഷ്ണകിരീടം, കൊങ്ങിണിപ്പൂ, കമ്മൽപ്പൂ, അരിപ്പൂ പിന്നെ ജെ ടി എസിന്റെ പറമ്പിൽ നിന്നും അക്കേഷ്യയുടെ പൂ, മുക്കൂറ്റിപ്പൂ, പിന്നെ റേഷൻ പോലെ, ഒരു കുടന്ന മാത്രം കിട്ടുന്ന ഹൈഡ്രാഞ്ചിയ ഒക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ പൂക്കൾ. ചേമ്പിന്റെയോ വട്ടയുടെയോ വലിയ ഒരു ഇല എടുത്ത് കുമ്പിൾ കോട്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന കണ്ടെയ്‌നറുകളിൽ ആയിരുന്നു പൂ പറിച്ച് ഇടൽ.
തിരുവോണത്തിന് സദ്യ എന്നല്ലാതെ വേറെ ഓർമ ഒന്നുമില്ല. ഓണക്കോടി ഒന്നുമില്ല. മുതിർന്ന ചേട്ടന്മാരുടെ പഴയ, എന്നാൽ വലിയ കംപ്ലെയിന്റ് ഒന്നുമില്ലാത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ ആയിരുന്നു ആർഭാടം. സാധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ നിന്നും പ്രകടമായ രുചി വ്യത്യാസത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന സാമ്പാറും മോരൊഴിച്ചു കൂട്ടാനും മത്തങ്ങയും പയറും എരിശ്ശേരിയും പിന്നെ സ്‌പെഷ്യൽ ആയി സേമിയ പായസവും. എക്കാലത്തും വീട്ടിൽ സ്‌റ്റോക്ക് ആയിരുന്ന മോരും തൈരും പപ്പടവും കടുമാങ്ങ, നാരങ്ങ, നെല്ലിക്ക, ഇഞ്ചിപ്പുളി അച്ചാറുകളും കൂടിയാകുമ്പോൾ സദ്യ വട്ടം തികയും.
ഞാൻ മൂന്നാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് കഥകളി കുടുംബം വീടൊഴിഞ്ഞു പോയി. എന്നെ ആദ്യമൊന്നും അത് ബാധിച്ചതേയില്ല. പക്ഷേ ഓണം അടുത്തതോടെ പൂക്കളമിടാൻ അവരില്ലാതെ എന്തു ചെയ്യും എന്ന ആശങ്കയ്ക്ക് ഞാൻ പതിയെ അടിമപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. തീർത്തും സമയക്കുറവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ജോലിയ്ക്ക് പോകും മുൻപ് അമ്മയും മൂന്നു വയസ്സിനിളയ അനിയനും എനിക്കൊപ്പം പൂക്കളമിട്ടു.
ഉത്രാടത്തിന്റെയന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു സന്തോഷമുണ്ടായി. പതിവായി തിരുവോണത്തിന്റെ തലേ രാത്രി നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരാറുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛന് അപ്രാവശ്യം അവധി കിട്ടി. തിരുവോണത്തിന് ആവശ്യമായ പൂക്കൾ പറിക്കാൻ പോകുന്ന ഞങ്ങളോട് അച്ഛൻ, തുമ്പപ്പൂവിന് പകരം തുമ്പക്കുടം പറിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കാര്യം ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ നിന്ന ഞങ്ങളോട്, വേരോടു കൂടെയുള്ള മുഴുവൻ തുമ്പച്ചെടിയ്ക്കാണ് തുമ്പക്കുടം എന്നു പറയുന്നത് എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തന്നു. പറമ്പിൽ നിന്ന് വലിയ കെട്ടായി പറിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന തുമ്പക്കുടം അച്ഛൻ രാത്രി തന്നെ ഓരോ പിടിയായി എടുത്ത് ഒരു വലിയ മരമുട്ടിയിൽ വെച്ച് വെട്ടുകത്തി കൊണ്ട് ചെറിയ കഷണങ്ങളായി മുറിച്ചു കൂട്ടി വെച്ചു.
