അധമന്മാർ

മനസ്സു മരിച്ചെന്ന് മനസ്സാക്ഷി തേങ്ങുന്നു
ആത്മാവ് ശുദ്ധമെന്ന:ന്തരംഗം
ചുറ്റിലും സൂന്യത; മങ്ങുന്ന ചേതന,
നിഴലായ് പടരുന്നൊരിരുളിന്‍റെ സാന്ദ്രത!

ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നു രാക്ഷസ രൂപികൾ
അട്ടഹാസത്തിൻ അകമ്പടിയോടവേ
ഇനിയും മരിക്കാത്തൊരിരയുടെ മാറിൽ-
നിന്നൊഴുകുന്ന നിണമതിൽ പാദം നനയ്ക്കുന്നു!

നിശ്ചേഷ്ടയായൊരു ബലിമൃഗംതന്നുടൽ
പിന്നെയും കൊത്തി ചികയുന്നു പഴുതിനായ്
പക്ഷം വിരിച്ചെത്തി രംഗത്ത് കഴുകനും
മാംസം ഭുജിക്കുവാൻ ആർത്തി പൂണ്ടങ്ങനെ

പാടേ നശിക്കാത്ത മനിതന്‍റെ മേനിയിൽ
നഖ:മുനയാഴ്ത്തുവതെന്തധർമം?
വെമ്പൽപൂണ്ടൂഴത്തിനായങ്ങു കാത്തവൻ
ലജ്ജിച്ചു, മാനുഷ ജന്മമോർത്തക്ഷണം.

ഭോജനമാക്കുവാൻ ഹിംസിപ്പതെത്രയോ-
പ്രകൃതിതൻ കല്പന നീതിയുക്തം ?
അല്ല രിപുവെങ്കിലും, ക്രൂര പരാക്രമ-
മാനവ ചേഷ്ടകൾക്കെന്തു ഞായം?

പിന്തിരിഞ്ഞീടുന്നു മാംസദാഹം വെടി-
ഞ്ഞക്ഷമയോടെ നിനച്ചുകൊണ്ടിങ്ങനെ;
കേള്‍പ്പതുണ്ടൊരു ശ്രുതി "കഴുകന്‍റെ കണ്ണെന്നു"
ഇരുകാലികൾക്കതിനെന്തുണ്ട് യോഗ്യത?

# ഉഷാചന്ദ്രന്‍