തോൽക്കാതെ വയ്യ.....

തോൽക്കാതെ വയ്യ.....

കോടി ജന്മങ്ങളിലായി
മരിച്ചു തീരാത്തൊരു
മർത്യനാണിന്നു ഞാൻ.
സ്നേഹത്തിന്റെ നീരുറവ തേടി
പച്ചപ്പും പരാഗവും തേടി
ആകാശഗംഗകളിൽ പ്രാണനെയെറിഞ്ഞു വിട്ട്
ജന്മങ്ങളുടെ വാതായനങ്ങളിൽ
മരണത്തിന്റെ തീ നാളങ്ങളേറ്റു
ചുവന്നസന്ധ്യകളിൽ
പ്രകൃതിയെ എഴുതിപ്പഠിച്ച്,
മഹാമേരുക്കളുടെ ശിരസ്സിൽ
ജീവിതത്തിന്റെ ആർപ്പുവിളി
പതപ്പിച്ച ഗോത്രവീര്യം ഞാൻ.

കൊടുമുടികളുടെ ഗർവ്വിനെ
നഗ്നപാദത്താലളന്നെടുത്ത
സ്വപ്നവാമനൻ.

മേഘക്കനങ്ങൾ കൊയ്തെടുത്ത
ജല സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ
ഉന്മാദത്തിരകൾ തൻ തുമ്പത്ത്
പ്രാകൃതവനമാഹാത്മ്യം ചുരുൾ വിടർത്തിയ
കൊടിക്കൂറ പാറിച്ച മാനവൻ.

ശൂന്യാകാശങ്ങളെ ചവിട്ടിയകറ്റി
നക്ഷത്ര വീഥികളിൽ തേർ ചക്രമുരുട്ടി
ജന്മങ്ങളുടെ വീര്യം കത്തുന്ന സൂര്യനെ
കോരിക്കുടിക്കുമശ്വാരൂഢൻ, ഞാൻ

തോറ്റു പോകുന്നു,
കാരുണ്യത്തിന്റെ ഉറവ വറ്റിയ,
സ്നേഹം ചിതയെടുത്ത
ഉന്മാദത്തിന്റെ
പകലിരവുകൾ
തിന്നുതീർത്ത
വഴിയോര നിശ്വാസങ്ങൾ
വെയിൽ തിന്ന കുടിലിലും
ഇരുൾ മദിച്ച വഴിവക്കിലും
ഭിക്ഷയേറ്റ്
തോൽവി കുടിച്ചൊടുങ്ങവെ
തോറ്റു പോകുന്നു ഞാൻ.

തോറ്റു പോകുന്നു, ഞാൻ.
കണ്ണുപൊത്തിക്കളിയിൽ
പ്രണയമൊളിച്ച
വനഗഹ്വരങ്ങളിൽ
ആത്മാവിൻ ചെരാത് തെളിച്ച്
യുഗങ്ങളിൽ പ്രണയാർത്ഥനയ്ക്കായി
കൈക്കുമ്പിളിൽ മനസ്സിറ്റിച്ച്
അലയും നിസ്വനാം പാന്ഥൻ
തോക്കാതെ വയ്യ,

ഉന്മാദക്കൊടിക്കൂറ പാറിച്ചൊ-
രാദിമ നാവികൻ.

Devamanohar