പോണം....

എന്താ കുട്ടിക്കു പോണോന്നില്യ !!!"

കെട്ട്യോന്റെ കൂടെ പോവണ്ട എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... അതും അമ്മായിഅമ്മയോട് ... അതോണ്ട് മാത്രം

"ഇല്ല്യാ..പോണം ."എന്ന് പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു...

ഒരിക്കലും കേരളം വിട്ടു പോവണം എന്ന് ഓർത്തതല്ല.... അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം പുന്നാരക്കുട്ടി ആയിരുന്ന എന്നെ അഖിലേട്ടനു കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തതും എന്റെ സമ്മതത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല...അമ്മക്ക് വയ്യാണ്ടായപ്പോൾ നിർബന്ധിച്ചു വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു... .

ജാർഖണ്ഡ് റൂറൽ ടെവേലോപ്മെന്റ്റ് ഓഫീസർ ആണ് അദ്ദേഹം ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞു നാലാമത്തെ ദിവസം ലീവ് തീർന്ന് എന്റെ ഭർത്താവ് തിരിച്ചുപോയി..... ഇന്ന് എനിക്ക് അവടെ ഒരു സ്കൂളിൽ ജോലി തരപ്പെടുത്തിയിട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോവ്വാൻ വന്നിരിക്കയാണ്....

ട്രെയിൻ മൂളിപറന്നു പോകൂമ്പോൾ "നമ്മുടെ നാടിന്റെ ഹരിതാഭ "എന്നെ ആകെ സങ്കടത്തിൽ ആഴ്ത്തി... നല്ലൊരു ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നതും കളയിപ്പിച്ചാണ് ഇപ്പോ കൊണ്ട് പോകുന്നത്... അവടെ എന്താണാവോ അവസ്ഥ..... !!

റാഞ്ചിയിൽ എത്തുമ്പോൾ നേരം നന്നേ വൈകി.....അവടെ ഞങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുവാൻ ഒരു തമിഴ് കുടുംബം എത്തിയിരുന്നു ...കുറച്ചും കൂടി മാറി ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് ക്വാർട്ടേഴ്സ്.... ശാലിനിയും പ്രഭുവും അടുത്ത ക്വാർട്ടേഴ്സ്ൽ ആണ് താമസം... എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആണ്... കൂടാതെ ശാലിനി എന്റെ സ്കൂളിൽ ആണ് പഠിപ്പിക്കുന്നതും എന്ന് ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞു

ഹാവൂ.. ഒരു കൂട്ടായി !!!എന്ന് ഞാൻ സമാശ്വസിച്ചു...അന്ന് അവരുടെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു അത്താഴം ....

പിറ്റേന്ന് മുതൽ അടുക്കളഭരണം ഞാൻ ഏറ്റെടുത്തു.(മുൻപ് അടുക്കള കണ്ടിട്ടില്ല എന്നുള്ളതും വാസ്തവം )..ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു സ്കൂളിൽ ജോയിൻ ചെയ്താൽ മതിയെന്നു നേരത്തേ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് പാചകം അങ്ങ് കസറി.....ഭാര്യയുടെ ആദ്യത്തെ പാചകത്തിൽ വളരെ തൃപ്തനായതുകൊണ്ട് ആവാം അദ്ദേഹം പിറ്റേന്ന് തന്നെ ജോലിക്ക് ഒരാളെ തരപ്പെടുത്തിയത്....

അവിടുന്ന് കുറച്ചു അകലെ ഉള്ള റുക്കി എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു അവർ .. പത്തിരുപത്തിഅഞ്ചു വയസുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരി...വീട്ടിൽ തന്നെ നിർത്തുന്നതിനാൽ എനിക്ക് അതിൽ താല്പ്പര്യം ഉണ്ടായില്ല..പക്ഷെ ..പുതുമോടി ആയതു കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞുമില്ല. ..എനിക്ക് അവരോടു സംസാരിക്കുവാൻ നല്ല വശമില്ലായിരുന്നു...അത് കൊണ്ട് കാര്യമായി ഒന്നും ചോദിക്കാൻ പറ്റാതെയും പോയി...

