അമ്മ

" അമ്മേ എന്റെ പാന്റ് എവിടെയാ ഉള്ളത് അമ്മേ ഈ അമ്മയ്ക്ക് ചെവിടും കേൾകൂലേ അമ്മേ " മനു അമ്മയെ നീട്ടിവിളിക്കുകയാണ് എല്ലാ കാര്യത്തിനും അവനു അമ്മ വേണം

" എന്തിനാടാ തൊണ്ട പൊട്ടിക്കണേ പാന്റ് മേശക്കു താഴെ മടക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട് " അടുക്കളയിൽ നിന്നും മകനുള്ള ദോശ ചുടുന്നതിനിടയിൽ നാരായണിയമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

" അമ്മേ എന്റെ ബെൽറ്റ്‌ എവിട്യാ ഉള്ളത് അമ്മേ അമ്മേ "

" അലമാരയുടെ അരികിലെ ആങ്കറിന്മേൽ കൊളുത്തി ഇട്ടിട്ടുണ്ട് മനു ... ഈ ചെക്കനെകൊണ്ട് തോറ്റു എല്ലാ കാര്യവും നോക്കാൻ എന്നെകൊണ്ട്‌ പറ്റില്ല ട്ടോ വേഗം ഒരു കല്യാണം കഴിച്ചോ "

" എനിക്ക് ഇപ്പൊ കല്യാണം ഒന്നും വേണ്ടാ എന്റെ അമ്മേ.......... ഞാനെന്റെ അമ്മയെ സ്നേഹിച്ചു കൊതിതീർക്കട്ടെ അതും പറഞ്ഞു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കവിളത്ത് ഒരു മുത്തവും നൽകി ജോലിക്ക് പോകുന്ന മകനെ നാരായണിയമ്മ ബൈക്ക് കണ്ണിൽനിന്നും മറയുന്നവരെ നോക്കിനിൽക്കും .......................

ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച്ച വരെ ഈ കൊച്ചുവീട്ടിൽ ദിനവും നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് പക്ഷെ ഈ ഒരാഴ്ച്ച കൊണ്ടു എല്ലാം മാറിമറഞ്ഞു മനുവിന്റെ കല്യണം കഴിഞ്ഞു മീര ആ വീട്ടിലേക്ക് കഴറിവന്നതോടെ മനു ആകെ മാറി.......... മകനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിയിലായിരുന്നു നാരായണിയമ്മ ............ ചിന്തയിൽ നിന്നു ഉണർന്നത് മനുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്

" മീര എന്റെ അയൺ ചെയ്ത ഷർട്ട്‌ എവിടെയാ വച്ചത് മീരേ ഇവൾക്ക് ചെവിടും കേൾകുലേ മീരേ " മനു നീട്ടിവിളിക്കുകയാണ്

" ഇതാ ഏട്ടാ വരുന്നു " അടുക്കളയിൽ നിന്നും തിരക്കിട്ടുകൊണ്ടു മീര മനുവിന്റെ റൂമിലേക്ക്‌ നടക്കുന്നു ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ട് നാരായണിയമ്മ അകത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് മനുവിന്റെ മാറ്റം കുറച്ചൊന്നുമല്ല നാരായണിയമ്മയെ സങ്കടപെടുത്തിയത് ഇരുപ്പത്തിയെട്ടു വർഷം പോറ്റിവളർത്തിയ മോൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും അമ്മയെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന കുട്ടി പെട്ടന്ന് ഒരു ദിവസം മുതൽ മറ്റൊരാളെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ആശ്രയിക്കുന്നത് മാറിനിന്നു കാണേണ്ടി വരുന്നത് ആ മനസിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... മീര ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു അതും കഴിച്ചു ജോലിക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീരയെ ചേർത്തുനിർത്തി ചുംബനം കൊടുത്തു വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ അമ്മയെ തിരഞ്ഞിരുന്നില്ല പക്ഷെ ഈ കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ണിനുമുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളു വേദനകൊണ്ടു നീറുകയായിരുന്നു.......

