Slider

പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ആയുസ്സ് കൂടുതലാണ്......

0
രാവിലെ ചേട്ടന്റെയും കുട്ടികളുടെയും സ്കൂളിലേക്കും ഓഫീസിലേക്കുമുള്ള യാത്രയുടെ തിരക്കുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടു ജോലിയും തീർത്ത്‌ ഓർമ്മകളുടെ ആകാശത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു മേഘത്തുണ്ടുപോലെ ഒഴുകി നടക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നാടും വീടും പ്രീയപ്പെട്ടവരും നാട്ടുവഴികളും വയലും പുഴയുടെ നാദവും അമ്പലവും ആൽത്തറയും കളിത്തട്ടും ഉത്സവപ്പറമ്പും സ്കൂളും സഹപാഠികളും അയൽവക്കവും മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തും.
അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനെന്റെ പഴയ ആൽബത്തിലെ ഫോട്ടോകൾ നോക്കി പഴയ ബാല്യത്തിന്റെ വർണ്ണശബളമായ ലോകത്തേയ്ക്ക് ഒരു കൊച്ചു തെന്നലായൊഴുകുവാൻ കൊതിക്കും. ജനിച്ചുവളർന്ന വീടിന്റെ ചുമരിൽ എപ്പോഴോ വരഞ്ഞിട്ട അക്ഷരമാലകളും അക്കങ്ങളും കൊച്ചു കൊച്ചു കുസൃതികളും മാടി വിളിക്കും. എന്നോ അതൊക്കെ മായ്ക്കപ്പെട്ടതാണെന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല, ഓർമ്മകളിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചിത്രമതാണ്......
ഓട് മേഞ്ഞയെൻ വീടിന്റെ മുറ്റത്തെ തളിർത്തു നിന്നൊരു കൂവളവും അതിനോട് ചേർന്ന് പൂവരസിൽ പടർന്നു കേറി പൂക്കൾ നിറച്ചൊരു വള്ളിമുല്ലയും തെക്കേ മുറ്റത്തെ തേൻമാവും കമ്പിളിനാരകവും,തൊടിയിൽ നിറഞ്ഞ തെങ്ങുകളും മുറ്റത്തു നിന്ന് നോക്കിയാൽ കാണാവുന്ന ഗണപതിക്ഷേത്രവും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഉറക്കം കെടുത്തിക്കൊണ്ടു നഷ്ടപ്പെടലിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു പല രാത്രികളിലും കിനാക്കളായി എത്താറുണ്ട്.
വിവാഹമെന്ന മനോഹരമായ ആചാരത്തിലൂടെ വീടും നാടും ഉപേക്ഷിച്ച്‌ പുതുജീവിതത്തിനായി ഗുജറാത്ത് എന്ന നാഗരികതയിലേക്ക് ചേട്ടന്റെ കൈപിടിച്ചു ചേക്കേറിയപ്പോൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.....എല്ലാം എനിക്കന്യമാകുകയാണെന്ന്‌. പിന്നീട് വര്ഷത്തിലൊന്ന് വരുന്ന അതിഥിയായി നാട്ടുകാരുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ വേഷമാടേണ്ടി വന്നപ്പോൾ നിരാശയായിതുടങ്ങി. ഗുജറാത്തിലേക്ക് തിരികെ പോരുമ്പോൾ യാത്രപറയാൻ നിൽക്കാതെ എനിക്ക് മുൻപേ വീട്ടിൽ നിന്നും എവിടേക്കെങ്കിലുമിറങ്ങി പോകുന്ന അച്ഛനാവും മനസ്സ് നിറയെ.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നാടിനോടടുത്ത്‌ കോയമ്പത്തൂരെന്ന നഗരത്തിലേക്ക് ചേട്ടന് ജോലി മാറ്റം കിട്ടിയപ്പോൾ ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെയടുത്തേക്ക് ഓടിയണയാൻ അധികം ദൂരമില്ലല്ലോ എന്നാശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളേയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ടു വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിനെ തകർത്തു.
ഗുജറാത്തിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കോയമ്പത്തൂരിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയുടെ ഒരുക്കത്തിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതെയെത്തിയൊരു ഫോൺ കാൾ.....ഞാൻ ഏറെ കാണാൻ കൊതിച്ച എന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന അച്ഛൻ എന്നെ ഒരു നോക്കുപോലും കാണാൻ നിൽക്കാതെ മരണത്തിന്റെ തോളിലേറി യാത്രയായിയെന്ന്‌. ഗുജറാത്തിൽ നിന്നും ശൂന്യമായ മനസ്സോടെ മൂന്നു ദിവസത്തെ യാത്രക്കൊടുവിൽ രാത്രിയിൽ വീടിന്റെ മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ തെക്കേമുറ്റത്ത്‌ പൂത്തുനിന്ന തേൻമാവ് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിലം പൊത്തി, അച്ഛന്റെ യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിനായി.....
