വിസ

വിസ
~~~~~

ഡിപ്ലോമ പഠിപ്പെല്ലാം കഴിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ജോലി ആയി നാട്ടിൽ തന്നെ നില്കുംമ്പോളാ അച്ഛന്റെ നിരബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ മസ്കറ്റിലേക്ക് വിസക്ക് അപ്ലൈ ചെയ്യുന്നത്. കിട്ടാൻ ചാൻസ് ഉണ്ടെങ്കിലും പോകേണ്ടി വരല്ലേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാനിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി; വിസയുടെ ഒരു അനക്കവും ഇല്ല. ഞാൻ പതിയെ അത് മറന്നു. ചില പുതിയ കോഴ്‌സുകൾക്ക് ചേർന്ന് പഠനം തുടങ്ങി. ജോലിയോടൊപ്പം പഠനം; അതൊരു നല്ല സുഖമുള്ള ഏർപ്പാടായി എനിക്ക് തോന്നി. നാട്ടിലെ കൂട്ടുക്കാരുടെ കൂടെ ഉള്ള കറക്കങ്ങളും, അമ്മ ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന നല്ല ഭക്ഷണവും എല്ലാം കഴിച്ചു സമാധാനമായി നടക്കുകയാണ്. ഇതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രണയവും സീരിയസ്സ് ആയി തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ട്.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ലീവ് എടുത്ത് തറവാട്ടമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം കൂടി കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് എന്നെ തേടി ആ ഇടിത്തീ വന്നത്; 'വിസ'. അത് കൊണ്ട് വന്ന പോസ്റ്റുമാനെ ഞാൻ മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാകിയെങ്കിലും അച്ഛൻ ഒരു അമ്പതു രൂപായെടുത്തു അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അന്നത്തെ ദിവസം ഞാനൊഴികെ എല്ലാരും ആ ഉത്സവം നന്നായി ആഘോഷിച്ചു.

ഒരു നാട്ടിൻപുറമായതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് വിസ വന്ന വിവരം നാട്ടുക്കാർ മൊത്തം നിമിഷ നേരം കൊണ്ടറിഞ്ഞു. പിറ്റേ ദിവസം മുതൽ പുറത്തിറങ്ങിയാൽ ചോദ്യശരങ്ങളുമായി വരും ഓരോരുത്തർ; എന്നാ പോണേ? പോയാൽ എപ്പളാ വരാ? വന്നാൽ പിന്നെപ്പളാ പോകാ?. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ ഒരു മാതിരി സഹതാപത്തോടെ ഉള്ള നോട്ടവും. എല്ലാം കൂടെ എനിക്ക് വട്ടായി. ഞാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു വീട്ടിൽ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതൊന്നും ഏറ്റില്ല. ഏറ്റില്ലെന്നു മാത്രമല്ല എത്രയും വേഗം എന്നെ കെട്ടു കെട്ടിക്കാൻ തീരുമാനവുമായി. അനിയത്തിക്കും അച്ഛനും കൂട്ടത്തിൽ അളിയനും ആണ് വല്ലാത്ത തിടുക്കം. എനിക്ക് തീരെ ഉത്തരവാദിത്വം ഇല്ലെന്നാണ് അവരുടെ പക്ഷം. "പിന്നേ ഗൾഫിൽ പോകുന്നതാണല്ലോ ഉത്തരവാദിത്വം ഉണ്ടാകാനുള്ള മരുന്ന്!" ഇതും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവരെ നോക്കി. അമ്മ മാത്രം പറഞ്ഞു, "മോന് ഇഷ്ടല്യച്ചാൽ പോകണ്ട.എന്റെ കുട്ടി ഇവിടെ നിന്നോ " എന്ന്, പക്ഷെ കൂട്ടമായുള്ള മറ്റ് അസുരഗണങ്ങളുടെ ആക്രമണത്തിൽ എനിക്ക് അമ്മ കെട്ടി തന്ന ആനുകൂല്യത്തിന്റെ ആ പർണ്ണശാല തവിടു പൊടിയായി.