" മോളെ മോള് ജോലിയിലാണോ " അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകിവയ്ക്കുന്ന മീരയുടെ അടുത്തു ചെന്നു നാരായണിയമ്മ ചോദിച്ചു

" ഇല്ലമ്മേ രണ്ടു പ്ലേറ്റ് മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളു എന്താ അമ്മേ " വാഷ്‌ബേയ്‌സിൽ പ്ലേറ്റ് ഇട്ടു സാരിത്തുമ്പിൽ കൈകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് മീര അമ്മയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു

" ഒന്നുമില്ല മോളെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനായിരുന്നു " പറയാൻ വന്ന കാര്യം എങ്ങിനെ അവതരിപ്പിക്കും എന്ന ശങ്കയോടെ നാരായണിയമ്മ മീരയെ നോക്കി

" എന്താണ്‌ അമ്മേ അമ്മയ്ക്ക് എന്താണ്‌ പറയാനുള്ളത് "

" മോളെ നിന്നെ മനു കല്യാണം കഴിച്ചു ഈ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നത് മുതൽ അവനേ ഞാൻ നിന്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു ഇതുവരെ ഞാൻ നോക്കിയിരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നീ ഭംഗിയായി ചെയ്തു പോരുന്നുമുണ്ട് അതിൽ നിനക്ക് നൂറിൽ നൂറു മാർക്കാണ് ഒരു കുറവും വരുത്താതെ നീ അവനേ നോക്കുന്നു എങ്കിലും മോളെ " നാരായണിയമ്മ സംസാരം നിർത്തി മീരയെ ഒന്നുനോക്കി

" എന്താ അമ്മേ എന്താണേലും പറ അമ്മേ ഞാൻ വല്ലതും ചെയ്തോ " മീരയ്ക്കും എന്തോ പന്തികേട് ഉള്ളതുപോലെ തോന്നി

" മോളെ എന്താണെന്നറിയില്ല കൈ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നു"

" എന്തു പറ്റി അമ്മേ "

" എന്നും അവനു ഭക്ഷണം നൽകി അവൻ കഴിച്ചു തീരുന്നതുവരെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിനൊരു സുഖമാണ് അവന്റെ വയറു നിറഞ്ഞെന്നുള്ള സന്ദോഷം അതടുത്തിരുന്നു കണ്ടില്ലെങ്കിൽ മനസിനൊരു സ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാകില്ല അതിപ്പോൾ സാധിക്കാത്തതു കാരണം മനസിന്‌ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത " പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നാരായണിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു " മോളെ രാത്രി മാത്രം അവനു ഭക്ഷണം അമ്മ കൊടുത്തോട്ടെ അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയ്ക്ക് പിടിച്ചു നിക്കാൻ പറ്റില്ല അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ " നാരായണിയമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു യാചനയുടെ സ്വരം കലർന്നിരുന്നു

" എന്താ അമ്മേ ഈ പറയുന്നേ " മീര അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ആ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു " ഇത്രകാലം അമ്മ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെട്ടു ഞാനിവിടെ വന്നതിൽ പിന്നേ എന്റെ അമ്മ കഷ്ടപെടരുതെന്നേ ഞാൻ ചിന്തിച്ചുള്ളു " മീരയുടെ സംസാരത്തിലും കരച്ചിൽ കലർന്നിരുന്നു ആ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് നാരായണിയമ്മ പറഞ്ഞു

" അറിയാം മോളെ ഈ ഒരാഴ്ചയായി അമ്മകാണുന്നതല്ലേ എന്റെ മോളെ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പ് വിട്ടുകൊടുക്കലിലാണ് അതില്ലാത്ത കുടുംബത്തിലാണ് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് മനുവിനെ ഞാൻ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും നിനക്ക് വിട്ടുതന്നു പക്ഷെ എനിക്ക് ഇനി അധികകാലം ഇല്ലാ ഈ ജീവിതം അതുവരെയെങ്കിലും അവനേ ഊട്ടാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നീ അമ്മയ്ക്ക് തരണം " നാരായണിയമ്മ അതുപറഞ്ഞു തീർന്നതും നിറഞ്ഞകണ്ണുകളുമായി തിരിച്ചുനടന്നു........ ആ അമ്മയുടെ അവസ്ഥ മനസിലാക്കിയ മീരയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു

***************************

" അവളെവിടെ പോയി " നാരായണിയമ്മ മനുവിന്റെ പ്ളേറ്റിലേക്ക്‌ കറിയൊഴിച്ചു കൊടുകുമ്പോൾ മനു ചോദിച്ചു

" അവൾ അപ്പുറത്തുണ്ട് പത്രങ്ങൾ അടക്കിവയ്ക്കുവാ മോൻ കഴിക്കു " ഒരു ചപ്പാത്തിക്കൂടേ മനുവിന്റെ പ്ളേറ്റിലേക്ക്‌ ഇട്ടുകൊണ്ട്‌ നാരായണിയമ്മ പറഞ്ഞു

" അവളുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ അമ്മയെന്തിനാ പിന്നേ കഷ്ടപ്പെടണത് " മനു അമ്മയെ നോക്കി ചോദിച്ചു

" മോന് അമ്മ വിളമ്പിത്തന്നത് ഇഷ്ടപെട്ടില്ലേ " ഉള്ളിലെ വിഷമം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നാരായണിയമ്മ ചോദിച്ചു

" അതല്ല അമ്മേ പിന്നേ...... " മനു വാക്കുകൾക്കു വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടി

" അമ്മെയ്ക്കെന്തു കഷ്ടപാടാ മോനെ ഒരമ്മയ്ക്കും മക്കളെ പോറ്റി വളർത്തുന്നതിൽ മരണം വരെ കഷ്ടപാട് തോന്നില്ല മൂന്നുമക്കളെ പെറ്റുപോറ്റിയ എനിക്ക് മക്കളെ നോക്കുന്നത് കഷ്ടപാടാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ രണ്ടുപെൺമക്കൾക്കു ശേഷം നേർച്ചയും വഴിപാടുമായി നിനകുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കില്ലായിരുന്നു "

"അമ്മേ ഞാനങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചല്ല പറഞ്ഞത് " എന്തു മറുപടി പറയുമെന്നറിയാതെ മനു വിയർക്കുമ്പോൾ നാരായണിയമ്മ തിരിഞ്ഞുനടന്നിരുന്നു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ തിരഞ്ഞു നിന്നു മനുവിനെ നോക്കി നാരായണിയമ്മ പറഞ്ഞു
 " കഷ്ടപ്പാട് അനുഭവിച്ച സമയമുണ്ടായിരുന്നു ജീവിതത്തിൽ നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെയും നിന്റെ മൂത്ത രണ്ടു പെൺമക്കളെയും എന്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു ഈ ലോകം വിട്ടു പോയപ്പോൾ അന്നു കൂലിപ്പണിക്ക് പോയി ഒരുപാട് കഷ്ടപെട്ടിട്ടുണ്ട് നിങ്ങളുടെ വഴറ് നിറഞ്ഞു കണാൻ " അതും പറഞ്ഞു നാരായണിയമ്മ അകത്തേക്ക് നടന്നു ഒഴുകിവന്ന കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട്.......

പ്രിയമുള്ളവരേ ഇന്നത്തെ പല കുടുംബത്തിലെ അമ്മായിയമ്മപോരെന്നു പേരിട്ടുവിളിക്കുന്ന കലഹത്തിന് പ്രധാന കാരണം അമ്മയെ മറക്കുന്ന മകൻ തന്നയാണ് അല്ലാതെ വലതുകാലെടുത്തുവച്ചു വന്ന പെണ്ണല്ല അവന്റെ അമ്മയോടുള്ള അവഗണന തന്നയാണ് അമ്മ മരുമകളിലേക്കു നീട്ടുന്നത് നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കു അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം ഒരണു കുറയാതെ അവിടെ എന്നും സ്വർഗ്ഗമായിരിക്കും

അമ്മയെ ഓർക്കാൻ ഒരു ദിനം കണ്ടുപിടിച്ച ഈ ലോകത്തോട് അമ്മയെ വർഷത്തിൽ ഒരു ദിനത്തിലല്ല ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഓർത്തോർത്തിരിക്കണമെന്നു ഓർമിപിച്ചുകൊണ്ടു.........

മൊകേരികാരൻ