ഒരു ജീവൻ

"വീട്ടിൽ ആരുമില്ല ഞാൻ ബോറടിച്ചിരിക്കുകയാണ്... അമ്മയും അച്ഛനും ജോലിക്ക് പോയി..."

"എന്നാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ടു വരാം.. ഞാനും ഫ്രീ ആണ് നമുക്ക് ഒരു സിനിമക്ക് പോകാം..."കൂട്ടുകാരൻ ആണ്..

അവൻ ബൈക്കുമായി വന്നു ഞാൻ അവന്റെ പുറകിൽ കയറി.. ബൈക്ക് അടുത്ത ടൗണിൽ നിർത്തി.. "ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം ഒരു ചെറിയ മീറ്റിങ് ഉണ്ട്... നീ വരുന്നുണ്ടെൽ പോരേ...!! വെറുതെ ബോറടിച്ചു ഇരിക്കേണ്ട"...അവൻ പറഞ്ഞു.. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാനും അവന്റെ കൂട്ടിന് പോയി... കാരുണ്യയുടെ ഒരു മീറ്റിങ് ആണ്.. അവർക്ക് ഒരു ആംബുലൻസ് ആരോ സ്പോൺസെർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷേ അതിനു സ്ഥിരമായി ഒരു ഡ്രൈവറെ വെക്കാനും അയാൾക്ക് ശമ്പളം കൊടുക്കാനും മാത്രം ഫണ്ട് അവർക്കില്ല.. അത് കൊണ്ട് തന്നേ ആഴ്ചയിൽ ഓരോ ദിവസവും ഓരോരുത്തർ ആയി വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയുന്നവർ ഒരു സേവനം എന്ന ചിന്തയോടെ അതിനു തയ്യാറായാൽ അത് ഒരു സഹായമാകും... ആഴ്ചയിലെ ആറു ദിവസത്തേക്ക് ആറുപേർ തയ്യാറായി.. പക്ഷേ ഏഴാമത്തെ ദിവസത്തേക്കുള്ള ആൾ ശരിയായിട്ടില്ല ...ആഴ്ചയിൽ കിട്ടുന്ന അവധിദിനം വെറുതെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഞാനടക്കം ആരും ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു..

"ഡാ നിനക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയില്ലേ.. ഒഴിവുള്ള ദിവസമല്ലെ നിനക്ക് ഇതിനായി മാറ്റിവച്ചൂടെ... ഒരു നല്ല കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ...!!" കൂട്ടുകാരൻ ചോദിച്ചു ..

"അത് വേണ്ട.. അത് ഒന്നും ശരിയാവില്ല.. നീ വേറേ ആരെയെങ്കിലും നോക്ക്...ഞാൻ പറഞ്ഞു"

"നീ അങ്ങനെ പറയല്ലേ ഒരു മാസം നീ ചെയ്തു നോക്ക്.. ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസമല്ലേ.. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു പറ്റില്ലേൽ നമുക്ക് വേറെ ഒരാളെ ആക്കാം..."

അവന്റെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ആണേലും ഞാൻ അത് സമ്മതിച്ചു... അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച്ച.. ആദ്യമായി ആംബുലൻസിന്റെ ഡ്രൈവർ ആയ ദിവസം... കാര്യമായി എവിടെയും പോകേണ്ടി വന്നില്ല.. ഫേസ്ബുക്കും വാട്സ്ആപ്പും ആയിരുന്നു പ്രധാന പണി... അടുത്ത ആഴ്ച ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയപ്പോഴും കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പോലെ ആകും എന്ന പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു ഞാൻ.. എന്നാൽ ഏകദേശം പതിനൊന്നു മണിയായപ്പോൾ ഒരു കാൾ വന്നു.. ആക്സിഡന്റ് കേസ് ആണ് വേഗം ചെല്ലണം എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞത്.. ഞാൻ വേഗം തന്നെ ആംബുലൻസുമായി അവിടേക്ക് കുതിച്ചു..

ഒരു ബൈക്കും കാറും കൂട്ടി ഇടിച്ചതാണ്.. രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന 38 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ.. ശ്വാസം നിലച്ചിട്ടില്ല.. ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് അയാളെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി.. ആ യാത്രക്ക് പരമാവധി വേഗത കൂട്ടി ഞാൻ അയാളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു.. റോഡിലെ ഒട്ടുമിക്ക വാഹനങ്ങളും വഴി മാറി തന്നു... ചില വാഹനങ്ങൾ ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാത്തതു പോലെ തടസം സൃഷ്ടിച്ചു.. ആദ്യം കൊണ്ട്പോയ ഹോസ്റ്റപ്പിറ്റലിൽ എടുത്തില്ല.. അവർ ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് തന്നു വേറേ ആശുപത്രിയിലേക്ക് റഫർ ചെയ്തു..അടുത്ത ആശുപത്രിയേ ലക്ഷ്യമായി ആംബുലൻസ് കുതിച്ചു.. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വണ്ടിയിൽ നിന്നും അയാളുടെ ഞെരക്കങ്ങൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു.. ഞാൻ വേഗത പരമാവധി കൂട്ടി... അവസാനം ആശുപത്രിയിൽ എത്തി ചേർന്നു...

അയാളെ ICU വിൽ കയറ്റി...അയാളുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ആരും എത്തിയിട്ടില്ല... അടുത്ത കാൾ വരും വരെ ഇനി ആംബുലൻസിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ല.. തിരിച്ചു പോരാൻ എന്തോ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല..അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ അയാൾക്ക് കാവലായി ഇരുന്നു.. ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു ഡോക്ടർ പുറത്തേക്കുവന്നു.. ഇനി പേടിക്കാൻ ഇല്ല തക്ക സമയത്തു എത്തിച്ചത് കൊണ്ട് അയാളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പോയി... അവരുടെ വീട്ടുകാർ എത്തുന്നത് വരേ ഞാൻ അയാൾക്ക്‌ കൂട്ടിരുന്നു.. അതിനു ശേഷം ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ ഞാൻ അടുത്ത ഒരാളുടെ മരണത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറക്കാൻ യാത്രയായി...

Sajith_Vasudevan(ഉണ്ണി...)