ശാലിനി ആണ് പറഞ്ഞത് അവർ വിവാഹിത ആണെന്ന്... കടുക് പൂവിന്റെ നിറമുള്ള നെറ്റിയിലെ തിലകം അതിനെ ആണ് കാണിക്കുന്നതെന്ന്... അതൊക്കെ എനിക്ക് പുതിയ അറിവായിരുന്നു....അവരുടെ രീതികളും ഭക്ഷണവും എനിക്ക് തീരെ പിടിച്ചിരുന്നില്ല..എന്റെ ഭർത്താവ് അത് ഒക്കെ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചിരുന്നു... വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാനും ....കൂടാതെ ഞാൻ അമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു കുറച്ചു തട്ടിക്കൂട്ട് കറികൾ പഠിക്കുകയും ചെയ്തു....

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു സ്കൂളിൽ ജോയിൻ ചെയ്തു.... ഏകദേശം ഒരു ഇരുപതു മിനിറ്റ് യാത്ര ചെയ്യണമായിരുന്നു സ്കൂളിലേക്ക്... ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശം... ശാലിനിയുടെ സ്കൂട്ടി എന്നെ അവിടെയും തുണച്ചു...ശാലിനിയും ഞാനും ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കൾ ആയി ... . എന്നെ പ്രാദേശിക ഭാഷ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ അവൾ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു... .

ആദ്യമൊക്കെ ക്ലാസ്സ്‌എടുക്കുക ഭയങ്കര വിഷമം ആയിരുന്നെങ്കിലും ഭാഷ പഠിച്ചതോടെ അത് എളുപ്പമായി തീർന്നു....കുട്ടികളോട് കുറച്ചും കൂടി അടുപ്പത്തിലും ആയി... അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ആണ് ക്ലാസ്സിലെ ചില കുട്ടികളുടെ എങ്കിലും നെറുകിൽ ഉള്ള കടുക്നിറമുള്ള തിലകം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുന്നത് .... വിവാഹിതർക്കു ഉള്ളതെന്നാണ് ശാലിനി പറഞ്ഞത്.... അതുകൊണ്ട് തന്നെ സംശയനിവാരണത്തിന് അവളുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു.....

അവളാണ് കേട്ടുകേൾവി മാത്രമുള്ള ശൈശവവിവാഹത്തിന്റെ കൊടുമകളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്... തിലകം ഉള്ളവർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞവരോ ഉറപ്പിച്ചവരോ ആകും...ദാരിദ്രവും കടവും പീഡനവും എല്ലാം കൊണ്ടാണ് ആദ്യം ഒക്കെ ഇതു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും ഇപ്പോ അത് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുന്നു.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ അത് വിശ്വസിച്ചില്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം..... ഇന്ത്യ പോലുള്ള ഒരു ജനകീയ രാജ്യത്ത് ഇതുപോലെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് ഉള്ളിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....

പിന്നെ ഞാൻ ഗർഭിണിയായി നാട്ടിലേക്കു പോന്നു... തിരികെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞു കുഞ്ഞുമായി ചെന്നപ്പോൾ സരസ്വതി ഇല്ലായിരുന്നു... എന്തോ അസുഖം കാരണം വരാൻ പറ്റില്ല വേണമെങ്കിൽ മകളെ അയക്കാം എന്ന് അവർ വന്നു പറഞ്ഞു...അവരുടെ വേഷത്തിൽ നിന്ന് അവരുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചു എന്ന് ഞാൻ ഇതിനോടകം മനസ്സിലാക്കി.. .. അത്രയും കൊച്ചുകുട്ടിയെ എനിക്ക് എന്തിനാണെന്ന് ഓർത്തു വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു അയച്ചു....

ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാകാത്തത് കൊണ്ടാണോ അതോ നിവർത്തികേടു കൊണ്ടോ എന്തോ പിറ്റേന്ന് അവരുടെ മകൾ എത്തി... സ്വാതി... പത്ത് പന്ത്രണ്ടു വയസ് കാണും.. പക്ഷെ പക്വത ഉള്ള ഒരു കുട്ടി....
അവരുടെ ഭാഷ കുറച്ചും കൂടി മാറ്റമുണ്ട് ..ട്രൈബൽ കമ്മ്യൂണിറ്റി ഏതോ ആവും... . ഞാൻ പറഞ്ഞു ഒപ്പിക്കുന്നതു പലതും അവൾക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു...

കുഞ്ഞുമായി വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് അവൾ വളരെ അടുപ്പത്തിലായി ... അവനു വഴക്കില്ലാത്തതു കൊണ്ടും.. ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ അവനെ നോക്കാൻ ആരും ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും... അവൾ ഇവടെ നിൽക്കട്ടെ എന്നു ഞാനും കരുതി... അവൾ സരസ്വതിയെപോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു... ഞാൻ എണീക്കും മുൻപേ എല്ലാ ജോലിയും തീർക്കും..... കൊച്ചായതുകൊണ്ട് വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവൾ അത് ചെയ്യും...