അങ്ങനെ തിയ്യതിയും നിശ്ചയിച്ച് ടിക്കറ്റും എടുത്ത് എന്നെ നാടുകടത്താൻ തീരുമാനമായി. മനസ്സിലാമനസ്സോടെ ഞാനും സമ്മതിച്ചു. അല്ലാതെ വേറെ വഴി ഇല്ലാലോ. പോരാത്തതിന് ഇപ്പോൾ കയ്യിലുള്ള ജോലി കൊണ്ട് സ്വന്തമായി ഒന്നും സമ്പാദിക്കാൻ ആകില്ലെന്നെനിക്കറിയാം. പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചയക്കണം, അച്ഛനേം അമ്മേം പൊന്നു പോലെ നോക്കണം. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ നാളെ എന്റെ പ്രണയം വീട്ടിൽ അറിയിക്കുമ്പോൾ, അല്ല ഇപ്പോളെ കുറെയൊക്കെ അറിയാം. എങ്കിലും, അവളൊരു മുസ്‌ലിം പെൺകുട്ടി ആയതു കൊണ്ടും ഇത്തിരി സാമ്പത്തികം കുറവായതു കൊണ്ടും അല്ലറ ചില്ലറ കോലാഹലങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്നെനിക്കറിയാം. അങ്ങിനെ വന്നാലും അവളെ കൈ വിടാൻ എനിക്കാവില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു സമ്പാദ്യം ഇല്ലാതെ ഒന്നും നേരാവില്ലെന്നറിയാം. ഇത്രേം ഒക്കെ ആലോചിച്ചിട്ടാ പോകാം എന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തിയത്.

അങ്ങനെ പോകുന്നതിന്റെ തലേന്നാൾ വന്നെത്തി. രാവിലെ എണീറ്റ് നോക്കുമ്പോൾ അളിയനും പെങ്ങളും വന്നിട്ടുണ്ട് വീട്ടിൽ. അനിയത്തി രാവിലെ തന്നെ കൂട്ടുകാരികളോട് ഏട്ടൻ ഗൾഫിൽ പോകുന്നതിന്റെ മേനി പറയുന്നു. അച്ഛനെ വണ്ടിടെ കാര്യം ഏർപ്പാടാക്കാൻ പോയിരിക്കുന്നു. കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു പുറത്തു പോവാന്നു പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി.എന്നും പോകാറുള്ളിടത്തൊക്കെ പോകണം, ഇത്തിരി ഇരിക്കണം, കൂട്ടുക്കാരെ കണ്ട് യാത്ര പറയണം, എല്ലാത്തിനും മുൻപ് എന്റെ ശബാനയെ ഒന്ന് കാണണം. ഇത്തിരി നേരം ഒരുമിച്ചിരുന്നു സംസാരിക്കണം.

ബൈക്കെടുത്ത് ടൗണിലേക്ക് വിട്ടു. നേരത്തെ പറഞ്ഞതിൻ പ്രകാരം അവൾ കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്നും എന്നെ കണ്ടപ്പോളേ ആ മുഖം ഒന്ന് വിടർന്നു. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും തട്ടം ഇട്ട പെണ്ണിനിത്തിരി മൊഞ്ചു കൂടുതലാ. കയ്യിലൊരു ബാഗും തൂക്കിപ്പിടിച്ച് ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയതാണവൾ. (ആൾ എൻജിനീയറിങ്ങിനാട്ടോ പടിക്കണേ. നന്നായി പഠിച്ച് മെറിറ്റിൽ തന്നെയാ സീറ്റും വാങ്ങിയത്.) ഇത്തിരി നേരം ഇരുന്നു സംസാരിച്ചു, ഓരോ കാപ്പി കുടിച്ചു ഇന്ത്യൻ കോഫി ഹൌസിൽ നിന്നും. ബില്ല് കൊടുത്തിറങ്ങി അവളെയും കൊണ്ട് ബസ്സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തി. എന്തോ അവിടെ നിന്നും രണ്ടു വഴിക്ക് പോകാൻ എനിക്കും അവൾക്കും മനസ്സ് വരുന്നുണ്ടായില്ല. " എങ്കിൽ ഞാൻ പോകട്ടെ.... ബസ്സ് ഇപ്പൊ എടുക്കും. അപ്പൊ പോയി വന്നിട്ട് വേഗം എന്നേം കെട്ടി കൂടെ പൊറുക്കാൻ നോക്ക്.. " ഇത്രേം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ ബസ്സിലേക്ക് കേറി.

ബസ്സ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി, സൈഡ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നവൾ കൈ വീശി കാണിച്ചു. പെട്ടെന്നെന്തോ ആ ബസ്സിലേക്ക് ഞാനും ചാടിക്കയറി. അവളുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു. ഞാനും വരുന്നുണ്ട് ഇത്തവണ നിന്നെ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കാൻ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്. പെണ്ണിന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു സന്തോഷം കൊണ്ട്. കൂട്ടത്തിൽ രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീരും. അങ്ങനെ അവളെ അവിടെ ഹോസ്റ്റലിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കി ബാക്കി എല്ലാം തീർന്ന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യ ആയി.

കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കൊണ്ട് പോകാനുള്ള ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ എടുത്തു വക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ വന്നു കയ്യിൽ കുറച്ച പൊതികളും കുപ്പികളുമൊക്കെ ആയി. " കണ്ണാ... ഇത് കുറച്ച് അച്ചാറും എണ്ണയും ഉണ്ണിയപ്പവുമൊക്കെയാ. എന്റെ മോന് തന്നയക്കാൻ ഈ അമ്മക്ക് ഇതേ ഉള്ളു." ഡ്രസ്സ് അല്ലാതെ ഒന്നും കൊണ്ടുപോകില്ലെന്നു കരുതിയ ഞാൻ 'അമ്മ കൊണ്ട് വന്നതൊന്നും മടക്കിയില്ല. ഒക്കെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വാങ്ങി പെട്ടിയിൽ വച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്നു. "നാളെ പുലർച്ചെ പോകണം എയർ പോർട്ടിൽ, ഏഴരക്കാണ് വിമാനം. നീ വേഗം കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോ.. " അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.യാത്രയയക്കാൻ അളിയൻ മാത്രമേ വരുന്നുള്ളു എന്നാണ് തീരുമാനം.

കഴിച്ചിട്ട് ഞാൻ പോയി കിടന്നു ഉറക്കം വരുന്നില്ല. ഫോണെടുത്ത് ശബാനയെ ഒന്ന് വിളിച്ചു. ഇത്തിരി നേരം ഒക്കെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് പിന്നെ രണ്ടാൾക്കും സങ്കടം സഹിക്കാനാവായതായപ്പോൾ കട്ട് ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്. എന്റെ മുറി, എന്റെ വീട്, എന്റെ നാട്, എന്റേത് എന്ന് പറയാവുന്നതെല്ലാം ഉള്ള ഈ മണ്ണ്, ഇതൊന്നും വിട്ടു പോകാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ല. നേരം കുറെ പോയി പിന്നെയും. ഉറങ്ങാനാവാതെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.

പെട്ടന്ന് എന്റെമുറിയിലേക്ക് ആരോ വരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അല്ല, തോന്നലല്ല, എന്റെ മുടിയിൽ ആരോ തഴുകുന്നു. അടക്കി പിടിച്ച ഒരു ചെറു കരച്ചിൽ എനിക്ക് കേൾക്കാം. എന്റെ അമ്മയായിരുന്നു അത്. ഞാൻ ഉറങ്ങിയത് പോലെ കിടന്നു. 'അമ്മ എന്റെ അരികിലിരുന്നു. എന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു. അമ്മയുടെ കണ്ണീരു വീണെന്റെ കവിൾത്തടം നനഞ്ഞു.കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നിട്ട് അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് പോയി. പിന്നെയും ഒന്ന് രണ്ടു തവണ ഇത് ആവർത്തിച്ചു. ഓമനിച്ച് വളർത്തിയ മകനെ വിട്ടുപിരിയാനാവാത്ത ഒരമ്മയുടെ വിഷമം, അതെന്നെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. ഒരു പക്ഷെ ഉറക്കം നടിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ആ സങ്കടകടൽ അത്രയെങ്കിലും പെയ്തൊഴിയില്ലായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് വൃശ്ചികത്തിലെ ആ തണുപ്പുള്ള വെളുപ്പാൻക്കാലത്തു നല്ല കിണർ വെള്ളത്തിൽ ഒരു കുളിയും പാസ്സാക്കി പോകാനൊരുങ്ങി. അയ്യപ്പന്മാരുടെ ശരണം വിളികൾ എവിടെയും ഉയർന്നു കേൾക്കാം. യാത്രക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ അതെനിക്കൊരു പോസിറ്റീവ് ഫീൽ തന്നു. അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം കാൽ തൊട്ടു വണങ്ങി പോകാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ 'അമ്മ പറഞ്ഞു. " മോനെ നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കൊന്നും ഞങ്ങൾ എതിരല്ല. ശബാന നല്ല കുട്ടിയാ, നിനക്കു നല്ലൊരു ജോലിയും വരുമാനവുമൊക്കെ ആയാലേ അവളെ നമുക്ക് ഇവിടേക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റൂ. ഇതൊക്കെ അറിയാവുന്നതു കൊണ്ടാ നിന്റെ അച്ഛൻ നീ പോകണം എന്നിത്രേം നിർബന്ധം പിടിച്ചത്. നീ അവളോട് പഠിപ്പിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറയ്. വേറൊന്നും ആലോചിച്ചു രണ്ടാളും വിഷമിക്കണ്ട." അമ്മ ഇത്രേം പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോളേക്കും ഞാൻ കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരം വൈകുന്നു എന്നും പറഞ്ഞ അച്ഛൻ ധൃതി വച്ചപ്പോൾ വേഗം കാറിൽ കയറി.

എല്ലാരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറി, കാർ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഞാനെന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി. അവിടെ എന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് രണ്ടു സ്നേഹമരങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എനിക്ക് ഓടി കയറി ചെല്ലാവുന്ന രണ്ട് സ്നേഹ തണൽ മരങ്ങൾ...

**** ഗിരീഷ് ****