അതിരാവിലെ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റ് വരുമ്പോഴേക്കും, മുറ്റത്ത് തിരുവോണത്തിന്റെ കളം റെഡി ആയിരുന്നു. ഉമ്മറവാതിലിനു നേരെ മുന്നിൽ മൂന്ന് തൂശനില വെച്ച്, ഓരോ ഇലയിലും ഓരോ ഓണത്തപ്പന്മാരെ വെച്ച് അരിമാവു കൊണ്ട് അണിഞ്ഞിരുന്നു. ഓണത്തപ്പന്മാരുടെ തലഭാഗത്തുള്ള ഒരു ദ്വാരത്തിൽ ഒരു തുളസിക്കതിർ ഫിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സൈഡിലായി ഒരു വലിയ കോരുകൊട്ടയിൽ തലേന്ന് അരിഞ്ഞു വെച്ച തുമ്പക്കുടം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിവില്ലാത്ത ഒരുക്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോഴേക്കും തന്നെ ഓടിപ്പോയി പല്ല് തേച്ച് കുളിച്ച് ഞങ്ങൾ ഉള്ളതിൽ നല്ല നിക്കറും ഷർട്ടുമിട്ട് റെഡിയായി. അപ്പോഴേക്കും ഓണത്തപ്പന്മാരുടെ നടുക്കായി കത്തിച്ചു വെച്ച നിലവിളക്കിൽ തൊഴുതുപിടിച്ച കൈകൾ മുട്ടും വിധം തുമ്പക്കുടം കൊണ്ട് അച്ചൻ ഒരു മഹാബലിയെ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഏറ്റവും അത്ഭുതം മഹാബലിക്ക് ഒരു കാലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നതായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ജിജ്ഞാസ നിറഞ്ഞ മുഖം കണ്ടപ്പോ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തന്നു. മഹാബലി മഹാവിഷ്ണുവിനെ നമസ്‌കരിക്കുകയാണ്. ഇടംകാൽ നീർത്തി വലംകാൽ മടക്കി ഇടംകാലിന്റെ തുടയിൽ വെച്ചാണ് നമസ്‌കരിക്കുന്നത്. അതാണ് ഒരുകാൽ മാത്രമായി തോന്നുന്നത്. സാഷ്ടാംഗപ്രണാമമാണത്..
അതു കഴിഞ്ഞ് അച്ഛൻ ഒരു നാളികേരം കൈയിലെടുത്തു. വെട്ടുകത്തി കൊണ്ട് രണ്ടായി പൊട്ടിച്ചു. കൃത്യമായി പൊട്ടിയ കണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും അത്ഭുതമായി. പൊട്ടിച്ച നാളികേരം, നമസ്‌കരിച്ചു നിൽക്കുന്ന മഹാബലിയുടെ നെഞ്ചിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി മലർത്തി വെച്ച് എള്ളു തിരശ്ശീലത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ കിഴികൾ വെച്ച് എണ്ണയൊഴിച്ച് കത്തിച്ചു. പിന്നെ, അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്ത തുമ്പപ്പൂ ചേർത്ത് വേവിച്ച നല്ല രസ്യൻ മണമുള്ള ഇലയടകൾ നാലെണ്ണം രണ്ടായി കീറി ഇലകളിൽ വെച്ചു. ഒന്നുരണ്ടു പുഴുങ്ങിയ പഴക്കഷണങ്ങളും. മഹാബലി പ്രജകളെ കാണാൻ വരുമ്പോൾ കഴിക്കാനുള്ള നിവേദ്യമാണ് ഈ ഇലയട എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തന്നു.
അടുത്തതായി പടിപ്പുരയുടെ നടുക്കായി വീണ്ടും മൂന്ന് തൂശനില വെച്ചു. അവിടെയും ഓണത്തപ്പന്മാരെ വെച്ചു. ബാക്കിയുള്ള തുമ്പക്കുടം ഇലകളിൽ വിതറി. തുണ്ടമാക്കി മുറിച്ച ഏത്തപ്പഴത്തിന്റെ കഷണത്തിൽ ചന്ദനത്തിരി കത്തിച്ചു വെച്ചു. പിന്നെ, നടുക്കുള്ള ഇലയിൽ മൂന്ന് പൂവട രണ്ടാക്കി കീറിയിട്ടു. കൈയിലെ കിണ്ടിയിൽ നിന്ന് അൽപം വെള്ളം തളിച്ചു. പിന്നെ, ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.
വീട്ടിൽ കയറിയിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് ഓണത്തോടുള്ള കൗതുകം മാറിയിരുന്നില്ല. നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന മാവേലിയും തുളസിക്കതിർ ചൂടി നിൽക്കുന്ന ഓണത്തപ്പന്മാരും രണ്ടു തേങ്ങയ്ക്കകത്ത് കത്തി നിൽക്കുന്ന കിഴിയും പിന്നെ നല്ല മനോഹരമായ നിറത്തിൽ അടയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കെത്തി നോക്കുന്ന ശർക്കരപ്പാവിൽ കുതിർന്ന തേങ്ങാപ്പീരയും എല്ലാം മനസ്സിൽ പൊന്നോണം വിരിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ അമ്മ കൊണ്ടുത്തന്ന അടയും ചായയും പുഴുങ്ങിയ പഴക്കഷണങ്ങളും പതിയെ കഴിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മഹാബലി വന്ന് നിവേദ്യം എടുക്കുന്നതും നോക്കി ഇരിപ്പായി.
