നൊസ്റ്റാൾജിയ

നെടുമ്പാശ്ശേരിയിൽ വിമാനം ഇറങ്ങാനുള്ള അറിയിപ്പ് കേൾക്കുമ്പോഴേക്കും ഒരു ആർത്തിയോടെ പാർവതി ജനലിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കും.
എത്ര മരങ്ങൾ മുറിച്ചെന്നു പറഞ്ഞാലും ഈ നാടിന്റെ ഭംഗി വേറെ ഏതൊരു രാജ്യത്തെ ആകാശകാഴ്ചകൾക്കും ഉണ്ടാകാറില്ല.

മക്കളും ശിവേട്ടനും കൂടിയുള്ള വര്ഷത്തിലൊരിക്കലുള്ള ഈ അവധിക്കാലം പാർവതിയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ എന്നും നിറം പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
വല്ലാതെ ഉള്ള പാർവതിയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ കുട്ടികൾ ഒരല്പം പരിഹാസത്തോടെ നോക്കികാണും.
അമ്മക്ക് നമ്മളെക്കൽ ഇഷ്ട്ടം അവിടെയുള്ളവരെയാണെന്നു പറയുന്ന ശിവേട്ടന്റെ അസൂയ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടക്കും.
അതേയ് എല്ലാ തവണയും ഉള്ള ഈ ഗിഫ്റ് കൊടുക്കൽ നിർത്തണം ട്ടോ പാർവതി...
വെറുതെ നിനക്ക് കുറ്റം മാത്രം കേൾക്കാൻ...
പാർവതി മിണ്ടാതെ പെട്ടിയൊതുക്കലിൽ മുഴുകി.
കണ്ടാൽ അറിയാത്തവർ കൊണ്ടാൽ അറിയുമെന്ന് പറഞ്ഞു അപ്പുറത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോയ ശിവേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.
....
വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലേക്ക് ടാക്സി തിരിയുമ്പോൾ തന്നെ അമ്മയും അച്ഛനും ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.എപ്പോഴും വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും ഇത് പതിവാണ്.മനുഷ്യന് വിശന്നിട്ടു വയ്യ ഇപ്പോളാണ് ഭഗീരഥിടെ സെന്റിമെന്റ്സ്.എന്നും പറഞ്ഞു അമ്മയുടെ തോളത്തു കയ്യിട്ടു വീടിനകത്തേക്ക് നടന്നു.

.......
രാവിലെ തന്നെ പാർവതി സാരിയുടുത്തു റെഡി ആകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ...
നീയെങ്ങോട്ടാ അതിരാവിലെ....അമ്പലത്തിലേക്കാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളും വരുമായിരുന്നല്ലോ...
ശിവേട്ടന്റെ ശബ്‌ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പരിഭവം കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.
....
ഞാൻ തറവാട്ടിലേക്കാണ് ശിവേട്ടാ..
അമ്മയോട് പറയേണ്ട.പറഞ്ഞാൽ വേണ്ട എന്ന് പറയും.ഞാൻ ഇവിടേയ്ക്ക് വരുന്നതിനു മുൻപ് പറഞ്ഞതല്ലേ.
....
എനിക്കവിടെ ചെന്ന് കുറച്ചു നേരം
കണ്ണടച്ച് നിന്ന് അവിടുത്തെ കാറ്റും മുല്ലപ്പൂ മണവും ആവാഹിക്കണം..
ഓഹ്‌ ശരി ശരി...നിന്‍റെ വട്ടുകൾ നടക്കട്ടെ..
ഞങ്ങളില്ല ആ അമ്മായിയുടെ വർത്തമാനം കേൾക്കാൻ.
പിന്നേ മോള് വാശി പിടിക്കുമ്പോഴേക്കും എത്താൻ നോക്ക് ട്ടോ.
ഞാൻ വേഗം വരാം ശിവേട്ട...
കാറിന്റെ കീ എടുത്തു വേഗം ഇറങ്ങി.
തറവാടിന്റെ പടിപ്പുര ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിൽ ആതിര നിലാവ് ഉദിച്ചത് പോലെയായി.
കാർ ഒതുക്കി നിർത്തി ഇറങ്ങുമ്പോഴേ കണ്ടു കണ്ടിട്ടും കാണാതെ നിൽക്കുന്ന അമ്മായിയെ..
പടികയറി ചെല്ലുന്ന പാർവതിയെ ഒന്ന് നോക്കി...എന്താപ്പോ..ഇവിടെ ഇങ്ങിനെ കുറച്ചു ബന്ധുക്കൾ ഉണ്ടെന്നു തോന്നാൻ...

പാർവതി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല....ശിവേട്ടൻ കാണാതെ എടുത്തു വെച്ചിരുന്ന സാരിയും പെർഫ്യൂം എല്ലാം മറച്ചു പിടിച്ചു.
നിന്‍റെ അമ്മയും അച്ഛനും അവിടെയൊക്കെ ഇല്ലേ...ഇങ്ങോട്ടൊന്നും തിരിഞ്ഞു നോക്കാറില്ല...
അമ്മായിയുടെ പരാതികൾ ഒന്നും കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു...
ഇപ്പോഴും അമ്മായി പാർവതി യുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നില്ല...
പാർവതി കണ്ണടച്ച് അവിടുത്തെ കാറ്റും മണവും ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആവാഹിക്കാൻ
ശ്രമിച്ചു..
പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ
അമ്മായി ആകെ പകച്ചു നോക്കി നോക്കുന്നുണ്ട്..
നിനക്കെന്താ പറ്റിയെ.....എന്തെങ്കിലും വയ്യായ ഉണ്ടോ ?....
ഒന്നുമില്ല അമ്മായി..കയ്യിലുള്ള കവർ അമ്മായിയെ ഏൽപ്പിച്ചു പാർവതി തിരിച്ചു നടന്നു..
കാപ്പി കുടിച്ചിട്ട് പോകാം എന്ന അമ്മായിയുടെ വാക്കുകൾ പിറകിൽ കേൾ ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
...........
എന്തെന്നറിയില്ല പാർവതിക്ക് വെറുതെ കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശിവേട്ടനെയും കുട്ടികളെയും കാണാൻ വല്ലാതെ ധൃതി ആയിരുന്നു..

By: