മറഞ്ഞു പോയ പൂവേ ... നിനക്കായ്

മറഞ്ഞു പോയ പൂവേ ... നിനക്കായ്
*************************************

ഇവിടെ പേരറിയാ മരങ്ങൾക്കു കീഴിൽ
ഉയർന്നു നിൽപ്പുണ്ട് നിറം മങ്ങിയ കല്ലറകൾ.

ഇരുണ്ടതെന്തീ പൂന്തോട്ടം
ഇരുളാർന്നതെന്നോ ഈ ലോകം.

പല പൂക്കളുറങ്ങുമീ മരത്തണലിൽ
ഉറങ്ങുന്നുണ്ടെൻ പൊൻ മകളും.

പത്തു മാസം ചുമന്നൊടുവിൽ
പേറ്റുനോവിൻ യാതനക്കപ്പുറം
പിളർന്ന ചുണ്ടിൽ മൗനവുമായ്
പൂവിതൾ പോലവൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി.

കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച കിളി കൊഞ്ചലുകൾ
പാടാൻ കരുതിയ താരാട്ടുകൾ
ഊട്ടാൻ ചുരന്ന അമൃതവും
വേണ്ടെന്ന് വെച്ചവൾ യാത്രയായി.

കുഞ്ഞുടുപ്പുകൾ... വയറിലവശേഷിച്ച പാടുകൾ
നൊമ്പരം കെട്ടിയ മാറിടങ്ങൾ
മൂകമായ് തേങ്ങുന്നുണ്ട്
ഉയർന്നൊരു കല്ലറക്കു മുന്നിൽ.

തണുത്ത മണ്ണിനടിയിൽ നിശബ്ദയായ്
എന്റെ മാലാഖ കുഞ്ഞുറങ്ങുന്നുണ്ട്.
ഇലകളുടെ മർമ്മരം താളമായ് മൂളുന്ന
പക്ഷികളവൾക്കായ് പാടുന്നുണ്ട്.

എന്റെ കുഞ്ഞുറങ്ങുമീ
മരത്തണലിൻ കീഴെ
അവളറിയാത്തൊരമ്മ തൻ
കണ്ണുനീർ പൊഴിയുന്നുണ്ട്.

മറഞ്ഞു പോയൊരു പൂവേ നീ
കരയുന്നുണ്ടോ എനിക്കന്യമാം ശബ്ദവീചികളിൽ.
വരണ്ടുപോയ ചുണ്ടുകൾ
വിതുമ്പുന്നുണ്ടോ ഒരിറ്റമൃതത്തിനായ്.

ഞാനരികെ അണയും വരെ
കുഞ്ഞേ നീയുറങ്ങുക.
കരുതി വെക്കാം ഞാൻ നിനക്കായ്
സ്നേഹത്തിൽ ഒരു പാലാഴി.

ഇരുണ്ട ലോകത്തൊരു വർണ്ണശലഭമായ്
ആത്മാക്കളേ നിങ്ങളവളെ താരാട്ടുക.
ഇവിടെയീ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു കുഞ്ഞു പൂമൊട്ടായ് അവളെയെതിരേൽക്കുക.
****
Ritu