ചായ ഏതാണ്ട് തീരാറായപ്പോഴേക്കും പടിപ്പുരയുടെ അടുത്തുകൂടി രണ്ടു കുട്ടികൾ പോകുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. നല്ല പരിചയമുള്ള കുട്ടികൾ ആണ്. ഇരട്ടകൾ ആണ്. എന്നെക്കാൾ ഒന്നുരണ്ടു വയസ്സ് കൂടുതൽ കാണും. വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു കളിച്ച് അങ്ങനെ പോകുകയാണ്. കണ്ടാൽ ഒട്ടും തന്നെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഇരട്ടകളെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവികമായ കൗതുകത്തോടെ ഞാൻ അവരെ നോക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക് ഒരുത്തൻ കുനിഞ്ഞ് മഹാബലിക്ക് വെച്ചിരുന്ന ഇലയട നിവേദ്യവും പഴക്കഷണങ്ങളും കടന്നെടുത്ത് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു നിമിഷത്തെ പകപ്പിനൊടുവിൽ ഞാൻ പുറകെ ഓടി. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തു വെച്ച് ഞാനവനെ പിടികൂടി അട തിരികെ വാങ്ങാനായി ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഇരട്ടകളിലെ മറ്റേ കുട്ടി എന്നെ പുറകിൽ നിന്നും പിടിച്ചു നിർത്താൻ നോക്കി. ഇതെല്ലാം കണ്ട എന്റെ അനിയനും ബഹളത്തിൽ പങ്കു ചേർന്നു. ഒച്ചയും ബഹളവും ശബ്ദവും കരച്ചിലും എല്ലാം കേട്ട് സംഭവം എന്താണെന്നറിയാൻ അച്ഛൻ വീടിനു പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. എന്നെയും അനിയനെയും രണ്ടാളും ചേർന്ന് നന്നായി തല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പറ്റാവുന്ന പോലെ ഞങ്ങളും തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.
അച്ഛൻ ഓടി വന്ന് ഞങ്ങളെ പിടിച്ചു മാറ്റി. എന്താ പ്രശ്‌നം എന്ന് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു. ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ മഹാബലിയുടെ അട മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കാര്യം പറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ അവനോട് എന്തിനാ അട എടുത്തത് എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇത്തവണ അവനായിരുന്നു കരഞ്ഞത്. അവന്റെ കൂടെ അവന്റെ ഇരട്ടയും. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അട കണ്ട് കൊതി തോന്നിയിട്ടാണെന്ന്.
പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരിക്കലും എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. മഹാബലിക്ക് കൊടുക്കാനായി വെച്ച അട മോഷ്ടിച്ച കള്ളന്മാരെ, മക്കളെ തല്ലിയവരായിരുന്നിട്ടു കൂടി അച്ഛൻ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നു. പിന്നെ, കൈ പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുത്തുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് വിളമ്പി വെച്ച പ്ലേറ്റിനൊപ്പം അവർക്കും പ്ലേറ്റിൽ അടയും പഴവും കൊടുക്കുന്നു. കൊതിയോടെ അവരത് കഴിക്കുന്നു....
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് രാത്രി വരുന്ന ഒരു ട്രാവൽസിൽ പെരുമ്പാവൂരിൽ അതിരാവിലെ വന്നിറങ്ങിയ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് വരികയാണ്. വണ്ടിയിൽ കയറി ഇരുന്ന സമയത്ത് ഡ്രൈവർ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
''നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായില്ലെ?''
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
''ഇല്ല. ഞാനിപ്പൊ ബാംഗ്ലൂരാ...''
''വെറുതെയല്ല... ഞാൻ മോക്കടെ കല്യാണം പറയാൻ വന്നിരുന്നു വീട്ടിൽ. നീ ഇവിടെ ഇല്ലാന്ന് പെണ്ണുമ്പിള്ള പറഞ്ഞു.''
''ങേ! അപ്പോ ഡിസംബറിൽ ഞാൻ കല്യാണം കൂടീത് നിന്റെ മോൾടെ അല്ലെ?''
''നിനക്ക് ഇതു വരെ ഞങ്ങളെ കണ്ടാ തിരിച്ചറിയൂല്ലെ.... നീ അന്ന് കല്യാണം കൂടിയത് പണ്ട് നിന്നെ ഇടിച്ചവന്റെ മോക്കടെ. അവൻ എന്റെ ചേട്ടൻ. ഞാൻ അവന്റെ അനിയൻ. എന്റെ കൊച്ചിന്റെ കല്യാണം വരണേ ഉള്ളൂ''
''അത് ശരി''
''അച്ഛനെ ഞാൻ പ്രത്യേകം കണ്ട് വിളിച്ചാർന്നു. ഇനി പുള്ളി മറന്നു പോയാ നീ ഓർപ്പിച്ച് കൊണ്ടന്നോളണം..''
''ഓർമിപ്പിക്കാം''
അപ്പോഴേക്കും വണ്ടി ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിർത്തി അവൻ ഇറങ്ങി. എന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
''നീ വരണ വഴിയല്ലെ... ബാ.. ഒരു ചായ കുടിക്കാം''
------------------
പണിക്കത്തി അഥവാ പണിക്കരുടെ കത്തി!

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo