ഏകാന്തപഥികൻ

ഏറെയുണ്ടാൾക്കൂട്ടമെങ്കിലുമോർമ്മ-

യിലേകാന്തപഥികനായിന്നു യാത്ര
പരിഭവപ്പാത്രം നിറച്ചിട്ട മൊഴികളെ-
യൊരു ബലിക്കല്ലിൽ തകർത്തുടച്ച്‌

വഴിയമ്പലത്തിന്റെ തടവറച്ചുവരിൽ
കോറിയ നൊമ്പരച്ചിത്രങ്ങളിൽ നിറയു-
മെൻ മൊഴികളും,മഴവിൽനിറങ്ങളും മഴ-
പെയ്തുതോർന്നപ്പോൾ മാഞ്ഞപോലെ..

ആവർത്തനങ്ങളിലിടറി വീഴുമ്പോൾ
നാം ആദ്യം മടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളെ
പ്രണയിച്ചിരുന്നുവോയെന്നെങ്കിലും ഹൃദയം
അറിയാതെയുണരുന്ന അറയിലൊന്നിൽ

ഏകാന്തതക്കൊരു രാഗമുണ്ടെന്നില-
തു ചൂടാറുവോളം നിറഞ്ഞു നിൽപ്പൂ..
അലസഗമനത്തിന്റെയാലസ്യവഴിയിലതു
സൗഗന്ധികം പോൽ വിരിഞ്ഞിരിപ്പൂ

വിലാപഗാനങ്ങൾക്ക് തിരശ്ശീല നീർത്തി
യൊരതിഗൂഡമായൊരെൻ ആത്മമൗനം
വിലയിടാതകലുന്നു ഏകാന്തപഥികൻ ഞാൻ, 

അന്തരാത്മാവിൻ സുഗന്ധമോർത്ത്...

© രാജേഷ്.ഡി...✍️