ഒരിക്കൽ ഞാൻ അവളോട്‌ നിനക്ക് പഠിക്കാൻ പോക്കൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചു... മുൻപ് കുറച്ചുകാലം പോയിരുന്നു... അച്ഛന് വയ്യാതായപ്പോൾ നിർത്തി എന്നും അവൾ പറഞ്ഞു.... നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരട്ടെ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ അത് സമ്മതിച്ചു.....

ഞാൻ പഠിപ്പിച്ച കുട്ടികളിൽ ഏറ്റവും മിടുക്കി ആയിരുന്നു അവൾ... ഒന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോളെ മനസ്സിലാകും..... അവസരം കിട്ടിയിരുന്നേൽ ആരേലും ഒക്കെ ആയി തീരേണ്ട ഒരുകുട്ടി...

പതിവില്ലാതെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആളയച്ചു അവളെ വിളിപ്പിച്ചു... സരസ്വതിക്ക് വയ്യാത്തതുകൊണ്ട് ആവുമെന്ന് ഓർത്തു ഞാൻ അവളെ പറഞ്ഞു അയക്കുകയും ചെയ്തു.... ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു സരസ്വതി ജോലിക്ക് വന്നു.... അവളെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ വിവാഹം കഴിഞ്ഞെന്നും...ഇന്നലെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി എന്നും പറഞ്ഞു......
ഇത്രയും ചെറിയ കുട്ടിയെയോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു.... അഞ്ചും ആറും വയസിൽ കല്യാണം കഴിപ്പിക്കും അത്ര ഇവിടെ... അവളുടെ താമസിച്ചു ആണെന്ന്.... അപ്പൊ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ വിവാഹം ഭാര്യമരിച്ചവർക്ക് ഒപ്പമോ വയസ്സന്മാർക് ഒപ്പവുമെ നടക്കൂ അത്ര....

സരസ്വതിയുടെ വിവാഹം തന്നെ എട്ടു വയസിൽ ആയിരുന്നു.... പതിനൊന്നു വയസിൽ സ്വാതി ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു..അതുകഴിഞ്ഞ് ഈ ഇടെ ഭർത്താവ് മരിക്കുകയും ചെയ്തു...പിന്നെ അവർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ ശോകത്തിൽ ജീവിക്കണം..വിശേഷങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങളിലും പോകാൻ പാടില്ല..ആഭരണങ്ങളും വർണപ്പകിട്ടുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും ഇല്ല... ഇവിടെ അവരെ ദോഷമായാണ് കാണുന്നത് .. .ഇതു ഇവിടുത്തെ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു....

എതിർക്കാൻ പറ്റില്ലത്രേ... ചിലേടങ്ങളിൽ പോലീസ് പോലും ശൈശവവിവാഹങ്ങളെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യും.... പിന്നെ ആരോട് പരാതി പറയാൻ... പക്ഷെ മുമ്പത്തേക്കാൾ കുറെ ഒതുങ്ങി എന്നും കൂടി അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു
കളിച്ചുനടക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളെ താലോലിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഒരു കുഞ്ഞും ഭർത്താവും കുടുംബവും ഒക്കെ....ഇപ്പോൾ പോലും എനിക്ക് മര്യാദക്ക് പറ്റുന്നില്ല... ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളേ ആണ് ഇല്ലാതാക്കുന്നത്....

എന്നിലെ സ്ത്രീ സടകുടഞ്ഞു എണീറ്റെങ്കിലും നിയമവും വ്യവസ്ഥകളും നോക്കു കുത്തി ആയിടത്തു എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കാനേ എനിക്ക് പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു....

കല്യാണത്തിന് മുൻപ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ വാളെടുത്തു ചാടിയേനെ ഇപ്പൊ.... എതിർക്കാൻ പോയാൽ തിരികെ വരുമെന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹമാണ് .. എല്ലാവരെയും പോലെ കുഞ്ഞിനും ഭർത്താവിനും വേണ്ടി എന്ന് ഞാൻ സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു..... ഒരുപക്ഷേ ഞാനും ഒരു സ്വാർത്ഥയായി....

പക്ഷെ ഇന്നും ശൈശവവിവാഹങ്ങളെപ്പറ്റി കേൾക്കുമ്പോൾ എന്നിലെ സ്ത്രീ മനഃസാക്ഷിയിലേക്ക് കൈ വിരൽ ചൂണ്ടും