രണ്ടുവർഷത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷം എത്തുന്ന മകൾക്കായി തിണ്ണയിലെ കസേരയിൽ ചാരി മേശയിലേക്ക് കൈകുത്തി മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ചു വഴിക്കണ്ണുമായി ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനില്ലെന്ന വാസ്തവം ഉൾക്കൊള്ളാനാവാതെ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ വീണ് അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക്....അച്ഛനെ കാണണമെന്ന എന്റെ വാശിക്ക് പറയാൻ ചെറുപ്പത്തിലേ പോലെ കള്ളങ്ങളില്ലാതെ അമ്മ നോഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച്‌ എന്തൊക്കെയോ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്കായി പരതി...
പിറ്റേന്നാൾ വലിയ നിലവിളി ശബ്ദത്തോടെയെത്തിയ ആംബുലൻസിൽ നിന്നും തണുത്തുമരവിച്ച അച്ഛനെ മുറ്റത്തേക്കിറക്കി. മകൾക്കായി കാത്തു മുറ്റത്തു വെട്ടിയിട്ട വാഴയിലയുടെ മുകളിൽ ചെറുപ്പത്തിൽ തമ്മിൽ വഴക്കുകൂടുമ്പോൾ കിടക്കാറുള്ളതുപോലെ കള്ളയുറക്കം നടിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചു കിടക്കുന്നു. ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം ആ കള്ളയുറക്കം കാണാൻ ചുറ്റിനും നിറയെ ആളുകൾ കൂടിയിട്ടുണ്ടെന്നു മാത്രം.
അച്ഛാ.....എന്ന എന്റെ അലറി വിളികൾക്ക് കാതു തരാതെ പിണങ്ങി കിടക്കുന്നു. ഇതുവരെ വരാതിരുന്നതിന്റെ പരിഭവമാണോ എന്നു ഞാൻ ചെവിയോട് ചുണ്ടു ചേർത്ത് വെച്ചു ചോദിച്ചു. എന്നെ പിച്ച നടത്തിയിരുന്ന തണുത്തു മരവിച്ച കൈകളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി വിളിച്ചു.
മോളു വന്നല്ലോ...അച്ഛനതുമതി...അച്ഛന് മോളോട് പരിഭവമില്ലയെന്നു എന്റെ തലയിൽ തലോടിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം.നനുത്ത കൈകൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചിട്ടുണ്ടാവാം....അച്ഛന്റെ ആ യാത്ര അംഗീകരിക്കാനാവാത്ത എന്റെ മനസ്സ് അതൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല....
ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് താങ്ങിപ്പിടിച്ചു കൈയിലേക്ക് വെച്ചു തന്ന എള്ളും അരിയും പൂവും അച്ഛന്റെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ ബാല്യത്തിൽ എനിക്കുരുട്ടി തന്ന കുഞ്ഞുരുളകൾ എനിക്കോർമ്മ വന്നു. എത്രവട്ടം ആ കൈകളിൽ ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞരിപ്പല്ലുകൾ ആഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം....എത്രവട്ടം ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം....
രക്തബന്ധങ്ങൾ നൽകിയ അവസാന കർമ്മകൾ സ്വീകരിച്ചു ഞങ്ങൾ മക്കളുടെയും അമ്മയുടെയും അവസാന ചുംബനവും വാങ്ങി അച്ഛന്റെ സഹോദരങ്ങളുടെയും മകന്റെയും കൈകളിൽ ചുവന്ന പട്ടു ചുറ്റി പ്രാർത്ഥനകളുടെ ആരവത്തിൽ യാത്രയ്ക്കായി ഒരുക്കിയ തേന്മാവിൻ മഞ്ചലിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ അവസാനമായി മോളേ..... എന്നുറക്കെ വിളിച്ചതായെനിക്ക് തോന്നി. അതെന്റെ മനസ്സിന്റെ തോന്നൽ ആണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും എന്നെ ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ വിളിച്ചു എന്നു വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം.
ഇന്നും നാട്ടിലെത്തി വീട് കാണുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരനെ പോലെ എന്നോട് തല്ലുകൂടുകയും പിണങ്ങുകയും അതിലേറെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്ത അച്ഛനെയാണെനിക്കോർമ്മ വരിക.
വീട് എന്നത് പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകളുടെ സ്മാരകങ്ങൾ ആണ്. തപസ്സിരിക്കാനാവാതെ ഓർമ്മകൾ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും നാം ചിതയിലേക്കൊടുങ്ങും വരേ.........കാരണം പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ആയുസ്സ് കൂടുതലാണ്......
മഞ്ജു അഭിനേഷ് 18/9/2017
0

No comments

Post a Comment

ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക

both, mystorymag

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo