പാവം പുരുഷപ്രജ...

പാവം പുരുഷപ്രജ...

പെൺപിള്ളേരേ... നിങ്ങളെ നോക്കി ഞങ്ങളൊന്നു ചിരിച്ചു പോയാൽ എല്ലാവരും വായ് നോക്കികളാണെന്നോ വഷളന്മാരാണെന്നോ ആണോ ഉടൻ തന്നെ പുച്ഛത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള നിങ്ങളുടെ വിചാരം....

നിങ്ങളുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേകതയായിരിക്കാം നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള കാരണം... അതു ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യമാകാം.... അല്ലെങ്കിൽ സ്വഭാവസവിശേഷതകളാകാം.... അതുമല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെ നന്നായി അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാകാം...

നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് മാന്യമായി പെരുമാറുകയാണെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ മാന്യമായിട്ടായിരിക്കും നിങ്ങളോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റം...

നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരിൽ നിന്നോ കൂട്ടുകാരികളിൽ നിന്നോ നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളതിനേക്കാൾ വിശ്വാസ്യത ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും കിട്ടിയെന്നിരിക്കും....

നിങ്ങൾ ഒരു വിഷമഘട്ടത്തിൽ പെടുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളിൽ ചിലരായിരിക്കും...

ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പെൺകുട്ടിയെയും കാത്ത് വഴിയരികിൽ മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തു നിൽക്കുമ്പോഴോ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഫോൺ നമ്പർ സംഘടിപ്പിച്ച് വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴോ ഏതു വിധേനയും അവളുടെ മനസ്സിലിടം കണ്ടു പിടിക്കാൻ പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കുമ്പോഴോ നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവോ വേലയും കൂലിയുമില്ലാതെ വെറുതെ സമയം കളയാനായി മാത്രം ഓരോന്ന് ചെയ്യുകയാണെന്ന്...

ആ പെൺകുട്ടിയെ അത്രത്തോളം ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും അവളെ മാത്രമായി ഫോളോ ചെയ്യുന്നത്...

ഒരു പ്രണയത്തിലകപ്പെട്ടാൽ ഭൂരിഭാഗം സമയവും അവൾക്കു വേണ്ടി മാത്രം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നും സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും എത്രയെത്ര കുത്തുവാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നു? എന്നു വച്ച് പ്രണയത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പിന്തിരിയാറുണ്ടോ?

വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിച്ചും ശണ്ഠകൂടിയും പ്രണയിനിയുമായുളള വിവാഹത്തിന് എല്ലാവരെയും മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിപ്പിച്ചും അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടുമ്പോൾ ജയിച്ചു എന്ന തോന്നലിനൊപ്പം തന്നെ എത്രയെത്ര ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ് ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്? ഭാര്യയെയും മാതാപിതാക്കളെയും ഒരേ നുകത്തിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ടു പോകണ്ടേ? അവൾക്കു വേണ്ടി അവരെയോ, അവർക്കു വേണ്ടി അവളെയോ തള്ളിക്കളയാൻ വയ്യ.......... ഭാര്യയുടെ പക്ഷം പിടിച്ചാൽ "അച്ചിക്കോന്തനെ "ന്നും അമ്മയുടെ പക്ഷം പിടിച്ചാൽ "അമ്മക്കുട്ടി "യെന്ന പേരും സ്വന്തം... രണ്ടു പേരെയും ഒരു മയത്തിൽ കൊണ്ടുപോവാൻ ഞങ്ങളു പെടുന്ന പാട് ഞങ്ങൾക്കേ അറിയൂ.. ഒരു ലോകമഹായുദ്ധം ഒഴിവാക്കാൻ ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല...

ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ വേണ്ടി പരക്കം പായുമ്പോൾ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും കുറവു വന്നാൽ "നിങ്ങൾക്കിപ്പോ പണ്ടത്തെപ്പോലെ എന്നോടു സ്നേഹമൊന്നുമില്ല... പ്രേമിച്ചു നടക്കുന്ന കാലത്ത് എന്തൊക്കെ വാഗ്ദാനങ്ങളായിരുന്നു ... ചക്കരേ, തേനേ, പാലേ.... വിളിയുമായി എപ്പോഴും കൂടെ തന്നെയുണ്ടാവുമായിരുന്നു.... ഇപ്പോ എന്നോടു സംസാരിക്കാൻ വരെ സമയമില്ല.... ആളാകെ മാറി... ശരിക്കും ഒരു മുരടൻ ...." എന്ന ഭാര്യയുടെ പരിദേവനങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോളും "പെണ്ണുകെട്ടിയപ്പോ അവന് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വേണ്ടാതായി...." എന്ന അമ്മയുടെ ആക്ഷേപം കേൾക്കുമ്പോളും ഒരു പൊട്ടൻ ചിരിയും ചിരിച്ച് സ്ഥലം കാലിയാക്കാനേ ഞങ്ങൾ നോക്കൂ...

ഭാര്യയെയും മക്കളെയും മാതാപിതാക്കളെയും ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ നോക്കാൻ അഹോരാത്രം കഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും ഉള്ള ശമ്പളം മിച്ചം പിടിച്ച് തനിക്കായൊന്നും മാറ്റി വക്കാതെ വീട്ടുകാർക്കു വേണ്ടി ചിലവഴിച്ചാലും "ഈ അച്ഛനൊരു പിശുക്കനാ..." എന്നൊരു പരാതി മാത്രമായിരിക്കും പിന്നെയും ബാക്കി.... ങാ... എന്തു ചെയ്യാൻ??????

രജിത കൃഷ്ണൻ